1. Eéntje dat telt voor twéé...

Mijn ma was 45 jaar toen ze mij kreeg. En 't was geen makkie. Ma was superslank en ik bleek een dikkertje te zijn. Dus dacht de dokter dat ik een tweeling was. Een week voor de bevalling zei de man dat, ofwel moeder, ofwel kind, de bevalling zeker niet zou overleven. Voor deze bangelijke keuze gesteld ging mijn ma naar een andere dokter, die haar troostte en zei dat hij haar met een keizersnede zou "verlossen" en dat alles dan goed zou komen.

Mijn eerste levensjaren bracht ik door in de koesterende warmte van mijn ma en mijn bomma. Twee vrouwen die niet liever deden dan mij te verwennen. Ik lag tijdens hun maaltijden op een groot kussen op 't tafel...  Al een chance dat niemand dacht dat ik de kalkoen was en een vork in mijn billen stak.

24 november 1957.

Blijkbaar hadden ze nog nooit zo'n gelukzalig kind gezien. Ik tutterde met overgave en bleek het méér dan lekker te vinden. Dus werd mijn tutterke regelmatig terug in de pot met "Krieken op Jenever" gedoopt en ikke maar uiterst geconcentreerd, in volle vervoering, met gesloten oogskes, sabbelen!
Dat zal dus mijn eerste zatselke geweest zijn. Ik was toen nog geen drie maand oud

Met ma naast mijn wiegje op 1 december 1957.



12 oktober 58 op de arm van pa op de wereldtentoonstelling te Brussel.

Tja, deze laatste foto heb ik moeten censureren. Net zoals vroeger! Op de cinema-affiches werden toen ook zwarte strips over "de bolletjes" geplakt
Als je een foto publiceert (dus ook op een onschuldig blogje) waarop het Atomium zichtbaar is dan moet je aan de architekt van het gebouw en zijn erfgenamen - de familie Waterkeyn - 91 euro per foto betalen ... En dat is het me nu ook weer niet waard... Vandaar deze ludieke oplossing...
(Wil je meer over deze onzin te weten komen kan je altijd terecht op http://www.indymedia.be/nl/node/26906)

Om hoofdstuk 2 te lezen klik HIER.

We speelden met de hoelahoep of de diabolo, sprongen in touwtjes, trokken met krijt een hinkelpark op de stoep, we gingen door de ramen van de buren naar binnen gluren of we deden “bellekentrek”. Spijtiggenoeg was ik te klein en moesten ze mij altijd optillen. Een nadeel van mijn korte beentjes was ook dat ik altijd de laatste was om weg te kunnen vluchten na de misdaad. Dus meestal werd ik gegrepen, maar ontsnapten we allemaal aan de straf omdat ze alleen “’t kleintje” maar te pakken hadden gekregen.

Ons ma was eigenlijk niet zo gelukkig met al dat kinder-kattekwaad en zeker niet met mijn vriendschap met “Erikske van den beenhouwer”. Dat had er waarschijnlijk ook mee te maken dat die jongen zo graag touwtje sprong en altijd meisjesschoentjes droeg. In die periode waren houten blokskes met hakjes in de mode. Liefst met een gouden riempje. Het was in onze buurt de typische meisjes-rage (in zoverre dat ge in die tijd al van rages kon spreken natuurlijk.) Maar dat 8-jarig Erikske liep dus ook op zo’n meisjesklompjes rond en ons ma vond dat maar niks. Wat ik totaal niet begreep want ik vond dat hij daar best mooi mee stond. Jaren later heb ik mij ook nog wel eens afgevraagd wat “Erikske van den beenhouwer” momenteel aan zijn voeten zou dragen, maar toentertijd kon ik me daar echt geen zorgen over maken. 

Augustus 1959.

Om hoofdstuk 3 te lezen klik HIER.

3. Ijskoude billetjes en geen brilletjes.

Het volgende schooljaar werd er een echt “papschooltje” voor mij gezocht. Ik werd verondersteld in de voorbije maanden mijn nare herinneringen aan mijn eerste mislukt schoolavontuur vergeten te zijn. Wat natuurlijk niet het geval was. Toen was ik nog niet aan ’t dementeren en was mijn geheugen misschien klein maar wel héél betrouwbaar. Tja, er zat ook nog niet zoveel in als nu.

Op ’t einde van onze straat was een kwalitatief niet zo hoogstaand, maar wel veel gemoedelijker, écht papschooltje.
Het was niet zo’n ijskoude hel als het vorige ding, maar prettig was het nog niet. Gelukkig waren de nonnekes hier helemaal op kleuters gericht en niet zoals in de vorige school meer geïnteresseerd in de kinderen van de lagere school. Dit waren “full-time-kleuternonnen”.

De mama’s gaven de kinderen in een grote inkomhal af aan de nonnen, en die brachten ons verder naar de klasjes. Die klaslokalen waren best OK. Groot, licht en gezellig. Veel gruwelijker echter waren de toiletten…

Ik zie mezelf nog altijd zitten op die mini-toiletjes die allemaal op een rij stonden in een grote betegelde ijskoude kamer met ramen die uitkeken op de speelplaats. We zaten daar allemaal naast mekaar met onze blote kniekes en onze onderbroekskes bengelend op onze voeten te bibberen. Al de neuzen van de "oudejaars" tegen de ramen gedrukt om ons daar als hulpeloze pinguinnekes te zien zitten tot de non langskwam om ons poepeke schoon te vegen en ons broekske terug aan te helpen trekken. Met ons billekes op die koude pot, want volgens mijn herinneringen waren er zelfs geen wc-brillen. En maar wachten... Kak of gene kak.

Toen we in de volgende kleuterklas terecht kwamen en al iets groter en zelfstandiger waren mochten we de individuele toiletjes gebruiken. En die hadden, net als in Myette haar schooltje, van die “saloon”-klapdeurtjes. Veel meer dan wat afgebladderde vuilgroene houten planken waren het niet... Dus iedereen kon zien welke kniekes en welk onderbroekske daar op dat toiletje zat. Bengelende voetjes, die de grond niet konden raken. Bibberende kniekes want de toiletten stonden aan de rand van de speelplaats in openlucht. En wij ons plaske maar zo lang mogelijk ophouden om toch maar niet naar die toiletjes te moeten... Ik vraag me af hoe onze blaas die tijd overleefd heeft.

In die periode, op mijn 4 jaar dus, zette ik ook mijn eerste stap in de "criminaliteit"!

Juli 1960, ik was toen bijna 3 jaar en mama was 47.

Om hoofdstuk 4 te lezen klik HIER.

4. De eerste stappen in de misdaad.

In de klas werd er voorgelezen en deden we spelletjes. Maar echt heel veel weet ik daar niet meer van. Er was een zuster Coletta (een magere oude), en een zuster Godelieve (een dikke plezante), dat herinner ik me nog wel, en er waren ook enkele kleuterjuffen die wel leuk waren.

Als er iemand jarig was dan kreeg die de hele dag een papieren kroon op zijn hoofd. Het aantal gouden sterretjes dat er op gekleefd was gaf de leeftijd van de jarige aan.  Drie, vier of vijf sterren dus. We namen dan voor iedereen koekjes of pralines mee en mochten die uitdelen aan de klasgenootjes. Dat was altijd een fijne dag. Zelfs toen ging de liefde al duidelijk door mijn maag. Wat betreft chocolade dan toch, want boterhammen waren aan mij niet besteed. Maar dat had  mijn slimme moeder een ander trukje op gevonden. Dat vernemen jullie in een van de volgende afleveringe wel…

Goddank mocht ik onder de middag altijd naar huis. Dus niks geen stinkende refter of plakkerige ingepakte boterhammekes. Op dat punt vond ik wel dat ik een betekenisvolle vooruitgang had gemaakt en was de rest van de dag altijd te overleven.

We brachten er de uren door met knutselen met gekleurde papiertjes en wc-rollen, we tekenden, we plakten, we kleurden en we prikten prentjes uit papier. Echt veel speelgoed was er niet. Behalve… een grote doos met allemaal verschillend gekleurde plastic topjes die we in een karton met gaatjes mochten steken en zo figuurtjes konden vormen. Dat vond ik best plezierig.

Om ons ma gerust te stellen dat er toch af en toe iets leuks aan dat hele papschool-gedoe was besloot ik om zo’n topje van elke kleur mee naar huis te nemen en die eens aan haar te tonen.

Om 4 uur kwam ons ma me van ’t schooltje ophalen (het heerlijkste moment van de dag!) en thuisgekomen liet ik haar mijn 7 gekleurde topjes zien. Maar dat pakte verkeerd uit!

Ik bleek “gestolen” te hebben! Ik had er niet direkt een idee van wat dat woord betekende maar dat werd vlug uitgelegd : ik had iets meegenomen wat niet van mij was en dat was een misdaad en een zonde!

Daar stond ik nu met mijn 7 gekleurde topjes in mijn hand, alwéér te snotteren.

Ons ma droeg me op om die topjes morgen braaf terug in de doos te gaan leggen, en zoiets nooit meer te doen.

Maar ja, ik moest pas de volgende dag terug naar school, dus ik moest nog een volle nacht met die topjes doorbrengen alvorens ik ze terug kon geven… Is me dat een lange nacht geworden. Ik voelde die onooglijke plastic dingetjes branden in de zak van mijn jasje. Stel u voor dat die nonnen ’s nachts hun plastic toppekes gingen natellen… J

’s Morgens kon ik niet rap genoeg op school geraken en was ’t eerste wat ik deed die vermaledijde klote-dingen (OK, ik zal toen misschien wel in andere termen gedacht hebben, maar ik voelde het al wel zo aan) terug in hun doos te leggen, in de hoop zo mijn zonde en mijn misdaad ongedaan te maken. Van het heilig sacrament dat “de biecht” noemt had ik toen goddank nog geen besef. Anders was dat er ook zeker nog aan te pas gekomen.

En zo werd mijn mogelijk criminele toekomst dus in de kiem gesmoord



Mei 1963, de krullebol met het ruitjeskleed in 't midden ben ik.

Om hoofdstuk 5 te lezen klik HIER.