verslag van (o.m.) onze pogingen tot een, na vele jaren onderbreking, "comeback"; verslag van een gedeelde passie, naast onze allergrootste passie, onze mannen Aron en Tomas! verslag van pijn, ontgoocheling, slaaptekort, ongeduld maar ook (af en toe) kleine succesjes, plezier, gezelligheid, spanning, nieuwe ervaringen, grenzen verleggen, enz. (een soap...)
vroegere berichten op http://www.blogweb.be/kurtheidi
22-02-2012
Geen stage
Zaterdag was een ganse dag taekwondo-stage gepland. Nu blijkt het jammer genoeg geen doorgang meer te vinden. Dus... kan er zaterdag een duurloop worden gepland, gaan we voor minimaal 2u15. De laatste twee langere duurlopen gingen zeer moeizaam, maar dat kwam ook door de zware trainingen van de dagen ervoor. Vorige week waren de dagen ervoor zeer zwaar: op donderdag een heel zware squash-sessie met Filip, op vrijdag een toch wel pittige tkd-training met de nodige sparring (en blessures ). Met als gevolg 2u07 pijn... Wat tkd betreft, zijn we op zoek naar wat meer structuur. Over de ITF-bond is heel veel info te vinden, zijn heel wat boeken geschreven. Maar betreffende de (olympische) WTF-versie is het huilen met de pet op. Hopelijk vinden we bij mensen van de club de nodige informatie, op onze leeftijd is dat nodig, want informatie en nieuwe technieken gaan anders héél snel verloren . Ondertussen gaat de verdere voorbereiding naar Gilze (25 maart) redelijk vlot. Had dat niet echt verwacht. Het is wel een zeer alternatieve voorbereiding, maar ik wil bewijzen dat daar niets mis mee is .
Alles gaat beter en beter. Effe schrik voor griep (Tomas ging plat, volgens de dokter 90% griep) maar het bleek toch weer vals alarm te zijn. Gelukkig maar, want we zijn genoeg ziek geweest deze winter. Om maar van "allerhande blessures" (slik) te zwijgen . Dus begint het weer te kriebelen! Tussen drukke tkd-bezigheden (voorbereiding op gordelexamen, binnenkort stagedag enz.) en de (bijna-)wekelijkse squash-sessie door, probeer ik ook wat te lopen. Enkele tempolopen en langere duurlopen achter de rug, en het gaat beter en beter. Ook de weegschaal is wat (licht) optimistischer gezind, dus misschien is Gilze toch nog haalbaar, al zal het zeker geen topconditie gaan worden. Ook het feit dat we geen wedstrijden meer hebben gelopen, geen weerstandstrainingen hebben volbracht, is een zwaar minpunt, maar ja, dan is het zo maar. Misschien nog proberen om ergens een wedstrijdje mee te pikken, maar dat wordt moeilijk, want voor de rest is het ook in de weekends drukdrukdruk.
Ondertussen weer effe wat minder last van blessures en ziektes. Oppassen, want het kan elk moment weer omslaan . Als er al sprake is van blessures, dan gaat het over pijnlijke schenen en polsen/handen door onze taekwondo-bezigheden. Zo zijn Heidi en ik gisteren tegenover elkaar met sparren uitgekomen met als resultaat -echt waar, ongewild- een jaap van een blessure aan Heidi's rechterscheenbeen. Ze heeft vannacht nauwelijks kunnen slapen van de pijn, pijnstillers en ijs hebben nog niet veel geholpen. Vandaag met Aron nog wat spullen in de Decathlon gaan halen (tkd-schoentjes voor hemzelf, scheenbeschermers/onderarmbeschermers voor Heidi en een toque voor mezelf, want tkd-maatje Erik had me gisteren in mijn b..len gestampt, en dat is niet zo prettig ), maar liever zulk een blessures dan de zoveelste loopblessure. Als het zo verder gaat, zal ik misschien toch meedoen in Gilze op 25 maart. Nog enkele weken afwachten hoe het evolueert, maar de duurloop vandaag van 1u35' in het bos op een keiharde ondergrond bij -9°C voorspelde toch veel goeds. Indien ziekte- en blessurevrij de komende maanden komen we er wel. En ondertussen maar dromen van die 50 km half juli langs de boorden van de Maas .
Afgelopen weekend hebben Heidi en ik geholpen op het Belgisch Kampioenschap Taekwondo dat doorgang vond in Eisden, en georganiseerd werd door onze club, Poom Maasmechelen. 's Vrijdags ben ik eerst gaan helpen bij de opbouw, 's zaterdags hebben we jammer genoeg het BK stijl/poomsae gemist, maar 's zondags was dan de hoogdag, het BK sparring (olympische discipline), voor een afgeladen (eigenlijk te kleine) zaal, een enthousiast publiek, diverse Koreaanse hoogwaardigheidsbekleders (o.a. een minister), en het kruim onder de Belgische kampers die het beste van zichzelf kwamen geven.
Heidi heeft zichzelf ook gegeven: ontelbare hot-dogs, wafels en broodjes heeft ze aan de man/vrouw gebracht. Ikzelf ben vooral bezig geweest met toegangscontrole, en allerlei hulp aan de juryleden. En 's vrijdags met de opbouw van de zaal. Maar we hebben toch ook wat van de wedstrijden kunnen zien, waarbij vooral de wedstrijden van de jeugdige atleetjes fantastisch waren: die bezieling, die passie van de kinderen, echt prachtig om te zien. En 's morgens, hetgeen het Belgisch demo(nstratie)-team bij de opening liet zien: FENOMENAAL! Kapot, maar zeer voldaan gingen we 's avonds de kinderen ophalen, nadat de atleten van ons clubje liefst 6 titels hadden behaald!
Fotootjes van de jeugdkampers van onze club, en van het Belgisch demo-team.
De eerste week van de kerstvakantie terug goed kunnen trainen. Geen taekwondo, dus wat meer mogelijkheden om de nodige kilometertjes af te malen. Enkele leuke trainingen op Atla meegemaakt, en het ging goed.
De tweede week, na nieuwjaar, heel wat minder. Snipverkouden geraakt, het ging van geen kanten om nog wat te trainen. Tijdens de tweede week van het jaar is er nog een stevige bronchitis bij gekomen, en daar ben ik nu nog niet vanaf. Hoestenhoestenhoesten voor kapot, frustrerend is dat. Ondertussen al meer dan drie dagen aan de antibiotica, en veel verbetering is er nog niet te merken. Ik hoop dat de medicatie alsnog aanslaat, anders kan ik terug naar de dokter trekken. En zo heb ik op twee weken tijd twee korte duurloopjes achter de kiezen. En dan te weten dat ik me heb ingeschreven voor de geplande 50 km van Stichting Ultraloop Stein op 14 juli, en terug een marathon wil gaan lopen in Gilze einde maart. Tja...
Hopelijk raak ik volgende week terug aan het trainen, want het ziet er anders slecht uit. Goed nieuws is wel dat ik tijdens deze desastreuze weken niets meer heb gevoeld van een ontsteking , maar dat is tussen al dat gehoest eigenlijk maar een schrale troost. Ook niet fijn als je al die enthousiaste wedstrijdverslagen leest . Fijn voor de loopmaatjes, maar als ik geen wedstrijden meer gelopen krijg, zijn er binnenkort ook geen loopmaatjes meer ... Wél fijn is dat ik mijn huisgenoten heb begeleid naar de taekwondo-trainingen, dat ze er alledrie de nodige fun hebben beleefd, en dat we volgend weekend gaan proberen te genieten van het Belgisch Kampioenschap dat Poom in Eisden organiseert.
Kerstmis was best gezellig. Alleen was het onvermijdelijke eten/drinken er weer bij, en dat was natuurlijk weer minder (alhoewel keilekker). Tegenwoordig durf ik niet meer op de weegschaal te gaan staan, zo erg is het geworden.
Vandaag dan maar nog eens de loopschoenen aangetrokken voor anderhalf uur getaffel in de lichte regen. Zeer moeizaam in het begin, maar naar het eind beter en beter. Was heel content op het einde, heb er ook echt van kunnen genieten. En onderweg beginnen dan weer allerlei dromen zich een weg naar mijn gek hoofd te banen: toch weer marathons, en misschien zelfs ultralopen. Tja, verstand komt met de jaren zeker?
Feit is dat ik een doel nodig heb om naartoe te kunnen werken. Gewoon zomaar wat sporten voor de fun en de gezondheid is, jammer genoeg, niet aan mij besteed. Daarom dan nog maar eens opnieuw plannen voor de lange afstand. Gilze op 25 maart?
Voorwaarden: de ontsteking in mijn rechterbil die zich jammer genoeg weer komt openbaren, moet opnieuw verdwijnen, de last aan mijn achillespezen moet verminderen, de opbouw/training moet goed zijn, en vooral: die weegschaal moet drastisch terug naar beneden! We gaan er voor!
Heidi is ook na een lange periode van inactiviteit, enorme en langdurige last van de luchtwegen, net op dit moment terug aan het lopen geraakt. Seffens als ze terug thuis komt, gaan we wat taekwondo-oefeningen doen. Want de kerstman heeft voor mij een stoot- en trapkussen gebracht! Fun !
Jammer genoeg geen kerstrun in As dit jaar. De weegschaal zegt nog altijd tussen 82 en 83 kg, ik heb me voorgenomen geen wedstrijden te lopen zolang die niet terug onder 80 staat. Het trainen op zich gaat goed. Vorige weken wat meer gelopen, deze week weer wat minder. Het moet ook altijd praktisch mogelijk zijn, en deze week is dat moeilijk. Ben nog altijd 6 weken per week aan het sporten, en daar ben ik al heel blij mee. Maandag langere tijd thuis op de crosstrainer, dinsdag tempoloop bij Atla (op m'n eentje ), woensdag taekwondo, donderdag een pittig partijtje squash tegen Filip, vandaag ga ik fitnessen (vooral loopband) en morgen taekwondo en misschien ook nog wat lopen, we zullen zien. En dan komen we misschien wel aan 7 deze week. Ikke gene sportman meer ?
Echt goed kende ik hem niet. Ik wist dat hij een drietal jaren geleden zijn vrouw had verloren, en had af en toe met hem een praatje, meestal ter gelegenheid van een wedstrijd. In de Champignonloop vochten we vorig jaar nog een mooi duel uit. Zie foto.
Vorige week heeft Frans besloten om uit het leven te stappen.Dat stelde ik vast zondagmorgen bij het doornemen van de overlijdensberichten in de krant. En schrok enorm. Ik wist wel dat hij ondertussen met lopen was gestopt, ik herinner me iets van een slechte ervaring op de marathon van Chicago (waar hij met Rene Meertens naartoe was gegaan) en dat zijn vrouw hem was voorgegaan, maar het blijft toch verschrikken. En het zet je opnieuw met beide voeten op de grond. Frans heeft op de marathon dingen gepresteerd die ik waarschijnlijk nooit zal presteren. Maar dat is het dan ook. Hij is er niet meer. En that's it. Adieu Frans, hopelijk heb je nu rust gevonden.
Gezondheid/ontsteking is steeds beter en beter, de conditie dus ook. Nu al verschillende weken 6maal aan het sporten. Heel afwisselende sporten, maar dat maakt het ook wel plezant. Na 5 jaar alleen maar lopen, mag er ook wel eens iets anders worden gedaan, al wil ik zeker blijven lopen. Vorige week en vanavond een stevige duurloop met de Atla-groep gemaakt, en het gaat duidelijk beter. Vandaag vooral samen met Nikki gelopen, die volop aan het revalideren is. Als hij terug voluit kan gaan, kan ik hem niet volgen, vandaag ging het wel, en dat is natuurlijk wel plezant. Zolang het duurt . Voor de rest is deze week vooral taekwondo en squash geprogrammeerd, misschien nog een keertje lopen, en dan zitten we opnieuw aan 6 keer. Mooi zo. Wat wedstrijden betreft, misschien in As de 5 km meedoen voor de fun, ofwel met oudjaar in Weert, maar ook maar de 5 km, meer zit er voorlopig niet in. Zorgen dat we tegen de cross in hometown Rekem, eind februari, niet door de mand vallen . Gewoon: heerlijk sporten! Meer moet dat voorlopig niet zijn.
Als klein mannetje hoorde ik het bijna dagelijks als mensen tegen mijn pa zeiden: "dat is toch een struis manneke...". Hatelijk vond ik dat. Niet dat ik moddervet was, maar steviger dan wat toendertijd algemeen gangbaar was, was ik zeker. Pas met de puberteit is dat stilletjes aan verminderd, tot de proporties van een "echte atleet" rond mijn 25ste. Toen ik effe later stopte met de atleet uit te hangen, ging het de volgende 10 jaar stelselmatig achteruit. Elk jaar kwam daar zowat 3 kg bij.Tot ik in 1996 terug begon te lopen, en de kilo's er, zeker in het begin, vanaf vlogen. Van 103 kg terug tot zowat 77 kg. Nog ietske teveel om terug op hetzelfde niveau als vroeger te geraken, maar ik was er toch al content mee. Tot er de afgelopen maanden van veel trainen niet veel in huis kwam, en den deze weer uit pure frustratie veel rotzooi begon te vreten. Resultaat: 82 kg op de teller. De laatste weken 6x/week gesport, maar slechts een tweetal keren gelopen. Alhoewel de andere sporten soms best pittig zijn, zoals squash, fitness en taekwondo, verbruik je daarmee duidelijk niet zoveel als met lopen. Tijd dus om terug wat meer kilometertjes te gaan afhaspelen, en hopelijk morgen terug naar de Atla-training te trekken. Want dat is nog altijd het meest motiverend, jezelf meten met anderen. En proberen om achteraf de Duveltjes te vermijden .
). Met als gevolg 2u07 pijn... Wat tkd betreft, zijn we op zoek naar wat meer structuur. Over de ITF-bond is heel veel info te vinden, zijn heel wat boeken geschreven. Maar betreffende de (olympische) WTF-versie is het huilen met de pet op. Hopelijk vinden we bij mensen van de club de nodige informatie, op onze leeftijd is dat nodig, want informatie en nieuwe technieken gaan anders héél snel verloren 
. 
.
. Als er al sprake is van blessures, dan gaat het over pijnlijke schenen en polsen/handen door onze taekwondo-bezigheden. Zo zijn Heidi en ik gisteren tegenover elkaar met sparren uitgekomen met als resultaat -echt waar, ongewild- een jaap van een blessure aan Heidi's rechterscheenbeen. Ze heeft vannacht nauwelijks kunnen slapen van de pijn, pijnstillers en ijs hebben nog niet veel geholpen. Vandaag met Aron nog wat spullen in de Decathlon gaan halen (tkd-schoentjes voor hemzelf, scheenbeschermers/onderarmbeschermers voor Heidi en een toque voor mezelf, want tkd-maatje Erik had me gisteren in mijn b..len gestampt, en dat is niet zo prettig 
), maar liever zulk een blessures dan de zoveelste loopblessure.
.
. Voor de rest is deze week vooral taekwondo en squash geprogrammeerd, misschien nog een keertje lopen, en dan zitten we opnieuw aan 6 keer. Mooi zo. Wat wedstrijden betreft, misschien in As de 5 km meedoen voor de fun, ofwel met oudjaar in Weert, maar ook maar de 5 km, meer zit er voorlopig niet in. Zorgen dat we tegen de cross in hometown Rekem, eind februari, niet door de mand vallen 
