Kris Van Dijck is politicus voor de N-VA. Burgemeester van Dessel en voorzitter van de N-VA-fractie in het Vlaams Parlement. In "kris-kras" geeft hij zijn visie op politiek en wereld. Dit vanuit zijn eigenheid, maar ook soms krachtig en scherp...
De omgekeerde wereld Volgens het kabinet van onderwijsminister Pascal Smet stonden vorig schooljaar honderd en een 65-plussers voor de klas. Meestal ging het om vervangingen maar wie voltijds bleef werken, heeft nu een inkomensprobleem. Leerkrachten die tot juli 2010 voor de klas stonden, ontvangen immers pas vanaf januari 2011 hun rechtmatig pensioen en hebben bijgevolg een aantal maanden gewoon geen inkomen. Hoe kan dat nu? Onderwijs is gemeenschapsmaterie en dus Vlaams maar pensioenen zijn een federale bevoegdheid. Blijkbaar zijn beiden niet op elkaar afgestemd… In Vlaanderen kunnen leerkrachten langer aan de slag blijven als ze dat willen maar federaal wordt dit afgestraft. Lesgeven als 65-plusser wordt immers beschouwd als een bijverdienste. Eenmaal de bruto inkomensgrens van 21.000 € overschreden, ontvangt de leerkracht die langer aan de slag blijft geen pensioen meer dat jaar. Het is absurd dat mensen die langer willen werken, financieel gestraft worden. Langer werken moet financieel beloond worden. Het kan niet dat een leerkracht die langer dan verplicht les geeft, inkomen verliest t.o.v. iemand die deze extra inspanning niet doet. Leerkrachten die langer werken zijn twee keer goed voor de samenleving. Ze doen het lerarentekort, zeker in bepaalde vakken, minder voelen en ze verhogen de tewerkstellingsgraad waardoor ze de pensioenkasten, die onder druk staan, ontlasten.. Iedereen die dat wil, moet mijns inziens kunnen blijven werken na de pensioengerechtigde leeftijd. Wanneer iemand effectief op pensioen gaat na die periode van verlengde activiteit, moeten de pensioenrechten vanaf de eerste dag in voege treden. Er moet dus een naadloze overgang komen tussen werken en op pensioen gaan. Dit zou niet alleen voor het onderwijzend personeel moeten gelden maar voor iedereen die op de arbeidsmarkt actief is. Langer werken mag niet langer beschouwd worden als een “bijverdienste” die gepenaliseerd wordt door pensioenverlies. Ik roep de bevoegde ministers op federaal en Vlaams niveau dan ook op om een regeling uit te werken die langer werken, stimuleert en beloont. Dit moet er ook toe bijdragen dat ons pensioensysteem betaalbaar blijft. Zoals het systeem vandaag bestaat, is er geen enkele aanmoediging om langer aan de slag te blijven, hoe graag men dat ook wil. Integendeel. Werken bestraffen en stoppen belonen. Het is de omgekeerde wereld.
Straffe kost (bis) Toerisme en landkaartjes, het gaat moeilijk samen. In dit land toch niet. Wat gaat hier eigenlijk nog wel samen? Na de Franstaligen laten ook de kustburgemeesters zich horen. Lippens wil zelfs de samenwerking met Toerisme Vlaanderen stopzetten. "Brussel is bovendien volgens Toerisme Vlaanderen een Vlaamse stad in de plaats van een afzonderlijk gewest. Ons land is al zo complex voor buitenlanders. Wil men het begrijpelijk maken dan moet dit op een correcte manier gebeuren", aldus Lippens. De Knokse burgemeester vindt het onaanvaardbaar dat "topambtenaren die deze kaarten tekenen beschermd worden, terwijl een kind in het lager onderwijs hier radicaal voor gebuisd zou worden. Indien de politieke wereld geen maatregelen neemt om dit wanbeleid een halt toe te roepen, dan zal ik alle kustburgemeesters oproepen om het samenwerkingsverband met Toerisme Vlaanderen op te zeggen.” Mijnheer Lippens, vraag is wie hier gebuisd is. Toerisme is een gemeenschapsmaterie en ja Brussel hoort tot de Vlaamse Gemeenschap. Dat kind in de lagere school zou, indien het bij mij in de klas zat, meer punten krijgen dan jij. Kijk eens naar de website van OPT, Office de Promotion du Toerisme de Wallonie et de Bruxelles, http://www.opt.be. Daar niks op aan te merken? Ik wel hoor. 1. Dat Brussel en Wallonië samen afgebeeld worden? Geen probleem. Dat is de Franse Gemeenschap. Maar de Duitstalige Gemeenschap, dat ook in het Waals Gewest ligt, wordt in één keer geannexeerd, mooi donkerblauw ingekleurd alsof het tot de Franse Gemeenschap behoort. Maar promotie voor Eupen of Sank-Vith? Geen denken aan. Hoeft ook niet, maar gebruik dan een juist kaartje! Er circuleren ook kaartjes waarbij Voeren bij Wallonië hoort. Toeval? 2. Zonder scrupules kleven zij op dit alles de noemer “België”. Onder de titels: “Ontdek België” en “De Evenementen in België”, passeer je alleen maar in Brussel en Waalse steden. Dàt is dus België voor het OTP. Géén Gent, Brugge of Antwerpen. Géén Knokke. Géén kust. Dat is niet België… Ik zou dus toch maar twee keer nadenken vooraleer je de samenwerking stopzet. Of heeft Knokke die samenwerking niet nodig? Zou me ook niks verbazen…
Straffe kost Franstaligen, excuseer, de Franstalige Grieks-Belgische staatssecretaris voor Toerisme binnen de Franse Gemeenschapscommissie van het Brussels Gewest (COCOF), Christos Doulkeridis van Ecolo, stoort zich aan het kaartje van Vlaanderen dat door Toerisme Vlaanderen gebruikt wordt. Hij vindt het niet kunnen dat zij een kaart hanteren waarbij Brussel in Vlaanderen ligt. Straffe kost. Kan iemand mij een kaartje tekenen waar Brussel niet in Vlaanderen ligt? Ik zou toch eens graag deelnemen aan de fractievergaderingen van Groen-Ecolo. Neen, ik plan geen overstap. Ik zou, zou ik zeggen, er eens een vlieg willen zijn. Voor de camera enerzijds de goede Belgen uithangen en anderzijds in de pers vallen over prentjes. Van schizofrenie gesproken. Dat moeten daar boeiende vergaderingen zijn. Wat is dat nu? Weet de staatssecretaris niet dat toerisme een gemeenschapsbevoegdheid is? En dat ook Brussel deel uitmaakt van de Vlaamse Gemeenschap? Meer nog. Brussel behoort samen met Antwerpen, Gent, Brugge, Mechelen en Leuven tot het selecte kransje van Vlaamse kunststeden. Binnen de VGC, Vlaamse gemeenschapscommissie binnen het Brussels Gewest, is trouwens niemand bevoegd voor toerisme. Nederlandstalig Brussel maakt integraal deel uit van Vlaanderen. Zo simpel is dat. Misschien zou mijnheer Doulkeridis beter zijn wagentje aan zowel Vlaanderen àls aan Wallonië hangen. Moet ik mij ook ergeren als ik in Zaventem, in Vlaanderen, op “Brussel-nationaal” uit het vliegtuig stap en daar rond de oren geslagen wordt met “WalloBrux” als toeristische propaganda voor Wallonnië én Brussel als één Siamese tweeling. Waar zitten daar de Brusselse Vlamingen? Wie is hier de enggeestige? Mijnheer Doulkeridis is hiermee ook niet aan zijn proefstuk. In het verleden heeft hij ook al zeer duidelijk lansen gebroken voor de uitbreiding van Brussel. Dit liet hij straks drie jaar geleden optekenen in De Standaard: ’Ik ben geen fetisjist’, zegt Doulkeridis. ’Als je objectief kijkt, is het evident dat Brussel moet worden uitgebreid. De stad moet met haar hinterland verbonden worden. Elke sociaaleconomische studie zal dat bevestigen. Dat heeft niets te maken met symbolen of taalkundige kwesties. Laten we daar even abstractie van maken, al besef ik ook dat symbolen niet uit de politiek weg te denken zijn. Maar als men mij kan bewijzen dat ook maar één Vlaming één gram geluk bij zou winnen door B-H-V te splitsen, dan zou ik een splitsing het overwegen waard vinden.’ Enfin, nu heeft Toerisme Vlaanderen Brussel verbonden met haar (welliswaar) Vlaamse hinterland en nu is het ook weer niet goed voor de staatssecretaris. Heeft het dan toch met taal te maken?...
Decreet Van Dijck Vandaag sprak het Grondwettelijk Hof zich uit over de vordering tot schorsing van het door het Vlaams Parlement goedgekeurde decreet over de faciliteitenscholen; het zogenaamde decreet Van Dijck. Na twee en een half jaar en drie belangenconflicten door het Vlaams Parlement eind 2009 gestemd. De vraag tot schorsing kwam er vanwege 633 ouders, 53 leerkrachten en de zes gemeentebesturen van de betrokken faciliteitengemeenten in de Vlaamse Rand. “Het decreet wordt geschorst”, luidde het op het radionieuws. Wat is er nu geschorst en wat blijft er over eind? Basis van het door mij ingediende decreet is de stelling dat Vlaanderen bevoegd is voor onderwijs op haar grondgebied, het betaalt en zoals het in een behoorlijk functionerende democratie betaamt is de overheid die betaalt en organiseert ook degene die controleert. Ik noem dat verantwoordelijkheid dragen. Daarom eist Vlaanderen van deze scholen dat ze door de Vlaamse overheid opgelegde eindtermen en ontwikkelingsdoelen hanteert. Dat de Vlaamse inspectie dit moet controleren en dat de scholen moeten aansluiten bij een door de Vlaamse overheid erkent CLB, centrum voor leerlingenbegeleiding. Het Grondwettelijk Hof schorst de bepaling over de inspectie, vraagt uitstel zodat de door de Vlaamse regering en het Vlaams Parlement goedgekeurde eindtermen en ontwikkelingsdoelen kunnen ingevoerd worden en is akkoord met de verplichting om aan te sluiten bij een Vlaams CLB. Ga ik nu met mijn decreet op mijn bek? Het Grondwettelijk Hof zegt dat het wel degelijk de Vlaamse overheid is die de normen vastlegt. Niet de Franse Gemeenschap. Het territorialiteitsprincipe, dat voor mij heilig is, blijft overeind. Op basis van afspraken uit 1970, die volgens het Hof nog steeds gelden, is het evenwel de Franse inspectie die moet toezien opdat die, door Vlaanderen opgelegde normen, gehaald worden. Het Hof noemt dat geen bevoegdheid. Wel een “praktische afspraak”. De Franstalige inspectie moet dat verslag dan ook vertalen en overmaken aan de Vlaamse overheid. Vlaanderen is het dat finaal oordeelt of de kwaliteit al dan niet gehaald wordt. De Franstalige inspecteurs moeten dus gaan doen wat wij met het decreet de Vlaamse inspecteurs wilden laten doen. Zij zullen daar ook op aangesproken en indien nodig afgerekend worden. Het toezenden van deze inspectieverslagen aan de Vlaamse overheid werd in het verleden steevast geweigerd. Vandaar mijn decreet natuurlijk… Dit arrest legt die verplichting nog eens expliciet op. Het is in die optiek een serieuze stap vooruit. Zo zullen we eindelijk kunnen merken of in deze faciliteitenscholen ook uitvoering gegeven wordt aan wat de wetgever in 1963 reeds voorzag. Met name vier lesuren Nederlands in het derde en vierde leerjaar en acht lesuren Nederlands in het vijfde en zesde leerjaar. Ook de kwaliteit van dat Nederlands onderricht zal kunnen getoetst worden. Het Grondwettelijk Hof gaat in haar arrest ook voluit voor wat het noemt “federale loyauteit”. Zullen de Franstaligen dan eindelijk gaan begrijpen dat ze de school in Komen moeten financieren. Net zoals wij dat wettelijk verplicht zijn. Niet alleen begrijpen, maar ook daadwerkelijk doen! De advocaat van de Franstaligen sprak over dit arrest in termen van: “een overwinning voor de Franstaligen.” Zo is ook de perceptie als je zegt dat het decreet geschorst is natuurlijk. Nadere lezing werpt echter een andere kijk op de zaak. We zullen eens zien of ze bij het implementeren van de consequenties nog over een overwinning zullen spreken. Ik kan, jou lezer, in ieder geval al één ding toevertrouwen: de soap is nog niet ten einde.
Actie Scherpenheuvel Volgens een bepaalde Vlaamse krant zou ik nu niks aan het doen zijn en genieten van een buitensporige vakantieregeling en dito verloning. De Gazet van Antwerpen berekende het jou vorige week allemaal voor. Ik heb het evenwel zo druk dat ik amper toekom aan het schrijven van een nieuwe column. Daar is behoefte aan want de “Actie Scherpenheuvel” die ik samen met zes andere collega’s opzette doet wel wat stof opwaaien. Heel veel positieve reacties. Een aantal kritische. Maar ook een paar afwijzende, ronduit scheldende. Waar gaat het hem mij nu juist om? En, waar gaat het hem niet om? Ik verwoordde het zo ook op de persconferentie die we maandagmiddag organiseerden. Door de negatieve berichten over pedofilie en kindermisbruik in de kerk, dreigen duizenden priesters, zusters, paters, lekenhelpers en anderen mee gesleurd te worden in een sfeer van verdachtmaking. Dat verdienen ze niet. Natuurlijk keuren we kindermisbruik af. Deze kinderen en jong volwassenen zijn en blijven immers de grootste slachtoffers. Een litteken dat ze heel hun leven meedragen. En ja, de schuldigen moeten aangepakt worden. Ook diegenen die wisten en lieten betijen veroordelen we. Ik durf zelfs verder gaan. Ik ben boos op hen, want zij hebben daarmee duizenden anderen mee in diskrediet gebracht. Voor mij moet het gerecht haar werk doen. Ook het instituut Kerk dient haar lessen te trekken uit dit alles. Maar dat moet zij zelf doen. Dat is niet aan mij als politicus. Onze actie viseert evenwel de duizenden in de kerk die geen schuld treffen. Die zelf machteloos moeten toekijken. Hen willen we een hart onder de riem steken. Zij verdienen het. Duizenden onder hen zetten zich dagelijks in: in onderwijs, in welzijn, in de sociale en culturele sector, in het jeugdwerk, in catechese. Zeven parlementsleden nemen het initiatief met een open oproep aan iedereen om zich aan te sluiten. Het is een uitnodiging. Niks moet. Dit kan je via de webstek www.actiescherpenheuvel.be . Hier vind je ook de integrale tekst van de actie. Finaal is het de bedoeling deze mensen figuurlijk in de bloemetjes te zetten op zaterdag 21 augustus in Scherpenheuvel. Niet in één of andere kathedraal of paleis. Wel in Scherpenheuvel. Symbolisch. Een bedevaartsoord waar gedurende decennia Vlamingen naar toe trokken; te voet of met de fiets.
Frustraties alom Wat een blijk van frustraties toch, die reacties op Jan Peumans’ toespraak op de 11 juli-viering van gisteren op het stadhuis in Brussel. Een Brussels parlementslid van de VLD die blijkbaar niet weet welke resoluties haar partij ooit stemde, laat staan dat in haar partijprogramma het confederalisme naar voor geschoven wordt, vond het nodig te roepen dat Jan Vlaanderen besmeurde. Bovendien blijkt ze nog actief te zijn bij het Willemsfonds. Wat is dat nu toch met die Vlaamse liberalen? Eerst de federale regering laten vallen omdat het niet straf genoeg kon zijn en nu een speech over identiteit afwijzen als te nationalistisch. Ik heb de indruk dat de VLD met haar eigen identiteit worstelt. Ik denk dat ik voor de vijftiende keer op het stadhuis was. Denken jullie nu werkelijk dat ik het steeds eens was met wat socialistisch parlementsvoorzitter De Batselier of zijn liberale opvolgster Marleen Vanderpoorten naar voor bracht? Neen toch. Heb je mij of iemand van mijn partijgenoten ooit horen roepen? Tact is blijkbaar niet iedereen gegeven. Als je er niet tegen kan wat iemand zegt, applaudisseer dan niet, of blijf dan weg. Zo zal je mij ook nooit zien bij de gestelde lichamen. Op het gedrag van mevrouw Ampe passen minstens excuses. Of is dit de nieuwe stijl? Ook anderen ventileren hun frustraties in de kranten van vandaag. Spreken over identiteit kan voor hen niet, maar en passant betreurt men het dan wel dat Jan niet over de Brusselse identiteit sprak. Wat is dat dan, die Brusselse identiteit? Wie omschrijft die een keer voor mij? In het Nederlands als het kan. Een kritische noot over Reynebeau wordt hem ook verweten. Dat die man in zijn schrijfsels en op televisie anderen er door trekt, moet kunnen. Dat is de verdraagzaamheid die blijkbaar alleen maar in één richting mag werken. Niet iedereen mag kritisch zijn. Zeker niemand van de N-VA. Zo komt men er dan ten slotte bij dat de toespraak van Jan de federale onderhandelingen er niet gemakkelijker op zal maken. Wat had men gedacht? Dat de N-VA haar hele geloof over boord zou gooien? Kom nou. Me dunkt dat zijn oproep zeer duidelijk was. Meer dan een uitgestoken hand. De Vlaamse parlementsvoorzitter brak wel degelijk een lans om vanuit de twee identiteiten, de twee grote gemeenschappen van ons land, samen een toekomstproject uit te tekenen. Dat men dan in bepaalde Brusselse kringen zal moeten inbinden is blijkbaar aangekomen. Of kunnen diegenen die Jans toespraak er over vonden, mij dan hun invulling van het confederalisme eens geven? Enfin, de Brusselse schepen van Vlaamse aangelegenheden Jean De Hertog die als eerste sprak, spande de kroon. Hij bejubelde Brussel als hoofdstad van Vlaanderen, Brussel (gewest?) en Europa. Hij krijgt geen kritiek. Dat hij België vergat wordt met de mantel der liefde toegedekt. Een Brusselaar die een Nederlands spreekt dat er van ver op lijkt, mag blijkbaar wat meer…
Oranjegevoel Toen ik gisterenavond thuiskwam trof ik ons zoontje Brecht aan voor het televisietoestel, in een Spaans voetbaltruitje met de nr. 9: Torres. De wedstrijd Spanje – Duitsland was voor één kwart gespeeld. “Wat krijgen we nu,” was mijn eerste reactie: “supporter jij voor Spanje?” “Nu wel, maar zondag natuurlijk voor Nederland. Maar, voke, ik heb nog geen Holland-shirt…”, was zijn laconiek antwoord. Bovendien vertelde hij me een opmerkelijk plan. De avond daarvoor, tijdens de wedstrijd Nederland – Uruguay, had hij met een aantal van zijn voetbalgenoten (U 11 van Dessel Sport) een plan gesmeed. Ook zij willen (later) meedoen met de wereldbeker. Het plan luidde als volgt: we geven de provincie Luxemburg aan Luxemburg, Wallonië aan Frankrijk en Vlaanderen voegen we bij Nederland. “Dan kunnen ook wij meedoen. Iedereen content”, was zijn conclusie. Ik stond op het punt hem het nummer van informateur Bart De Wever te geven… Zo sluipt het Oranjegevoel onze huiskamer in. Ik ben daar echt niet beschaamd om, wel integendeel. Ik krijg er rillingen van als ik uit duizenden kelen het Wilhelmus hoor zingen. En hoe gepast de woorden van de volkslied. Zeker op de vooravond toen nog niet geweten was wie de mogelijke tegenstander zou worden als de finale zou bereikt worden; Duitland of Spanje? Het Duitsland van Willem de Zwijgers bloed, of het Spanje van de koning die hij eerde…* Het wordt Spanje. Het land dat geen volkslied heeft. Wel een hymne. Wel een melodie. Maar geen woorden. Over het grootste deel van het Iberisch schiereiland, Portugal buiten beschouwing gelaten, klinkt dan een la-la-la… De Spaanse nationale ploeg? Zeven kernspelers van Barcelona, de kroon van Catalonië. Van de elf spelers vijf Catalanen, twee Castilianen, één Andalusiër, één Asturiër, één Bask en één van Tenerife. Maar wel wervelend voetbal. Een streling voor het oog. De stijl van het grote Barça. De adepten van de “Masia”, de boerderij waar de jeugdopleiding van Barcelona zich bevindt. De Catalanen Puyol, Pedro, Piqué en Xavi, maar ook de Castiliaan Iniesta en de Argentijn Messi werden er gevormd. Het wordt voor mijn voetbalhart een verscheurende keuze. Barça of onze broeders uit het Noorden, maar waartussen ook innige banden groeiden: Johan en Jordi Cruyff, Koeman, Van Bommel, Rijkaard, Frank en Ronald de Boer, Bogarde, van Bronckhorst, Cocu, Davids, Hesp, Kluivert, Neeskens, Overmars, Reiziger, Witschge, Zenden,… Allen droegen ze het escudo van de Catalaanse trots. Het is dus zondag als het ware een beetje Barça – Barça... Ik kies zondag voor het noordelijke…
Kris Van Dijck
* Wilhelmus van Nassouwe ben ik, van Duitsen bloed, den vaderland getrouwe blijf ik tot in den dood. Een Prinse van Oranje ben ik, vrij onverveerd, den Koning van Hispanje heb ik altijd geëerd.
De potten die de ketel verwijten Kritiek geven mag. Kritiek geven moet. Maar kritiek geven is pas zinvol als ze ook geloofwaardig is! Het laatste wat N-VA kan verweten worden is dat wij geen pogingen ondernamen om het zogenaamd lijstshoppen, om het kandideren op andere niveaus dan waar men een mandaat heeft, aan banden te leggen. Is het daar niet dat de discussie begint? Pogingen genoeg: in 2001-2002 Danny Pieters, in 2004 Geert Bourgeois en vorig jaar nog in de Kamer door de heer Jambon. Ook CD&V ondernam daartoe een poging in 2003, op voorstel van Servais Verherstraeten en Dirk Claes. Waar waren die partijen al die keren die nu hoog van de toren blazen bij de eedafleggingen van de ministers Bourgeois en Muyters? Of is het dat men de problemen alleen maar ziet als men in de oppositie zit? Iedereen vindt het bij zijn of haar eigen partij wel geoorloofd, en vindt het bij een ander er over… In 2004 trok premier Verhofstadt de Europese lijst. Patrick Dewael duwde de Vlaamse lijst als federaal minister van Binnenlandse Zaken en in datzelfde jaar nam staatssecretaris Van Quickenborne ontslag als staatssecretaris om hier de eed af te leggen, vervolgens opnieuw staatssecretaris te worden en zich hier te laten opvolgen. Diezelfde Van Quickenborne legde in 2003 in de Kamer de eed af als opvolger van Marc verwilghen om even later zelf opgevolgd te worden door Miquel Chevalier. Bart Somers zou burgemeester blijven van Mechelen, maar verscheen in het Vlaams Parlement nog niet eens twee en een half jaar later als minister-president. Geloofwaardigheid! In 2002, 2003, 2004 en 2009 was de VLD niet thuis. Nu blijkbaar wel! Andere partijen lieten Vlaamse ministers de lijsten trekken voor de Kamer, nietwaar collega’s van Groen!. De uitslag was van die aard dat beide dames, Vogels en Dua, in de Vlaamse regering ontslag namen als minister en zich lieten vervangen. Het waren toch verkiezingen voor een ander niveau, of ben ik mis? Bij CD&V zag ik federaal vice-premier Steven Vanackere in 2009 de eed afleggen als Brussels parlementslid, om even later opnieuw de rangen van de federale regering te vervoegen. Bij SP.a zie ik ook collega’s gaan en komen telkens er op andere niveaus verkiezingen geweest zijn… Vlaams Belang heeft zich natuurlijk nooit zorgen moeten maken over wie, waar minister is. Toch staan ook al hun “kopstukken” op alle lijsten die maar mogelijk zijn, en shoppen ze er dat het een lieve lust is. Zo zou ik nog een tijd kunnen doorgaan. In Vlaanderen… In Wallonië… Wat Lijst De Decker betreft kan ik kort zijn. Toon mij een lijst waar Jean-Marie niet opstond. Om maar te zeggen dat eenieder eens voor de spiegel mag gaan staan. Moesten wij alleen dan heiliger zijn de paus? Dezer dagen zijn velen in de ban van het wereldkampioenschap voetbal. Stonden honderdduizenden Vlamingen langs het parkoer van de Ronde van Frankrijk. In al die sportwedstrijden gelden regels. Het is niet zo dat de ene voetbalploeg geen en de andere drie vervangingen mag doorvoeren. Of dat de ene alleen de bal en de andere de man mag spelen. Noch dat voor de ene de buitenspelregel wel, en voor de andere niet geldt. Zo zullen in de Tour alle kandidaat tourwinnaars zelf de cols over moeten en geen hulpmiddelen mogen inzetten. In de politiek is het net zo. De regels die er zijn, zijn er voor iedereen. Willen we die veranderen? Jazeker, maar dan ook voor iedereen! Als N-VA werden ook wij gevat door vervroegde federale verkiezingen. Ook bij ons was het alle hens aan dek en trachten op een paar dagen tijd zo sterk mogelijke lijsten te maken. Zonder pre-campagnes om nieuwe mensen te lanceren. Ook wij moesten naar het front met onze “beste” kandidaten. Die kandidaten werden ook gevraagd dat te doen. En voor wie dat poenpakkers noemt. Ik daag de goegemeente uit: Hoeveel Vlaamse en Europese parlementsleden stonden een maand terug niet op de lijst? Hoeveel van hen investeerden niet in een campagne ten bate van hun groep, van hun partij? Tijd en middelen. Niemand van hen verdient daar nu één eurocent méér door. Ik hoop dat al diegenen die nu kritiek hebben, straks bondgenoot zullen zijn om écht voor die aanpassingen van de kieswetgeving te gaan. Onze teksten liggen klaar.
Nil volentibus arduum Zeven jaar geleden, juni 2003, eerste verdieping, Barricadenplein 12, 1000 Brussel. Ik zie ons daar nog zitten: Geert Bourgeois, Frieda Brepoels, Bart De Wever en ikzelf. Op de puinen van de Volksunie trachtten we het Vlaams-nationalisme met een modern verhaal, met een vernieuwende boodschap op het politieke toneel te plaatsen. Het leek ons allemaal te mislukken. De N-VA wankelde. Een kiesdrempel van 5% werd enkel in West-Vlaanderen gehaald. Alleen Geert haalde een kamerzetel binnen. In het Vlaams Parlement waren Jan Loones, wijlen Chris Vandenbroeke en ikzelf naar de achterste banken verbannen. De kneusjes van het Vlaams Parlement zoals Het Laatste Nieuws titelde. Het geld was zo goed als op. Het personeel werd afgedankt. Het secretariaat werd verkocht. We zaten aan de grond. Er werd met ons hardop gelachen. We zaten er verslagen bij; daar in het kantoor van de partijvoorzitter. Daar waar de Anciauxs, Schiltzen en Gabrielsen ooit heersten. Het einde leek nabij. Een finaal punt achter het Vlaamsnationalisme zoals wij dat invullen. Toch hielden we niet op. Het is van toen dat op mijn bureau een steen ligt met de inscriptie: “alleen dode vissen drijven mee met de stroom.” We zochten en vochten ons een weg in politiek Vlaanderen. We werden vergruisd, maar hielden niet op. We troostten onszelf met de woorden van de Vader des Vaderlands: “Het is niet nodig te hopen om te ondernemen, noch te slagen om te volharden.” We gingen door. We gingen in kartel met de CD&V met wie we een nieuw verhaal in én voor Vlaanderen schreven. We kochten en verbouwden een nieuw secretariaat. Langzaam stonden we op. 2004: intrede in de Vlaamse regering en aan het roer een nieuwe, jonge begeesterende voorzitter. 2006: onze stempel gezet in gemeenten en provincies en als klap op de vuurpijl een volstrekte meerderheid in Dessel 2007: doorbraak van het kartel op federaal niveau en paars gebroken. 2008: ontgoocheld en met een bedrogen gevoel braken we met het kartel. Opnieuw werd een stap in het duister gezet. Een stap in het onbekende. 2009: een onverhoopt resultaat met zestien verkozenen in Vlaanderen en een zetel in het Europees Parlement. Tien nieuwe Vlaamse parlementsleden deden hun intrede. Tien nieuwelingen zonder enige parlementaire ervaring. Sommigen zelfs zonder enige ervaring in de politiek. Zij vonden er hun weg en de N-VA vormt er sindsdien een solide formatie. 2010: een verkiezingstsunami trekt door het land en straks zit er een nog grotere groep in Kamer en Senaat, met in verhouding nog meer nieuwkomers. Op zeven jaar tijd de grootste fractie van het land. We moeten daar niet bevreesd voor zijn. Gaan ze dat aankunnen, wordt er al gepreveld. Jazeker, waarom niet? Nieuw bloed, nieuwe initiatieven, nieuwe gedrevenheid. En bovenal parlementsleden met een ideaal die ook beseffen dat het allemaal niet vanzelf gekomen is. Dat dit alles slechts mogelijk geworden is door de wil die we hadden om te slagen. Daar zit onze kracht! Wij hebben de woestijn gezien, gevoeld en geproefd. Wij weten wat incasseren is. Wij laten ons niet zo snel uit het lood slaan. En bovenal; bij ons heerst nog een echte loyaliteit. Geen gespin van binnenuit om eigen mensen op de bek te zien gaan. Niets van dat alles. De N-VA staat er, en ze staat er goed! Laat het een boodschap zijn aan allen in Vlaanderen: de aanhouder wint, want voor zij die echt willen, is niets onmogelijk! Mag ik zeggen fier en trots te zijn daar aan te mogen meewerken?
Dorpspolitiek in de Wetstraat De scheldbrief die de inwoners van Dessel van CD&V in de bus kregen, geeft blijk van een paniekreactie voor zondag. Na het buitenland bang gemaakt te hebben voor N-VA, is het nu aan de Desselaar. Dit omdat de opcentiemen op de onroerende voorheffing van 700 opgetrokken werden naar 900, nog steeds bij de laagsten in Vlaanderen! Ik ben benieuwd of ze in hun opzet slagen. In Dessel is het zo dat o.a. investeringen van het vorig bestuur de kosten van de gemeente uit de pan doen rijzen. Sportpark Brasel en de toeristentoren Sas-4 vergen extra personeel, verwarming, onderhoud. Met de eigenaars van de kinderopvang (grond in Witgoor en oud gebouw in Dessel) werden riante huurovereenkomsten afgesloten. Over de ganse lijn namen de brutolonen voor het personeel toe, terwijl er extra personeel aangenomen werd. Er ging steeds meer geld naar politie, onderwijs en de werking van het OCMW. Voor hulpbehoevenden! De kosten voor het huisvuil groeiden door het dak. Als je ons niet gelooft, vraag het aan IOK. Als het gaat over de extra investeringen die we aan de renovatie van onze pastorij moesten doen, waarvan we een sociaal huis maakten? De vorige bestuurders hadden het te klein ontworpen. Niet iedereen kon er in. Goed bezig mannen (ja vorige bestuurders waren allemaal mannen)... Voor die uitbreiding moesten we dezelfde materialen gebruiken aan dezelfde tarieven. Voordien door CD&V gekozen! En ondertussen namen we de beslissing om een extra pensioenreserve aan te leggen voor onze contractuele personeelsleden. Mensen die later een erg laag pensioen zouden hebben. Allemaal heel sociaal als je het mij vraagt. In 2002 verhoogden CD&V, VLD en SPA de opcentiemen van 564 naar 700. Toen luidde het dat het nodig was. Wel, nu is het ook nodig! We deden dat niet verdoken. We deelden het de Desselaar zelf mee. We schreven het al in de Betrokkenheid (N-VA maandblad in Dessel) en in het gemeentelijk infoblad De Desselaar van januari. We publiceerden het op de website van de gemeente en het verscheen in verschillende kranten. Nu komt CD&V er mee voor de dag, met de hoop de kiezer, bij godbetert federale verkiezingen, van ons af te wenden. Wij denken evenwel dat de Desselaar dezelfde behoefte heeft als pakweg de inwoner van Mol en Balen. Dat ook hier geïnvesteerd en gewerkt moet worden. Hoe zit het in die twee gemeenten met een CD&V bestuur? Hoe zit het daar met de opcentiemen? Reken je even mee? Wie in Dessel 250 euro betaalt, betaalt in Mol 347 euro en in Balen 389 euro. Wie in Dessel 400 euro betaalt, betaalt in Mol 556 euro en in Balen 622 euro. Vergeet ook niet dat de Desselaar maar 6% op de personenbelasting betaalt. De inwoners van Balen en Mol hoesten 8% op. Zo slecht is het in Dessel! De investering in de villa Verbeeck om er een politiewijkpost van te maken zal straks inkomsten genereren. De politiezone moet daarvoor huur betalen. De befaamde draaideur van het gemeentehuis is noodzakelijk om minder mobiele mensen toegang te verlenen. Niet nodig in de ogen van de christendemocraten? Goed om te weten. En keer op keer orakelen ze dat we moeten investeren in speeltoestellen. Als we dat dan doen, is het ook niet goed. Bovendien zit er meer dan 4 miljoen euro in het spaarpotje en komt daar straks nog 750.000 euro bij. In 2007 toen we begonnen zat er slechts 2 miljoen in. De leninglast nam van 2000 tot 2006, onder CD&V, toe met 6,7%. Bij ons verminderde die met 23.3% op drie jaar tijd. Van 2000 tot 2009 is dit een daling van 18,2%, en in 2010 wordt de schuld nog verder afgebouwd. Wat N-VA niet doet, is voor eigen gebruik in de kas graaien. Dat is iets wat CD&V niet kan zeggen. We kunnen best begrijpen dat goedkope taal sommige burgers aanspreekt, niemand betaalt graag meer geld. Maar met dergelijke brief de mensen wat onvolledigheden wijsmaken, daar is niemand bij gebaat. Hoe kan je nu in een bestuur nog samenwerken met dergelijke oppositie? Waar kan er een band van vertrouwen zijn? Neem het van ons aan… een verhoging van de onroerende voorheffing zou een noodzaak geweest zijn voor elk bestuur dat het goed voor heeft met gezonde gemeentefinanciën. CD&V maakt er nu alleen politiek misbruik van! Naar wij kunnen aannemen zijn de Desselaars voldoende verstandig om dit alles te doorzien.
Stop de paniekzaaierij Sommige politici en media proberen paniek te zaaien bij de mensen. Sommigen vonden het zelfs nodig om over een “De Wever-spread” te spreken. Vandaag wordt aangetoond (o.a. door Geert Noels op zijn website: http://www.econoshock.be/2010/bart-de-wever-effect-in-oostenrijk/ ) dat de N-VA en eigenlijk de hele verkiezingscampagne met die plotse stijging van de spread niets te maken heeft. Dat dit land het internationaal slecht doet en weinig vertrouwen inboezemt bij de financiële markten, komt door de gigantische staatsschuld, het recent opnieuw fors gestegen begrotingstekort en het gebrek aan groeikracht in België. Dit lijkt ons veeleer de verantwoordelijkheid van die partijen die de voorbije jaren de lakens hebben uitgedeeld in de federale regering dan van een bescheiden oppositiepartij als de N-VA. De val van de regering draagt wellicht niet bij tot dat vertrouwen, maar ook die val kan bezwaarlijk de schuld van de N-VA genoemd worden. Desalniettemin hebben wij vandaag onze verantwoordelijkheid genomen en de internationale pers bij elkaar geroepen om hen gerust te stellen dat er helemaal geen reden is voor paniek. Dit land gaat door een moeilijke fase en moet drastisch hervormd worden, maar de splitsing staat niet op de agenda. De N-VA roept alle partijen in dit land op om te stoppen met paniekzaaierij, ten minste als men zichzelf nog een verantwoordelijke partij wil noemen. Samen met Vlaams viceminister-president Geert Bourgeois, Europees parlementslid Frieda Brepoels, professor socialezekerheidsrecht Danny Pieters en EVA-voorzitter Eric Defoort lichtte Bart De Wever voor de verzamelde binnenlandse en buitenlandse pers het partijprogramma toe en beantwoordde hij hun vragen. Hieronder vindt u de verklaring die zij aflegden.
***
"Een overwinning van de N-VA zal niet het einde van België betekenen: wij willen geen revolutie, maar een zachte evolutie naar betere structuren. Onze tegenstanders in België blijven verwarring zaaien, ook al weten ze goed genoeg dat wij geen revolutie prediken, maar stap per stap willen gaan. Zij spelen met vuur. Zij nodigen de wolven in de schapenstal uit. Vandaar dat wij de markten gerust willen stellen. Maar wij willen meteen ook een oproep doen aan het adres van CD&V en van al onze tegenstanders. Een oproep tot staatsmanschap. Stop met de paniekzaaierij voor binnenlands electoraal gebruik, want het kan internationaal lelijke gevolgen hebben. Dit is onverantwoord.
Een overwinning van de N-VA zal wel betekenen dat er eindelijk financieel orde op zaken gesteld wordt in dit land. Door de deelstaten financiële verantwoordelijkheid te geven is de N-VA de beste garantie op een snelle afbouw van het begrotingstekort. Met een drastische besparingsoperatie zoals in onze buurlanden zullen we de financiële markten snel gerust kunnen stellen.
Duitsland kondigt aan dat het 80 miljard zal besparen, Nederland 30 miljard. Welnu, België moet zich in datzelfde traject inschrijven en zelf tegen 2015 22 miljard besparen. België moet de ambitie hebben om tot het groepje landen binnen de EU te behoren die een strikt begrotingsbeleid en gezonde staatsfinanciën nastreven. In Vlaanderen leeft dit debat al een tijdje. In Franstalig België moet dat besef nog groeien. Eventuele reden voor ongerustheid is dus veel meer het voorlopig nog onvoldoende besef bij de Franstaligen i.v.m. de nood aan drastische besparingen, dan wel een electoraal succes van de N-VA. Meer nog, een succes van de N-VA zou de markten vertrouwen moeten inboezemen. Want alleen dan zal er werk gemaakt worden van een cultuur van financiële verantwoordelijkheid.
Een lange regeringsvorming hoeft niet gevreesd te worden, zeker niet als het van de N-VA afhangt. Wij zijn geen vragende partij om naar oeverloze onderhandelingen te gaan en weer maanden aan te modderen. Als de politieke wil bestaat om naar een confederaal model te gaan, dan moet dat binnen een normale termijn tot een akkoord kunnen leiden. Als blijkt dat men geen grote stappen wil doen, dan zal het zonder ons zijn. Dan zullen we het geen maanden laten aanslepen.
De N-VA wil ook een beter bestuur van Brussel. De geweststructuur heeft geleid tot slecht beleid: verdrievoudiging van de werkloosheid, achteruitgang van de fiscale inkomsten, stijging van de criminaliteit, institutioneel waterhoofd… Wij willen efficiëntere structuren voor Brussel: minder politici, minder instellingen, een beleid gericht op activering en een financiële gezondmaking. Wij zien voor Brussel een structuur als stad, veeleer dan als gewest, maar staan open voor onderhandelingen hierover. Op één voorwaarde: het status quo kunnen we niet langer aanvaarden, er moet iets veranderen. Brussel moet beter kunnen.
Laat ons van de nood een deugd maken. Externe financieel-economische druk moeten we als een hefboom gebruiken om de noodzakelijke hervormingen in dit land door te voeren. In het verleden was er ook steeds internationale druk nodig. Laat ons dit opnieuw doen. De N-VA is alvast bereid om haar verantwoordelijkheid te nemen. Meer nog, wij zijn de beste garantie voor die broodnodige hervormingen. Wij roepen alle partijen dan ook op om te stoppen met verkiezingspraatjes alsof we ons nog 7 miljard euro extra uitgaven kunnen permitteren. We zullen integendeel de broeksriem moeten aanhalen. En als we dat op een verstandige manier doen, kunnen we dat doen zonder de mensen al te zeer te treffen."
Criminaliteitsbestrijding is kerntaak Een veilige leefomgeving is één van de belangrijkste noden van mensen. Het is een basisbehoefte. Een overheid moet daar ook op inzetten. Zij is daartoe verplicht. Zij is daartoe gelegitimeerd. Dat je het heft in eigen handen kon nemen is niet meer van hier, noch van deze tijd. Maar doet de overheid dat voldoende? Een aantal recente gebeurtenissen en wezenlijke tekortkomingen doen mij concluderen dat we schromelijk te kort schieten. Dat we abdiceren. Dat we wetenschappelijke evoluties en technische mogelijkheden niet voldoende benutten. Het begint al bij de preventie. Toen ik een paar weken terug in Londen was, werd ik van op elke hoek van de straat in het oog gehouden door camera’s. Het heeft mijn bezoek niet minder prettig gemaakt. Wel mijn veiligheidsgevoel bevorderd. Herinner je de, opnieuw communautaire, discussie in ons land toen er onbemande verkeerscamera’s geplaatst werden? Niet alleen om op grote schaal pakkeman te spelen. Wel om de overdreven snelheden te lijf te gaan. De verkeersveiligheid te doen toenemen en minder verkeersslachtoffers te maken. Kijk maar eens hoe de voet van het gaspedaal gelicht wordt zodra er een camera opduikt. Resultaat van die discussie evenwel: honderden camera’s in Vlaanderen, een enkele in Wallonië. Alleen wat de opbrengst betreft is elke Belg dan weer gelijk. Of toch weer niet. Want omdat Wallonië groter is in oppervlakte krijgen ze meer middelen uit het verkeersboetefonds… gespijsd door de camera’s. Maar ook in de criminaliteitsbestrijding laten we kansen liggen. Bij vele delicten zou camerabewaking niet alleen preventief werken. De kans om daders te identificeren, te pakken, te vervolgen en te straffen zou er alleen maar bij toenemen. Maar, er zijn nog altijd verhelderende geesten in dit land die vinden dat privacy nog altijd belangrijker is dan het pakken van daders. Camera’s zijn dan nog altijd meer uitzondering dan regel. Onze privacywetgeving lijkt er meer op om criminelen te beschermen. Niet de slachtoffers. Niet de burgers. Wel ik ga daar niet meer in mee. Een ander voorbeeld. In vele delicten, zeker wanneer het om de persoonlijke integriteit gaat, vindt men DNA-stalen van de dader(s). Het kan toch niet zo moeilijk zijn om systematisch een DNA-data-bank aan te leggen. Dat doorheen de jaren opgebouwd wordt. Net zoals ze van mij weten waar, en met wie, ik samen woon, mogen ze ook mijn DNA-gegevens opslaan. Beeld je in dat we van elke burger de DNA-gegevens zouden hebben. Hoeveel eenvoudiger zouden we geen daders kunnen pakken. Bij inbraken. Bij moorden. Bij zedenfeiten. Ook hierin bestaat er een kloof tussen het Noorden en het Zuiden. Waar we dat in Vlaanderen vanuit een functionaliteit bekijken en er de positieve kanten van inzien. Zeggen ze in het Zuiden: non! En dus gebeurt er weinig of niks. In België bestaat een lijst van 20.000 mensen van wie het DNA gekend is. In het Verenigd Koninkrijk zijn er dat 4 miljoen. Zeg nu niet dat er daar twintig keer meer mensen wonen. 10 miljoen t.o.v. 60 miljoen. Van een verschil gesproken. Finaal belanden we dan bij het vervolgingsbeleid. Jonge criminelen die losgelaten worden terwijl de agent van dienst het PV nog aan het typen is. Het zijn clichés die echter nog al te vaak de krantenkoppen halen. En waar zijn! Het voorbije weekend in Bilzen nog. Als er dan toch plaatsen zijn in de instellingen, enkele dagen later, zijn de vogels gevlogen. Wat hadden ze gedacht? Dat die braaf thuis gingen zitten wachten? Kom nou. Probeer die gasten (en hun ouders, want zijn ze niet minderjarig?) dan maar eens tot andere gedachten te brengen. Ze lachen er mee. Ik zou het ook doen, ware het niet om mee te wenen. Neen, criminaliteitsbestrijding is een kerntaak en die moeten we zeer ernstig nemen.
Brugpensioen op 52 Voor de afslanking van Carrefour wordt wederom naar het brugpensioen op 52 gegrepen. “Met maximum 10 miljoen euro per jaar, red ik duizenden jobs,” klonk de verdediging van Joëlle Milquet. Hoe meer ze haar kreet: l’union fait la force, laat weerklinken, hoe meer ze in de praktijk de verdeeldheid in dit land etaleert. En van de CD&V weten we het niet. De één zegt ja, de andere zegt eigenlijk neen… Akkoord dat de breuklijn niet met de taalgrens loopt, maar ik stel toch vast dat in Vlaanderen een ruime meerderheid (en wat zal het zijn na 13 juni?) niet langer gelooft in het vangnet van het vervroegd brugpensioen. En toch wordt het opnieuw toegepast. Lopende zaken? In ieder geval tegen de wil in van de meerderheid! Dat er duizend banen verdwijnen bij Carrefour, betreur ook ik. Maar grijpen naar het instrument van het collectief brugpensioen is immoreel. En ik heb daar verschillende redenen voor. Als Jef, Mia of Pierre in een kleine onderneming, in faling, herstructurering of afslanking, aan de deur gezet worden, dan bestaat deze opvang niet. Van Jef, Mia en Pierre wordt dan verondersteld dat ze hun plan trekken. Stempelgeld en een zoektocht naar een nieuwe betrekking. Als we dat in absolute cijfers bekijken zijn het nog steeds meer mensen in deze categorie die hun werk verliezen. Voor hen geen grote krantenkoppen. Geen overlegstructuren die in gang schieten. Wanneer het een grote onderneming betreft, staat de overheid klaar met een zak geld. Een zak geld die eigenlijk leeg is. Wie blijft dat betalen? Wie blijft die putten vullen? Ik dacht dat dit land de ambitie had om de Lissabon-doelstelling m.b.t. werkzaamheidsgraad na te streven: 70%. Noodzakelijk om het systeem draaiende te houden. Laat ons dat aub niet of nooit vergeten. We zitten nu aan 62%. Groeien van 62 naar 67%, wat de N-VA nastreeft, doet sommigen al duizelen van wat dat absolute cijfer betekent (de 500.000 weet je nog). Laat staan de 70%. Wat zeker is, is dat we niet in die richting evolueren als we maar met brugpensioenen blijven rondstrooien. Bij Colruyt, Delhaize en de zelfstandige kleinhandel zijn honderden banen te begeven, wat het wat mij betreft nog immoreler maakt. Vind ik dat niet erg voor diegenen die wel moeten afvloeien, zeker wel. Maar brugpensioen op 52 is niet langer mogelijk. Iedereen weet dat we met z’n allen langer zullen moeten werken om onze welvaart te handhaven. De N-VA vindt niet dat de wettelijke pensioenleeftijd van 65 jaar omhoog moet, maar wel de effectieve pensioenleeftijd, die vandaag gemiddeld amper 60 jaar bedraagt. Allerlei stelsels van brugpensioen moeten we geleidelijk aan afbouwen, maar met respect voor de mensen die nu reeds in dit systeem zitten. We moeten streven naar een loopbaan van 40 tot 45 jaar, afhankelijk van de zwaarte van de jobs. De minister van Werk beslist in dit land blijkbaar alleen over het collectief brugpensioen op 52. Lees: ze kan letterlijk in de grabbelton graaien. Dit is onverantwoord.
Laat de kiezer kiezen De verkiezingen moeten nog plaatsvinden. Jij, kiezer, moet je nog uitspreken en de exclusieven tegen de N-VA vliegen in het rond. Mijn column van gisteren kondigde het al aan: Wat morgen weer? Ik vrees dat ik het nog twee weken zal mogen uithouden. Ecolo, FDF en Open VLD willen niet met de N-VA onderhandelen. Allez wat de laatste betreft Guy Vanhengel toch niet. Het FDF vind ik echt niet erg. Ik heb ook weinig zin om met die francofiele übermenschen te praten. Het is lachwekkend Maingain te moeten horen zeggen dat hij niet met separatisten praat. Beseft die man wel dat het aan typen als hem ligt dat het samenleven hier niet kan? Wij maken geen aanspraak op andermans grondgebied. Deden we nooit. Keer op keer moeten wij ons verdedigen. Hij kiest voor de aanval. Dat is zijn handelsmerk: de kolonisator. Lebensraum. Maar wat mankeren die andere zogenaamde democraten toch zeg? Is Guy Vanhengel vergeten dat de ooit-aanstaande-schoonvader van zijn dochter, Karel De Gucht, verklaarde dat België zal verdampen? Klapt Guy niet meer met hem? Kan zijn. Maar wij zeggen eigenlijk niet meer dan liberaal De Gucht. Of weet hij niet waar zijn partijgenoten Tommelein, Somers, Van Biezen en anderen ooit voor stonden. Zij zetten VU-congressen op stelten om de partij toch maar stelling te laten nemen voor een republiek Vlaanderen. Jeugdzonden? Waarschijnlijk… Onderhandelen, praten, besturen met het hierboven geschetste FDF? Er warme koekjes mee bakken? Daar ziet de Brusselse minister geen graten in. Neen, dat is de kartelpartner van de geloofsgenoten. Ons kent ons. De Franstalige ecologisten mogen niet in het rijtje mankeren met een ondertoon van de uitvinders van de cordons. Voor hen verandert er niks. Zij stelden al in 2007 niet met de N-VA te praten. Je moet maar durven. Ik zie Ecolo-staatssecretaris Deleuze hier in Dessel nog aankomen. Om het hoogradioactief afval uit La Hague in Dessel te krijgen was ik blijkbaar wel goed genoeg als gesprekspartner. Wat mij echter vooral stoort is de lak aan democratische ingesteldheid die de heren vertonen. Je moet maar durven. Is het niet in een democratie aan de kiezer om de kaarten te schudden? En is het dan niet aan de gekozenen om te zien met welke meerderheid men een beleid kan voeren? Exclusieven stellen staat daar haaks op. Het is je middenvinger opsteken naar de kiezer. Als respect kan dat getuigen. En dus, kiezer, jij moet het daar mee doen. Je leert er in ieder geval uit wie wil samenwerken en wie niet. Ik zou ze allemaal een neus zetten als ik jou was. Zien wie er dan een grote mond heeft.
Kris Van Dijck
NB. Vandaag, 28 mei, wordt Guy Vanhengel toch enigszins teruggefloten. Dat is niet de eerste keer. Toen de VLD er de stekker uittrok was het heel onduidelijk wat Vanhengel daar van vond. Ook daar moest hij terugkomen op zijn stappen. Guy Vanhengel? Je hebt een probleem.
Ambitie tonen Als N-VA politicus kan ik me nu al afvragen: wat morgen weer? Er gaat immers geen dag voorbij of iemand roept op om niet voor de N-VA te stemmen of wordt de N-VA links of rechts gebasht. Het waarom dat men niet voor de N-VA mag stemmen is dan nooit erg duidelijk. Zeker als je ziet in welke impasse het land nu zit. Dehaene beet vorig jaar de spits af. Hij zei dat de mensen niet voor kleine partijen mochten stemmen. De kiezer gehoorzaamde. De N-VA haalde 13% en was daarmee opslag geen kleine partij meer. Dank u Jean-Luc. Dit jaar komen ze langs verschillende kanten aanzetten met klap op de vuurpijl professor Torfs die zijn instap in de politiek legitimeerde door op te komen tegen de N-VA. Allemaal tegen de N-VA. Waarvoor ze wel opkomen? Joos mag het weten. Veel mist en onduidelijkheid. Als N-VA scheppen we die duidelijkheid wel. En ook dat is voor sommigen een doorn in het oog. Neem nu het volgende: Binnen Europa werden een paar jaar terug ambitieuze Lissabon-doelstellingen geformuleerd. Eén van die doelstellingen was een werkzaamheidsgraad van 70% tegen 2010. D.w.z. dat tegen 2010 70% van de mensen in de arbeidsleeftijd ook daadwerkelijk aan het werk zouden moeten zijn. Noodzakelijk om de boel draaiende en betaalbaar te houden. Denk maar aan sociale zekerheid, gezondheidszorgen, pensioenen, en ga zo maar door. Omdat we in België met een serieuze achterstand zitten wat dat betreft (62% in 2010) stellen we als N-VA dat we tegen 2015 toch aan 67% zouden moeten kunnen geraken. Een jaarlijkse groei van 1%... Van 62% naar 67%... En dan zitten we nog onder de Europese doelstelling… Die groei betekent in absolute cijfers een toename van 500.000 jobs. Dat getal poneren was er blijkbaar te veel aan. Die duidelijkheid scheppen was er over. Die ambitie in concrete cijfers omzetten, is volgens verschillende media bluffen. “Dat cijfer gaat hen achtervolgen”, lees ik professor De Vos verklaren. Jawadde, jongens. Procenten omzetten in absolute cijfers en de N-VA is een bende fantasten. Begrijpen wie kan. Zeg dan ineens dat de Lissabon-doelstellingen niet deugen. Maar waarom onderschreven we die dan wel? Alle voorgaande federale regeringen deden dat zonder morren. Of is de afwijzende reactie nu het plat op de buik gaan voor datgene dat we gewoon aan het worden zijn? De lamlendigheid en geen enkele ambitie meer vertonen? Niet met ons. Neen, het klopt dat we van die 500.000 geen fetish mogen maken. En dat doen we ook niet. Maar het is wel gewoon een vertaalslag. In Vlaanderen schrijft elke krant, elke politoloog, elke econoom, al jaren dat we ons activeringsbeleid dringend moeten versterken. Dit op het Europees gemiddelde brengen betekent plus 500.000 voor heel België. Daar leggen wij onze ambitie! Die doelstelling is indrukwekkend, maar zegt ook iets over hoe diep we al weggezakt zijn. En welke achterstand we moeten inlopen. Tussen 2000 en 2008, jaren van hoogconjunctuur, is de werkzaamheidsgraad in Europa toegenomen met 3,3%. In België met slechts 2,2%. De achterstand werd dus groter. In Wallonië en Brussel is slechts 57% en 55% van de bevolking op actieve leeftijd effectief aan het werk. Daar is nog veel ruimte voor progressie. En het is nodig! Met structurele ingrepen: staatshervorming (en dus responsabiliseren), versterkte activering (inclusief langer werken) en een forse loonlastverlaging van 2 miljard euro waarbij RSZ-bijdragen voor kinderbijslag en gezondheidszorg geleidelijk uit de loonkost gehaald worden, moeten we de weg effenen om uit het dal te kruipen.
Dat is duidelijk! De Open VLD van Alexander De Croo heeft het voordeel van de duidelijkheid. Als ze deze keer menen wat ze zeggen toch… Soms wel een verrassende duidelijkheid. Wat mij betreft een beetje in de goede, maar veel meer nog in de slechte, zeer slechte, richting. Laten we met dat laatste beginnen. In politiek Vlaanderen bestond er, dacht ik, een grote consensus om de befaamde resoluties van 1999 als uitgangspunt te blijven nemen als straks de noodzakelijke staatshervorming onderhandeld wordt. Ruim drie weken voor de stembusslag trekt voorzitter De Croo al een dikke streep door die plannen. In een dubbel interview met Charles Michel op RTBf stelt hij dat alles wat over sociale zekerheid gaat federaal moet zijn. De resoluties, mee getekend door André Denys, toen in de oppositie en VLD fractieleider, en door zijn fractie voor de honderd percent gestemd, liggen daarmee in de prullenmand. Ook De Croo’s pleidooi voor een federale ontwikkelingssamenwerking gaat dezelfde richting uit. Erger nog. Dat is reeds gecommunautariseerd. Op papier dan toch… De VLD wil alles wat te maken heeft met “externe relaties” federaal houden. Betekent dat ook de klok terug voor buitenlandse handel? Benieuwd wat Fientje Moerman daar van denkt. Neen, toch niet, ik weet wat die daar van denkt: Vlaams moet dat zijn! De stoerheid waarmee de liberale jongens en meisjes er voor een paar weken de stekker uit trokken krijgt nu wel een heel andere dimensie. Het ging niet om het Vlaamse been dat stijf gehouden werd. Men wilde geen Leterme die gedurende een half jaar mooie sier zou kunnen maken op de Europese fora om zo met een blinkend blazoen volgend jaar naar de keizer te stappen. Neen: spek en veren en zelf op de stoere borst kloppen was het parool. De huidige bocht m.b.t. de Vlaamse resoluties wijzen alvast in die richting. Het is dan ook duidelijk dat voor een onderhandeling waarbij men van voor de aanvang al niet de witte vlag opsteekt, niet bij Open VLD moet zijn. Er dienen grondige hervormingen te komen! Zoals hierboven geschreven wil ik eindigen met een positieve noot. De voorstellen van de N-VA voor geloofwaardigheid in de politiek, een half jaar geleden door Jan Jambon in de Kamer voorgesteld en door Open VLD weggewuifd en weggelachen, pronken nu op de blauwen hun visitekaartje. Een staaltje van het betere knip- en plakwerk waarmee ze nu het nieuws halen. Onder de titel ”een nieuwe start voor de politiek” proberen ze onder Alexander De Croo hun maagdelijkheid te herwinnen. Ik geef ze de voorkeur van de twijfel. Nieuwe meesters, nieuwe wetten. Ik hoop alleen maar dat het nu op dat punt oprecht en gemeend is. Want daarin faalde de oude VLD tot op heden keer op keer.
De gele trui Veel, om niet te zeggen bijna alles, staat de laatste dagen in het teken van de aanstaande verkiezingen. En er wordt vaak wild om zich heen getrapt. Niet in het minst naar de N-VA. Maar niet alleen naar de N-VA. Wel naar alles en iedereen dat een beetje “te Vlaams” zou kunnen zijn. Het zotste eerst zou ik denken. Een losse greep uit een aantal van die feiten: In de plenaire vergadering van het Vlaams Parlement gisteren boog VLD-fractieleider Sven Gatz het hoofd voor de hypocrisie van burgemeesters in Halle-Vilvoorde die enerzijds de verkiezingen boycotten, maar wel zelf aan de verkiezingen deelnemen. Walter Pauli in De Morgen over die zelfde burgemeesters: “Bij zo’n normvervaging valt de zedenloosheid van sommige priesters en bisschoppen nog mee.” Beseft die man wel wat hij schrijft? Heeft hij ooit met slachtoffers van kindermisbruik gesproken? Wat hadden beide heren anders gedacht? Dat diegenen die in de spits spelen om hun ongrondwettelijke kieskring gesplitst te krijgen aan de kant zouden gaan staan? Elk regime zou niet liever hebben dan dat haar tegenstanders zouden afhaken. Zich zouden overgeven. Is het liberaal gedachtegoed enerzijds en de linkse rebellie anderzijds in ons land zo ver geërodeerd? De salons van het establishment wennen! Over Pauli in de De Morgen gesproken. Na de banbliksem van Luc Cortebeeck heeft ook hij het op de N-VA gemunt. Terwijl elk weldenkend mens inziet dat de Belgische structuren niet werken, zijn er toch nog die dat allemaal aan de N-VA wijten. À propos, de N-VA zat ook niet aan tafel hé toen de boel ineenstuikte. Neen, dat waren op SPa na al die andere partijen die Luc Cortebeeck verantwoordelijkheid toedicht: CD&V, VLD en Groen!. Sorry, mijnheer Pauli, de N-VA creëert die problemen niet hoor. Ze inventariseert die wel (wat heus niet moeilijk is), analyseert ze en stelt remedies voor. Meer niet. En als steeds meer mensen haar daarin volgt is dat niet de oorzaak, wel het gevolg. En zo komt men dan weer in waarschuwingen te vervallen die bol staan van cliches. Dat aan de N-VA weinig of niks goeds is. Ze kan geen compromissen sluiten en weet niet te besturen. Dat de N-VA voor de helft van haar bestaan bestuursverantwoordelijkheid draagt in de Vlaamse regering wordt dan even vergeten. Dat wij in Dessel met een absolute meerderheid, maar ook in vele andere gemeenten in coalitie, besturen al evenzeer. Wat Dessel betreft heb ik Le Soir al uitgenodigd. Ze mogen eens komen kijken… Kan tot interessante vergelijkingen leiden. Of dat de N-VA een verborgen agenda heeft: “pas op, het zijn separatisten! Ze willen het land kapot”. Guy Van Hengel was hier de hevigste. Hij wilde minister Muyters even een lesje komen geven over begrotingsevenwichten. Een man die zelf met de beste wil van de wereld de bodem van zijn eigen begrotingsgat niet ziet. Wie bestuurt hier eigenlijk het land kapot? Of anderen: “de N-VA maakt al een bocht!” Welke bocht? Wij zijn realisten hé. Wij willen dit land hervormen en de Vlaamse natie vormen. We stellen vast dat ook VLD en CD&V het confederaal model nastreven. Wat wil dat zeggen? Juist, ja, alle bevoegdheden aan de deelstaten en vervolgens samen beslissen wat nog samen gedaan wordt. In onderling respect en met beider volle overtuiging. Wij willen hard maken wat andere partijen in hun programma’s schreven. Of was dat om te lachen? Wij durven dus veranderen. De weg van de geleidelijkheid. De weg van de democratische meerderheden. De gele trui gaat wat mij betreft deze week naar het antwoord van Siegfried Bracke (DS 18 mei) op het geschrijf van Koert Debeuf, de man die over CVP, CD&V, NCD en VLD woordvoerder van Guy Verhofstadt werd, één dag eerder (DS 17 mei). In de Kempen vragen we dan: “Moet er nog zand zijn?”
Nu durven veranderen ACV-kopman Luk Cortebeeck roept op alleen maar voor partijen te stemmen die hun verantwoordelijkheid nemen. Ik ben het daar mee eens: N-VA dus! Straks reeds tien jaar lang verkondigen wij aan iedereen die het horen wil dat de aanpak van onze economische en sociale problemen niet anders kan dan met een verregaande staatshervorming. Wij zeggen dat niet alleen. Alle Vlaamse partijen zegden dat. Het Vlaams Parlement en de Vlaamse regering zegden dat. De president van Europa en de uittredende premier zegden dat. N-VA en CD&V, en met hen tal van ACW- en ACV- militanten en mandatarissen, zegden dat en beloofden aan de kiezer in 2007 niet in een federale regering te stappen zonder die ommezwaai, die “Copernicaanse” revolutie, om alzo eindelijk werk te kunnen maken van de echte problemen van mens en samenleving. Aan mijnheer Cortebeeck nu om te vertellen wie dienaangaande woord hield. Zij die toch de Wetstraat 16 binnen gingen? Zij die een regering maakten zonder die hervorming. Zij die, als ze al maatregelen namen, dit tegen de wil in van de meerderheid in Vlaanderen deden? Zij die na drie jaar er met lege handen de stekker uit moesten trekken? Ik meen mij te herinneren dat de heer Cortebeeck in het najaar 2007 mee stond te huilen met de wolven in het bos om toch maar zo snel mogelijk een regering te vormen. We kregen Verhofstadt, Van Rompuy en Leterme er bovenop. Drie jaar immobilisme was het gevolg. Partijen die verantwoordelijkheid nemen zijn die partijen die ook doen wat ze zeggen. Nu meer dan ooit! Langs de andere kant probeert men ook ruis op onze boodschap te krijgen. Het Vlaams Belang doet al het mogelijke om ons in de hoek te duwen van de “niet-echte”. Men begint dan met termen te zwaaien van separatisme, confederalisme, federalisme,… Alsof de mensen daar een boodschap aan hebben. Waar de N-VA voor staat is zo klaar als pompwater: Vlaanderen lidstaat van Europa. Maar wij denken niet dat daarvoor op dit moment een politieke meerderheid te vinden is. Wat we wel zien is dat CD&V en Open VLD in hun partijprogramma’s het confederale model nastreven. Dit wil zeggen alle bevoegdheden bij de deelstaten en vervolgens zien wat we in Belgisch verband nog samen doen. Dit realiseren zou ons al een serieuze stap vooruit doen zetten. Het gaat ten gronde uit van een zelfstandige keuze. En daar gaan we voor. Realistisch, stap voor stap en in gesprek met de Walen. Want ook zij hebben alleen maar te winnen bij een goed werkende, efficiënte overheid, op maat. ACV’ers in Noord en Zuid hebben er alleen maar voordelen bij. De kiezer weet dus zeer goed wat hij of zij aan de N-VA heeft. Ik meen mijnheer Cortebeeck ook, als hij eerlijk is. Daarom een vieze slag onder de gordel vanochtend in de Corelio-kranten. De N-VA was blijkbaar goed genoeg om de CD&V door middel van een kartel terug in pole-position te brengen. Maar daar zou het voor ACV dan ook mogen en moeten ophouden. Ik betreur dat op het moment dat meer en meer mensen de noodzaak van hervormingen inzien. De roep op verandering meer en meer begint te weerklinken, het net de grootste vakbond van ons land is die nu al aan de kant gaat staan. Wij zullen er de volgende weken alles aan doen om de kiezer duidelijk te maken van wat er op het spel staat en dat een langere status quo echt geen optie meer is. Niks veranderen en met z’n allen in sneltreinvaart de dieperik induiken, of nu durven veranderen en een nieuwe dynamiek tot stand brengen. Aan jou, lezer, om te oordelen wie er hier verantwoordelijkheid opneemt.
Liegen? Kwaliteitskrant De Standaard maakt er op haar webstek een halszaak van dat Bart De Wever en Siegfried Bracke gelogen zouden hebben. Want… Nog vooraleer er een akkoord was dat Siegfried wel degelijk de overstap van de VRT naar de politiek, en meer nog, naar de N-VA zou zetten, werd dit door beiden ontkend. Wat moesten ze? Eerst aan de heren en dames melden dat ze gaan praten? Misschien hun toestemming vragen? Natuurlijk konden ze niet anders dan ontkennen. Eenieder die op de hoogte was kon niet anders. Ofwel moest je slechte intenties hebt. Want om iets te laten mislukken, dan moet je het voortijdig melden. Wij niet dus. Ik daag de dames en heren van De Standaard uit. Stel dat mijnheer Dobbelaere zin zou hebben om de redactie te verlaten en voor (bij wijze van voorbeeld) De Morgen wil gaan schrijven. Ik neem aan dat hij dan eerst zijn ontslag zal indienen om vervolgens bij De Morgen te gaan solliciteren. Is wat wij deden liegen? Neen! Is dit het achterste van uw tong niet laten zien? Zeker. En maar normaal ook. Nieuws is pas nieuws als de kogel door de kerk is. Als de beslissing gevallen is. Als er feiten zijn. Sinds gisteren is er een feit. Siegfried Braecke zet de stap naar ons. Ik ben daar ook uitermate blij om. Hij is welkom. Eenieder die onze analyse maakt en die daaruit dezelfde conclusie trekt, is welkom bij ons. Als dat iemand is die gedurende dertig jaar, als een bevoorrechte waarnemer, de politiek van op de eerste rij volgde. Iemand die niet direct aan onze partij gelinkt werd. Dan is de verrassing des te groter. Dan is de boodschap ook des te sterker. Ik was gecharmeerd voor de vier redenen die hij aangaf om voor de N-VA te kiezen. Het is al negen jaar ons handelsmerk. Het geeft aan dat we moeten doordoen. Nu meer dan ooit.
Een dag ondernemen Mevrouw Milquet had daarnet op de radio een niet mis te verstane boodschap aan de Vlamingen. De Franstaligen hebben hun institutionele atoombom, de alarmbelprocedure, boven gehaald (nog een geschenk van vader Eyskens) en haar boodschap: “tijd voor de vrede, geen circus en nu heel rustig blijven…” Zo is dat in dit land. Een wet die de kieswet in overeenstemming brengt met de grondwet is een circus. Men gooit een kernbom waarbij niet de meerderheid, wel de minderheid haar wil oplegt. Om ten slotte terug te keren naar de orde van de dag. Denkt men. Zo simpel is het evenwel niet. Opnieuw wordt bewezen dat België geen democratie is. En de Franstaligen die dan denken dat daarmee de kous af is en dat de Vlamingen dat opnieuw slikken. Ik kan me daar alvast niet bij neerleggen en vanuit die verontwaardiging zal ik straks op de kiezer toestappen. Trop is te veel. Vandaag stapte ik even in een andere wereld. Op initiatief van UNIZO en het Vlaams Parlement mocht ik voor één dag in de huid kruipen van een ondernemer. Nadat Yves Geboers van de firma GEBO twee dagen in mijn voetsporen liep in Brussel, was het nu aan hem om mij in zijn wereld te introduceren. Ik wist wel wat GEBO doet (Dessels putboringsbedrijf), maar echt een kijk nemen in het bedrijf is toch eens iets anders. Van zeer dichtbij even proeven van de werking van een onderneming die de voorbije jaren enorm groeide. Een bedrijf van putboorders dat evolueerde van uisluitend drinkwaterputten naar toepassingen in energie-opslag-systemen en verticale bodemwarmtewisselaars. Staaltjes van innovatie en zoeken naar nieuwe toepassingen, gebaseerd op duurzaamheid en energie-efficiëntie. Na een eerste babbel in de kantoren aan de Stenehei met o.a. Kristof Thijssens van UNIZO, zouden we ons voor het merendeel van de dag in Nederland ophouden. Op zich toch ook al opmerkelijk: een Kempens familiebedrijf met een ellenlange referentielijst bij onze noorderburen. Voor mij als “groot-Nederlander” des te boeiender… Na het overlopen van de agenda van de maandelijkse verkoopvergadering en het uit de doeken doen van de technieken die GEBO toepast, tijd voor het veldwerk. Eerst een werf inspecteren in Reusel. Tussen twee bestaande woningen wordt een put geboord van 130m diep. De eigenaar, toch een man op jaren, gaat zijn woning renoveren en gooit zijn CV en radiatoren buiten. Hij gaat voor de bodemwarmtewisselaar en de warmtepomp. Vloerverwarming in de winter en de passieve koeling in de zomer. Geen CO2-uitstoot. Geen onderhoudskosten. En dit gepaard met lage energiekosten. Je moet het maar doen. De veiligheidslijst wordt er afgepunt. Een intern controlesysteem dat z’n deugdelijkheid bewees. In Rijen bezoeken we school De 5 Eiken. Een volledige nieuwbouw. Hier werd vier jaar terug gekozen voor een energie-opslag-systeem met open bronnen. Warmte in de winter. Afkoeling in de zomer. En een zeer tevreden directeur. In Breda hebben we een overleg met de zaakvoerder en de accountmanager van Hydreco. Hydreco is een onderdeel van Brabant Water. Vanuit hun expertise als drinkwatervoorziener en om de ondergrond van Noord-Brabant zelf onder controle te houden, gooiden ze zich op de markt van koude- en warmteopslagsystemen. Los van de technieken die ze toepassen zijn ze ook vernieuwend in de manier van aanpak. Ze zorgen voor een ontwerp op maat, laten de werken uitvoeren en blijven eigenaar van de installatie. Is het in kantoren, publieke gebouwen of een privéwoning? Ze verkopen je warmte in de winter en koelte in de zomer. Het was aan ons hen te overtuigen van de kwaliteiten van GEBO en de opportuniteit om samen te werken. Benieuwd wat de toekomst brengen zal… Zo zie je maar dat ook in onze KMO’s duurzaamheid, innovatie en vernieuwing troeven zijn. Wat ze wel allemaal nodig hebben is een overheid die ondersteunt, die faciliteert en kansen biedt. Ik heb de boodschap begrepen.
Open brief aan Stijn Meuris In Gazet van Antwerpen van vandaag roept muzikant journalist Stijn Meuris op om bij de aanstaande verkiezingen (als die er komen) niet te gaan stemmen. Hij is ontgoocheld en noemt zichzelf geen kiesvee. “Ik vind gewoon dat alles misloopt. De hele politieke klasse heeft mij zwaar teleurgesteld. Dit land zakt steeds dieper weg naar het middenveld op de welvaart-, onderwijs- en economieranglijsten, en niemand reageert.” Ik kan mijnheer Meuris’ ontgoocheling zeer goed begrijpen. Als hij de juiste analyse zou maken zou hij evenwel een andere conclusie trekken. Daarom deze open brief aan hem en al diegenen die zijn mening delen: “Geachte Heer Meuris, Ik kan jouw ontgoocheling zeer goed begrijpen. Wat er in dit land gebeurt, maar vaker nog niet gebeurt, tart inderdaad elke verbeelding. Ik kan je echter niet over de hele lijn volgen. Ik ga je trachten te overtuigen van het feit dat je niet de juiste analyse maakt en derhalve ook niet de juiste conclusie trekt. Eerst haal je uit naar het aantal verkiezingen. Vreemd. Want al die verkiezingen de voorbije tien jaar gingen steeds om reguliere verkiezingen en democratisch vastgelegd. Voor de gemeenten en provincies in 2000 en 2006, om de zes jaar. Voor Vlaanderen en Europa om de vijf jaar. In 2004 en 2009. En voor het federaal parlement om de vier jaar; in 2003, 2007 en normaal gepland in 2011 die weliswaar kan vervroegd worden. Ik begrijp niet hoe je dit rijmt met de stelling: “ik ben een grote fan van verkiezingen, maar ik ben geen kiesvee.” Welke van al deze verkiezingen was er voor jou te veel aan? Ergo, ik denk dat er in vele gemeenten, provincies én in Vlaanderen goed gewerkt wordt. Met daadkracht. Dat het federaal mis loopt moet je mij niet vertellen. Maar ligt dat niet aan het systeem? Een land dat bestaat uit twee democratieën. Probeer dat maar eens overeind te houden. Schier onmogelijk… Twee jaar geleden kreeg ik van een Nederlandse journalist voor Elsevier de vraag waarom het zo moeilijk is om in België een regering te maken. Ik trachtte het hem uit te leggen met een voorbeeld: Stel je voor dat op een mooie dag zowel in Nederland als in Duitsland verkiezingen gehouden worden. In Nederland speelt de Nederlandse politieke agenda. Gaat het om de problemen in Nederland en wikken en wegen de kiezers de Nederlandse partijen, programma's, beloften en politici. In Duitsland speelt zich hetzelfde af. Zij het over de Duitse problemen. De Duitse uitdagingen. De Duitse kansen. Met in de hoofdrol de Duitse partijen en de Duitse politci. Stel je nu voor dat wanneer ’s avonds laat de stemmen geteld zijn in Den Haag en Berlijn beide politieke werelden de opdracht krijgen samen één regering te vormen. Wars van de uitslagen in beide landen. Onmogelijk was het overtuigende antwoord van de Nederlandse journalist. Hij begreep me! Conclusie is dan ook niet weglopen, zoals jij vraagt te doen, mijnheer Meuris, maar net het heft in eigen handen nemen: Vlaams staatsmanschap! En die stap ook durven te zetten. Doe je mee?”
Eyjafjallajökull Voor diegenen die vragen hebben bij mijn lange afwezigheid op deze blog. Ja, ik ben op verlof geweest. Neen, geen drie weken… Wel zeven dagen. De eerste week van de paasvakantie met name. Vorige week was ik te gast in Spanje en Catalonië om er twee voordrachten te geven over de maatschappelijke aanpak en meerwaarde van een bergingsinstallatie van nucleair afval in je gemeente. AMAC (vereniging van Spaanse gemeenten met nucleaire installaties op hun grondgebied) nodigde me uit als “alcalde” van Dessel voor wat men een ervaringsdeskundige noemt. Hun woorden. Dinsdag vloog ik naar Madrid en was te gast bij dertien burgemeesters in de streek rond Pastrana. In Yebra mocht ik voor een 150-koppig publiek mijn verhaal brengen. Als je weet dat er 400 mensen wonen, een niet onaardige opkomst. Woensdag was ik in Asco, aan de oevers van de Ebro. In Catalonië. Een plek met een gruwelijk verleden. In 1938 werd er de laatste noemenswaardige slag geleverd in de Spaanse burgeroorlog. Meer dan 100.000 mensen lieten er het leven. Ook daar een schare burgemeesters en tientallen geïnteresseerden. Hier moesten we het eind uur in de gaten houden, want om 22uur zou Barça op de buis komen en geen Catalaan die dat missen wilt. Neen, de concurrentie met Messi kan ik niet aan… Op donderdag zou ik vanuit Barcelona naar huis vliegen. Zou… Want de Eyjafjallajökull kwam letterlijk roet in het eten gooien. Een verlengd verblijf in Cataloniës hoofdstad was van dan af mijn deel. Gelukkig was ik niet alleen. Samen met twee lotgenoten, Peter en Stijn, tegen het lijf gelopen op de luchthaven, geraakten we weg. Op zaterdag. Drie vreemden die de handen in elkaar sloegen en zich een weg naar huis zochten. Met de auto tot Montperlier en vervolgens met de TGV naar Brussel. Om 10 uur aan de Passag de Colom vertrokken en om 23u30 thuis. Ruim dertien uur later. En dit over land. Niet slecht, wel? Maar eens terug in ons land voel ik me op een andere vulkaan . Die van BHV. Ik ben er niks gerust in. Wat gaat deze eruptie teweegbrengen? Hoeveel stof gaat ie uitbraken? Naar waar zal die aswolk drijven? Met welke gevolgen? Ik zie als in een flash-back ontelbare Vlaamse politici de revue passeren en over de jaren heen allerlei grote verklaringen afleggen. Van alle partijen! “Geen prijs voor de splitsing van BHV”, spreken ze in koor en tekenen ze met hun vergulde pen. Of neen, niet alle partijen. Niet van Groen! Nu zijn net zij het achter wiens steun men hengelt. Ecolo-Groen! zou goed zijn om respectievelijk een twee derde en een Vlaamse meerderheid te leveren. Iets waarmee CD&V en VLD zouden kunnen gedepanneerd worden. Wie zit dus aan tafel? Alle Franstalige partijen en aan Vlaamse kant oranje, blauw en groen. Bijna de helft van het Vlaams electoraat is niet vertegenwoordigd. Mag ik schrijven dat ik er niks gerust in ben? Ik vrees dat ik straks met heimwee moet kijken naar de fierheid van mijn Catalaanse vrienden. Alleen, de Vlamingen is mijn volk. Ik heb er geen ander…
Maingains en Langewappers Voila, dat weten we dan ook weeral. Minister Geert Bourgeois, de N-VA en de Vlaamse regering (lees Vlaams regeerakkoord) zijn als de Duitse bezetter. Mijnheer Maingain heeft gesproken. De man die voor de Vlaamse media weigert Nederlands te spreken en zelf burgemeester is van het tweetalige Sint-Lambrechts-Woluwe, vergeet er wel bij te zeggen dat minister Bourgeois minister is in z’n eigen land. Wie is nu eigenlijk de bezetter? Het ergste vind ik dan nog dat geen enkele Franstalige minister de heer Maingain terugfloot, laat staan terecht wees. Integendeel. Vlaanderen mag ten allen tijden geschoffeerd worden. Als ze hun portemonnee maar open houden. Alles even op een rijtje. In drie van de zes faciliteitengemeenten in de Vlaamse rand zijn de burgemeesters wel benoemd. Daar zijn ook Franstaligen bij. Niet zo in Kraainem, Linkebeek en Wezembeek. En dat is maar normaal ook. Van een burgemeester wordt verwacht dat hij de wet naleeft en de wet doet naleven. Indien dat niet zo is. Dan geen benoeming. Zo simpel is dat. Dat besluit nam tot tweemaal toe minister Marino Keulen (VLD). De huidige minister zegt hetzelfde. Terecht! Geen nieuwe elementen. Geen nieuwe inzichten. Wat had men verwacht? Dat minister Bourgeois zou zeggen: de gouverneur van Vlaams-Brabant en Marino Keulen hadden het mis. Die drie hebben niks misdaan. Kom nou. Nu is hij wel de bezetter. Net voor de plenaire van deze middag en tijdens de zitting kreeg ik inzicht in een duister akkoord. Alles is blijkbaar onderdeel van een grote deal. Eerst de VRT, nadien mevrouw Vogels, gooiden me voor de voeten dat Bourgeois dit mocht verklaren als compensatie voor de Langewapper. Ja watte. De N-VA zou daar gezichtsverlies lijden en dan met Bourgeaois op communautair vlak mogen scoren. Ze hebben het beiden mis want we hebben niks gezicht verloren. De mobiliteit in en rond Antwerpen is ernst. De drie burgemeesters niet. Zeg dat ik het schrijf. De N-VA ijvert voor een globale aanpak van de mobiliteitsproblemen in de brede Antwerpse regio en dat is nu beslist. De N-VA ijvert in Antwerpen voor de sluiting van de ring en dat is nu beslist. De N-VA ijvert voor het door de BAM uitgewerkte tracé en dat is nu beslist. De N-VA was er van overtuigd dat een brug de beste oplossing was en wat is daar nu over beslist? Indien een tunnel technisch haalbaar is. Indien aan alle randvoorwaarden voldaan wordt, zoals het vrachtwagen vrij maken van de Kennedytunnel. Indien de tunnel niet duurder is. Indien de tunnel voldoet aan alle veiligheidsvoorschriften. En indien de tunnel geen extra vertraging oploopt, dan gaan we voor de tunnel. Je zou wel dom zijn om anders te beslissen indien aan al die voorwaarden voldaan wordt. Maar indien aan één van die voorwaarden niet voldaan wordt, wordt de brug gebouwd. Dat is beslist. Dat is duidelijk. Ik denk niet dat iemand daarin gezichtsverlies lijdt. Zeker de N-VA niet. Gelieve de drie burgemeesters niet meer eer te geven. Zij zijn passé.
Werken om te leven De laatste dagen is er veel te doen over onze pensioenen. Over de pensioenleeftijd. Over de betaalbaarheid. En terecht. We worden alsmaar ouder, gelukkig maar, maar dat heeft ook gevolgen voor het maatschappelijk evenwicht. Ik ga even kort door de bocht, maar wat stel ik vast? We studeren tot ons 20. We werken tot ons 55. En we sterven op ons 80. We dragen 35 jaar bij en voor 45 jaar laten we ons betalen. Geen enkel model kan dat blijven trekken. Gedurende heel ons jong leven rekenen we op de overheid. Het begint al in het moederhuis. Vervolgens de crèche, de kinderopvang en heel ons onderwijssysteem dat stukken van mensen kost. Meer dan veertig procent van de Vlaamse begroting. In de periode dat we bijdragen leveren reken we ook op de overheid om ons ten dienste te zijn. Mobiliteit, gezondheidszorgen en ziekteverzekering, werkloosheidsuitkeringen, veiligheid, vrijetijdsvoorzieningen, tot zelfs ons dagelijks afval, we kijken naar de overheid. En als we onze beroepscarrière afronden willen we dat alles verder gezet zien. Een navenant pensioen hoort ons deel te zijn. De maatschappelijke discussie die gevoerd wordt is dan ook zeer relevant. Om niet te zeggen noodzakelijk. Ons sociaaleconomisch model staat onder druk. We moeten dus handelen. Dat we langer zullen moeten werken ligt dan ook voor de hand. Toen de pensioenleeftijd op 65 jaar gelegd werd, werden de mensen dat gemiddeld niet eens. Nu willen we liefst zo jong mogelijk op pensioen. Zeker nu we ons nog goed voelen. Dan kunnen we reizen, fietsen, sporten, van het leven genieten… Los van de budgettaire noodzaak om langer te werken, moet er ook in de geesten iets veranderen. Als we spreken over langer werken, is dit steeds met een ondertoon als spreken over een straf. Dat mensen hun bobijntje op is in zware beroepen, zal ik niet ontkennen. Daar moet rekening mee gehouden worden, zeker weten. Maar ik zie ook mensen vertrekken die zeker nog een bijdrage kunnen leveren aan de samenleving. Laat mij dan het zware woord “arbeidsethos” gebruiken. De vanuit een persoonlijke ethiek voortspruitende wil om te werken. De eerste keer dat ik er met in aanraking kwam was bij mijn vader zaliger. Hij benijdde mensen die konden gaan werken. Iets wat voor hem, met zijn zware handicap onmogelijk was. Kunnen gaan werken was voor hem geen straf. Het was een voorrecht. Net zoals er ook nog steeds mensen zijn die geen werk vinden en daardoor in een spiraal terechtkomen van negatief zelfbeeld met alle gevolgen vandien. Al is dat natuurlijk een heel andere discussie. Die dimensie van arbeidsethos mis ik als ik hoor praten over de pensioenen en over werken. Laat ons werken zien als een meerwaarde voor onszelf als individu, voor onze omgeving en voor de samenleving. Je brengt iets bij en wordt er voor beloond. En daaruit arbeidsvreugde puren. Het moet geen leven worden om te werken. Maar wel werken om te leven. Dat kan toch ook mooi zijn, neen?
Hoe heet ie ook al weer? Als politicus is het niet zo moeilijk om op TV te komen. Daarvoor moet je niet altijd grote initiatieven nemen. Op het juiste moment op de juiste plaats, zou je misschien denken? Neen, een blooper, een uitschuiver volstaat. Wie herinnert zich minister Muyters niet meer, die onmiddellijk het etiket kreeg dat hij niet kon tellen, omdat hij bij het citeren van een som één verkeerde teller gaf. Dat de uikomst 117 moest zijn, was door een ieder geweten die het dossier kende. Hij bewees me alvast van de week het tegendeel toen men het in De Standaard over de gebrekkige kennis van algebra had. En of Philippe Muyters tellen kan! Of premier Leterme die op de trappen van de Sint-Goedele kathedraal in Brussel de Marseillaise aanhief toen men hem op 21 juli vroeg of hij de Brabançonne in het Frans kon zingen. Nu was het mijn beurt. Althans onrechtstreeks, want het falen lag niet bij mij, wel bij mijn collega. Sinds juli vorig jaar zijn professordoctor Lode Vereeck (LDD) en ik collega’s. We zitten niet alleen samen in het Vlaams parlement, beiden zijn we ook voorzitter van onze respectievelijke fractie. Dit maakt dat we elke maandagmiddag samen zitten in het uitgebreid bureau van het Vlaams Parlement. Meer nog, we zitten er broederlijk naast elkaar. Hij rechts van mij. Links van mij Filip Watteeuw van Groen!. Op dinsdag namiddag komen we elkaar tegen in de commissie Algemeen Beleid, Financiën en Begroting. En op woensdag kruisen we meer dan eens de degens in de voltallige vergadering van het Vlaams Parlement. Eergisteren was het niet anders. Vanaf 14 uur stond het actualiteitsdebat m.b.t. de begroting en uitspraken van verschillende ministers geagendeerd. In uitgesteld relais te volgen op Villa Politica. Toen Lode Vereeck van op het spreekgestoelte betoogde waarvoor de teruggestorte KBC-gelden konden aangewend worden, onderbrak ik hem. Ik vroeg hem gewoon of hij al zicht had op het wanneer dat die middelen zouden terugkomen. Wij hebben daar nog geen zicht op moet je weten en Lode Vereeck zou ons kunnen helpen indien hij dat wel wist (zo liet hij het toch uitschijnen) en het ook ons zou meedelen. Dan zouden wij daar ook al rekening mee kunnen houden. Gevat door mijn vraag, kon hij in zijn antwoord niet op mijn naam komen. “Neen, mijnheer de v…, hoe heet ie ook al weer?”, was genoeg om een hit te worden op de VRT-nieuwswebsite en als opener in Phara van donderdagavond te fungeren. Bij deze laatste zou het gelegen hebben aan de overdreven toename van nieuwe (sic) N-VA-parlementsleden. Ja, voor wie is dit nu beschamend? Voor mij? Die al vijftien jaar in het Vlaams Parlement zit en er heus niet alleen kom om er woensdagavond even te stemmen. Ik vermoed dat de evaluaties van de verschillende media die het laatste decennium doorgevoerd werden dat wel zullen bevestigen. Of toch het geheugen van collega Vereeck? Nu ja, het weze hem vergeven. Iedereen kan even een black-out hebben zoals hij nadien ook ruiterlijk toegaf. Zeker in namen. Hoe dikwijls worden de namen van collega’s Verstrepen en Verstreken niet verwisseld. Of Decaluwe en Caluwe? Nu ja, als het dat maar is.
Is hier nog iemand verantwoordelijk? Gisteren was het weer van dat. Geen sneeuwval. Geen overvloedige regenval of storm. Toch was het opnieuw wachten op de trein naar de Kempen. En dat is meer regel dan uitzondering. Gisteren vertrok de trein van 17u42 met 20 minuten vertraging met als gevolg overal wachten en met 45 minuten vertraging aankomen in Tielen. Om 17 uur commissievergadering gedaan en om 20 uur op het gemeentehuis van Dessel arriveren. Welgeteld 80 kilometer in vogelvlucht. Is dit nog ernstig? Zo riep onlangs een conducteur op de trein van Brussel over Mechelen, Lier, Herentals en Lier naar Turnhout het volgende af net voor we het station van Herentals binnenreden: “De reizigers met bestemming Olen, Geel, Mol, Neerpelt, kunnen uitzonderlijk hun overstap nemen.” Oef, de trein uit Antwerpen had ook vertraging. Vandaar die uitzondering… Was het niet om te huilen, je zou er mee lachen. Zou het niet eerder logisch zijn dat een overstap uitzonderlijk “niet” kan genomen worden dan “wel”? Normaal schrijf ik daar niet vlug over, maar is me toch te veel als ik dit alles link aan wat ik vandaag op de Knack-website lees. Het getuigt mijns inziens van een non-management: In december 2006 zou de NMBS zestig nieuwe locomotieven besteld hebben bij Siemens. Zestig! 3,52 miljoen euro per locomotief. 211 miljoen euro in totaal. Ze zouden moeten geleverd worden tussen januari 2009 en juni 2010. En ja, er zijn er al vijftien gloednieuwe geleverd. Uitgerust met het Europese veiligheidssysteem ETCS. Jij hebt ze nog niet gezien? Begrijpelijk. Ik ook niet. De vijftien locomotieven staan te verkommeren in depots. Ze zijn uitgerust voor het Duitse net, op basis van wisselstroom, maar functioneren niet op het Belgisch net met gelijkstroom. De productielijn zou zelfs zijn stopgezet nadat de tweeëndertigste locomotief van de band rolde. Begrijp jij dat? Ik niet. Ik stel me gewoon de vraag hoe dit kan. Is hier nog iemand verantwoordelijk? Moet je er dan verbaasd van zijn dat treinen naar de Kempen meer niet, dan wel op tijd rijden, neen toch?
Eind maart is eind maart De start van de plenaire zitting van het Vlaams Parlement werd woensdag opnieuw misbruikt door LDD om een scene te maken. Toen de vlieger van collega Lode Vereeck niet opging, begaf hij zich als een weerlicht naar buiten om z’n punt te maken voor TV Limburg, aanwezig in het halfrond om minister Lieten te volgen die voor één dag in de huid kroop van een radiojournaliste. Het punt dat Vereeck hoopte te maken? Dat voorzitter Jan Peumans niet deugt en een marionet is van de meerderheid. Dit laatste beweren is hetzelfde als zeggen dat de aarde vierkant is. Slaat nergens op en geen kat die het gelooft. Media en parlement; ja het is een verhaal apart. Zeker voor politici die geen kans onverlet willen laten om te scoren. Of voor politici die te pas, en nog vaker te onpas, informatie laten lekken of vertrouwelijke gegevens verspreiden om in de kering op een goed plaatje te komen voor de eigen eer en glorie. Voor wat, hoort wat, niet waar? Ja, ze zijn er. Ik ga hier geen namen noemen, maar ik zie ze, ik hoor ze, ik lees ze. Waar ging het nu woensdag eigenlijk over? Naar aanleiding van het Oosterweeldossier en de mobiliteit in en rond Antwerpen heeft de Vlaamse regering een radiostilte ingebouwd. Een stilte die zeer goed nageleefd wordt en die mogelijk maakt dat er intern ernstig gewerkt wordt aan een goede beslissing. Is daar iets fout aan? Neen toch. Toch vond de oppositie het maandag tijdens de vergadering van het Uitgebreid Bureau (bestuur van het parlement) opportuun aan te dringen op een actualiteitsdebat. Reden? Een alternatief voorstel van het Forum 2020, vorige week publiek gemaakt en uitspraken van prominente politici als Patrick Janssens, Vlaams volksvertegenwoordiger voor de SP.a en burgmeester van Antwerpen, en Bart De Wever, Vlaams volksvertegenwoordiger en voorzitter van meerderheidspartij N-VA. Op het uitgebreid bureau waren we er met z’n allen snel van overtuigd dat het Forum 2020 ook in het Vlaams Parlement een “forum” moest krijgen. Het was voorzitter Jan Peumans, tevens voorzitter van de commissie Openbare Werken, die er onmiddellijk een opening voor maakte op de eerstvolgende commissiezitting nu donderdag. Gisteren dus. Toch drong het gemeenschappelijk oppositiefront aan om een actualiteitsdebat te organiseren om de “verdeeldheid” in de Vlaamse regering bloot te leggen. Als je tot vervelens toe bevestigt dat de Vlaamse regering in de loop van de maand maart zal beslissen, dan begrepen mijn collega’s van SP.a, CD&V en ikzelf niet echt wat de meerwaarde van zulk een debat, nog voor het alternatief in commissie voorgesteld werd, zou zijn. Voorzitter Jan Peumans telde de kopjes en stelde vast dat er geen meerderheid was voor dat debat. Hij dicteerde dat niet. Hij acteerde dat. De oppositie dreigde dan maar om de vergadering te verlaten en het werkstuk “Plenum 2009-2014” van de voorzitter niet te bespreken. Hierop concludeerde de minister-president dat als de oppositie daar zo een halszaak van maakt, hij met plezier een actualiteitsdebat wilde aangaan, met wel die bemerking dat men echt geen grootse verklaringen moet verwachten. Eind maart is eind maart! En nu terug naar woensdagmiddag: Toen Jan Peumans de zitting opende vroeg Lode Vereeck het woord. Hij begon een verhaal af te steken waarbij hij de voorzitter viseerde als zijnde de man die een actualiteitsdebat onmogelijk maakte. Hij danste naar de pijpen van de meerderheid aldus de fractievoorzitter van Lijst De Decker. Vreemde vaststelling als je het mij vraagt. Als een groep mensen moet beslissen en de meerderheid van die groep neemt een standpunt in, dan is het toch logisch dat dat uitgevoerd wordt, neen? De helft plus één die beslist. Niet voor iedereen dus. Democratie is niet zo eenvoudig als dat het eruit ziet. O ja, en het actualiteitsdebat zelf dan? Niks nieuws becommentarieerden de kranten. Zoals te verwachten was nietwaar?
FC Geel-Herentals-Meerhout-Mol-Wezel Het is heus nog niet zo lang geleden dat de twee Desselse voetbalclubs Dessel Sport en Witgoor Sport in het nationale voetbal uitkwamen tegen directe buren Verbroedering Geel, KFC Herentals, Verbroedering Meerhout, Sport Vermaakt Mol of Wezel Sport. En dit met wisselend succes. Het zorgde voor een gezonde, sportieve dorpsrivaliteit. Bovendien was het vooral een verdienste voor de Desselse clubs, komende uit de kleinste gemeente van de vijf. Dat een gemeente, van toen geen 9.000 inwoners, elke zondag om kwart voor zes met twee clubs in de nationale voetbaluitslagen zat was opmerkelijk op zich. De vijf hoger genoemde clubs kwamen, met enige terughoudendheid wat Meerhout betreft, toch uit duidelijk veel grotere gemeenten. Maar ook net over de provinciegrens speelden we ooit tegen Lommel en Overpelt Fabriek, toen twee aparte clubs. Een beetje minder terug in de tijd gingen deze vijf Kempense clubs een fusie aan. Wezel met Mol (2002) en Geel eerst met Herentals (1999, waar één jaar later wel VC Herentals opgericht werd)) en vervolgens met Meerhout (2008). Ook daar komen wij hen tegen. In het seizoen 2009-2010 in derde nationale B Dessel Sport tegen Racing Mol-Wezel en Witgoor Sport in vierde nationale C tegen Verbroedering Geel-Meerhout. Nu het competitie-einde in zicht aan het komen is en Dessel Sport nog mee bikkelt voor de prijzen en Witgoor Sport zich nestelt in de middenmoot zou de fusiedrift van onze buren verder gaan. Straks zal de megafusie van eens twee clubs uit Mol en de paradepaardje uit Herentals, Meerhout en Geel leiden tot één ploeg (…) in derde nationale. Ik vind dit erg. Wat is nu de bedoeling? Wat heeft de voetballiefhebber daar nu aan? Waar is de fierheid gebleven om een eigen club, een eigen ploeg te hebben? Gaat het over de leefbaarheid? Kan, maar waarom moet er in ons voetbal zo veel boven de eigen stand geleefd worden? Indien we wat minder op tafel (of ook onder de tafel?...) zouden leggen voor spelers met vedetteallures zou het dorpsvoetbal kunnen blijven bestaan. Ik breek hier dus een lans voor de club onder de kerktoren. Is dat in vierde? Goed! In derde? Nog beter! In tweede (zoals Dessel Sport tien jaar vol hield)? Een dikke proficiat! Maar ook in provinciale wordt gevoetbald. Als er geen erkenning is voor de eigen kleuren en de eigen geschiedenis, dan moet men er ook niet versteld van staan dat de toeschouwer en de vrijwilliger afhaken. Ons voetbal gaat zo wel echt de verkeerde kant uit wanneer het volkse gegeven dreigt verloren te gaan. En de faillissementen volgen… Wordt dit het einde? Het wordt hoogtijd dat men vanuit de voetbalbond ingrijpt. Een betaalde, professionele top. Ja, eventueel samen met Nederland. En daarnaast een niet-betalend, met-de-voeten-op-de-grond kwaliteitsvol voetbalgebeuren in dorpen en gehuchten. Waar het geld niet naar de voetballers, maar wel naar de ondersteuning, de infrastructuur, de trainers gaat. Mag ik zeggen dat ik fier ben dat in Dessel die twee clubs dat nog wel kunnen. Dat ze beiden nog apart vermeld worden op zondagavond. Maar hoe lang nog? Ik wens hen alvast alle succes toe.
De ware aard Begin jaren negentig werd mijn partij, de Volksunie, bijna geofferd voor de nieuwe formatie: VLD, Vlaamse Liberalen en Democraten. Het was de droom van Guy Verhofstadt (toen PVV) en Jaak Gabriels (uittredend VU-voorzitter). Een fusie van de PVV met de Volksunie om een Vlaams liberale formatie te vormen. Een formatie die een einde zou maken aan het Belgisch immobilisme. Vefhofstadts burgermanifesten tekenden de weg uit. Velen geloofden in het sprookje en wie dat niet deed werd smalend weggelachen. De sirenenzang kon hen bekoren, want in verschillende golven over één decennium gespreid vonden mandatarissen en parlementsleden van de Volksunie hun weg naar de VLD en gingen er prominente rollen spelen. Maar het opslorpen van de Volksunie lukte niet en het Vlaams accent van de VLD werd een lachertje. Interessant als het van pas kwam, maar even snel verguisd als de Belgische macht op het spel stond. Ik hoor het Verhofstadt nog zeggen in de zomer van 2003, op de vooravond dat de regering Verhofstadt II van wal stak en ik hem het op communautair vlak pover regeerakkoord verweet: “Ik kan niets eisen, want anders gaat Di Rupo met de CD&V besturen…” En dan spreken we nog niet over de niet zo fraaie titels die Vlaams-nationale politici naar hun hoofd kregen van de liberale kopmannen: karakteriëlen, mentaal gehandicapten,… Enkele jaren later verliet de ultra-liberale republikein Jean-Marie Dedecker de VLD. Hij passeerde even bij de N-VA. Zijn boodschap op de partijraad om samen met hem van de N-VA een liberale formatie te vormen viel niet in goede aarde. Even later stond LDD op de politieke kaart. In de ogen van sommigen stak ze zelfs de N-VA op “Vlaams” vlak naar de kroon en wist zo een enkeling te overtuigen. In het Vlaams Parlement trachten ze dit ook week na week te bewijzen, en dit soms met de gekste voorstellen. Maar goed, dat is hun volste recht. Zij zitten in de oppositie en de N-VA maakt deel uit van de meerderheid. Dit betekent in groep de stemhouding bepalen. In samenspraak met de collega’s van CD&V en SP.a. Je kan dat betreuren, maar het is de realiteit. Geen andere. Toch de ware aard van LDD is nu boven gekomen. En dit bij monde van mijn aimabele collega professor Boudewijn Bouckaert, voorzitter van de commissie Onderwijs. Hij vindt dat de fut er uit is bij LDD en verklaart dat de nieuwe voorzitter van Open VLD, Alexander De Croo, hem uitermate kan bekoren. De man die zeker niet staat te springen om de Vlaamse kaart te trekken. Integendeel, want waar de VLD eind vorig jaar nog een motie goedkeurde in het Vlaams Parlement waarin gesteld werd een belangenconflict in te roepen indien federaal minister Joëlle Milquet met haar voor Vlaanderen nefaste banenplan zou doorgaan, verklaarde de jongste partijvoorzitter vorige week in Ter Zake dat niet te doen. Aan vecht-federalisme doet hij niet mee. Slik… De liefdesverklaring van Bouckaert enkele dagen later kan dan wel tellen. Slijmen de eens dissidente VLD’ers zich een weg terug richting Melsenstraat? Mij niet gelaten. Maar laat de lokroepen nu maar voor goed stoppen. Het Vlaamsnationalisme is geen liberalisme. En dat is maar goed ook.
Vlaanderen laat Brussel niet los Vlaanderen en Brussel, het is een apart verhaal. Onze eigenste hoofdstad waar de Vlamingen veruit in de minderheid zijn. Of beter gezegd, net zoals alle anderen in de minderheid zijn. In Brussel kom je de wereld tegen en één dominante groep bestaat er al lang niet meer. Achter de gevels is Frans niet langer de dominante taal. Al doen Franstalige politici dat nog zeer graag uitschijnen. Zeker als ze zich op basis van getallen willen afzetten tegen de Brusselse Vlamingen. Ik woon in vogelvlucht 85 km van Brussel en trek me de toekomst van deze stad wel aan. Zeker wat onderwijs betreft. De Brusselresolutie waar het Vlaams Parlement zich achter schaarde kwam mede van mijn hand. Maar er is meer, veel meer: Bedelende moeders met kinderen in stations. Bedelaars aan de verkeerslichten. Duizenden kinderen die niet terug te vinden zijn in de schoollijsten. Hogescholen die verhuizen omdat studenten niet op straat kunnen komen. Inbraken in auto’s. Schiet- en steekpartijen die door Brussels burgemeester Thielemans als een fait divers geduid worden. Kalachnikovs voor een prikje te koop, met 50% reductie als je ze per twaalf koopt. Enzovoort. Waar moet dat naartoe? Gelukkig ben niet alleen ik bezorgd. Vele politici roeren zich. Terecht. Maar ook weer vreemd. De problemen worden blijkbaar alleen door de Vlaamse politici herkend en erkend. Vlaamse politici van binnen en buiten Brussel. Smet, Vander Taelen, onze eigenste Paul De Ridder en Ben Weyts, enzovoort. En hoe reageren de Franstalige politici? “De Vlamingen communautariseren de Brusselse problemen.” “Wij maken een verfijndere analyse…” “De Vlamingen willen de macht nemen.” Ja, als het alleen de Vlamingen zijn die de problemen én zien én willen aanpakken… De Franstaligen bewijzen opnieuw dat dit land uit twee naties bestaat. Maar nu mag Vlaanderen minder dan ooit Brussel loslaten. Nu staat alles op het spel. Het gaat over het behoud van “onze” hoofdstad. Een landmark in de wereld. Zowel politiek als economisch. Deze stad moet bevrijd worden van charlatans die wel bevoegd maar niet verantwoordelijk zijn. Structuren afgeschaft waarbij paraplu’s kunnen opengetrokken worden. Geen op een zucht na 1.000 politici die op korte tijd bij hun kiezers willen scoren en waarbij het soms maar op enkele tientallen stemmen meer of minder aankomt om verkozen te zijn. Neen, structuren die kunnen werken, beslissen en beleid voeren. Eén stad, één politiezone, met sterk gedecentraliseerde gemeenschapsvoorzieningen. Dat is de grote uitdaging. Het is eigenlijk al vijf na twaalf. Nu talmen is het afschrijven van de stad. Is het afschrijven van één miljoen mensen. Is het afschrijven van een toekomst voor Vlaanderen.
Oordeel zelf Mag ik even, heel even, vragen aan al diegenen die nu met scherp schieten op de afwezigheid van de heer Peumans op het paleis bij de nieuwjaarsdrink van de gestelde lichamen, even te lezen wat de aldaar gehouden koninklijke toespraak aan debat te weeg bracht in het Vlaams Parlement, net vier jaar geleden? En kijk waar dit land nu staat...
Foei, foei, foei,… Vandaag rijd ik met collega-schepen Herman Minnen naar Brussel. Herman reed eens graag mee naar het Vlaams Parlement. Life het vragenuurtje bijwonen is toch nog altijd eens iets anders. Gevolg is dat ik me nu in de passagiersstoel kan zetten, met de PC op de schoot e-mails verwerken. Maar ook de kans wat meer naar buiten te turen… Daarom dit bloggetje en de titel hierboven zegt, denk ik, genoeg. De bermen van de E34 van Turnhout naar Antwerpen liggen vol afval. Blikjes, papiertjes, doosjes, zakjes, flesjes,… Wat is de mens toch een smerig dier. Wonen wij nu echt graag op een vuilnisbelt? Ik kan daar met mijn verstand niet bij. Ik denk dat er weinig landen zijn waar de huisvuil- en afvalophaling zo goed georganiseerd is als in Vlaanderen. Gemeenten, privé-bedrijven, containerparken, vuilbakken op parkings en op alle hoeken van de straat, en nog volstaat dat niet. Mensen klagen dan weer dat ze veel moeten betalen voor hun afval. De vervuiler betaalt geldt voor de ander, niet voor mij, denken ze. Niets is natuurlijk minder waar. Weet diezelfde burger hoeveel hij als belastingbetaler ophoest om die smurrie langs onze autosnelwegen, straten en pleinen te laten ruimen? Vlaams gewest en gemeentebesturen zouden met dat “weggesmeten” geld heel wat andere, veel nuttigere dingen kunnen doen. En dan spreek ik nog niet over het zicht. Wie wordt daar nu beter van? In Dessel proberen we clubs, verenigingen en scholen te mobiliseren om zwerfvuil te ruimen. Ze krijgen daar een vergoeding voor. Mooi meegenomen voor de kas en een ontlasting van de gemeentearbeiders, maar al bij al uitgaven die zouden kunnen vermeden worden als we allemaal een beetje meer verantwoordelijkheid zouden nemen. Langs de E19 is het al niet veel beter… Foei, foei, foei,…
1 tegen allen, allen tegen 1 Wat ik in eigen gemeente al tien jaar ervaar, begint ons nu ook in Vlaanderen parten te spelen. Het is het lot dat me beschoren ligt, maar waar ik wonderwel mee om kan gaan… Laat me even duiden: In Dessel groeide de N-VA (voordien Volksunie) gestaag uit tot wat ze nu is. Een partij met een volstrekte meerderheid die bestuursverantwoordelijkheid draagt en daar ook toe in staat is. Elf zetels op negentien. Verkiezing na verkiezing werd dit opgebouwd. Startend in 1964 in een gemeente, die typisch voor de Kempen, bestuurd werd door een CD&V (CVP) meerderheid. Om die hegemonie van christendemocraten te breken werden in 1982 al plannen gesmeed. Alle toenmalige partijen (de voorlopers van wat nu SP.a, VLD en N-VA zijn) samen in een monsterverbond. Bindmiddel? Samen tegen! De N-VA deed daar toen al niet aan mee en koos onomwonden haar eigen weg. Met een positief verhaal. Het was ook mijn keuze. Het legde onze partij geen windeieren, want wars van alles groeiden we met ups en downs naar 51%. Zo werden we de vijand van en voor alle andere partijen. Sinds 2000 is het een verhaal van allen tegen ons. Die strategie wordt duidelijk verder gezet. In die maten zelfs dat de drie traditionele partijen onlangs 25 km buiten Dessel zouden zijn gaan vergaderen om ons in 2012 met een gemeenschappelijke lijst (CD&V-SP.a-VLD) te bekampen. Bindmiddel? Samen tegen! In het Vlaams Parlement waren we, toch zeker ten tijde van de splitsing van de Volksunie, dat ongevaarlijke, zij het wel sympathieke, partijtje. Het partijtje van Geert Bourgeois. Maar ook in Vlaanderen kozen we onze eigen weg. Ook het kartel met de CD&V paste daarin. We bleven steeds ten volle op onze autonomie en op onze strepen staan. Het einde van het kartel bewees dat ten overvloede. Toen anderen hun woord braken, bleven wij het gestand. Als N-VA brachten we ook steeds een positieve boodschap. We spraken de kiezer niet naar de mond en kenden onze tocht door de woestijn. Maar dat “onze” waarheid ooit zou pakken? Daarvan waren we overtuigd. Sinds juni vorig jaar veranderde veel. De N-VA won als enige de verkiezing. Het was een donderslag. Een verrassing. Niemand zag het in die proporties aankomen. De studie van TNS-Dimarso deed er nadien nog een schep bovenop. De N-VA won niet alleen van iedereen. Ze zou bovendien nog een groot groeipotentieel hebben. De sympathieke kleine werd plots de grote bedreiging. De peiling in Le Soir van vandaag zal dat zeker niet temperen. De N-VA klopt af als tweede grootste partij in Vlaanderen. Wie durfde dat acht maanden terug voorspellen? De sfeer wordt al vlug die van 1 tegen allen en allen tegen 1. Gespin in de media. Aanvallen op kopstukken. Schelden en onwaarheden. Bindmiddel? Samen tegen! Alleen; men zou het in Vlaanderen toch stilaan geweten moeten hebben. Het beste wat een partij kan overkomen is de schietschijf te worden om de kiezer over te laten lopen.
Jan Peumans is wel een goed voorzitter Vandaag werd ik gevraagd voor de Zevende Dag. Onderwerp van debat het ontwerpplan van parlementsvoorzitter Jan Peumans om de werking van het Vlaams Parlement te verbeteren. Om de inhoud meer aan bod te laten komen. Om het parlement nog beter haar basisopdracht te laten vervullen. Om met andere woorden de kwaliteit op te krikken. Al vlug ging het, zoals te vrezen was, niet over het plan van aanpak. Wel of Jan Peumans al dan niet een goed voorzitter is. Een proces dat we niet zouden maken… Dat werd me toch voorgehouden… Wat we op z’n minst kunnen zeggen is dat Jan Peumans een gedreven en begeesterend parlementsvoorzitter is. Geen mummie die vooraan zit. Wel iemand die actief het parlement leidt. En parlementair pur sang. En daar heeft niet iedereen het op begrepen. Is het afgunst? Is het jaloezie? Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dat meespeelt. Ook het feit dat de N-VA een electorale bedreiging is voor vele andere partijen (cfr. Dimarso-studie) zal daar zeker toe bijdragen. Op 6 januari werd het ontwerp van actieplan bezorgd aan de fractievoorzitters, van meerderheid en oppositie met de vraag dit actieplan intern binnen de fracties te bespreken. Zo open is de voorzitter! Dit actieplan borduurt verder op de actieplannen van de vorige parlementsvoorzitters terwijl de huidige voorzitter met elke fractievoorzitter een gesprek voerde om te peilen naar wat er bij de verschillende fracties leeft. Het resultaat is het ontwerp. Lode Vereeck van LDD kon echter niet wachten op een bespreking ten gronde in het uitgebreid bureau. Dé instantie binnen het parlement om dit debat te voeren. Neen, hij verpatste het aan De Standaard en mocht er in ruil zijn gedacht over ventileren. Het resultaat is wat het is. Niet het actieplan is nu onderwerp van debat. Wel de parlementsvoorzitter. Zo zou de heer Peumans zijn collega’s schofferen als ie voorstelt cursussen debatteren en spreken in het openbaar aan te bieden. Wat is daar mis mee? Parlementsleden kunnen al jaren cursussen Frans volgen. Sessies informatica. Bedrijfstages lopen. Dit aanbod uitbreiden getuigt van een kleuterklasmentaliteit orakelen de criticasters. Nou moe. Misschien had voorzitter Peumans geen namen moeten noemen. Maar is het schofferend als je zegt dat iemand briljante ideeën heeft, maar ze niet zo goed verwoord kan krijgen. Hem of haar hefbomen aanreiken is nobel. Het getuigt van een bereidheid om voor iedereen het licht te laten schijnen. Het is geen schande dat je geen goed redenaar bent. Iemand de kans ontnemen om zich bij te schaven evenwel des te meer. De harde roepers in het parlement die we nu horen moeten zich alvast niet aangesproken voelen. Voor hen misschien een cursus bescheidenheid?... Jan Peumans zou ook te veel vragen onontvankelijke verklaren. Want hij is van de meerderheid, voegt men daar dan in één adem aan toe. Dat ook commissievoorzitters die lid zijn van de oppositie vragen onontvankelijk verklaren verzwijgt men dan zedig. Intellectuele correctheid is niet aan de orde als iemand aan de schandpaal moet genageld worden. Zeker als hij er zelf niet bij is om zich te verdedigen. Klap op de vuurpijl van het debat vanochtend was de slotvraag of het wel kies is dat de parlementsvoorzitter niet naar de receptie van de gestelde lichamen gaat. Dat is de jaarlijkse receptie op het koninklijk paleis waar de Belgische beau monde toegesproken wordt door zijne majesteit de koning. Natuurlijk kan de parlementsvoorzitter daar weg blijven. Als hij niet gaat, gaat de eerste ondervoorzitter. Net zoals parlementsleden kunnen weigeren koninklijke onderscheidingen in ontvangst te nemen. En heus die zijn er! Ondergetekende is zo iemand…
De schande al lang voorbij In de Senaat ondervroeg Geert Lambert (Groen!) minister Daerden (PS) over “onze” pensioenen. Je weet wel, hét onderwerp dat de socialisten steevast naar voor schuiven als ze om onze stem komen vragen en door Geert Lambert terecht geduid als één van de belangrijkste politieke uitdagingen voor de nabije en verdere toekomst. Aangezien de te verwachten vergrijzing zich reeds vanaf dit jaar zal laten gevoelen, aldus de senator, wou hij weten hoe de minister de problemen zou aanpakken. Hoe het stond met de hervormingen van de pensioenstelsels. Hoe de pensioenen betaalbaar zouden blijven. Wat de Luikse socialist ten tonele voerde was om je een breuk te lachen. Indien hij cabaretier was… Maar dat is hij niet. Hij is minister. En het decor was geen schouwburg, wel de Senaat. Het was dus om te wenen… Hier alvast het antwoord van de minister (voor de mimiek, gebaren en lallende houding verwijs ik naar de filmpjes hieronder): “Mijnheer de voorzitter, Waarde collega’s, We zijn ons al jaren bewust van het probleem van de vergrijzing en dat ondanks de opeenvolgende regeringen het probleem onopgelost blijft. Zijt akkoord? ha ha ha Onopgelost blijft. Als we vrij zijn ons werkelijk over dit probleem te buigen en het te bestuderen in z’n geheel, lijkt het mij niet goed om overhaast te werk te gaan. Dit zou immers weer kunnen leiden tot puur demagogische en electoralistische schijnoplossingen. Sinds m’n aantreden heb ik contact opgenomen met de verschillende sociale gesprekspartners en verschillende vertegenwoordigers van oudere verenigingen om te proberen de zaak af te ronden. Tot eind december, tot eind december, werden er vele vergaderingen gehouden. Werkzaamheden zijn in het ……. en ik hoop van harte om in de komende weken een eerste tussentijds verslag te kunnen indienen bij de regering. Voor mij. Voor mij. Dit verslag zal een soort groen boek worden. Groen boek worden. ha ha Dat hopelijk de groene rare vaststellen. Ja, ik hoop dat. Ha hè Het groene boek zal vervolgens onderworpen worden aan een brede discussie die, wat mij betreft, wat mij betreft, moet aanvaarden in de verenigde commissies van de Senaat en de Kamer. Als de voorzitter akkoord is. hè ha Ik weet wat dat is. We zullen zien. Aan het einde van deze brede discussie hoop ik voor het einde van de eerste helft van 2010, 10 hè hè, een samenvattend verlag, wit boek, wit boek, wit boek, op dat ogenblik wit boek hè te kunnen voorleggen aan de verenigingen. Groen boek en daarna wit boek. Hè Die zal ook zien als vertrekpunt voor de discussie over het Belgische EU-voorzitterschap in de tweede helft van 2010. Dank u.” Tot zover het antwoord van de man die voor uw en onze pensioenen gaat zorgen. De VRT vond het op haar webstek blijkbaar nog humoristisch: “Michel Daerden doet zijn verhaal met verve.” De N-VA vraagt het ontslag van deze minister, niet in het minst omdat hij dronken zou zijn geweest. Van andere werknemers wordt ook niet getolereerd dat ze dronken op hun werk verschijnen aldus mijn partij. Naaste medewerkers, de minister zelf en sommige senatoren ontkennen nu met klem dat de minister dronken was. Hij is altijd zo… De minister laat zelfs meedelen dat hij die aantijgingen hartsgrondig beu is. Awel, als hij altijd zo is. Als hij daar nuchter stond. Dan is het wat mij betreft nog erger. Dan is dat nog meer een reden om die man onmiddellijk zijn bons te geven. Onze toekomst in zo iemand z’n handen? Dit is de schande al lang voorbij. Laat hem in Luik populair zijn. Zijn er nog Vlamingen die in zulke ministers vertrouwen hebben? En kom niet af met het fabeltje dat hij toch moeite doet om Nederlands te spreken. Een clown heeft er niks aan. Komt die man ons eigenlijk uitlachen? Quelle pays!
Wat een eindjaar… De kerst- en nieuwjaarsperiode haalt een mens volledig uit zijn ritme. Op zich niet slecht. Zo eens de riem er af. Meer tijd voor gezin en familie. Het werk even naar het achterplan. Helemaal kan dat natuurlijk niet. Muizenissen blijven in je hoofd spelen. Normaal ook. Iemand die begaan is met z’n werk kan dat niet helemaal bannen en ik reken me ook bij die categorie. Het parlement sluit wel veertien dagen de deuren, maar burgemeester ben je dag na dag, 24 uur op 24, week na week. Zo lang je je niet laat vervangen natuurlijk. En wanneer ik niet naar het buitenland ben, doe ik dat niet. En ook in deze periode zijn er zorgen. Grote en kleine. Echte en vermeende. Toch probeer ik ze allemaal even ernstig te nemen. Zo gingen we de kerstvakantie in met de nodige hinder door sneeuw, ijs en vrieskou. Zowel schepen Flor Van Noppen als ikzelf raakten niet tijdig in Dessel voor de gemeenteraad. Op donderdag 17 december raakte Brussel ingesneeuwd waardoor ik mijn auto in het parlement liet en me met de trein naar Dessel spoedde. Maar ook daar kommer en kwel. Een afgelaste trein want de machinist zat in de file… Flor probeerde het wel met de auto. Hij was vijf uur onderweg… Op mij moesten ze maar vijf minuten wachten en ik was niks te vroeg want de oppositie stond op het punt te vertrekken zodat het quorum niet bereikt zou worden. Dat het een belangrijke raad was met uiterst belangrijke punten kon hen blijkbaar worst wezen. Een spelletje spelen naar aanleiding van mensen die vastzitten in het verkeer door overmacht. Mooi is dat. De winterse taferelen tekenden zowel voor een witte kerst (geef toe, zelden te zien bij ons), als ook voor de bijhorende inzet van het gemeentepersoneel. Wegen en fietspaden ruimen. Zout strooien. Onze gemeentediensten deden weer hun uiterste best. De hoofdbanen bleven steeds vlot bereidbaar. De zijwegen is een ander paar mouwen, maar zout strooien op wegen waar nauwelijks verkeer over rijdt is als dweilen met de kraan open. Het is de combinatie van strooien en stuk rijden. Twee nachten voor Kerstmis werd er dan weer met een jachtgeweer op onze wijkpost van de lokale politie geschoten. Een venster aan diggelen en hagel in kast, binnenmuur, verlichting en binnenschrijnwerk. Op de gemeenteraad werd ik nog weggelachen voor het feit dat we in onze nieuw te bouwen wijkpost (wordt overmorgen aanbesteed voor volgend jaar) kogelwerendglas voorzien. Dat dit wettelijk verplicht is werd onder de mat geveegd met het argument dat Dessel Chicago niet is. Toch wel dan? In ieder geval iets om ons ernstig zorgen over te maken. Nu schiet een onverlaat (of waren ze met meer?) op een verlaten wijkpost. Straks op een woning? Wat als er zich toch iemand achter dat glas bevindt? Dit zijn geen grappen meer en ook geen te banaliseren vandalisme. Dit is ontolereerbaar. Maar ook op menselijk vlak brengt deze feestperiode pijn en smart. Meester Freddy, leerkracht in het vierde leerjaar van de gemeentelijke basisschool van Dessel centrum, de Kangoeroe, overleed vandaag. Mijn dochter zat in de laatste klas waar hij nog een volledig jaar les aan kon geven. Vorig jaar werd bij hem kanker vastgesteld. Hij vocht moedig terug en had de stellige ambitie terug naar school te komen. Hij droomde er van om zeker tot zijn zestigste voor de klas te staan. Het mocht niet zijn. Ik heb zelden mensen gezien die zo moedig hun ziekte, hun lot droegen en van hun dierbaren zo vredevol afscheid konden nemen. Ik ben blij dat ik hem op kerstdag nog kon zeggen hoe we zijn werk waarderen. Hoe wij hem danken voor zijn inzet voor “zijn” school, maar ook voor onze Desselse gemeenschap. Dat hij zeker iemand is die een steen verlegde in de rivier. Hoe we elkaar innig en dankbaar de hand schudden. Voor de allerlaatste keer elkaar recht in de ogen keken en bij het buiten gaan de hand opstaken. “Ik deed gewoon mijn plicht”, was zijn berustend antwoord. Maar zo evident is dat niet. Je moet het toch maar doen. En meester Freddy deed dat! Bedankt Fred!!!
En de Zenne zwart als inkt, stinkt… Ja, ik weet het, ik ben er wat laat mee. Maar wat een drukte de voorbije dagen. Finalisatie begrotingsbespreking in Vlaanderen. Zelfde in Dessel. Politieke actualiteit en dito agenda die me van hier naar daar doen hollen. Maar wees gerust: alles onder controle. Toch meen ik dat ik wat er de voorbije dagen gebeurde, niet kan laten passeren. Daarom met wat vertraging: Terwijl de wereld verzamelt in Kopenhagen om zich te buigen over het milieu. Om een vervolg te breien aan Kyoto en de opwarming van de Aarde tegen te gaan. Terwijl meer dan honderd “Belgische deskundigen” hun licht laten schijnen in Denemarkens hoofdstad, vindt hier een milieuramp plaats. Een paar jaar terug zaten we met de commissie onderwijs op het terras van Baron van Zon in Hombeek. Een prachtig etablissement op 150 meter van de Zenneboorden. Een terras badend in de zon, in de koelte van parasols, maar ook in de stank van de openriool die de Zenne toen nog was. De Europese hoofdstad kieperde met bakken haar vuil in deze zijrivier van de Ruppel, van de Schelde. Het was een heugelijk moment, enkele jaren terug, toen het waterzuiveringstation Brussel-Noord in gebruik kon genomen worden. Eindelijk. Brussel moet zowat de laatste Europese stad geweest zijn die haar water ging zuiveren. Niet direct het toonbeeld. Niet direct de beste leerling van de klas. Gestaag kon er van dan af gewerkt worden aan de kwaliteit van de Zenne. Het gitzwarte slib werd langzaam bruin, lees ik een boordbewoner verklaren. Watervogels vonden er opnieuw hun stek en de vispopulatie nam met rasse schreden toe: brasem, paling,… Prachtig. Guido Gezellens O krinkelende winklende waterding zou geïnspireerd kunnen zijn op het leven in deze herboren rivier. Maar, dat is allemaal buiten de waard gerekend het Brussels Gewest. Een reeds lang aanslepend conflict doet gebeuren wat niet te beschrijven is. Sinds 25 november wordt het vuile water geloosd. Zo maar. Het Vlaams Gewest wordt op 9 december in kennis gesteld van het “probleem”. In kennis gesteld! Veertien dagen na datum. Moorddadig! En het waterzuiveringbedrijf Aquiris en Brussels Ecolo-minister Evelyne Huytebroeck schuiven elkaar de hier wel zeer toepasselijke Zwarte Piet toe. Een Ecolo-minister!!! N-VA vraagt haar ontslag. Dat is nog het minste. Beeld je in dat het over een fractie van nucleaire lozing zou gaan. Dat zou verzwegen worden... Jongens, jongens, alles wat Groen en Ecolo is zou om het hardst moord en brand roepen. En de Zenne? Opnieuw zwart als inkt, die stinkt. Met dank aan Brussel. Of zoals minister Pascal Smet hier net in het Vlaams Parlement zich liet ontvallen: de Groenen aan het bestuur in Brussel en de vissen sterven in Vlaanderen. Erg, heel erg.
Een monddood parlement? Op maandagmiddag wordt de agenda van het Vlaams Parlement opgesteld. Dit gebeurt door het Uitgebreid Bureau. Deze vergadering bestaat uit de parlementsvoorzitter, de zes ondervoorzitters, de drie secretarissen en de zeven fractievoorzitters. Zeventien parlementsleden van meerderheid en oppositie die alle partijen in het parlement vertegenwoordigen, beslissen over de agenda. En ja, dit gebeurt niet altijd per consensus. Hoeft ook niet. Indien nodig wordt er gestemd. En zoals het in elke democratie past, wordt goedkeuring gegeven aan dat voorstel dat door de helft plus één goedgekeurd wordt. Zo lagen er maandag drie vragen tot interpellatie klaar voor goedkeuring die allen handelden over het ontslag van de heer Wauters van de VRT. Er werd beslist dat die vragen de dag nadien zelfs, op dinsdag, aan de agenda zouden toegevoegd worden van de commissie Media. Snel en efficiënt! Eventueel ingediende moties zouden dan sowieso nadien ook nog eens plenair behandeld worden. Maar daar wringt nu het schoentje. De verenigde oppositie vond dat het parlement monddood gemaakt werd… De vragen moesten plenair komen aldus de door zichzelf uitgeroepen behoeders van de parlementaire democratie. En kop van jut was voor hen parlementsvoorzitter Jan Peumans (foto). Vreemd. 1. Als een beslissing genomen wordt in het daartoe gelegitimeerde orgaan, dan dacht ik dat dat ook dient uitgevoerd te worden. Wat een parlementsvoorzitter er ook van denkt. De stemming was acht voor de commissie, zeven voor de plenaire en één onthouding. Niet de voorzitter besliste. Het Uitgebreid Bureau besliste! 2. Het argument dat het Vlaams Parlement monddood gemaakt wordt is wel straf als we sinds begin oktober al zeven actualiteitsdebatten voerden. Steeds op vraag van de oppositie… 3. Ik wist niet dat het werk in een commissie, open en voor iedereen toegankelijk, ondergeschikt is en gelijk staat met “wegmoffelen”. 4. De fractie die nu het hardst roept, met name Open VLD, zag er evenwel geen graten in om vier jaar terug naar aanleiding van de BHV-crisis het Vlaams Parlement een week lang te sluiten. En ja, ook met de goedkeuring van ene JMDD toen… Nu één minuut stilte houden is dan ook bijzonder hypocriet. Toen mocht er nergens gesproken worden. Ook niet in de commissie… Vergeten? Nu ja, ieder speelt zijn spel en ieder heeft z’n rol. Maar enige rechtlijnigheid zou hier niet misplaatst zijn. De conclusie blijft evenwel dat er in dit parlement nog heel wat gefrustreerden rondlopen die nadat ze jaren neerbuigend neerkeken op de N-VA, het de N-VA, laat staan Jan Peumans, moeilijk kunnen gunnen.
Het is misschien vreemd, maar langs deze weg wil ik je publiek waarschuwen. De kans dat je voor de derde maal “afgemaakt” wordt is zo reëel. Ik vind dat je dat niet verdient. Niet als politicus. Niet als mens. Straks is het zes jaar geleden dat we een ambitieus project voor Vlaanderen in de steigers zetten. Jij was voorzitter van de CD&V. Ik algemeen secretaris van de N-VA. We vonden elkaar om samen te spannen. Om de handen in elkaar te slaan. Om de impasse te doorbreken en een politieke lijn uit te zetten die van ons een incontournabele formatie moest maken die moest resulteren in een sterke staatshervorming. Het is nu niet het moment om heel dat verhaal hier uit de doeken te doen. Maar wat bleek was uw eigen boute vaststelling, in de zomer van 2008, dat we gestuit waren op de grenzen van het coöperatief federalisme. Het “non” vanuit Franstalig België bleef even hardnekkig klinken en jij was het die finaal ten onder ging met het verwijt: “hij kan het niet.” Wat gebeurde was wel het laatste wat we in 2004 voor ogen hadden. De gemoederen werden zodanig bespeeld dat Vlaanderen zich neerlegde bij wat elk zichzelf respecterend volk nooit zou aanvaarden: een federale regering die niet kan buigen op een meerderheid bij de meerderheid. Een Belgische regering die geen meerderheid heeft in Vlaanderen. Nu je opvolger, Herman Van Rompuy, met veel bravoure uitgewuifd wordt kom jij terug in het vizier. Terwijl sommige Franstalige krachten al veto’s uitspraken, wordt vanuit je eigen partij de weg geëffend. Maar laat het duidelijk zijn. Die dossiers waarover je anderhalf jaar geleden struikelde, zijn net die dossiers die ook niet door je opvolger opgelost werden. Neen, het zijn net die dossiers die hij vakkundig vooruitschoof. Alsof de verlossing vanuit Europa in het plan past. Want is dat niet zo? Herman Van Rompuy nam drie klippen: migratie, begroting en terugdraaien nucleaire uitstap. Hij trekt als een “grote” mijnheer naar Europa en de hete aardappelen worden doorgeschoven… Kan hij daar veel aan doen? Mag ik je nu al voorspellen dat krantenkoppen ooit zullen uitschreeuwen dat Van Rompuy er nog maar was? En nu zou het terug aan jou zijn. Dezelfde lijdensweg. Dezelfde vernederingen. Want, neen, het zal niet aan jou liggen. Het zal niet aan jou zogenaamde onkunde liggen. Het zal je weer door anderen onmogelijk gemaakt worden. Dat verdien je niet. Misschien is er toch één uitweg indien je de Wetstraat 16, ondanks het ontbreken van een meerderheid in Vlaanderen wat volgens mij echt niet kan, niet links wil laten liggen. Laat gewoon de democratie haar werk doen. Laat de regels van de grondwet primeren op het politieke spel en trap niet in de val van uitzichtloze onderhandelingen waarmee geen enkel eer te rapen zal vallen. 1. Onderhandel niet over BHV. Wat per wet kan gestemd worden met een gewone meerderheid, laat dat gestemd worden. Of is België geen parlementaire democratie? 2. Laat de federale regering handelen binnen de lijnen, uitgezet door de grondwet. Hou het federaal beleid binnen de eigen federale bevoegdheden en stop de initiatieven op het terrein van gemeenschappen en gewesten. Dit bespaart je eigen begroting. Als het is om de roestige vadsigheid voort te zetten of, nog erger, om de Vlaamse kiezers te bedriegen, begin er dan niet aan. Begin er niet aan als men nu al niet de bereidheid toont om serieuze hervormingen door te voeren. Begin er niet aan, want wees gerust, sinds vorig jaar is er eigenlijk niks veranderd. Waarom zouden de VLD en de Franstaligen je nu niet hetzelfde willen aandoen: de man van 800.000 stemmen moet en zal mislukken ofwel zijn gezicht verliezen. In ieder geval, beste Yves, gun je tegenstanders niet de pret om je opnieuw te zien falen.
De Van Rompuy-hype Als je zo in de ochtendfile meer dan twee uur in de wagen gezeten hebt, dan mag je er van op aan dat je heel goed weet wat het nieuws van de dag is. Vier nieuwsuitzendingen, ‘voor de dag’ en het eerste driekwart uur van ‘Peeters en Pichal’. Het kan tellen. En het grote nieuws begin deze week was dat er geen nieuws was. Net zoals de vroegere, dramatische zoektochten naar vermiste kinderen waarbij men steevast naar een reporter ter plaatse ging om de boodschap te krijgen dat er nog niks of niemand gevonden was, werd van de week het nieuws gedomineerd door het feit dat er nog geen beslissing viel in het aanduiden van een Europees president. Wordt ie het of wordt ie het niet was hét nieuws in Vlaanderen over de toekomstige carrière van premier Herman Van Rompuy. In Franstalig België was het nieuws eerder het veto tegen Leterme en in de rest van Europa ging het leven zijn gewone gang… In ons land lukken de media er steevast in om van geen nieuws, groot nieuws te maken. Je kan het gekste niet bedenken, maar men vindt altijd wel een resem mensen die hun licht kunnen laten schijnen over dat feit dat er nog niet is. In dit geval de beslissing over de eerste president van Europa. Awel, ik ga daar ook een keer mijn gedacht over schrijven… Waarom zou Herman Van Rompuy geen Europees president mogen worden? We mogen hem deze stap in zijn carrière toch gunnen en het is goed voor België hoor ik de meeste commentatoren al verklaren. Ja, ook vooraanstaande leden van de oppositie stellen dat. Awel, als Herman Van Rompuy het echt goed voor heeft met dit koninkrijk, en ik ga er nog steeds van uit dat hij dat is, dan moet Herman blijven. Een jaar geleden werd hij met ware scheepskabels binnengetrokken in de Wetstraat 16. Niet omdat hij dat zelf wilde, weet je nog? Integendeel zelfs. Hij deed dat omdat hij gevraagd werd. Gevraagd om de natie te redden. Het belang van het land noodzaakte hem daartoe. Hij werd geroepen. En, hij gehoorzaamde. Plichtsbewust als ie is. Zijn antwoord in de Kamer donderdag lag in dezelfde lijn: “Ik ben geen kandidaat, maar als je gevraagd wordt, kan je niet weigeren.” Zelfde logica als een jaar terug, als je het mij vraagt. Maar waar is het belang van dit land nu? Hij is nog niet weg of er wordt al communautair gestreden over zijn opvolging. Dit koninkrijk gaat dat nooit overleven. Echt, Herman, dit mag je niet doen. België gaat er aan ten onder. Je moet blijven! Echt! En als je dan toch wil gaan, zorg dan voor een waardige opvolger. Mag ik een suggestie doen? Hij wordt door iedereen over het hoofd gezien. Een man die echt in de voetsporen kan treden van Herman. Een man ook die het voorbije jaar plichtsbewust op één lijn met Herman bleef. Een man die zo loyaal is dat we hem het laatste jaar niet meer hoorden over BHV en de splitsing daarvan. Iets wat geen Christendemocraat hem voordien kon beletten. Een man die de lijn consequent zou kunnen doortrekken. Waarbij zelfs de achternaam vertrouwd in de oren zal blijven klinken: Eric Van Rompuy!
Hypocriet De schorsing van de topsporters Yanina Wickmayer en Xavier Malisse blijft voor beroering zorgen. Ook in het Vlaams Parlement zal het zeker aan de orde komen. Begrijpelijk ook. Topsporttalent en in zonder jong topsporttalent wordt geacht gesteund en gekoesterd te worden. Ook door de overheid. En die overheid doet dat ook. Met contracten. Met opleidingen. Met subsidies. Met coördinatie. Wat nu echter gebeurt staat daar schijnbaar haaks op… Ik begrijp dan ook zeer goed de woede en gevoel van onmacht van de betrokkenen, hun directe omgeving en hun supporters. Ik begrijp ook het ongeloof van de goegemeente. Maar wat me nu wel mateloos stoort is de verontwaardiging van sommige politici (o.a. Caroline Gennez in Terzake) en oud-medewerkers van de vorige minister van Sport (om dokter Chris Goossens, die ik trouwens altijd zeer erg gewaardeerd heb, niet direct te noemen…). Als je zulk een decreet maakt, als je zulk een decreet stemt (unaniem dan nog), dan weet je dat dit vroeg of laat te gebeuren staat. Toch vreemd dat nu net diegenen die het dichtst bij de vorige minister van Sport, Bert Anciaux, stonden die dit decreet ter stemming voorlegde, nu op de eerste rij staan om te zeggen hoe slecht dit decreet wel is… Erger nog: met een vinger naar Philippe Muyters, de huidige minister van Sport, wijzen en de schijn wekken dat hij dat kon vermijden, terwijl die daar in de verste verte niks aan kan doen. Het decreet zelf en alle inbreuken dateren immers van voor zijn aantreden! Dat vind ik hypocriet. Ik krijg nu heel wat kritieken te lezen over hoe wij onze eigen sporters fnuiken. Hoe Vlaanderen heiliger wil zijn dan de paus. Enzovoort. Maar als een grote mijnheer als Jacques Rogge verkozen, en ondertussen herkozen, werd als voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité, net omdat hij van de strijd tegen doping zijn handelsmerk maakte, staan we wel allemaal te juichen. Zijn we de schorsing van Rasmussen dan ook al vergeten? Uit de Tour geplukt omdat er geknoeid was met zijn whereabouts. Deze harde, zware straf had kunnen, moeten vermeden worden. In plaats van wild in het rond te schoppen zouden begeleidende artsen en juristen uit de omgeving van de bewuste atleten ook eens beter de hand in eigen boezem steken. Ik denk dat artikel 3 ten vierde van het decreet medisch en ethisch verantwoorde sportbeoefening duidelijk is: “Voor de toepassing van dit decreet wordt onder dopingpraktijk verstaan, de overtreding van de sporter voor dopingcontroles buiten wedstrijdverband, onder meer door te verzuimen, de vereiste informatie over de verblijfplaats mee te delen, of door zich niet beschikbaar te houden op de verblijfplaatsen die men heeft aangegeven. Elke combinatie van drie gemiste controles en/of aangifteverzuimen binnen een periode van achttien maanden wordt hierbij beschouwd als een overtreding.” En de minimum straf is nu eenmaal één jaar. Nu moet je mij eens uitleggen hoe een rechter daarvan kan afwijken. Ook de topsporters en hun entourage – managers, dokters en juristen die toch alles zo nauwgezet bijhouden – wisten dat. Wij als overheid zullen alvast alles in het werk stellen zodat ons schaars talent in Vlaanderen niet verloren gaat en optimaal kan begeleid worden. Dit is blijkbaar niet enkel nodig op het terrein maar ook naast het terrein... Vlaanderen heeft steeds in de punt gespeeld als het over de strijd tegen doping gaat. Het eerste decreet medisch verantwoord sporten dateert van 1991. Nu Vlaanderen als bijna eerste de WADA-code, die internationaal geëerbiedigd en gerespecteerd wordt, omgezet heeft in een wet, is het opeens niet goed. Laat het duidelijk zijn: ik blijf voor 100% achter het opzet van het decreet staan dat ik tweeënhalf jaar geleden, samen met al mijn collega’s trouwens, stemde. We mogen daar niet op inbinden. Tenzij misschien de strafmaat aanpassen - indien dit kan volgens de WADA-code – en de mogelijkheid voor een beroepsprocedure in Vlaanderen zelf instellen. Die lijn moeten we doortrekken en ook de lat internationaal omhoog krikken. Als we straks het Europees voorzitterschap waarnemen mag onze minister van Sport, Philippe Muyters, die kans niet laten liggen. Hij zal dat ook niet doen. Wat ik daarenboven ook wil doen is mee zorgen dat de implementatie van dit decreet en de opvolging ervan door atleten en sporters beter ondersteund kan worden. Elementen als niet kunnen inloggen, geen verbindingen kunnen maken, e.d. moeten opgevangen worden. We moeten instrumenten en procedures ontwikkelen waarbij praktische moeilijkheden uitgesloten worden. Dit moet kunnen. Sportend Vlaanderen heeft een stevige uppercut gekregen, maar KO zijn we nog lang niet.
Het zogenoemde decreet-Van Dijck op de onderwijsinspectie in de faciliteitengemeenten - onlangs goedgekeurd in het Vlaams Parlement - heeft volgens zeven PS-mandatarissen uit de Vlaamse rand 'enkel tot doel deze scholen onder druk te zetten en de faciliteiten terug te dringen' (DM 3/11). 'Vreemde hersenkronkel', aldus Kris Van Dijck.
Sinds wanneer is een controle op de kwaliteit van onderwijs gelijk aan het onder druk zetten van een school? Bedoelen de PS-mandatarissen in hun opiniestuk (DM 3/11) dan dat deze kinderen geen kwaliteit verdienen? Ik hoop te mogen aannemen van niet. Maar hoe dan ook slaan ze de bal compleet mis. Want waar gaat het nu werkelijk om?
Hoewel het legitiem is om aan te sturen op een wijziging van de grondwet, is ze vandaag wat ze is. Daar kan geen unitarist, federalist of separatist omheen. De grondwet legt de basisregels vast waarop de democratie in een land georganiseerd wordt. Dát negeren is staatsgevaarlijk. En toch stel ik vast dat het steevast de Franstaligen zijn die de basisregels van de grondwet met voeten treden, keer op keer bevoegdheden willen uitoefenen op andermans terrein. En als kers op de taart geen kans voorbij laten gaan om te pleiten voor een uitbreiding van "hun gebied". Wie is er dan staatsgevaarlijk?
Welnu, de grondwet bepaalt dat onderwijs een gemeenschapsbevoegdheid is. Uitgezonderd drie bepalingen die tot de bevoegdheid van de federale overheid behoren - de leerplichtleeftijd, de diploma-erkenning en de pensioenregeling - heeft de Vlaamse Gemeenschap dus volheid van bevoegdheid op haar grondgebied. Dit betekent echter ook dat niemand op een ander zijn grondgebied mag optreden. Die volheid van bevoegdheid is geen recht. Het is een plicht! En dus is het 'niet controleren van het door een gemeenschap gesubsidieerd en erkend onderwijs' niet minder dan plichtsverzuim. Dat wij Vlamingen daar al jaren verandering in willen brengen, verdient applaus. Geen boegeroep.
Toen ik las dat de PS'ers opriepen tot een onderhandelde oplossing als enige uitweg uit wat zij een conflict noemen, dacht ik: vreemd. Aangepord door het Vlaams Parlement hebben Vlaamse onderwijsministers meer dan twintig jaar geregeld aan hun deur gestaan met de vraag om tot een onderhandelde oplossing te komen. Maar ze kwamen stuk voor stuk van een kale reis thuis. Laat ons elkaar dus geen blaasjes wijsmaken. Het is persoonlijker dan dat. Hoe leg je anders uit dat de Franstaligen geen enkel probleem maken van de Franstalige scholen in Duitstalig België die door de Duitstalige Gemeenschap geïnspecteerd worden?
Waar is men eigenlijk bang voor? Dat zou blijken dat het onderricht van de taal van de gemeenschap waar de scholen zich bevinden, met name het Nederlands, maar navenant is? Of dat de kinderen zouden doorstromen naar het Nederlandstalig secundair onderwijs? Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat hier opnieuw een superioriteitsgevoel spreekt van 'La Francité' ten aanzien van de Nederlandse taal en cultuur.
Stellen dat het decreet snel, snel werd goedgekeurd zoals de opinieschrijvers doen, is de wereld op zijn kop. Tussen de stemming in de commissie en deze in de plenaire vergadering zaten door de obstructie van drie (!) Franstalige belangenconflicten twee kostbare jaren. Méér dan genoeg, vonden wij. Neen, beste PS-mandatarissen. Net de houding van de Franstaligen, zeker wanneer ze in Vlaanderen komen wonen en weinig of geen respect opbrengen voor onze taal en cultuur, zet het samenleven in dit land onder druk. Het is juist jullie handelen dat de roep om een autonoom Vlaanderen luider doet weerklinken.
Het ‘kaakslag-franskiljonisme’ “Een belediging”, “een kaakslag”, “een provocatie”,“een catastrofe”, “een aantasting van de rechten van de Franstaligen”, het was weer een en al verontwaardiging omdat het Vlaams Parlement besliste de bevoegdheden, die Vlaanderen grondwettelijk bezit, ook gewoon uit te oefenen. Vroeger deed men lacherig over het zogenaamde “kaakslag-flamingantisme”, maar er bestaat nu zeker een “kaakslag-franskiljonisme”. CDH-voorzitster Joëlle Milquet en haar minister van Franstalig Onderwijs Marie-Dominique Simonet (foto) zijn daar de vaandeldragers van en volgen het gehuil van MR, FDF en PS. De Franstaligen zullen het ooit wel leren. Onderwijs in Vlaamse gemeenten – ook als dat Franstalig onderwijs is – is een bevoegdheid van de Vlaamse gemeenschap. Dat werd unaniem gestemd in het Vlaams Parlement, uitgezonderd natuurlijk Christian Van Eycken van de Union Francofone. De Franstalige Brusselaars werden ‘in snelheid gepakt’ en kennelijk dus helemaal verast door het Vlaams Parlement. Dat parlement heeft het aangedurfd niet te wachten op een vierde belangenconflict van het Brussels parlement. Wat hadden de Vlaamse parlementsleden moeten doen? Zeggen aan onze Franstalige broeders: pas op hoor, word wakker, haal maar het volgende belangenconflict uit de kast om Vlaanderen te koeioneren op een terrein waar de Franstaligen gewoon niets te zeggen hebben? Hadden we dat blokkeringsspelletje ook nog met de Francofone Brusselaars moeten afspreken, zoals het blokkeren van de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde door de federale regering wordt afgesproken met de Duitstalige gemeenschap? Welke mensenrechten worden nu weer geschonden? Vlaanderen – dus de Vlaamse belastingbetaler - financiert volledig het onderwijs in het Vlaamse landsgedeelte, dus ook het Franstalig onderwijs in de faciliteitengemeenten. Vlaanderen is dus ook verantwoordelijk voor de inspectie op dat onderwijs. Met dit decreet slaagt de N-VA - die aan de basis lag - erin om de kwaliteit van dit Vlaamse Franstalige onderwijs te waarborgen, zoals dit gebeurt voor alle andere kinderen die in Vlaanderen wonen. Tot nu had de Vlaamse overheid geen enkel zicht op die kwaliteit. Dat was eigenlijk een discriminatie. Door dit decreet worden alle kinderen in het basisonderwijs gelijk behandeld, ook zij die in de Vlaamse faciliteitengemeenten Franstalig onderwijs volgen. De Vlaamse gemeenschap trekt zich niet terug, zoals de Franstaligen dat in Komen wel deden. Welke rechten kunnen daar nu mee geschonden zijn? Is een betere garantie voor kwaliteit in het onderwijs zo bedreigend? Ik ben bijzonder opgetogen dat het decreet nu gestemd is met unanieme Vlaamse steun. Toen mijn voorstel van decreet eind 2007 werd goedgekeurd in de Commissie Onderwijs van het Vlaams Parlement, schreeuwden de Francofonen moord en brand en begon er een carrousel van belangenconflicten. Drie keer al: eerst door de Franse gemeenschap, vervolgens de CoCoF ( de Franse gemeenschapscommissie van het Brussels parlement) en tenslotte het Waals parlement. Dit keer hebben we niet gewacht op een vierde koeioneertruc. Het heeft nu echt wel lang genoeg geduurd. De Francofonen kondigen aan naar het Grondwettelijk Hof te stappen. Daar hebben we geen enkel probleem mee. Voor de N-VA was het gebruik van belangenconflicten een misbruik. Als er een conflict zou kunnen zijn dan is het een grondwettelijk conflict. Wij passen de grondwet toe. Als men dat anders wil interpreteren, dan dient daar inderdaad het Grondwettelijk Hof voor. De Franstaligen zullen het ooit nog wel eens door hebben dat Vlaanderen zijn bevoegdheden optimaal wil gebruiken en niet wil overlaten aan wie daar niet bevoegd voor is. Ze zijn dat misschien nog niet gewoon, maar ze kunnen alvast wennen aan de idee.
Begrijpen wie kan… De manier waarop de Franstalige partijen reageren en onze nationale media berichten over het feit dat het Vlaams Parlement vandaag mijn decreet over het faciliteitendecreet goedkeurde tart nu eens werkelijk alle verbeelding. Voor de achthonderdste keer stel ik dat wij niet meer doen dan onze door de grondwet opgelegde verantwoordelijkheid nemen. Met name: scholen in Vlaanderen vallen onder de inspectie van de Vlaamse gemeenschap. Die in Wallonië onder die van de Franse gemeenschap en die in de Oostkantons onder de Duitstalige gemeenschap. En die in Brussel of de Franse of de Vlaamse gemeenschap. Van Wie anders? En wij wensen dat alle scholen in Vlaanderen aan een aantal kwalitatieve criteria voldoen. Heeft daar iemand problemen mee? Blijkbaar wel. Dat de Duitstalige gemeenschap de inspectie uitoefent op de Franstalige scholen in de Oostkantons, is nooit voor iemand een probleem geweest. Maar de Vlaamse inspectie in de rand? Oela… het kot is te klein. De Vlamingen zijn plots de stokebranders en zouden een klimaat creëren dat niet geschikt is voor een communautaire dialoog. Alsof die er de voorbije vijf jaar wel was…. Voor wat zien de Franstaligen ons eigenlijk? Dit ruikt naar racisme. Misschien moeten ze bezuiden de taalgrens, in Brussel en de Rand toch eens de OESO rapporten er op na lezen en dan zullen ze beseffen dat onze kwaliteitsstandaarden nog zo slecht niet zijn. Neen, beste lezer, eigenlijk zou ik vandaag blij moeten zijn. Na twee jaar eindelijk een decreet goedgekeurd. Wat een democratie lijden kan… Maar de manier waarop dit bejegend wordt, geeft mij een bevestiging van het feit dat dit land geen democratie aan kan. En ook in Vlaanderen schiet men schromelijk te kort. Wie kan mij het tegendeel bewijzen?
Het SCK naar af De verklaring die de premier vandaag aflegde in de federale kamers kwam alvast niet tegemoet aan de verwachtingen die we in de Kempen hebben. Integendeel. Geen extra geld voor het StudieCentrum voor Kernenergie (SCK). Geen investering in het Myrrha-project… Dit betekent niet meer of niet minder dan een mokerslag voor de toekomst van de nucleaire sector in mijn regio. Als er één ding duidelijk is: geen eurocent voor het broodnodige geld voor het Myrrha-project betekent immers evenveel als de afbouw van het SCK in Mol en alle gevolgen van dien. Rest onze regio dan toch alleen maar het nucleair afval? Een nucleair kerkhof zonder veel extra meerwaarde? Ik zal me daar als burgemeester èn als Vlaams volksvertegenwoordiger ernstig over bezinnen. Het SCK is decennialang een gerespecteerde speler geweest op het nucleaire wereldtoneel. Omdat straks ook de BR2 reactor zijn levenseinde zal bereiken, is er nood aan een nieuwe reactor. Modern en innoverend genoeg om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Dit moet Myrrha worden, wat staat voor: Multi-purpose hYbrid Research Reactor for High-tech Applications. Onderzoekers van het Studiecentrum voor Kernenergie werken in een internationaal kader aan het ontwerp van een innovatieve en multifunctionele onderzoeksinstallatie die de naam Myrrha kreeg. Deze installatie beantwoordt aan de hoge eisen gesteld voor: - het onderzoek rond materialen voor huidige en toekomstige kernreactoren; - het onderzoek rond transmutatie van afval met hoge radiotoxiciteit (met als doel de tijdschaal voor berging sterk te reduceren); - de productie van medische radio-isotopen. Een belangrijk onderdeel van Myrrha is de zeer krachtige deeltjesversneller. Samen met onze universiteiten wil het SCK verzekeren dat deze deeltjesversneller gebruikt kan worden voor fundamenteel onderzoek. Momenteel is een dergelijke installatie niet voorhanden in België en zijn fysici aangewezen op installaties in het buitenland. De Myrrha-deeltjesversneller zal ook voor buitenlandse onderzoekers interessant zijn, omdat de installatie op verschillende vlakken complementair zal zijn aan de bestaande buitenlandse onderzoeksinstallaties. Het zal het SCK opnieuw haar prominente rol geven. Gespreid over 12 jaar zou er vanuit de federale begroting daarvoor een investering moeten komen van 400 miljoen euro. Startend vanaf volgend kalenderjaar. Veel geld! Maar het is dit of niks. Naast dit federaal geld komt ook Europa over de brug terwijl prognoses uitwijzen dat elke geïnvesteerde euro een terugverdieneffect van 12 euro zal genereren. In de begrotingsopmaak voor 2010 is er blijkbaar niets voorzien. Dat de PS dwars lag, was al langer geweten. Ook dat Open VLD en CD&V voorstander waren... Opnieuw wordt bewezen wie het hier in dit land voor het zeggen heeft! Hoe de federale overheid dit rijmt met de toekomst van het studiecentrum is mij erg onduidelijk. De eis die wij vanuit Dessel en Mol stellen om het laag actief afval hier te bergen in ruil voor o.a. het overeind houden van de nucleaire kennis in de streek krijgt dan ook een serieuze deuk. Het minste wat de Kempen kan verwachten is dan ook een heel, maar dan ook een heel duidelijke uitleg. Wordt zeker vervolgd…
Lange Wapper Net zoals vele Kempenaars moet ook ik bijna dagelijks de afstand Kempen-Antwerpen of Kempen-Brussel overwinnen. Het is een ongelijke strijd die happen uit mijn agenda haalt. Die werkt op mijn gemoed. En die meermaals de stressbarometer op orkaan laat staan. Dessel-Brussel, vogelvlucht 80 km, over Antwerpen 104 km, wordt ’s morgens meermaals een expeditie die je twee en een half uur tot meer dan drie uur langs Vlaamse wegen stil doet staan. Eerst Antwerpen. Dan Brussel. Over Lummen is een alternatief. Nu ja, alternatief? Qua tijd dezelfde proporties. Ik moet erkennen dat ik een half-timejob achter het stuur van mijn auto zit: blik op oneindig en zoveel mogelijk verstand op nul. Neem de trein, hoor ik sommigen mij aanbevelen. Ik nodig heel Vlaanderen uit eens één week - niet langer dan één week – te doen wat tienduizend Kempenaars dagelijks moeten doorstaan. Stilvallende treinen. Dieselmotoren die het laten afweten. Deuren die niet opengaan. Remmen die blokkeren. Treinen met “technische problemen” die de doorgang voor anderen belemmeren. Aansluitingen die niet gehaald worden. Wissels die vastzitten. Seinhuizen die afbranden. En bovenal een oorverdovend gebrek aan informatie. Ik hoor vaak het verwijt dat er zo weinig Kempenaars op politieke kabinetten werken. Dat verbaast je toch niet? De helft van de tijd “onderweg”. De Kempen liggen heus niet ver van Brussel, maar de gebrekkige verkeersinfrastructuur en de talrijke ontbrekende of onvoldoende werkende schakels zorgen daar wel voor. Mag ik dan zeggen dat ik met grote ogen sta te kijken naar het Antwerps schouwtoneel? Discussies over Lange Wappers, bruggen en tunnels. De mainport die onbereikbaar is en een ring die een muur van vrachtwagens en auto’s vormt. Grote feesten op en rond Antwerpen Centraal. De prachtige kathedraal waar je zo onderdoor kan rijden. Alleen Mol blijft bijna onbereikbaar... Moet ik nog zeggen hoe ik en vele Kempenaars volgende week zondag stemmen zouden? Wij blijven echter het lijdend voorwerp…
Nu saneren om straks te groeien Naar aanleiding van de start van het politiek werkjaar hield ik vandaag deze tussenkomst in de plenaire zitting: “Mijnheer de minister-president, in de uitdagingen die u namens de regering schetste, staat Vlaanderen niet alleen. Vlaanderen is geen eiland en deelt in grote mate de grote uitdagingen met de rest van Europa. Dat Europa wordt stilaan het 'oude' continent. Het is economisch wel welvarend en sociaal rechtvaardig, maar het moet natuurlijk op de tanden bijten in een globale economie waar de concurrenten snel of sneller vooruitgaan. Ik denk dan niet alleen aan de Verenigde Staten maar ook aan Aziatische tijgers, de BRIC-landen enzovoort. Vaak zijn het economieën die weinig of geen sociale regels kennen. Wat deze uitdaging betreft, is Vlaanderen geen uitzondering. De economische crisis heeft ons harder dan ooit met die bestaande ongelijkheid geconfronteerd. Maar deze crisis die econoom Geert Noels de Econoshock noemt, biedt ook kansen. Onze arbeidsmarkt en economie zullen er misschien wel anders uitzien. Deze crisis kan ook een catharsis zijn, ook voor de overheid die een evenwicht moet vinden tussen saneren, besparen en investeren. Deze crisis dwingt de overheid in de eerste plaats tot zelfreflectie bij het besparen. Zij moet zich afvragen welke uitgaven essentieel zijn voor welvaart en welzijn in Vlaanderen, voor de economie en voor een rechtvaardig sociaal beleid. Daarnaast dwingt de crisis de overheid in het kader van enkele bijkomende uitgaven, in totaal 254 miljoen euro in 2010, selectief en secuur te zijn. Wat zijn nu de noden, maar ook, hoe zal onze toekomst eruit zien? Wat de besparingen betreft, moet een en ander nog uitgeklaard worden, aldus de kritiek van de oppositie. Wat wel zeker is, is dat deze regering alleszins selectief gaat besparen. De welzijnssector zal niet moeten besparen, integendeel, men zal daar bijkomend investeren. Asociaal is deze regering dus niet. Wij horen de oppositie graag zeggen dat zij exacte cijfers wil, dat het plaatje nog niet klaar is, enzovoort. Wat wel klaar is, is het globale plaatje van investeringen en besparingen per beleidsdomein. De exacte cijfers volgen binnen drie weken als de begroting hier in dit parlement ingediend wordt en de begrotingsbesprekingen kunnen worden aangevat. Het lijkt me nogal evident dat het concrete plaatje ook nog moet worden ingevuld. Het is een nieuwe regering die na een cesuur van campagne en onderhandelingen zware beslissingen moet nemen in tijden van economische crisis. Haast en spoed is dan ook zelden goed.
Voor de verkiezingen heeft ook mijn fractie een oproep gedaan, bij monde van huidig minister Bourgeois, om een begrotingscontrole uit te voeren. Die is toen niet gebeurd. Wij zoeken nu onder de verantwoordelijkheid van minister Muyters naar efficiëntiewinsten op de eigen werking van de overheid. We gaan na welke taken we efficiënter kunnen aanpakken en vermijden dat de dienstverlening hieronder lijdt. “Die methode is beter dan brute, van bovenaf opgelegde besparingen”, lazen we gisteren nog in een Vlaamse krant. Met andere woorden, de politiek zet de grote lijnen, principes en de doelstellingen uit, zodat in een tweede fase en in samenwerking met de betrokken departementen wordt gekeken waar de gevraagde efficiëntiewinsten gerealiseerd kunnen worden. En ja, een deel van de besparingen gebeurt bij de burger. De jobkorting is al aangehaald. Die moet inbinden. Ze wordt niet afgeschaft. Ze wordt wel heel selectief ingezet. Collega's, we moeten ons geen illusies maken. Alle besparingen zullen ergens wel pijn doen. Het is wel gemakkelijk om hier een lijstje af te rammelen met wat allemaal niet mag. Er moeten nu eenmaal keuzes gemaakt worden. We zijn er echter wel van overtuigd dat de bevolking kan aanvaarden dat ook zij inspanningen moet leveren als ze inziet dat er een 'sense of urgency' is, als ze ziet dat eenieder hierin mee zijn verantwoordelijkheid draagt, als ze ziet dat deze besparingen leiden tot beterschap nadien, dat er een visie achter zit en dat de overheid het voorbeeld geeft. Want voor elke euro die we nu besparen bij de mensen, gaan we twee euro besparen op het eigen overheidsapparaat. Ja, wij hebben ook een paar eenmalige maatregelen genomen. In totaal zal het gaan om 250 miljoen euro. Daartegenover staat maar liefst 1,3 miljard euro aan structurele besparingen. Een uitzonderlijke conjuncturele inzinking - sommige sprekers hebben het over de grootste naoorlogse crisis - moet men niet volledig met structurele ingrepen opvangen. Er is een evenwicht tussen beide. Met volledig structurele ingrepen kan men niet anders dan snijden in de investeringen en dan ondermijnt men het economische herstel. Eenmalige maatregelen zijn gerechtvaardigd om de impact van een eenmalige crisis mee te helpen counteren. Maar ik heb het daarnet al gezegd: ze mogen niet leiden tot een beleid met zware betalingen nadien. Daarnet ging het over sale-and-leaseback tegen wanverhoudingen of over overnames van pensioenfondsen waarover je nadien ook de verantwoordelijkheid moet dragen. Als we de toekomstige begrotingen niet bezwaren, is er geen probleem met eenmalige maatregelen. Zeker niet als ze slechts een klein deeltje uitmaken van het gehele besparingsplaatje.
Wij durven dus zeggen, mijnheer de minister-president, dat we trots zijn dat deze Vlaamse Regering wél nog in staat is om te besparen. Dit in tegenstelling tot andere regeringen in dit land. In Vlaanderen wordt wél nog belang gehecht aan begrotingsdiscipline. Nu hoor ik sommigen zeggen dat we te veel inspanningen leveren, al zijn dat vaak de mensen die een week eerder zeiden dat we een jaar eerder een begrotingsevenwicht moeten bereiken. Willen die mensen dan dat ook in Vlaanderen de schulden oplopen? Willen zij dat we wat sommigen - en ik plaats mijzelf in dat rijtje - een Belgisch wanbeleid noemen, ook in Vlaanderen inbedden? Dat is niet de manier waarop wij als N-VA Vlaanderen willen besturen. Wel stellen wij samen met u vast dat de andere regeringen, in tegenstelling tot de Vlaamse Regering, weinig tot niets doen. Zij die België zo graag overeind willen houden, willen daar blijkbaar zelf weinig inspanningen voor leveren. Wij vinden dat, vanuit de N-VA, een zeer interessante vaststelling. Maar als wij nu besparen, kunnen wij, in tegenstelling tot andere overheden, straks beleidsruimte creëren. Die zal de komende jaren expliciet aangewend worden voor een eigen beleid met een zware sociale component. Een nieuw sociaal beleid, waarbij wij als Vlamingen zelf onze klemtonen leggen. Wij denken dan aan hospitalisatieverzekeringen en aanvullende kinderbijslag. Maar ook een eigen Vlaamse energiemaatschappij zal de bakens doen verzetten. Op die manier zullen we later kunnen inspelen op maatschappelijke evoluties. Dat is essentieel in een geglobaliseerde, superconcurrentiële wereld. Flexibele mensen maar ook een flexibele overheid. Meer zelfs: nu al besparen we meer dan nodig, zodat we nu al kunnen beginnen met een nieuw beleid, dat vooruitloopt op onze ambities. Want wordt er nu ook geen ruimte vrijgemaakt om aan kapitaalparticipaties te doen, onder andere voor investeringen die kunnen worden aangewend in de Vlaamse energiemaatschappij? Onze investeringen zijn derhalve gericht en zullen duidelijk effect hebben. Ze passen in een groter verhaal.
Inderdaad, collega's, er gaat veel geld naar economie. Onder meer met een investeringsplan en een werkgelegenheidsplan. Maandag mochten we nog aanhoren dat de VDAB eind augustus nog 36.000 openstaande werkaanbiedingen telde. Dat is inderdaad minder dan de voorgaande jaren. Maar omscholing naar knelpuntberoepen blijft nodig. Onder meer in de zorgsector, de groene economie enzovoort. Deze plannen bouwen voort op het relanceplan, herstellen het vertrouwen en passen in de lijnen van Pact 2020 en ViA. Laat ons ook denken aan de renovatiepremie, die indirect banen schept. Ook de bijkomende investeringen in kinderopvang zijn gerechtvaardigd vanwege de hoge noden. Ook zij kunnen en moeten meer mensen naar de arbeidsmarkt leiden. Daarom zijn zij belangrijk voor de economie.
Aangezien ik me rigoureus aan het tijdsschema wil houden, zal ik mijn toespraak afronden. Ik wil er tot slot nog even op aandringen het inburgeringsbeleid grondig uit te bouwen. Het inburgeringsbeleid, een van de nieuwe maatschappelijke uitdagingen van de voorbije decennia, is de voorbije jaren eindelijk in een consistent beleid vertaald. We mogen hier niet te erg op beknibbelen. Dit is, zeker in het licht van de daarnet aangehaalde politiek van de federale regering, de basis van onze samenleving. Dezelfde ideeëngang geldt in onze ogen voor de problemen die in verband met Brussel ontstaan. Die uitdijende hoofdstad zet de Vlaamse rand onder druk. Iedereen kent onze visie. Wat de uitvoering van het Vlaams regeerakkoord betreft, weet iedereen waarop wij, samen met de andere meerderheidspartijen, willen inzetten. Ik sluit af met twee citaten. Het eerste citaat komt uit een krant. Net als politieke partijen, mogen ook krantenberichten elkaar tegenspreken. Ik haal deze uitspraak aan omdat ik ze mooi vind: "Conclusie: de Vlaamse Regering heeft goed werk geleverd. Het is niet allemaal leuk nieuws, maar de ingrepen waren noodzakelijk." Het tweede citaat komt uit de column van Jong N-VA: "Optimism is a moral duty, maar daadkracht ook.””
10 jaar STORA Dit weekend wordt tien jaar partnerschap STOLA-STORA gevierd. Het partnerschap dat zich buigt over de berging van nuleair afval van de categorie A (laag en kortlevend) in de gemeente Dessel. Op zaterdagavond vond een feestzitting plaats met vier gastsprekers: de heer Hugo Draulans, voorzitter STORA, de heer Jean-Paul Minon, directeur-generaal NIRAS, de heer Robert Leclère, CEO Synatom en ikzelf. Hieronder mijn toespraak.
"Als ik terugdenk aan tien jaar STORA, dan kan ik niet anders dan in de eerste plaats terugdenken aan de manier waarop dit tot stand gekomen is. Er zijn immers zo van die ankermomenten in mijn geheugen die toch wel de weg plaveiden naar dit succesverhaal. Mijnheer Minon heeft dat verleden, dat ontstaan uitvoerig geschetst. Maar ik herinner me, als de dag van gisteren, de TV-beelden van de zeebergingen en het trachten te verhinderen daarvan door de zodiacs van Greenpeace. Met resultaat en een algemeen internationaal verbod dat daar op volgde. Ik herinner me de eerste ontmoeting in het gemeentehuis, begin 1989, 20 jaar geleden, met de heren Decamps en Meyers. Respectievelijk de verantwoordelijken van Niras en BP. Mijn voorganger Blancquaert die bij zijn inhaling als burgemeester toenmalig minister van binnenlandse zaken Tobback, aanwezig in Dessel, de mantel uitveegde met de boodschap dat top-politici in dit land niet hun verantwoordelijkheid nemen. Herkenbaar… Mijn confrontatie met de betogers in Halen in 1995: “Not in Our BackYard”, was hun slogan. Mijn gesprek, ik dacht één of twee jaar later, eenentwintig hoog in de Madou-toren, met professor Erik Vanhove van de UA en waar mijn visie getoetst werd aan een andere, geïntegreerde aanpak. De gedachtewisselingen en de briefings, in de Il Perugino, in de Noordstraat in Brussel, een fijn Italiaans restaurant waar de “Mama” de plak zwaait, gelegen midden in de driehoek van de kantoren van NIRAS, het Vlaams Parlement en het toenmalig VU-secretariaat aan het Barricadenplein. Mijn eerste terreinbezoek aan El Cabril in Spanje met Bob Van de Plas en Jef Claes. De gesprekken in het schepencollege om niet alleen het partnerschap op te richten, maar het ook vorm te geven. En de bewuste keuze daarbij om dit verhaal te schrijven over de grenzen van meerderheid en oppositie heen. STOLA en STORA zelf zorgde ook voor aangename herinneringen. De tientallen werkvergaderingen en het navergaderen in het keukentje beneden in het gemeentehuis. Waarbij ik vaak medelijden had met Evelyn, die dan nog naar Leuven moest… De buitenlandse bezoeken: Zweden, Frankrijk, Spanje,… En de internationale contacten die daaruit voortvloeiden. Waarbij Dessel als enige Belgische gemeente lid werd van GMF (Group of European Municipalities with Nuclear Facilities) en daardoor ook de gemeente Dessel op de international kaart zette. De spanningen die er soms ook wel eens rezen, zoals dat in elk goed huishouden wel eens het geval zal zijn zeker, en waarbij het vertrouwen al wel eens op de proef gesteld werd. Niet alleen tussen NIRAS en Dessel, maar ook intern in Dessel. Zoals eind 2003 toen naar aanleiding van een incident met betrekking tot de nucleaire belasting het partnerschap even “on-hold” gezet werd en er een tijdelijke breuk kwam in het Dessels front. Maar bovenal het veelvoud aan overlegmomenten met Hugo Draulans die gedurende deze tien jaar acht jaar de raad van bestuur voorzat, gedurende twee jaar nam toenmalig burgemeester Michel Meeus die taak op zich, en er een dagelijkse opdracht van maakte. En zo zou ik nog even kunnen doorgaan.
Maar als burgemeester ben ik op de eerste plaats fier. Fier omdat we er als kleine gemeente in lukken onze decretale opdracht te koppelen aan een maatschappelijk probleem dat in dit land niet opgelost geraakte. We koppelen het er niet alleen aan. We zorgen ook voor oplossingen en dit met wisselende coalities, met wisselende bestuursploegen. Als gemeente zijn wij verplicht op het lokale niveau bij te dragen tot het welzijn van de burgers en tot de duurzame ontwikkeling van het gemeentelijk gebied. Maar bovendien stelt het gemeentedecreet dat wij een burgernabije, democratische, transparante en doelmatige uitoefening van de gemeentelijke bevoegdheden moeten verzekeren. Waarbij de inwoners zo veel mogelijk bij het beleid betrokken worden en waarbij gezorgd wordt voor openheid van bestuur. De voorbije weken heb ik als lid van de commissie ad hoc in het Vlaams Parlement, op een iets directere wijze kennis mogen nemen van het verhaal dat op dit moment Antwerpen en de hele brede regio er rond beroert. Het verhaal van de BAM, Oosterweel, brug en tunnel. Ik zie in dat verhaal gelijkenissen met het project berging categorie A-afval waarvoor deze vereniging in essentie opgericht werd: een probleem oplossen waarvoor niet direct een draagvlak bestaat… Als ik na tien jaar het bilan opmaak. Zowel naar ingezette geldmiddelen als naar de stand van zaken hic et nonc, dan mogen we als Desslaars, en ook als Mollenaren, zeggen: “Met heel Antwerpen, maar niet met ons…” Wij deden dat op onze manier. Rustig en sereen. Doordacht en weloverwogen. Niet met grote verklaringen of tafelspringerij. Maar steeds resultaatsgericht en het algemeen belang voor ogen. Als ik vandaag velen hardop de vraag hoor stellen (en terecht) of het realiseren en uitvoeren van grote projecten, grote infrastructuurwerken nog kan. Of daar een maatschappelijk draagvlak voor kan gevonden worden. Dan is mijn antwoord: “Yes we can”; “Ja dat kan.” Maar dan zal er enorm veel moeten geïnvesteerd worden in overleg, goede communicatie, dialoog en discussie. Zal men het algemeen belang voorop moeten blijven stellen. En moet er een basis van wederzijds vertrouwen zijn. Als dat niet zo is, dan moet je er niet aan beginnen.
Tot slot, en dat is voor vandaag, denk ik toch wel het allerbelangrijkste, wens ik mijn oprechte erkentelijkheid uit te drukken voor al diegenen die deze tien boeiende jaren mee mogelijk maakten. Die zorgden voor dat vertrouwen. Was het als vrijwilliger, of professioneel. Was het namens een vereniging of puur op zelfstandige basis. 10 jaar STOLA en STORA hebben jullie allen "samen" gerealiseerd. Namens mijzelf en het voltallige gemeentebestuur: een hartelijke dankjewel en op naar de twintig!"
Het koorddansen van Thyssen “De CD&V is niet meer de CVP” of “Le vieux CVP est arrivé”, wat is het nu? Eieren of jong, zoals men in de Kempen pleegt te zeggen. Voorzitster Marianne Thyssen heeft vandaag tijdens haar gastcollege alleszins één ding duidelijk gemaakt. Het is: “le vieux CVP est arrivé.” Ja jongens, de klok wordt minstens acht, en meer, jaren terug gedraaid. Voorbij het vernieuwingscongres van Kortrijk. (zie link onderaan) Al begrijp ik echt haar drijfveer niet. Voor welk heil zet men de toekomst van de eigen gemeenschap, van het eigen kiespubliek, op de helling? De N-VA was opnieuw de schuldige: “Zie je ons al op korte termijn een federale regering maken met de N-VA aan tafel?” dixit de voorzitster van Vlaanderens grootste partij als hét argument om niet voor samenvallende verkiezingen te zijn. Wel met de PS. Wel met het FDF. Dat is blijkbaar allemaal geen probleem. Toch niet met de N-VA… Waarvan akte. Ze maakt het ons als prille meerderheid op Vlaams niveau alvast niet gemakkelijk... En dat als grootste coalitiepartner die buiten de minister-president nog drie andere excellenties levert en daarmee toch ook de morele verantwoordelijkheid om ploeg te vormen. Wat is er van de Vlaamse CD&V gebleven? Ik kijk met belangstelling uit naar de eerste weken in het opnieuw op te starten Vlaams Parlement. Eén ding zal ze toch moeten begrijpen; vroeg of laat moet er gekozen worden. Ook door de christendemocraten. Meerdere meesters dienen is nooit geen lang leven beschoren geweest. En dat is een wijsheid, zo oud als de mensheid. Maar los van wat ze predikt, lees ik wat ik lees. In het Vlaams regeerakkoord! Marianne Thyssen kan de N-VA tegenspreken over de essentie van het Vlaams regeerakkoord waar we voor de 100% uitgaan van de eigen kracht. Wil Kris Peeters haar afwijzing bevestigen? Niet uitgaan van de eigen middelen? Niet alleen geen schulden maken, maar ook geen overschotten boeken? De eigen middelen niet voor 100% inzetten om de noden te ledigen die in Vlaanderen heersen? Voor alle duidelijkheid staat er nog steeds op bladzijde 95: “Voor de periode 2012-2014 realiseren we een begrotingsevenwicht maar geen overschotten. Zo hebben we ruimte en tijd om het nieuwe beleid dat opgenomen is in dit regeerakkoord te implementeren en Vlaanderen zowel sociaal als economisch klaar te maken voor de toekomst.” De CD&V voorzitster zou er beter aan doen de federale en de Brusselse entiteiten, waar ze mee bestuurt, tot de orde te roepen en ze aan te manen om orde op zaken te zetten en de noodzakelijke maatregelen te nemen. Maar dat doet ze duidelijk niet. En wijst ze volgende passus ook af? “We maken maximaal gebruik van onze eigen bevoegdheden binnen het grondwettelijk en wettelijk kader. We hanteren de in de wetgeving voorziene instrumenten wanneer andere overheden op ons bevoegdheidsdomein ageren.” Ze weze dan ook gewaarschuwd. Wij, de N-VA, zijn niet de kartelpartij van weleer die mathematisch niet nodig was. Wij zijn nu meer dan ooit een volwaardige regeringspartner. Noodzakelijk én bovendien loyaal. Wat dit laatste betreft moet ze echt wel zien dat ze niet met vuur speelt, noch in de eigen voeten schiet. Die loyaliteit, die liefde, moet van twee kanten komen. En dat engagement verwacht de Vlaamse kiezer. Ook van de CD&V. Of heeft Marianne vandaag, op 22 september 2009, de campagne op gang willen blazen voor de federale stembusslag die er aan gaat komen? Vlaams blazen als het Vlaamse verkiezingen zijn en Belgisch als de federale assemblés moeten gekozen worden? Een staaltje koorddansen om de kool en de geit te sparen? Ze doet maar en die handschoen willen we des te liever opnemen. Het is immers dezelfde kiezer die oordeelt. Ik kijk met belangstelling uit naar het Belgisch palmares waarmee ze de kiezer zal bekoren. Ik beweeg mij voldoende midden de mensen en kom alvast in voldoende middens om te weten dat de Vlaming van die boer geen eieren meer behoeft. De CD&V zou er dan ook verstandig aan doen om eindelijk, ondubbelzinnig, de Vlaamse kaart te trekken. Al is het na het gastcollege van Marianne Thyssen vandaag wel meer dan duidelijk. De CD&V mag dat niet. De CD&V kan dat niet. De CD&V wil dat niet. In alle drie de gevallen pijnlijk na al wat de voorbije jaren gezegd en bewezen werd.
Wie neemt hier zijn verantwoordelijkheid? De voorbije jaren mochten we het meermaals horen en lezen. Van concurrerende partijen. Van zogenaamde opiniemakers in kwaliteitskranten. Van Wetstraat-watchers. De N-VA kiest voor de verrotting. De N-VA is slecht voor onze economie. De N-VA brengt ons aan de rand van de afgrond. En ga zo maar door. Ik kan het niet laten even verder door te bomen op het artikel dat ik hier vorige week samen met Jan Jambon neerpende. Als ik vandaag de jongerenorganisaties van zowel CD&V als Open VLD bezig hoor, dan kan ik niet anders. Beide partijen steunen het federaal minderheidskabinet en krijgen nu de wind van voren van hun eigen jongeren. En terecht! Wanneer gaat die komedie nu eens ophouden? Als men zo verder doet heeft men geen oppositie meer nodig… Dat Van Rompuy met zijn regering en met dit land recht op een muur afstevent vind ik op zich niet zo erg. Het instituut België kan me werkelijk gestolen worden. Maar dat daarmee de welvaart en welzijn van tien miljoen Vlamingen en Walen op de helling komt te staan, beroert me wel. De federale regering bestuurt niet. En als ze dan al iets doet, dan is het net tegen de zin van de Vlamingen. Lag men in Vlaanderen wakker van opnieuw een regularisatiegolf? De hoeveelste al? Ik vrees echter dat de mensen nog lang niet beseffen wat er boven hun hoofd hangt. Beseffen ze hoe dramatisch de financiële situatie zich aftekent? Hoe de kosten in bijvoorbeeld de gezondheidszorgen de pan uitrijzen? Hoe de schuldenlast hand over hand toeneemt? Nu reeds 30.000 euro per Belg. Dat de pensioenen op de helling komen te staan? Ook daarvoor hebben we geen oppositie meer nodig om eventueel paniek te zaaien. Dat deed de bevoegde minister Michel Daerden (foto) zelf al, of net niet, door te verklaren dat er geen problemen zijn tot… 2015. Nog zes jaar… Terug naar onze jongerenorganisaties nu. Jong CD&V vindt bovendien dat de Vlaamse regering het goed doet. De Open VLD jongeren vinden dat niet. Zij vinden dat de Vlaamse regering belastingen verhoogde door de jobkorting af te schaffen. Correctie: de jobkorting voor de lage lonen is behouden. Maar inderdaad. De Vlaamse regering meent dat het geen tijd is om cadeautjes uit te delen die één weinig zoden aan de dijk brengen en twee waarvan de geldmiddelen veel adequater kunnen ingezet worden. In duurzame investeringen bijvoorbeeld. Wat denk je dat een goedverdiener met z’n jobkorting doet? Die investeren in de aankoop van iets, ze laten rollen of veilig stellen op een spaarboekje? Velen doen het laatste, en je kan het de mensen niet kwalijk nemen. De Vlamingen spaarden nog nooit als heden ten dagen. Is men anderzijds al vergeten dat ook Guy Verhofstadt akkoord was met deze afschaffing om toch maar mee in de Vlaamse regering te kunnen zetelen? Vreemde jongens die liberalen. Philippe Muyters moet als N-VA minister over de Vlaamse financiën waken. En hij doet dat goed. Ook al probeert federaal begrotingsminister Van Hengel, nog zo'n vreemde jongen, hem aan te wrijven dat hij niet kan rekenen… waarop De Tijd zelf ging calculeren en titelde dat Muyters' rekenkunde beter was dan die van zijn federale confrator (zie link onder vorig artikel). Hij doet dat goed en niet om de Belgische federale schatkist te dienen. Niet om het Belgisch staatshuishouden te redden. Neen, wel om er voor te zorgen dat we straks weer volop beleid kunnen voeren in Vlaanderen. Schulden wegwerken en overschotten doelbewust inzetten. Voor gezinnen. Voor zwakken. Voor investeringen. En dit in het belang van zes miljoen Vlamingen. Als er over verantwoordelijkheden gesproken wordt en over het opnemen daarvan - sorry voor mijn pretentie - maar dan durf ik samen met de N-VA mijn hand opsteken. Wij doen het toch maar!
Vlaanderen bespaart, de rest laat betijen Vandaag verschijnt deze vrije tribune van Jan Jambon en mijzelf in De Standaard: Gisteren haalde Dirk Van Mechelen (Open Vld) op deze pagina’s scherp uit naar de PS, maar ook naar de N-VA. Het zal niemand verbazen dat wij als N-VA zijn kritiek op de PS mee onderschrijven. De manier waarop Di Rupo, Onkelinx en Daerden de budgettaire problemen in dit land bagatelliseren, is inderdaad een schande. Alleen is het vreemd om die kritiek te moeten horen van een partij die samen met diezelfde PS in de federale regering zit en die in die regering zelf de vice-premier en minister van Begroting levert. Misschien moet Van Mechelen eerst zijn collega Guy Vanhengel op het matje roepen, want zoals Van Mechelen correct schrijft: “Een ernstige begrotingsoefening vergt politici die hun verantwoordelijkheid willen opnemen”. Laat dat nu net zijn wat zijn collega Vanhengel niet doet. Is het bovendien niet een beetje ironisch dat Open Vld de Vlaamse regering en de N-VA ervan beschuldigt aan struisvogelpolitiek te doen? De Vlaamse regering is precies de enige regering in dit land die de tering naar de nering zet. Niet voor de mooie ogen van Herman Van Rompuy, maar wel omdat dat gewoon goed bestuur is voor Vlaanderen. In Vlaanderen wordt wél nog belang gehecht aan begrotingsdiscipline. We creëren daardoor bovendien sneller beleidsruimte voor een positief Vlaams beleid vanaf 2011. De Vlaamse regering voert een aantal structurele maatregelen uit die ons op korte termijn uit het moeras moeten trekken. We zetten het mes in de werkingskosten van de overheid. In elk beleidsdomein zal bespaard moeten worden. Ook in communicatie- en consultancy-opdrachten zal flink gesnoeid worden. Voorts zal de subsidiesector moeten inbinden, waarbij we doelgerichte besparingen uitvoeren maar sociale en gezinssubsidies ontzien. Het is wél gedaan met cadeaus uit te delen waarvan de impact op onze economie niet duidelijk is. Ook in de jobkorting wordt gesnoeid, maar voor elke euro die we besparen op de mensen, besparen we 2 euros op ons eigen overheidsapparaat. Dat heet rechtvaardigheid. Een soortgelijke inspanning van de federale regering hebben we helaas nog niet mogen vernemen. De hete aardappel naar de volgende legislatuur doorschuiven, zoals Vanhengel nu doet op vraag van Di Rupo, dat is niet alleen struisvogelpolitiek, dat is gewoon misdadig. De Vlaamse regering heeft er bij de Vlaamse regeringsonderhandelingen zelf voor gekozen om in 2010 maar liefst 1,7 miljard euro te besparen. Welke inspanning leveren de federale regering, de Brusselse en de Waalse regering dan in 2010? Geen enkele! We hoeven dus van niemand lessen te krijgen. Het is aan de burgers in dit land om uit te maken wie hier nu eigenlijk een verrottingsstrategie volgt. Gezien dit alles zullen we geen overschotten meer boeken, we zouden gek zijn om dat te doen. Wij willen de welvaart van de Vlamingen veilig stellen door te investeren in onze economie, in hernieuwbare energie en in de uitbouw van een Vlaamse sociale zekerheid voor onze gezinnen. Daar zullen onze middelen naartoe gaan en niet naar het vullen van de bodemloze federale begrotingsputten. Vlaanderen kiest resoluut voor de korte pijn: het mes zal in 2010 vaak diep snijden. De keuze van de federale en Franstalige overheden om pas vanaf 2014 de broeksriem aan te halen, is niet de onze. Verantwoordelijkheid houdt echter ook in dat men de gevolgen draagt van de eigen keuzes. We constateren enkel dat zij die België zo graag overeind willen houden, daar blijkbaar zelf geen enkele inspanning voor willen leveren. Een interessante vaststelling.
Jan Jambon N-VA-fractieleider Kamer Kris Van Dijck N-VA-fractieleider Vlaams Parlement
Het gaat om meer dan een hoofddoek De commotie rond het verbod op het dragen van hoofddoeken in Antwerpse scholen en in alle scholen van het gemeenschapsonderwijs staat hoog op de maatschappelijke agenda. Je mag geen krant lezen, geen radio beluisteren of TV bekijken of je wordt er met geconfronteerd. Je mag niet buiten komen of je wordt er over aangesproken. Het domineert op dit moment op een niet te onderschatten wijze de gemoederen. Niet alleen bij de allochtone gemeenschap waarvan sommigen zich geviseerd voelen. Neen, ook bij de autochtonen. En misschien daar nog meer dan dat men zich er rekenschap van geeft. Dat we in dit land ondertussen beland zijn op een schuldratio van 30.000 euro per inwoner - 120.000 euro voor een modaal gezin met twee kinderen – en dat er voor de pensioenen geen problemen zijn tot 2015, dixit bevoegd minister Daerden, is daaraan blijkbaar ondergeschikt. De heisa die vanuit bepaalde groepen uit de migrantengemeenschap gemaakt wordt is kolen op de molen van extremistische groepen aan weerszijden van het spectrum. Het zijn fundamentalisten aan beider zijden die garen weten te spinnen want mensen beginnen bang te worden. Ik verzin dat niet. Ik stel dat vast. “Migratiestromen zijn van alle tijden. In wezen zijn het reacties op bepaalde onevenwichten: mensen die op de vlucht gaan voor culturele, politieke of religieuze verdrukking; arbeidskrachten die zich verplaatsen naar plaatsen met kennis en kapitaal; armen die rijkere gebieden opzoeken.” Zo opent het hoofdstuk migratie in het eerste ledencongres van de N-VA, meer dan zeven jaar geleden in Leuven. We gaan er immers van uit dat mensen migreren om een beter leven uit te bouwen. Om zich te “verbeteren” en dit zowel voor zichzelf als voor hun kinderen. Ik denk dan ook dat migranten er best alles aan doen om “samen” met de gemeenschap waar ze naar toe trekken, die ambitie gestalte te geven. Is het een Europeaan die naar de VS trekt of een Maghrebijn naar West-Europa. In wezen is er geen verschil. Dit doe je door de taal te leren van je gastland. Door je te enten op de regels die daar heersen. Door kortom respect te hebben voor je nieuwe omgeving. Daarvoor moet je heus niet je hele identiteit over boord gooien of je geloof afzweren. Integendeel. Maar je moet wel het evenwicht vinden opdat je nieuwe landgenoten zich ook niet door jou bedreigd voelen. Als N-VA maken wij een groot onderscheid tussen de private cultuur en de publieke cultuur. Die lijn is belangrijk om een moderne, open samenleving kansen te geven en evenwichten tot stand te brengen. In de publieke ruimte doe je niet aan segregatie. Daar moet je zoveel mogelijk die kentekenen die berusten op het maken van een onderscheid tussen "hen" en "wij" elimineren. Ik heb geen enkel probleem met islamieten in mijn omgeving. Niet in mijn familie. Niet in mijn wijk. Niet in mijn dorp. Maar ik moet dat niet aan de klederdracht zien. Waarom zou ik dat moeten zien? Wil de andere dan een statement maken? Ik ben anders dan jij? Dreigt dit niet te worden: Ik ben beter dan jij? In de publieke ruimte worden regels afgesproken. Die regels moeten door eenieder gerespecteerd worden. Je kan het daar mee oneens zijn, maar je zal ze wel naleven. Anders zet je je buiten de publieke ruimte. Niet de samenleving, maar jij hebt dan een probleem.
Het verlangen van Koen en Kris ‘Clouseau heeft zijn nieuwe single "Leve België" voorgesteld aan de voet van het Atomium in Brussel. Met het nummer houden ze een pleidooi voor België. Toch willen ze met dit nummer geen politiek statement maken. "Het is vooral een uiting van Vaderlandsliefde", zegt Kris Wauters. "We zijn fiere Belgen en ook fiere Vlamingen. Het één sluit het andere niet uit", voegt Koen Wauters daar aan toe. "Het zou waanzinnig zijn, mocht ons land niet meer bestaan."Het nummer is deels in het Nederlands, deels in het Frans gezongen. Doorbreken aan de andere kant van de taalgrens is nochtans niet meteen de ambitie van Clouseau. "De concrete boodschap voor de Waalse luisteraars is: Oui je vous aime, want we zijn allemaal Belgen", zegt Koen Wauters.’ Tot daar de mededeling op de VRT-webstek. Koen en Kris komen uit Sint-Genesius-Rode. Een gemeente die keer op keer meer verfranst. Waar men geen respect kan afdwingen voor de taal waarin de gebroeders zingen. Waar men op de gemeenteraad provoceert en de grondwettelijke realiteit negeert. Waar onze Franstalige broeders, van wie we houden, komen wonen, zonder dat ze onze taal willen leren. Een gemeente waarvan men een corridor wil maken. Met faciliteiten voor de Vlamingen dan? Waar men hen een schooltje zal geven… Zoals in Komen dan? Ze bejubelen een land waar men in haar hoofdstad nauwelijks mijn taal begrijpt. Aan de voet van het Atomium, icoon van de Expo van 58, waar men, godbetert in die tijd, één “Vlaamse dag” organiseert. En ga zo maar door. Lijden de broers aan het Stockholmsyndroom? Neen, zonder er verder op in te gaan, blijkbaar hebben we een mooi verleden… Kris wil op de weerkaarten op televisie een groter land zien staan en Koen droomt van opnieuw een EK of WK om met onze nationale voetbalploeg naar toe te gaan. Zonde dat die overwegingen in 1830 nog niet mee konden spelen. Anders had dat separatisme nooit geen kans gekregen. Ach, Koen en Kris schrijven vele mooie liedjes. Met veel sentiment. Afscheid nemen en los laten... Alleen, mijn snaar kunnen ze nu niet beroeren…
Het ei van Vandenbroeke Christoffel Columbus werd na zijn terugkeer uit Amerika tijdens een diner bij kardinaal Mendoza in 1493 door Spaanse edellieden voorgehouden dat het niet zo moeilijk was geweest om de Nieuwe Wereld te ontdekken. Anderen hadden dat ook wel gekund. Daarop verzocht Columbus de aanwezige personen een ei rechtop te laten staan. Verschillende aanwezigen probeerden dit, maar het lukte niemand en men beschouwde het als onmogelijk. Hierop pakte Columbus zelf het ei en sloeg het zachtjes op tafel. Het ei deukte in, waardoor het kon blijven staan. Vervolgens zei hij: "Het verschil, mijne heren, is dat jullie het hadden kunnen doen, maar dat ik het gedaan heb!" Aan dit verhaal moet ik denken als ik vandaag Terzake zag en bijna uit mijn zetel viel… De nieuwe minister van onderwijs, Pascal Smet, was er studiogast bij Kathleen Cools. De twee lieten hun licht schijnen over de aanpak van de taalachterstand in het multi-culturele Amsterdam. “Dat is het”, hoor ik de twee stellig argumenteren. Anderstaligen een jaar lang een taalbad Nederlands aanbieden, en dan pas de “gewone” klas in. In Amsterdam doet men het na de kleuterklas en indien nodig in een kopklas op het einde van het basisonderwijs. Kinderen met een normaal IQ blijven gefrustreerd achter als ze ervaren dat het de achterstand in het Nederlands is, die hun toekomst hypothekeert. Ze dreigen tussen wal en schip te vallen. De resultaten van de Noord-Hollandse aanpak liegen er niet om. 70% van de leerlingen die uit de kopklas komen, en wat dus leerlingen waren met een ernstige taalachterstand, doorlopen met succes het secundair onderwijs en stromen door naar het hoger onderwijs. De universiteit! “Dit is ook iets voor bij ons”, poneerde Kathleen Cools waarna ze op de volmondige steun van de onderwijsminister kon rekenen. Waarom ik bijna uit mijn zetel viel? Tien jaar terug werd mijn toenmalige Volksuniecollega Chris Vandenbroeke (foto) door de hele linkse kerk uitgespuwd omdat hij juist dat voorstelde! Meer dan eens mochten we het horen in de commissie onderwijs van het Vlaams parlement. Zowel bij minister Van den Bossche, Baldewijns als Vanderpoorten vingen hij en heel onze partij bot. Ook als hij dat met brio kaderde en uitlegde, want daarin was hij een meester. Met de stelling: “pak een jaar en geef ze een leven”, was de “conservatieve” futuroloog Vandenbroeke de “progressieve” Smet ruim tien jaar voor. Ik ben er evenwel van overtuigd dat de nieuwe minister van Onderwijs de volgende dagen in diverse linkse bladen en media zal bejubeld worden om zijn “sociale vooruitziendheid”. Alleen, professor Chris Vandenbroeke had het ei al lang rechtop gezet, al had hij nooit het geluk over de portefeuille te beschikken waarover Pascal Smet wel beschikt. En dat is het verschil met Columbus. Chris kon en wilde het wel, maar heeft nooit de kans gehad. Moraal evenwel van dit hele verhaal: het kan verkeren; al hebben we wel tien kostbare jaren en duizenden talenten verloren zien gaan… Met alle gevolgen voor onze samenleving van dien.
Van vlees en bloed Gisterenavond was Dessel Markt tot in de late uurtjes een openluchtcinema. Op het programma: een marathonuitzending van Van vlees en bloed met als speciale gasten Tom Van Dyck en Lucas Van den Eynde, alias Luc en André Vangenechten. Naast de honderden die de koude verbeten ook minister Philippe Muyters en een schare Kempense politici, waarbij de voltallige Desselse gemeente- en OCMW-raad gastheer was. Op het menu een lekkere pint en i.p.v. popcorn of chips een zwarte pens met appelmoes. Zeven afleveringen na elkaar. Goed zes uur pure kwaliteit van eigen bodem. ’t Was bijna twee jaar geleden dat ik een telefoontje kreeg van Michiel Devlieger van Woestijnvis. Of ze mij eens konden spreken. Ergens rinkelde er een belletje dat me deed herinneren aan “Red Michiel” bij de Schalkse Ruiters, een reden te meer om niet neen te zeggen. Het verhaal dat de ploeg van Woestijnvis me kwam brengen klonk als muziek in de oren. Ze waren een nieuwe productie aan het voorbereiden waarbij een Kempens slagersgezin centraal zou staan en na een zoektocht van maanden hadden ze de ideale locatie gevonden: de beenhouwerij van wijlen Frans Slegers in de Pastorijstraat in Dessel. Frans overleed jaren geleden op een veel te jonge leeftijd en nog in de fleur van z’n leven aan een hartinfarct. Echtgenote Christianne bleef de winkel nog enkele jaren draaiende houden tot zij er een punt achter zette. De beenhouwerij en winkel was eigenlijk nog maar pas ontmanteld en leeggemaakt toen Woestijnvis haar ontdekking deed. Heel het land was afgespeurd, tot Wallonië toe, om dan finaal echt in de Kempen te belanden. Hoe je het ook draait of keert, de ideale plek om het kempengevoel gestalte te geven. De vraag was of ik het zag zitten dat men een drietal maanden deze locatie zou benutten en dat de straat kon afgesloten worden op de cruciale momenten om ongehinderd te kunnen draaien. Natuurlijk zag ik dit zitten. Afspraken werden gemaakt in het college, met politie, technische dienst en alles kon voorbereid worden. De beenhouwerij werd opnieuw ingericht. Er werd een infoavond belegd voor de buurt. En de volledige cast vond een voorlopig onderkomen in een leegstaande villa. Alles paste naadloos in elkaar, ook de speciaal georganiseerde kermiskoers met honderden figuranten op de heetste dagen van juli 2008. En als er dan toch nog iets moest geregeld of afgesproken worden op het laatste moment, kon ik rekenen op schepen Erik Gys of de flexibele medewerking van de lokale politie. Het werden mooie dagen met aangename momenten. Ik denk dat de hele ploeg, zowel acteurs als medewerkers achter de schermen, zich goed voelden in Dessel. Begin dit jaar gaf het dan ook aan de Desselse gemeenschap een warm gevoel dat Van Vlees en bloed een TV-kaskraker werd. Hoge kijkcijfers (2 miljoen) op toch niet het ideale uitzendmoment. Een donderdagavond. Wat zou dat op een zondag geweest zijn? Ook de internationale erkenning en de eerste prijs in de rubriek mini-series op het internationaal televisiefestival van Monte Carlo liet ons niet onverschillig. De marathonuitzending van gisterenavond was dan ook een ideale samenwerking tussen Graspop (de organisatoren van Dessel Swingt dat vandaag plaatsvindt), Woestijnvis en gemeentebestuur. Het gaf blijk van een wederzijds vertrouwen waarbij weer iets moois tot stand kwam. En daar mogen we met z’n allen opnieuw fier op zijn.
Het geld is op Cijfers en getallen. Daar draait het vaak om. Daarstraks op het gemeentehuis kreeg ik er zo nog een aantal. Waar de gemeente Dessel nog maar een paar jaar terug de kaap van de 9.000 inwoners rondde, staat de teller nu al boven de 9.150. Het is een stijging die we zelden meemaakten. Blijkbaar zijn we een aantrekkelijke gemeente. (Voor wie daar nog aan twijfelde.) Maar ook minder rooskleurige cijfers. Tot op heden hadden we dit kalenderjaar achttien trouwers. Daar tegenover staan dan weer negentien echtscheidingen… Tot voor een paar jaar kwamen we aan een vijftig trouwers per jaar. Nu zullen we de dertig niet halen. Maar meer scheidingen dan huwelijken; meer leed dan vreugde. De cijfers die me vooral verontrusten las ik echter op de VRT-nieuws-site. Of heb je vanochtend misschien zelf professor Matthijs (foto) van de VUB op de radio gehoord? De professor gaf er commentaar op het feit dat de belastinginkomsten voor het eerste deel van dit jaar spectaculair gedaald zijn. Met bijna één vijfde! Waar de inkomsten voor het eerste deel van 2008 nog 44,7 miljard euro bedroegen, lopen die voor 2009 terug tot 36,7 miljard euro. Min 8,3 miljard euro! Dat is niet niks. Niet te wijten aan belastingverlagingen. Niet te wijten aan een bewuste politiek waarbij we het wel met minder zullen kunnen doen. Wel integendeel. De minder inkomsten hebben verschillende oorzaken ten gevolge van de wereldwijde economische crisis. Mensen gaan sparen en laten het geld niet “rollen”. Ze sparen als nooit tevoren en dat is nefast. Daarom ook vreemd dat ik op de gemeenteraad van juli van de oppositie moest horen dat we in tijden van crisis niet moeten investeren. Dit alles betekent minder BTW-inkomsten. Toename van de werkloosheid. Dit wil zeggen minder inkomsten voor de personenbelastingen. Aankoop van huis of woonst wordt uitgesteld, dus daling van de registratierechten. En ga zo maar door. En ja, ook bij de inning durft het wel eens mis te lopen. Vorige week nog een getuigenis gehoord van iemand die jaren bij de belastingen werkte. Slechte inning en ontoereikende controles. Ook daar viel de boutade dat wanneer iedereen correct zijn belastingen zou betalen, we onmiddellijk een verlaging zouden kunnen doorvoeren… Niet dus. Als we alles op een rijtje zetten ziet het er toch slecht uit, zeer slecht zelfs. En de verschillende besturen zullen het voelen. Op alle niveaus. Want is het wel de federale overheid die voor het leeuwenaandeel van de inkomsten moet zorgen, het zullen naast diezelfde federale overheid ook de gewesten, gemeenschappen en lokale besturen zijn die met de gebakken peren zitten. Zij zijn immers afhankelijk van wat de federale overheid doorstort. Dit wel op basis van ingewikkelde wetgevingen, maar als de koek, de taart kleiner wordt, zullen dat ook de spieën zijn die straks uitgedeeld worden. Onze nieuwe minister, Philippe Muyters, zal er zijn tanden in moeten zetten. Maar ook in de gemeente zullen we de gevolgen moeten inschatten. In Dessel heffen wij 6% op de personenbelastingen. Dat is weinig. Maar toch. Indien deze inkomsten niet groeien, zal er zeker iets moeten gedaan worden aan de kant van de uitgaven. Want die gaan wel fors omhoog. Daarvoor moet ik alleen nog maar de elektriciteitsfacturen onder ogen krijgen. Tering naar de nering zetten noemt men dat dan. Het water staat ons allen in ieder geval aan de lippen. En dan heb ik nog niks geschreven over de sociale zekerheid. Als dat maar goed komt… Het is niet voor niks dat ook daarvoor de N-VA plannen heeft. Nu het nog kan.
Belgenmop? Mijn jaarlijkse vakantie zit er op. Met het gezin naar Kreta. Tien dagen. Dat is ook de reden dat er de laatste weken geen nieuwe teksten verschenen op deze blog. Het was jaar op jaar twintig jaar geleden dat mijn vrouw en ik dit Griekse eiland met een autootje doorkruisten. Nu was het iets minder avontuurlijk. Al hebben we ook nu de streek verkend. Het binnenland met zijn prachtige natuur. En of Kreta op die twintig jaar veranderd is; de gastvrijheid van de Kretenzers is wel overeind gebleven. Het nieuws in België konden we wel op de voet volgen. De enige Vlaamse krant in het hotel voorhanden: Het Laatste Nieuws. Al moet ik wel zeggen dat ik meermaals, aan de rand van het zwembad, de krantenkoppen verborgen hield als er Nederlanders in de buurt waren. De Russen, Walen, Engelsen, Schotten of Fransen, nog tot daar aan toe, zij begrepen er toch niks van. Maar de volle pagina’s over opnieuw een ontsnapping was nu niet bepaald iets om naar de buitenlanders toe met te koop te lopen. Een nieuwe, droevige, maar zeer reële Belgenmop? Ondertussen zijn al wel verschillende van de voortvluchtige gangsters opnieuw gesnapt, en dat is maar goed ook, maar hoe is dat nu toch allemaal mogelijk? Soms heeft het inderdaad te maken met de infrastructuur. Denk aan de helicoptervlucht. Met netten, uitgesloten. Of aan de grote ontsnapping destijds in Dendermonde waar de sloten amper functioneerden. Maar heeft het ook niet te maken met een gebrek aan voorzienigheid én een gebrek aan verantwoordelijkheidszin? Een rondslingerende ladder, bijvoorbeeld. Of het niet doortastend genoeg bewaken van een rechtszaal? Ik kan me echt niet van de indruk ontdoen dat er ook vaak een menselijk falen aan te pas komt. Ik heb alle begrip voor werkdruk. Maar draagt eenieder, ook in de begeleiding en bewaken van gevangenen, geen verpletterende verantwoordelijkheid? Zou het kunnen dat iedereen een beetje te veel rekent op de ander. Te veel denkt, de ander zal het wel doen? Ik wil hier niemand persoonlijk met de vinger wijzen, maar wat de voorbije weken gebeurde is hallucinant. Terug in Vlaanderen was dat het eerste dat ik van de mensen te horen kreeg. Hoe kunnen mensen vertrouwen hebben in een overheid die haar grootste criminelen lopen laat? We dragen daarin met z’n allen een collectieve verantwoordelijkheid. Meer plichtsbesef in wat er van ons verwacht wordt, in welke job we ook uitoefenen, is al een eerste belangrijke stap. Laat mij dan ook met deze intentie deze eerste werkdag na de vakantie aanvatten.
Spartelen als een vis op het droge… Ik? Proberen te scoren met andermans werk. Daar is het Belang blijkbaar goed in. Ik merk dat er nogal wat mails circuleren vanuit die partij waarin ze mij viseren als een inconsequent politicus die spartelt als een vis op het droge omdat ik op 15 juli niet voor de hoogdringende behandeling van mijn eigen decreet stemde. Op zich deert het me niet wat die partij over mij zegt of schrijft. Dat laat me koud. Ik huldig immers het adagium: “Wat men zegt is minder belangrijk dan wie het zegt.” Toch wil ik in deze duidelijkheid scheppen. Al is het maar voor hen die aan mij zouden beginnen twijfelen. Waar gaat het over? In de periode 2006-2007 maakt de N-VA (ikzelf en mijn toenmalige fractiesecretaris in het bijzonder) een interpretatief decreet dat stelt dat de Vlaamse Gemeenschap ten volle bevoegd is voor de Franstalige faciliteitenscholen en dat de regels, in 1997 gestemd voor de basisscholen in Vlaanderen, ook op die scholen van toepassing zijn. Ik dien het decreet als hoofdindiener in, samen met Kathleen Helsen (CD&V), Robert Voorhamme (SP.A), Sven Gatz (VLD) en Dirk De Cock (Spirit). De Franse Gemeenschap is het daar niet mee eens, maar is ook niet akkoord om het Grondwettelijk Hof daarover een uitspraak ten gronde te laten doen. Nadat het decreet in de commissie goedgekeurd werd (december 2007), dienden achtereenvolgens de Franse Gemeenschap, de COCOF (Franse gemeenschapscommissie in het Brussels Parlement) en het Waals Gewest een belangenconflict in. Dit laatste is trouwens nog niet afgerond. Op het einde van een legislatuur vervallen alle decreten die nog niet in de plenaire vergadering goedgekeurd zijn. Dit zou dus ook met mijn decreet het geval zijn. Daarom dat ik op 30 april aandrong op een stemming: de laatste zitting en het gevaar dat we na de verkiezingen helemaal vooraan opnieuw zouden moeten beginnen. De meerderheid volgde echter niet. Tijdens de regeringsonderhandelingen legde ik dit decreet opnieuw op tafel. Er werd afgesproken om het decreet niet te laten vervallen, maar het te ontheffen van kaduciteit, van nietigheid. Dit kan indien de indieners die opnieuw verkozen zijn daarom zouden verzoeken en indien de meerderheid daarmee akkoord kan gaan. En wat lezen we in het regeerakkoord op bladzijde 99: “De meerderheidspartijen engageren zich ertoe om het interpretatief decreet faciliteitenonderwijs (decreet Van Dijck) zo snel mogelijk van verval te ontheffen en de wettelijke procedure af te ronden.” Kathleen Helsen, Sven Gatz (oppositie) en ikzelf deden wat van ons verwacht werd en het Vlaams Parlement nam dit op 15 juli ook zo aan. Mijn vrees van 30 april, de nietigheid na de ontbinding van het parlement, kwam daarmee te vervallen. Wij zetten gewoon de legale weg verder. Ik snap dus niet wat daar spartelen aan is. Op 15 juli legde het Belang mijn decreet ter stemming voor. Schoon mannen, neen? Het decreet van een ander ter stemming leggen. En ja, wij stemden tegen de hoogdringende behandeling. Ik heb immers binnen de meerderheid garanties die ik op 30 april niet had. Zo simpel is dat. Wat indien wij op 15 juli toch het decreet, op vraag van het Belang, zouden gestemd hebben? 1. Er zouden 37 ja-stemmen geweest zijn op 124 en het decreet zou niet aangenomen geweest zijn. 2. We zouden nog verder van huis gestaan hebben. 3. De meerderheid zou al op dag één gebroken zijn doordat de N-VA zich niet aan het regeerakkoord zou gehouden hebben en dit tot groot jolijt van de verenigde oppositie. Is het dit wat het Belang voor ogen had? Een gebroken meerderheid tot daar aan toe. Dat is hun werk als oppositie. Maar ook een “af” van dit decreet? Zo eenvoudig laat ik mij niet vangen hoor. Wij zetten de ingeslagen weg consequent verder en dit met de partners met wie we concrete afspraken ter zake gemaakt hebben. Conclusie dames en heren die hier heisa over maken: zonder N-VA geen decreet, zonder N-VA geen ontheffing van de nietigheid en zonder N-VA niks om over te schrijven.
Fractievoorzitter Vandaag (oei, eigenlijk gisteren, het is al na twaalven) werd ik door onze fractie aangesteld als fractievoorzitter. Twee en een half jaar geleden legde ik dat mandaat neer. Ik werd immers opnieuw burgemeester van Dessel en meende daar toen goed aan te doen. In Dessel traden we aan met een volledig nieuwe ploeg. De helft van het schepencollege had geen politieke ervaring en zat voordien noch in gemeente- of OCMW-raad. De keren dat ze op het gemeentehuis geweest waren, was op de dienst bevolking of misschien ook wel eens op de technische dienst om een vergunning aan te vragen. Nieuwe mensen, onbevangen, maar ook nood aan ondersteuning en begeleiding. In de feiten bleef ik echter ook mijn werk in Brussel ten volle doen. Getuigen, denk ik, de positieve rapporten in de verschillende media. En hoe je het ook draait of keert - en sorry voor de tegenstanders van een cumul tussen een lokaal uitvoerend mandaat en een parlementair mandaat – het één werkt bevruchtend voor het ander. Het is een win-win, in beide richtingen. Volgens een bepaalde krant zou dit fractievoorzitterschap voor mij een laatste troostprijs zijn geweest. Geen minister of voorzitter van het Vlaams Parlement… Dit is nu de laatste keer dat ik daar op terug kom: ik heb mij noch voor het één, noch voor het ander ooit opgedrongen. Niet bij mijn voorzitter, niet ergens anders. Het waren de media die mij in het kransje van de kanshebbers plaatsten. Ik dank hen daarvoor, want ook dat is natuurlijk een blijk van waardering. Al zag ik het wel zitten: voorzitter van het parlement… Maar fractievoorzitter ook, wees daar maar zeker van. Ik had er de voorbije twee en een half jaar ook een beetje heimwee naar. Als fractievoorzitter sta je toch iets meer in de vuurlijn. En als voorzitter van een meerderheidsfractie sta je ook dichter bij het beleid. In de oppositie zou me dat minder afgaan. Dan is het je focussen op en uitvergroten van wat er allemaal mis gaat. Als 99% goed is, moet je de 1% opblazen om te concluderen dat het beleid een schande is… Neen, dat is niet aan mij besteed. Dit nu wel! Een fractie van zestien gedreven parlementsleden voorzitten. Slechts zes met een parlementaire ervaring en tien nieuwkomers. Wel allemaal met expertise of kunde op hun terrein. Een groep die een eer hoog te houden heeft; om ook straks, na vijf jaar, opnieuw als beste fractie bestempeld te worden. Met deze groep aan de slag mogen gaan is dan ook helemaal geen troostprijs. Het is gewoonweg een geschenk.
Zelfbestuur De voorbije dagen zijn we zo druk bezig geweest met het finaliseren van de Vlaamse regeringsvorming, dat ik niet altijd de tijd zag om een columnpje te schrijven. Na mijn reactie op de samenstelling van de beleidsploeg vanuit onze groep (zie vorige column) wil ik hier toch nog mijn commentaar kwijt over de afwijzing vanuit Franstalig België van het Vlaams regeerakkoord. Nu hebben we al wel wat meegemaakt en zeg nooit “nooit” is ook zo een cliché, maar wat we de laatste dagen weer opnieuw hoorden… Nou moe! Dat men in Franstalig België moeilijk doet over “ons” Vlaams regeerakkoord, een mens verschiet van niks meer. Maar voor het begrip dat sommigen van “onze” journalisten via radio, krant of tv ventileren in onze huiskamers, daar snap ik dus de botten van. Wat ook hun intenties zijn, ik ben er van overtuigd dat de reactie van “de” Vlaming wel eens averechts zou kunnen zijn. Ik verklaar mij nader. Van de week werd het Vlaams regeerakkoord voorgesteld. Bezuinigen is de eerste boodschap. De tweede boodschap is investeren. Investeren in mensen èn in de economie, èn in infrastructuur. Investeren in mensen is prominent aanwezig. En dat is blijkbaar de Franstaligen een doorn in het oog. Met onze eigen middelen, ja lezer, onze eigen middelen, maken we keuzes: gezinsbeleid d.m.v. een aanvullende kinderbijslag en schoolpremie en in het domein van de sociale bescherming door een collectieve hospitalisatieverzekering uit te bouwen. Daarin willen we investeren. Dat kost de Waal geen eurocent. We doen dat met eigen middelen. En wat is de boodschap van de voorzitter van Wallonië’s grootste partij: “Ik sta open voor onderhandelingen, maar ze moeten de Franstaligen niet als voetveeg behandelen.” Ik ben maar een simpele onderwijzer, maar snap jij dat? Studiebeurzen? Elke deelstaat beslist autonoom over de grootte. Het aantal kindjes in een klas? Elke deelstaat beslist autonoom over de normen. Kinderopvang? Elke gemeenschap bouwt op eigen wijze haar capaciteit uit. De wedde van onderwijzers? Elke gemeenschap bepaalt zelf de hoogte (hoger in Wallonië dan in Vlaanderen). Maar nu de Vlamingen willen investeren in hun eigen gezinnen, hou maar…. Dat zou niet kunnen!!! Wie snapt dit nog? Ik niet meer. Ik wil het ook niet meer snappen. “Het land houdt stand door de interpersonele solidariteit”, zegt Di Rupo. Vraag is natuurlijk voor wie die boodschap bedoeld is. Als het daarvoor is dat het land in stand gehouden wordt? Stop er dan maar mee! En ook mevrouw Milquet springt op de barricade: elk kind is evenwaardig aan een ander kind; Vlaams of Franstalig. Mis, Joelle, want luister nu eens goed, naast al die voorbeelden die ik hierboven reeds opsomde. Een Franstalig kind in Linkebeek (een Vlaamse gemeente met taalfaciliteiten voor Franstaligen) krijgt, betaalt door de Vlaamse Gemeenschap, een Franstalige school in eigen dorp. Een kind van dezelfde leeftijd heeft in Komen (een Waalse gemeente met taalfaciliteiten voor Nederlandstaligen), maar spijtig genoeg Nederlandstalig, krijgt van de Franse Gemeenschap waar het woont geen school, in eigen taal, in eigen dorp. Jouw Franse Gemeenschap, zo loyaal, open en tolerant, weigert dit! En waarom? Hebben beide gemeenten, Linkebeek en Komen, niet hetzelfde statuut? Joelle, Elio en Jean-Michel, wij doen met ons geld wat wij willen. En ja, de N-VA zal daar in Vlaanderen mee over beschikken en beslissen. Is dat niet onze autonomie? Ons zelfbestuur? Is dat niet het erkennen van de gedefederaliseerde entiteiten? Van de Grondwet? De logica bij deze twee heren en dame is echter: wat wij betalen voor onze eigen mensen, doen we zelf. Wat de Vlamingen voor zichzelf doen, moeten ze ook maar voor ons betalen. Ik blijf het herhalen. Het is deze ingesteldheid die het Belgisch samenlevingsmodel ondermijnt; dag na dag, week na week, maand na maand, jaar na jaar. Mijn geduld is al lang op.
En nu aan ’t werk! Vannacht hebben we de knoop definitief doorgehakt. De N-VA stapt in de Vlaamse regering en doet dat met een heel duidelijk profiel. Geert Bourgeois wordt na bijna één jaar gerehabiliteerd, nu zelfs als vice-minister-president. Collega Jan Peumans wordt de eerste burger van Vlaanderen en gaat het Vlaams parlement leiden, nadat hij door de voltallige media enkele maanden terug al als de numero uno van het Vlaams Parlement gequoteerd werd. Bart De Wever blijft voorzitter. Hij blijft op post voor de komende twee jaar, want dan loopt ook zijn mandaat ten einde. Onze partijstatuten bepalen immers dat iemand maximum twee termijnen achter elkaar een mandaat als voorzitter mag opnemen. De verrassing kwam wel toen Bart gisterenavond zijn voorstel op tafel legde om Phillipe Muyters voor te dragen als onze tweede minister: “We leven in economisch moeilijke tijden en daarom moeten we onze toppers naar de regering sturen", was zijn analyse. Philippe Muyters (foto) leidde tot vandaag de Vlaamse werkgeversorganisatie VOKA, is vertrouwd met tal van politieke en sociaaleconomische dossiers en wordt alom geprezen als een klasbak. En hoe zit het met jou, hoor ik sommigen al denken en vragen. Ik ben daar zeer klaar in. De voorbije dagen ben ik in allerlei media, kranten, radio en tv meer dan eens genoemd als mogelijk minister en vaker nog als voorzitter van het Vlaams parlement. Dit feit op zich, dat je genoemd wordt, is denk ik al een erkenning. Maar in de politiek is het ook zonneklaar dat je kandidaat bent bij de verkiezingen, maar gevraagd wordt voor minister, gevraagd wordt voor parlementsvoorzitter. De keuze van de partij was anders. Ik ben burgemeester èn Vlaams volksvertegenwoordiger. Werk genoeg op de plank. En daar blijf ik voor gaan. Ik zit in een partij die straks meer gewicht in de weegschaal legt. Die mee bakens kan verzetten. Ik ben dus meer dan ooit gefocust op het mee realiseren van dossiers die belangrijk zijn voor mijn streek, voor de Kempen, voor Vlaanderen. Met die vooruitzichten voor ogen kan je je bezwaarlijk een mooiere Vlaamse feestdag toe wensen!
11 juli Straks vieren we opnieuw 11 juli, Vlaanderens feestdag. Elk volk, elke natie, heeft zo haar dag. Een moment waarop de hele gemeenschap centraal staat en waarbij de vraag mag gesteld worden: Wie zijn we? Waar staan we? Waar willen we naar toe? 11 juli heeft natuurlijk zijn oorsprong op 11 juli 1302. De Guldensporenslag en de strijd van het volk, het plebs en haar steun aan de graaf, vazal van de Franse koning, tegen de heersende klasse, de patriciërs, met de steun van het wettelijk gezag van de Franse vorst. Beslecht aan de Groeninghebeek net buiten Kortrijk. Een tijdelijke overwinning, want enkele jaren later werd dat gezag met veel machtsvertoon hersteld. De voorbije jaren heeft 11 juli evenwel een zeer moderne en publieksgerichte dimensie gekregen. Het gaat al lang niet meer om het verleden. Wel om de toekomst en het vormen van een volksgemeenschap. “Samen”, is de kernboodschap geworden. Hiervoor zijn verschillende overheden verantwoordelijk, maar ook duizenden vrijwilligers die onder het moto van Vlaanderen Feest er telkenmale opnieuw een volksfeest van maken. Ik zie die evolutie ook in eigen dorp. Staten wijken en buurten die, al dan niet ondersteunt met feestcheques, hun straat laten afsluiten. Of in de dichtstbij gelegen feestzaal, sportterrein of pleintje een feest bouwen. Al dan niet met een barbecue. De cultuurraad die samen met het gemeentebestuur het Meiplein in Witgoor omtovert in een swingpaleis en vijfhonderd mensen in het kader van Vlaanderen Zingt uit volle borst laat meezingen. 11 juli staat er, meer dan ooit. Het is een feestdag van en voor het volk. Het is meer dan een symbool. Daarom ook dat ik er fier op ben hoe dat bij ons ingevuld wordt. Niet alleen die dag zelf, maar al een hele periode daar voor.
Categorie A-afval Vorige vrijdag organiseerde NIRAS (Nationale instelling voor radioactief afval en verrijkte splijtstoffen) onder de titel: een win-win voor iedereen, een studiedag over het geïntegreerd project om het Belgisch laag en kortlevend nucleair afval in Dessel te bergen. Hier volgt mijn woordje voor de ruim honderd aanwezigen:
Dames en Heren, Geachte genodigden, Het is me een eer hier vandaag spreker te mogen zijn op deze studiedag. Een eer omdat ik als burgemeester fier ben op wat we tot op heden hier in onze gemeente bewerkstelligd hebben. Als kleine gemeente zijn we samen met onze grote broer Mol uniek m.b.t. de nucleaire activiteiten. Hier ontwikkeld sinds midden jaren vijftig. Het betreft zowel onderzoek (SCK en IRMM (op grondgebied van Geel), als industriële activiteiten (FBFC International – AREVA en het vroegere BN), als facilitaire bedrijven (Transnubel en Tecnubel) en ten slotte Belgoprocess, als dochtermaatschappij van NIRAS, gespecialiseerd in de verwerking, conditionering en tijdelijke opslag van al het Belgisch nucleair afval. We spreken dan niet alleen over A-, maar ook over B- en C-afval (middel- en hoogactief). Ik kom daar zo dadelijk op terug. Nucleaire zone Deze activiteiten vinden allemaal plaats in een zone die op het gewestplan ingekleurd is als zone voor nucleaire activiteiten. Een inkleuring die je nergens anders in Vlaanderen vindt (ook niet in Doel) en zich over een oppervlakte van 9km² uitstrekt over het grondgebied van drie gemeenten: Dessel-Geel-Mol. Dit gegeven biedt mogelijkheden, maar kent ook zijn beperkingen. Want op een gewone, normale industriële zone kunnen wel nucleaire activiteiten toegestaan worden (zoals in Doel). Op een nucleaire zone worden andere, niet-nucleaire activiteiten, in principe niet toegestaan. De nucleaire activiteiten in deze regio kwamen ook tot stand in een periode dat er weinig of niks gevraagd werd aan de lokale besturen, laat staan aan de lokale bevolking. Het één kwam er na het ander. Nu zouden we dat sluipende besluitvorming noemen. Maar wat onmiskenbaar moet toegegeven worden; deze activiteiten brachten ook welvaart tot stand. Honderden, om niet te zeggen twee duizend arbeidsplaatsen. Al wil mijn slecht karakter daar toch ook wel aan toevoegen dat de keuze van de stille Kempen, mijns inziens niet één was van caritatieve aard… De open ruimte en onwetendheid van de lokale gemeenschap over de mogelijke risico’s zullen daar zeker bij meegespeeld hebben. Niet bij ons Ik denk dat ik, en voor mij de spreker van straks, Hugo Draulans die burgemeester was van 1983 tot 1988, net op tijd betrokken en actief werd bij de lokale politiek om het dossier waar we het vandaag over hebben, van zeer nabij te mogen hebben opvolgen. Want één van de eerste gesprekken die ik als jong schepen meemaakte in 1989, ging net met de directies van NIRAS en BP over de problematiek van het nucleair afval. En, de boute vaststelling dat de ganse Belgische gemeenschap de andere kant opkeek als er naar oplossingen moest gezocht worden. Excuseer mij voor de uitdrukking: wel de lusten, maar niet de lasten. Wij moesten toezien hoe over het categorie A-afval, dat hier wel opgeslagen lag, allerlei doemverhalen opdoken. Er was geen plek in België, nog maar genoemd als mogelijke bergingssite, of de actiecomités schoten er als paddenstoelen uit de grond. En overal zou besmetting volgen, zouden kinderen sterven en bloemen verwelken. Zou de toekomst teniet gedaan worden… En hoe zat het dan met onze veiligheid? Met onze toekomst? Met onze kinderen en bloemetjes? Wij hebben hier ook nog het B- en C-afval moet je weten. Toppunt was nog wel dat ik als jong parlementslid mijn toenmalig partijvoorzitter moest gaan vervangen op zo’n anti-betoging. In Halen. Ik deed dat met plezier, maar bracht er wel mijn verhaal, en dat van mijn dorp… Rol van de gemeente Dessel Neen, maar los van deze beschouwing, heeft ook deze gemeente, heeft ook Dessel een rol te vervullen. Wat zegt het gemeentedecreet, o.a. in artikel 2: “De gemeenten beogen om op het lokale niveau bij te dragen tot het welzijn van de burgers en tot de duurzame ontwikkeling van het gemeentelijk gebied. Overeenkomstig artikel 41 van de Grondwet zijn ze bevoegd voor de aangelegenheden van gemeentelijk belang voor de verwezenlijking waarvan ze alle initiatieven kunnen nemen.” En verder in artikel 3: “De gemeenten verzekeren een burgernabije, democratische, transparante en doelmatige uitoefening van de gemeentelijke bevoegdheden. Ze betrekken de inwoners zo veel mogelijk bij het beleid en zorgen voor openheid van bestuur.” Als we daar verder en dieper op doorgaan zijn er ook de algemene verantwoordelijkheden die ofwel aan de gemeenteraad, het college van burgemeester en schepenen of de burgemeester toegekend worden. Ik denk aan ordehandhaving, maatregelen ten gunste van de volksgezondheid, maar ook voor het afleveren van bouw- en milieuvergunningen. Dit alles maakt dus dat Dessel in een vreemde, zeer specifieke situatie terechtkwam. Sinds 16 januari 1998, nadat de federale overheid haar opdracht duidelijk formuleerde om in eerste orde een oplossing te zoeken, in die gemeenten waar reeds nucleaire activiteit ontplooid werd, was de boodschap duidelijk. En ik verklaar het zoals ik het percipieer: “Van ons werd verwacht een oplossing te bieden. Om gastgemeente, om dienstverlener te zijn voor heel België. Dit aanvaardbaar te maken en veilig.” Die uitdaging zijn we aangegaan. Die handschoen hebben we opgenomen. Samen met NIRAS. In een partnerschap. Dit gebeurde met een beslissing van de gemeenteraad op 8 juli 1999, waarmee Dessel ook de allereerste gemeente was. Daarom verwacht ik ook dat de voorwaarden waarop deze lokale gemeenschap, die van Dessel en Mol, dit aanslepend maatschappelijk probleem willen oplossen, ook daadwerkelijk uitgevoerd worden.
We leven wel in een lekenstaat “Wij leven niet in een lekenstaat, wij leven in een koninklijke staat”. Dat zei imam Nordin Taouil in het VRT-televisieprogramma De Zevende Dag, waar hij in debat ging – een debat was althans de bedoeling – met N-VA-voorzitter Bart De Wever. Uiteraard leven we wel in een lekenstaat, een staat met grote vrijheden, ook op religieus en levensbeschouwelijk vlak, maar dat betekent niet dat alle mogelijke godsdienstige regeltjes, die in het privéleven kunnen, ook nog aanvaardbaar zijn in het openbare leven. Een schooldirectie heeft het recht algemene afspraken in het schoolreglement op te nemen om de harmonie te bevorderen. De directie van het Koninklijk Atheneum in Antwerpen heeft ongetwijfeld meer dan goede redenen om een verbod in te stellen op het dragen van een hoofddoek binnen de school. Het atheneum in kwestie heeft zeker niet de reputatie allochtone kinderen te discrimineren, wel integendeel. De heisa die de jongste dagen is uitgebroken is onverdiend. De godsdienstvrijheid is absoluut niet in het gedrang. In elk geval worden moslimvrouwen weer eens flink opgejut door dubieuze uitspraken van sommige islamitische leiders. Imam Taouil, die eerst de moslimouders opriep hun dochters vanaf 1 september niet meer naar school te sturen als hoofddoeken en sluiers uit de lokalen zouden gebannen worden, draagt een niet geringe verantwoordelijkheid als voorzitter van de algemene raad van de moslimexecutieve. Na kritiek – ook uit eigen rangen - krabbelde hij wel wat terug. “Het was een noodkreet”, zegt hij nu. Het idee om het recht op onderwijs afhankelijk te maken van het dragen van een hoofddoek op school was er ver over. Vele moslimmeisjes doen het goed op school, vaak beter dan de jongens. Er is geen enkele reden om een kwetsbare groep nog eens te benadelen omwille van betwistbare semireligieuze principes. Er zijn veel verwarrende uitspraken in het debat. Als het goed uitkomt wordt gezegd dat de godsdienst en de identiteit van de moslimmeisjes in gevaar zijn, maar tegelijk stelt men dat de hoofddoek geen religieus symbool is en ook geen verplichting. De ongeschreven wetten worden blijkbaar uitgevaardigd door een aantal ‘religieuze wijzen’, die op die manier wel een grote maatschappelijke druk veroorzaken. Als het dragen van een hoofddoek geen godsdienstige verplichting is, die duidelijk in de koran staat, wat is het dan wel? Een moslimmeisje dient zich te bedekken, althans dat vinden… de mannen en de (mannelijke) religieuze leiders. De zedelijkheidsnormen verschillen wel heel erg tussen mannen en vrouwen, wat niet in overeenstemming te brengen is met de waarden van de verlichting, onze waarden. Er is weinig te merken van een Europese islam als steeds weer een aparte behandeling van mannen en vrouwen wordt verdedigd. De suggestie dat een hoofddoekenverbod zou neerkomen op discriminatie van een etnische groep is ook heel merkwaardig. De islam is geen etnische groep, maar er zijn er die dat blijkbaar per se willen. Dan is elke kritiek op de religie en zelfs op zeer betwistbare uiterlijke tekenen ook een daad van racisme. Waarschijnlijk is dat de reden waarom zoveel progressieven vandaag zwijgen als meisjes in de 21ste eeuw onderworpen worden aan zedelijkheidssymbolen, die uit de tijd zijn en hoe dan ook neerkomen op een aparte behandeling van de seksen. We horen de progressieven wel als de paus in een of ander ver land een uitspraak doet over condooms. Dan worden zelfs geforceerde resoluties gestemd in het parlement. Maar de verontwaardiging is heel klein als jonge vrouwen zelfs op onze schoolbanken onder druk worden gezet om een seksuele moraal te onderschrijven die botst met de moderniteit. Als België in de waarneming van islamitische leiders geen lekenstaat is, is dat toe te schrijven aan het gemak waarmee hun geloofsovertuiging en de symbolen van die religie weten door te dringen tot het openbaar leven. Dat is zonder meer een stap terug.
Vrijheid De Antwerpse imam, Nordin Taouil, was te zien op het Journaal. Hij trekt ten strijde tegen het hoofddoekverbod dat een aantal scholen in Antwerpen uitvaardigden. Daar gaan we weer… Recentelijk nog mocht ik het ervaren dat na een schooldebat in Antwerpen een jonge moslimdame ons politici kwam vragen waarom wij tegen het dragen van een hoofddoek waren voor leerkrachten. Ze zat zelf in de lerarenopleiding en bleek een leerkracht-in-spe te zijn met talent en bezieling. Al onze uitleg ten spijt kon en wilde zij zich niet neerleggen bij ons antwoord. Moet ook niet, maar blijven aandringen, zoals zij deed, wordt op den duur wel irritant. Het is niet omdat je blijft zeuren dat ik van mening zou veranderen. Integendeel zou ik zeggen. Het antwoord was nochtans zeer duidelijk: voor de klas ben je neutraal! Terug naar onze imam. Hij roept moslimouders op om hun kinderen niet langer naar school te sturen. Awel, daar word ik nu boos van. Alsof de schoolse achterstand van veel allochtone jongeren al niet erg genoeg is. Alsof we al niet genoeg inspanningen moeten leveren via een actief gelijke kansen beleid om ook deze jongeren optimale kansen te geven. Komt daar zo een imam tussen fietsen met de boodschap: “niet langer naar school tot we onze rechten kunnen garanderen.” Mijnheer Taouil heeft het over rechten, maar er zijn ook andere rechten. Zoals dat van die jonge kinderen. Op onderwijs bijvoorbeeld. Ouders oproepen om hun kinderen niet naar school te sturen is in deze gewoon crimineel. Het dreigt de toekomst van deze, zo al, zwakke jongeren te breken. Maar niet alleen andere rechten moeten nageleefd worden. Ook plichten! En inderdaad, we kennen geen schoolplicht, wel een leerplicht. Maar niet naar school gaan wordt wel serieus gecontroleerd. En dat is maar goed ook. Lessen dienen dan thuis gegeven te worden en ook daar gelden de normen die aan de scholen opgelegd worden. Benieuwd hoe onze vriend Taouil daarop zal antwoorden. Of denkt hij dat het uit het hoofd laten leren van de Koran volstaat? Neen, beste lezer, ik moet me behoeden om niet cynisch te worden. Maar deze imam moet dringend een lesje krijgen in rechten, plichten en vrijheden. Dat de vrijheid stopt waar de vrijheid van een ander in het gedrang komt, bijvoorbeeld. Als deze scholen merken dat steeds meer meisjes verplicht worden tot het dragen van een hoofddoek; door hun omgeving, door hun thuis, door hun imam... En dat het niet meer gaat over de vrije wil. Maar wel een opgelegde wil. Dan is het tijd om te handelen. Dan moet een samenleving die zichzelf respecteert en haar waarden en normen wil verdedigd zien, ook op tijd en stond zeggen dat er grenzen zijn. Zat het venijn trouwens al niet in de staart van het interview? “Indien deze gelovige vrouw geen hoofddoek mag dragen, voelt ze zich niet goed, voelt ze zich niet gelukkig en zal ze problemen krijgen…” Is daarmee de reden van het verbod niet aangegeven? Bij het niet dragen van een hoofddoek krijgt ze problemen… Een reden te meer opdat de overheid haar een handje helpt!!!
Dank u Karel! Toen ik vanmorgen mijn computer aanzette en naar dagelijkse gewoonte als eerste werk naar vrtnieuws.net surfte, schrok ik: “SP-boegbeeld Karel Van Miert overleden.” Niet dat ik mijnheer Van Miert persoonlijk zo goed gekend heb. Nu en dan eens ontmoet, ja. De laatste keer nog in de schminkkamer van de VRT trouwens. Maar toch ook enige betrokkenheid omdat zijn neef, mijn goede vriend Paul, schepen is voor de N-VA in hun beider geboortedorp Oud-Turnhout. En ik zijn levensgezellin, Carla Galle,ook wel eens tegenkwam in haar hoedanigheid van secretaris-generaal van BLOSO. Verrast ook omdat ik wist dat hij toch zo oud nog niet is. Maar zoals vaak; de dood komt verrassend snel en onaangekondigd. Genadeloos! Karel Van Miert zag ik in mijn jeugdjaren als de sterke man van de Vlaamse socialisten. De eerste voorzitter van de SP na de opsplitsing van de BSP-PSB. De socialisten waren immers de laatsten om die splitsing door te voeren. Als ook Kempenaar hield ik hem natuurlijk in het oog. En wat ik toen nog niet besefte was het huzarenstukje dat hij teweeg bracht: partijvoorzitter worden, zonder eigenlijk de steun van zijn eigen federatie. Voor de socialisten uit de Kempen was hij immers “genen echte”. Hij kwam van het Sint-Victor - Katholieke school in Turnhout waar hij school liep – en was derhalve geen stamboomsocialist. Toch zou hij het maken binnen de socialistische partij en duidelijk zijn stempel drukken. Karel Van Miert verdient zeker ons respect. Hij was wijs en innemend en bovenal de man die de socialisten op het Vlaamse spoor zette. Hij was de emanatie van August Vermeylens woorden uit 1900: “Om iets te zijn moeten we Vlamingen zijn. Wij willen Vlamingen zijn om Europeeërs te worden.” De titel op de website: “Boerenzoon werd machtigste man van Europa” strekt hem dan ook tot eer. Aan al zijn nabestaanden; familie, vrienden en kennissen, kan ik dan ook alleen maar op een zeer bescheiden wijze mijn oprechte blijken van rouw en medeleven overmaken, want opnieuw nemen we veel te vlug afscheid van een grote mijnheer. Bedankt Karel!
De internationale dimensie van de N-VA Het kan niet op in de Knack van deze week. Eén en al N-VA dat de klok slaat. De titels liegen er niet om: “De reïncarnatie van de VU”, “Le nouveau VU est arrivé”, “Met vereende krachten”, “Hoe kan de N-VA haar zuiverheid bewaren?” en ten slotte “VU versus N-VA”. Nu denk ik wel mijzelf te mogen categoriseren bij de kern van de partij en zowel de inhoud als stijl van binnen uit zeer grondig te kennen, sommige van deze artikelen deden niet in het minst mijn wenkbrauwen fronsen. Bij sommige uitlatingen kon ik me niet van de indruk ontdoen dat men nogal lichtvaardig een aantal zaken beoordeelde, poneerde of (bewust) in een verkeerd daglicht stelde. Respect voor de tegenstander… Politiek filosoof Stefan Rummens meent een gelijkenis te zien tussen ons en het Belang. Deze laatste zoekt en vindt een vijandbeeld in de migrant, islamiet. Wij zouden hetzelfde doen met de Franstaligen. “Net als het VB verengt de N-VA alle maatschappelijke problemen tot problemen met een bevolkingsgroep.” Nou, moe. Ik nodig hem uit eens in Dessel te komen rondneuzen waar wij het politiek verschil maken zonder een noemenswaardige Franstalige aanwezigheid in de omgeving. Die man heeft onze boodschap echt niet begrepen. Hij legt ons bovendien woorden in de mond als zouden alle problemen opgelost zijn in een onafhankelijk Vlaanderen. Dit is echt niet ernstig. Dat zeggen wij niet! Wij zeggen wel dat wij in een autonoom Vlaanderen de problemen veel adequater, sneller en op maat zouden kunnen aanpakken. De Waal is niet het probleem. Wel de structuur, het carcan. En ja, ook bepaalde Franstaligen die zich niet kunnen neerleggen bij de tweedeling van dit land in homogene taalgebieden en niets onverlet laten om imperialistische daden te stellen, eigen aan een kwantitatief grotere cultuur die de kleinere wil overvleugelen. Volgens hem nemen wij zelfs een loopje met democratische regels. De actie in Halle van TAKtivisten, Belangers en N-VA’ers tegen Franstalige affiches gaven daar volgens hem blijk van. Vreemd, neen? Het grondwettelijk hof stelt overduidelijk dat de kieskring B-H-V niet kan. En de grondwet bepaalt de eentaligheid van Vlaanderen en Wallonië. Dit oplossen wordt van de weeromstuit geblokkeerd en wanneer de Vlamingen dan zeggen: nu is het genoeg en niet verder, zijn wij het opnieuw die geen respect voor de tegenstander opbrengen. Ligt het gebrek van respect niet juist bij diegenen die het arrest niet willen uitvoeren? Europa De grootste teleurstelling vind ik persoonlijk bij de vijf overeenkomsten en de vijf verschillen tussen VU en N-VA. Wat lees ik daar: “De VU riep steeds op tot solidariteit met andere volkeren in Europa die aandrongen op meer autonomie, zoals de Catalanen, Basken, Bretoenen en Schotten. Die internationale dimensie ontbreekt bij de N-VA.” Noemen ze hier juist die volkeren waar ik contacten met onderhoud… Recent ook nog de grote N-VA deelname aan de manifestatie voor autonomie van de Catalanen in Brussel over het hoofd gezien? Of Geert Bourgeois niet gemerkt die als Vlaams minister voor Buitenlandse Betrekkingen dit wél deed? Of wie kan mij een andere partij in Vlaanderen aanwijzen die “Europa” in haar baseline opgenomen heeft: “Nodig in Vlaanderen, nuttig in Europa”? Wat wel zo is, is dat de N-VA door een veto van de SLP (vroeger Spirit) in 2002 een lidmaatschap van de EVA (Europese Vrije Alliantie) ontzegd werd. Een stevig pleidooi van directeur Piet De Zaeger, medeoprichter van de EVA oud-Europarlementslid Jaak Vandemeulebroecke (N-VA) en mezelf op de algemene vergadering in Brno in het voorjaar van 2002 ten spijt. Het ligt evenwel overduidelijk in de bedoeling van de hele N-VA om die dwaasheid uit het verleden zo snel als mogelijk recht te zetten. Niemand in onze partij twijfelt er aan om die voortrekkersrol in heel Europa te spelen. We zijn er door gepokt en gemazeld. Beste Knack-redactie, gelieven er tegen volgende week zes overeenkomsten en vier verschillen van te maken...
N-VA slecht voor onze economie? Als N-VA is het even tandenbijten geblazen. Premier Van Rompuy heeft ons liever niet en Vlaams minister Ceysens meent dat het de N-VA is die buitenlandse investeerders afschrikt. Ik stel mijn blog graag ter beschikking voor deze open brief aan Patricia Ceysens, vandaag afgedrukt in De Standaard, van Piet Vandoolaeghe, advocaat en VLD-gemeenteraadslid in (jawel) Berlare. Hij is het duidelijk niet eens met partijgenote Patricia Ceysens, Vlaams minisister van Economie, Ondernemen, Wetenschap, Innovatie en Buitenlandse Handel aan wie hij dit schrijven richt. Wie ben ik dan om daar nog meer woorden aan te spenderen?
Kris van Dijck
N-VA is een welgekomen partner Ik blijf een beetje op mijn honger bij uw stelling dat N-VA slecht zou zijn voor de Vlaamse economie (DS 11 juni). Een week geleden stond N-VA dichter bij Open VLD dan de SP.A (dixit Karel De Gucht). U schraagt uw stelling met twee bronnen: een studie van Ernst & Young en de commentaren die u kreeg tijdens een campagnebezoek op een markt. Dat laatste argument is op z'n zachtst gezegd een beetje magertjes. Wat de studie van Ernst & Young betreft, vrees ik dat die de N-VA niet eens vermeldt. Blijft enkel de opgeworpen taalhoffelijkheid van de N-VA die buitenlandse investeerders zou verjagen. Ik stel vast dat in Frankrijk, Duitsland, Spanje en andere Europese landen de buitenlandse investeerder door de administratie ook in het Frans, Duits en het Spaans worden bediend.In de praktijk wordt gewoon iemand intern aangeduid om de onderneming ter plekke te vertegenwoordigen. Uw kiesdistrict ligt in het centrum van Europa en we moeten dit uitspelen, maar we weten intussen wat met DHL en Sabena gebeurde. Precies waar we onze locatie konden uitspelen (en waar we dus een concurrentieel voordeel hadden), verloren we het pleit, niet in het minst door de houding van Franstalig België. Ik kan mij best inbeelden dat u het resultaat van de Open VLD teleurstellend vindt, maar stellen dat de houding van N-VA inzake taalregelgeving investeringen zou weghalen uit Vlaanderen is manifest onwaar. Daarvoor is vooral onze fiscale en arbeidsregelgeving verantwoordelijk, twee federale bevoegdheden. Op vlak van fiscaliteit en arbeidsregelgeving zitten Open VLD en N-VA trouwens op dezelfde lijn. Laten wij dus vooral hierop inzetten. We hebben nu geen nood aan achterhoedegevechten over taalhoffelijkheid, maar wel degelijk aan een verdere regionalisering van deze bevoegdheden en daar is N-VA een welgekomen partner. Buitenlandse investeerders vrezen onze fiscale en arbeidsregelgeving, niet het Nederlandstalige onthaalloket daar zullen ze wel een 'local' naartoe sturen. Piet Vandoolaeghe
Vlaming wil N-VA in regering “Zeven op de tien Vlamingen achten de N-VA alvast onmisbaar in een volgende Vlaamse regering. Dat blijkt alleszins uit een steekproef in opdracht van de krant Het Nieuwsblad. De ondervraagden werden drie coalities voorgelegd die politiek en rekenkundig het meest waarschijnlijk zijn. Daaruit blijkt dat de klassieke tripartite van CD&V, SP.A en Open VLD voor de meesten niet wenselijk is: slechts 15 procent wil een voortzetting van de huidige coalitie. 37,5 procent gaat voor een coalitie van CD&V, N-VA en SP.A, 33 procent voor CD&V, N-VA en Open VLD. Dat maakt dat in totaal 71,5 van de ondervraagden de N-VA het liefst in de regering wil zien.” Dit alles kon ik zonet op de VRT website lezen. Jawel, verkiezingszondag zindert nog sterk na. En voor wie het grote post-verkiezingsdebat van gisteren zag. Was me dat een spelletje zwartepieten. Met één bedoeling: een alibi vinden om de N-VA de deur te wijzen. Als de N-VA zegt dat er op federaal niveau een immens probleem is: 15 miljard euro te kort, de hoogste belastingen en de laagste pensioenen. Dan zijn wij “grof”. De waarheid zeggen en waarschuwen voor nog erger mag in dit land niet. Dan ben je een verrottingsstrategie aan het toepassen. Maar zo gemakkelijk zal dat dus niet gaan. De score is wat ze is, en de peiling waarnaar ik hierboven verwijs ligt duidelijk in dat verlengde. Dat al de partijen gisteren een rondje N-VA pesten organiseerden lag er vinger dik op. We spelen dus ten volle mee. Tot spijt van wie het benijdt. Ik ga hier verder geen grote uitspraken doen, maar ook in Wallonië ziet men onze opmars. Men ziet die niet alleen. Men becommentarieert die ook. Zelfs Maingain (FDF) betoont meer respect voor de “oprechtheid” van De Wever dan de “schijnheiligheid” van de anderen. Voor wat het waard is… Een eerste aanzet alleszins dat het ook in het zuiden begint te dagen. Ook zij zitten net als wij met de hoogste belastingen en met de kleinste pensioenen. Ook voor hen dikt de staatsschuld dag na dag aan. Ook zij zitten met een federale regering waar niet bestuurd wordt. Ook zij zullen stilaan beseffen dat de uier leeg is, om De Gucht te citeren. Caroline Gennez roept op tot samenvallende verkiezingen om uit de impasse te geraken. Alsof bij alle verkiezingen op één dag er in Wallonië niet centrum-links en in Vlaanderen niet centrum-rechts zou gestemd worden. Ook de beste one-liner kwam van haar. De voorzitter van de Vlaamse socialisten zegt over haar Waalse geloofsgenoten: “met de PS hebben we niks te maken.” Een beter bewijs dat we in twee landen wonen kan je van niemand anders krijgen… De N-VA is een degelijke, volwassen partij die verantwoordelijkheid durft en kan nemen. Om ons in de hoek te zetten zal men met goede papieren voor de dag moeten komen. Dat ze daar maar rekening mee houden.
537.041x dank Wat moet ik na zo’n verkiezingsdag schrijven? Gewoonweg fantastisch. 537.041 N-VAstemmen! Een fractie van 16 parlementsleden, komende van 6. Dit is 10 er bij: Bart De Wever, Liesbeth Homans, Marc Hendrickx, Vera Celis, Sophie De Wit, Jan Peumans, Lies Jans, Mark Demesmaeker, Tine Eerlingen, Willy Segers, Helga Stevens, Lieven Dehandschutter, Matthias Diependaele, Geert Bourgeois, Danielle T’jonck en ikzelf. Frieda Brepoels opnieuw naar Europa. En met Paul De Ridder het intrede van de N-VA in het Brussels Parlement. Het échte Vlaams-nationalisme staat terug op de politieke kaart. Derde grootste partij in de kieskring Antwerpen en tweede grootste in de Kempen, in het arrondissement Turnhout. Gewoonweg historisch! Met welke ingrediënten? - een voorzitter die er torenhoog bovenuit steekt; - sterke parlementsleden (getuige de rapporten in diverse kranten); - een ijzersterk programma; - consequent en rechtlijnig handelen; - betrouwbaar - en bovenal duizenden militanten die het beste van zichzelf geven. De Vlaamse kiezer verwacht veel van ons. Vandaag danken wij al die kiezers dan ook. En al diegenen die op zijn of haar manier een steentje bijdroegen tot dit succes. Maar vandaag is het ook opnieuw aan ons, gekozenen van het volk, om er met dezelfde gedrevenheid, dezelfde moed, en met een veel sterker mandaat er opnieuw tegenaan te gaan. Ik vertrek dan ook zo dadelijk, met opgeheven hoofd, naar Brussel!
Het origineel Ik kom net thuis van weer een dag campagne voeren. Gecombineerd weliswaar met mijn functie als burgemeester. En ja, ook in deze pré-electorale periode moet de gemeente bestuurd blijven. Dat hoort zo en dat doen we ook! Maar in mijn thuiskomen, net voor middernacht, ving ik nog flarden op van Phillippe De Winter, te gast bij VTM. Wat ik daar hoorde heeft me toch weer diep geraakt. En sorry voor al die mensen die mij komen bezweren dat de Vlaams-nationalisten zouden moeten samenwerken. Toch van mijnentwege volgende verduidelijking; en hopelijk voor de laatste maal: Als mijnheer De Winter komt vertellen dat hij het origineel is, en wij, N-VA, een afkooksel. Dat kiezen voor het origineel zoveel beter is. Dan heb ik maar één antwoord: Jawel Phillippe, jij bent hét origineel. Hét origineel dat er in gelukt is het ontvoogdend Vlaams-nationalisme in het verkeerd daglicht te stellen: één van uitsluiting en bang maken. Waardoor veel weldenkende mensen een aversie kregen van Vlaanderen en Vlaams. Merci daarvoor. Maar mijn Vlaams-nationalisme, en dat van mijn partij, heeft een andere authenticiteit. Het is er één van een ander allooi. Geen afkooksel. Neen, een oprecht, open, gemeend en bevrijdend Vlaams-nationalisme. Strijdend voor kansen voor éénieder die in Vlaanderen woont. Verdraagzaam, en niet etnisch gekleurd. Dat is ons origineel. En voor wie het nog niet begrepen heeft, volgend voorbeeld: Het Belang schrijft dezer dagen dat alle Vlaamse partijen, ook de N-VA, in het Europees Parlement een tekst goedkeurden waarbij men een pleidooi houdt om tegen 2050 een massale immigratie van 60 miljoen nieuwe migranten toe te laten. Ongenuanceerd. Botweg. En ze stellen dit in contrast met de vele werklozen in Europa. Ofwel kan men bij het Belang niet lezen, maar ik vermoed van wel. Of men misbruikt een aantal gegevens om desinformatie te verspreiden. En dat laatste is nu net het verschil met ons. Want wat het Belang niet vertelt is dat het Europees rapport voor eerst een stand van zaken op maakt van de bestaande toestand en de vooruitzichten voor binnen veertig jaar. Dat we op basis van de huidige bevolkingsevoluties moeten vaststellen dat er tegen pakweg 2050 een te kort zal zijn aan arbeidskrachten. Veel ouderen en veel te weinig actieven. Te weinig mensen om in de fabrieken te werken. Om in onze ziekenhuizen en rustoorden mensen bij te staan. Om onze welvaart en ons welzijn veilig te stellen. Dat is een vaststelling. Dat ontkennen is het licht van de zon ontkennen. Daaruit destilleert men in het bewuste rapport vervolgens een aantal conclusies. Onder andere dat dit “zou” kunnen opgevangen worden door een gestructureerde en gecontroleerde migratie waarbij respect en naleving van onze waarden en normen via inburgering vooropstaat. Maar ook door een nog verder doorgedreven activeringsbeleid te voeren. Door het nog meer activeren van mensen die nu niet participeren in het arbeidsproces: personen met een handicap, ouderen, langdurig werklozen, allochtonen die hier al langer zijn,... Dat men aandacht moet blijven schenken aan scholing, bij- en herscholing. Dat de waarheid en de realiteit complexer is, strookt natuurlijk niet met het opruiend en populistisch taalgebruik van het Belang. Je raaskalt dus maar door, mijnheer De Winter. Jij jouw, wij ons origineel, zou ik zeggen.
Duidelijkheid Aan al diegenen die denken dat een zoveelste dialoog ons uit de problemen zal halen. Aan al diegenen die de communautaire spanningen in dit land willen maskeren. Aan al diegenen die orakelen dat kiezen voor de N-VA ons in een impasse zal storten. Stop er aub mee! Mijnheer Vandenbroucke. Mijnheer Peeters. Mijnheer Somers. Is het nu, vier dagen voor de verkiezingen, nog niet duidelijk? Vice-premier Didier Reynders verdient een applaus. Hij is tenminste duidelijk. Hij windt er geen doekjes om. Vandaag, minder dan ooit. Hij kon het niet beter timen. Vlaamse kiezer: je bent gewaarschuwd. Na de grendelgrondwet waarmee de Vlaamse meerderheid teniet gedaan werd. Na het invoeren van het instrument van belangenconflicten waarmee Franstaligen ons kunnen blijven blokkeren. Na een oververtegenwoordiging van Franstaligen in Kamer en Senaat. Na een kiesdrempel die in Vlaanderen veel harder aankomt dan in Wallonië. Na meer Franstalige excellenties dan Vlaamse in de Belgische regering. Nadat de federale regering geen meerderheid heeft in Vlaanderen. Weten we nu waarover de Franstaligen willen onderhandelen. Niet over bevoegdheden om onze welvaart veilig te stellen. Niet om jobs te creëren. Niet om werk te verschaffen. Niet over hefbomen om de vergrijzing aan te pakken of de pensioenen veilig te stellen. Ook niet over het verbeteren en kwaliteitsvol houden van de gezondheidszorgen. Neen, niks van dat alles. De dialoog waar de traditionele Vlaamse partijen en vandaag Kris Peeters, Frank Vandenbroucke en Bart Somers op kop, toe oproepen, moet volgens de vice-premier van een regering geleid door CD&V, leiden tot: - een afbouw van de minimumvertegenwoordiging van Vlamingen in het Brussels parlement; - de benoeming van de drie incivieke burgemeesters in de Vlaamse rand; - de uitbreiding van Brussel. En pas op, Brussels SP.A minister Pascal Smet, is daar wat dat laatste betreft niet tegen. Daartegenover staat een keuze voor de N-VA. Voor een maximale benutting van onze bevoegdheden. Voor een extra kinderbijslag voor kinderen tot drie jaar. Voor een collectieve Vlaamse hospitalisatieverzekering. Voor een eigen energiemaatschappij. Voor op en top sociale maatregelen voor 6 miljoen Vlamingen. Voor een optimaal inzetten van onze eigen geldmiddelen. Voor het niet langer dichten van de anderen hun begrotingstekorten. Voor een beleid op maat van onze problemen. De vraag is dus wel degelijk waarmee, met welke strategie, we in de impasse zullen sukkelen. Bedankt, Didier. Opnieuw verdien je de prijs van de duidelijkheid. Nu is het écht aan de Vlaamse kiezer.
Als zij het al zeggen… Nu wil ik niet melig doen, maar zo vijf dagen voor de verkiezingen helpt misschien niet alles… Maar toch veel. Wat te denken van het volgende? Vanmorgen de radio gehoord? Bart De Wever kreeg in de snelle vragenronde volgende vraag voorgeschoteld: “Kamer of Vlaams Parlement?” “Vlaams Parlement”, was zijn onmiddellijk antwoord. Daarop zei Liesbeth Imbo: “Als U kiest voor het Vlaams Parlement, dat betekent dan dat Kris Van Dijck, N-VA politicus, er niet meer zal bij zijn.” Waarop Bart: “Ik denk dat u dat fout ziet. Wij gaan er van uit dat wij in Antwerpen drie zetels zullen halen en dat Kris Van Dijck als lijstduwer daar gemakkelijk zal bij zijn. Hij heeft ook in het verleden bewezen dat hij dat kan.” En dan komt haar verrassende repliek: ”Het is een risico natuurlijk, een drie sterren politicus…” Juist Liesbeth. Het is een risico. Maar nadat de Gazet van Antwerpen over mij ook al schreef: “Is een onmisbare pilaar voor de N-VA in het parlement.” En na de lovende rapporten in De Morgen en De Standaard, komen de steunbetuigingen nu wel uit zeer verrassende hoek. Bedankt alleszins! En jawel, beste lezer, ik heb de ambitie opnieuw op eigen kracht mijn zetel te halen. Ik reken daarvoor op de kiezer. Op jou. En met de vele inspanningen die mijn tientalle medewerkers en militanten leverden en nog dag na dag leveren: bussen, markten bezoeken, brieven schrijven, plakken, borden zetten, enzovoort, geloof ik er ook in. We gaan er voor; nog vijf keren slapen…
Politiek fatsoen Gisterenavond vond op Tv Eén het grote politiek Tv-debat plaats. Eén week voor de stembusslag. De kopstukken van de regionale verkiezingen kruisten de degens. Ik vond de keuze van de dubbeltjes niet altijd even geslaagd. Dat Bart De Wever niet de degens mocht kruisen over de staats(her)vorming, bijvoorbeeld, maar goed, dan maar op een thema waar we best fier op mogen zijn: politiek fatsoen. Als ik de laatste peilingen, screenings en doorlichtingen mag geloven, scoren we daar als N-VA bijzonder sterk op. Evenals op geloofwaardigheid en betrouwbaarheid. Ik merk het in de vele scholen en op andere fora waar ik mag “optreden”. Hoe zou dat toch komen?… September 2008 zal daar zeker toe bijgedragen hebben. Trok de N-VA niet als enige Vlaamse partij de juiste conclusies om niet deel te nemen aan de gemeenschapsdialoog? Een dialoog die aan geen enkele voorwaarde, geformuleerd in een standpunt van de Vlaamse regering, voldeed om ook echt te starten. Geduld is een mooie deugd, hoor ik nog een oud-parlementslid van ons zeggen op het N-VA congres in september 2008. maar te veel geduld wordt na een tijd lafheid. Het is dan toch ook wel genant dat P-magazine vorige week boven een interview met minister-president Kris Peeters de titel moest plaatsen: “De N-VA had gelijk!” Leuk voor ons, maar negen maanden terug wel door al de zogenaamde democratische partijen verketterd waarbij Geert Bourgeois met zachte hand uit de regering gekieperd werd. “Niet waar”, hoorde ik CD&V voorzitster Marianne Thyssen voor enkele weken in De Arenbergschouwburg zeggen: “De N-VA stapte zelf op.” Ook niet echt een staaltje van politiek fatsoen. Mag ik toch wel in herinnering brengen dat zowel Open VLD, SP.A als de VlaamsProgressieven orakelden dat minister Bourgeois er uit moest. “Zijn positie is onhoudbaar geworden”, klonk het in het Wetstraattees. Hij hield woord en dat kan niet in de politiek… Dat men hem nadien verweet zeer kritisch te zijn over de houding die de Vlaamse regering in dit dossier aannam, komt er nog eens bovenop. Van politiek fatsoen gesproken. Even van te voren hoorde ik gisterenavond weer een ander staaltje van politiek onfatsoen. Toen Phillippe De Winter onderwijsminister Frank Vandenbroucke voor de voeten gooide dat wij eenzijdig het Franstalig faciliteitenonderwijs subsidiëren, liet de socialistische voorman daar volgende woorden vallen; kort en heel even: “We zijn daar wel met procedures bezig…” Niet waar! Die zijn stopgezet! En hij weet dat heel goed. Om in het faciliteitenonderwijs na decennia orde op zaken te zetten, maakten wij een decreet. Een interpretatief decreet. Door mij ingediend en in de commissie onderwijs unaniem goedgekeurd in december 2007. Ondertussen aan zijn derde belangenconflict toe en doordat het decreet niet finaal in de plenaire gestemd werd deze legislatuur, met een eerste klas begrafenis ten graven gedragen. Over welke procedures Frank vandenbroucke het had? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat we in het beste geval in juli helemaal van voor af aan opnieuw kunnen beginnen en dat - als we ons blijven neerleggen bij al die belangenconflicten - we ten hoogste in 2011 of 2012 resultaat mogen boeken. Diezelfde Frank Vandenbroucke, die zich toch graag uitgeeft als een ernstig man, stelde al even klaar dat over de taalgrens geen duimbreed kan toegegeven worden: “Die grenzen zijn getrokken. Afgelopen.” Maar wat stelde zijn partijgenoot SP.A lijstrekker voor Brussel, Pascal Smet, enkele uren daarvoor op Mise au Point en over het “heilig” zijn van de taalgrens? “Niet voor Smet, die pleit voor een uitbreiding, om Brussel de ruimte te geven die het nodig heeft als stad. Hij pleit om te beginnen met een uitbreiding met de Waals-Brabantse gemeenten Lasne en Waterloo omdat daar nu veel rijke Brusselaars wonen die belastingen betalen in Wallonië.” (bron VRTnieuws.net) De aandachtige lezer zal ik zeker niet moeten wijzen op de woorden: “om te beginnen”. Wat “heilig” is voor de ene socialist, is dat dus duidelijk niet voor de andere. Of zit daar iets anders achter? Als de vos de passie preekt, boer pas op je kippen. Van politiek fatsoen gesproken.
Asociaal Ik heb net, in uitgesteld relais weliswaar, Terzake bekeken. Het ging over ideologieën. Of hoe die ideologieën al dan niet nog een rol spelen in de politiek. Even later surfte ik langs Bert Anciaux’ webstek en daar trof ik het: links is sociaal. Rechts is asociaal. En ja, beste lezer, de N-VA wordt dan, zowel op Berts blog als in Terzake, in de rechtse hoek geduwd. Of men nu mijn partij, laat staan mijzelf, rechts of links noemt, ik maal er om. Maar dat men mij eerst maar eens komt uitleggen welke lading die termen dekken. Rechts conservatief? En Links progressief? Dan is de SP.a wel echt rechts, want ik kom in Wetstraat Brussel vooral bij die partij mensen tegen die niks willen veranderen… En is de N-VA dan niet extreem links? Want wij willen een nieuwe staat creëren. Is er iets meer vernieuwend? Maar terug naar mijn belangrijkste bekommernis nu: de N-VA asociaal? Zoals sommige zichzelf verklarende linkse progressieven dat graag poneren? Even een greep uit ons programma waarmee we op 7 juni naar de kiezer stappen: - Een aanvullende Vlaamse kinderbijslag om jonge gezinnen extra te ondersteunen. 500 euro per jaar voor alle kinderen tot de leeftijd van 3 jaar. En dit om te beginnen… - Een Vlaamse hospitalisatieverzekering omdat de privé-verzekeringen veel te duur zijn. Heel Vlaanderen, collectief solidair met elkaar, in de voetsporen van onze eigen zorgverzekering. - Een Vlaamse energiemaatschappij om het monopolie van Electrabel te breken en de energiefactuur van de mensen te doen dalen. Zeker nu na Electrabel ook SPE in de handen van Parijs gekomen is. - En een Vlaamse korting op de personenbelasting voor de laagste inkomens. Zeg nu eens: wat is daar dan allemaal asociaal aan? Omdat we dat alleen in Vlaanderen willen opzetten? Was Wouter Bos minder sociaal, laat staan socialist, toen hij in het belang van de Nederlanders, zijn kiezers, maatregelen nam in het Fortisdossier die goed waren voor Nederland, maar minder voor België? Zijn het straks niet de Vlamingen, de Vlaamse kiezers, die ons opnieuw (en hopelijk ook mijzelf) een mandaat geven om een beleid te voeren voor hen? Is dat asociaal? Neen, het is onze democratische plicht! Om terug te grijpen naar Terzake van vanavond; de slogans voorbij en nu eens echt naar de inhoud... En ja, Bart De wever had gelijk. Alleen over onze slogan: “Afrit Vlaanderen. Uitrit crisis,” ontspon zich een inhoudelijk debat. Je bent er voor of je bent er tegen. Het lokt tegenspraak uit. "De toekomst wil vooruit" waar Bart Staes zo met koketteerde zegt mij alleszins niks. Opnieuw een schot van de N-VA in de roos. Een rode dan nog wel…
Eénrichtingssolidariteit Moest je nu achter de Vlaamse gevels kunnen kijken. Je zou voorwaar taferelen uit de jaren vijftig zien. De Vlaming die massaal voor zijn radiotoestel zit. Of misschien PC, al kan ik bijna geen verbinding krijgen met de bewuste websites… Overbevraagd neem ik aan. Vanavond vindt immers de ontknoping plaats van de Belgische voetbalcompetitie. De kers op de taart voor voetbalminnend België. En ja, daar hoor ook ik bij… Maar die kers is niet aan mij besteed. Ook niet aan de andere 6 miljoen Vlamingen. Waar die Vlaming wel goed is om het leeuwenaandeel van de belastingen op te hoesten en 365 dagen per jaar heel solidair moet zijn, mag hij geen deelgenoot zijn van de finale confrontatie tussen Standard en Anderlecht. Ook voor de heenwedstrijd vorige donderdag moest hij noodgedwongen passen. BeTV, een Waalse betaalzender, kocht de “alleen”rechten. Standaard, Anderlecht en de profliga lieten de 1 miljoen Euro met plezier binnenstromen. Dat daardoor zes tiende van het land sowieso uitgesloten werd, zou hen worst wezen. Ik hekelde dit donderdag reeds en riep de Vlaamse minister van Media op een initiatief te nemen. Indien jullie iets gehoord hebben van hem? Ik ook dan… Niks dus. Zou het de dialoog tussen de gemeenschappen kunnen hypothekeren? Ik ga hier niet veel meer woorden aan vuil maken, maar dat de profliga en dus ook de KBVB dit laten gebeuren, vind ik gewoonweg hallucinant. Voor diegenen die nog mochten twijfelen: de solidariteit loopt in dit land uitsluitend in één richting. Steeds in dezelfde. Van Noord naar Zuid. Zal de Vlaming het nu binnen veertien dagen eens willen tonen dat het zo wel genoeg geweest is? Ik ben benieuwd.
Het zijn niet allemaal dezelfde! Ik stapte de politiek in, in de voetsporen van mijn ouders. En als ik verder terugga in de tijd, in de voetsporen van mijn grootouders. Zij van hun kant dan weer, zowel mijn ouders als grootouders, stapten in de politiek vanuit een verontwaardiging. Een verontwaardiging die hun levens tekenden, maar waaruit ze de moed en de wil puurden om ZELF bakens te verzetten. En niet klagend en zeurend aan de kant te gaan staan om te roepen dat het allemaal dezelfde zijn. Daaraan moet ik vaak, met pijn in het hart, denken als ik door enkelingen afgesnauwd wordt in deze campagnetijden. Ja, dat gebeurt wel eens, als je de kiezer recht in de ogen kijkt op één of ander marktplein of winkelstraat. Wij zijn allemaal dezelfde; en zakkenvullers er bovenop. Ach, ze weten niet beter… Mijn ouders en ikzelf stapten in de politiek omdat wij net niet diezelfden zijn, noch willen zijn! Maar wel omdat wij het “anders” willen!!! Eigenlijk begint ons familieverhaal in september 1944. Mijn grootvader, elektricien in het dorp, werd gearresteerd op verdenking van collaboratie met de bezetter. De aanklacht werd geformuleerd door iemand die daarvoor betaald werd. Betaald door een concurrent nota bene. Van geloofwaardigheid gesproken. Resultaat: grootvader Karel Minnen maakt gedurende zes maanden kennis met onze penitentiaire instellingen, zoals dat zo schoon heet. In de volksmond: “den bak”. Turnhout en Merksplas. Hij maakt er kennis met mensen die voor hun Vlaamse overtuiging achter slot en grendel gedraaid werden. Veel mensen die weinig of niks misdeden, maar die wel de rekening gepresenteerd kregen van de massa, de volkswoede, die zich tegen alles en nog wat keerde. Inclusief kinderen. De straat was baas! Orde en tucht was een zaak van de hardste roepers. Vaak van crapuul… Ook in zijn dorp, waar ik nu burgemeester ben, werden inboedels kort en klein geslagen en werden woningen in brand gestoken. Zijn verontwaardiging krijgt van dan af een politieke dimensie: Vlaams-nationalistisch. Hij werd vrijgesproken, hoe zou het anders kunnen, maar wel op voorwaarde dat hij gedurende zes maanden niet in zijn geboortedorp, Dessel, zou komen. Voor zijn eigen veiligheid, heette dat dan. Vava, verbleef al die tijd in Schilde en ging aan de slag als elektricien bij Staf Vrelust. In 1958 werd mijn vader op de pas aangelegde E313 als zwaantje van de weg gereden. De daders hadden serieuze politieke contacten. Tot in de ministerraad. Hun advocaat was trouwens nog de krijgsauditeur die mijn grootvader veertien jaar eerder vervolgde. Zo klein is de wereld. Uitspraak van het Belgisch gerecht: fiftyfifty. Hun schuld kon niet voldoende bewezen worden. Dat mijn vader voor de rest van zijn leven met een zeer zware handicap en verschrikkelijke zenuwpijnen verder moest, mocht ons jonge gezin met mijn zus Viviane - mijn broer en ik moesten nog geboren worden - er bij nemen… Mijn vader overleed in 1997 op 67-jarige leeftijd. Hij was op. De politieke keuze van mijn familie was snel gemaakt: Volksunie. Dé partij die optrad tegen onrecht en de belangen van de Vlamingen vooropstelde. Van al de Vlamingen; zonder onderscheid in rang, stand of afkomst. Ook het lot van personen met een handicap - de zwaksten onder de zwakken – trok zij zich aan en de lokale werking van KVG kristalliseerde zich in en om mijn ouderlijke woning. Ik wou dit even kwijt aan al diegenen die denken dat wij net als de anderen zijn. Neen, mensen. Het grote verschil is misschien wel dat wij niet aan de kant gingen staan, zoals vele anderen dat wel deden en doen. Niet gingen roepen hoe slecht het allemaal wel is en voor de rest onze handen in onze zakken staken. Neen, maar zelf in de rivier stapten om te trachten keien te verleggen en de stroom van het water te beïnvloeden. Mijn grootvader door toen hij in de jaren vijftig, nadat hij zijn burgerrechten terug kreeg, onmiddellijk en zijn leven lang Volksunie te stemmen. Mijn vader om als eerste VU’er op een Desselse lijst te gaan staan. En mijn moeder door twaalf jaar voor diezelfde partij in de gemeenteraad te zetelen. Dat is het verschil! En dat wou ik hier toch even kwijt.
Rapport Met het oog op de verkiezingen van zondag 7 juni evalueren verschillende kranten de Vlaamse parlementsleden. Vandaag Gazet van Antwerpen. De voorbije weken ook al De Standaard en De Morgen. Hieronder vind je de resultaten wat mij betreft. Aan jou om te oordelen.
Kris Van Dijck
Gazet van Antwerpen Vandaag krijgen de beste 16 Vlaamse volksvertegenwoordigers uit de provincie Antwerpen (de provincie Antwerpen telt 33 Vlaamse parlementsleden) hun rapport. Althans volgens onze criteria, te weten: uitstraling, visie, werkkracht, en aandacht voor de provincie. Op de linkerbladzijde komen grote namen voor: drie fractieleiders en de voorzitster van het parlement. Zij hebben geen gemakkelijke job. Het zijn spelverdelers die de ploegmaats moeten laten scoren. Toch valt hun score een beetje tegen. De kopstukken moeten beter kunnen doen dan een 12 op 20. Rechts de échte toppers... (waaronder Kris Van Dijck) Kris Van Dijck N-VA - Dessel laatste bij effectieven, eerste bij opvolgers 15 op 20 Samen met Jan Peumans heeft hij de N-VA-fractie uitgebouwd tot een sterke, gewaardeerde groep. Heeft een brede kijk die ver over de provinciegrenzen reikt (onderwijs, sport, media) maar heeft toch een hecht Kempens front gesmeed dat beter samenhangt dan de Antwerpse bank. Kwam beter uit de verf in de meerderheid dan in de oppositie, maar dat is mede het gevolg van zijn keuze voor het burgemeesterschap van Dessel. Is een onmisbare pilaar voor de N-VA in het parlement.
De Morgen 3 sterren Degelijk parlementslid, eerst als fractieleider, vervolgens op onderwijs. Constructieve politicus die in staat is een compromis te sluiten. Daarom ook geliefd bij de collega's. Hield onder meer de pen vast bij het delicate statement over de racistische moorden van Hans Van Themsche. Het harde oppositiewerk ligt hem dan weer absoluut niet.
De Standaard 3,5 sterren Voorstel van decreet: 32 Interpellaties: 12 Actuele vragen: 28 Vragen om uitleg: 44 Tussenkomst commissie: 107 Tussenkomst plenair: 126 Moet u kennen van: Zijn columns onder de naam Kris-Kras. Als onderwijsspecialist bijzonder verdienstelijk, zeker toen N-VA nog in de meerderheid zat. Oordeel fractieleider: Een goed geoliede volksvertegenwoordiger met geweldige kennis van onderwijs en sport. Sinds hij burgemeester is, noodgedwongen iets minder actief in dit parlement.
Der Untergang ’t Is hommeles in den Belgique. Neen, niet omdat Open VLD en LDD in elkaars haren zitten. Wat had je anders verwacht? Zeker niet omdat binnen LDD nu weer een paar kandidaten, nog voor de stembusslag, al gaan lopen zijn. Dat is ten minste duidelijk; je al als onafhankelijke opstellen voor de verkiezingen. Dan moet de kiezer zeker niet het gevoel hebben bedrogen te zijn. Hij weet waaraan ie begint als ie voor deze groep ongeregelden stemt. Ook niet omdat Bart Somers, leider der Vlaamse liberalen uitpakte met een zeer oud recept. Te doorzichtig om waar te zijn. Op zijn congres orakelde hij dat er op 7 juni zal moeten gekozen worden tussen wij-liberalen die vooruit willen of de CD&V die geen keuzes kan maken. Een truc uit de oude doos. Een polarisatie tot stand willen brengen tussen CD&V en Open VLD. De Vlaming laten kiezen tussen beiden alsof er voor de andere partijen geen plaats is en dit terwijl het voorakkoord om samen te besturen al geschreven is. Daar trapt de Vlaming niet meer in. Of toch wel? Neen, het is hommeles in Walenland en dus in heel den Belgique. Men spreekt er zelfs over “oorlog”. “Oorlog” tussen de socialisten en de liberalen. Er vallen zware, zeer zware woorden. De enen staan op het punt een cordon sanitaire rond de anderen te leggen. Als dat maar goed komt, zal je denken? Neen, dat komt nooit meer goed. Nu hebben we eens een federale regering… Bestuurt door een Waalse meerderheid en aangevuld (want een ander woord heb ik er niet voor) door een Vlaamse minderheid. Maar de Forza Wallonia werkt niet. Ze ligt te vechten op de straatstenen. Wij staan er in Vlaanderen te weinig bij stil; als we er al naar kijken. Het vindt plaats in die andere democratie. Die democratie waarmee we in een permanent bilateraaloverleg zitten. Maar ook wij zullen straks met de gebakken peren zitten. De federale regering raakt nog meer dan de voorbije maanden gedemobiliseerd. Het niks doen wordt de rode draad van het regeerakkoord. Als je niks doet, kan je ook niks verkeerd doen zal men in de Wetstraat 16 denken. Sorry voor de vergelijking, maar het doet me denken aan “Der Untergang”. Want terwijl heel Europa, heel de wereld in een economische crisis zit, is hier de status quo de troefkaart. Meer nog, elkaar tegen werken en de loef trachten af te steken zal het handelsmerk worden van politiek België. En wat doet Vlaanderen? Meezinken zoals het orkest op de Titanic? Al decennialang voor het mooie weer gezorgd in dit land en nu mee de dieperik in? Diegenen die daar voor kiezen moeten beseffen dat het Oceaanwater ijskoud is… Het is voor de zes miljoen Vlamingen, en daartoe behoren ook alle allochtonen die in Vlaanderen wonen zoals ik gisteren op een Antwerps debat uitnodigend stelde, hoog tijd dat we het zinkend schip verlaten. De reddingssloepen kunnen nu nog benut worden. De katrollen kunnen nog gevierd worden. Even nog. Langer talmen zal ook die uitweg afsnijden. Ik hoop dan ook dat de Vlaamse kiezer weet wat ie doet als ie op 7 juni zijn of haar stem uitbrengt. Het is nog niet te laat, maar de klok tikt. En kom straks niet zeggen dat we het niet gezegd hebben.
Un enfant = een kind Of een kind is een kind… Is dat zo? CDH trekt van leer tegen haar geloofsgenoten uit Vlaanderen. Dat is ook niet de eerste keer. De band tussen de twee christendemocratische partijen kwam al eerder verschillende keren onder druk. Toen de CDH Lambermont goedkeurde bijvoorbeeld. En voor wie het zich nog herinnert… Het was in die tijd dat de Franstaligen hun kinderen niet konden tellen om de financieringswet correct toe te passen… Toen was Un enfant méér dan een kind. Maar dit ter zijde. De CDH is dus tegen het voorstel van de CD&V om in Vlaanderen een bijkomend kindergeld te voorzien, voorgesteld op de partij haar gezinsdag in Bobbejaanland. Nu wil ik niet discussiëren over wie eerst was, maar in publicaties van de N-VA lees ik al weken dat wij gaan voor een eigen aanvullend kindergeld. 500 euro per jaar voor elk kind tot de leeftijd van 3 jaar. Evenals voor een Vlaamse hospitalisatieverzekering en een Vlaamse korting voor de laagste inkomens op de personenbelasting. Ook een eigen Vlaamse energiemaatschappij, en na de berichten van vandaag waarbij na Electrabel nu ook SPE in Franse handen is, geen overbodige luxe… Dat de N-VA dat allemaal voorstelt, zal de CDH worst wezen. Van de N-VA zal de partij van Milquet niet anders verwacht hebben. Maar de CD&V? Ik zou me er gemakkelijk van af kunnen maken en zeggen dat de CDH niks te vrezen heeft. Want, indien men dat in Vlaanderen al wil doen, dat extra kindergeld. Indien de Vlamingen hun wil zouden durven doorvoeren, dan kunnen de Franstaligen, zonder verpinken, een resem van belangenconflicten inroepen. Vier in totaal, en met een beetje overleg vijf. Zij kunnen de democratie in België én in Vlaanderen lamleggen. Ze zullen dat niet nalaten. En Vlaanderen zal deemoedig het hoofd buigen. Het voorbije jaar heeft dat bevestigd als het ging over het faciliteitenonderwijs. Maar waarom spelen de Franstaligen dat hoog spel? Want de Vlaming begint dit wel echt op z’n heupen te werken… In hun hoofden gaat het er niet om dat een kind een kind is. Ze willen en kunnen gewoon niet aanvaarden dat Vlaanderen zijn heft in eigen handen neemt. Ze kunnen niet aanvaarden dat Vlaanderen creatief met zijn bevoegdheden omgaat. Als het aan de N-VA ligt, komt dat aanvullend kindergeld er. En nog veel meer van die maatregelen die we kunnen doorvoeren, zonder eerst te moeten overleggen of eindeloos onderhandelen. Wij hopen alleen dat de andere Vlaamse partijen mee die moed kunnen opbrengen. En mee de bereidheid tonen om zich niet slaafs neer te leggen en hulpeloos hun handen in de lucht steken bij de obstructie van belangenconflicten. Plannen maken? Ja. Verkiezingsbeloften poneren? Ook ja. Maar straks ook graag uitvoeren aub.
Més que un club Gisterenavond kroop FC Barcelona door het oog van de naald. In blessuretijd scoorde Iniesta 1-1 en katapulteerde daarmee Barça naar de finale van de Champions League in Rome. Daar mogen ze op 27 mei de strijd aangaan met een andere Engelse topclub: Manchester United. Onze media bericht over wat zij noemt de “Spaanse reus”. Mijn maag keert… Waarom ik daar nu toch even een column aan wijd? Voor een paar weken betoogden een paar duizend Catalanen in de straten van Brussel voor een onafhankelijk Catalonië. “Catalonia is not Spain”, stond op honderden meegedragen affiches geschreven. Ook diegenen die ooit in Catalonië vertoefden zullen kunnen getuigen dat zowel op de luchthavens als in het straatbeeld de geel-rood gestreepte Catalaanse vlag overal hangt. En wie het Camp Nou betreedt voelt het en leest het: “Més que un club.” Meer dan een club. En dat is ook zo. FC Barcelona is de trots van de Catalanen. De club symboliseert de gedrevenheid, fierheid en streven naar autonomie. Het is een statement voor Catalonië. Honderdduizenden Catalanen zijn lid en een voorzittersverkiezing krijgt er presidentiële allures. Alle leden hebben er stemrecht. Niet-Catalaanse spelers wordt diets gemaakt dat zij mee die fierheid moeten uitstralen. Eerste vereiste: de Catalaanse taal leren. Voor de seizoensstart fietst de hele ploeg de heilige berg Montserrat op naar het bedevaartsoord van de Zwarte Madonna, la Moreneta, patrones van Catalonië. Dezelfde Zwarte Madonna die prijkt in een kapelletje, in de spelerstunnel langswaar de spelers de grasmat betreden. Op weg naar boven worden ze aangemoedigd door duizenden uitzinnige fans. Vorige zaterdag moesten de koninklijken van Real Madrid er aan geloven. Na een vroege 1-0 werd het vlug 1-2 en de match eindigde op een vernedering: 2 – 6. Voor de 1 – 2 tekende kapitein Carles Puyol. Een afstandsschot. Om zijn vreugde te vieren trok hij zijn kapiteinsband uit. “Puyol kust zijn kapiteinsband”, was de droge commentaar van Gui Polspoel op Prime. Maar wie goed keek, en een beetje de geest van de club kent, wist wel beter. Dit was niet zo maar een kapiteinsband; het was de Catalaanse vlag. Innig omvat, gekust en fier de hoogte in gestoken. Het was een overduidelijk statement. En dit in het Bernabeustadion, de thuishaven van de aartsrivaal uit Castilië, uit Madrid, de hoofdtad van het koninkrijk Spanje. FC Barcelona; més que un club. Of zoals een Catalaanse vriend mij na de overwinning op Stamford Bridge smste: "Visca el Barça i visca Catalunya!" En de wereld mag het weten. Ook in Vlaanderen.
Voor vaderland en solidariteit Gisteren mocht ik kennis nemen van het initiatief Belgavox. Eerst dacht ik dat het iets van het leger was. Toen ik meer dan twintig jaar geleden mijn legerdienst deed, eerst een maand in Heverlee en dan de rest van het jaar in Leopoldsburg, heb ik meer dan eens mijn tijd gedood door VOX te lezen, het maandblad van de Belgische strijdkrachten. Maar neen, Belgavox is iets anders. Wat is Belgavox dan wel? Een brede groep van muzikanten en artiesten uit Vlaanderen en Wallonië hebben zich gegroepeerd in een nieuwe vzw. Zij zullen in de schaduw van het Atomium, het icoon van de wereldtentoonstelling in 1958 en het symbool van de vooruitgang, een concert organiseren. Dit concert staat in het teken van solidariteit. Prachtig, want in een democratische, humane samenleving is solidariteit het sleutelwoord. Ik ben dus voor solidariteit. Laat dat duidelijk zijn. Maar daar blijft het niet bij. Men gaat in de duiding van dit opzet naadloos over in een appel voor een solidair België waarbij de woorden vallen: “Je mag best trots zijn op je vaderland.” Ze willen de Belgische identiteit versterken, lees ik. Nu word ik pas echt wakker… Het is dus geen vrijblijvende solidariteit. Het is ook voor het vaderland… Fier zijn op je vaderland? Welk vaderland? Ik ben inderdaad fier op mijn vaderland. Maar dat is niet België. Niet het land waar wij als Vlamingen al onze rechten hebben moeten afdwingen en afkopen. Als men de oproep voor solidariteit toch in die context plaatst en vindt dat het de (Vlaamse) politici zijn die de boel vergallen, omdat ze op hun strepen staan… Wel nu, dan hoop ik dat de initiatiefnemers zullen lukken in het opzetten van een duurzame solidariteit in België. Ik mag er dan toch ook van uit gaan dat die solidariteit ook het volgende inhoudt, want de basis van solidariteit is ‘respect’. En dat houdt in: - dat wanneer Franstaligen in Vlaanderen komen wonen, zij zich aanpassen; - dat die inwijkelingen zich de taal van de streek eigen maken en niet hun taal opdringen bij bakker, beenhouwer of aan de kassa in de supermarkt; - dat men respect weet op te brengen voor de door de grondwetgever vastgelegde regels in dit land; - dat men aanvaardt dat Vlaanderen Nederlandstalig is; - dat ik in mijn eigen hoofdstad in mijn eigen Nederlandse taal overal terecht mag kunnen; - dat de democratische verzuchtingen van de meerderheid ook uitgevoerd worden; - dat men gevolg geeft aan arresten van het Grondwettelijkhof; - dat men de Vlamingen in Komen een school gunt, wettelijk trouwens verplicht (!) net zoals die wel voorzien zijn voor de Franstaligen in de Vlaamse faciliteitengemeenten; - dat decreten kunnen en mogen gestemd worden en niet steevast geblokkeerd worden met de oneigenlijke technieken van belangenconflicten; - dat de ongerijmdheid weggewerkt wordt waarbij Vlaanderen eenmaal en de Franstaligen vijfmaal een belangenconflict kunnen inroepen; - dat men de hoffelijkheid hanteert om voor een federale regering ook een meerderheid in Vlaanderen te zoeken; - dat men niet méér Franstaligen dan Nederlandstaligen opneemt in de federale regering; - dat een Nederlandstalige inwoner van het Pajottenland beroep kan doen op een Nederlandstalige MUG; - dat de Franstaligen het imago van de Vlamingen niet voortdurend in het buitenland gaan schaden en er ons niet langer afschilderen als racisten en onverdraagzamen; - dat de ongelijkheden waarbij een ziekenhuisopname in Brussel en Wallonië veel duurder zijn dan in Vlaanderen, en daardoor veel duurder zijn voor de schatkist, ook weggewerkt worden; - dat men op een even correcte en rationele wijze federale wetten naleeft en controleert; - dat belastingsdiensten niet alleen in Vlaanderen ernstig werk leveren; - dat men de verdeling van de inkomsten uit het boetefonds baseert op de inkomsten en niet het geld laat vloeien naar hen die geen initiatieven nemen; - dat voor duurzame investeringen in het spoor, o.a. rond Antwerpen, de nefaste wafelijzerpolitiek verlaten wordt; - … Als ze dat allemaal met Belgavox kunnen bekomen. Als die solidariteit kan in België. Dan zal ik met plezier op de eerste rij gaan staan, daar op de Heizel. Ik vrees echter dat dàt een illusie is, maar dat Belgavox gehanteerd wordt om die Vlamingen, om die kiezers, die wel eens op politici en partijen zouden durven stemmen die op hun Vlaamse RECHTEN staan, een schuldgevoel aan te kweken. Belgavox is dus wel degelijk politiek en lang niet zo onschuldig als dat het er uit ziet. Ik kijk nu al uit naar de dag waarop de koning opnieuw eremetaal en titels uitreikt: ridders, baronnen, Ordes, enz. Wedden dat…
Het rapport Tegenwoordig draait alles rond evaluatie. Niet alleen leerlingen, scholieren of studenten worden met de regelmaat van een klok geëvalueerd. Die eer valt heden ten dage iedereen te beurt: leraar en prof, ambtenaar en gemeentearbeider, manager en poetsvrouw. Aan die evaluaties kunnen zowel positieve als negatieve gevolgen gegeven worden. Positief is een promotie, een loonsverhoging of de toestemming om een studiejaar hoger aan te vatten. Negatief zijn dan weer zitten blijven of ontslag… Ook in de politiek wordt er geëvalueerd. Er worden oordelen geveld; door mensen, media, partijen… Doch de finale evaluatie is die op de verkiezingsdag zelf. We mogen ons echter wel de vraag stellen wat bij een politieke evaluatie de basis is voor een positieve of negatieve evaluatie. En wat al dan niet de gevolgen zijn. Sta me toe dit even te duiden op basis van wat ik nu (weer) mag vaststellen. De Standaard pakte dit weekend uit met een rapport. Op het voorblad lezen we: “De Standaard maakt het overzicht van de beste, maar helaas ook de slechtste volksvertegenwoordigers voor Vlaanderen. Een onmisbare leidraad voor de regionale verkiezingen voor zondag 7 juni.” Ik had de krant nog niet gezien en kreeg zaterdagochtend – we zaten met de burgemeesters van de Zuiderkempen al van 8 uur samen i.v.m. de brandweerhervorming – een eerste bericht binnen via mijn gsm: “Van harte proficiat met je persoonlijke score in de rating van De Standaard en met die van heel de fractie!” En wat bleek even later? De N-VA fractie (die ik twee jaar leidde) wordt als de beste fractie geëvalueerd, mijn fractievoorzitter Jan Peumans de beste volksvertegenwoordiger, en ikzelf op een eervolle – dat mag ik toch zeggen – vijfde plaats op honderd vierentwintig leden. Vijf jaar geleden, herinner ik me, kreeg ik een zelfde ranking. Ook toen in de bovenste regionen. Toen ik de top tien even van naderbij ging bekijken viel me toch wel iets op. Ik ben eens gaan kijken waar die tien parlementsleden straks bij de verkiezingen zullen staan… Van de tien, door De Standaard als beste geëvalueerde parlementsleden, is er straks één lijsttrekker. Met name mijn partijgenoot en de absolute winnaar: Jan Peumans. Van die andere negen stoppen er drie: Rudi Daems, Jef Tavernier en Patrick Lachaert. En de zes andere staan eerste of tweede opvolger. Ikzelf sta bovendien ook wel als lijstduwer, maar toch. Is dit nu niet vreemd dat, om de woorden van De Standaard te gebruiken, de smaakmakers van het parlement straks moeten afwachten of ze via opvolging kunnen terugkeren? Dat ze weliswaar het vertrouwen van hun partij krijgen, maar toch afhankelijk zullen zijn van het zetelen als minister of niet opnemen van het mandaat van andere partijgenoten en electorale kopstukken in hun kiesomschrijving? Volgens mij zegt het iets over de betekenis van ernstig parlementair werk voor de buitenwacht. Het verschil wordt voor de kiezer dus niet gemaakt in het parlement. Niet in de commissie. Niet in de plenaire… En dan nu terug naar mijn inleiding. Hoort bij een positieve evaluatie niet vanzelfsprekend een promotie? Een bevestiging? Neen, niet in de politiek. Daar gelden andere criteria: media-aandacht en bekendheid. Dat zijn daar onmiskenbaar de sleutelwoorden. Ik hoop alleen dat de kiezer de boodschap van De Standaard begrepen heeft. Dat ie goed kijkt en evalueert wie het verdient om zijn of haar vertegenwoordiger te zijn. Ik zal er dan ook alles aan doen om het hem of haar duidelijk te maken en het van op mijn moeilijke lijstduwerplek, net als vijf jaar geleden, opnieuw zelf te doen. Mijn ploeg en ikzelf zijn er klaar voor!
Absenteïsme Ik krijg van burgers vaak de bemerking, die Villa Politica volgen of beelden zien van het Vlaams Parlement, dat er toch zo’n groot absenteïsme is. Dat er zoveel lege stoelen zijn. Ik probeer in grote maten wel aanwezig te zijn en voel me in die kritiek niet echt geviseerd. Het ligt zelfs in mijn aard om mijn afwezige collega’s te verdedigen. In de zin van: er zijn nog andere activiteiten. Of: als er een onderwerp geagendeerd staat dat echt het jouwe niet is, je dan eigenlijk ook niet echt aan het werken bent door aanwezig te zijn. Dat een leraar Frans ook niet achteraan in de klas zit als zijn collega wiskunde les aan het geven is. Enzovoort. Wat er vandaag gebeurd is, breekt echter mijn klomp. Ik werd uitgenodigd door het VSK, Vlaamse Scholierenkoepel, om de voorstelling bij te wonen van hun memorandum. Ik zou er met plezier naar toe gaan. Ware het niet dat het plenaire zitting was. En op de agenda verschillende onderwijsdossiers. Ik werd, om het met de beeldspraak van de leraar te zeggen, wel in het parlement verwacht. Het was mijn les! Ik liet me dan ook vervangen bij het VSK door mijn goede medewerker Theo Francken en ik braaf naar het parlement. Toen de onderwijsdossiers aan de orde waren, het was tegen elven, werd er gemeld dat de minister, minster van Onderwijs, minister Vandenbroucke, niet aanwezig kon zijn en dat alle onderwijsdecreten zouden verdaagd worden naar de late namiddag. Wat bleek uren later? Juist, de minister, samen met een schare collega’s van de meerderheid was naar het VSK. Van Dijck, samen met Jef Tavernier en An Michiels, toevallig allemaal van de oppositie, had zich als een puber laten rollen. Of toch niet? Waar hoorde ik te zijn? Met alle respect voor het VSK, maar is het mijn taak niet in het parlement te zijn? Moesten ook de minister en de anderen daar niet zijn? Conclusie? Ik weet het niet, maar ook voor mij zijn het straks verkiezingen…
Leopold II Vandaag ben ik van een kale reis thuisgekomen. In de commissie Binnenlandse Aangelegenheden verdedigde ik ons voorstel van decreet om 15 november, de dag van de dynastie, in te ruilen voor 9 mei, de dag van Europa, als vakantiedag voor alle Vlaamse ambtenaren. Sinds 2007 is 15 november voor de parlementaire gemeenschap immers een gewone werkdag. Ons voorstel is vooruitstrevend en vernieuwend. Europa is de toekomst. Niet volgens de meerderheid in het Vlaams Parlement. Eén van de argumenten om 15 november te behouden is het gegeven dat de koning bevoegd is voor de toekenning van onderscheidingen in de nationale orden aan de ambtenaren van de diensten van de Vlaamse overheid. Het staat met evenveel woorden in de Grondwet, artikel 114 met name. Nu ben ik eens gaan kijken over welke nationale orden dat gaat. Het gaat over de Kroonorde, de Leopoldsorde en de Orde Leopold II. Alle drie kunnen verkregen worden. En raar maar waar, wat lees ik vandaag in De Standaard: “Leopoldsorde breekt Sonia zuur op. De Indiase politica Sonia Gandhi mocht bijna niet deelnemen aan de verkiezingen, omdat ze in 2006 het Belgische ereteken van Groot-Officier in de Orde van Leopold had gekregen. Een politiek rivaal zei dat het gedrag van koning Leopold II in Europa al lang werd beschouwd als de zwartste pagina uit de geschiedenis…” Nu maakt haar politiek rivaal wel een fout, want de Leopoldsorde is niet de Orde Leopold II. Het bewijst wel hoe men in het buitenland tegen dit fenomeen aankijkt. Ik moest ook onmiddellijk terugdenken aan het boek ‘De geest van koning Leopold II en de plundering van de Congo’ van de Amerikaanse historicus Adam Hochschild dat ik tien jaar geleden las. Op de achterflap lezen we: “In werkelijkheid is het relaas van de exploitatie van de Congo het verhaal van een van de grootste misdaden in de geschiedenis van de mensheid: een zwarte holocaust die het leven heeft gekost aan naar schatting tien miljoen mensen.” En in de inleiding: “En boven allen uit torende koning Leopold II, een man die evenzeer was vervuld van hebzucht en sluwheid, valsheid en charme als de meest complexe schurken van Shakespeare. (…) Bovendien – in tegenstelling tot veel andere grote plunderaars in de geschiedenis, van Djenghis Kan tot de Spaanse conquistadores – zag koning Leopold II nooit een druppel door geweld vergoten bloed. Hij heeft nimmer voet gezet in de Congo.” Daar ging mijn beeld van de wijze vorst, met lange witte baard, die op zijn sterfbed Congo aan België schonk, zoals ik het in de gemeentelijke basisschool van Dessel vijfendertig jaar geleden van meester Raeymaeckers mocht vernemen… Nu goed, als ik dit link aan het gegeven om toch maar 15 november te behouden, en niet het toekomstgerichte 9 mei, dan ben ik beschaamd. Beschaamd om voor het buitenland nog steeds een Belg te zijn.
De meest consequente politieker (bis) Van de Zevende Dag van vandaag ben ik opnieuw heel wat wijzer geworden. Het lichtend voorbeeld was, opnieuw, hoe kan het anders: Bart Somers. De man die zijn eigen leugens gelooft. Die zijn eigen schaduw niet kan volgen. Zo glad. Die man blijft me verbazen. Eigenlijk heeft die zijn ware roeping gemist: het Mechels Miniatuur Theater. Op 21 september van vorig jaar wijdde ik ook een columnpje aan hem. Hij verdient het opnieuw. Fantastisch, die kerel! Toen, in een debat met vier partijvoorzitters en gemodereerd door Marc Vandelooverbosch, Bart De Wever voorbeelden aanhaalde die moeten aantonen dat dit land niet langer bestuurd wordt – gewoon omdat dit land niet te besturen valt – schoot Bart Somers de hoofdvogel af. Als de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde niet gesplitst is, ligt dat aan de N-VA, aldus de leider van al de liberalen. (Van te voren had hij al duidelijk gemaakt dat Dedecker geen liberaal is.) Bart De Wever is moeilijk uit het lood te slaan, maar nu zag je zijn mond open vallen van stomme verbazing. De N-VA had alles onmogelijk gemaakt, raaskalde de burgemeester van Mechelen door. Dat hij en Steve Stevaert het waren die op de vooravond van de Vlaamse verkiezingen, welgeteld vijf jaar terug, het voortouw namen om dure eden te zweren, vergeet hij. Dat het zijn partij is die aanstuurt op belangenconflict na belangenconflict om een definitieve stemming toch maar uit te stellen, wil hij uit het collectief geheugen gewist zien. Dat hij de N-VA voor de voeten gooit niet in een regering te stappen, zonder splitsing… Welnu, mijnheer Bart, zitten wij in de regering? En voor het bedrog, ons aangedaan in de Vlaamse regering in mei 2005, werden door ons bijkomende voorwaarden afgedwongen om een strikter en doelgerichter beleid in de Vlaamse Rand mogelijk te maken. Eén van die elementen was het interpretatief decreet op het faciliteitenonderwijs. Ook hier is uw partij medeplichtig aan het feit dat we in het Vlaams Parlement niet tot een finale stemming kunnen overgaan en waarschijnlijk na de verkiezingen helemaal van voor af aan moeten herbeginnen. Somers, Vankrunkelsven, Tommelein, Van Biesen, Schiltz, Gabriels, Gatz, en al die anderen die ooit mijn partijgenoten waren: Shame on you!
De taak van een parlementslid Zou het kunnen dat ik een beetje een buitenbeentje ben in de politiek? Waarom ik dat denk? De heisa rond Jean-Marie Dedecker en Karel De Gucht weer gelezen of gehoord? Jongens, jongens toch,… Mijnheer Dedecker beweert dat hij uitsluitend zijn werk deed als parlementslid, als gekozene des volks, door de hulp van een privédetective in te roepen. Ben ik dan, aangezien ik nog nooit de diensten van privédetectives inriep, geen goed politicus? Veertien jaar mijn werk niet goed gedaan? Dan ziet het er niet goed uit voor mij als straks de kiezer over mij gaat oordelen… Ja, ik ben een buitenbeentje ten opzichte van de man uit Oostende, want ik doe op een andere manier aan politiek. Ik zoek niet constant de controverse op. In eigen gemeente tracht ik de boel te besturen samen met gedreven collega’s uit schepencollege, gemeenteraad en N-VA-bestuur en toegewijde ambtenaren en medewerkers binnen de gemeentediensten. Dat doen we op eigen kracht, met eigen middelen, met respect voor elkaar in vertrouwen en zonder achterdocht. En in Brussel doe ik mijn werk als parlementslid. Dit is decreten, resoluties en moties schrijven. En: de regering controleren. Maar niet zo, zoals mijnheer Jean-Marie Dedecker het nu doet uitschijnen. Een parlementslid moet inderdaad de uitvoerende macht controleren. Maar dat doe je niet door privédetectives in te schakelen. Neem nu het voorbeeld van Dedecker. Hij wordt, aldus zijn eigen zeggen, getypt over een te lage verkoopprijs van het gerechtsgebouw in Veurne en een te hoge huurprijs nadien. Een sale-en-lease-back-operatie waarbij de koper-verhuurder dikke winsten zou opstrijken. Bij deze koper-verhuurder zou mijnheer De Gucht en zijn hele gezin betrokken zijn. Indien dat zo is, indien dat vermoeden er is, moet mijnheer Dedecker inderdaad zijn werk als parlementslid doen. Maar dat is niet door te gaan onderzoeken wie de koper-verhuurder is. Wel wie er politiek verantwoordelijk is voor die verkoop. Wie die politieke beslissing nam en de belastingbetaler laat opdraaien. Op welke manier die verkoop en weder inhuring door de overheid verantwoord werd. Welke verantwoording de bevoegde minister (en dat was niet De Gucht) daarvoor heeft. En verder of de gehanteerde tarieven te verrechtvaardigen zijn. Daarvoor geeft de Grondwet en de wet het parlementslid meerdere instrumenten : hij kan de bevoegde minister pertinente vragen stellen of interpelleren. Hij kan het Rekenhof inschakelen om het dossier te onderzoeken en als hij een misdrijf vermoedt, dan moet hij klacht neerleggen en het gerecht laten optreden. Ook voor een parlementslid geldt hetzelfde als voor een andere burger wanneer hij vermoeden heeft over, of getipt wordt over strafrechtelijke zaken. Dan geeft ie dat door aan de bevoegde diensten: politie, parket,… En vooral, het parlementslid moet de overheid, de regering controleren. Niet de koper. Nu hangt mijnheer Dedecker opnieuw de vermoorde onschuld uit. Het parlementslid dat z’n werk doet en door het “systeem” gepakt wordt. Neen, hij moet als parlementslid de juiste kanalen gebruiken, zijn juiste taak voor ogen houden en zich ook houden aan de regels van ons parlementair systeem. Wat is zijn boodschap? Betrouwt Dedecker het Rekenhof niet? Of het Parket? Zijn ze allemaal betrokken en gekocht? Of is het gewoon omdat uitpakken met een privédetective meer spektakel is dan de juiste vragen stellen in het Parlement? “Een volksvertegenwoordiger betaalt een privédetective voor onderzoek naar vermeende fraude van een minister. Is dit een brug te ver?”, opent het Nieuwsblad vanmorgen. Voor mij is het antwoord overduidelijk: “ja”. En verder in dezelfde krant: “Dedecker veramerikaniseert de Vlaamse politiek. Goed kijken wie wint op 7 juni.” Ik zou het betreuren moest deze manier van werken in Vlaanderen vruchten gaan afwerpen. Misschien mag ik mij gelukkig prijzen dat ik ten opzicht van mijnheer Dedecker dan toch maar een buitenbeentje ben. Benieuwd welk soort politici de Vlaming écht wil.
Pasen is voor al de Christenen de belangrijkste feestdag. Zo belangrijk zelfs dat paasmaandag ook nog meegerekend wordt. Het is de tweede dag van het paasfeest. Pasen telt dus twee dagen lang. Ook andere godsdiensten en religies hebben hun feest- en hoogdagen. Ieder viert dat op zijn of haar manier. Ik denk dat we daar alleen maar respect voor moeten hebben. Iedereen heeft die vrijheid en dat is maar goed ook. Heel het paasgebeuren is hier bij ons echter zodanig ingeburgerd en deel van onze Westerse samenleving geworden dat eenieder, ook de niet- of andersgelovigen vandaag een feestdag hebben. Wat ik gisteren, op paasdag zelf, op onze openbare omroep hoorde deed me toch de wenkbrauwen fronsen…
Mag er al eens gelachen worden met geloof? Zeker. Met alles mag gelachen worden. Alleen vind ik dat humor ook iets pittigs moet hebben. Iets spiritueels. Iets creatiefs. Mag ik het een beetje ‘niveau’ noemen?
Herinner je de rellen nog in vele Europese steden omdat er in een Deense krant cartoons verschenen waarin de draak gestoken werd met de profeet Mohammed? We spreken van voorjaar 2006. Het was zelfs onderwerp van een pittig debat in het Vlaams parlement. Al de fracties kwamen toen uitvoerig tussen. Ik ben er evenwel nog steeds fier op dat ik toen als fractievoorzitter van de N-VA er in lukte een resolutie neer te pennen die meeondertekend werd door de toenmalige meerderheidspartijen en Groen!. De resolutie had twee invalshoeken: 1. de vrije meningsuiting als fundamenteel mensenrecht. 2. respect voor de diepe gevoelens bij de beleving van een godsdienst. Ze werd later op die dag unaniem goedgekeurd door alle partijen.
Waaraan stoorde ik me nu gisteren? Sinds 1 maart loopt op zondagnamiddag, op radio 1, het nieuwe programma van Pat Donnez: “Leef lang!” Hierin laat de programmamaker verschillende mensen hun licht schijnen over een hangend onderwerp. Op Pasen was dat: “Hoe leef je met God?” Nog een geluk dat er geen rellen uitbraken want het niveau kon niet tippen aan de Deense cartoons van drie jaar terug.
Zowel Philippe Geubels, Gunther Lamoot, Vitalski als de andere komieken (?) van dienst konden geen zinnig woord over hun mond krijgen over een nochtans boeiend onderwerp waarover ook wel kan en mag gelachen worden. Maar dit was helemaal niet lachwekkend én slecht gebracht. Het was de draak steken met alles wat met geloof, God, Christus of paus te maken heeft. Over abortus, euthanasie en condoomgebruik, over Jezus in een G-parade tot uw gat vegen met… Allemaal heel goedkoop, heel platvloers en kwetsend bovendien. In ieder geval niet datgene dat we in onze resolutie beoogden. Er is nog werk aan de winkel.
Nucleair afval Vanavond een leuke ervaring gehad. Ik kreeg in de late namiddag de vraag of ik bereid was naar Terzake te komen op Canvas. Studiogast om mijn licht te laten schijnen over de problematiek van de opslag van nucleair afval in Dessel en de maatschappelijke aanvaarding daarvan in de gemeente. Leuk en boeiend tegelijkertijd. Boeiend omdat het onderwerp me als burgemeester enorm interesseert en ook dagelijks bezighoudt. Leuk omdat het altijd wel een bijzondere ervaring is rechtstreeks vanuit de studio je ding te doen. Falen kan niet. Geen knippen en plakken. Het is alles of niks. Ik twijfelde er dan ook geen moment aan om ja te zeggen. (Onderaan vind je een link naar Terzake van 31 maart 2009) Na een reportage, opgenomen bij Belgoprocess in Dessel en Hades in Mol, kreeg ik de kans bij Annelies Beck tekst en uitleg te geven. Niet zo eenvoudig. In een paar minuten je punten maken in wat een avondvullend gesprek zou kunnen zijn. Er zijn toch wel een aantal zaken die we bij de problematiek van nucleair afval niet mogen vergeten. Of we het nu willen of niet, het afval is er. En of we nu voor of tegen kernenergie zijn, er zullen altijd vormen van radioactief afval geproduceerd worden, al was het maar vanuit de medische toepassingen. Zaak is dus om het zo veilig mogelijk te bewaren en te stockeren. En, laat ons dat zeker niet vergeten, ook blijvend te investeren in onderzoek ter zake. Wat het laag en kort levend afval betreft hebben we groen licht gegeven om tot een definitieve berging over te gaan in Dessel. Dit gebeurde met een grote betrokkenheid van de bevolking en met het bepalen van een resem randvoorwaarden die moeten vervuld zijn. Wat het hoog radioactief en langlevend afval betreft zijn we nog lang zo ver niet. Daar spreken we nog steeds over tijdelijke opslag. Nodig ook want veel van dit afval moet nog vijftig jaar afkoelen. Dit afval zit veilig opgeborgen bij Belgoprocess, o.a. in gebouw 136 (zie foto). Maar laat ons ook niet bij de pakken blijven zitten. We moeten mijns inziens niet alleen onderzoeken waar we dat afval straks gaan bergen. Neen, laat ons eerst eens ernstig onderzoeken of we dat afval niet verder kunnen behandelen. Nog beter scheiden en transmutatie. Omzetten. Werken aan de halveringstijden van duizenden jaren en deze terugbrengen tot hooguit tientallen jaren waarbij we na driehonderd jaar kunnen spreken van een volledig verval. Daar op inzetten zijn we verplicht voor de toekomst. En dat is geen science fiction. Het MYRRHA-project (Multipurpose hYbrid Research Reactor for High-tech Applications) dat we in het SCK (StudieCentrum voor Kernenergie) willen ontwikkelen past precies in dat verhaal. We zouden opnieuw de spits kunnen afbijten, vanuit de Kempen, en meespelen op wereldschaal wat kennis, onderzoek en kunde betreft in het domein van de kernfysica. Ook scheiden. Weet je dat het laatste decennium de gebruikte brandstofstaven in onze kerncentrales, die van Doel en Tihange, gewoon opgeborgen blijven ter plekke? Vroeger gingen die naar Frankrijk, naar Le Hague in Normandië. Ze werden er ontmanteld en de verschillende stoffen werden er gescheiden. Net zoals wij thuis al lang niet meer alles in de grijze container gooien, maar scheiden: GFT, PMD, glas, papier, KGA, en ga zo maar door. De Vlaming kent dat ondertussen wel. Een vergelijkbare scheiding in het nucleair afval zou ook daar de afvalstromen drastisch doen inperken en op maat behandelbaar en beheerbaar maken. Nog genoeg werk aan de winkel, maar daarvoor moeten beslissingen genomen worden; politieke beslissingen… En daarvoor is standvastigheid nodig. Nu mag Dessel maar een kleine gemeente zijn. Wij geven alvast het voorbeeld dat ook in dergelijke, moeilijke materies verantwoordelijkheden kunnen opgenomen worden. Wanneer volgt de "grote" politiek?
Beneliga Het was me weer een week. En het zal er de komende maanden niet op beteren. Met het oog op 7 juni is het werkterrein zo stilaan aan het verschuiven van het Vlaams Parlement naar allerlei fora op het terrein waar we de kleuren van onze partij mogen verdedigen. Van sporthallen over cultuurcentra tot scholen en conferentieruimten volgen de debatten zich in een ijl tempo op. Bestuurszaken, cultuur, onderwijs, binnenlandsbeleid, sport of media soms tot meer dan één keer per dag moet ik een knopje omdraaien om voor het juiste publiek de juiste toon aan te slaan en de juiste klemtonen te leggen. De inhoud blijft natuurlijk dezelfde maar afhankelijk van onderwerp en publiek moet de verpakking wel aangepast worden. Toch waren er buiten mijn eigen doen en laten een aantal zaken die mijn aandacht trokken, en ja ook ergerden. De twee toppers van ergernis vond ik in de kranten die ik las (en ik las van de week niet veel kranten). Vooreerst het interview met Marleen Vanderpoorten, voorzitter van het Vlaams Parlement, in De Standaard. Zij beweerde boutweg dat het Vlaams Parlement het met een pak minder verkozenen zou kunnen doen. De drie laatste rijen zouden overbodig zijn. Heb ik een geluk zeg dat ik daar net voor zit. Akkoord, niet elke collega is even actief, maar dat neemt niet weg dat ik zulk een uitspraak van de voorzitter ongepast vind. Natuurlijk kan het met minder. Ook de gemeenteraad van Dessel kan dat, zelfs de Vlaamse regering. (Dat bewijs levert de minister-president zelf door er alle bevoegdheden van Geert Bourgeois bij te pakken met alle gevolgen van dien…) Weet je, er zijn voorbeelden geweest waarbij het land bestuurt werd door één man. Ik denk niet dat dat beter was. Het andere betrof een reportage in de Gazet van Antwerpen over kernrampen. Het feit dat steeds meer Vlamingen voor kernenergie kiezen deed de krant wat tegengas geven: een overzicht van alle kernrampen of bijna kernrampen sinds kernenergie haar intrede deed. Nu ben ik de eerste, als burgemeester met toch wat nucleaire activiteiten op z’n grondgebied, om te beseffen dat er zeer omzichtig met straling en radioactiviteit moet omgegaan worden, maar als men dezelfde oefening zou maken, in dezelfde periode, over steenkoolmijnrampen en het aantal slachtoffers, weet ik wel wat de langste reportage zal zijn. Veel werd goedgemaakt door de preases van het Nederlands voetbal, Michael van Praag. Zijn voorstel tot een Beneliga, een competitie van de beste ploegen uit Nederland en België, is immers zo uit het N-VA verkiezingsprogramma gegrepen. De eerste reactie van de Belgische bondsvoorzitter was er weer één om in te kaderen. De Anderlechtsupporters gaan het niet leuk vinden om naar Amsterdam of Groningen te reizen… Slik… Is dat nu niet net de ploeg die elk jaar van Europees voetbal droomt? En ja, wat te denken van de Rijselsupporter als zijn ploeg naar Olympique Marseille moet afreizen of Hamburger SV naar München? Wat een argumenten van mijnheer De Keersmaecker. Dan toch maar provinciaal voetbal voor de KBVB? Neen, als het voetbal in de Lage Landen nog mee wil spelen op het internationale forum, zal er aan schaalvergroting moeten gedaan worden waarbij de competitie veel aantrekkelijker wordt. Voor de investeerder, en ook voor de supporter, in voetbalstadions die naam waardig. Geografisch gelegen binnen de driehoek van het Engelse, Franse en Duitse topvoetbal kan er wel degelijk iets moois bloeien wanneer Noord en Zuid de handen in elkaar zouden slaan. We zouden terug met de ‘grote’ jongens kunnen meespelen en de afstanden in deze kleine landen aan de Noordzee zullen daarbij niet de minste rol spelen. Ook voor de Anderlechtsupporter niet. Nu kunnen ze ook niet mee. Niet omdat de afstand te groot is, wel omdat het vak voor de bezoekers te weinig ruimte biedt. Ik vrees echter dat het ware probleem één van hoger staatsbelang zal zijn. De staatsgrens met de Hollanders zou wat kunnen vervagen. En dit 179 jaar na de Stomme van Portici. Leg me dan maar eens uit wie de enge nationalisten zijn als de uitgestoken hand uit het Noorden afgewezen wordt.
Zwerfvuilbusters Diegenen die me kennen, zullen het me misschien niet aangeven, maar sinds een paar weken ben ik terug vrij fanatiek aan het joggen. Fanatiek slaat dan vooral op het tijdstip waarop ik mijn kilometers afmaal. Om 6 uur ’s morgens. Ik kan er echt van genieten om dan tot omstreeks half 8 een toer door Dessel te lopen. Niet dat ik zoveel kilometers doe. Ik loop op een hartslag tussen 140 en 150, maar tracht het wel één uur tot anderhalf uur vol te houden. Het grote voordeel is dat ik me de rest van de dag super voel. Een tweede voordeel: dat ik nog maar eens met de neus op de feiten gedrukt word. Feiten die me mateloos tegen de borst stoten. Het gaat over het vele afval. Blikjes, een bepaald biermerk steekt er met verven boven uit, flesjes, eetverpakkingen, tot hele afvalzakken. Ik blijf het zeggen: ik kan er met mijn verstand niet bij. Leven de mensen nu echt graag op een vuilnisbelt? Ziet men dat nu zelf zo graag overal langs de kant? Want het is heus niet alleen in Dessel zo. Je moet eens kijken bij de op- en afritten van onze autosnelwegen… Of gewoon overal langs de kant van de weg en op pleinen… Jongens toch. Ik kan er begrip voor opbrengen dat iemand eens te snel rijdt, of door onaandachtzaamheid zelfs een keer een rood licht passeert, maar onbewust iets door het raam kieperen, daar geloof ik niet in. Hard aanpakken die onverlaten als je het mij vraagt. In Dessel worden regelmatig mensen betrapt. De boete is navenant en is eigenlijk weggesmeten geld. Toch in hoofde van de vervuiler. Van 12,5 tot 625 euro. Maar ook hier geldt het spreekwoord dat wie z’n achterste verbrand maar op de blaren moet zitten. Sinds enkele maanden werken we in Dessel met een subsidiereglement voor verenigingen of scholen die mee de strijd willen aanbinden. Ik noem ze Zwerfvuilbusters als afgeleide van de Ghostbusters die in de film van 1984 de strijd aanbonden tegen de geesten en demonen die de stad onveilig maakten om ten slotte in het finale gevecht Gozer te verslaan. De vergelijking gaat zeker op want het is een vaak onzichtbare, laffe vijand die moet bestreden worden. Verenigingen, clubs of scholen kunnen verantwoordelijkheid opnemen voor bepaalde wegtracés, wandel- en fietspaden of openbare bossen. Hier gaan ze dan drie keer per jaar het afval ruimen. De vergoeding: 50 euro per kilometer of per hectare bos, met een maximum van 1.700 euro per jaar per vereniging. Ook hier weer twee vliegen in één klap. Het ruimen zelf, maar ook het sensibiliseren van die mensen die vanuit hun club of school meedoen. Ik van mijn kant hoop dat niet alleen de overheid, maar de hele samenleving er werk van maakt en niet langer duldt dat een handvol onverantwoordelijken onze omgeving ontsieren.
Een stapje vooruit! Peilingen zijn maar peilingen, dat klopt als een bus, maar de peiling van VRT-De Standaard doet verdomd veel deugd. Ik denk dat ik zonder al te veel pretentie mag zeggen dat ik sinds oktober 2001 dag na dag mee aan de kar trek om van de N-VA een sterke, volwassen politieke formatie te maken. Buiten mijn eigen gemeente, waar we in 2006 vlot over de kaap van de 50% gingen, was het nationaal bloed, zweet en veel tranen. Tegenzittende peilingen (meer onder dan boven de 5%), een kartel waar we finaal bedrogen uitstapten en een eerste optimistische peiling in oktober, staan we nu te blinken met een percentage met een tiental voor. Het doet deugd, omdat we met het oog op de echte peiling, die van 7 juni, toch het gevoel mogen hebben dat het gaat lukken. Vitaminen opdoen om niet te versagen en door te duwen. Vitaminen ook voor die twijfelende kiezer die dacht dat een stem voor de N-VA een verloren stem zou zijn. We staan, zou ik zeggen, tussen de mensen en we hebben de stellige ambitie om daar minstens te blijven. Ik hoorde minister-president Peeters gisteren in het zeven uur Journaal zeggen dat het nog 93 dagen is en dat ze hun Vlaamse “flank” serieus zullen invullen en dat ook zullen “waarmaken”. Ik was verrast en ontgoocheld. Hadden ze dat 93 dagen geleden (of ondertussen al iets meer) eens gedaan. Samen met ons de stekker er uit getrokken. Maar neen, toen waren er garanties! Ik ben dus benieuwd hoe ze die Vlaamse “flank” nu serieus gaan invullen. Opnieuw zeggen dat ze niet in een federale regering stappen zonder staatshervorming? Opnieuw oproepen voor 5 minuten politieke moed om BHV te splitsen? Nu, ik moet hun strategie niet bepalen, maar ik denk dat de CD&V de voorbije periode duidelijk voor België koos. Werken hun ministers hard in de Vlaamse regering? Jazeker, maar alles wel in het teken van België. De Vlaamse “flank" hebben ze de voorbije periode al te open gelegd. Zelfs Erik, de broer van, zwijgt… Die “flank” nog geloofwaardig invullen? Ik ben benieuwd. Dat je ook voor je eigen volk kan kiezen bewezen vandaag duizenden Catalanen, hier in Brussel. Ik was er bij, samen met Ben Weyts (N-VA kamerlid) en Koen Huysmans (N-VA raadslid in Dessel). Zingend en leuzen scanderend stapten de in hoofdzaak jonge manifestanten van het Noord- naar het Zuid-station. Het deed een beetje vreemd aan; het luide “independentia” te horen weerklinken tussen de gevels van de gebouwen waar ik op gewone werkdagen wel eens ga vergaderen. Zij kwamen naar Brussel omdat betogen voor zelfstandigheid in Spanje niet mag. Wat een democratie! Ik voelde me goed in de groep: Vlamingen, Walen, Bretoenen, Basken, Occitanen en veel, heel veel Catalanen. Wedden dat we samen een open, verdraagzaam, tolerant en cultureel rijk Europa kunnen uitbouwen?
Belgisch-progressieve kneuterigheid Dat er geen zekerheden meer zijn in dit leven is een understatement. Zeker in dit land, zeker in het begin van deze eeuw. Vroeger werd ik door Belgischgezinde progressievelingen steevast uitgemaakt voor enge, onder de kerktoren Vlaams-nationalist. Nu de deelstaat Vlaanderen zich echter meer en meer op het internationale forum beweegt en manifesteert, waar ik alleen maar tevreden om kan zijn, zijn het diezelfde krachten die daar onverbiddelijk, ten onrechte en ongenuanceerd op inhakken. De bekendste toonzetters dezer dagen: Mia barones Doornaert en Karel zichzelf-weldra-kronende-keizer De Gucht. Zij hebben het niet begrepen op de openingen van opnieuw twee Vlaamse huizen in het buitenland. Ditmaal in New York en Madrid. Van die eerste kan ik het begrijpen. Zij heeft haar adellijke titel ook aan iets te danken. De tweede daarentegen past zijn mening en houding aan afhankelijk van de stoel waarop ie zit: Belgisch of Vlaams. Groen! schaarde zich gisteren in het Vlaams Parlement aan hun zijde. Zij waren het enige dissonant geluid in het voor het overige unaniem parlement als het ging over het buitenlands beleid van de Vlaamse regering. Waarom noem ik die houding kneuterig? De Belgische Grondwet bepaalt zeer duidelijk wat de Belgische en wat de gemeenschaps- en gewestbevoegdheden zijn. Deze bevoegdheden worden uitgeoefend binnen- en buitenlands. Het buitenland is immers van niemand en dus van iedereen. Het is met andere woorden de plicht van de verschillende regeringen om conform hun bevoegdheden ook in het buitenland een beleid te voeren. Dat niet doen zou plichtsverzuim zijn en getuigen van kortzichtigheid. Sommigen pleiten daarvoor… Dat Vlaanderen zich meer en meer in het buitenland verankert is dus gestoeld op haar door de constitutie opgelegde taken. Het is onmiskenbaar zo dat Luc Van den Brande baanbrekend werk verrichtte in de jaren negentig. Nadien werd het vijf jaar stil… Tot Geert Bourgeois de draad opnieuw opraapte en er intens tegenaan ging. Minister van Buitenlands Beleid en Toerisme was een combinatie bij uitstek om bakens te verzetten. Wat hij ook deed. Alleen Madrid en New York heeft ie niet meer zelf mogen openen… Vlaanderen beschikt nu naast deze twee over huizen in Den Haag, Parijs, Londen, Berlijn, Wenen, Warschau en Pretoria en is actief bij de EU in Brussel en de multilaterale organisaties in Genève. Over heel de wereld zijn zeventig economische vertegenwoordigers actief; in Europa, Amerika, Azië, Afrika, tot het Midden-Oosten toe. Evenals culturele attachés, naast tien contactpunten voor toerisme van Den Haag over Beijing tot Tokio, die Vlaanderen op de kaart zetten. Een netwerk dat dagelijks uitgebouwd, versterkt en uitgebreid wordt. Niet voor de show. Wel om voor de zes miljoen Vlamingen een meerwaarde te betekenen en ook diezelfde Vlaming een gezicht te geven in de wereld. En, dat mag blijkbaar niet. Het nut van het Vlaams buitenlands beleid in twijfel trekken is echter niet alleen het Belgisch buitenlands beleid in vraag stellen. Het is een abdiceren van de grondwet. Mij, als N-VA’er, niet gelaten. Maar dan wel in de andere richting: een volledige ontvoogding. Wij hebben echt geen Belgische schoonmoeders nodig. Wel partners, en dat kunnen ook de Walen of Nederlanders zijn; onze naaste buren vandaag en morgen.
Sales qui? Negen jaar geleden verscheen het boek: “De charme van chaos” van Dirk Draulans. De Knackjournalist beschreef er een nakende burgeroorlog in België. Wallonië was Vlaanderen binnengevallen en de Vlaamse politieke elite het land uitgevlucht. Pure fictie, gelukkig maar. Eén van de aanleidingen: voetbalrellen na de match Charleroi – FC Antwerp. Ik had nog het voorrecht een rol te mogen spelen in dat boek. Evenals Patje boem boem Goots, toen stormfuselier van dienst bij de Great Old. Ik behoor niet tot de zogenaamde politieke elite en was dus in Vlaanderen gebleven… Daar moest ik aan denken toen ik akte nam van de berichtgeving over de aanstootgevende supportersgezangen en het door de supporters van stamnummer 1 opgehangen spandoek op Olympic waar men de Waalse openbare omroep viseerde. Ja, ook in Charleroi… Aanstootgevend? Ik begrijp het niet meer. Supportersgezangen zijn van alle tijden. En dat ze vaak van weinig smaak getuigen eveneens. Ik weet nog hoe ik als kind het Hollandse “hondelul” maar moeilijk kon plaatsen als ze het over de scheidsrechter hadden… Maar goed, terug naar dit gezegende koninkrijk. Stemt het niet positief dat de echt racistische oerwoudgeluiden zo goed als verdwenen zijn? Blijkbaar niet voldoende, want ten zuiden de taalgrens is men er vol van dat sommige Vlaamse supportsclans kreten in de mond nemen als: “Les Wallons, c’est du caca”. Of erger nog: “Les Wallons sont pédophiles.” In ieder geval beiden smaakloos. Maar dat wij al decennialang moeten luisteren naar “Sales Flamands”. Of: “Je préfère d'être singe que Flamand”, ook langs de voetballijnen, wordt dan even vergeten. Het grote verschil is dat de Vlaamse supportersscharen de Walen in hun eigen taal vernederen. Zelfs dat doen de Franstaligen niet. Als ze schelden is het in de taal van Moliére. Misschien daarom dat de meeste Vlamingen er geen aanstoot aan nemen. Ze begrijpen amper wat er gezegd wordt. Of is het gewenning dat optreedt? Dat de RTBf er zo veel aandacht aan besteedt, spreekt ook boekdelen. Zijn ze daar aan de Avenue Reyers even verontwaardigd als Franstalige politici in het buitenland de hele Vlaamse gemeenschap als xenofoob of racistisch gaan afschilderen? Of als algemene Vlaamse verzuchtingen op een dictatoriaal “non” blijven botsen? Zou het kunnen dat ook dat meespeelt als de Vlaamse supporters zich tegen de Walen keren? Of speelt alleen maar een selectieve verontwaardiging? Keur ik daarmee die gezangen goed? Neen, zeker niet. Ik ben een supporter in de ware betekenis van het woord: supporteren! Aanmoedigen! Dat is niet de andere vernederen, uitschelden of belachelijk maken. Iets wat ik spijtig genoeg ook langs het veldritparkoers hoorde de voorbije maanden en niet alleen in voetbalstadions. Maar zou het ook niet kunnen dat des te meer aandacht we aan die gezangen schenken, des te meer dit koren op de molen is? Willen die aanstokers dat net niet? Shockeren en hopen dat er over gepraat en geschreven wordt? En ja, dat het op TV komt? Willen opvallen noemen we dat bij ons. Zwijg er over, negeer het en het zal vlug gedaan zijn. Nu niet, vrees ik… Met dank aan de RTBf.
Kreten en gefluister Een politieke tegenstander kan je gemakkelijk treffen. Zeker als een zogenaamde “kwaliteitskrant” even een handje toesteekt. De waarheid speelt dan echt geen rol. Ik mocht het de voorbije dagen ervaren… Wat voorafging: Tijdens de plenaire vergadering van vorige week woensdag vond Gino De Craemer (sinds kort LDD) het nodig om van op het spreekgestoelte de N-VA onder vuur te nemen. Op zich niks op tegen. Ware het niet dat die man zijn zetel enkel en alleen aan de N-VA en het kartel met de CD&V te danken heeft. Zijn eigen verdienste: 0,000. Dankzij zijn plaats op de lijst, vierde kandidaat opvolger, en dankzij de pot waarbij zijn eigen stemmenaantal, tweede minste van de hele lijst, niet het minste verschil maakte, in 2007 als vijfde opvolger in het parlement gekatapulteerd. Nadat Geert Bourgeois ontslag nam als minister en terug naar af moest, onmiddellijk opnieuw opgevist doordat collega Jan Loones speciaal voor hem plaats maakte. Zijn woordgebruik en de manier waarop hij tegen ons fulmineerde stoorde mij enorm: “U zit hier dus te glunderen, mijnheer Bourgeois, maar uw enige verdienste is dat u vroeger dan CD&V ingezien hebt dat de dialoog op niets zou uitmonden. Ook u, mijnheer Peumans, gaat naar de verkiezingen zonder de broodnodige vette vis.” Sorry, maar ik kan daar niet tegen. Zeker omdat hij zeer goed weet, of toch zou moeten weten, wat voor inspanningen wij gedurende de voorbije maanden en jaren allemaal leverden, hemzelf incluis. Of moet ik Chroesjtsjov citeren: “zelfs een varken schijt niet waar het eet.” Daarom noemde ik hem crapuul toen hij langs mij naar zijn plaats terugkeerde. Was dit onbeleefd van mij? Ja. Had dit weinig stijl? Allicht ook. Had ik dit mogen doen? Neen. Sprak ik de waarheid? Aan de lezer om te oordelen. De stichter-voorzitter van Lijst De Decker wordt echter geroemd omdat hij zegt waarop het staat. Omdat hij geen blad voor z’n mond neemt. Mag ik dat dan ook eens voor één keer? Blijkbaar niet, want de wraak kan er om tellen. Alles te lezen op De Craemers webstek, acht bezoekers per dag, en de dag nadien uitvergroot verkocht aan de lezer van De Standaard. Zonder verifiëren, zonder controle, zonder navraag, zet de redactie van Vlaanderens zichzelf kwaliteitskrant noemende dagblad mij voor schut in de rubriek “Kreten en gefluister”. Ik zou na de splitsing van de Volksunie een akkoord gesloten hebben met de VLD, met Dirk Van Mechelen meer bepaald, om over te stappen. En passant kwamen we overeen om al het nucleair afval in Dessel te bergen. Finaal zou dat niet doorgegaan zijn omdat ook Margriet Hermans naar de VLD ging en ik mijn postje verloren zag gaan. Ik koos dan maar voor de zekerheid bij de N-VA… (slik) Hallo? Is er nog iemand bij de les? Vooreerst was ik na de splitsing van de Volksunie een vrij man. Mijn partij was weg. Toch doen deze leugens mij pijn, want ik legde mij neer bij het ledenreferendum, schikte me er naar en engageerde me voor meer dan 100% bij de N-VA. Ik onderhandelde met niemand! Men vergeet nogal gemakkelijk dat ik op het moment dat Margriet van Spirit naar VLD verhuisde als algemeen secretaris van de prille N-VA al maandenlang heel Vlaanderen aan het afreizen was voor onze “goede” zaak. Onder andere naar Brugge waar ik meer dan eens de gemoederen moest gaan bedaren om er de komst van ene Gino De Craemer aanvaardbaar te maken. Men vergeet dat ik in al die jaren dat ik politiek actief was alle aanbiedingen - en dat zijn er wel wat - van eender welke partij naast me legde. Evenzo dat ik in 2004 voor de derde keer op rij, en nu van op een onmogelijke achtste plaats, me zelf een weg naar het Vlaams Parlement werkte en twee jaar later met een autonome N-VA-lijst in eigen gemeente een absolute meerderheid behaalde (51% van de stemmen en 11 zetels op 19). Het verhaal rond het nucleair afval bewijst dan weer dat ze bij LDD, en al diegenen die dat overnemen, van dat dossier minder afweten dan een Neanderthaler van Excel. Dat De Craemer op die manier zijn gram haalt, daar maal ik om. Het bewijst alleen dat wat ik van hem denk nog zo fout niet is. Alleen, ik zal het niet meer zeggen… Maar dat De Standaard daar in mee gaat, begrijp ik niet. Ondertussen wordt het verhaal overgenomen op andere websites die de kans niet ongelegen laten om mij te treffen. En in de wereld van de politiek vind je die wel. “Het zal wel waar zijn zeker, want het staat in De Standaard,” luidt hun verantwoording. Is dit nu de nieuwe stijl van politiek bedrijven? Allerlei roddels en onwaarheden de wereld insturen rekenend op de wetenschap dat de mensen zeggen: “waar rook is, is vuur. Er zal wel iets van aan zijn.” Is dit nu nieuwe journalistiek? Daar klakkeloos in mee lopen? De plezante uithangen? Moet ik nu een klacht neerleggen? Neen, ik denk er niet aan. Die aandacht gun ik de man uit Assebroek niet. Ik wil alleen dat mijn lezers weten dat ik recht in mijn schoenen sta. Iets wat de heer De Craemer van zichzelf niet zeggen kan.
Van Opgrimbie tot De Panne Gisteren congresseerden we met de N-VA in de Grenslandhallen in Hasselt. De kleinste spruiten konden naar Plopsaland-indoor. Voor de papa’s, mama’s en grootouders werden de krachtlijnen van het N-VA verkiezingsprogramma geserveerd. Frieda Brepoels duidde de aanpak van onze campagne, congresvoorzitter Geert Bourgeois rondde de vijfentwintig krachtlijnen af die Jan Peumans, Helga Stevens, Mark Demesmaeker en ikzelf serveerden, waarna Bart De Wever de kers op de taart plaatste en ons wist te mobiliseren voor een harde kiesstrijd. Onze ambitie? Op z’n minst een volwaardige fractie in het Vlaams Parlement en opnieuw een gekozene in Europa. Vol vertrouwen, en met de kracht van onze overtuiging gaan we er ook voor. Vol vertrouwen? Inderdaad. Want welke partij hield er woord na het Vlaams regeerakkoord van 2004? Welke partij bleef tot op nu vasthouden aan de beloften die ze maakte met het oog op de federale verkiezingen van juni 2007? Maar goed, ondertussen heb ik ook genoeg ervaring in de politiek om te weten dat de kiezer je niet rap beloont voor wat je deed. Zijn of haar stem wordt hoofdzakelijk bepaald door wat je voorstelt en hoe je het verpakt. Door wat je zegt te gaan doen. Maar ook daar moeten we als N-VA niet beschaamd om zijn. Wel integendeel. Met een sterker Vlaanderen pakken we de crisis aan. En met vijfentwintig krachtlijnen gaan we voor een beter Vlaanderen. Voor één keer reken ik er echter op dat Vlamingen ook de geloofwaardigheid zullen laten meetellen. Dat ze niet alleen stemmen voor partijen die zeggen wat ze zullen doen, maar ook doen wat ze zeggen te zullen doen. En die bovendien verantwoordelijkheid kunnen en durven nemen. Anders zijn het maar woorden, woorden en nog eens woorden. Hebben we daar de voorbije jaren niet genoeg van gehad? Daarom zijn we ook zo scherp voor onze vroegere kartelpartner CD&V. Alles wat ze met ons zegden. Alles wat ze met ons opbouwden - op de eerste plaats hun Vlaamse geloofwaardigheid – gooiden ze overboord. Waarom? Hebben ze nog altijd niet begrepen dat je geen twee meesters dienen kan? Het is Vlaanderen of België. Eén van de twee, want hun belangen zijn tegengesteld… Het ergste is nog dat ze een regering in stand houden en zelf leiden die geen meerderheid heeft in Vlaanderen. Ongezien. De Vlamingen betalen de meeste belastingen, worden het meest gecontroleerd, worden tegengewerkt en trekken aan het kortste eind in de Belgische regering. In het najaar van 2007 bezwoor kandidaat premier Yves Leterme de paarse partijen en Guy Verhofstadt om zoiets nooit te doen. Zelfs niet voor een noodkabinet. Het zou, aldus de man uit Ieper, ondemocratisch zijn en getuigen van respectloosheid voor de zes miljoen Vlamingen. Zijn boodschap was toen duidelijk: indien jullie dat riskeren zullen we jullie bekampen te land, te zee en in de lucht, van Opgrimbie tot De Panne. Deze waarschuwing komt nu als een boemerang in het gezicht van de Christen Democraten. En ze kunnen er van op aan: ook dat zullen we doen! Van nu tot 7 juni.
