Kris Van Dijck is politicus voor de N-VA; burgemeester van Dessel en Vlaams volksvertegenwoordiger. 
In het Vlaams Parlement legt hij zich vooral toe op Onderwijs en Sport en binnen de N-VA is hij verantwoordelijk voor de Cel Lokaal Beleid. Hij is tevens voorzitter van de Raad van Bestuur van VVSG.
Op 25 mei staat hij op de tweede plaats op de N-VA-lijst voor het Vlaams Parlement, kieskring Antwerpen.
In "kris-kras" geeft hij zijn persoonlijke visie weer op politiek en wereld wat niet noodzakelijk het N-VA partijstandpunt is.
Foto
Zoeken in blog

Inhoud blog
  • Fair-play
  • Onderwijsstandpunt N-VA maakt concurrenten radeloos
  • Masterplan Secundair Onderwijs
  • Sociaal versus asociaal
  • Man en paard noemen
  • Ceci n'est pas une pipe
  • M-decreet
  • Scholenbouw
  • Het gaat om de inhoud!
  • Leo Alejo
    Nieuws DeRedactie
  • Robot van Duitse chemiereus inspecteert gangenstelsel mergelgrotten Kanne
  • Strafste straatmuzikant en strafste straatact van Gentse Feesten bekendgemaakt
  • Protestviolist in Venezuela gewond naar het ziekenhuis gebracht
  • 2e dag Tomorrowland vlot verlopen, onwel geworden festivalganger naar ziekenhuis gebracht
  • Populaire app Musical.ly is eenvoudig te hacken
  • Iran en Irak sluiten defensieakkoord "tegen terrorisme"
  • BBC-vrouwen klagen loonverschil met mannen aan in open brief
  • "Regering bestraft mensen door te lage pensioenen nog te verlagen"
  • Russische ambassadeur Kislyak verlaat Washington
  • Kan een stad in vijf jaar tijd zelfvoorzienend worden?
    KRIS-KRAS
    Een eigen visie op politiek en wereld...
    11-05-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Fair-play
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Fair-play 
    Volgens Het Nieuwsblad vinden mijn collega’s mij loyaal, lief en betrouwbaar. Heel leuk allemaal, maar dat wil niet zeggen dat ik me niet dood kan ergeren aan leugens en het moedwillig verspreiden van onwaarheden. Daarom misschien juist… Fair-play in de politiek? Mag het even? 
    Mag je fouten van anderen gebruiken en zelfs misbruiken in de politiek? Ja, dat mag. Politiek is immers niet voor watjes. Maar als die andere duidelijk zegt dat er een fout gemaakt is, en dat wat gezegd of geschreven werd fout is en men dat ook zwart op wit kan aantonen, dan is de fout hersteld. Er is dan geen fout meer. Iedereen weet dan wat je wel en niet bedoelt. Echter op die vermeende, want dat is het dan, fout blijven doorgaan, is laag onder de gordel en staat haaks op wat ik loyaal noem. Loyaal, ook tegen je tegenstrever. Een eigenschap die ik blijkbaar heb… 
    Zo merk ik een volledige afwezigheid van fair-play als het over de vermeende verkoop van uw eigen woning gaat wanneer je voor een leefloon naar het OCMW moet. Hieronder de link naar ons programma. Bladzijde 8, rechter kolom bovenaan. Wat lees ik daar? “De eigen bewoonde gezinswoning is vandaag al grotendeels uitgesloten van de vermogenstoets. Wij sluiten ze volledig uit.” 
    Als dan een minister-president, van wie we toch mogen aannemen dat ie een zekere status hoog houdt, daar dan moedwillig en willens nillens op door gaat, dan vind ik dat een minister-president onwaardig. Of toont dit misschien net zijn ware gelaat? Ik heb hem in die zeven jaar vaak ontmoet en ja, zijn tenen zijn niet van de kortste. En 25 mei zal er natuurlijk ook wel iets mee te maken hebben. Alles is goed om op post te blijven. Iets anders dan minister-president? Daar bedankt Kris Peeters wijselijk voor. 
    Waar ik wel van overtuigd ben, is het gegeven dat de CD&V (en met haar de vakbonden) er zo over gaat, zo onwaarheden begint te vertellen, dat de mensen het door hebben. Met leugens je tegenstrever trachten dood te doen? De mensen zijn slimmer dan dat. Ergo, het zegt meer over de verspreider van de leugen waarbij deze zeker zichzelf niet dient. Enfin, the show must go on. 
    En wat ook zeker is: Vroeger voorspelde men dat de N-VA alleen garen kon spinnen bij communautaire verkiezingen (dat zijn het in België eigenlijk altijd), en naar het achterplan geschoven zou worden als het over sociaal-economische thema’s zou gaan. Niets is minder waar. De N-VA staat met haar V-plan in het middelpunt van het politiek circus. De Vlaming zal op 25 mei niet kunnen zeggen dat ie het niet wist. De Verandering Voor Vooruitgang, Het is een zaak van ons allen. 

    Kris Van Dijck 

    Het N-VA verkiezingsprogramma: 
    http://www.n-va.be/sites/default/files/generated/files/brochure-attachment/verkiezingsprogramma_n-va_2014.pdf
    Het V-plan: 
    http://www.n-va.be/sites/default/files/documents/PDF/planv.pdf

    >> Reageer (0)
    03-05-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onderwijsstandpunt N-VA maakt concurrenten radeloos
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Onderwijsstandpunt N-VA maakt concurrenten radeloos 
    Een zestal CD&V’ers waaronder Hilde Crevits gingen op Knack.be nogal te keer tegen het N-VA-standpunt over onderwijs. Een reactie van Peter De Roover en mezelf geraakte niet door de redactionele deliberatie bij diezelfde Knack.be. Via deze weg dan maar: 
    De N-VA slaagde er voorbije weekeinde in het onderwijsthema prominent in het verkiezingsdebat te gooien, waar het tot dan te veel afwezig was gebleven. Zowel Vlaams minister Geert Bourgeois als partijvoorzitter Bart De Wever beklemtoonde op het verkiezingscongres van de N-VA dat onderwijs voor onze partij absolute prioriteit verdient. 
    Vervolgens schoten de andere partijen in een kramp. Ze begrepen meteen dat de N-VA verwoordt wat leeft in ruime onderwijskringen, van de werkvloer tot de ouders, een relatief kleine maar invloedrijke groep pleitbezorgers van een radicale onderwijsrevolutie niet te na gesproken. Dankzij de N-VA is onderwijs zelfs een thema op 1 mei geworden. 
    De communicatiestrategie van de concurrerende partijen deed evenwel wenkbrauwen fronsen. De eerste raket die richting de N-VA werd afgeschoten, concentreerde zich op begrippen als woordbreuk, leugenachtigheid en dito. Maar met hun tweede salvo gaven ze eigenlijk impliciet aan dat N-VA inhoudelijk gewoon gelijk had. 
    CD&V illustreerde die radeloosheid perfect in het opiniestuk van 30 april. De N-VA ‘vervuilt’ het debat ‘moedwillig’, staat er letterlijk. Aansluitend leggen Hilde Crevits en co. Bart De Wever de woorden ‘wij veranderen niets’ in de mond, aanhalingstekens inbegrepen, hoewel hij die nooit gebruikte. Aanhalingstekens gebruiken voor nooit uitgesproken woorden moet de tegenpool zijn van plagiaat maar het is even onfatsoenlijk. Het verwijt van debatvervuiling klinkt dan wel erg hol. 
    In hetzelfde stuk citeren de auteurs, dit keer juist, de website van N-VA waaruit blijkt dat onze partij uiteraard en onverkort achter het afgesproken Masterplan onderwijs staat. Van de geïnsinueerde woordbreuk is geen sprake. De N-VA zet wel de puntjes op de i door te herhalen wat wel en wat niet in dat Masterplan staat. De heisa die daarop ontstond, bewijst dat zoiets ook echt nodig is en blijft. Want dit moeten we vanuit de onderwijswereld erkennen: de leesvaardigheid is niet bij elke Vlaming even sterk ontwikkeld. Geert Bourgeois heeft er met succes voor gevochten om de plannen voor een radicale structuurhervorming om te buigen naar een Masterplan dat focust op slimme ingrepen. Volgens de N-VA verdwijnt ASO niet (en dus TSO, BSO en KSO evenmin!); waarop CD&V echoot: ‘er wordt helemaal niets afgeschaft’. 
    De N-VA wil kinderen vroeg genoeg een eerste keuze laten maken, weliswaar zonder eventuele latere heroriëntering (graag neerbuigend ‘waterval’ genoemd) te belemmeren;wie vroeg wil kiezen’ zal dat kunnen’, neemt CD&V dat dunnetjes over. N-VA wil geen eenheidsworst, waarop CD&V schrijft dat er geen eenheidsworst komt. 
    Na het verwijt van woordbreuk krijgt N-VA vervolgens inhoudelijk gelijk van CD&V. Begrijpe wie kan maar we noteren het graag en hopen dat die lijn ook na de verkiezingen wordt aangehouden. Want N-VA staat achter het afgesloten Masterplan omdat Geert Bourgeois zwaar heeft gewogen op de inhoud daarvan. Het is geen toeval dat ASO niet verdwijnt (net zo min als TSO of BSO of KSO), dat de keuzevrijheid blijft bestaan. Eerdere plannen van minister Smet, daarbij ook gesteund door mensen uit CD&V, gingen op die punten wél extreem ver. Geert heeft er met succes voor gevochten om de plannen voor een radicale structuurhervorming om te buigen naar een Masterplan dat focust op slimme ingrepen. We herinneren ons trouwens nog de teleurgestelde reacties op dat Masterplan bij de voorstanders van een radicale onderwijsomwenteling. 
    Moet er voor N-VA dan niets veranderen in het onderwijs, zoals wordt beweerd door anderen? Ja, er moeten zaken veranderen, zonder evenwel de sterke punten in het gedrang te brengen. Wij kiezen liever voor het versterken van mensen dan in te zetten op uitputtende structuurwijzigingen. Vandaar de inzet op slimme maatregelen. 
    De N-VA legde zeer sterk de klemtoon op de kennis van het Nederlands, want één van de grote oorzaken van het falen van leerlingen ligt natuurlijk in een zwakke kennis van onze taal. Wij vonden dat wetenschap en techniek versterkt moesten worden, reeds in de lagere school. Onze partij wilde niet de keuzemogelijkheid terugschroeven maar de begeleiding bij de keuze versterken. De grote meerderheid van onze leerlingen maakt de voor hen juiste eerste keuze na de lagere school en na het eerste jaar middelbaar maar te veel anderen komen verkeerd terecht. Wij willen meer aandacht voor een betere ondersteuning bij die keuze. Het doel moet zijn om elk kind in samenspraak met de ouders te laten kiezen met kennis van zaken. Dat alles is nu gelukkig bij decreet vastgelegd. 
    Voor de volgende legislatuur vragen wij onder meer dat er weer voldoende aandacht komt voor kennis in het onderwijs en dat de scholen voldoende vrijheid behouden. Bovendien, en zeer belangrijk, moet volgens ons het vertrouwen in de nu te veel geplaagde leerkrachten hersteld worden, onder meer door hen weer ruimte te geven om les te geven in plaats van formulieren in te vullen. 
    De N-VA krijgt het verwijt te kiezen voor elitair onderwijs. Wel, wij kiezen inderdaad voor eliteonderwijs; vierledig eliteonderwijs: ons kunstonderwijs, ons beroepsonderwijs, ons technisch onderwijs en ons algemeen vormend onderwijs moeten alle vier topkwaliteit leveren. 
    Vandaar ons blijvend verzet tegen een al te drieste onderwijsrevolutie. Die kon N-VA in juni 2013 vermijden, waarbij we aanvankelijk op weinig bondgenoten konden rekenen. Wij hebben nu duidelijk gemaakt dat we dat ook in de volgende legislatuur zullen doen als we aan zet zijn, want de overdreven hervormingsdrift is zeker niet bij iedereen getemperd. 

    Peter De Roover
    Kris Van Dijck

    >> Reageer (0)
    29-04-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Masterplan Secundair Onderwijs
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Masterplan Secundair Onderwijs 
    Vorig jaar juni keurde de Vlaamse regering het Masterplan Secundair Onderwijs goed. Heeft, buiten de N-VA, iemand dat masterplan eigenlijk gelezen? Weet iemand wat daar effectief in staat en dus ook niet in staat? En ik heb het niet over interpreteren, maar gewoon de naakte woorden en zinnen. Ik vraag het me echt af als ik opnieuw hoor en lees wat voor onzin er allemaal verteld wordt als de N-VA op haar verkiezingscongres haar onderwijsstandpunten uit de doeken doet. 
    In dat masterplan staat zeer duidelijk dat er geen brede eerste graad komt waar iedereen hetzelfde – eenheidsworst - krijgt. Even duidelijk is opgenomen dat de studiekeuze niet wordt uitgesteld tot 15 jaar. En evenzeer zo klaar als een klontje dat het ASO niet afgeschaft wordt, hoogstens van naam zal veranderen. Hetzelfde geldt trouwens voor het TSO en het BSO. Waren er en zijn er die pleiten voor een eenheidsworst en voor de afschaffing? Jazeker. Maar niet de N-VA. Niet het masterplan. Jarenlang titelden kranten dat het ASO, TSO en BSO zouden worden afgeschaft. Het zou allemaal vervangen worden door domeinen en scholen zouden zich verplicht als domein moeten organiseren. Het masterplan is duidelijk: ASO, TSO en BSO kunnen andere namen krijgen, maar de inhoud finaliteit zoals voorheen blijft : doorstroom, doorstroom/arbeidsmarktgericht, arbeidsmarktgericht. Er komt een reductie van de studierichtingen. Het zal de volgende regering zijn die daarover de juiste knopen doorhakt. Mag de N-VA conform dat masterplan nog zeggen waar ze die knopen wil hakken? Mag de kiezer dat weten? Dienen verkiezingsprogramma’s en dito congressen daar niet voor? 

    Uit het masterplan … letterlijk: 
    Schoolconcept p.21 “Deze matrix zal de basis vormen voor de reductie van de studierichtingen en de ontwikkeling van het schoolconcept van de toekomst mogelijk maken. Om de matrix invulling te geven dienen grondige werkzaamheden uitgevoerd te worden die een reductie van studierichtingen inhouden en die een herordening van de studierichtingen (waarbij naast de finaliteit van de studierichting ook de wijze waarop de studierichting gesitueerd wordt in een studiedomein wordt bepaald) betekenen. Deze werkzaamheden zijn reeds aangevat door het uitrollen van de in 2009 besliste kwalificatiestructuur. Verwacht wordt dat uiterlijk midden 2016 deze matrix klaar kan zijn. Op dat moment wordt deze matrix op volledigheid, inhoudelijke consistentie en invoerbaarheid met de stakeholders (onderwijsverstrekkers, vakbonden, socio‐economische partners, …) geëvalueerd en afgetoetst. Als daarbij zou blijken dat door deze nieuwe ordening het niveau van de onderwijskwaliteit voor welke studierichting dan ook zou dalen dan zal deze matrix moeten aangepast worden, zo niet dan zal deze doorgevoerd worden en zullen de onderscheiden begrippen ASO/TSO/KSO/BSO niet meer gehanteerd worden. Het niveau van de onderwijskwaliteit zal uitgedrukt worden op basis van eindtermen, m.a.w. of een studierichting minstens dezelfde kwaliteit beoogt, wordt afgewogen aan de hand van de moeilijkheidsgraad van de nieuw ontworpen set eindtermen van de studierichting. Dit evaluatie‐ en consultatiemoment zal door VR en Vlaams Parlement aangegrepen worden om zich ervan te verzekeren dat in de verschillende onderwijszones in Vlaanderen aan jonge mensen een volledig aanbod kan geboden worden met respect voor regionale spreiding en vrije schoolkeuze, waarna de Vlaamse Regering over het schoolconcept van de toekomst beslist. Bij het definiëren van het nieuwe schoolconcept wordt de indeling in onderwijsvormen vervangen door een indeling op basis van de 2 nieuwe parameters. Er wordt nu geen uitsluitsel gegeven over de concrete invulling van het nieuwe schoolconcept. In elk geval zal elk schoolconcept gebaseerd op de matrix, zowel verticaal (met alleen doorstroomstudierichtingen of alleen studierichtingen met dubbele finaliteit (doorstroom/arbeidsmarktgericht) of alleen arbeidsmarktgerichte studierichtingen) als horizontaal als een combinatie van beide mogelijk zijn.” 

    Als wij zeggen geen eenheidsworst in een “brede eerste graad” met uitgestelde studiekeuze, en als ik in het masterplan lees dat je in het eerste én in het tweede jaar van de eerste graad vijf, respectievelijk zeven uren moet kiezen, dat de basisopties blijven en dat je moet kiezen tussen die basisopties, wie heeft dan gelijk? Is dat het uitstellen van de studiekeuze tot 15 jaar? Je zal op je 15de maar latijn willen kiezen als je daar in je eerste graad niet voor koos… 
    Uit het masterplan, nogmaals letterlijk: Pagina 19 : geen brede Eerste Graad, geen uitstel studiekeuze en vrije keuze scholen. 
    “In het eerste leerjaar van de eerste graad worden naast de basisvorming in het keuzegedeelte verschillende differentiatiemogelijkheden aangeboden, zowel uitdagende pakketten voor wie meer aankan, als remediërende pakketten voor wie het moeilijk heeft om de sleutelcompetenties van de basisvorming te bereiken. Op die manier worden alle leerlingen uitgedaagd op hun niveau (D 3). In het 2de leerjaar worden de bestaande basisopties gescreend, geupdated en gereduceerd tot een kleiner aantal. Deze herwerkte basisopties, waaruit de leerling kiest, maken samen met de remediëring/verdieping deel uit van de 7uur bovenop de basisvorming. Scholen organiseren dit volgens eigen pedagogische aanpak binnen deze voorziene 7 uur. De differentiatiemogelijkheden kunnen zich situeren in techniek, wiskunde/wetenschappen, kunst, economie, Nederlands, moderne vreemde talen (Frans/Engels) en Klassieke Talen. Naast de verplichte doch gereduceerde en geupdate basisopties en de remediërende en verdiepende functie is de differentiatie tevens een uitstekend hulpmiddel om leerlingen keuzevaardiger te maken en hen te ondersteunen in hun oriëntering (D 4 – 5) en getrapte studiekeuze.” 

    Eigenlijk word ik er moe van; debat na debat hetzelfde te moeten herhalen... Hier alvast de hele tekst van het masterplan. En lezen maar! Ik ga slapen. (geschreven om 23u55) 
    http://www.vlaamsparlement.be/vp/pdf/20122013/masterplan_hervorming_so.pdf 

    Kris Van Dijck

    >> Reageer (0)
    13-04-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sociaal versus asociaal
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Sociaal versus asociaal 
    Iemand asociaal noemen is een goedkoop scheldwoord geworden. Want geef toe, wie wil er graag asociaal genoemd worden? Tot ik er even over nadenk… 
    Johan Vande Lanotte neemt het woord asociaal graag in de mond als hij het over het V-plan van de N-VA heeft. Hij is plots creatief, noemt het V-plan het Verlies-planen, en vertelt er en passant nog een resem leugens bij, zoals het niet-indexeren van de pensioenen. Nu ja, dat gebeurt als je oordelen velt als je alles nog niet hebt kunnen lezen en zomaar wat uit je nek kletst. Na het lezen van een aantal boeken het voorbije anderhalf jaar waarin hij een prominente rol speelt, geloofde ik van die man sowieso niet veel meer. Toch blijft hij met een zeker aureool praten alsof hij niet alleen keizer maar daarenboven ook nog God de Vader is. Ja, ik moet me behoeden om niet te persoonlijk te worden. 
    Daarom, nu terug naar het asociaal N-VA-plan. Wat wil asociaal zeggen volgen Van Dale: zonder sociaal besef; zich asociaal gedragen zonder rekening te houden met anderen. Nu breekt helemaal mijn klomp. Deze beschrijving staat immers haaks op wat Vlaamsnationalisme is. Een beweging die mensen ontvoogdt, die opkomt voor de hele gemeenschap, kan gewoon niet asociaal zijn. Ons dus asociaal noemen slaat nergens op. 
    Wat stoort de socialisten dan zo om zo’n oneliners de eter in te spuien? Ik kan alleen maar raden… Of toch niet? Zij besturen dit land sinds decennia. Een land waar steeds meer armen geteld worden. Waar bedrijven sluiten en jobs verdwijnen. Een land waar de minimum uitkeringen onder de EUROPESE armoedegrens liggen en het geneeskunde verbruik internationale toppen scheert. Dat land, dat zij besturen, heft de hoogste belastingen, keert de laagste uitkeringen uit, heeft geen pensioenreserves, kent een overheidsbeslag van meer dan 51% en heeft een staatsschuld van meer dan 100% van het BBP. Als de N-VA - die de verandering predikt - asociaal is, dan zullen zij voor zeker proclameren dat dat land, dat land dat zij besturen, sociaal is. Wel nu voor dat sociaal land bedanken wij. 
    Wij gaan voor een voor de socialisten asociaal land, dat zeker socialer zal zijn dan hun land. Een land waar de bedrijven toekomstkansen hebben. Waar de private tewerkstelling kan groeien. Waar minimumuitkeringen toenemen en waar een mentaliteit ontstaat dat je om sociaal te zijn, je eerst welvaart moet creëren. Dat je daar zelf verantwoordelijkheid voor moet nemen. Een land waar niet zelfbediening het hoogste goed is, maar het algemeen belang als enige telt en de echt zwakken vooruit geholpen worden. En ben ik dan asociaal? Ik zal het woord met fierheid dragen. 

     Kris Van Dijck

    >> Reageer (0)
    27-03-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Man en paard noemen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Man en paard noemen
    De voorbije periode is het onderwijsdossier weinig of niet uit de actualiteit geweest. En dat is maar goed ook, want onderwijs is zo belangrijk dat het steeds in de belangstelling mag staan. Toch wens ik omtrent drie punten even man en paard noemen.
    Taaltoets
    Het klopt niet, ondanks  recente berichten, dat de taaltoets afgevoerd, dood en begraven is. Integendeel zelfs. De decreetgever heeft nu aan de toelatingsklassenraad - de leerkrachten dus - de volledige autonomie gegeven om te beslissen over die leerlingen die te weinig naar het kleuteronderwijs gingen. De klassenraad kan nu autonoom bepalen of kinderen die niet voldoende naar de kleuterschool gingen al dan niet ingeschreven kunnen worden. De taaltoets kan daarbij een instrument blijven, waarbij de klassenraad zelf de cesuur bepaalt, maar ook nog andere testen kan doen zoals bv. de toetertest voor schoolrijpheid. Nu neemt het CLB de taalproef af en bepaalt het CLB dus of de leerling ingeschreven moet worden of niet.  Nul zeggenschap door de school en de leerkrachten! En dat is niet goed. De realiteit wijst immers uit dat sommige kleuters slagen bij het CLB op die toets, terwijl leerkrachten aangeven dat ze toch te weinig Nederlands kennen of helemaal niet schoolrijp zijn.  Het gaat immers enkel en alleen over leerlingen die geen 220 halve dagen naar het Nederlandstalig kleuteronderwijs zijn geweest. De taaltoets heeft haar beperkingen, zo is gebleken. Daarom meer bevoegdheid aan de klassenraad. Zij kunnen en mogen nu handelen. Vroeger niet. Het is dus een verstrenging waarbij juist kan beoordeeld worden en die bovendien beter aansluit bij wat scholen en leerkrachten vragen: laat het ons zelf bepalen!
    De taalbaden, taalscreenings bij elke overgang, taaltrajecten en verplicht drie uur Nederlands na school blijven overeind.
    Beroepscommissie
    Wat de beroepscommissie betreft waarvan sommigen zeggen dat we het onderwijs te veel juridiseren. Ook hier graag wat duiding. De voorbeelden zijn gekend waarbij ouders naar rechtbanken stappen om bijvoorbeeld een C-attest te betwisten. Dat kan niemand hen verhinderen. Is betreurenswaardig, maar is zo.  Deze rechtbanken beoordelen evenwel zonder kennis van zaken en meestal puur procedureel. Door naast een interne beroepsprocedure, welke tot op heden al bestaat, ook een externe beroepsprocedure te voorzien, wordt de bevoegdheid en beroep ter zake juist in het onderwijs gehouden én dus dat er mensen met kennis van zaken oordelen en geen rechters die dan maar ineens A-attesten geven aan wie een C-attest had én daarenboven de school ook nog eens schadevergoedingen oplegt.  De Vlaamse Ombudsman, Bart Weekers, had gepleit voor een volledig onafhankelijk extern beroep.  Dat is het niet geworden. Integendeel!  Het betreft hier een noodzakelijk kwaad, maar wel eentje waarbij het onderwijs zelf de regie in handen houdt. De school bepaalt zelf de samenstelling van het beroepsorgaan, waarbij er leden van de klassenraad aanwezig zijn!
    Bijkomende proeven – herexamens - welke tot nu toe uit de regelgeving waren verdwenen, zijn met dit decreet ook terug ingevoerd. Is ons inziens een felle verbetering.
    Het M-decreet
    Ik ben het fundamenteel oneens met wat in bepaalde kringen over het M-decreet beweerd wordt, temeer er geen verplichte inclusie is, net zoals er geen afschaffing van het buitengewoon onderwijs is. Gewone scholen moeten niet àlle leerlingen met beperkingen meenemen: een school kan leerlingen die niet kunnen volgen in het gewoon onderwijs (het gemeenschappelijk curriculum) weigeren! Met andere woorden: ook hier hebben de leerkrachten zelf het instrument in handen om te bepalen tot waar ze gaan.  Wél doet het decreet wat wij al lang zeggen: gewoon onderwijs als het kan, buitengewoon onderwijs als het moet. We moeten vermijden dat sommige kinderen onterecht in het buitengewoon onderwijs terechtkomen, bijvoorbeeld omwille van een gebrekkige kennis van het Nederlands. 
    Kortom, bij deze drie onderwerpen zijn het telkens de leerkrachten en de scholen die de instrumenten in handen krijgen om zelf te beslissen. Een mooie stap vooruit als je het mij vraagt. 

    Kris Van Dijck

    >> Reageer (0)
    18-03-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ceci n'est pas une pipe
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Ceci n’est pas une pipe 
    Er is al veel over geschreven, en ik vrees, niet voor de laatste keer, maar de wijze waarop wij jobs regelrecht het land uit sturen… het tart elke verbeelding. Vanmorgen kreeg ik opnieuw zo’n surrealistisch verhaal te horen. De nationale luchthaven van Zaventem is open tussen 6 uur in de ochtend en 23 uur ’s nachts. Vanaf 6 uur leidt Belgocontrol de vliegtuigen van de verschillende luchtvaatmaatschappijen die vanop Zaventem vliegen het luchtruim in. Uren en routes, alles aan deze maatschappijen opgelegd. Vergelijk het met een politieman die u ‘verplicht’ een straat in stuurt. Die vliegtuigen zijn nog maar goed van de grond of op de grens van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest staat een andere politieman die u ijverig opschrijft. Want: verboden toegang. Het Hoofdstedelijk Gewest, dat bulkt van arbeidsplaatsen, hanteert een strikt verbod: geen vliegtuigen voor 7u. Een federale instantie stuurt de vliegtuigen in een figuurlijke fuik. Een goed gelegde fuik. Boetes per inbreuk variëren tussen de 3.000 en de 35.000 euro voor de Brusselse schatkist. Is het te verwonderen dat luchtvaatmaatschappijen als Singapore Airlines, Saoedi Airlines en TNT recent dreigden om zowel voor hun passagiers- als cargovervoer naar nabijgelegen buitenlandse luchthavens uit te wijken? Ik neem aan dat het Brussels Hoofdstedelijk Gewest dat geld gebruikt om aan jobcreatie te doen... In dezelfde sector van mobiliteit past toch ook wel de status quo m.b.t. de IJzeren Rijn die Antwerpen op een kortere tijd met het Duits hinterland moet verbinden. Niet alleen een veel kortere route dan de Montzenlijn. Bovendien een bijkomende troef in de concurrentie met Rotterdam. Waar we steevast te horen kregen dat Nederland en Duitsland dwars lagen of liggen, is het als om maar meer duidelijk dat de kat gebonden ligt op Brusselse tafels. Brusselse tafels van Franstalige ministers en partijbonzen. Wraakroepend. En de Vlaming? Hij ploegt voort… Of toch niet? 

    Kris Van Dijck

    >> Reageer (0)
    15-03-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.M-decreet
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    M-decreet
    De stemming van het zogenaamde M-decreet doet heel wat emoties oplaaien. Vakbondsmensen stuurden ons een kettingmail, maar ook anderen uitten op basis van eigen ervaringen of inzichten hun bekommernissen. Hier het antwoord dat ze allemaal van mij kregen:

    Dit decreet is niet opgesteld met de bedoeling om te besparen op kinderen die aangepaste zorg nodig hebben, noch om het buitengewoon onderwijs af te schaffen.  Het bewijs daarvan is het begrotingsakkoord van Minister Muyters (N-VA) dat aangeeft dat de middelen binnen het onderwijs voor ondersteuning effectief ook in de klas kunnen gebruikt worden. Het M-decreet moet een antwoord bieden op de noden die veel kinderen met een zorgbehoefte hebben.  We kunnen inderdaad niet voorbij aan het VN-verdrag inzake personen met een beperking, waarin inclusie op een meer afdwingbare manier is opgenomen dan nu het geval is. 
    Bovendien zien we vandaag dat er heel wat kinderen met een hulpbehoefte op wachtlijsten staan omdat er in het buitengewoon onderwijs geen plaats meer is. Dit komt onder meer omdat er nu kinderen terecht komen in het buitengewoon onderwijs die eigenlijk zouden kunnen meedraaien in het reguliere onderwijs – al dan niet met ondersteuning.  We moeten ons ook durven afvragen of alle kinderen die in buitengewoon onderwijs terecht komen daar ook moeten blijven?   Of het niet mogelijk is om sommige kinderen te laten terugkeren naar het gewoon onderwijs? (zoals nu al het geval is met een aantal kinderen uit type 8).  Elk kind op de juiste plaats met maximale kansen, dat moet het streefdoel zijn.  Kortom, onze visie is: gewoon onderwijs als het kan, buitengewoon onderwijs als het nodig is

    Verder wordt er in dit decreet een definitie van disproportionaliteit ingevoerd, samen met definities inzake remediëren, compenseren, dispenseren en differentiëren. Op die manier zijn er duidelijke criteria voorhanden voor doorververwijzing van kinderen uit gewone scholen naar het buitengewoon onderwijs wanneer het kind het gemeenschappelijk curriculum niet kan volgen. De N-VA heeft bij de opmaak daarom ook gehamerd op de ‘redelijkheid’ van de aanpassing – vertaald in het kunnen volgen van het gemeenschappelijk curriculum – die scholen moeten uitvoeren om kinderen met zorgnoden op te vangen, zodat de werking van de gewone scholen door het decreet niet gehypothekeerd wordt én een kind dat bijzondere en gespecialiseerde zorgnoden heeft, deze ook kan krijgen. De maatregelen uit het decreet zullen bovendien geleidelijk, per cohorte, worden geïmplementeerd. Samen met onder meer collega Vera Celis diende ik overigens nog amendementen in om de timing zo aan te passen dat een gefaseerde aanpak voor iedereen mogelijk wordt. 
     
    De N-VA is er samen met u ook van overtuigd dat we leerkrachten niet aan hun lot mogen overlaten. Er zal dan ook werk gemaakt moeten worden van een degelijk loopbaanbeleid voor het onderwijzend personeel, met onder meer aangepaste ondersteuning en bijscholing voor lesgevers en zorgpersoneel. Deze bijscholing zal niet enkel verlopen via de reguliere nascholingsmiddelen, ook de prioritaire nascholingsmiddelen van de overheid zullen hierop focussen. Wij, Vera Celis en ik, dienden overigens ook een amendement mee in ter bevordering van de ondersteuning in scholen en competentieontwikkeling van personeelsleden en meer specifiek door een budget toe te kennen aan de vzw Samenwerkingsverband Netgebonden Pedagogische Begeleidingsdiensten. Dit budget dient ingezet te worden voor “Zorgbreed en kansrijk onderwijs” en meer specifiek voor de volgende opdrachten:

    De uitbouw van een globaal professionaliseringstraject en –structuur voor de ondersteuning in de scholen van personeelsleden van het gewoon basisonderwijs en het gewoon secundair onderwijs inzake het onderwijs aan leerlingen met specifieke onderwijsbehoeften;
    De ondersteuning in de scholen van het buitengewoon onderwijs bij de verbreding en verdieping van hun aanbod voor jongeren met autismespectrumstoornissen;
    De ondersteuning van scholen van het buitengewoon onderwijs bij de programmatie van type 9;
    De ondersteuning van scholen van het buitengewoon onderwijs bij de uitbouw van het type basisaanbod;
    De uitbouw van een tweedelijnsinclusienetwerk.

    Het zal u opgevallen zijn dat in hogervermelde opdrachten de scholen centraal staan.  Dat is niet toevallig.  Voor de N-VA is het immers belangrijk dat de ondersteuning zich ontplooit daar waar de vraag en de nood zich effectief stelt.  We zullen dit dan ook van nabij opvolgen.

    Ten slotte zal er bij de bespreking van Onderwijsdecreet XXIV een amendement worden ingediend om wijzigingen aan te brengen aan de opdrachten van de reguliere pedagogische begeleidingsdiensten. Op die manier worden 470 VTE van de reguliere pedagogische begeleiding mee ingezet voor de uitrol van het M-decreet. Ook deze ondersteuning zullen we van nabij opvolgen om erover te waken dat er effectief tegemoet wordt gekomen aan de noden die leven op het veld. 

    Wij zullen er verder ook op toezien dat de middelen, die door de verschuiving in het buitengewoon onderwijs vrijkomen, worden aangewend voor de ondersteuning van het kind dat een zorgnood heeft, waarbij de zorg voor het kind en de draagkracht van de leerkracht centraal staat.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    04-03-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Scholenbouw
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Scholenbouw
    De leden van de volgende Vlaamse regering kunnen hun benen al insmeren. Het zal een lastige tocht worden. Terwijl de staatssecretaris, verantwoordelijk voor de staatshervorming, zich overal ten velde gaat aanprijzen als spreker over de zesde staatshervorming, weten al wie die staatshervorming goed tegen het licht houdt, dat dit niet meer of minder is dan een besparing waarvan de factuur naar Vlaanderen geschoven wordt. Men draagt bevoegdheden over, maar niet het geld. Als dat geen slimme manier van besparen is… In een debat met Philippe Muyters bij VOKA werd het zelfs genant voor de staatssecretaris. Terwijl in een ander debat, één week later de ondervoorzitster van de CD&V op kritiek van Annick De Ridder ter zake zich dan maar verdedigde met: de N-VA wou toch een staatshervorming. Inderdaad. Maar wel één die te pruimen is.
    Waar het bij mij in essentie over gaat is dat we in Vlaanderen tegen een torenhoge uitdaging aankijken. En de beeldspraak, als het over gebouwen, scholen gaat, is nog vrij letterlijk te nemen ook.
    Bovenop de verouderde infrastructuur, waar van een groot percentage ouder is dan vijftig jaar, moet er vooral in onze steden dringend bijgebouwd worden. De capaciteit van onze scholen kan de vraag niet aan. Grote schuldige van die verouderde gebouwen is natuurlijk het te weinig investeren de afgelopen decennia. Ook niet toen er budgettair ruimte was. Ik hoor Luc Vandenbossche nog zeggen, eind jaren negentig, als we (toen al) de oplopende wachtlijsten hekelden: “mensen betogen, stenen niet”. Waarmee hij verklaarde dat er vooral ingezet werd om aan verzuchtingen van personeel en vakbonden tegemoet te komen. En dat mag gezegd; verloningen, statuut en werkingsmiddelen namen de voorbije twintig jaar een heuse vlucht. Maar wie zijn achterste verbrand moet op de blaren zitten. En onze schoolgebouwen zijn dan de genaamde blaren…
    Gisteren las ik op de website van een goede VLD-collega het volgende: “De afspraak die de Vlaamse regering gemaakt heeft om bij de toekenning van capaciteitsgelden vanaf nu het evenwicht tussen de netten als belangrijk criteria te nemen, staat volkomen los van de lokale realiteit.” Indien dat waar zou zijn, geef ik collega De Ro volkomen gelijk. Maar ik vind nergens een aanwijzing daartoe. Wat wel zo is, is dat sommigen lokaal de koepels wilden betrekken, alsof de schoolbesturen en directeurs van de lokale scholen (ook van alle netten) niet zouden weten wat goed of nodig is voor hen. Het maken van lokale afspraken om de capaciteitsproblemen het hoofd te bieden dienen lokaal te geschieden. Daar moeten de koepels zich niet te veel mee moeien. De verantwoordelijkheden moeten lokaal genomen worden. Dus ook de beslissingen.
    Wat de collega in één trek doet is heel de Vlaamse regering op de korrel nemen omdat er te weinig geld is. Het is wel de eerste die structureel tanden bijsteekt en daarnaast 186.554.040 euro voor extra capaciteit in Antwerpen, Brussel, Gent, Mechelen, Vilvoorde, Leuven, Roeselare, Asse,… Terwijl het toch ook de partij van de goede collega is die straks voor minder middelen voor Vlaanderen zorgt. Eigenlijk word ik daar moe van. Je kan het bad niet vullen met de kraan dicht.
    Hier in Dessel vordert de bouw van een nieuwe basisschool en kinderopvang, inclusief turnzaal, gestaag. Wel nog in ruwbouwfase. 5,2 miljoen euro die we als lokale overheid investeren en waarvan we hopelijk in 2018-2019 de subsidie bekomen. Ruim 2 miljoen voor het deel school. Dus nog een 3 miljoen door de gemeente zelf. Maar we doen het!  Omdat onderwijs en kinderopvang belangrijk zijn.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    17-01-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het gaat om de inhoud!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Het gaat om de inhoud! 
    Tussen domeinscholen en verplichte domeinscholen staan pedagogische en praktische bezwaren. In De Standaard van donderdag 16 januari stellen vier professoren van drie Vlaamse universiteiten dat alle scholen zouden moeten verplicht worden om te hervormen. Dat ze de hervorming van het secundair onderwijs verengen tot het al dan (verplicht) evolueren tot domeinscholen is betreurenswaardig. De hervorming van het secundair onderwijs zit hem niet - en zeker niet in de eerste plaats - in de structuren. Het gaat hem niet over het feit of een school al dan niet een domeinschool wordt. Het gaat om de inhoud. Het masterplan hervorming secundair onderwijs gaat uit van de sterktes van ons onderwijs, en biedt een antwoord op de zwaktes en uitdagingen. Om die te bestrijden worden er tal van maatregelen genomen, startend in het kleuter en lager onderwijs en daarop verder bouwend in het hoger onderwijs, én de aansluiting op de arbeidsmarkt. Het gaat over taal. Over wetenschap en techniek. Het gaat over oriëntering en certificering. Het gaat over verdieping, remediëring en kennis en vaardigheden. Het gaat over het verminderen van het aantal studierichtingen en over de afstemming daarvan op het hoger onderwijs, de arbeidsmarkt of beiden. Met die hervormingen zullen alle scholen te maken krijgen. Het zijn slimme maatregelen. Waartoe scholen niet verplicht worden, is om zogenaamde domeinscholen te worden. Dat zou willen zeggen dat er enkel nog scholen zouden kunnen bestaan die binnen een belangstellingsgebied alle studieniveaus aanbieden. Dat is waanzin. Scholen die dat niet doen leggen helemaal geen hypotheek op de versterking van ons secundair onderwijs. Die verplichting als oplossing van alles is kortzichtig, komt uit een ivoren toren en was voor de N-VA een breekpunt. We hadden daar goede redenen voor. Om het met de woorden van Hellmut Walters te zeggen: Een utopist ziet het paradijs, een realist het paradijs en de slang. Het pedagogische bezwaar : Je zal als kind maar in een domein(school) zitten waarvan je na een tijdje beseft dat het toch niet je ding is. Er is dan maar 1 oplossing : een nieuwe school zoeken, want jammer genoeg biedt jouw verplichte domeinschool niets anders meer aan. De kans bestaat dat je dan toch maar blijft zitten in die school voor je vrienden – begrijpelijk. En het praktische bezwaar. De meeste TSO en BSO – ‘arbeidsmarktgerichte’ zo u wil- studierichtingen, en toch zeker die waaraan we nood hebben, kunnen niet anders ingericht worden dan met een stevig daartoe uitgeruste infrastructuur: werkhallen en labo’s. Hoe gaan we dat praktisch, zowel infrastructureel als budgettair organiseren? Massaal bijbouwen ? En waar ? En met welk geld? Of maken we de reguliere wachtlijst nog wat langer en doen we alsof er geen capaciteitsproblemen meer zijn? Het laatste wat we willen is toch dat een school dan maar studierichtingen gaat aanbieden, omdat “het domein” het verplicht, maar waar men eigenlijk niet de expertise voor heeft. Ergo, waarvan de kwaliteit te wensen overlaat. Neen, het zijn niet de structuren die het verschil zullen maken. Wel de inhoud, en wie die inhoud aanbiedt. Dus laat ons op dat vlak ambitieus zijn. 

    Kris Van Dijck

    >> Reageer (1)
    20-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Leo Alejo
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Leo Alejo
    Op zaterdag 16 november opende ik de tentoonstelling van Leo Alejo in 't Kristallijn te Mol Rauw. De tentoonstelling van deze Catalaanse kunstenaar is elke zaterdag en zondag tot eind januari tussen 2u en 5u te bezoeken. Beslist de moeite waard. Met dank aan Meri voor de vertaling van de begroeting in het Catalaans.

    Mijnheer en Mevrouw Emsens,
    Mijnheer Stulens,
    Senyor i Senyora Rodriguez,
    Geachte genodigden,
    Dames en Heren,

    Het is eigen aan tradities dat we ze in leven willen houden. Beter, dat we ze koesteren. Logisch ook, anders werden het ook geen tradities… “Tradere” in het latijn: overleveren.
    Een traditie, die naam waardig, zijn ontegensprekelijk de prachtige kunsttentoonstellingen en hun feestelijke openingen hier in 't Kristallijn. Zoals ik ook al bij vorige gelegenheden zei, en zal blijven zeggen, op de mooiste plek van Vlaanderen… Hier aan de oever van de Rauwse Meren. Een traditie waarvoor we dan ook graag naar Mol Rauw afzakken.
    Als je dan gevraagd wordt om een woordje te doen dan ben je niet alleen vereerd. Dan besef je dat je een opdracht krijgt om aan die snoer van tradities een nieuwe parel te rijgen. Of beter pareltje…
    Want voor die echte parel zorgt de tentoonstellende de kunstenaar. En vandaag is dat een kunstenaar met naam en faam in Catalonië en Spanje: Leonardo Alejo. Senyor Alejo heeft op het laatste moment zijn aanwezigheid moeten annuleren. Ik hoop dat dezse begroeting hem toch kan overgemaakt worden.

    Senyor Alejo, benvingut a Flanders. És un honor per mi presentar-lo i inaugurar aquesta exposició. Com a català de naixement, és la seva força començar per la seva identitat i avançar cap a un món amb la ment oberta.
    Ser català per esdevenir europeu i ciutadà del món. Vostè fa això possible gràcies a l'art. Els quadres i les escultures.
    Espero que no li molesti que continui en neerlandés, parlant sobre la força de la identitat per ser suficientment fort per afrontar el món. 
    (Mijneer Alejo, welkom in Vlaanderen. Het is voor mij een ware eer u hier te mogen inleiden en deze tentoonstelling te mogen openen. Als geboren en getogen zelfbewuste Catalaan, lukt u er als geen ander in om vanuit uw identiteit de wereld toe te treden. Catalaan zijn om Europeaan en wereldburger te zijn. Dat doet u via uw kunst. Sta me toe dat ik de mensen verder onderhoudt over de rol van identiteit om respectvol en open de wereld toe te stappen.)

    In het korte betoog dat ik hier mag voeren, wens ik even stil te staan bij de band die er is tussen het mondiale, het universele van kunst, en de identiteit waarvan elke kunstenaar uitgaat.
    Een kunstenaar is, net zoals elke andere burger ergens geboren, ergens opgegroeid, ergens geschoold. Heeft dus ergens zijn wortels. De omgeving waarin dit afspeelt, waarin men geprikkeld en uitgedaagd wordt, is dan ook belangrijk en bepalend.
    Leonardo Alejo is geboren, opgegroeid en geschoold in Girona. Een mooie stad, een kleine 100 km ten noordoosten van Barcelona. Een regio, met name Catalonië, die op cultureel vlak heel wat te bieden heeft.
    Girona werd al bewoond voor de Romeinen er kwamen. Deze laatsten bouwden er een citadel. Na hen kwamen de Visigoten en de Moren. In 785 veroverde Karel De Grote de stad en maakte er één van de veertien Catalaanse graafschappen van. In de elfde eeuw kreeg de staf officiële stadsrechten.
    Catalonië en bij uitbreiding heel Spanje heeft doorheen de eeuwen een sterke culturele identiteit opgebouwd. Iberiërs, Kelten, Indalo, Asturiërs, Basken, Feniciërs, Grieken, Karthagers, Joden, Romeinen, Germanen (Visigoten) Moren en Franken kwamen, bleven of gingen maar lieten allen afhankelijk van regio grotere of intensere invloeden achter.
    Dit resulteerde dan ook in een warme, waardevolle culturele diversiteit die Spanje tot op vandaag kenmerkt. Castilië, Andalusië, Galicië, Baskenland, Catalonië.  Een rijkdom van verscheidenheid. Ook op taalkundig vlak. Misschien ook één van de redenen waarom Spanje een nationale hymne heeft, een volkslied, zonder officiële tekst…

    De kunstenaar die hier tentoonstelt komt dus uit Girona, Catalonë. Toen ik zelf 4 jaar oud was reed ik met mijn ouders voor het eerst naar Valls. Zomer 1967. Spanje was nog geen toeristisch topland. Massatoerisme bestond nog niet en dat is heus geen eeuwigheid geleden… Veel weet ik er niet meer van. Mijn moeder voerde er het woord. Vaders woordenschat beperkte zich tot “Caramba”, wat hem de naam Senyor Caramba opleverde en ikzelf herinner me nog dat ik op avontuur trok op Montserrat, de heilige berg voor de Catalanen, en men mij van een rots moest evacueren.
    Zoals gezegd, toeristen waren er nog niet veel. Naar het schijnt vroegen de mensen mijn ouders wel of wij nog kwaad waren om wat de Hertog van Alva met o.a. zijn Raad van Beroerten  in onze contreien allemaal verrichtte… Mijn ouders stelden hen gerust… Ons historisch besef is niet zo groot, wel? En we zijn vergevingsgezind, neen?
    À propos,behalve een Raad van Beroerte voerde Alva ook nieuwe belastingen in. Op deze manier probeert hij het geldgebrek van de koninklijke regering terug te dringen. De belastingen die hij instelt zijn de honderdste penning (heffing van 1% over alle bezit), de twintigste penning (heffing van 5% over de verkoop van onroerend goed) en de tiende penning (heffing van 10% over alle verkopen). En daartegen kwam men vroeger in opstand…
    Maar goed, terug naar Catalonië dat ik als kind leerde kennen. Velen jaren later keerde ik er weer en de laatste jaren zeer frequent, en dan vooral Barcelona. Een stad waar ik toch wel wat verliefd op geworden ben.
    Maar ook Madrid, Bilbo en Donostia, Sevilla, Cordoba en Malaga zijn de Spaanse steden die ik heb mogen ontdekken.
    Je snuift er de sfeer van waar grote kunstenaars hun inspiratie haalden.
    Salvator Dali uit Figueres, Joan Miro uit Barcelona, Picasso geboren in Malaga, maar ook de architect/kunstenaar Antoni Gaudi uit Reus, stuk voor stuk kunstenaars of ontwerpers die hun stempel drukten op de kunst en op hun regio.

    Maar die kunstenaars staan ook open voor de wereld. Allen reisden ze en trokken ze rond, vrijwillig of uit noodzaak als we de tijd van de Spaanse burgeroorlog en het daaropvolgend Franco tijdperk in ogenschouw nemen. Als ik zie hoe Antoni Tapies, de vorig jaar overleden Catalaanse kunstenaar zich liet inspireren door andere culturen, voornamelijk de Oosterse, dan getuigt dat van die wisselwerking.
    Maar dat speelde zich doorheen de eeuwen ook af bij onze kunstenaars. Zou PP Rubens dezelfde geweest zijn, mocht hij niet de reizende diplomaat geweest zijn van Italië (Venetië, Florence en Rome), over Duitsland (waar hij geboren is) tot Londen, en Madrid, waar hij de confrontatie meemaakt van de Spaanse kunst met die van de Venetiaan Titiaan?
    Of dichter bij huis, in mijn eigen Dessel, de oriëntaalse inspiraties van een Karel Ooms, opgedaan na zijn bezoek aan Egypte.
    En dat is de kracht van kunstenaars. Gegroeid uit een eigen identiteit, weten ze die identiteit een extra vorm, een extra dimensie te geven. Kunstenaars zijn bij uitstek mensen die de identiteit weten te kneden. Zij worden dan ook niet voor niks “scheppende” kunstenaars genoemd.
    Leonardo Alejo is geworteld in Girona, maar weet door zijn talenten extra vruchten voort te brengen aan de rijke culturele boom die zijn regio is.
    En daarvan kunnen we nu genieten. Hier in 't Kristallijn.
    Ik dank al diegenen die dit mogelijk maakten en verklaar deze tentoonstelling dan ook graag voor geopend…

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    30-10-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verandering Voor Vooruitgang
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Verandering Voor Vooruitgang
    Vooreerst een dikke proficiat aan Ben Weyts en de congrescommissie voor het geleverde werk. De ontwerp-congresteksten van de N-VA zijn er, en hoe. Twee weken geleden las ik nog een Bruno De Wever die de N-VA op de korrel nam omdat die als grootste partij geen visie heeft op Brussel. Niet kunnen, was zijn devies. Allez vooruit.
    De woorden van onze persconferentie waren vanmiddag nog niet koud, en dat mag je letterlijk nemen, of politieke tegenstrevers, politocologen en journalisten komen hun waarheid debiteren. De hoofdtoon die ze hierbij hanteren is het onuitvoerbare. Als statement van geloof in democratie kan dat tellen. De Franstaligen willen dat niet, dus dat gaat niet, is hun analyse. Is dat nu juist onze drijfveer om voor het confederaal model te kiezen. Inderdaad, om te kunnen doen wat onze democratie verkiest! Welke democratie in Europa laat zich zo ringeloren? Vreemde jongens die commentatoren vandaag (en de volgende dagen).
    De eerste die ik vanmiddag op de radio hoorde was de onvolprezen Guy Van Hengel. De man die van de ene regering naar de andere shopt, en daarvoor op alle mogelijke lijsten durft gaan staan. Hij werd bijgetreden door Laurette Onckelinx. De N-VA ontneemt de Brusselaars hun identiteit. Hun identiteit… Iets dat de Vlamingen nochtans niet mogen hebben. Beiden vergeten evenwel (en ze worden er door geen enkele interviewer op gewezen) dat onderwijs, cultuur en welzijn in het Brussels hoofdstedelijk gewest nu reeds gemeenschapsmateries zijn. Inderdaad, je gaat er naar een Vlaamse school (Vlaamse gemeenschap) of Franstalige school (Franse gemeenschap). Bart Brinckman ziet dat ook niet zitten, want wat met gemengde huwelijken, vraagt hij zich met (gespeelde?) ernst af... Inderdaad Bart, die kinderen kunnen nu niet naar school zeker? Maar vent toch. Alsof gemengde huwelijken problemen zijn. Kan iemand die lid is van een Neutraal Ziekenfonds ook niet huwen met een lid van de CM misschien? Of een Brusselaar met iemand van buiten Brussel? Geloven die mensen zichzelf nu eigenlijk?
    De N-VA is in ieder geval een grote uitdaging aangegaan. Ons ideaalbeeld ligt nu op tafel. Klaar voor intern debat. De leden zullen zich uitspreken.
    En vervolgens de kiezers. Het is een aanbod aan onze democratie. Een aanbod waarvan wij vast overtuigd zijn dat dit een weg is naar het bestendigen van welvaart en welzijn in ons land. Het is aan de kiezers om straks te oordelen. Wij zullen in ieder geval niks onverlet laten om hen dat duidelijk te maken.  En de Van Hengels, Sinardets of Brinckmannen van deze wereld? Ook zij hebben op 25 mei 2014 hun enkele stem uit te brengen…

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    28-09-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zijn wij nu echt achterlijk?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Zijn wij nu echt achterlijk?
    Neem nu de inhuldiging van de koning en de koningin in Antwerpen. Burgemeester De Wever draagt een das met een leeuwenmotief. O schande, en uitvergroot op prime-time.  Een provocatie?
    Oei, maar zijn er ook geen Belgische, zoals op het Belgisch wapenschild? Union faire la force? Want als dat leeuwenmotief op zijn das iets te maken heeft met de Vlaamse leeuw, dan mag je gerust zeggen dat ik de broer van Pinoccio ben. Jongens toch. Een Venetiaanse leeuw is plots een vermomde Vlaamse. Zelfs in een kameleon op De Wevers das zou men een Vlaamse leeuw zien: een teken van protest!
    Alles kadert natuurlijk in een sfeer van verdachtmaking. Een leeuw, en toch zeker een Vlaamse wordt door velen graag gezien als een anti-symbool: anti koning, anti Belgisch, anti vreemdeling, anti alles en nog wat. Ik kan me daar eindeloos aan ergeren. En ja, dan beklijft mij het gevoel van achterlijkheid. Want die leeuw staat wel degelijk voor iets. Voor “onze” gemeenschap.
    Als ik de koning en de koningin Waalse marktpleinen zie betreden, zie ik evenveel Waalse hanen als tricolore vlaggetjes in de handen van schoolkinderen. Dat getuigt dan plots van immense vaderlandsliefde; een daad van warme ontvangst. Welke school in Vlaanderen durft het aan haar kinderen leeuwenvlaggetjes in de polletjes te stoppen?
    Die ergernis van mij heeft ook nog een andere reden.
    Voor een paar weken organiseerde de Desselse cultuurraad op en rond ons gemeentehuis een multi-cultureel feest met medewerking van heel wat Desselaars van Afrikaanse afkomst. Er werd gedanst en gezongen, gegeten en gedronken. Een leuk feest en alles in een prima sfeer met zelfs onze schepen van cultuur in een Afrikaans kleed. Tot ik een week na de feiten een telefoon kreeg van de Gazet van Antwerpen met een vraag over de problemen met de Desselse cultuurbonnen. Ik moest even bezinnen en achter mijn oren krabben. Een probleem met de Desselse cultuurbonnen? Wij hebben helemaal geen cultuurbonnen in Dessel, laat staan een probleem daarmee. Bleek dat een jonge socialiste haar beklag maakte bij de krant omdat op de drankbonnen aan één zijde de officiële Vlaamse leeuw afgedrukt stond. Hoe kon dat nu op een multi-cultureel feest? Weer een frats van de N-VA die meent zich alles te kunnen permitteren was haar analyse. De jonge progressieve dame weet blijkbaar niet dat die vlag het symbool is van onze hele gemeenschap. Van al de mensen die hier wonen: blank, zwart, bruin en geel.  Dat dat symbool even veel afstotelijk is als de Amerikaanse adelaar op het dollar biljet. En dat je van je eigen cultuur moet vertrekken om andere te ontmoeten. Multi wil zeggen meerdere en onze eigen cultuur is er daar één van.
    Bij het begin van het parlementair jaar maandag kregen alle Vlaamse parlementsleden een knoopspeldje met daarop het logo van ons Vlaams parlement en daarin natuurlijk de Vlaamse leeuw. Opmerkelijk hoe weinigen het (durven) dragen. Verlegen? Verlegen voor het symbool van hun eigen parlement waarvan ze deel uitmaken? De Vlaamse leeuw in het logo zal er zeker voor veel tussen zitten...
    De Catalanen mogen fier zijn op hun senyera en dragen ze massaal  op hun feestdag. De Basken hun ikurrina en de Nederlanders hun rood, wit en blauw. De Amerkianen hun stars en stripes en ja de Walen hun haan. Ieder zijn vlag. Ieder zijn symbool. Alleen wij hier bij ons? Wij moeten die leeuw voor sommigen ver weg stoppen. Hoe achterlijk.
    Bij mij wappert ie dagelijks in de voortuin. Als statement. En  met een voordeur die voor iedereen open staat.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (3)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Uitbreiding Sportpark Brasel
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Uitbreiding Sportpark Brasel
    Vanochtend werd de uitbreiding van de sporthal in Sportpark Brasel feestelijk geopend. Hieronder mijn toespraak.
    Geachte collega’s uit college en gemeenteraad,
    Leden van de gemeentelijke sportraad,
    Geachte genodigden,
    Mijlpalen moeten gevierd worden. Dat is niet alleen een ongeschreven wet. Iets waar je fier op bent, mag en moet in de kijker gezet worden.De uitbreiding van deze sporthal in Brasel is alvast zo een mijlpaal. En geen kleine. Geen onbelangrijke.
    Sta me toe dat ik met jullie even een reis door de tijd maken. Nu ik op een zucht van een halve eeuw Desselaar zijnde beland ben, denk ik dat we dat wel eens mogen. Zeker als ik die reis door de tijd op hang aan het sportaanbod in onze gemeente en de sportinfrastructuur in het bijzonder.
    Het was pas in 1975 dat de Spinhal haar deuren opende. Buiten voetbal was het armoetroef. Basketbal en volleybal zetten hun eerste bescheiden stappen op het pleintje achter de kerk, op de hoek van de Pastorijstraat en de Hofstraat.
    En die Spinhal kreeg jaren later uitbreiding met een eerste asfalt tennisterrein  polyruimtes, B-hal, en tennisterreinen op graffel. En allemaal werk van vrijwilligers…
    Hier in Brasel werd midden jaren zeventig de eerste BPA sportcentrum op de tekentafel ontworpen en goedgekeurd. Buiten Braberg sport en de Kempenzonen was hier weinig sport aanwezig. O ja een eerste fit-o-meter, als resultante van het prille BLOSO sportbeleid. Vlaanderen werd bevoegd voor sport en zou sport ook op de kaart zetten.
    Weldra veerschenen hier in Brasel de jeugdterreinen van Dessel Sport. 3 stuks… Met kleedruimtes en douches. Ter vervanging allemaal van het B- en C-terrein in de Boonhofstraat waar we ons na heroïsche voetbalwedstrijden wasten in plastic kommen...
    Maar op gemeentelijk infrastructureel vlak bleef de klok in grote mate stil staan.
    Van een gemeentelijk sportbeleid, die naam waardig, waarbij ook infrastructuur een rol gaat spelen, is het wachten tot in de jaren negentig. Na de oprichting van vzw SID, Sportinstellingen Dessel, wordt de trein definitief op de rails gezet en is er geen houden meer aan. En iets dat bolt, blijft bollen…
    Aan de Spin verschijnt een tennishal (2000) en het beheer van  de sportinfrastructuur van de Spin komt in handen van de gemeente. Later volgt de aankoop.
    In hetzelfde jaar krijgt BMX2000, vandaar die naam natuurlijk, de hier aanpalende grond op het “Seuntjesland” om het Joel Smetcirsuit aan te leggen. Bij de opening kampen een Stefan Everts, een jonge Sven Nijs en Tom Steels voor de eer. Wie zijn de echte sportmannen? De motocrossers of de coureurs? De motocrossers winnen…
    In 2006 wordt deze sporthal gebouwd en komen er aan de Kleine Boeretang drie voetbaloefenterreinen bij. De BPA Sportcentrum Brasel ondergaat twee structurele aanpassingen. De laatste nog zeer recentelijk, nu onder de vorm van een RUP en in 2008 lopen we de Finsepiste in. 
    Het Armand Melisstadion opent haar deuren in de zomer van 2011 en er wordt al naarstig getekend en gewerkt aan een uitbreiding van deze sporthal. De ambitie is om alles wat nog in de oude Spinhallen aan sportieve activiteit aanwezig is, naar hier te kunnen overbrengen.
    Ondertussen was de school in Witgoor ook vernieuwd met een turnzaal die na de uren ter beschikking staat van sportend Dessel.
    Beste genodigden,
    Een recente sociologische doorlichting van onze gemeente door de Thomas More hoge school leert ons dat alle Desselse sportclubs die, gebruikmakende van de gemeentelijke infrastructuur of van de door hen zelf gebouwde en onderhoude sportinfrastructuur in totaal 4.395 leden tellen. Desselaars en niet-Desselaars die hier bij ons hun sport beoefenen. 4.395 leden bij de 47 Desselse sportclubs, van de jongste turner bij Spinfit tot de ex-Rode Duivels Bart Goor en Joris Van Hout. 4.395 sporters in een gemeente met 9.230 inwoners. Wie doet het ons na?
    De uitbreiding met een vierde hal-deel, maar meer nog onze impressionante vechtzaal en bijhorende ruimtes gooien hoge ogen. Misschien toevallig. Maar nadat begin deze week de oud Sint-Truiden coryfee Guido Brepoels trainer werd van Dessel Sport, kwam de Truiense burgemeester me woensdag vragen of ze onze gevechtsportruimte eens mocht komen bekijken, want ze werd er in de fruitstreek op aan gesproken dat Dessel wat dat betreft een pareltje heeft.
    Een wereld van verschil met de doffe ruimtes op het witte doek waar een Silvester Stallone alias Rocky Balboa, of een Hillary Swank als Maggi Fitzgerald in “a million dollar baby” met o.a. ook Clint Eastwood, zich in het zweet werken.
    Om eenvoudig te zeggen, de Truiense burgemeester wil bij ons komen afkijken. En dat mag.
    Deze uitbreiding werd getekend doorstudiebureau Archilles. En gerealiseerd door Nijs-Driesen.
    Het project werd initieel geraamd op 1.599.128 euro en gegund voor 1.524.410 euro. De eindafrekening bedraagt 1.570.041. Slechts 45.000 euro meer, geen 3% meer en nog steeds 29.000 euro onder de raming. Voor wie vertrouwt is met openbare werken, geen evidentie, want las ik niet in een huis-aan-huis weekblad dat iemand uit eigen ervaring voorspelde dat dat minstens 2 miljoen zou gaan worden... Dat die voorspelling niet uitkwam is zeker ook te danken aan schepen Herman Minnen die dagelijks (en dat mag je letterlijk nemen) de werkzaamheden opvolgde.
    Ik dank samen met Herman ook al diegenen die vanuit clubs, Benny Rogmans mag ik hier ook zeker noemen, studiebureau Archilles, aannemer Nijs-Dries (die deze receptie mee mogelijk maken), en medewerkers van de gemeente dit klaar speelden.
    Guy Van den Boer en onze zaalwachters wil ik ook zeker noemen, want hoe vaak, Guy, niet gebeld bij opnieuw water insijpeling bij regen en storm. Want tijdens al die werken moest de werking in de bestaande hal ongestoord verder kunnen gaan…
    Allemaal een gemeende dank je wel.
    Beste verantwoordelijken in de sport, inclusief onze gemeentelijke sportraad met voorzitter Theo Van Reusel. Wat ik doorheen die jaren geleerd heb, dat is dat overheid en clubs, en binnen die clubs honderden vrijwilligers, samen tot veel in staat zijn. Infrastructuur bouw je en breid je uit als er dynamiek in de clubwerking zit. En dat bouwen geeft opnieuw positieve energie om ook op sportief vlak tandjes bij te steken. Hier in Sportpark Brasel bewijzen we dat dagelijks.
    Een mijlpaal is opnieuw in de grond geheid. Ik wens sportief Dessel een zelfde dynamiek en gedrevenheid toe om die ingeslagen weg verder te bewandelen.
    Want sport? Daar zijn we in Dessel gewoon goed in!

    Kris Van Dijck
    Burgemeester


    >> Reageer (0)
    17-09-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vroegtijdige schoolverlaters: meer dan een onderwijsprobleem
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Vroegtijdige schoolverlaters: meer dan een onderwijsprobleem
    Achtentwintig procent van de Antwerpse jongeren verlaat de middelbare school zonder diploma, zo blijkt uit een studie van het Steunpunt Studie en schoolloopbanen. En ook in andere Vlaamse steden ligt het aandeel boven het Vlaamse gemiddelde - een maatschappelijke tijdbom die aan het tikken is en waarover we erg bezorgd zijn. Dit moet een alarmbel zijn voor alle politici.
    Laat ons beginnen met het positieve nieuws. Bijna negen op de tien jongeren haalt een diploma of getuigschrift secundair onderwijs. In 2010 bedroeg het aandeel vroegtijdige schoolverlaters 11,1 procent - al is er hier, door de gehanteerde methodologie, allicht sprake van een kleine onderschatting. Gebruiken we de cijfers van Eurostat, waarin ook brede vormingsactiviteiten worden meegeteld, komen we zelfs uit op 9,6 procent. Dat is een topprestatie in internationale context. Een studie van de VDAB geeft bovendien aan dat negen op de tien Vlaamse schoolverlaters na een jaar aan het werk is. Dat is lang niet slecht.
    Versnelling hoger
    Nu het alarmerende nieuws. In de stad Antwerpen blijkt liefst 28 procent van de jongeren de school te verlaten zonder een diploma. En ook andere steden in Vlaanderen zitten meestal ruim boven het gemiddelde. Over welke groep gaat het dan precies? We weten dat de ongekwalificeerde uitstroom nog steeds hoger ligt bij jongens dan bij meisjes. Maar er is meer. Ook de thuissituatie speelt een grote rol. Enkele cijfers ter illustratie: 4,5 procent van de Nederlandstalige vrouwelijke schoolverlaters in 2010 met een hoogopgeleide moeder waren vroegtijdige schoolverlaters; voor de anderstalige jongens met een laag geschoolde moeder was dat 40,6 procent. Of nog: bij de Nederlandstaligen bedraagt het aandeel vroegtijdige schoolverlaters 9,6 procent; bij de anderstaligen gaat het over 30,3 procent, ruim het drievoud dus. Dat zijn alarmerende cijfers, en willen we vermijden dat deze schoolverlaters terechtkomen in een vicieuze cirkel van werkloosheid en kansarmoede, dan moeten we nu actie ondernemen. Dit maakt duidelijk dat we in Vlaanderen worstelen met de resultaten van een jarenlang falend federaal migratiebeleid. Met 14,3 procent actieve migratie (met het oog op studie of arbeid) scoort België aanzienlijk lager dan Nederland (39,3 procent), Duitsland (41,9 procent) en Frankrijk (41,9 procent). Het hoeft geen betoog dat de oververtegenwoordiging van passieve migratiekanalen een rechtstreeks effect heeft op de achterstandspositie van nieuwkomers (en hun kinderen en kleinkinderen). Dat bleek onlangs ook uit een OESO-rapport over de armoede, onderwijsuitval en werkloosheid bij migranten. Dit ontslaat ons in Vlaanderen echter niet van de verantwoordelijkheid om deze groep van nieuwkomers zo goed mogelijk op te nemen in onze samenleving.
    Daarom heeft Geert Bourgeois (N-VA) in Vlaanderen het inburgerings- en integratiebeleid een versnelling hoger geschakeld door beide onlosmakelijk aan elkaar te koppelen. De kennis van de Nederlandse taal is een noodzakelijke voorwaarde voor een geslaagd inburgeringstraject in het algemeen en een succesvolle schoolloopbaan in het bijzonder. Daarom is het een goede zaak dat de Vlaamse regering, onder impuls van de N-VA, met de onderwijshervorming een hele reeks maatregelen heeft genomen om de kennis van het Nederlands op te krikken.
    Taalscreenings aan het begin van het lager en het secundair onderwijs moeten eventuele taalproblemen en taalachterstand Nederlands in kaart brengen. In het basisonderwijs wordt het mogelijk om volwaardige taalbadklassen Nederlands in te richten, gaande van enkele weken tot maximaal één jaar voor leerlingen die dat echt nodig hebben. En wanneer blijkt dat de kennis van het Nederlands van leerlingen in het secundair onderwijs zelfs na intensieve begeleiding onvoldoende is om succesvol school te lopen, zullen scholen die leerlingen kunnen verplichten om buiten de normale lesuren gedurende drie uur per week hun Nederlands bij te schaven. Maar misschien moeten we nog een stap verder gaan. Professor Frank Vandenbroucke stelde onlangs dat investeren in jongeren veel meer rendeert dan overheidsuitgaven in de latere jaren. Wij volgen hem daarin volledig. Des te problematischer is het daarom dat uitgerekend de groep die het meeste baat heeft bij school, de schoolgang vaak nog uitstelt. Waarom vervroegen we de leerplicht niet? Op die manier werken we onnodige taal- en leerachterstanden weg, en creëren we gelijke startkansen voor elk kind.
    Inspanningen
    Willen we nieuwkomers en hun kinderen volwaardig integreren in onze samenleving, dan zijn talenkennis en een goede inburgering echter geen voldoende voorwaarde. Integratie gaat verder dan inburgeren alleen en verwacht zowel inspanningen van de nieuwkomers als van de ontvangende samenleving. In Vlaanderen worden heel wat kansen geboden aan nieuwkomers.
    Het is aan de nieuwkomers om deze kansen ook te grijpen.

    Kris Van Dijck
    Zuhal Dernir

    >> Reageer (0)
    10-09-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Open cirkels
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Open cirkels
    Inhuldiging project ‘Heitof’
    Op zaterdag 7 september werd het kunstwerk 'Open cirkels' onthuld in het bijzijn van minister Vandeurzen. Aan dit kunstwerk werkten een tiental mensen met een geestelijke handicap gedurende drie jaar. Het beeld staat aan woonhuis de Hei aan de Kruisberg in Dessel en wordt opgenomen in de Desselse pleintjes met een verhaal. Het project met personen met een handicap is uniek en we zijn er in Dessel ook buitengewoon fier op. Ter voorbereiding van het echte kunstwerk maakten onze kunstenaars ook andere beelden in keramiek. Hier poseren de minister, samen met Benny, wiens kunstwerkje de minister aankocht, naast drijvende kracht Lieven Maes. Hieronder mijn toespraakje van zaterdag:
    "Geachte Heer minister,
    Collega’s uit college en gemeenteraad,
    Beste vrienden van de Hei,
    “I have a dream. Ik heb een droom”, het waren vijftig jaar geleden de gevleugelde, historische woorden van Martin Luther King. Hij droomde van gelijke rechten voor de zwarten in de Verenigde Staten. Gelijke rechten die ze in de verste verte niet hadden.
    Maar het waren ook de woorden van een handvol ouders hier in Dessel, toen ze me vijftien jaar geleden opzochten. “Ik heb een droom” was de droom dat hun kinderen, kinderen met een handicap, in eigen dorp, in eigen omgeving, zelfstandig en toch begeleid zouden kunnen leven en oud worden.
    Die droom, van die mensen werd en wordt dag na dag waar gemaakt, hier op de Hei dankzij vzw De Rusthuif. Want ja, het begon bij een droom, en dromen zijn niet altijd bedrog.
    Maar hier in woonhuis de Hei wonen niet alleen mensen. Speciale mensen, toffe mensen. Hier op de Hei gebeurt altijd wat en zijn velen welkom.  Hier wordt dan ook wel wat gefeest en gedanst. We hebben hier ook een echte ‘Swing’, elke vrijdag namiddag.
    En soms, soms maken we er een echt groot feest van. Dan zetten we er een tent bij en nodigen we al onze vrienden uit: de buurt, de mensen van de As, het gemeentebestuur, en als het een echt groot feest is, de minister van Welzijn. En ja, als we ze vragen, komen ze allemaal. Met minister Steven Van Acker was het zo tof, die kwam met ons meezingen (weten jullie nog?), dat we dachten, dat moeten we nog eens doen en minister Jo Vandeurzen gaat ook zeker naar de Hei komen. Die gat dat ook ‘Heitof’ vinden. En voila, hij is er, ook die droom komt uit.
    Mijnheer de minister, wat hier vandaag gebeurt, is een mooi voorbeeld van ‘transversaal beleid’. Een moeilijk woord, dat we in het Vlaams beleid weleens tegenkomen. Het is een beleid waarbij we vanuit verschillende beleidsdomeinen aan eenzelfde doelstelling werken. Voorgaande sprekers hebben uitvoerig besproken wat dit initiatief betekent en hoe het tot stand kwam. Met kunst, met creativiteit, zin geven. Bouwen en creëren van iets unieks. Een kunstwerk. En dit met mensen van wie we, laat ons eerlijk zijn, dat niet echt verwachten. Iets waar zij en wij fier op kunnen zijn.
    Transversaal, want als ik naar mijn eigen gemeentebestuur kijk, quasi elke dienst, quasi elke schepen heeft een steentje bijgedragen.Het begon bij Erik Gys, schepen voor personen met een handicap, met het muziekfestival aan de Kristallijn en de droom die daar ontstond om een materieel kunstwerk te maken. Geen noten, woorden en muziek, maar tastbaar en zichtbaar. Schepenen van cultuur Ellen Broeckx en Viviane Willems die mee de kar trokken. Schepen Herman Minnen die met zijn technische dienst de voorbereidende werken deed, want een goed kunstwerk behoeft een goede ondergrond, een goede sokkel.
    Transversaal ook omdat niet alleen de overheid haar steentje bijdraagt. Een overheid kan het niet alleen. Mensen als Lieven Maes  en Jos Van Craenendonck  die niet en nooit aflaten en zo dromen omzetten in daden en resultaten.
    Ik denk, mijnheer de minister, dat dit een minister van Welzijn als muziek in de oren moet klinken. Al die beleidsdomeinen, al die mensen die dat welzijn mee vorm geven. Hier op de Hei geven we het voorbeeld. We zijn vereerd dat we u dat kunnen tonen. Ik geef u dan ook graag het woord."  

    Kris Van Dijck
    Burgemeester


    >> Reageer (0)
    21-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.We scoren niet slecht!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    We scoren niet slecht!
    Als je het maar dikwijls genoeg verkondigt, dan geloven de mensen het op den duur wel, is een veel gebruikte tactiek die vaak rendeert. Ook Michel Vandersmissen, adjunct-hoofdredacteur Knack, trapt in die val. Of misschien erger, hij bezondigt zich daar zelf aan. Zo schrijft hij in zijn column op de Knack-website: “Internationaal vergelijkend onderzoek leert dat de kwaliteit van ons onderwijs weliswaar nog goed is, maar de laatste jaren de aansluiting verliest met de koplopers. Sterker nog, het Vlaamse onderwijs scoort het best – of het slechtst, zo u wilt – als het gaat om het in stand houden van sociale ongelijkheid. En dat kan onmogelijk de bedoeling zijn. Onderwijs is er immers om ons en onze kinderen meer kansen te geven. Het is dé springplank naar een beter leven.”
    Waar baseert de heer Vandersmissen de stelling op dat wij het best (slechtst) scoren als het gaat om het in stand houden van de sociale ongelijkheid? Waar zijn de bewijzen? Zijn alle, miljoenen euro’s sinds 1991 (toen OVB), GOK-middelen (GOK = gelijke onderwijskansen) dan weggegooid geld? Neen, wij scoren niet het slechtst! Integendeel! En ik zal het bewijzen ook:
    - Ludger Woessmann (o.b.v. TIMSS): “Family background has strong effects both in Europe and the United States, remarkably similar in size. France and Flemish Belgium achieve the most equitable performance for students from different family backgrounds, and Britain and Germany the least.”
    - Jan Van Damme (o.b.v. o.m. PISA en TIMSS): “Als we rekening houden met de kenmerken van de leerlingen bij de start van het secundair onderwijs (=prestaties, intelligentie...) dan brengen leerlingen met een hogere en lagere sociaal–economische status (SES) het ongeveer even ver in het secundair onderwijs. Leerlingen met een hogere SES blijven ook even vaak zitten als leerlingen met een lagere SES. De socio–economische status van de leerling heeft slechts een klein effect op de eindpositie in het secundair onderwijs.”
    - Bieke De Fraine (o.b.v. PISA en TIMSS): “Een wijdverspreide misvatting is dat de PISA-studies zouden aangeven dat Vlaanderen het internationaal gezien niet goed doet voor zijn sociaal zwakkere leerlingen. Het tegendeel is waar. Leerlingen uit lage SES-gezinnen en allochtone leerlingen behalen gemiddeld betere resultaten in Vlaamse scholen (...) Uit TIMSS blijkt bovendien dat de kloof tussen autochtone leerlingen uit lagere SES-gezinnen en gemiddelde/hoge SES-gezinnen erg klein is.”
    - Roelande H. Hofman (o.b.v. TIMSS): “The outcomes make clear that Austria, Belgium (Flemish), Ireland and the Netherlands show the lowest gap between their native middle- high/SES and native low/SES students and in that respect these countries can be assessed as fairly equity-providing education systems.”
    Dirk Van Damme, de topman inzake onderwijs van de OESO en vroeger kabinetschef van Frank Vandenbroucke, zegt overigens ook: “Gelijke onderwijskansen worden in Vlaanderen verhoudingsgewijs minder negatief bepaald door de sociale achtergrond en het thuismilieu. Veel landen hebben een sterkere impact. Enkel Canada, Finland en Korea slagen er in een hoger excellentieniveau met minder impact van thuismilieu op leeruitkomsten te combineren.”
    Kan het beter? Ja, het kan beter.
    De meeste ouders geven in de Knack-enquête aan dat de taalachterstand voor hen het grootste probleem is. Ik denk dat ze overschot van gelijk hebben. Is dat juist het element in de hervorming van het secundair onderwijs waar de N-VA het meest op woog. Niet alleen in de hervormingsplannen, maar ook in grote mate reeds vertaald in decreetgevend werk (OD XXIII): taalbad, taalproef, inburgering,…
    Anderzijds is de N-VA in het geheel niet verrast dat het onderwijsveld (nog) niet gewonnen is voor hervormingen. Dit duiden als: “het onderwijs en de onderwijsmensen zijn conservatief”, of: “veel mensen verkiezen de zekerheid van het status-quo boven de onzekerheid van verandering”, is heel vrijblijvend. Vooral dat laatste zou voor mijn partij een pijnlijke vaststelling moeten zijn…
    Toen professor Wim Van den Broeck (VUB) in april met een gelijkaardige conclusie kwam, en ikzelf dit ventileerde in De Tijd, was het huis te klein. De professor werd beschimpt en ik mocht spitsroedenlopen tijdens een actualiteitsdebat in het Vlaams Parlement. Ik ben tot op heden het enig parlementslid dat zoiets meemaakte.
    Ik ben er evenwel van overtuigd dat in de hervormingen die afgesproken zijn, de juiste elementen zitten om het schip stevig op koers te houden. Ik ben het dus niet eens met diegenen die nu reeds roepen dat de volgende regering haar huiswerk opnieuw moet maken. De stap die in mei-juni afgesproken werd, straks correct zetten, in samenspraak en dialoog met de leerkrachten, leerlingen en ouders, dàt is nu de uitdaging. De N-VA neemt die handschoen op!

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (1)
    04-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bloedlijnen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Bloedlijnen
    Karel De Gucht is van geen eerste boude uitspraak gespeend. Maar de pot die de ketel verwijt? Zeg nu zelf. Nauwelijks is hij grootvader - waarvoor ik hem, collega Jean-Jacques, de mama en de hele familie feliciteer - of hij ontwaart bloedlijnen binnen de N-VA.
    (zie o.a. http://www.standaard.be/cnt/dmf20130804_00680573)
    Voor iemand die zijn zoon juist op basis van zijn achternaam, zijn bloedlijn, het parlement en de gemeenteraad van Aalst in loodst kan zo’n vergelijking mijnsinziens wel tellen. Daar bestaan Bijbelse uitspraken voor, maar die zijn niet aan de Eurocommissaris besteed.
    Maar bloedlijnen? Wat zijn dat eigenlijk? We komen dan snel bij stamboomonderzoek terecht. Is de kersverse bompa zijn stamboom aan het uittekenen? Afstamming. Het doorgeven van ouder op kind. Is daar iets mis mee?
    Ik denk dat ik in alle politieke families kinderen-van terugvind. Van Rompuys, De Clercken en Dehaenes, Vanderpoorten en Dewaelen.  Tobbacken, Vandenbossches en Detieges,…
    Maar bij de N-VA? Daar moet onmiddellijk de term bloedlijnen geponeerd worden. Als ik om me heen kijk, zie ik slechts één parlementslid van de N-VA wiens pa ook lid was van de Senaat. Dat vele van onze ouders evenwel met hun twee voeten in de Vlaamse beweging stonden; mag het? Gaat mijnheer De Gucht nu ook alle politici verdacht maken wiens ouders militeerden in vakbonden, drukkingsgroepen, socio-culturele organisaties, of op andere terreinen hun koppen boven het maaiveld staken? Shame on you Karel.
    Zo kom ik dan ook bij de Schiltzen, Borginons, Tommeleinen en andere Somersen terecht. Hoe zit het met die hun bloedlijnen? Daar geen probleem neem ik aan. Neen die bloedlijn is gezuiverd. Toen de PVV de operatie verruiming inzette en de liberalen hun ogen richtten op de Vlaamsnationale Volksunie, begin jaren negentig, waren die bloedlijnen geen probleem. Neen, toen ging het over het verwerven van macht in naam van de burgermanifesten en dito gespin. In het begin van deze eeuw probeerden ze dat nog eens met de restanten van Spirit. Ook toen geen schroom om bepaalde bloedlijnen aan te boren. En in 2003 haalden ze de ultieme poging uit de kast: een kiesdrempel tegen de N-VA om ze vervolgens met smoesjes richting een kartel VLD-N-VA te sturen. Het doel: de grootste zijn. Toch vreemd dat de liberalen het steeds in die vermaledijde Vlaamsnationale familie gingen zoeken. Was alleen daar talent te vinden? Interessante bloedlijnen blijkbaar. De socialisten en christendemocraten die voor de liberale zwanenzang kozen waren immers op één hand te tellen…
    Maar verder op de essentie. Nationalisme is gevaarlijk zegt Karel van Berlare. Als straks de Rode Duivelsgekte losbarst op weg naar Brazilië. Of Nederland opnieuw oranje en Italië azuri  kleuren, de naties achter hun banieren stappen bij de openingsplechtigheid van opnieuw een internationaal sportspektakel en de nationale hymnes weerklinken bij de medaille uitreikingen, is dat dan een gevaar voor Europa? Als volkeren hun plaats willen opnemen binnen de Europese Unie (Schotten, Catalanen, Basken, Vlamingen,…), naast of in plaats van de door oorlogen, te vuur en te zwaard, en vorstelijke huwelijken tot stand gekomen natiestaten, is dat een probleem voor Europa? Neen toch. Democratische entiteiten die zich inschakelen in de Europese besluitvorming en er mee de rijkdom van bepalen. Wat is daar mis mee?
    Karel De Gucht is al een tijdje bezig zijn ziekelijke trekjes, die hij vroeger ontbond tegen alles wat Katholiek was, tegen de N-VA in te zetten. Doen Karel, maar probeer in het vervolg eens steekhoudende argumenten aan te dragen. Iets fundamenteler. Iets indringender. Iets ernstiger dan godbetert: bloedlijnen...

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (1)
    25-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aan Lex Moolenaar
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Aan Lex Moolenaar
    Beste Lex,
    Vanuit de verre Antwerpse Kempen wil ik toch wel reageren op uw artikel ‘0p zoek naar een Antwerpse Martin Luther King’. (link onderaan) Ja, ook in de Kempen wonen politici die verkozen zijn, mede door stemmen uit de Metropool. De provinciale kieskring, weet je wel. Een decreet, tien jaar geleden nog door mij zelf ingediend. Ik voel me dus ook een beetje Antwerpenaar. En bovendien, al is dat wel bijna twee decennia geleden, nog les gegeven in Deurne, waarvan één jaar in een echte, maar mag ik dat zo nog noemen, migranten school.
    Dat u Abou Jahjah bijna de rol van Martin Luther King toedichtte, is dat de dominee geen oneer aandoen? Ik twijfel toch wel luidop of Abou Jahjah de geweldloosheid zo hoog in het vaandel voerde. Ik vond het alvast vreemd dat wanneer ik hem ontmoette op schooldebatten, jawel schooldebatten, hij zich liet omringen door bodyguards in lange jassen en zonnebrillen. Niet echt uitnodigend. Maar goed.
    Wat mij wel enorm stoort, is volgende passage uit uw opiniestuk:
    “Ingrijpende maatregelen in het onderwijs en op de arbeidsmarkt dringen zich op, want de strategieën van de voorbije decennia blijken niet te werken. Het onderwijsdebat heeft bewezen dat we niet moeten wachten op actie van de hogere overheden.” Ik vind dit nogal gratuit. Laat ook jij je meeslepen in de stroom van betweters die omdat domeinscholen niet verplicht zullen worden, er geen ingrijpende maatregelen komen? Ik word daar echt boos om. En boosheid is een slechte raadgeven, zeker in de politiek. 
    Van wat ik van de toestand in de Blokkendoos hoor en lees, onthoud ik in de eerste plaats dat om de toestand goed te verstaan én te begrijpen er gebotst wordt op een taalbarrière. Kinderen die niet genoeg Nederlands kunnen om zich uit te drukken. Zelfs voor een Vlaamse kleuter is dat al niet evident. Het is blijkbaar ook niet alleen een Vlaams fenomeen, want komt het gezin dat het hardst roept niet uit Nederland? En werden ze daar al niet gevolgd door Jeugdzorg? Maar dat ter zijde.
    De onderwijshervorming zet juist heel erg in op die taalverwerving. Bij kleuters, bij lagere schoolkinderen. Taaltesten, en –screenings. Taalbaden en extra lessen. Kosteloos voor de gebruikers, maar wel serieuze investeringen vanwege de door u genoemde hogere overheden. Maar diezelfde overheid kan wel pas iets doen vanaf het moment dat die kinderen naar school komen. Mogen we ook eens een appel doen op de verantwoordelijkheid van de ouders? Waarom spreken zij met hun kinderen geen Nederlands? Willen zij niet hun toekomst uitbouwen in dit land, een land waar de voertaal Nederlands is? Als we het wij-zij-denken willen doorbreken moet de liefde van twee kanten komen. Stop dan ook aub met te zeggen dat de overheden niks doen. 
    En ten slotte, Lex, stel je eens in de plaats van die 23-jarige juf en haar collega’s. Wat als blijkt dat zij niks fout deden? Tot op heden, bij mijn weten, toch geen enkele aanwijzing daartoe… Denk jij dat zij nog terug voor de klas willen? Je zou voor minder het onderwijs de rug toe keren. En dan maar klagen dat er plaats tekorten zijn en dat er geen leerkrachten te vinden zijn. Ook weer de fout van de overheid dan? Natuurlijk, van wie anders.

    Kris Van Dijck

    http://www.gva.be/opinie/standpunt-antwerpen/extern-op-zoek-naar-een-antwerpse-martin-luther-king.aspx


    >> Reageer (0)
    09-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Slimme maatregelen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Slimme maatregelen
    Op woensdag 5 juni debatteerde het Vlaams Parlement over het ‘Masterplan hervorming Secundair Onderwijs’. Hieronder de door mij uitgesproken basistekst.
    Voorzitter,
    Dames en heren ministers,
    Collega’s,
    Ik wil vooreerst benadrukken dat het Vlaams onderwijs zoals we dat nu kennen, goed onderwijs is en dat het nu aan de top staat. We zijn tweede in Europa en horen bij de wereldtop. Er zijn weinig landen die ons voorgaan. Met andere woorden het is sterk en kwaliteitsvol. Dag in, dag uit geeft een hardwerkend en gemotiveerd lerarenkorps het beste van zichzelf. Maar, collega’s, die leerkrachten, ouders en ook wij, erkennen dat er knelpunten zijn. Knelpunten die ons onderwijs onder druk zetten en die weggewerkt dienen te worden aan de hand van wat wij al langer ‘slimme maatregelen’ noemen.
    We moeten bij een hervorming steeds de sterktes en de zwaktes, de doelstellingen van ons secundair onderwijs en de doelstellingen van een hervorming voor ogen houden. Wat willen we bereiken? Een hervorming in het onderwijs moet op dit moment in algemene termen drie zaken in acht nemen. Een, het aantal jongeren dat uit het onderwijs uitstroomt zonder diploma moet
    verminderd worden. Twee, de sterke leerlingen moeten uitgedaagd blijven. En laat het duidelijk zijn, met sterke leerlingen bedoel ik cognitief sterke leerlingen, maar ook die technisch en praktisch sterk zijn, sterke leerlingen in het brede scala. Drie, op alle niveaus moet er meer aandacht komen voor wetenschap en techniek. Natuurlijk zijn er nog andere doelstellingen, maar dit zijn voor ons de drie belangrijkste. We willen die problemen ook fundamenteel aanpakken.
    We moeten dus ook durven te kijken naar de oorzaken van die problemen. Die zijn divers. Spreek met veel leerkrachten, zeker ook in onze grootsteden: een van die problemen is het niet kennen van de onderwijstaal. Daar moeten we echt op inspelen. Ik kom daar zo dadelijk op terug. Wetenschap en techniek hebben niet dezelfde plaats in ons onderwijs als bijvoorbeeld wiskunde en Frans, en worden ook onvoldoende gewaardeerd en gestimuleerd. Ook is er de sociale context waarin heel wat
    kinderen opgroeien. Ten slotte is er ook de oriëntering, die te weinig op basis van competenties gebeurt. Die problemen zullen we echt niet oplossen door ons onderwijs benedenwaarts te nivelleren. Neen, we moeten een aantal gerichte ingrepen doen, die specifiek die pijnpunten in ons     huidige onderwijs aanpakken, om zo de kwaliteit van ons onderwijs te verbeteren. En ja, de N-VA heeft altijd constructief aan deze hervorming meegewerkt, vanuit een gedegen visie op het onderwijslandschap. Vanuit deze visie hebben wij, samen met de coalitiepartners, ook heel wat punten weten in te brengen. We zijn verheugd dat die ook zijn opgenomen in deze noodzakelijke hervorming.
    Schoolachterstand is vaak te wijten aan het niet kennen van het Nederlands. Daarom werden er in dit masterplan maatregelen opgenomen. Dit masterplan is gisteravond voltooid, maar we zijn daar echt al langer mee bezig. Zoals minister Smet terecht heeft gesteld, zullen de eerste gevolgtrekkingen ervan morgen in de commissie worden besproken. We krijgen dus een screening van de taalkennis als leerlingen overgaan van het kleuteronderwijs naar het lager onderwijs, en van het lager onderwijs naar het secundair onderwijs. Leerlingen die te weinig Nederlands kennen, kunnen tot een jaar taalbad krijgen. Er zal sprake zijn van verplichte uren Nederlands na de uren, de zogenaamde bijspijkerlessen, en er is ook aandacht voor de ouders, in het Integratiedecreet. Ook andere soorten achterstand moeten doelgericht worden aangepakt. In het eerste en tweede jaar van het secundair onderwijs zullen, naast de basisvorming en de basisoptie, een aantal uren toelaten om te remediëren voor leerlingen die een achterstand hebben opgelopen, en extra verdieping te geven voor diegenen die meer kunnen.
    Een keuze voor wetenschap en techniek moet een positieve keuze worden. In dit verband wil ik hier een oproep doen. Ik had zondag een heel boeiende ervaring met leerlingen van de eerste graad houtbewerking. Zij waren erg trots op het werk dat ze hadden gemaakt. Dat is iets dat ik voel bij heel veel leerlingen uit het bso en het tso, en ook bij leerkrachten daar. Laten we eens afspreken dat we het woord ‘waterval’ niet meer gebruiken. Een waterval impliceert dat men van boven naar beneden gaat. Het gaat echter om een andere oriëntering, een oriëntering op basis van competenties. In ieder geval willen we een keuze voor wetenschap en techniek die positief is en gebaseerd is op zowel de interesses als de capaciteiten van leerlingen. Kinderen hebben eigenlijk een natuurlijke interesse voor techniek, maar men biedt hun dat zo weinig aan. Om die reden komen die vakken in de basisschool. Onbekend maakt onbemind. Zet de deur open. Ook in de eerste graad van het secundair onderwijs worden wetenschap en techniek toegevoegd aan de basisvorming. Dat is dus niet niets, en dit zal in de beste omstandigheden gebeuren, door vakleerkrachten.
    Alle leerlingen moeten we blijven uitdagen. De N-VA wil een brede en degelijke algemene vorming, door die algemene vorming te versterken, door die te verbreden, zo u wilt. Daarnaast vinden we de getrapte studiekeuze zoals die in het masterplan staat vermeld, waarbij de leerlingen in het tweede jaar kiest voor een basisoptie, aangevuld met een differentiatie, een zeer goede zaak. Op die manier kunnen we sterke leerlingen vanaf het eerste jaar blijven uitdagen en kunnen we zwakke leerlingen intens remediëren.
    Deze hervorming behelst veel meer dan de bovengeschetste punten. Ik nodig iedereen uit om het masterplan eens rustig en volledig te lezen. Iedereen zal dan lezen en kunnen vaststellen dit op korte, middellange en langere termijn een belangrijke en noodzakelijke hervorming is.
    Voor de volledigheid wil ik even de aandacht op een aantal punten vestigen:
    Het aantal studierichtingen in de tweede en de derde graad zal worden gescreend, bijgestuurd, gereduceerd en op de noodwendigheid afgestemd. Het gaat dan om de arbeidsmarkt en om ons hoger onderwijs. Overbodige richtingen die geen aansluiting bieden, worden geschrapt.
    Elke verworven competentie zal worden gecertificeerd. Nu merken we dat een aantal leerlingen, vooral uit het bso, de school zonder diploma verlaten. Die mensen hebben competenties. Zij kunnen bepaalde zaken. We zullen dan ook voor certificaten zorgen.
    De eindtermen worden bijgestuurd. Naast de vaardigheden en de attitudes, wordt ook de kenniscomponent weer benoemd. De curricula worden bijgestuurd. De leerplannen worden geactualiseerd. De leerboeken worden aangepast. Dat is allemaal niet niets. Daar is tijd voor nodig.
    Er komt een verplichte stage in de derde graad van wat we nu het tso en het bso noemen. Op die manier helpen we jongeren aan hun eerste werkervaringen op de arbeidsmarkt. Bovendien zullen alle richtingen uit het bso tot een diploma van het secundair onderwijs leiden en, mits een bijkomend voorbereidend jaar, uitzicht op het hoger beroepsonderwijs bieden.
    Er komt een audit van de CLB’s.
    Er wordt gekeken naar de zij-instroom van leerkrachten en vakleerkrachten met expertise op de werkvloer.
    Er komt een oriëntatieproef op het einde van het secundair onderwijs.
    Zoals andere sprekers en leden van de Vlaamse Regering al hebben aangehaald, hebben we stevig en lang onderhandeld over de noodzakelijke onderwijshervorming. Het is de bedoeling van alle partners rond de tafel om ons onderwijs aan de top te houden. De N-VA is dan ook tevreden met het voorliggend masterplan en met de stroom aan punctuele maatregelen die de hardnekkige en netelige pijnpunten aanpakken. We zullen dit masterplan dan ook loyaal en consequent uitvoeren.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (1)
    22-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Respect
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Respect
    Vandaag werden zes collega volksvertegenwoordigers gevierd. Collega’s die 20, 25 of 30 jaren op de parlementaire teller hebben staan. Anciens, zoals men in de volksmond pleegt te zeggen. Eerlijkheid gebiedt mij dat er nog collega’s in die categorie zitten, maar niet gehuldigd wilden worden. Nu ja, ieder heeft het recht om al dan niet deelgenoot te zijn van de huldes.
    Bij zo’n huldiging horen natuurlijk laudatio ’s. Lofredes. Uitgesproken door de parlementsvoorzitter. En de Heer Jan Peumans deed het met stijl. Correct, de gehuldigden typerend, en met de nodige kwinkslagen.
    En zo werden de collega’s Jo Vandeurzen, Mieke Vogels, Karim van Overmeire en Jos De Meyer voor hun twintig, Dirk Van Mechelen voor zijn vijfentwintig en Eric Van Rompuy voor zijn dertig jaar parlementair mandaat gehuldigd. Waar de oudste in jaren normaal als laatste aan bod komt, werd de volgorde omgekeerd. Er zat een familielid in de zaal die nog een Europese top moest gaan voorzitten. Prioriteiten en elementaire vormen van beleefdheid nietwaar. Het is die beleefdheid die niet iedereen kenmerkt, die mij nu de pen laten nemen…
    Na de woorden van de parlementsvoorzitter is het aan de jubilarissen om zijn of haar dankwoord uit te spreken. Ieder vanuit zijn of haar invalshoek. Vanuit zijn of haar bezieling, motivatie, drijfveer. En zo heeft elk parlementslid zijn of haar verhaal. Moet je het steeds eens zijn met wat de ander zegt? Neen. Het is zijn of haar verhaal. En als iemand getuigenis aflegt van zijn of haar idealisme, van zijn of haar handelen, dan kan je daar alleen maar respect voor opbrengen… Zou je denken.
    Want wat stel ik vast? Dat dit respect er niet voor iedereen bij hoort. Bij menig parlementslid, evenals collegae jubilarissen, kon er geen applaus af voor collega Karim van Overmeire. Hoe moedig. Of is het kleinzielig?...  Denkt de goegemeente nu werkelijk dat ik het eens was met wat elke jubilaris zei? Neen toch. Mijn applaus, en dat van mijn fractiegenoten voor ALLE jubilarissen,  was er één van respect en elementaire vorm van beleefdheid voor de vele jaren inzet voor de gemeenschap. Van welke kleur ook. Dat er bij menig parlementslid, ook collega jubilarissen,  geen applaus af kon voor Karim Van Overmeire zegt veel over die parlementsleden.
    Nu ja, sommige partijen voerden ooit campagne met de slagzin: respect! Respect voor wat of wie? In ieder geval niet voor diegenen die er een ander gedacht op na houden…

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    31-03-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Surrealisme ten top
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Surrealisme ten top
    In januari debatteerde het voltallig Vlaams Parlement over het capaciteitsprobleem in ons kleuter- en leerplichtonderwijs. Alle partijen trokken hun registers open. Niet alle kinderen zullen per 1 september een plaats vinden. Er zou en moest geld gevonden worden.  Dit was een beschaving onwaardig. Kwatongen gingen zelfs zo ver de N-VA minister van begroting Philippe Muyters er van te verdenken alle oplossingen systematisch af te wijzen. Wat men al niet weet te verzinnen.
    Vorige week evenwel  tekenden zich in het vooruitzicht van de budgetcontrole 2013, die ondertussen achter de rug is, twee fenomenen af. Ten eerste drie ministers die extra geld vragen: Crevits, Van Deurzen en Smet.
    En een ander fenomeen: Antwerpen. In de koekenstad Antwerpen riep oppositiefractieleidster Kherbache (SP.a), tevens kabinetschef van Elio Di Rupo en partijgenoot van onderwijsminister Pascal Smet alle partijen op om hun stem te laten horen in Brussel en meer geld voor de capaciteitsproblemen te eisen. Open VLD schepen Claude Marinower liet er geen gras over groeien en deelde de eis.
    Burgemeester Bart De Wever neemt de handschoen op en spreekt er minister Philippe Muyters op aan. Die zegt een oplossing te hebben en dit op de budgetcontrole ook op tafel te zullen leggen.
    Dit laatste wordt door de burgemeester van Antwerpen gecommuniceerd. Niet meer of niet minder dan dat de N-VA een voorstel tot oplossing op tafel zal leggen.
    En dat, was net iets te veel… Het kot was alweer te klein. Ministers die geld eisen; geen probleem. Ministers die zeggen geld te hebben voor collega’s? Not done, niet collegiaal…
    De media, met De Standaard op kop, ontbonden weer al hun duivels. Dat de minister in eerste instantie zijn eigen partijvoorzitter, zijn eigen partij polste m.b.t. een mogelijke oplossing vond de krant er over. Dat doe je toch niet, in eigen partij overleggen...
    Tijdens de plenaire in het Vlaams Parlement gingen de poppen aan het dansen. De VLD-woordvoerster, de partij die in  Antwerpen de onderwijsschepen levert, en die dus als eerste zal aangesproken worden indien effectief het capaciteitsprobleem in Antwerpen niet zou opgelost worden, noemde de N-VA burgemeester een Fuhrer. De gezamenlijke oppositie, zonder cordon, gaf bij monde van Lode Vereeck  een gezamenlijke verklaring en verliet het parlement. De N-VA was opnieuw de gebeten hond. De N-VA meende een oplossing te hebben voor wat niet direct een bevoegdheid is van een N-VA schepen of N-VA minister en men ageert en reageert als een door een horzel gestoken paard. Ik heb daar maar één verklaring voor: frustratie!
    Gelijktijdig verschenen op krantenwebsites berichten dat de Belgische minister Reynders gehuldigd werd door oud-president Sarkozy voor de diensten die hij verrichtte voor de Franse Republiek. Na de uitverkoop van Electrabel, Dexia en Fortis een vreemd schouwspel. Daar enige politieke verontwaardiging over gehoord? Neen! Sorry, beste lezer, maar ik begrijp het echt niet meer. Verketterd worden om binnenlandse problemen te willen oplossen en bewierookt worden om het land uit te verkopen. Surrealisme ten top. Ja, dit is België…  En Vlaanderen…

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    10-03-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bedankt, Nand, en vaarwel!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Bedankt, Nand, en vaarwel!
    Eind 2000. Mijn laatste publieke toespraak als Burgemeester van Dessel in mijn eerste legislatuur. Ik moest er onmiddellijk aan denken toen ik vorige woensdag het droevige nieuws vernam. Pastoor Nand Bories was overleden in het academisch ziekenhuis van Edegem. Een zware ingreep en enkele complicaties later moest Nand veel te vroeg afscheid nemen van dit aards bestaan. En met zijn heengaan, zijn dierbare parochianen van hem.
    Nand werd geboren in Kapellen op 20 oktober 1949, groeide op in Ekeren Donk en werd op 25-jarige leeftijd als Norbertijn tot priester gewijd. Van 1977 tot 1997 was hij werkzaam in de Norbertijnerpriorij van Kinshasa. Zoals ik hem later leerde kennen moet die Afrikaanse periode zeker een stempel op hem gedrukt hebben. Hij was niet de man van de grote woorden, maar met een des te groter hart kon hij je aankijken met ogen die boekdelen spraken. Innemend en oprecht. Sober en begaan. Bekommerd en betrokken.
    Het was in november 2000 dat hij plechtig ingehaald werd als de nieuwe parochieherder van de parochie Heilige Familie te Witgoor. Dessel heeft twee parochies moet je weten. De Sint-Niklaasparochie in Dessel centrum en de genoemde Heilige Familie van Witgoor. Witgoor is ook een vrij jonge parochie. Bij koninklijk besluit van 25 mei 1932 werd Witgoor een afzonderlijke kapelanij. Twee jaar later werd een heuse kerk gebouwd naar ontwerp van architect Stan Leurs. Het werd een voorbeeld van modernistisch religieuze architectuur. Eind 1958 werd Witgoor bevorderd tot autonome parochie. De Norbertijnen van het nabijgelegen Postel zouden er gedurende die ganse periode de parochiepriester leveren. Zo ook Nand dus. Ik vermoed dat het die dag in 2000 vrij bewolkt was, want ik herinner me nog dat ik het beeld gebruikte dat als je van bovenuit tussen de wolken door naar beneden kijkt, zou merken dat er een plek op aarde is waar het zonnetje schijnt in de harten van de mensen. Witgoor was in feest en een nieuwe priester; we keken er naar uit.
    Op 1 januari 2005 werd Nand Bories federatiecoördinator van de federatie Dessel-Retie en sinds vorig jaar was hij ook de enige priester voor de twee parochies van Dessel. Zo werd hij ook de parochiepriester van de Sint-Niklaasparochie.
    De katholieke gemeenschap van Dessel verliest met Nand haar herder. En velen, toch zeker zij die nauw met hem samenwerkten, zijn familie en dierbaren, blijven verweesd achter. Hoe moet het nu verder, is de vraag die bij velen leeft. Gelukkig staan er aan beide kanten van “de gracht”, de grens tussen beide parochies, mensen klaar om die Katholieke gemeenschap verder te leiden. Maar toch, het zal nooit meer zijn zoals het was. Daarvoor was pastoor Nand, als priester en als mens, te sterk aanwezig. We zullen je missen, Nand, en wensen je jouw hemel toe. Die hemel die je hier op aarde verdiend hebt. Bedankt en vaarwel!

    Kris Van Dijck 


    >> Reageer (0)
    05-02-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Staatsveiligheid
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Staatsveiligheid
    Zaterdagochtend kreeg ik telefoon van VTM met de vraag of ik me er van bewust was dat ik door de Staatsveiligheid gevolgd werd. In één flits kwamen mij mijn Uilenspiegelperiode bij TAK, mijn Basken-, Noord-Ierland- en Balkanreizen, inclusief mijn politieke contacten aldaar, als mijn omheiningklimmen in Kleine Brogel, voor de geest. Dat Vlaamsnationalisten in de gaten gehouden werden was lang een publiek geheim. Toen de reporter mij voor de tweede keer die vraag stelde en ik toch enigszins verbouwereerd vroeg waarom dan wel, viel ik helemaal van mijn stoel: yoga. Sahaja Yoga! Ik hoorde het in Madras donderen. "Yoga? Ik? Ken jij mij eigenlijk wel?” was mijn wedervraag. Sahaja Yoga het zegde me echt niks... Maar een mens begint dan eens na te denken… Waar of wanneer ben ik ooit in contact geweest met yoga?
    En ja, heel lang geleden, eind twintigste eeuw herinner ik me vaag een vraag voor een lokaal om yoga te beoefenen. En ja, die dame, die ik vrij goed ken trouwens, vertelde me dat zij yoga beoefent en dat zij samen met de andere beoefenaars zwaar verontwaardigd waren dat hun ‘vereniging’ vermeld werd in de sektecommissie die in 1997 actief was in de Senaat. En ja, ik herinner me dat toen tal van ‘mogelijk’ gevaarlijke sektaire organisaties genoemd werden, maar de betrokken Senaatscommissie nooit overgegaan is tot het vastleggen van een lijst van die ‘mogelijk’ gevaarlijke sekten. Genoemd worden was voldoende om in de hoek van de verdachten te zitten. Blijkbaar is die lijst dan toch in hoofde van de staatsveiligheid een eigen leven gaan leiden en heeft men kosten noch moeite gespaard om daar personeel op te zetten. Heeft men dan in dit land geen andere gevaren te bezweren? Of heeft men echt voldoende mensen?
    Een mens zou er eens mee lachen, en dat deed ik in eerste instantie ook. Maar er even op doordenkend is dit alles helemaal niet om mee te lachen. Is dit zeer ernstig. Zelfs gevaarlijk!
    In wat voor een land leven we zeg? Als een politiedienst de vertegenwoordigers van de natie, de eerste macht, gaat controleren op haar werking. En de uitvoerende macht, de tweede macht, alsook het staatshoofd daarover gaat informeren. Rapporten gaat opstellen. Kan een parlementair in al zijn onafhankelijkheid zijn werk doen? Kan het dat er een dienst is die zich boven de ‘staat’ waant. En kan het dat de door die dienst gebrouwen ultra geheime rapporten op de straatstenen belanden? Is de staatsveiligheid dan niet zelf het grootste gevaar van de door haar in bescherming genomen ‘staat’. Dit is een democratie onwaardig en in elk normaal land zou dit niet afgedaan worden als een fait divers, maar zouden politieke verantwoordelijken ter verantwoording geroepen worden en er ook op afgerekend worden. Het zou een regeringscrisis waard zijn. Maar niet hier. Dit is België. Hier kan dat allemaal. Hier mag dat allemaal. De eerste macht mag hier geen tekst en uitleg vragen aan de administrateur-generaal. Zwijgen en doordoen. Verbaast het je nog?

    Kris Van Dijck  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Berouw komt na de zonde
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Berouw komt na de zonde
    Berouw komt na de zonde. Dat geldt ook voor de kritiek van Marleen Vanderpoorten, exminister van Onderwijs (Open VLD), op de regering en het capaciteitsprobleem in het Vlaams onderwijs.
    Inderdaad, niemand wil dat Vlaanderen achteruitboert, en al zeker niet op het vlak van onderwijs. Wij begrijpen dat Marleen Vanderpoorten, als voormalig minister van Onderwijs, aan de alarmbel wil trekken (De Tijd, 1 februari). Maar is het niet wat laat? Als tijdens de vorige legislaturen werk was gemaakt van een proactief beleid, zowel begrotingstechnisch als op het vlak van onderwijs, dan hadden we nu niet voor zulke grote problemen gestaan.
    Uiteraard hebben de kinderen en de ouders daar nu geen boodschap aan. Maar we vragen mevrouw Vanderpoorten toch voldoende intellectuele eerlijkheid aan de dag te leggen om te erkennen dat het capaciteitsprobleem historisch gegroeid is. De huidige tekorten en de achterstand in regulier schoolgebouwonderhoud zijn ontstaan in vorige regeerperiodes. Toen waren er wel extra middelen, maar de toenmalige ministers hebben die niet voor schoolinfrastructuur ingezet.
    Stenen
    Meer nog, de jongste decennia is inzake schoolinfrastructuur een gigantische achterstand opgebouwd. Tien jaar geleden zagen wij daar de hoogdringendheid al van en interpelleerden wij daar minister Vanderpoorten over. We dienden zelfs moties in die destijds soms wel, soms niet werden goedgekeurd tijdens de plenaire vergadering van het Vlaams Parlement.
    Ook Marleen Vanderpoorten vond het destijds blijkbaar niet nodig om te investeren in stenen. Of, om het met de woorden van voormalig minister van Onderwijs Luc Van den Bossche te zeggen: 'Leraars betogen en stenen niet.' Onder minister Vanderpoorten is het budget voor onderwijs met 1,2 miljard euro gestegen. Tijdens de laatste drie jaar van haar beleid is daarvan slechts 6 miljoen euro, een half procent, naar investeringen gegaan. Zo'n achterstand kan niet in een paar jaar worden weggewerkt, en al zeker niet als daar nog een demografische stijging bovenop komt.
    Bovendien zal iedereen erkennen dat het in tijden van budgettaire krapte al een hele uitdaging is om de Vlaamse begroting in evenwicht te houden. En laat dat nu net de taak zijn van de minister van Begroting. Suggereren dat de Vlaamse minister van Begroting op eigen houtje kan beslissen waarin hij investeert, is de waarheid geweld aandoen. Minister Philippe Muyters (N-VA) aanwijzen als zondebok voor het capaciteitstekort is bijna zoals Frank Deboosere verwijten dat het niet sneeuwde op Kerstmis. Een begroting opstellen is een gedeelde verantwoordelijkheid van de voltallige regering.
    Succes
    Ondanks een dalende conjunctuur koos deze Vlaamse regering er toch voor om te investeren in infrastructuur. Dat er ondanks de crisis nóg meer middelen werden gevonden dan de begrote 30 miljoen euro, is met andere woorden al een succes op zich.
    Uit het actualiteitsdebat tijdens de plenaire vergadering van woensdag onthou ik vooral dat er kamerbreed bereidheid was om na te denken over hoe er bijkomende middelen zullen worden vrijgemaakt. Door bij de begrotingsopmaak prioritair aandacht te besteden aan scholenbouw, zal de regering nog meer middelen kunnen vrijmaken. Ik roep dan ook iedereen op constructief mee te denken en voorstellen te formuleren over hoe we dat kunnen doen.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    03-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bijzonder fier!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Bijzonder fier!
    Bijzonder fier, dat ben ik, als ik vandaag de media gadesla. De dag na de installatie van al die Vlaamse gemeenteraden kan je er niet naast kijken. De N-VA staat er! 50 burgemeesters. Bijna 300 schepenen. Meer dan 2000 gemeenteraadsleden.
    Wie had dat ooit durven voorspellen? In 2001 toen we van start gingen? In 2003 na tegenvallende federale verkiezingen? In september 2008, toen het Vlaams kartel ophield te bestaan?
    De kranten, websites, facebook, ze kleuren opnieuw geel.
    We gaan er voor! Voor een goed beleid in onze Vlaamse steden en gemeenten. De verankering van de partij is ingezet en we gaan bewijzen dat we het kunnen. Vanuit 'Brussel' zullen we de nodige ondersteuning leveren.
    Ook in ons eigen Dessel werd de gemeenteraad geïnstalleerd. Met een nieuwe voorzitter van de gemeenteraad, met één nieuwe schepen en zeven nieuwe raadsleden, waarvan vijf N-VA’ers.
    Als N-VA zorgen we er voor heel wat primeurs. Dertien zetels op eenentwintig. Van die dertien zijn er zeven vrouwen en zes mannen, terwijl de verhouding bij de oppositie zeven mannen en slechts één vrouw is. Voor het OCMW vaardigen we drie mannen en drie vrouwen af en als straks met de voorzitter van het OCMW ons college volledig samengesteld is, zal ook in dat schepencollege een pariteit gelden van drie vrouwen en drie mannen. Nooit gezien in Dessel. En de toekomst ziet er nog vrouwelijker uit. Vrijdag werd het nieuwe bestuur van de Desselse N-VA jongeren voorgesteld. Drie mannen en zeven vrouwen. Vrouwen aan de macht bij de N-VA?
    In ieder geval; in Dessel en ver daar buiten: succes allemaal!!!!!!!

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (2)
    31-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De democratie werkt
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De democratie werkt
    Op deze laatste dag van het jaar is de kerstboodschap van de vorst nog steeds onderwerp van debat in de media. Bart De Wever en de hele N-VA zijn duidelijk fout lezen we van onze politieke tegenstanders: “Ze misbruiken de toespraak van de koning.” Intelligente mensen, professoren bestuurs- en staatsrecht, daarentegen schrijven dan weer iets anders. Normaal dat ik meer oor heb naar het oordeel van deze laatsten, neen?
    Maar toch… Het N-VA bashen begint hallucinante vormen aan te nemen. Zijn wij Calimero’s? Neen in het geheel niet! Maar de manier waarop sommigen over ons beginnen te spreken begint wel degelijk gevaarlijke vormen aan te nemen. Mensen die weigeren ons een hand te geven (lees Siegfried Bracken op
    www.n-va.be). De predikers van de tolerantiegedachte voor anderen die zelf de vleesgeworden intolerantie zijn geworden. Waar gaat dat eindigen? En wat Siegfried meemaakt is heus geen geïsoleerd feit. Toen wij klein waren en Geert Bourgeois alleen in de Kamer zat en Jan Loones, Chris Vandenbroeke en ik naar de achterste banken van het Vlaams Parlement verbannen waren, was iedereen vriendelijk voor ons. Herman De Croo moest het gisteren nog fier kunnen vertellen op de radio dat die arme N-VA op zijn clementie kon rekenen en hij akkoord was de wet op de partijfinanciering licht aan te passen zodat niet zowel gekozenen in Kamer en Senaat nodig waren om een partij financieel te steunen, maar een vertegenwoordiging in één van beiden alleen zou volstaan. Ach die N-VA. Het was een kwestie van maanden… En ja, in diezelfde periode, zomer 2003, nodigde Guy Verhofstadt ons uit bij hem aan tafel. De eerste en tevens voorlaatste keer dat ik hem sprak. “Toch geen kartel met de CD&V, maak er één met ons,” was toen zijn devies. Het nationalisme van de N-VA was toen voor hem een opportuniteit om nog langer in de 16 te blijven, moet hij gedroomd hebben. Geen etnische kanttekeningen van hem gehoord toen…
    Het kan echter verkeren.
    Ondertussen zijn we een handvol premiers verder. Worden resoluties, partij- en verkiezingsprogramma’s tegen honderd per uur bij het oud papier gegooid en begaan de traditionele partijen de ene blunder na de andere. Wat de kiezer van hen verwacht hebben ze niet gehoord. Nu niet, gisteren niet, waarom morgen wel?
    En de N-VA die even consequent dezelfde analyse blijft maken, dezelfde oplossingen blijft naar voor schuiven en door steeds meer Vlamingen gevolgd wordt. Waarbij op een ontoelaatbare wijze populariteit verward wordt met populisme. Want, en dat is het ware probleem dat het establishment onder ogen krijgt, steeds meer burgers stellen de Belgische staat en haar huidige werking in vraag. De democratie werkt! Is de kiezer dan fout zoals sommigen nu durven beweren?
    Die vraag formuleren is de democratie in vraag stellen. Ik van mijn kant zou het niet durven, niet willen. De antidemocraten zitten heden ten dage in een verrassende hoek.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    18-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Begroting 2013
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Begroting 2013
    Vandaag startte in de plenaire de bespreking van de begroting 2013. Hieronder mijn tussenkomst als fractievoorzitter:
    Mijnheer de voorzitter,     
    Dames en Heren ministers,
    Collega’s,
    We leven in onzekere tijden. En collega’s van de oppositie, we hebben daar geen oppositie voor nodig om dat te beseffen. Dit is geen meerderheid, geen regering die teert op een goed-nieuws-show. Wij beseffen maar al te goed hoe hard de realiteit is. We beseffen maar al te goed dat vele mensen ongerust zijn voor wat de toekomst brengen zal.
    Bij mijn tussenkomst wil ik dan ook vertrekken van de actualiteit. Van de economische realiteit zoals die zich vandaag voordoet. Om  vervolgens de vraag te stellen of deze begroting 2013 van minister Muyters en de VR  de juiste begroting is voor deze moeilijke tijden. En ik laat u niet in spanning. Het is een vraag die ik met een volmondig ja kan beantwoorden.  Tenslotte zal ik dan nog even ingaan op enkele aspecten van de meerjarenbegroting.
    Eerst de actualiteit:
    • De nationale bank publiceerde onlangs naar beneden bijgestelde verwachtingen.  Voor 2012 wordt het een krimp van 0,2 % i.p.v.  0,1 %. Voor 2013 wordt het een nulgroei i.p.v. plus 0,7 %. De geschatte impact op de Vlaamse begroting is 350 miljoen negatief hetgeen overeenkomt met ca 1,3 %.. Hoe gaan we hier mee om?
    o We kunnen niet bij elk gewijzigd cijfer herbeginnen.
    o We gaan voor een snelle bijsturing in februari/maart.
    o De Vlaamse Regering zal opties moeten nemen, waarop ik vandaag niet zal vooruitlopen.
    o Het bewaren van het evenwicht is primordiaal voor het vertrouwen.
    • De verontrustende rapporten over de Vlaamse economie geven  de realiteit weer onder de bijgestelde groeicijfers
    o Graydon meldt ons een stijgend aantal falingen.
    o De Vlaamse studiedienst wijst op het dalende consumentenvertrouwen.
    o De VDAB schetst een stijgende werkloosheid vooral bij de jeugd hoewel er ook een lichtpuntje is i.v.m. de activering van ouderen die steeds succesvoller verloopt.
    o Eén op zeven Vlamingen geeft aan moeilijk de eindjes aan elkaar te kunnen knopen volgend het armoederapport.
    o De eerste sluitingen bij de toeleveranciers van Ford Genk dienen zich aan.
    (Ten tweede : de begroting voor 2013)
    Het is binnen die context dat een overheid er moet zijn. En de begroting is het instrument bij uitstek om te kijken waar die overheid naar toe wil.
    Ik stel me dan de vraag.  Is dit dan de juiste begroting voor deze tijden, onder deze omstandigheden die ik zojuist schetste? Zet deze regering de juiste bakens uit? Voorziet ze in boeien voor wie het nodig heeft?  Want die rol dicht ik de Vlaamse regering toe: een boei EN een baken. Een boei voor wie het nodig heeft. Een baken voor wie vooruit kan. En dit binnen de context van een begroting in evenwicht.
    En het antwoord is een volmondig ja. 
    • Ja, want bij deze schommelingen volstaat een buffer hier en daar toch niet. Het is beter alle middelen in te zetten maar tijdig en krachtig bij te sturen. Iets wat in februari/maart voorzien is. De begroting is trouwens voorzichtig opgesteld, de onderbenutting wordt heel conservatief ingeschat, en onze eigen gewestbelasting ligt 70 mio lager dan de federale inschatting.
    • Ja, want coalitiepartners zijn verstandig genoeg geweest om voor 2013 hun wensen qua nieuw beleid aan te passen aan de budgettaire realiteit. Ook de N-VA deed dat o.a. met haar wensen voor de kindpremie
    • Ja want na de structurele beslissingen in begroting 2012 zoals afschaffen TBS in het onderwijs grijpen we opnieuw structureel in op de kosten van het Vlaams overheidsapparaat met besparingen ten belope van 100 miljoen. (+ waardering voor medewerking personeel en overheidsmanagers bij dit gegeven). En ja we zullen er over waken dat dit een recurrente besparing wordt.
    • Ja want de zeer beperkte nieuwe beleidsruimte  wordt  ingezet op het versterken van onze regio. Maar men moet wel beseffen dat de bevoegdheden van Vlaanderen op onderwijs, innovatie, werk en economie vaker een impact ressorteren op middellange termijn dan dat ze een sterke bijsturing toelaten op korte termijn.  Maar  de zeer beperkte beleidsruimte voor nieuw beleid wordt overwegend ingezet op versterking.  Ik vermeld: 
    o 20 miljoen voor innovatie
    o 30 miljoen voor infrastructuur, o.a. in onderwijs
    • Ja, want ook de kapitaalparticipaties zijn gericht op versterking. De 100 miljoen die hiervoor voorzien worden gaan o.a. naar
    o IMEC voor de cleanroom: 20 miljoen.
    o SOFI: voor de creatie van spin-offs vanuit de onderzoekscentra: 10 miljoen.
    Dus ja, dit is de juiste soort begroting. Men kan altijd kritiek geven als men aspect per aspect bekijkt om dan te constateren dat het voor ieder aspect afzonderlijk niet genoeg is. Maar dat is geen intellectueel eerlijke oefening .  Mogen we door de bomen het bos nog zien? Men kan op een aantal punten andere meningen en prioriteiten hebben maar als het gaat om het geheel van deze budgettaire oefening tegen de huidige economische achtergrond en met de dwingende noodzaak om in evenwicht te blijven, dan daag ik de oppositie uit om te duiden waar ze binnen het kader van een sluitende begroting fundamenteel andere keuzes zou maken.
    Ik ga even meer gedetailleerd in op de opbouw van de begroting 2013:
    • Inkomsten (op hypotheses planbureau):
    o stijging samengevoegde en gedeelde belastingen met 526 miljoen.
    o Stijging gewestelijke belastingen; 125 mijoen.
    • Creatie bijkomende brutobeleidsruimte: 
    o de beperkte brutobeleidsruime van 586 miljoen wordt verruimd met 292 miljoen tot 880 miljoen.
    o  Dit gebeurt voor 164 miljoen door structurele besparingsmaatregelen en voor 130 miljoen door het inzetten van buffers.
    • Aanwending bruto beleidsruimte voor constant beleid: 835 miljoen.  Hierin zitten ook uitgaven die ik beschouw als boeien . Boeien die dankzij dit voortgezet beleid krachtig aanwezig blijven voor hen die dit nodig hebben.
    o Indexatie:  368 miljoen euro.
    o 116 miljoen euro vervat voor de uitvoering van het Vlaams intersectoraal akkoord in de social profitsector (=boei) , de cao met de kunstensector en de cao voor de Vlaamse ambtenaren.
    o Overig constant beleid: 360 miljoen: de decretale groei van het Gemeentefonds, de natuurlijke evolutie van de loon- en werkingsuitgaven bij het leerplichtonderwijs (= boei), de bijkomende omkadering in het basisonderwijs, de groei van het hoger onderwijs, de integratie van het hoger onderwijs, de bijkomende tegemoetkomingen van het Zorgfonds (= boei), het toenemend urencontingent in de gezinszorg (= boei), de aquafinfactuur
    • Tenslotte nieuwe beleidsruimte van 45 miljoen.:. Zoals reeds gezegd voor onderwijs en innovatie voornamelijk. 
    (Ten derde een vooruitblik aan de hand van de meerjarenbegroting)
    Tenslotte moeten we ook verder kijken dan 2013 en  wil ik hier ook ingaan op de meerjarenplanning tot 2018. .
    Immers, In deze moeilijke tijden moeten we ons als politici niet alleen de vraag stellen ‘Wat nu?’, maar ook een vooral ‘Wat later?’.  M.a.w. : Wat gaan de toekomstige generaties vinden/voelen van de keuzes die wij nu maken. Wat gaan wij de politici die na ons komen nalaten? Is dit ethisch verantwoord?
    De meerjarenplanning vertrekt van het bekende “ceteris paribus”  (de omstandigheden die gelijk blijven) en we moeten dus voorzichtig omgaan met deze cijfers. 
    • Veel is afhankelijk van de globale en Europese economische context voor de onderliggende economische assumpties.
    • Ook de juiste invulling van de zesde staatshervorming zal een impact hebben op deze meerjarenraming.
    Toch kunnen we uit deze meerjarenplanning een paar lessen trekken die we moeten meenemen in de beslissingen die we nemen in deze economisch moeilijke omstandigheden:.
    1: Rekening houdend met de terugbetalingen en de penalties  door KBC blijft er nog twee miljard Vlaamse schuld te delgen tegen 2020. Belangrijk is dat deze Vlaamse regering de mogelijkheid om tot een schuldenvrij Vlaanderen te komen niet gehypothekeerd heeft ondanks de dubbele crisis. Men kan van mening verschillen over de exacte timing en of men de  waarde van kapitaalparticipaties mee in rekening brengt. Maar de begrotingsevenwichten ook in termen van vorderingensaldo in deze moeilijke begrotingsjaren maken dat de volgende Vlaamse regering nog altijd de optie heeft om bij een eventuele heropleving van de economie naar een schuldenvrij Vlaanderen te streven en dat is een belangrijk gegeven.
    2: We moeten  werken met een sterk gekrompen  beleidsruimte minstens tot in 2014 en we weten nu al aan de hand van de nieuwe voorspellingen van de NBB dat het herstel van de beschikbare beleidsruimte langzamer zal lopen dan in dit document aangegeven.  Toch is de onderliggende boodschap  ook dat zelfs een gematigde economische groei  terug nieuwe beleidsruimte kan vrijmaken voor de volgende Vlaamse regering.  De geluiden die we vanuit Europa en de economisten horen over de eurozone zijn nog altijd geen blijspel maar bevatten toch een lager crisisgehalte. In die omstandigheden is het  belangrijk dat de Vlaamse regering haar koers standvastig blijft varen. Begrotingen in evenwicht houden, het nieuw industrieel beleid verder in de stijgers zetten, innovatie stimuleren, inzetten op een kwalitatief onderwijs  en in het algemeen bijdragen tot een klimaat waar investeringen in onze economie aantrekkelijk zijn. Als  onze economisch open regio in zwaar weer verkeert heeft het geen zin  om de haverklap van koers te veranderen en op die manier te veel middelen “overboord te zetten” in de hoop dat het schip op slag beter vaart. Een standvastige koers met duidelijke bakens zoals geformuleerd in VIA brengt meer op, ook al vertragen de tegenwinden de aankomst.
    Mijnheer de minister-president,
    De kritiek van de oppositie op deze begroting slaat telkens op deelaspecten en mist samenhang. De kritiek gaat niet uit van een samenhangend en duidelijk alternatief begrotingsproject in evenwicht.
    En wat samenhang betreft wil ik toch ook nog het volgende meegeven:
    De oppositie heeft het nogal vaak over de samenhang binnen de Vlaamse regering. Ook in de media gaat men daar graag in mee. Nu, ik heb nooit anders geweten dat men de samenhang in vraag stelt en elk akkefietje opblaast als een luchtballon.
    Er is echter een tijd geweest collega’s dat de oppositie de samenhang van, de cohesie binnen de Vlaamse regering toetste aan het verloop van de ministers. Ik zie mijnheer de winter hier nog groot misbaar maken toen in de tijd van Patrick Dewael en Bart Somers ministers kwamen en gingen dat het een lieve lust was.
    Als ik kijk in periode sinds de rechtstreekse verkiezing van dit Vlaams Parlement in 1995. Een periode die ik als bevoorrechte getuige mocht waarnemen.
    Regering Van den Brande. Zeer stabiel… Als was het maar van moeten. Een meerderheid van 63 op 124. Twee ministeriële wissels en het verschuiven van bevoegdheden van één minister naar een ander.
    Paars-groen-geel, collega’s van Open VLD en Groen. Gestart met drie liberalen en op het einde van de rit acht verschillende VLD-ministers zien passeren. Bij Groen twee ministerposten, ook goed voor vijf verschillende excellenties. Terwijl ook bij de toenmalige SP en VU gewisseld werd.
    De vorige Vlaamse regering. Ook vier nieuwe ministers en één doorschuif.
    En wat zie ik nu? De regering zit gebeiteld. Iedereen op post. Lokale en federale verkiezingen ten spijt. 2010 en 2012 voorbij. De geïnstalleerde ministers van zomer 2009 zijn er nog allemaal en dat is, kijk naar de federale, geen vanzelfsprekendheid.
    Doe zo verder mijnheer de minister-president. Op ons kan je blijven rekenen.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    29-11-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Secundair Onderwijs
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Secundair Onderwijs
    Onderstaande tekst was mijn voorbereiding, mijn basis voor het actualiteitsdebat over de hervorming van het secundair onderwijs van woensdag 28 november in het Vlaams Parlement:
    Geachte voorzitter,
    Geachte ministers,
    Beste collega’s,
    Tijdens het vorige actuadebat in juni haalde collega Celis het volgende citaat uit het rapport Dijsselbloem aan: “Goed beleid en goed onderwijs vragen om tijd. Tijd voor een kritische analyse, tijd om uit te proberen, tijd om zorgvuldig in te voeren, tijd voor omscholing en tijd om zo nu en dan eens achterom te kijken.” Dit citaat is nu nog meer dan ooit van toepassing. Haast en spoed is zelden goed.
    Maar de oppositie spreekt hier alleen maar over “interne verdeeldheid”.
    Welke interne verdeeldheid? We voeren intense gesprekken. Binnen de meerderheid. Met het veld. Met betrokkenen. Discusie, collega’s is de motor van de vooruitgang.
    Maar als jullie hier een oorlog zien Smet - Peeters. SP.a – N-VA? Jullie taxeren op interviews?  Dan kan ik alleen maar denken aan de wijze woorden die Anna Elenor Roosevelt als First lady uitsprak:
    “Grote geesten praten over ideeën. Matige geesten over gebeurtenissen. Kleine geesten over mensen.”
    Discussie, collega’s, is dus de motor van de vooruitgang. We discuteren dan ook frequent op verschillende momenten met de verschillende partners binnen de coalitie. En ik moet jullie teleurstellen: wij rollen niet al vechtend over de vloer op het kabinet van minister Smet. Wel integendeel, de gesprekken verlopen op een constructieve en serene manier. Ik ben er dan ook van overtuigd dat we samen kunnen verder denken over hoe we het onderwijs in Vlaanderen nog meer kunnen verbeteren. En dit alles op een weloverwogen, beredeneerde en stapsgewijze manier.
    Ons onderwijs behoort tot het beste van Europa, maar stilstaan is achteruitgaan. Dat beseft iedereen. Op tijd en stond dient zich een herevaluatie aan. Dit betekent echter niet dat een tabula rasa zonder meer de oplossing zou zijn. We moeten immers vermijden dat we het kind met het badwater weggooien.
    Wij pleiten dan ook voor slimme maatregelen waarbij onder meer de leerkracht centraal staat; optimaal geschoold en gemotiveerd.
    Waarbij er gewerkt wordt aan de overgang basis naar secundair onderwijs.
    We praten: over de vermindering van het aantal studierichtingen en toch voldoende differentiatiemogelijkheden. Over een sterke technische richting en een positieve keuze voor technisch- en beroepsonderwijs. Over cognitieve vaardigen. Over de lerarenopleiding. Over hoe we alle leerlingen kunnen uitdagen. Want zoals door de minister-president gezegd: De sterktes en zwaktes zijn gedetecteerd. De doelstellingen die we met ons secundair onderwijs moeten nastreven zijn gekend:
    - aanbieden van kwaliteitsvol onderwijs voor iederen;
    - jongeren laten groeien tot persoonlijkheden die op een verantwoorde, maatschappijbetrokken, creatieve en verdraagzame manier participeren aan en bijdragen tot de samenleving;
    - al die jongeren daarvoor sleutelcompetenties bijbrengen ;
    - om vervolgens jongeren voor te bereiden op een functioneren op de arbeidsmarkt  of op vervolgonderwijs voor zij die willen en kunnen.
    En de doelstellingen van onze slimme maatregelen moeten daarop gericht zijn.
    Bovendien toont de voorbije periode aan dat we weldegelijk vooruitgang boeken in het onderwijsbeleid. De integratie-operatie in het hoger onderwijs. De talennota. Omkadering basisonderwijs. Het stem-actieplan wetenschap en technologie. Nieuw accreditatiestelsel hoger onderwijs. Aanpakken wachtlijsten NT2 volwassenononderwijs. Aanpassing TBS-regeling.
    Kortom, mevrouw de voorzitter, ik pleit hier om niet langer stil te staan bij de interne cohesie want dit is, zoals de minister al aanhaalde in de pers, een non debat, Zelfs, geen storm in een glas water. Laat ons vooruitgaan en doordoen.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Spiegelbeeld
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Spiegelbeeld
    De gerespecteerde professor Schoors ergerde zich in De Morgen van vorige maandag (26.11) aan voorbarige reacties op de federale begroting.  “Een oordeel is onmogelijk als je de feiten niet kent.” En gelijk heeft hij.  Alleen vraagt zo’n uitspraak wel om enige consequentie.  Vanuit die even eenvoudige als vanzelfsprekende visie kun je ook niet oordelen over een (andere) begroting zonder ze objectief te benaderen.  Als een academicus als professor Schoors in één adem zegt dat de Vlaamse regering vrijwel niets heeft bespaard, maar wel de lasten heeft verhoogd, dan krijgen wij -niet-academici- het toch even moeilijk.  Omdat die Vlaamse begroting er toch net een beetje anders uitziet.
    Het begon natuurlijk allemaal met de kapstok die Koen Schoors zocht om zijn verhaal aan op te hangen: “De federale regering voert het N-VA-programma uit en de Vlaamse regering voert een PS-beleid”.  Alle oneliners nog aan toe, meent die man dat nu echt? 
    Koen Schoors spiegelt.  Laten we eens kijken of dat een zinvolle oefening is, als we cijfers gebruiken.  Om de Vlaamse begroting in evenwicht te houden leverde de Vlaamse regering van af 2010 een totale inspanning van 2,7 miljard euro. 25% van die inspanningen waren zogenaamde belastingverhogingen.  Daarin zaten 600 miljoen van het terugschroeven van de jobkorting en 30 miljoen van de ‘verdelingstaks’.  Maar liefst 75% van de middelen werd uit besparingen gehaald.  Toch even in herinnering brengen dat die jobkorting destijds in het leven werd geroepen als antwoord op de hoge (federale) loonlasten.  Wat later zou een liberale excellentie diezelfde jobkorting omschrijven als een “mercantiel cadeau”.  Laten we eerlijk zijn, daar is op dit moment-zelfs in tijden van goedheilige mannen-, geen ruimte voor.  Voor wie vergelijken wil : Naast die Vlaamse 75/25 verhouding, staat een federale 20/80.  Tegenover een teleurstellende 20% aan besparingen staan 80% aan nieuwe inkomsten, belastingen of eenmalige maatregelen.  Ingrepen die de Vlaamse spaarder zullen treffen. 
    Ook wat het overheidsapparaat betreft durven we de proef op de som nemen. De federale overheid (exclusief leger, politie, NMBS etc.) telt vandaag 2.662 ambtenaren minder dan begin 2009. Dat is een afslanking van 3,17%. De Vlaamse overheid (exclusief VRT, De Lijn, onderwijs etc.) doet het met 1.333 ambtenaren minder. Een afslanking van 4,65%.   Van al die Vlaamse maatregelen kun je toch bezwaarlijk suggereren dat ze op een PS-beleid lijken? 
    Tot slot : De Vlaamse Regering is de enige regering in ons land (en één van de weinige in Europa) die al 3 jaar op rij een begroting in evenwicht voorlegt.  Daar zijn we eigenlijk best trots op, als het mag.
    Volgens professor Schoors neemt perceptie het over van de realiteit.  Zonder de bijbehorende cijfers is dat een vrij holle stelling. 

    Kris Van Dijck en Matthias Diependaele


    >> Reageer (0)
    18-11-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Van potten en ketels
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Van potten en ketels
    Ja, beste lezer, een mens moet soms lang de lippen op elkaar houden. Zeker in de politiek is dat vaak een goede deugd. Zwijgen is goud, weet je. Maar soms is zwijgen eerder een teken van lafheid. En op dat punt ben ik nu toch wel gekomen; langer zwijgen zou laf zijn…
    De heisa die maar blijft aanslepen tegen mijn goede collega en fractiegenoot Karim Van Overmeire genopen mij om op deze regenachtige zondagnamiddag nog eens achter mijn pc te gaan zitten.
    Jullie kennen ondertussen allemaal het verhaal al wel. Karim stapt in de zomer van 2010 uit het Vlaams Belang. Vindt één jaar later onderdak bij de N-VA. Wordt in het Vlaams Parlement lid van de N-A fractie en derhalve lid van de meerderheid. Hij stemt daar van het eerste moment zeer loyaal mee met de meerderheid. Wat niet van alle leden van de meerderheid kan gezegd worden. Alle ministers, ook die van SP.a, laten zich zijn steun wel gevallen als hij hun ontwerpen van decreet goedkeurt of hij zijn vertrouwen geeft. Karim Van Overmeire neemt in het Vlaams Parlement initiatieven en dient tot tweemaal toe een resolutie in die meeondertekend wordt door CD&V’ers én SP.a’ers. Jawel, ook SP.a’ers uit Gent om collega’s Roegiers en Pehlivan met naam te noemen. Hij trekt mee met ons naar de kiezer in zijn thuisstad Aalst waar de N-VA potten breekt. Er komt een bestuursakkoord tot stand tussen N-VA, CD&V en SP.a. Hij wordt schepen van o.a. Inburgering, Integratie en Vlaamse Zaken en dan, dan ontdekt links Vlaanderen Karim Van Overmeire… Dan is het not done dat een oud-Belanger schepen wordt… Bruno Tobback spreekt zijn veto uit. Burgemeester Termont en ABVV woordvoerders veroordelen het meerderheidsparlementslid. En nadat de Aalsterse SP.a (terecht) niet van wijken wil weten en de goegemeente denkt dat het stof nu wel zou gaan liggen, moest minister Van den Bossche er vrijdag nog een schep bovenop doen door te twitteren dat Karim schepen maken een regelrechte provocatie is. Jawel, een provocatie. Het houdt maar niet op. En voor mij het punt om niet langer te zwijgen.
    Want op de dag dat minister Van den Bossche als een ware moraalridder zich tegen Karim richt, dienen zich veel ergere zaken aan: de fraude en diefstallen binnen de federale overheidsdienst financiën. De dienst die onze financiën beheert, het hart van onze overheid, komt in opspraak. Daar probeert staatssecretaris Crombez er wel als de kippen bij te zijn om te spreken over ”onderzoeken tot op het bot” en “ontoelaatbaar”. En dat is ook zo. Maar wat leert ons de socialistische moraal daar? De in opspraakgebrachte ambtenaar onderhandelde mee het regeerakkoord. Werd nadat een interne audit hem met naam en toenaam noemde, gepromoveerd naar de Senaatsfractie van de PS…
    En vreemd, maar nu lees ik vanuit die politieke hoek geen getwitter die spreekt over provocaties. Geen veroordeling van die “bevordering”.
    Dat is de dubbele moraal die in dit land heerst en waar ik echt niet meer tegen kan. Wie ooit tot een partij behoorde waarrond een cordon gesmeed is, kan volgens sommigen nooit uit dat cordon breken. Ze zijn besmet. Veroordeeld. Voor het leven. En tot lang daarna. Maar wie de juiste ideologie aankleeft. En vervolgens al te lange vingers heeft. Die graait en geen onderscheid kent tussen mijn en zijn. Die wat van de gemeenschap is als het zijne beschouwt. Die moet gesoigneerd worden. Die mag bevorderd worden.
    Ja, beste lezer, potten die ketels verwijten en dat zonder wederwoord schijnen te kunnen blijven doen. Al is die ketel hier veel properder dan de veroordelende potten!     

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    27-09-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het Katholiek Onderwijs afschaffen?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het Katholiek Onderwijs afschaffen?
    Je moet eens proberen een mailing te doen naar alle scholen in Vlaanderen. Per e-post wel te verstaan. Ik wens je veel succes. Waar die adressen allemaal vinden? Voor Mark Van de Voorde, gewezen raadgever van Leterme, Van Rompuy en Vanackere geen probleem. Die heeft die in z’n PC zitten. Voor de gelegenheid althans. Of nog van in zijn adviseurstijd? De voorbije dagen heeft hij die benut om de katholieke scholen te waarschuwen voor de lepe manier waarop de ketters van de N-VA het katholiek onderwijs willen afschaffen. Hij leest dat in onze onderwijsbrochure. Alhoewel hij nog twijfelt of het niet ligt aan onze onkunde…. Waarvan akte. Als benoemde in het katholiek onderwijs en straks 19 jaar commissie onderwijs in het Vlaams Parlement op de teller, durf ik te stellen dat het niet uit onkunde is. Dan toch tegen het katholiek onderwijs?...
    Als N-VA gaan wij uit van de kracht van mensen. Van de kracht van het initiatief dat mensen samen nemen. Daarom stellen wij met vreugde en fierheid vast dat er in Vlaanderen op onderwijsvlak een enorme rijkdom tot stand kwam. Een rijkdom van scholen die uit eigen dynamiek en gedrevenheid ons onderwijs op internationaal vlak een sterke status gaven. Als er vanuit Nederland massaal naar de Vlaamse scholen gependeld wordt, heeft dat z’n reden, nietwaar? Dat katholieke scholen, naast gemeente- en gemeenschapsscholen, hierin een belangrijk aandeel vervullen zal niemand ontkennen. Ook wij niet, wel integendeel. Geen haar op ons hoofd dat daar aan denkt om die scholen te beknotten.
    Waar gaat de N-VA kritiek wel over? Dat is dat veel van onze scholen snakken naar leerkrachten, naar kleinere klassen en betere omkadering en dat anderzijds de leerkracht – leerling verhouding op macro-vlak zeer goed is. Waar zit dan het probleem?
    Vele van die leerkrachten en personeelsleden staan niet in de klas. Eén op de zes personeelsleden zijn niet bij het klasgebeuren betrokken. Als N-VA stellen we een aantal structuren in vraag waar veel onderwijsmensen in actief zijn en waarvan we de meerwaarde in vraag stellen. Mag het? Mogen we daar kritische vragen over stellen. Willen we kritische burgers vormen, maar eenmaal in de politiek moeten die kritische burgers hun kritische zin laten varen, of wat? Het in vraag stellen is een contante, politieke opdracht.
    Als N-VA wensen wij te investeren in scholen en mensen. In infrastructuur en leerkrachten. Niet in de structuren. Aan de heer Van de Voorde om ons te overtuigen van het tegendeel. Maar wat is de zin van twee CLB’s in dezelfde stad? Is er een verschil tussen katholieke en non-confessionele leerstoornissen?
    Stel eens aan de doorsnee leerkracht wat hij of zij aan steun ondervindt van begeleidingsdiensten? Moet dat op verschillende niveaus, door verschillende mensen, met of zonder ziel, overlappend allemaal georganiseerd worden? Wij willen de middelen efficiënt inzetten. Een term die mijnheer van de Voorde afwijst als goed klinkend in onze economisch gerichte samenleving. Ik weet niet of mijnheer Van de Voorde het weet, maar in het Vlaanderen van 2012 groeien de bomen niet eindeloos. Vroeger ook niet trouwens, al dacht men toen van wel. Zie maar tot wat ons dat leidde…
    Tussen de regels van de kritiek van Mark Van de Voorde door lees ik eigenlijk een enorme achterdocht. Niet naar de N-VA. Die moet gewoon bekampt worden. Waarom anders al die mails, denk je? Een achterdocht evenwel naar al die honderden onderwijsinstellingen die onder de noemer katholieke school het beste van zichzelf geven. Bevreesd dat deze scholen zullen ontsporen? De roemers van de vrijheid die er als de kippen bij zijn om die vrijheid te controleren? Onze katholieke scholen verdienen echt wel beter.

    Kris Van Dijck


    De brochure "Investeren in kennen en kunnen":
    http://www.n-va.be/files/default/generated/dossier/brochure_onderwijs.pdf


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Debat Septemberverklaring
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Debat Septemberverklaring
    Deze week startte het nieuwe politiek werkjaar met de septemberverklaring van de minister-president en het bijhorend debat. Hier mijn tussenkomst:

     

    Geachte Heer voorzitter,

    Dames en Heren ministers,

    Collega’s,

    Deze regering lukt waarin anderen niet lukken.

    Deze regering komt opnieuw met een begroting in evenwicht.  De N-VA is bovendien bijzonder tevreden dat de Vlaamse regering, na eerdere besparingsrondes van 2 miljard euro in 2010 en 600 miljoen euro in 2011, opnieuw 300 miljoen euro heeft bespaard.  Samen met Beieren is Vlaanderen de enige regio in heel Europa die erin slaagt om voor het derde jaar op rij een begroting in evenwicht te presenteren.

    En dat tegen een achtergrond van moeilijke parameters, in een moeilijke economische context.  Een krimpende economie in 2012, een voorspelde groei van slechts 0,7 voor 2013,  extra uitgaven bij een voortzetting van het reeds besliste beleid én gewenste ruimte voor nieuw beleid.

    En dat –bij voorkeur- zonder nieuwe lasten.

    Zonder nieuwe lasten op de werkende Vlaming, zonder nieuwe lasten op de ondernemer.

     

    Mijnheer de minister-president,

    Collega’s,

    Waar de federale regering de begroting voor zich uitschuift, tot na de verkiezingen van 14 oktober, durft de Vlaamse regering wel keuzes te maken.  Op tijd. En ja, wij vinden dit moedig.

    Waar de federale overheid nog steeds met een begrotingstekort kampt van 3% , dient de Vlaamse regering een begroting in evenwicht in.  Voor de derde keer op rij. En ja, wij vinden dat sterk.

    Waar de federale overheid 80% van haar begrotingsinspanningen uit hogere belastingen haalt, bespaart de Vlaamse regering op drie jaar tijd bijna 3 miljard euro, of 10% van het budget. Met slechts 20% maatregelen aan inkomstenzijde.

    Door vooral te besparen op het eigen apparaat, hebben we niet voor de gemakkelijkste weg gekozen.  Maar zo maken we wel opnieuw werk van een slanke en efficiënte overheid.

    We zijn ons ervan bewust dat dit van veel mensen –ambtenaren, personeelsleden- een inspanning vraagt.  Dat is niet eenvoudig, maar ook niet onoverkomelijk.  Het is in elk geval noodzakelijk.

    Voor die besparing op het apparaat laat de regering ruimte voor voorstellen. 

    Ik doe een oproep aan iedereen om hierin samen verantwoordelijkheid te nemen. 

    Dat bepaalde initiatieven uitgesteld worden, daar kunnen we in het licht van de economische context, gerust mee leven.

    De N-VA was niet bereid om deze initiatieven door te duwen als dat zou betekenen dat er nieuwe belastingen tegenover zouden staan. De Vlaming betaalt zich nu al blauw.

    De Vlaamse regering is er in deze besparingsoefening in geslaagd om de economie toch de nodige zuurstof te geven. Zoals we dat gepland hadden, wordt er extra geïnvesteerd in werk, onderzoek en ontwikkeling en infrastructuur. Ook het sociale beleid wordt voortgezet, met investeringen in scholenbouw, kinderopvang en gehandicaptenzorg.

    Ondanks de crisis, én juist omwille van die crisis blijven we investeren in de economie. In werk, O&O. en infrastructuur.

    Voor Werk:

    wordt het systeem van de Vlaamse ondersteuningspremies doorgetrokken in het continu beleid en wordt het Vlaams loopbaanakkoord volledig uitgevoerd.

    In O&O:

    ·         Er wordt voorzien in een verhoging van 20 miljoen voor O&O met daar bovenop nog 12,5 miljoen voor de versterking van O&O bij de integratie  van de hogescholen. Het stimuleren van dit eerder kleinschalig en toepassingsgericht onderzoek zal zeker onze kmo’s ten goede komen.

    ·         Verder zijn er kapitaalparticipaties voor 20 miljoen voor de cleanroom in IMEC en 10 miljoen voor het SOFI fonds dat investeert in start-ups door kennisinstellingen.

    In infrastructuur tenslotte

    ·         blijven de projecten gehandhaafd: xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />140 km snelweg; de noordelijke ontsluiting in Zaventem; de uitvoering van de Noord-Zuid Kempen; de R4 Zuid in Gent,

    ·         wordt er ook verder geïnvesteerd in fietspaden, tramlijnen en haveninfrastructuur,

    ·         worden middels Via-Invest nieuwe projecten opgezet voor wegen en waterwegen.

    Een tweede, even belangrijke en moedige keuze, is die voor de sociale noden.

    ·         De beleidsdomeinen Welzijn, Gezondheid en gezin blijven buiten schot. Voor de uitvoering van het Vlaams intersectoraal akkoord in de social profit is 116 miljoen voorzien en er wordt verder gewerkt aan het wegwerken van de wachtlijsten in de gehandicaptenzorg.

    ·         Voor onderwijs is er extra geld beschikbaar voor scholenbouw en verwijs ik o.a. naar de bijkomende omkadering in het basisonderwijs en de groei van het hoger onderwijs waarop niet ingegrepen wordt

    ·         Voor sociale huisvesting wordt een extra investering van 100 miljoen voorzien met het duidelijk oogmerk om het energieverbruik van deze woningen te verlagen. Iets wat de bewoners alleen maar ten goede kan komen.

    Zo bouwen we verder aan een economisch sterk én sociaal Vlaanderen.

     

    Collega’s

    Op de vooravond van 14 oktober wil ik de aanstaande lokale verkiezingen niet onvermeld laten.

    Straks worden in meer dan 300 Vlaamse gemeenten en 5 provincies nieuwe besturen verkozen.  Velen van ons zijn ook kandidaat, maar dat is het belangrijkste niet.

    Wat voor dit parlement en voor deze regering belangrijk is, dat is dat al die steden, gemeenten en provincies naaste bondgenoten dienen te zijn. Bondgenoten om in Vlaanderen voor kwaliteitsvol beleid te gaan. Deze lokale besturen zijn onze partners. Er werd dan ook niet geraakt aan de groei van het gemeentefonds.

     

    Mijnheer de minister-president,

    Ik hoorde de voorbije dagen nogal wat kritische leden van dit parlement die hardop twijfelden aan de loyaliteit van de N-VA. Zeker inzake de uitvoering van de zesde staatshervorming.

    Ik twijfel aan de oprechtheid van die twijfel…

    Meer nog, mijnheer de minister-president, ik onderschrijf met u de vraag naar duidelijkheid.

    Als de federale regering loyaal die zesde staathervorming wil uitvoeren, zie ik niet in waarom wij zolang in het ongewisse moeten blijven. Uw oproep naar transparantie, duidelijkheid en oprechtheid is ook de onze…

    Ik hoop dan ook dat de federale regering de inspanning die wij vragen van onze Vlaamse ambtenaren niet zal teniet doen. Ik verklaar me nader.

    De zesde staatshervorming voorziet in een transfer van duizenden federale ambtenaren van het federale naar het Vlaamse niveau. Ieder groot bedrijf zou zo een grote personeelstransfer op een heel grondige wijze voorbereiden en dan op zo efficiënt mogelijke wijze  stapsgewijs uitvoeren. Dat is wat de Vlaamse regering wil en dat is wat de N-VA wil.  Elke euro gemeenschapsgeld moet zo efficiënt mogelijk besteed worden.

    Maar dat vergt een open  en tijdige informatiedoorstroming vanwege de federale regering gericht o.a. op organisatorische efficiëntie.

    Politiek gekibbel in de federale regering mag niet leiden tot het achterhouden van de informatie die door de federale administraties werd opgesteld. De loonmassa die gepaard gaat met de transfer is een veelvoud van de besparing die nu gevraagd wordt aan onze ambtenaren. De N-VA zal er alles aan doen aan Vlaamse zijde om dat efficiënt te laten verlopen, maar rekent ook op de goede wil van de federale regering.

    In het kader van deze begroting wil ik ook nog eens terugkomen op het debat over de rol van de Nationale Bank in de commissie financiën eind augustus.

    Onze partij vroeg toen een versterking van de Vlaamse aanwezigheid o.a. in het federaal planbureau en in de nationale bank. Ik wil dit hier nog eens herhalen. Deze instellingen spannen het canvas waarop onze Vlaamse ministers hun begroting uittekenen.

    En met de onverwachte en bruuske wijziging in economische voorspellingen in het midden van dit jaar, vertoonde dat canvas een rimpel die de federale begrotingscontrole goed uitkwam. Het stond hen toe de noodzaak tot structurele besparingen op federaal niveau voorlopig onder de mat te vegen en finaal over de lokale verkiezingen te tillen. Het is niet meer dan logisch dat Vlaanderen een sterker inzicht verwerft in de gegevensverzameling en methodiek die gebruikt worden door deze nationale instellingen.

     

    Collega’s,

    Deze septemberverklaring en dito begroting 2013 behoeft niet alleen veel woorden, maar meer nog vooral daden. En voor die daden blijven wij tekenen.

     

    Kris Van Dijck

     


    >> Reageer (0)
    02-07-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.N-VA bestuurt goed!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    N-VA bestuurt goed!
    In de grote enquête die peilt naar het kiesgedrag van de mensen voor de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen, uitgevoerd door de Katholieke Hogeschool Kempen, in opdracht van de Gazet van Antwerpen, is de N-VA in vele Antwerpse steden en gemeenten de grootste partij. Dit zorgt voor heel wat nervositeit bij de huidige bestuurders. De reactie van burgemeester Jan Peeters van Herentals, sp.a, spant echter de kroon. Wat lezen we op blad één van de Gazet van Antwerpen van vrijdag 29 juni:
    "Het kan dus nog alle kanten uit", reageert burgemeester Jan Peeters (sp.a). "Zoals de kaarten nu liggen, heeft de Herentalsenaar een duidelijk keuze: ofwel een voortzetting van het huidige beleid, ofwel de keuze voor de CD&V samen met een rechtse, conservatieve N-VA. Anders gezegd: de keuze voor Jan Peeters en een sociaal beleid in Herentals, of met de CD&V en N-VA terug naar de jaren tachtig."
    De jaren tachtig? A la bon heure, toen was het zo slecht nog niet. Maar die vermaledijde rechtse, conservatieve N-VA… Is het dan zo slecht, bestuurd te worden door een N-VA-bestuur.
    Als burgemeester van Dessel, met een volstrekte meerderheid van N-VA, neem ik graag de handschoen op. Het eerste wat ik deed, was even de analyse van VUB professor Herman Matthijs raadplegen. De professor lichtte alle Vlaamse gemeenten door. En wat zien we m.b.t. de quotering van ons beider gemeenten: Herentals 6 op 10 en Dessel 8,5 op 10. De stad van onze kameraad Peeters schoot vooral te kort inzake fiscaliteit: 1op 3. In Dessel was dit 2,5 op 3.
    De Herentalsenaar betaalt 7,4% personenbelastingen. In het rechtse, conservatieve Dessel is dat 6%. En de werkman die in Herentals een huisje bezit, betaalt er 1.400 opcentiemen onroerende voorheffing. Voor de Desselse arbeider is dat 900 opcentiemen. Voor de Herentalsenaar ruim 35% meer. Ja, de keuze is duidelijk…
    Maar los van de fiscaliteit, nodig ik Jan Peeters, en al diegenen die orakelen dat de N-VA geen gemeente kan besturen uit om eens naar Dessel te komen. Kom een keer kijken. Loopt hier alles prima? Kan hier niks veranderen of verbeteren? Zeker weten, en we werken er aan. Maar dat men maar eens komt kijken hoe de N-VA bestuurt. Hoe hier inspraak werkt. Hoe hier geïnvesteerd wordt. Hoe hier een sociaal beleid gestalte krijgt.
    En om er helemaal de draak mee te steken. In 1999 ging het Herentalse voetbal op in een fusie met Geel. Ondertussen is het in Herentals provinciale reeksen. Het veel kleinere Dessel komt straks opnieuw uit met een ploeg in bevordering en één in tweede nationale. Toch een bewijs van de dynamiek die uitgaat van een lokale gemeenschap, die o schande, in Dessel rechts conservatief stemt.
    Maar goed, of de N-VA ook effectief de grote winnaar zal zijn op 14 oktober, daar is het nog veel te vroeg voor. We houden de voeten op de grond, maar zullen niet nalaten te doen wat ondertussen van ons verwacht wordt. Met name: werken, werken en werken!
    Als afsluiter misschien toch nog iets positiefs over Jan Peeters. Volgende zondag wordt in Dessel door de gemeentelijke cultuurraad Vlaanderen Zingt georganiseerd. De Desselse socialisten noemen dat een N-VA partijfeestje. Jan organiseert dat ook in Herentals. Hij deed dat eergisteren al, op 30 juni. Goed zo Jan!

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    26-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Handvest voor Vlaanderen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Handvest voor Vlaanderen
    Woensdag stelden we in het Vlaams Parlement het Handvest voor Vlaanderen voor. De "preambule" luidt als volgt:

    Vlaanderen heeft zich in een lang historisch proces en dankzij de inzet van verschillende generaties ontwikkeld tot een deelstaat van het Koninkrijk België en tot deel van de Europese Unie. Het is een democratische en sociale rechtsstaat en vormt een  natie met een eigen taal en cultuur, met een democratische politieke traditie en met respect voor de lokale autonomie, het private initiatief en het verenigingsleven. Het heeft in zijn rechtsorde een systeem van rechten en plichten opgezet en een basisstructuur om samen te leven in solidariteit, in een streven om iedereen die in Vlaanderen leeft een menswaardig bestaan aan te bieden.

    Vlaanderen wil – voortbouwend op zijn traditie - een open en toekomstgerichte samenleving zijn, zodat iedere persoon zich volwaardig kan ontplooien en integreren in de maatschappij.
    Vrijheid, gelijkheid, rechtvaardigheid, verdraagzaamheid, verantwoordelijkheid en solidariteit vormen de grondslagen van de  Vlaamse samenleving. Onder alle omstandigheden moet de Vlaamse overheid de menselijke waardigheid waarborgen. Dit algemeen beginsel – dat ook terug te vinden is in artikel 1 van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie en in internationale mensenrechtenverdragen – is een cruciaal beginsel in het Handvest voor Vlaanderen : het vormt de grondslag voor de mensenrechtenbescherming. Het vormt tevens de grondslag voor een rechtvaardig en sociaal beleid, gericht op de samenhorigheid en de solidariteit in de samenleving.

    Met het oog op de betrokkenheid van eenieder bij de Vlaamse overheid is het  nodig om de democratische principes en de maatschappelijke basiswaarden duidelijk aan te geven.
    Het Handvest voor Vlaanderen is een overzicht van de belangrijkste beginselen van de organisatie en werking van de Vlaamse democratische rechtsstaat. Deze beginselen bepalen waar Vlaanderen voor staat, welke de rechten en vrijheden zijn die in de Vlaamse samenleving gewaarborgd worden.

    De organisatiebeginselen en grondrechten die de Vlaamse samenleving kenmerken, zijn afkomstig van diverse bepalingen uitgaande van de Vlaamse, Belgische en Europese overheden en die Vlaanderen binden.
    Het Handvest voor Vlaanderen vormt het overzicht van deze organisatiebeginselen en grondrechten en situeert zich in het bestaande, evoluerende grondwettelijke kader.

    Dit Handvest is een niet-tijdsgebonden tekst die de achtergrond weergeeft waartegen het streven naar een zelfstandig Vlaanderen, in Belgische en Europese context, zich afspeelt en dit met toepassing van het subsidiariteitsbeginsel.
    Door de globalisering in bijna alle sectoren van het maatschappelijk leven en de internationale en vooral Europese integratie is de absolute soevereiniteit een fictie geworden. De besluitvorming, de beleidsbevoegdheid is niet langer het monopolie van één overheid, maar wordt gedeeld door overheden op verschillende niveaus, die onderling met elkaar verbonden zijn. Ook de interne rechtsorde is grondig geïnternationaliseerd, inzonderheid op het gebied van grondrechten, een essentieel onderdeel van dit Handvest voor Vlaanderen.
    Vlaanderen wil expliciet in herinnering brengen wat de waarden en beginselen zijn waarop de Vlaamse institutionele en politieke organisatie is gefundeerd. Het hierbij voorgestelde Handvest schetst, als basisdocument, het kader waarbinnen de zelfstandigheid van Vlaanderen vorm krijgt.

    Het Handvest voor Vlaanderen stelt de volgende grondslagen voorop voor het functioneren van Vlaanderen als zelfstandige politieke entiteit.

    Vlaanderen heeft als politieke gemeenschap een duidelijk afgebakend grondgebied. Er is een sterke band tussen Vlaanderen en Brussel, de Vlaamse hoofdstad.

    De rechten en vrijheden die in dit Handvest voor Vlaanderen zijn opgenomen, zijn ontleend aan het  Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie en de federale Grondwet. Het Handvest voor Vlaanderen vertrekt van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie omdat dit de meest recente synthese is van de gemeenschappelijke waarden van de lidstaten van de Europese Unie. Ook door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is reeds gewezen op het belang van het Europees Handvest dat de rechten die ervan deel uitmaken, op het hoogste niveau van de gemeenschappelijke waarden van de lidstaten heeft geplaatst.
    Het is een eigentijdse synthese die voor het eerst alle traditionele burgerrechten en politieke rechten, alsmede de economische en sociale rechten, in één enkele tekst bijeen brengt. Het Handvest wil een ruimte tot stand brengen van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.  Vlaanderen sluit zich aldus volledig bij deze doelstelling aan.

    Vlaanderen bevestigt zijn gehechtheid aan de beginselen van de rechtsstaat en de parlementaire democratie. De Vlaamse politieke instellingen – het Vlaams Parlement en de Vlaamse Regering – worden op die wijze georganiseerd en hun werking zo geregeld dat de parlementaire, pluralistische democratie wordt gewaarborgd. Het beginsel van de scheiding der machten (wetgevende, uitvoerende, rechterlijke macht) en het representatief systeem zijn fundamentele beginselen van het Vlaams staatsbestel. Het streven naar een solidaire samenleving houdt onder meer in dat belastingen geheven worden volgens de draagkracht van de belastingplichtige.
    Het kiesstelsel wordt zorgvuldig geregeld en op een wijze dat de proportionaliteit in de vertegenwoordiging wordt geëerbiedigd. De beginselen die van toepassing zijn op de Vlaamse politieke instellingen en die verspreid liggen over regelgevende teksten afkomstig van verschillende overheden, worden in het Vlaams Handvest opgenomen.

    Aldus wordt in dit Handvest voor Vlaanderen, zonder als zodanig rechtsregels uit te vaardigen, het geheel van rechtsregels bijeen gebracht die ten grondslag liggen aan de inrichting van het politiek-juridisch verband en aan de verhouding tussen het individu en de overheid.

    Vlaanderen bevestigt en verankert daardoor niet alleen zijn politieke zelfstandigheid maar brengt vooral de maatschappelijke basiswaarden in herinnering aan de hand waarvan het de hem toekomende verantwoordelijkheden en bevoegdheden moet opnemen.

    Daarom wordt in bijgaande tekst een belangrijk politiek engagement vooropgesteld, dat de aanzet vormt voor een Grondwet voor Vlaanderen in het kader van de grondwetgevende bevoegdheid die Vlaanderen dient te verwerven.

     


    >> Reageer (0)
    21-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ruimtelijke wanorde
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Ruimtelijke wanorde
    Vanmorgen weer meer dan 300 km file. En toch binnen de 2 uur in Brussel geraakt. Niet zonder creatief te zijn weliswaar… Onderweg Philippe Muyters bezig gehoord bij Peeters & Pichal op Radio 1. Het gespreksonderwerp sloot naadloos aan bij het fileleed. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik maar goed 5 km echt moest aanschuiven.
    De minister nodigt Vlaanderen uit om na te denken over de toekomst. Over hoe wij in 2050 in Vlaanderen willen leven. Hoe wij de ruimtelijke ordening daartegen willen zien.
    Achtendertig jaar geleden bestonden de gewestplannen nog niet. De bijbel van wat in Vlaanderen kan en niet kan. In die tijdsperiode veranderde er veel. Maar de uitdagingen blijven groot voor de toekomst.
    In 2050 zullen in Vlaanderen 7 miljoen mensen wonen. 15% meer dan nu. Allemaal hun huis en tuin? Allemaal dagelijks op de weg; naar school, werk of vrije tijd?
    En dit moet allemaal passen binnen het ruimtelijk kader zoals het in Vlaanderen evolueerde. Tabula rasa voeren, en met een nieuwe lei beginnen, zal niet kunnen. Vlaanderen is ook wat het is. En dat er in het verleden kansen gemist werden staat buiten kijf. De wet op de stedenbouw dateert van 1962. Daarvoor was het vrijheid-blijheid. De lintbebouwing is er een kwaal van. Het lijkt daardoor alsof Vlaanderen volgebouwd is. Maar is dat zo? Want wie achter die muurtjes kijkt, wie even het vogelperspectief hanteert, merkt nog veel open ruimte. Te gefragmenteerd weliswaar. Door die linten…
    De minister heeft groot gelijk om het debat nu aan te zwengelen. Gouverner c'est prévoir. Ook in deze twitter-maatschappij. We willen Vlaanderen helemaal niet vol bouwen. Maar wel beter ordenen.
    Ik zie ook in ons eigen Dessel wat er gebeurt. Zeker op het vlak van wonen. Mensen met huis en tuin, en de kinderen het huis uit, kopen een appartement in het dorpscentrum. Ze verhuizen en creëren ruimte voor jonge gezinnen. Jonge gezinnen die ook vaak hun eerste jaren, kinderloos, in een appartement doorbrachten.
    Dat we dan ook meer in de hoogte moeten gaan werken, staat buiten kijf. Maar ook niet altijd even evident. Ik huiver ook van hoogbouw in landelijke gebieden, maar een evenwicht moeten we wel vinden. Samen met de minister ben ik er van overtuigd dat we antwoorden kunnen vinden op de uitdagingen van de toekomst. Maar we moeten dat wel rationeel doen. We moeten durven nadenken én handelen.
    Met het groenboek is het debat geopend. Wees een betrokken Vlaming en bemoei je er mee!


    Kris Van Dijck


    >> Reageer (1)
    07-03-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Somers en Calvo slaan bewust de bal mis
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Somers en Calvo slaan bewust de bal mis
    Onder de titel “maak van de Dorpsstraat geen Wetstraat” ontbinden Bart Somers en Kristof Calvo, respectievelijk lijsttrekker en lijstduwer van de Mechelse eenheids-stadslijst in De Standaard van 6 maart 2012 hun duivels tegen de N-VA. Mijn collega Marc Hendrickx, gemeenteraadslid in Mechelen, schrijft vandaag in diezelfde krant zijn repliek. Het gespui van beide heren liet ook mij niet onberoerd…
    Opmerkelijk is de manier waarop de heren Somers en Calvo, wiens partijen hun mond vol hebben over wereldburgers en alles wat kleiner is dan Europa als kerktoren nationalisme bestempelen, nu een lans breken voor de identiteit van een Brusselaar, Antwerpenaar of Mechelaar. Dat ze dit erkennen stemt mij op zich al hoopvol, want mensen leven inderdaad in kringen. Dorp of stad, de eigen streek, Vlaanderen, Europa, de wereld, de één niet minder belangrijk dan de ander.
    Verder geven de beide heren een hele opsomming van wat een stad of gemeente hoort te doen en gaan uit van de boude stelling dat de N-VA bang is voor het lokale debat. Prietpraat!
    In het voorjaar van 2006 mocht ik het congres voorzitten van de op dat moment nog geen vijf jaar oude N-VA waar we ons bogen over dat lokaal beleid. Met die ideeën gingen we aan de slag. Alleen of in kartel, vaak met de CD&V.
    Deze gemeenteraadsverkiezingen worden nog intenser voorbereid. Onze partij groeit enorm. Ook in mijn streek. In het arrondissement Turnhout ziet het er naar uit dat we in 25 van de 27 gemeenten met eigen N-VA-lijsten komen. Niemand deed ooit beter. Dat wordt voorbereid!
    Nationaal organiseerden we vijf massaal bijgewoonde inhoudelijke congressen in Leuven, Antwerpen, Hasselt, Gent en Oostende. Twee studieavonden in Geel en Nazareth over de opdracht van de gemeente en gemeentefinanciën. En vorige zaterdag de nationale campagnedag in Leuven, waarvan men blijkbaar alleen onthouden heeft dat Bart De Wever het gezicht zal zijn van de précampagne. Mag het? Om maar te zeggen dat we geld noch moeite, tijd noch mankracht sparen om onze jonge kaders voor te bereiden op de stembusslag van oktober en het meebesturen van hun eigen stad of gemeente. Ik weet niet of andere partijen dat even gedreven voorbereiden.
    Beide heren breken bovendien een lans voor meer interactie en debat waarbij de bevolking mee kan beslissen over de omgeving waar ze wonen. Was ik toch net burgemeester toen in Dessel het interactief overleg startte waaruit kon geconcludeerd worden dat de Desselaar bereid is het laag radioactief kortlevend afval te bergen… Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen in 2006 haalde Calvo 113 stemmen in Willebroek. 113 op meer dan 16.000 geldig uitgebrachte stemmen. Dat kan tellen voor iemand die mij een lesje komt leren over lokale democratie.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    03-03-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Containerpark voor 2 gemeenten is uniek in de Kempen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Containerpark voor 2 gemeenten is uniek in de Kempen
    Vandaag werd op de Stenehei in Dessel het nieuwe DIFTAR-containerpark voor de gemeenten Dessel en Retie geopend. De gelegenheidstoespraken werden gehouden door de burgemeester van Retie, de voorzitter van IOK Afvalbeheer en mijzelf. Hier mijn toespraak:
    “Collega burgemeesters,
    Dames en heren schepenen en raadsleden,
    Geachte genodigden,
    Ik ben blij jullie allen hier in Dessel te mogen verwelkomen. En als gemeentebesturen opgetrommeld worden voor een feestelijke opening, dan mag je er van op aan dat daaraan een heel proces voorafging. De realisatie van dit containerpark voor Dessel en Retie door de respectievelijke gemeentebesturen en IOK Afvalbeheer als bouwheer, beheerder en uitbater, is daarop geen uitzondering. Sta me toe dat ik - voor voorzitter Johan Leysen en gebuur Cis Schepens – in vogelvlucht dit proces voor u schets.
    Het verhaal van dit containerpark startte in 2000. Jawel, 12 jaar geleden, toen de milieuvergunning voor het Dessels containerpark aan de gemeentelijke werkplaats in de Boshoek verviel en de gemeente op zoek moest naar een oplossing… Inclusief uitbreiding van de oppervlakte, installeren van een weegbrug en een wijziging van de opslag van KGA.
    De werkelijke start voor een oplossing was het besluit van het college van 8 maart 2001 dat luidde als volgt: “aan IOK de opdracht te geven ondersteuning te verlenen bij het samenstellen van het aanvraagdossier tot het bekomen van een nieuwe milieuvergunning voor het containerpark.” Op de bestaande locatie.
    Twee jaar later, op 20 maart 2003 besloot de gemeenteraad van Dessel: “Principiële goedkeuring te hechten aan het voorontwerp en voorlopige raming voor het realiseren van een DIFTAR-containerpark.” Waar het principe zal gehanteered worden: de vervuiler betaalt.
    Nog eens een jaar later werd het ontwerp, inclusief een verdubbeling van de oppervlakte op de bestaande locatie aan de gemeentelijke werkplaatsen, door het college goedgekeurd. Tevens richtte men op datzelfde college een principiële vraag aan IOK met betrekking tot mogelijke samenwerking inzake containerparken.
    Eén en ander wordt tussen de gemeente en IOK Afvalbeheer besproken op 24 juni 2004. Tijdens deze bespreking komen de belangrijkste contouren tot stand:
    - de overname door IOK Afvalbeheer;
    - een nieuwe locatie; (jawel, want een uitbreiding aan de Boshoek zou ten dele in groen gebied vallen en dus uitgesloten…)
    - dat de investering volledig ten laste van IOK Afvalbeheer zal vallen;
    - m.b.t. politieverordening en huishoudelijk reglement blijft de autonomie van de gemeente overeind;
    - de samenwerking met andere gemeenten.
    De kost van het bestaande containerpark bedroeg op dat moment +/- 20 euro per inwoner per jaar en bij overname door IOK, mits toepassing van een aantal retributies, zou dat bedrag halveren tot nog 10 euro per inwoner per jaar.
    Dit alles resulteerde in een principiële vraag, op 1 juli 2004 (straks 8 jaar terug), van het Dessels schepencollege, aan IOK Afvalbeheer, of deze laatste een intercommunaal containerpark in haar beheer kan realiseren in Dessel, met als mogelijke zone de KMO-zone Stenehei.
    De KMO-zone Stenehei waarvan de uitbreiding de maand daarvoor als regionaal bedrijventerrein via een provinciaal ruimtelijk uitvoeringsplan op 7 juni 2004 door de Vlaamse regering goedgekeurd werd en waarvan de gronden door IOK verworven werden.
    De beslissing, de klip was genomen, maar de weg zal nog bezaaid zijn met tal van wolfijzers en schietgeweren, want het Dessels schepencollege neemt op 14 december 2006 kennis van de bouwweigering, afgeleverd aan IOK, voor een containerpark voor Dessel, Retie en een deel van Geel.
    Hoofdreden:
    - de verkeersgenererende aard van de activiteit langs een problematische N118 die slecht ontsloten is in Geel en Retie;
    - en het feit dat een containerpark niet in overeenstemming is met de voorschriften van het provinciaal ruimtelijk uitvoeringsplan… Bv. 11 werknemers per ha.
    In april 2008 wordt opnieuw een bouwvergunning aangevraagd. Dit resulteerde in januari 2009 tot een quasi unieke beslissing vanwege stedenbouw… Ik heb al wel wat meegemaakt; maar dit… een tijdelijke bouwvergunning!
    “De werkzaamheden of handelingen waarvoor vergunning is verleend, mogen niet langer dan vijf jaar na afgifte van deze vergunning in stand blijven of uitgevoerd worden. Na deze periode dienen alle constructies en verhardingen verwijderd te worden.”
    Nooit gezien!
    Na heel wat gepalaver en bespreking wordt een derde keer vergunning aangevraagd. Derde keer goede keer want nu lukte het wel. De klokt staat ondertussen al op 2010.
    Van dan af wordt er naarstig doorgewerkt. Door IOK afvalbeheer. Door de beide gemeentebesturen en hun respectievelijke medewerkers. Maar sta me toe hier toch zeker de twee schepenen te vermelden: David Staes en Ellen Broeckx die de handen in elkaar sloegen en uren overlegden om de verwachtingen én verzuchtingen van Dessel en Retie, en haar inwoners, te verzoenen. Het resultaat mag gezien worden!
    Sta me toe, als afsluiting, toch nog even volgende boodschap mee te geven.
    Blijkbaar bestaat in onze gemeenten een grote ongerustheid. De voorbije dagen was (en is) het over de koppen lopen op onze eigen containerparken. Er wordt massaal grote kuis gehouden in Dessel en Retie en kwatongen beweren ook daarbuiten. Nu het nog kan… Schijnt men te denken. Want straks wordt alles zo veel duurder…
    Ik, beste genodigden, ben daar niet van overtuigd. Nu moet men ook betalen voor vele fracties. En nu gebeurt dat al radend, al schattend… Nu moet elke burger meebetalen, ook voor wat anderen aanleveren. Ook de belastingbetaler die weinig of geen gebruik maakt van het containerpark. Straks betaalt ieder voor zijn eigen afval. Correct. Gewikt en gewogen. Wie kan daar wat tegen hebben?
    Maar laat vooral dat de boodschap zijn: wie slim sorteert, spaart voor zichzelf en spaart het milieu.”

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    10-02-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Liegen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Liegen
    Gisteren kregen we nog eens een staaltje van liegen van de bovenste plank. Van op het spreekgestoelte van de Kamer dan nog wel. Uitgesproken door een federale excellentie. Leugens die er goed ingingen en met plezier klakkeloos door bepaalde media overgenomen werden, om Het Laatste Nieuws een keer bij naam te noemen.
    In de Kamer van Volksvertegenwoordigers werd minister Van Quickenborne op de rooster gelegd over de uitzonderingen die nu bij bosjes opgesomd worden bij de verhoging van de pensioenleeftijd. Om de verdeeldheid in de Belgische regeringsploeg te camoufleren nam de blauwe minister, zijn trucs nog geleerd in de gloriedagen van Paars, de vlucht vooruit door uit te halen naar de Vlaamse regering. Zand in de ogen strooien noemen we dat, want die regering, met N-VA (de minister onderstreepte dat, want niet iedereen weet dat), had het ook aangedurfd om een resem uitzonderingen aan te vragen. O schande!!!
    Goed geprobeerd mijnheer de minister. Maar laf, onfatsoenlijk en vals. De brief waarnaar Van Quickenborne verwees was een brief van minister van ambtenaren zaken Paul Van Grembergen in 2002 (!!!) onder minister-presidentschap van Patrick Dewael (jawel, VLD) waarin de belastende beroepen binnen de Vlaamse overheid opgesomd staan.
    Die brief was opnieuw aan de federale regering overgemaakt toen die zelf achter de belastende beroepen vroeg. De huidige Vlaamse regering heeft zo geen lijst en maakte dus de laatst opgemaakte lijst over. Mede opgemaakt door de VLD in een periode dat N-VA Vlaams naar de achterste oppositiebanken verwezen was.
    Die lijst nu kapitelen als een lijst van uitzonderingen als het over de verhoging van de pensioenleeftijd gaat is een grote leugen. En liegende ministers, leerden de VLD parlementsleden in het Vlaams Parlement ons voor twee weken, moeten stante pede ontslag nemen…

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    08-02-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lokaal verankeren
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Lokaal verankeren
    Jongens toch, ik besef dat ik ruim een maand niet geblogd heb. Wat is er aan de hand, hoorde ik sommigen al luidop denken. Wat er aan de hand is? Eigenlijk niks, en toch weer veel. Het is een enorm drukke maand geweest en de periode die voor ons ligt ziet er niet rustgevender uit.
    En die drukke periode heeft heel veel te maken met 14 oktober 2012. Nog een grote acht maanden scheiden ons van de volgende lokale en provinciale verkiezingen. Geen verkiezingen als een ander, zeker niet voor mijn partij. Zeker niet voor de N-VA.
    Laat me naar mijn eigen arrondissement kijken. Het arrondissement Turnhout met name. Dé Kempen, zoals wij, als we dan al eens een keertje fanatiek zijn, durven beweren, want de andere stukken Kempen krijgen een bijvoeglijk naamwoord als Limburgse, Nederlands, of Antwerpse Voor- voorgeschoteld. Neen, dé Kempen zijn de zevenentwintig gemeenten van het arrondissement Turnhout.
    In die Kempen telde de N-VA bij opstart in september 2001 een handvol afdelingen. Het was oproeien en opboksen tegen alles en nog wat. In 2006 gingen we naar de kiezer met eigen lijsten in een vijftal gemeenten. Het was geen succes. In steden als Geel, Mol en Turnhout werden geen zetels gewonnen. Dessel was de grote uitzondering met 51,2% en een volstrekte meerderheid. In een handvol andere gemeenten gingen we in kartel. Daar met wisselend succes en een schepen in Laakdal, Beerse en Oud-Turnhout. Ondertussen is er veel water door de Kleine en Grote Nete gevloeid.
    Zowel bij de Vlaamse verkiezingen in 2009 als bij de federale verkiezingen in 2010 brak de N-VA in de zes Kempense kantons door en klokte overal vlot af boven de 30%. Dat moet nu verankerd worden!
    De voorbije periode hebben we niet stil gezeten. Spreken met en bezoeken van mensen en voordrachten houden op partijactiviteiten aller handen. En niet zonder succes… Ondertussen zijn we actief in elk van die 27 gemeenten. Geen blinde vlekken meer. Integendeel. Zoals de teller nu aangeeft zullen we in 25 van die 27 gemeenten met eigen lijsten naar de kiezer stappen. Dit is een bereik van 93% en als we naar bevolkingsaantallen gaan kijken nog een pak boven de 95%.. Ik durf te beweren dat zelfs de CD&V er in haar gloriejaren niet in lukte om zoveel lijsten met de nationale partijnaam neer te leggen.
    Gaan deze verkiezingen de successen van 2009 en 2010 bevestigen? Dat is niet zeker. Straks tellen lokale dossiers. Straks telt het lokaal beleid. En tellen lokale gezichten. Maar waar ik wel zeker van ben dat is dat één kiezer op drie die ooit N-VA stemde moet kunnen overtuigd worden om dat straks opnieuw te doen. Dat is de uitdaging! De N-VA in elk dorp en stad een lokaal gezicht geven en mee de motor zijn van een sterk lokaal beleid. Daar doen we het immers voor!

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    07-01-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het regeerakkoord uitvoeren!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het regeerakkoord uitvoeren!
    “Peeters ten aanval tegen Peumans” titelt de Gazet van Antwerpen op haar eerste blad. De journalist, Paul Geudens, spreekt van: “een sneer die ook wijst op een groeiende gespannen verhouding tussen de minister-president en de voorzitter van het Vlaamse Parlement, en meer in het algemeen tussen CD&V en N-VA.” Het ‘nieuws’ wordt ook gretig overgenomen door andere media. Als bevoorrechte getuige wil ik hier toch het volgende over kwijt:
    Dat na het uiteenvallen van het kartel, na de verkiezingen van 2009 en zeker van 2010, na het steeds maar groeiend potentieel van de N-VA en na het vormen van een federale regering zonder N-VA en zonder een meerderheid in Vlaanderen, er spanningen zijn tussen de vroegere kartelpartners lijkt me nogal wiedes. Met het oog op de lokale verkiezingen van het najaar zal dat er niet op beteren, want hoe die ook zullen uitdraaien, het feit alleen al dat in het merendeel van de Vlaamse steden en gemeenten autonome N-VA lijsten zullen meedingen naar de gunst van de kiezer, komt voor de CD&V zeer bedreigend over. Is het sociologisch niet eenmaal zo dat beide partijen in grote mate in dezelfde vijver vissen?
    En dat Jan Peumans en Kris Peeters beide sterke persoonlijkheden zijn en beiden hun eigen instellening (parlement en regering) verdedigen, daar is op zich toch ook niks mee, of wel?
    Toch vraag ik hier van iedereen correct te zijn. In de eerste plaats omdat er in 2009 een regeerakkoord gesloten werd door drie partijen en dit voor de volle vijf jaar. Dit regeerakkoord wordt gedragen door een grote meerderheid in onze democratie en dient dus ook uitgevoerd te worden.
    Wie het begrotingsdebat eind december 2011 wat gevolgd heeft weet, als ie intellectueel correct is, dat toen door de regering en alle meerderheidspartijen, ook door ondergetekende, tot vervelens toe gesteld werd dat we in februari van dit jaar een grondige begrotingscontrole zullen doorvoeren. Dat er ernstig zal moeten bespaard worden. Iedereen was het er over eens dat alle pistes open dienen te liggen en dat een begroting in evenwicht het uitgangspunt blijft.
    Sommige ministers en parlementsleden lieten de voorbije dagen voor een stuk in hun kaarten kijken. Mag dat nog? Mij kan men niks verwijten. Ik heb aan eenieder die er mij om vroeg geantwoord dat onze kabinetten en medewerkers alle mogelijke pistes uitzoeken om een half miljard euro te besparen. Ik wil eerst een studie. Dan pas het debat.
    Maar wat zich nu voltrekt noopt mij toch even de puntjes op de ‘i’ te zetten. Bepaalde media doen nu hun uiterste best om een breuk te vinden tussen CD&V en SP.a enerzijds en N-VA en de oppositie anderzijds als het over De Lijn gaat. Daarom volgend citaat uit de notulen van het Vlaams Parlement, dinsdagavond, 20 december 2011, omstreeks 23 uur ’s avonds. Ik geef toe, we waren nog maar met een handvol aanwezigen en ook de minister-president was er niet, maar ik neem aan dat wat in het parlement, van op het spreekgestoelte gezegd wordt, toch nog wel enige politieke relevantie heeft:
    “Een aantal luxe-uitgaven zullen we moeten proberen schrappen. Ik heb vandaag ook het voorbeeld van De Lijn genoemd, met alle sympathie voor de sp.a-collega’s en voor minister Lieten. Het kan niet dat men 1 miljard euro aan De Lijn geeft met een kostendekking van 15 procent. Dat heeft niets met ideologie of met partijpolitiek te maken, want de verantwoordelijke minister is van mijn partij. Wanneer we naar die 500 miljoen euro gaan, dan zal dat soort zaken in vraag gesteld moeten worden. De kaasschaafmethode heeft immers ook haar grenzen.” Aan het woord was niet Jan Peumans, niet Kris Van Dijck of Matthias Diependaele. Ook niet minister Philippe Muyters, maar wel Erik Van Rompuy. CD&V. Of heb ik iets gemist de voorbije dagen? Neen toch. Vroeger op diezelfde dinsdag liet de heer Van Rompuy het volgende optekenen in De Morgen: “…er zullen nieuwe besparingen moeten komen. Neem nu De Lijn: de vervoersmaatschappij krijgt een klein miljard aan subsidies, maar heeft een kostendekkingsgraad van 15 procent. Dat kan niet langer.
    Waar de heer Geudens schrijft: “veeg eerst voor de eigen deur vooraleer u met andermans zaken te bemoeien”, als Jan Peumans suggesties formuleert, snap ik niet goed. Is Jan tot op heden niet de enige politicus die een deel van zijn loon afstaat? En wat wordt bedoeld met andermans zaken? Wordt de begroting van Vlaanderen niet door het parlement goed- of afgekeurd? Is dat dan geen zaak van het Vlaams Parlement? Van Jan Peumans en de honderd drieëntwintig anderen? Is er ondertussen iets veranderd met de bevoegdheden van de instellingen? Blijkbaar heb ik opnieuw iets gemist.
    O ja, en voor ik het vergeet, de begroting van het Vlaams Parlement werd eenparig goedgekeurd. Ook door CD&V dus...

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    20-12-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Begrotingsdebat
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Begrotingsdebat
    Vandaag, dinsdag 20 december, startte de tweedaagse begrotingsbespreking in het Vlaams Parlement. Hieronder mijn algemene tussenkomst van vanmiddag:
    Geachte Heer Voorzitter,
    Mijnheer de minister-president,
    Mijnheer de minister,
    Collega’s,
    Mijn tussenkomst tijdens deze begrotingsbespreking zal waarschijnlijk weinig verrassingen inhouden. Voor de meerderheid is deze begroting goed. Sterk onderbouwd. Gefundeerd. Voor de oppositie zwak en slecht ingeschat. Virtueel, zeggen ze. Zij zouden het heel anders en veel beter doen.
    Wel collega’s,
    Toon me één begroting, van eender welke overheid, die enkel en alleen uitgaat van zekerheden. Daarom is het een begroting. Een raming. We ramen inkomsten op basis van prognoses die ons aangereikt worden. En ja, toen we aan de begroting opmaak begonnen in de zomer, sprak het planbureau nog van een groei van 2,2%. Daar bouwden we reeds een veiligheid in, door het te houden op 1,6%... Een percentage dat later ook door het planbureau vooropgesteld werd. Voor 2011 was dat nog 2,4%. (Ik kom daar straks op terug.) We ramen ook onze uitgaven. Op basis van het beleid zoals het reeds uitgetekend werd. Door beslissingen in het verleden genomen en met oog en oor voor het regeerakkoord. En tot spijt van wie het benijdt sluit ook deze begroting opnieuw. Met de ambitie trouwens om zo ook 2012 op het einde van het jaar af te sluiten.
    Maar de oppositie heeft anderzijds overschot van gelijk wanneer ze stelt: (en ik citeer de VLD) “De toekomst boven Vlaanderen oogt onzekerder dan ooit. Vlaanderen zit in een moeilijke federale en Europese omgeving…” Wie het zegt.
    Vorige week hoorde ik nog een collega van de oppositie, op dit spreekgestoelte orakelen dat wij, politici, Vlaamse volksvertegenwoordigers, ons als in een biosfeer onder deze glazen koepel zouden wanen, en elke besef van de realiteit verloren zijn. Wereldvreemden.
    Ik voel me evenwel niet aangesproken… De N-VA voelt zich niet aangesproken…
    Bang
    Want als het over de ware realiteit, buiten deze koepel gaat? Inderdaad, collega’s, de mensen zijn ongerust. Mensen zijn bang. Ze zijn onzeker voor wat de toekomst brengen zal. Maar ze zijn ook boos. 
    De economische toekomst is onzeker. Er is sprake van stagnatie, zelfs van achteruitgang. Van recessie.
    De Euro, als politiek project, staat onder druk. Overleeft de Euro? Overleeft de Euro-zone? Wat staat er ons te gebeuren als dat niet zo is?
    Wat gebeurt er met mijn spaarcenten? En de toekomst van de banken?
    Hoe moet het verder nu we meer en meer overgeleverd zijn aan de Moody’s en Standard and Poor’s van deze wereld. Die wikken en beschikken en die de leiding in handen schijnen te hebben als volleerde marjonettenspelers. Vandaag nog moeten we van Moody’s een bank achteruit nadat eerder de rating van België achteruitging. Vlaanderen is te veel afhankelijk van België, aldus Moody’s. We staan nog wel sterker dan de federale overheid, laat ook dat duidelijk zijn.
    Maar zoals gezegd, de mensen zijn bang.
    Ga ik straks nog wel een pensioen kunnen ontvangen en hoe staat het met de betaalbaarheid van de gezondheidszorgen? Zal die nog betaalbaar zijn als ik daar straks behoeftig aan ben?
    En het zuiden van het land, dat twee dagen vroeger dan voorzien naar het stakingswapen grijpt. Waar moet dat allemaal naar toe?
    Die ongerustheid leeft bij de man en vrouw op de straat, buiten deze ‘biosfeer’. En wij horen die ongerustheid!
    Veilige haven
    En hoe staat het dan met de overheden?
    Een Belgische staat die miljarden moet besparen. 11,2 miljard? 13,2 miljard? Waarvan politieke commentatoren zeggen dat het cement van de federale regering de partij is die er geen deel van uitmaakt…
    Een Europa dat zich niet op orde krijgt en dat zich meer en meer aftekent in een sterk noorden en een zwak zuiden. De Neuro-zone en de Zeuro-zone, waarbij de Vlaming hoopt bij het noorden ingedeeld te kunnen worden, als het ooit zover zou komen. Een breuklijn die misschien wel eens dwars door dit land loopt…
    Dit begrotingsdebat willen we de volgende twee dagen voeren tegen de achtergrond van wat er in België, in Europa, in de wereld allemaal aan het gebeuren is… Een reden te meer om van Vlaanderen een veilige haven te maken. Met aandacht voor zwakken. Met kansen geven aan sterken. En een budget in evenwicht, een budgettaire orthodoxie, is daartoe een stevig fundament! Een basis.
    Collega’s,
    Vorig jaar hoorde ik de oppositie eigenlijk net dezelfde kritieken geven als dit jaar. Allemaal vrij voorspelbaar en zoals daarstraks gesteld: niks nieuws onder de zon. Maar mag ik er toch even op wijzen dat de buffers en de manier waarop het hele jaar door een vinger op de knip gehouden werd, we bij machte waren om het kapseizen van de Gemeentelijke Holding op te vangen. Nu doet men daar smalend over. Maar herlees wat gezegd werd. Herinner u hoe vanuit de Gemeentelijke Holding de smeekbeden tot bij ons kwamen. Vlaanderen deed, en kon doen, wat nodig was. En ons budget ontspoorde er niet door!
    Wat ook opvalt zijn de tegenspraken bij die oppositie. Voor de ene liberale partij zijn we schuldenbergen aan het maken (Van Rouveroij), voor de andere liberale partij (Vereeck) zit Vlaanderen in de slappe was… En kan de geldpot niet op. Geen van beiden intimideren ons.
    Begroting 2012
    Deze begroting werd bovendien opgesteld volgens de regels van het nieuwe Rekendecreet. Op zich is dit zeker het vermelden waard, want het noopte de administratie, en ons, tot een volledig andere manier van werken. Een operatie die blijkbaar naar ieders voldoening verlopen is, want ik hoorde er geen kritieken op. En is het niet zo, dat wat goed is, verzwegen wordt?...
    Sta me toe nog op twee punten even dieper in te gaan: de gehanteerde parameters bij het opstellen van de begroting 2012 en de bruto beleidsruimte.
    Zoals in mijn inleiding gesteld is deze begroting opgesteld met een door het planbureau vooropgestelde groei van 1,6%. Net zoals het Brussels gewest met VLD’er Vanraes dat doet. Maar daarover hoor ik Open VLD hier niks zeggen…
    Ondertussen weten we dat die economische groei overschat is, en de inflatie wellicht onderschat. De regering zal begin februari begrotingscontrole houden. Zo kondigde minister Muyters ook aan in de commissie algemeen beleid, financiën en begroting. Ik heb dat daar zeer goed gehoord.
    Mijn fractie wil dat die oefening plaatsvindt met als doelstelling dat het budget in evenwicht blijft en dat we binnen de budgettaire orthodoxie die we onszelf opleggen twee uitgangpunten overeind blijven: 1. hoe kunnen we nutteloze en inefficiënte kosten blijven vermijden; 2. hoe kunnen we de beleidsruimte die er is zo efficiënt mogelijk inzetten. Op die manier werken we aan vertrouwen en zekerheid. Twee elementen die noodzakelijk zijn voor burger en bedrijven.
    Dit houdt natuurlijk ook in dat wij zelf de keuzes maken en dat het niet zomaar kan zijn dat zaken die federaal door besparingsmaatregelen aldaar, afgeschaft of afgebouwd worden, zomaar door Vlaanderen kunnen overgenomen worden. Wij willen alles met open vizier bekijken, maar geen evidenties! Wij maken ‘onze’ begroting.
    Anderzijds kan men niet ontkennen dat de andere inkomsten, andere dan groei en inflatie, in deze begroting voorzichtig ingeschat werden. Het Rekenhof berekend dat de samengevoegde en gedeelde belastingen 26 miljoen euro te laag geraamd zouden zijn. Ook de raming van de gewestelijke belastingsontvangsten ligt 57,6 miljoen lager dan de federale raming. Hier verwijs ik ook graag naar de tussenkomst deze voormiddag toen minister Muyters al de verschillende buffers opsomde. Maar wat echt wel van de pot gerukt was, was de kritiek van collega Van Rouveroij aan minister Muyters waar hij stelde dat het Waals gewest wel grote buffers heeft aangelegd… Vlaanderen zou in Wallonië in de leer moeten gaan… Wat de heer Van Rouveroij vergat, was wel dat het budget van het Waals gewest niet in evenwicht is. Zo is het eenvoudig, buffers aanleggen en het budget in het rood laten gaan.
    De bruto beleidsruimte van 1 miljard 143 miljoen euro ten opzicht van 2011 wordt vooreerst aangewend voor het zogenaamde constant beleid en dit ten belope van 765 miljoen euro.
    Voor het effect van de indexatie dient er 424 miljoen euro extra te worden uitgetrokken tov begrotingscontrole 2011. Deze kredieten zijn enerzijds nodig voor het op kruissnelheid brengen van de overschrijding van de spilindex in april 2011, de verwachte overschrijding van de spilindex in februari 2012 en het aanleggen van een buffer voor een eventuele overschrijding van de spilindex in oktober 2012
    Maar laat ons vooral niet vergeten dat de beschikbare beleidsruimte een resultante is van de onszelf opgelegde othodoxie. Neem nu het voorbeeld van onze eigen overheid; een afgeslankte overheid met 4% minder loonkost, 7,5% minder werkingsmiddelen, 30% besparing op consultancy en 30% op communicatie. En dit alles zonder sociale onvrede.
    De resterende netto beleidsruimte van 378 miljoen euro wordt dan weer aangewend voor:
    - 38,4 miljoen euro ter stimulering van arbeidsdeelname van laagverdieners;
    - 40 miljoen voor het instellen van een conjunctuur buffer;
    - Het instellen van een provisie met 60 miljoen euro beleidskredieten en 70 miljoen euro betaalkredieten voor het opvangen van de eventuele budgettaire gevolgen van de invoering van het Rekendecreet enerzijds en dringende investeringsuitgaven anderzijds;
    - En jawel 230 miljoen euro nieuwe initiatieven conform de uitvoering van het Regeerakkoord waaronder
    o 60 miljoen onderzoek en ontwikkeling
    o 55 miljoen wachtlijsten gehandicaptensector
    o 30 miljoen vernieuwd sociaal beleid
    o 30 miljoen onderwijs
    o 30 miljoen loopbaan- en competentiebeleid
    o 10 miljoen investeringen in infrastructuur
    o (15 miljoen allerlei)
    Tot slot liggen de betaalkredieten 85,7 miljoen euro hoger dan de beleidskredieten. Het is ooit anders geweest.
    Slot
    Mijnheer de minister-president,
    “Een daadkrachtig Vlaanderen in beslissende tijden”, zo luidde in de zomer van 2009 de titel van ons regeerakkoorden.
    Dat het beslissende tijden zijn, staat buiten kijf. Aan dat daadkrachtig Vlaanderen zullen wij blijven werken. En voor volgend jaar geen 365, maar 366 dagen, elke dag opnieuw. Op mijn fractie kan u rekenen.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    14-12-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Farizeeën
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Farizeeën
    Dexia en de Gemeentelijke Holding zijn de voorbije weken en maanden niet uit de actualiteit geweest. En geef toe, het was meestal geen fraai nieuws… Maar laat ons zeker niet vergeten dat een overheid, wees het een Vlaamse dan wel een federale, die om de haverklap gevraagd wordt om financiële instellingen te redden, daar niet zelf op zit te wachten. Laat dat in ieder geval duidelijk zijn. KBC, Fortis, Gemeentelijke Holding, Dexia. Straks Ethias? Steeds opnieuw doet men een appel op de overheid, op de politiek om reddingsboeien uit te gooien. Iedereen staat dan ook om ter luidst te roepen dat de overheid haar verantwoordelijkheid moet nemen. Niet op z’n minst de politieke wereld zelf, met als het om de Gemeentelijke Holding ging Open VLD, SP.a en CD&V op kop.
    Daarom vind ik het spel dat sinds gisteren opgevoerd wordt over de wijze waarop de Vlaamse regering de Gemeentelijke Holding wenste te redden een ferme slag onder de gordel.
    De Vlaamse regering sprong de Gemeentelijke Holding bij met het verstrekken van 40 miljoen Euro in ruil voor commercial papers, een kortlopende lening dus om tijdelijke betaalproblemen bij de Gemeentelijke Holding op te vangen. De betaalproblemen van de Gemeentelijke Holding niet oplossen zou leiden tot een failliet van de Gemeentelijke Holding. En voor wie het nog niet zou beseffen: een failliete Gemeentelijke Holding betekent massaal veel Dexia-aandelen op de markt, met een beurscrash tot gevolg, wat finaal zou leiden tot een failliet voor Dexia holding én Dexia bank.
    De Vlaamse regering had die ‘belegging’ onmiddellijk aan het Vlaams Parlement moeten melden, stelt collega Dirk Van Mechelen. Dit zou zij niet, of te laat gedaan hebben…
    Immers, als het over een ‘belegging’ ging, golden er mijns inziens zeker nog andere regels: A-rating, rendement, concurrentie, om er maar drie te noemen.Een reden te meer om te bewijzen dat wat de Vlaamse regering deed niet het opnemen van commercial papers was met het oogpunt van te beleggen. De Vlaamse Regering zat met die 40 miljoen commercial paper niet te wachten op een woekerrendement. Het was niet meer of niet minder dan het verlenen van een overbruggingskrediet.  Net om de holding waarvan VLD’er Francis Vermeiren voorzitter is te redden, ging de Vlaamse regering zeer diep. Evenals de regering van het Waalse en Brusselse gewest, die in verhouding nog dieper in hun geldbuidel tastten.
    Nu de banbliksem uitspreken over minister Muyters en de Vlaamse regering vind ik dan ook bijzonder hypocriet. Het is als de redder die in het zwembad springt om een drenkeling op het droge te hijsen achteraf met de vinger te gaan wijzen omdat hij zich niet eerst douchte.
    Ik wil me niet verschuilen achter het gegeven nood breekt wet, maar als die partijen, die om ter hardst riepen om de Gemeentelijke Holding te redden, achteraf iets minder luidruchtig zijn om schuldigen aan te duiden, nu wel de Vlaamse regering als helper die niet de juiste procedure zou gevolgd hebben, op de rooster leggen, dan kan ik alleen maar concluderen dat de letter van de wet belangrijker is dan de geest er van. Mensen die die houding aannemen zijn farizeeën.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    07-12-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.40 jaar Vlaams Parlement
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    40 jaar Vlaams Parlement
    Vandaag werd de verjaardag 40 jaar Vlaams Parlement gevierd. Tijdens de feestzitting mocht ik namens de N-VA deze boodschap brengen:
    Mijnheer de voorzitter,
    Mijnheer de minister-president,
    Dames en Heren ministers,
    Geachte genodigden,
    Collega’s,
    “Een gebeurtenis als deze zal zich intenser dan ooit voortzetten,” waren de wijze woorden die VU-senator Leo Elaut uitsprak toen hij op 7 december 1971 de eerste vergadering van de Raad voor de Nederlandse cultuurgemeenschap voorzat.
    Opgroeiend in een gezin dat met z’n twee voeten in de Volksunie stond, heb ik van op afstand, maar tegelijk van zeer nabij deze evolutie mogen meemaken. Het was voor mij dan ook een stille droom ooit in een eigen Vlaams parlement te mogen zetelen… Een droom die op 13 juni 1995 waarheid werd.
    Het staat als een paal boven water dat deze vergadering, dit Vlaams Parlement, één van de instrumenten was waarnaar de brede Vlaamse Beweging, én het politiek Vlaams-nationalisme streefden.
    Een eigen parlement, waarin de keuzes van en voor onze gemeenschap zouden kunnen gemaakt worden.
    De rol die een partij als de Volksunie daarin speelde mag daarbij niet onvermeld blijven, maar de Volksunie deed dat niet alleen. Ook bij de andere partijen groeide het besef om België om te vormen tot een federale staat. Bij de een al met wat meer enthousiasme dan bij de ander…
    Bij de start van de invulling van die autonomie was België nog een unitaire staat.
    De ironie wil dat net door de onwil van de Franstaligen om van België een tweetalig land te maken, de kiemen werden gelegd voor twee naties.
    Waar de Cultuurraad nog weinig bevoegdheden, geen regering en beperkte financiële mogelijkheden had, was de gedrevenheid in 1971 al groot. Maurits Van Haegendoren sprak er al van: “we moeten niet praten, maar doen doen doen.”
    Een kleine vier jaar later werd in Mechelen de eerste Vlaamse Gewestraad geïnstalleerd. Van de CVP’er Raf Hulpiau mogen ons tot op vandaag volgende woorden bijblijven: “een belangrijke stap in een onomkeerbaar proces van Vlaamse zelfbeschikking.” Woorden die niet door iedereen gesmaakt werden want sommigen verlieten daarop de zaal…
    En dat het een moeizaam proces was, bleek ook uit het scepticisme toen op 21 oktober 1980 de Cultuurraad omgevormd werd tot een Vlaamse Raad. Enkel een fotootje in een bepaalde kwaliteitskrant (die toen nog AVV-VVK op haar voorblad afdrukte) zonder veel tekst, zonder veel commentaar… 
    De grote stap voorwaarts, werd gezet bij de Sint-Michielsakkoorden: de rechtstreekse verkiezing van de deelstaatparlementen en dus het einde van de dubbelmandaten.
    Het was dus een langzaam proces waardoor dit soeverein parlement tot stand kwam. En ja, wij zijn soeverein. Zowel intern binnen Vlaanderen, als extern naar de hele wereld toe. Het is een dubbele rol die we mogen en moeten opnemen.
    Collega’s,
    Mijn fractie is er van overtuigd dat deze dynamiek niet te stoppen is. Het inspireert ons ook in ons handelen. Binnen dit parlement bezinnen we ons meer dan eens over de toekomst en hoe die zou moeten uitgetekend worden om een nog beter beleid, een nog beter bestuur voor de Vlamingen mogelijk te maken.
    En terecht, want dit parlement is de uiting bij uitstek van de democratie in Vlaanderen.
    Het werkingsgebied van de politieke partijen, namens wie wij hier zetelen, valt naadloos samen met de ruimte waarbinnen dit parlement haar bevoegdheden uitoefent.
    Dit Vlaams parlement valt samen met de democratie zoals die in Vlaanderen bestaat. Al de fracties hier aanwezig kunnen door ‘elke’ kiezer van ‘onze’ democratie bestraft of beloond worden. Hier werkt de democratie op haar best.
    Mijnheer de voorzitter,
    Dit parlement, als vertegenwoordiger van die Vlaamse democratie, van die Vlaamse natie, heeft nog een grote toekomst. En de uitdagingen zijn groot.
    Het belang van dit parlement zal toenemen. Er is een onmiskenbare en onomkeerbare verschuiving van het politiek zwaarte punt naar Vlaanderen en Europa.
    Proficiat aan ons allen en wie voor ons kwam, met wat geweest is. Maar laat ons vooral ambitieus vooruitkijkend naar wat komen zal.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    04-12-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Afwezigheid is niets waard
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Afwezigheid is niets waard
    De aanval is de beste verdediging moeten ze in de Wetstraat 89 denken. Nadat eerder collega Erik Van Rompuy vorige week op een scherpe wijze over de N-VA blogde en het een ramp noemde als de Vlaming de N-VA blijft steunen, was het nu opnieuw aan voorzitter Beke om de N-VA een venijnige sneer te geven. Waar hij eerder te kennen gaf dat het economisch programma van de N-VA het grootste geheim van de Wetstraat is (eenvoudig te vinden op www.n-va.be/standpunten/economie_werk_en_ondernemen
    ), blijft hij herhalen dat de N-VA zichzelf buitenspel zette door in juli de nota Di Rupo af te wijzen. Op die manier probeert hij het eigen falen, het eigen miskennen van de verkiezingsuitslag, goed te praten. Beke verzwijgt daarbij wijselijk dat ook hij ooit een nota afwees. De nota Vande Lanotte, weet je nog. Alleen, toen bleef het Vlaams front overeind. Samen uit, samen thuis, was het parool van de N-VA.
    In juli daarentegen niks van dat alles. Overgoten met een sausje, gefabriceerd in Laken, werd de grootste partij van het land er vakkundig afgereden. De ‘staatsmannen’ mochten vervolgens drie weken vakantie nemen om uitgerust met bekwame spoed de klus te klaren. Een eindsprint die echter langer zou duren dan de grens van de magische honderd dagen. De nota Di Rupo bleek toch zo goed niet te zijn.
    Toch zal men straks een regering installeren die geen meerderheid heeft in Vlaanderen. Geen meerderheid bij de meerderheid van dit land. Als democraat vind ik dit hallucinant, maar meer nog wind ik me op over het beperkt protest dat ik hoor. Nu geen ‘shame’-betoging. Geen KVS-verontwaardiging. Geen baarden die blijven staan. Integendeel. Ze worden geschoren. En met die baarden de kiezer…
    Alhoewel. Zit de voorbode van dat protest misschien in de laatste peiling van RTBf-La Libre? Afgenomen op een moment dat het begrotingsakkoord beklonken was. En verklaart deze peiling ook niet de aanval van Beke? Want geef toe, waar men straks met een nipte minderheid in de Nederlandstalige taalgroep van de Kamer zal starten, begint deze minderheid dramatische vormen aan te nemen. De drie traditionele partijen, SP.A, VLD en CD&V, halen samen geen 40 procent meer. Nauwelijks 39,1 procent. Jawel, zeven tiende minder dan de vermaledijde N-VA die aldus Beke afwezig bleef… En derhalve niets waard is… De N-VA piekt op 39,8! De CD&V nog 12,6…
    De drie traditionelen spelen een erg gevaarlijk spel. Een regering vormen, die geen draagvlak heeft in de eigen democratie, maar haar legitimiteit haalt uit een politieke macht uit een andere democratie. Die van de Franse en Duitstalige gemeenschap. Bij politieke partijen waar wij als Vlaamse kiezers geen vat op hebben. Die wij niet kunnen belonen of straffen.
    Als zij straks, maandag 5 december 2011, voor de koning hun eed afleggen, mag de Vlaamse democratie terecht spreken van Zwarte Maandag.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    30-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Van crapuul en eerlijke vinders
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Van crapuul en eerlijke vinders
    Je leest het met de regelmaat van een klok: mensen die beroofd worden, wiens portefeuille gestolen wordt, of erger nog, die toegetakeld worden voor een habbekrats geld, tot het leven moeten laten voor een i-pod. Wat dit laatste betreft moet ik maar verwijzen naar de moord op Joe Van Holsbeeck voor enkele jaren in het Centraalstation van Brussel. Je leest het, je hoort het, draait het blad in de krant om, en gaat verder met de sportbladzijden. Het gebeurt, maar je staat er niet of te weinig bij stil... Tot het jezelf overkomt; beroofd worden in dat Centraalstation…
    Gisterenochtend spoorde ik naar Brussel. Ik moest om half 10 in het parlement zijn en tegen dat uur, op een dinsdag, met een auto naar Brussel rijden, is een quasi onbegonnen werk. Eenmaal in het parlement  borg ik mijn portefeuille, waarin ID-kaart, bankkaarten en wat cash geld, op in een zijzakje van mijn rugzak. De overjas kon ik zo veilig achterlaten in de vestiaire. De rugzak de ganse dag bij mij.
    Na mijn dagtaak in parlement en partijsecretariaat, begaf ik me samen met partijondervoorzitter Ben Weyts omstreeks half negen naar het station. Het was er niet de drukte van tijdens de spits, maar toch. Wat me sowieso opnieuw opviel was dat er heel wat mensen rondhingen die niet direct blijk geven van de trein te gaan nemen, noch er wachtende zijn om toekomende familie of vrienden op te vangen. Neen, rondhangers die er op zoek zijn naar…
    Op een bepaald moment scheidden de wegen tussen Ben en mij zich. Hij daalde af naar perron 4. Ik naar perron 5 voor de trein naar Turnhout. Bijna beneden aan de trap voelde ik gemorrel aan mijn rugzak die ik over één schouder droeg. In een reactie draaide ik me om, de rugzak van mijn schouder halende. In één oogopslag merkte ik dat de rits, waarin de portefeuille zat, open stond en greep de man achter me bij zijn jas met de boodschap: “jij hebt mijn portefeuille.” Alles gebeurde vliegensvlug. Hij gebaarde van krommenaas en toonde mij in zijn ene hand een gsm en wees met de andere hand een andere persoon (kompaan?) achterna, alsof niet hij, maar wel die andere de snode dader was. Daar sta je dan. Een vermeende dader voor je, nog steeds binnen handbereik, niet wetende hoeveel kompanen hij in de buurt heeft, en een andere vermeende dader op de loop. Wie achterna gaan? Wat met je rugzak waarin PC, i-pad en een tiental documenten en dossiers? Die moet zeker ook beschermd worden waardoor je beperkt bent in je handelen. Ja, daar sta je dan. Machteloos. Ik zei het onmiddellijk tegen een groep vrouwen in de buurt. “Hier word je met je ogen open beroofd en je kan niks ondernemen…”, terwijl de eerste snoodaard ook doodgemoedereerd weg stapt. Het eerste wat ik deed was naar huis bellen en mijn vrouw vragen om bank- en visa-kaart te blokkeren.
    Dan maak je mee wat dagelijks tientallen overkomt in trein- en metrostations, pleinen en straten, waar crapuul heerst en terroriseert.
    Bijna thuis kreeg ik een sms: “Ik heb u portefeuille in koningstraat,brussel gevonden. Waar kan ik het terug sturen? Mvg B.T., brussel” Opgelucht bel ik de eerlijke vinder uit Schaarbeek. Buiten het geld zit alles er nog in. De brave man bezorgde me vanochtend alles terug en volgende week gaan we er op lunchen.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (2)
    09-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Inspectie van Financiën
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Inspectie van Financiën
    Er zijn van die collega’s in het Vlaams Parlement die er al een week lang in lukken een sfeer te creëren waarbij burgers op de duur zouden gaan geloven dat het Vlaams Parlement haar controle taak niet kan uitoefenen. Met het adagio als je het lang genoeg met een uitgestreken gezicht en dito stem blijft herhalen, zal men het om den duur wel geloven zeker? Collega fractievoorzitter Lode Vereeck is daar zo’n krak in. Hij lijkt het zelf te geloven….
    Waar gaat het over? De adviezen van de Inspectie van Financiën worden niet systematisch overgemaakt aan de parlementsleden en dat maakt van Vlaanderen een louche bestuurd orgaan. Slik.
    Wat is die Inspectie van Financiën? Opgericht bij decreet stelt deze inspectie adviezen op t.a.v. de regering. Deze adviezen zijn voorbereidende documenten, net als alle andere adviezen die er zijn. Wat de regering van dergelijke adviezen al dan niet overneemt in de definitieve tekst, is een politieke afweging. Dat advies van Financiën wordt geschreven vanuit de eenzijdige bril van begroting. Het houdt geen rekening met politieke keuzes die gemaakt worden door de regering. Een beleidsvoorstel van de regering enkel beoordelen aan de hand van Inspectie van Financiën is dan ook kortzichtig en bekrompen. Niet de Inspectie van Financiën bestuurt het land. De aangestelde en gecontroleerde regering doet dat. Het is aan haar keuzes te maken en verantwoordelijkheid af te leggen. Daarop kan en moet ze ook aangesproken worden.
    Naast de Inspectie van Financiën, als adviesorgaan van de regering, heeft het parlement het Rekenhof naast zich om haar bij te staan. Dit Rekenhof krijgt ook alle mogelijke info om haar advieswerk te vervullen. Zo krijgt het Rekenhof in het kader van de begroting bijvoorbeeld alle voorbereidende stukken: de fiches vanwege de departementen en agentschappen, de verslagen van de technische bilaterales, de excell werktabellen van Begrotingszaken. Enkel de adviezen Inspectie van Financiën niet omdat dit inderdaad interne documenten zijn, standpunten die juist tijdens de technische bilaterales worden besproken en afgetoetst met de begrotingsvragers in aanwezigheid van de Inspectie van Financiën. Het is niet omdat de adviezen van Inspectie van Financiën geschreven documenten zijn dat die nog veel toegevoegde waarde kunnen geven eens de verslagen van de technische bilaterales er zijn. Vanaf dat ogenblik zijn ze in feite gedateerd en eigenlijk niet meer bruikbaar voor een analyse van de finale begrotingsvoorstellen van de regering aan het parlement. Het Rekenhof is het trouwens daarmee eens en heeft bijgevolg ook niet meer aangedrongen om die adviezen te krijgen.
    Anderzijds moeten keetschoppers als mijn LDD-collega ook weten dat er decreten zijn die bepalen wat wel en niet onder de openbaar valt. Decreten die door één ieder, ook de Vlaamse regering zelf, moeten nageleefd worden. Wat zou de oppositie komen vertellen als de regering de decreten ‘niet’ zou naleven? Inzake aangelegenheden die louter binnen de bevoegdheid van de regering vallen zoals de toekenning van facultatieve toelagen, het gunnen van overheidsopdrachten, het sluiten van beheersovereenkomsten met IVA's en EVA's, moet gewezen worden op de vertrouwelijke aard van die adviezen. Zij zijn enkel gericht aan de bevoegde minister, met afschrift aan de minister van Financiën en Begrotingen en aan de Minister-president omdat zij horizontaal belast zijn met het toezicht en de coördinatie van het begrotingsbeleid. Naast de toets van de budgettaire inpasbaarheid en de wettelijkheid en regelmatigheid van een voorstel kan een advies van de Inspectie van Financiën ook betrekking hebben op de zogenaamde opportuniteit. Dit wil zeggen: is het voorstel beleidseffectief of kostenefficiënt, zijn alle mogelijke alternatieven afgewogen, is voor een zuinige oplossing gekozen, enz. Het publiek maken van dergelijke opmerkingen tast juist de impact van het advies op de latere besluitvorming aan.  Het wordt dan immers een element van het zuiver politieke keuzeproces en ondergraaft daardoor de onafhankelijkheid waarmee het moet tot stand kunnen komen. Indien de Inspectie van Financiën weet dat haar adviesnota's systematisch publiek worden gemaakt gaat ze juist een vorm van 'auto-censuur' op haar analyse toepassen, zeker wat de opportuniteitsaspecten betreft, waardoor de mogelijke kritische meerwaarde ervan voor de besluitvorming verdwijnt. Met andere woorden door de adviezen systematisch openbaar te maken bekomt men net het tegenovergestelde van wat bedoeld werd: een onafhankelijk, kritisch en deskundig oordeel ten behoeve van de minister of de regering alvorens zij een beslissing neemt. En dit laatste wil ik ten allen tijden overeind houden.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (1)
    02-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voor Ludo
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Voor Ludo
    De voorbije dagen kwam ik Ludo verschillende keren tegen. Op de wedstrijd België-Noorwegen van de Rode Duivels dames in het Armand Melis stadion bijvoorbeeld. Maar ook op het kerkhof naar aanleiding van Allerheiligen. En op het marktplein... Hij porde me aan opnieuw een blog te schrijven. Ik liet het wat afweten, was zijn commentaar. En zelfs hij werd daar op aangesproken. “Wat is het, is van Dijck stil gevallen?” In alle sereniteit heb ik hem toevertrouwd dat ik inderdaad een zeer drukke periode achter de rug heb (en nog voor de boeg) en dat dat de reden is van iets minder productiviteit op kris-kras. Niets anders. En passant beloofde ik hem dat ik mijn volgende blog aan hem zou wijden. Vandaar de titel.
    Want laat ons eerlijk zijn, er is in de actualiteit altijd wel stof genoeg om over te schrijven. En stof ook om je mateloos over te ergeren. Net als het gegeven dat er nooit veel nieuws onder de zon is... En dat je bepaalde stramienen steeds ziet weerkeren… Neem nu de sluiting van FBFC Dessel.
    FBFC International is een fabriek in de schoot van AREVA Frankrijk dat reeds van in de jaren zestig brandstofelementen fabriceert voor kerncentrales. Na Fukushima en de sluiting van een aantal kerncentrales was het duidelijk dat de overproductie van brandstof, die er al was, zich nog scherper zou aandienen. Dit gecombineerd met de nieuwe fabriek van AREVA in Frankrijk, zouden de buitenlandse vestigingen in België en Duitsland nog meer onder druk komen. Wie verbaast het zich?
    Laat ons niet vergeten dat één van de concurrentiële voordelen die FBFC kende door dwaas politiek handelen gefnuikt werd.
    FBFC fabriceert immers ook brandstofstaven met MOX. De buur Belgonucleaire leverde die MOX-pastilles aan. Toen men de fabriek wou uitbreiden, met Frans kapitaal nota bene, trokken Molse socialisten hiertegen ten strijde. De Raad van State zou soulaas brengen. De Fransen lieten het zover niet komen en bouwden hun MOX fabriek niet in Dessel, maar wel in eigen land. Kort nadien kon Belgonucleaire Dessel de deuren sluiten. Kennis en knowhow verkasten naar het zuiden. De installaties en de gebouwen aan de Europalaan worden nu ontmanteld. Alleen afval blijft over. Het zou een voorbode zijn van wat FBFC eveneens te wachten staat.
    Aan dit verhaal moet ik met een wrang gevoel denken wanneer ik vandaag Louis Tobback bezig zie. Ook hij trekt naar de Raad van State. Tegen een bouwvergunning, afgeleverd door de regering waarvan de partij, waarvan zijn zoon voorzitter is, deel uitmaakt. Probeer dan het één en het ander maar eens aan elkaar te knopen.
    Net zoals de socialisten van Mol het Dessels bedrijf de nek kwamen omwringen, gaat de burgemeester van Leuven zich moeien met een dossier dat nog veel verder van zijn Leuvense voordeur ligt.
    En dan in het Vlaams parlement, met diezelfde socialisten in de meerderheid, maar aanbevelingen maken over versnelde procedures m.b.t. bouw- en milieuvergunningen.
    Toch brengt de Leuvense burgemeester mij op een idee. Misschien moet ook ik sneller naar rechtbanken en Raad van State stappen wanneer ik vermoed dat elders doorlopen procedures en afgeleverde vergunningen een negatieve invloed zouden hebben op Dessel en haar inwoners. En jawel hoor, ik denk dat ik die ga vinden. Dan geraak ik ook in het nieuws. Oktober 2012 voorbereiden…
    Als alle 308 Vlaamse burgemeesters zich diezelfde pretentie zouden aanmeten en zich zouden gaan moeien met dossiers van buiten hun gemeenten, zoals sommige rode toonbeelden doen, het zal me een mooie wereld worden. Wedden dat er dan straks in Vlaanderen niks meer zal gebouwd worden. Dan kunnen we allemaal jubelen met het banana-principe: build absolutely nothing anywhere near anybody (bouw absoluut niets in iemands buurt). Onze economie en haar groei zal er zeker wel bij varen… Man, man, man, miserie, miserie…

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    09-10-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nederlands aan de Free University of Brussels
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Nederlands aan de Free University of Brussels
    Naast het Nederlands hebben ook andere talen een plaats in het hoger onderwijs. Maar het voorstel van Paul De Knop, rector van de VUB, om voor anderstalige masters geen Nederlandstalig alternatief meer te voorzien in Vlaanderen is voor Vera Celis en mij een brug te ver. Meer ruimte voor het Engels mag niet ten koste gaan van het Nederlands. Deze column verscheen in De Morgen van 8 oktober 2011:
    We hadden niet kunnen vermoeden dat we deze discussie nog zouden moeten voeren in de 21ste eeuw. Twee eeuwen geleden vonden sommigen dat het Nederlands of het ‘Vlaams boerentaaltje’ niet geschikt was voor het hoger onderwijs. Die strijd moeten we nu toch niet meer voeren, dachten we. Maar toch…
    In De Morgen (6.10.11) pleit Paul De Knop voor een aanpassing van de taalregeling in het hoger onderwijs, om zo meer opleidingen in het Engels te kunnen aanbieden zonder dat er een Nederlandstalige equivalent voor is. Hij schrijft: “Het ontbreekt momenteel blijkbaar nog aan de steun van de N-VA-politici om het Nederlands los te laten. We dagen de N-VA echter uit om aan te tonen dat ze waarlijk voor Vlaanderen opkomt. Vanuit het grote denkraam van Bart De Wever moet een snelle blik op de geglobaliseerde wereld volstaan om te beseffen dat het Engels onmisbaar is, wil ons hoger onderwijs blijven meespelen op wereldvlak.”
    We willen rector De Knop meteen duidelijkheid geven. De N-VA is niet van plan het Nederlands los te laten, nu niet en in de toekomst niet. Dat komt inderdaad omdat wij opkomen voor Vlaanderen. Mag dat nog? Daarom vinden we dat het Nederlands een volwaardige taal moet zijn en blijven aan onze hogescholen en universiteiten. De meerderheid van de afgestudeerden komt ook nog steeds terecht in een Nederlandstalige omgeving.
    Met de taalregeling die tot op heden van kracht is, kunnen er volledige anderstalige, veelal Engelstalige, opleidingen worden georganiseerd. Een snelle telling leert dat men aan de VUB nu al 23 volledig Engelstalige masters kan volgen op 66 aangeboden masteropleidingen (waaronder ook de Nederlandstalige equivalenten van deze Engelstalige masters). We vragen ons af wat eigenlijk het probleem is. Of lonkt Paul De Knop nog meer naar zijn collega’s van de ULB?
    Meer dan een jaar geleden werd in het Vlaams parlement een akkoord bereikt over een aangepaste taalregeling voor het hoger onderwijs. Er komt wat meer soepelheid, waardoor universiteiten en hogescholen de Vlaamse studenten internationaal een sterkere positie kunnen geven en de instellingen ook gemakkelijker buitenlandse studenten en docenten kunnen aantrekken. Dat is precies wat Paul De Knop vraagt. Op bachelorniveau kan er tot 33 studiepunten in een andere taal worden aangeboden (wat overeenkomt met één semester). Masters kunnen dan weer volledig in een andere taal worden aangeboden, maar dan moet er in Vlaanderen wel minstens één Nederlandstalig alternatief zijn (d.i. de zogenaamde equivalentieregel). Een evenwichtig compromis, waar zowel meerderheidspartijen CD&V, sp.a en N-VA als oppositiepartijen Open Vld en Vlaams Belang zich volledig in konden vinden. Behalve Groen! en LDD was niemand vragende partij om de equivalentieregel af te schaffen. Dat is nooit aan de orde geweest, ook nu niet.
    Deze beperkte versoepeling was voor de N-VA aanvaardbaar op twee voorwaarden. Ten eerste moeten er strenge en gecontroleerde kwaliteitseisen komen, onder meer wat betreft de taalkennis van de docenten. Die is vandaag nog vaak ondermaats. Ten tweede moet er ook gekeken worden naar de noden van de samenleving. Die is niet gebaat met vakspecialisten die wel het Engelse vakjargon beheersen, maar niet kunnen communiceren met klanten, patiënten, leerlingen, werknemers, enz. Het is onzinnig dat een Nederlandstalige docent in het (slecht) Engels les geeft voor een auditorium vol Nederlandstalige studenten, die de bedoeling hebben met hun diploma in Vlaanderen aan de slag te gaan. Dat kan karikaturaal lijken, maar dergelijke absurde toestanden zijn bekend.
    De N-VA heeft de VUB altijd gesteund als Nederlandstalig kenniscentrum in de kosmopolitische stad Brussel en zou dat graag blijven doen. Als de rector van de VUB echter het Nederlands loslaat dan moeten wij misschien de VUB loslaten. Welke bestaansreden heeft deze universiteit dan immers nog? Waarom zou Vlaanderen nog in deze universiteit moeten investeren als ze geen Nederlandstalig kenniscentrum meer wil zijn? Het staat de rector van de ‘Free University of Brussels’ dan vrij om in zijn geglobaliseerde wereld te gaan zoeken naar investeerders, die even gul zijn als de Vlaamse Gemeenschap.

    Kris Van Dijck
    Vera Celis


    >> Reageer (0)
    06-10-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Merhaba sevgili çocuklar
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Merhaba sevgili çocuklar
    Een katholieke school in Lommel heeft sinds dit schooljaar een eentalige Turkse juf in dienst om het grote aantal Turkse kleuters in hun thuistaal te begeleiden. 'Zo voelen de kinderen die thuis geen woord Nederlands geleerd hebben zich veiliger', zegt directeur Danny Huijsmans. Ik lees dit op de website van De Standaard. Professoren Taalontwikkeling en minister van Onderwijs Pascal Smet juichen dit toe. Interessant is ook te weten dat dit gebeurt op vraag van de Turkse gemeenschap. Zij wilden dat hun kleuters in hun moedertaal opgevangen worden en stelden daarom zelf een juf aan die ze ook zelf betalen. De juf blijkt zelf ook geen letter Nederlands te spreken…
    Is dit nu normaal? Is dit de wereld niet op z’n kop?
    Ik heb altijd gedacht dat wanneer je naar een ander land emigreert, dat je dat doet om daar je toekomst te maken. Daar te gaan werken en leven. Daar gelukkig en oud te worden. Dat je dan naar een andere samenleving emigreert en daar deel van gaat uitmaken. Dat je niet alleen voor jezelf maar ook voor je nageslacht het allerbeste voor hebt. Blijkbaar heb ik het mis en zijn er nog tal van immigranten die zich apart blijven opstellen. Die niet de inspanningen leveren om hun kinderen de taal van hun nieuw land te leren. Erger, die kinderen op schoolleeftijd aan de poort dreigen af te zetten in een voor hen vreemde omgevingstaal. En wat doen ze dan? Niet het kind de taal van het land leren. Wel de school een leerkracht laten aanstellen die dat kind kan opvangen… Straks ook een Turkse leerkracht in het eerste leerjaar? En in het zesde?
    Dat jongeren die het onderwijs verlaten meertalig moeten zijn en worden spreekt niemand, ook ik niet, tegen. Zelf voel ik me nog beperkt terwijl ik me toch min of meer in vier talen kan behelpen. Maar starten deze jonge Turkse ouders niet met de verkeerde ingesteldheid? Hoe kan het dat hun kinderen geen Nederlands kunnen? Gelet op de Belgische migratiewetgeving, moet minstens één van de twee ouders toch zelf opgegroeid zijn in Vlaanderen. Waarom worden die kinderen weggehouden van die taal waarin ze straks zelf hun weg moeten maken? Ik vind dit een vorm van verwaarlozing. Die kinderen krijgen niet de kansen die ze verdienen.
    Dan in de school maar een Turkse juf aantrekken is, zoals boven gesteld, de wereld helemaal op z’n kop.
    Iedereen heeft er de mond van vol om generatiearmoede, in al zijn betekenissen, tegen te gaan.  Iedereen weet dat het niet beheersen van de onderwijstaal nefast is voor de rest va de onderwijscarrière en dus generatiearmoede in de hand werkt.  Om die reden ook is thuistaal een onafhankelijke indicator in het nieuwe omkaderingsdecreet basisonderwijs.
    En dan ga je als school bestendigen en zelfs investeren, weliswaar met niet-publieke middelen, in het niet kennen van de onderwijstaal ?  Ik begrijp dat niet.  Het aantal  beschikbare lestijden in een school zijn eindig : elke moment dat je Turks spreekt, kan de betrokken leerling niet oefenen in het Nederlands.  De school ontneemt deze kinderen belangrijke rechten !
    Meer nog, we zijn er samen van overtuigd dat het kleuteronderwijs een belangrijke functie heeft.  Zelfs dermate belangrijk dat we er ook studiefinanciering voor voorzien enerzijds én kinderen die te weinig naar het kleuteronderwijs zijn geweest een taaltest Nerderlands laten afleggen voor ze instappen in het lager onderwijs anderzijds.  Ik vind het een hele rare pedagogische kronkel als school om dan in te zetten op Turks.
    Mogen die kinderen thuis Turks leren? Natuurlijk mogen ze dat. Ook zij hebben recht op het behoud van hun afkomst, taal en cultuur. Maar hen weghouden van de taal en cultuur van hun toekomst kan op geen enkele manier gerechtvaardigd worden.
    Neen, de school geeft mij wat dat betreft duidelijk het verkeerde signaal.
    PS wat ik mij trouwens afvraag is hoe de betrokken juf communiceert met haar Vlaamse collega’s … of moeten die nu ook maar Turks leren ?
    En hoe valt dit te rijmen met alle pleidooien tegen segregatie ?
    Beste ouders, als je inderdaad bekommerd bent om je kinderen en de school extra middelen wil geven uit eigen zak, zou dan een bijkomende leerkracht Nederlands geen betere optie geweest zijn?

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    10-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De redelijkheid is ver zoek
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De redelijkheid is ver zoek
    Vandaag wordt er niet onderhandeld. Op zich niet verrassend. Er is de voorbije 454 dagen ook meer niet dan wel onderhandeld… De schuld van de moeizame besprekingen wordt de voorbije dagen in de schoenen van MR-FDF geschoven. Zij kunnen niet akkoord gaan met de op de tafel liggende voorstellen om BHV te splitsen. Zij vragen nog meer compensaties voor wat sommige media een zuivere splitsing noemen. Ik weet niet waar die media dat halen, maar een zuivere splitsing ligt duidelijk NIET op tafel! Het splitsingsvoorstel zoals het in de nota Di Rupo staat is een reeks van compromissen waarbij de balans ver overhelt in de richting van de Franstaligen. Misschien is dat wel de beproefde tactiek; nog meer eisen om die eisen finaal te laten vallen en al die compromissen die er van bij aanvang inzaten dan zonder slag of stoot binnenhalen. Shame on you, Vlaamse onderhandelaars.
    Wat ik nu ga schrijven heb ik heus niet uit mijn duim gezogen. Het bilan werd door tal van instanties opgemaakt. Van de dertien Vlaamse eisen wordt er één ingewilligd. De twaalf anderen niet. De twaalf Franstalige allemaal wel. In mensentaal is de uitslag dan 24-1. Van compromissen gesproken.
    Veronderstel dat BHV, een eis van de Vlamingen, gesplitst wordt, wat zijn dan de 24 Franstalige ‘overwinningen’:
    - geen structurele hervormingen van de instellingen in Brussel;
    - geen responsabilisering van de deelstaten;
    - wel een extra financiering van Brussel met 600 miljoen euro
    - geen analyse van reële lasten en lusten berekening van de hoofdstedelijke functie;
    - geen stopzetting van financiering door Brussels Gewest van gemeenschapstaken;
    - wel de installatie van een ‘Metropolitane Gemeenschap’;
    - wel extra bevoegdheden voor het Brussels Gewest;
    - wel constitutieve autonomie voor het Brussels Gewest;
    - geen erkenning van de tweeledigheid van België;
    - de faciliteitengemeenten blijven niet ten volle onder de voogdij van de Vlaamse regering;
    - wel een bijzondere procedure voor de aanstelling van burgemeesters;
    - wel de mogelijkheid voor de inwoners van de faciliteitengemeenten om in Brussel te gaan stemmen;
    - de territorialiteitsbeginselen worden niet gerespecteerd;
    - de faciliteiten worden wel gebetonneerd in de Grondwet;
    - de taalwetgeving wordt in Brussel niet gecontroleerd, noch gesanctioneerd;
    - tweetalige ambtenaren in Brussel blijft niet behouden;
    - wel een wijziging van de taalwetgeving naar tweetalige diensten;
    - gerechtelijk arrondissement BHV wordt niet gesplitst;
    - wel bijzondere regelingen ter zake voor Franstaligen die in Vlaanderen wonen;
    - dit betekent bovendien geen correcte regeling voor het taalgebruik in gerechtszaken;
    - wel tweetalige rechtbanken bevoegd in de faciliteitengemeenten;
    - wel medezeggenschap van Brussels Gewest en Waals Gewest over de Brusselse ring (inclusief op- en afritten) die quasi volledig in Vlaanderen ligt;
    - geen lijstverbinding tussen lijsten in Brussel en Vlaanderen;
    - wel tweetalige lijsten in Brussel.
    Volgens Olivier Maingain moet de slachting stoppen. Kan jij die ‘slachting’ vinden? Ik zie in dit land één enkele slachting. Dat is het afslachten van de  Belgische, grondwettelijk vastgelegde binnengrenzen en de daarmee gepaard gaande verantwoordelijkheden en plichten. Deze afslachten, niet respecteren is het stopzetten van het samenlevingsmodel.
    En bovendien, heren veronderstelde burgemeesters, als het zo erg is om in Vlaanderen te wonen, waarom doen jullie dat dan? Niemand verplicht jullie daartoe. Respect aub.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    29-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Deju toch...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Deju toch…
    Je hebt van die mensen die in de politiek komen en onmiddellijk een aureool van grote wijsheid, deskundigheid en ik-weet-alles-beter proberen op te hangen. Soms zie je aan het monkellachje omheen hun lippen dat ze het zelf niet geloven, of erger nog, menen dat ze een fantastische zet deden. Daaraan moest ik denken toen ik senator Rik Torfs daarnet op Terzake het proces van Bart De Wever hoorde maken. Niet gezien? De
    professor uit Heist op den Berg meende dat Bart beter is in de studio’s van Terzake dan aan de onderhandelingstafel. Hoe weet hij dat? Van die studio, dat kan hij beoordelen, neem ik aan, maar bij mijn weten heeft de professor nog nooit met onze voorzitter onderhandeld. Punt was dat hij, en met hem CD&V voorzitter Beke samen met een schare andere in het duister gestapte politieke gezagsdragers, wil doen geloven dat de N-VA niet wil of kan onderhandelen en moedwillig aan de kant is gaan staan...
    Toen de PS de nota De Wever afschoot, werd er niet onderhandeld.
    Toen de CD&V de nota Vande Lanotte afschoot, werd er niet onderhandeld.
    Nu de N-VA als enige de nota van Di Rupo gefundeerd en onderbouwd afschoot, een nota die nota bene een graad slechter is dan die van de SP.a’er, waren ze er allen als de kippen bij om zonder de N-VA te onderhandelen. In Wallonië denkt men er niet aan de grootste aan de kant te laten. In Vlaanderen? Geen probleem. Ergo, nadat de N-VA eraf gereden was heeft men de urgentie even opzij gezet en een maand vakantie genomen in Luilekkerland. De eerste klip bleek genomen.
    Maar bon, de grootste Vlaamse partij, eraf. De partij die de internationale aanbevelingen au serieus neemt, eraf. De parasieten, aldus Ecolo, eraf. Je zou voorwaar gaan geloven zijn dat men er nu zo door zou vliegen. Maar de realiteit is anders. Niet de N-VA is het probleem. De standvastigheid om de noodzakelijke hervormingen hard te maken ontbreekt. Dat is het probleem.
    Neem nu het gegeven dat geen probleem zou mogen zijn en waarop het alsmaar blijft botsen: de rechten van de Franstaligen in de Rand. Welnu die hebben één fundamenteel recht. Hetzelfde recht als dat al die Vlamingen hadden en hebben die naar Wallonië emigreerden: het recht zich aan te passen. Het is pas als de Franstaligen dat echt tussen hun oren geknoopt hebben dat we de ernstige problemen kunnen aanpakken.
    Of ik nog in een deftig akkoord geloof met deze partijen aan de tafel? Neen!
    Ondertussen hebben we hier in Dessel de zomervakantie ook zo goed als opgeborgen. Traditiegetrouw start die met Graspop Metal Meeting en de laatste zaterdag van augustus afgesloten met Dessel Swingt. Het tienjarig jubileum was opnieuw een schot in de roos met pret en vertier voor jong en oud op het marktplein. En ja, de weergoden hadden we niet echt tegen ons. Mag ook wel eens na al de rampspoed van de voorbije periode.
    Op diezelfde Dessel Swingt avond bereikte ons dan weer een zeer leuke tijding. Dessel Sport plaatste zich voor de 1/16-finale van de Beker van België. Het mooie daaraan is de affiche Dessel – Club Brugge op woensdagavond 21 september in het splinternieuwe Armand Melis Stadion. Ik droomde er van de Club te mogen inviteren om het stadion in te spelen, maar gelet op het feit dat begin augustus de eersteklassers al aan hun competitie bezig waren, moesten we dat niet proberen. Nu krijgen we mijn blauwzwarte favorieten dan toch een kleine twee maanden later op bezoek.
    Of ik hiermee gelukkig ben? Zit ik die avond toch niet in Qatar zeker. Deju toch…

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    19-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Opening Armand Melisstadion
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Opening Armand Melisstadion
    Op donderdag 4 augustus werd het Armand melisstadion van Dessel Sport geopend. Een beetje laat, maar hier mijn toespraak:

    "Geachte Heer bondsvoorzitter,
    Schepenen en raadsleden,
    Mijnheer de voorzitter,
    Geachte genodigden,

    Alle goeie dingen bestaan uit drie… en ik ben de vierde spreker…
    Maar er zijn zo van die momenten dat een mens blij én trots is burgemeester te mogen zijn. En voor diegenen die daaraan zouden twijfelen; vandaag is zo’n moment. Je mag er immers van op aan dat wat hier gerealiseerd werd zowel  uniek als enig is. Dit te mogen zien gebeuren in je eigen gemeente, in je eigen dorp, en daaraan hebben mogen meewerken; daar doet een politicus het toch voor. Of niet soms?
    Ik verklaar me nader…

    Het staat buiten kijf dat de bouw van een nieuw voetbalstadion 'de' droom was van voorzitter en oud-schepen Armand Melis. Hij kwam er voor het eerst mee naar buiten met een persmededeling die verscheen op 21 april 2005. Een nieuw stadion op gemeentegrond in Brasel en het bestaande A-terrein aan de Lorzestraat verkavelen.
    Op diezelfde 21 april 2005 lag hij als schepen mee aan de grondslag van een door de gemeenteraad goedgekeurd subsidiereglement waarbij de twee Desselse clubs over vijf jaar gespreid investeringssubsidies konden bekomen voor het verbeteren van hun infrastructuur. Witgoor Sport 206.250 euro. Dessel Sport 293.750 euro. Dessel Sport hield een belangrijk aandeel daarvan opzij voor dit project, zijnde bijna 161.000 euro.
    Daar werd de start genomen.
    Een jaar voordien was ook de BPA Sportpark Brasel aangepast, met daarop een locatie voor een stadion.
    Maar nog voor één en ander kon gerealiseerd worden, zouden de gemeenteraadsverkiezingen één en ander doorkruisen. Andere meesters, andere wetten? Vroegen sommigen zich af. Maar neen hoor.
    Want laat het duidelijk zijn, en nu ga ik misschien iets of wat persoonlijk. Armand en ik waren wel degelijk politieke tegenstrevers. En ook onze stijl van politiek bedrijven verschilde wel enigszins. Maar zijn droom was niet in tegenspraak met een aantal opportuniteiten die ook wij, als gemeentebestuur zagen. We vonden elkaar snel en goede afspraken werden gemaakt.
    Dit kwamen heel simpel hier op neer: wat ruimtelijke ordening betreft gaan we sporten in de sportzone en wonen mogelijk maken in de woonzone. En met een sociale visie daar bovenop zorgen we bovendien voor betaalbare bouwgronden. Dit laatste werd fijn uitgekiend.
    Omdat de gemeente, tegen een kleine vergoeding (175 euro jaarlijks geïndexeerd) de grond waarop dit stadion gebouwd werd voor 45 jaar in een recht van opstal aan Dessel Sport schonk, kwamen we dra overeen dat we een vinger in de pap kregen bij het bepalen van de verkoopprijs. Toen die vastlag deed het gemeentebestuur het volgende voorstel:
    “Elke bouwgrond die verkocht wordt aan jonge Desselaars zonder eigendom, doe daar 10.000 euro af. Die zal de gemeente betalen als subsidie voor het aanleggen van de wegenis en de nutsinfrastructuur.” Want vergeet niet, ook die moet de verkavelaar, zijnde Dessel Sport, bekostigen. En zo geschiede. Op 13 oktober van vorig jaar, en met de zeer vlotte samenwerking met notarissen Jean-Paul Van Ussel en Mia Willemsen, werden 20 van de 23 verkochte kavels toegewezen aan jonge Desselaars. Even later werd de subsidie voor de aanleg van de verkaveling overgemaakt: 200.000 euro.
    Dit laatste was dus heel duidelijk geen subsidie van de gemeente aan Dessel Sport. Het was een subsidie aan de jonge Desselse kopers!
    Gelooft iemand dat wanneer dit niet gedaan werd, de verkaveling niet verkocht zou geraakt worden? Zeker weten van wel , maar misschien wel met andere kopers…
    Begin dit jaar deed de gemeente wel een extra inspanning met de aanleg van de openbare weg Sportpark en de parking, die ook kan benut worden door o.a. BMX en sporthal, voor een bedrag van 80.404,5 euro. Zo krijgt Sportpark Brasel een invulling die vele gemeenten ons benijden: Finse piste, BMX-circuit met internationale wedstrijden, ruime sporthal die straks ook uitgebreid wordt, twee velden voor het arbeidersvoetbal, zes oefenvelden met jeugdinfrastructuur en nu dit stadion.

    Maar, geachte genodigden, als ik dit project uniek en enig noem, is het niet zo zeer daarom. Met de drijvende kracht Armand Melis, zetten club en gemeente de trein op de rails. Wat volgde was voordien nauwelijks te voorzien…
    Want ja, op de vele momenten dat ik dit totaal project (bouw stadion en verkaveling) met Armand de schepenen en het clubbestuur besprak, had ook ik soms mijn twijfels of het allemaal wel zou lukken. Betaalbaar zou zijn. En meer nog, wie dat allemaal ter harte zou nemen. En ja, ook ik moet toegeven dat mijn twijfels toenamen toen de ziekte van Armand bekend werd.
    En als ik vandaag fier ben, als burgemeester, als Desselaar, als sportliefhebber, dan is het wel op de manier waarop jullie, voorzitter en bestuurders, schepenen, samen met de tientallen vrijwilligers en helpers, met eigen middelen, dit allemaal verwezenlijkten. Het zijn jullie die het deden. Niemand anders.
    En dit op 15 maanden tijd.
    Waar sport en voetbal een ware commercie geworden is, is hier in Dessel getoond wat de ware betekenis van sport is.
    Neen, niet geldgewin.

    Mijnheer de bondsvoorzitter,
    Deze club lukt erin, bijna een halve eeuw lang, om in het nationale voetbal uit te komen, veelal in derde klasse, maar recentelijk nog tien jaren in tweede nationale, en dit met een eigen infrastructuur, zonder schulden, en met een jeugdwerking om “u” tegen te zeggen.
    Als uw aanwezigheid hier nu vanavond bij ons geen blijk van erkenning is…
    In onze directe omgeving zagen we clubs verdwijnen en fusioneren. Vorig jaar nog schreef ik een column, n.a.v. alweer een aangekondigde fusie in deze regio, dat straks de Desselse clubs Dessel en Witgoor Sport, dreigden te moeten kampen tegen de fusieclub FC Geel-Herentals-Meerhout-Mol-Wezel. Overal zien we clubs verdwijnen. Fusies, en vaker nog opslorpingen. Is dat de bedoeling? Niet zo in Dessel met haar twee clubs die nog steeds geschiedenis schrijven.
    Neen, ook de voetbalsport moet een gemeenschapsgebeuren blijven, dicht bij de mensen, waarvan samen kan gehouden en genoten worden.
    Wijlen Jos Mertens, boezemvriend van Armand, verwoordde het ooit nog beter toen hij een stikker ontwierp. Niet met de platgetreden slogan: “ik hou van Dessel Sport”. Wel met: “ik droom van Dessel Sport.” Dat is nog meer dan “houden van” verzekerde Jos mij toen.    

    Armand Melis had ook die droom. Maar in tegenstelling tot wat Marco Borsato zingt; zijn dromen niet altijd bedrog.
    Die droom, beste mensen, hebben jullie verwezenlijkt. En iedereen mag er van geloven wat ie wil. Maar waar ik overtuigd van ben, is dat Armand nu van hierboven toekijkt, glimlachend een sigaretje opsteekt en naar ons allen knipoogt met de boodschap: knap gedaan.
    Bedankt!"

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    18-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hard tegen hart
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Hard tegen hart
    Beste Bert,
    In 1995 kreeg ik, onder uw voorzitterschap, de kans Vlaams parlementslid te mogen worden voor de Vlaams-nationale Volksunie. Het waren moeilijke, woelige tijden. Politieke kruiperijen die resulteerden in overloperij. Herverkavelingen van het politieke landschap, bedisseld in achterkamers en voor de gewone mensen onbetaalbare restaurants. Langs alle kanten werd er aan onze ‘volksnationale’ partij getrokken of werd er op ons geschoten. De VLD was de toekomst... Jouw campagne: ‘de VU moet blijven’, was het antwoord. En we haalden het! We kregen de schwung er weer in. Ik herinner me nog het VRT journaal eind ‘97 verslag brengend over wat later zou blijken het laatste VU-congres was, waarbij Siegfried Bracke afsloot met de woorden: “Het gaat goed met de Volksunie, zeer goed.”
    Maar dat alles was buiten de waard gerekend. De VU was niet voldoende. Ze was te klein voor jou. De Vlaams-nationale paden zouden en moesten verlaten worden. ID21 zag het levenslicht en ons decennialang opgebouwde politieke huis, met vensters op Europa en zicht op de wereld, werd van binnenuit ontmanteld, afgebouwd en finaal gesloopt. Jij ging met een aantal volgelingen, steeds minder, je weg en onze paden kruisten elkaar nog vaak, maar samenlopen niet langer.
    Vandaag, beste Bert, lees ik in De Morgen je reactie op de vele haatmails aan het adres van Bart Peeters die hem te beurt vielen na zijn uithaal naar Bart De Wever. Ik heb echt niet de ambitie om het proces te maken van wat de heer Peeters allemaal vertelde bij Jan Hautekiet, maar sta me toe te zeggen dat het zeer sloganesk was en niet erg getuigde van kennis van zaken. Iedereen heeft het recht zijn of haar mening te ventileren, zeker ook artiesten, net zoals ik het recht heb daar op een beleefde manier op te reageren.
    De stelligheid waarmee hij de republiek Macedonië bestempelde als een land dat geen land is, vanwege haar belachelijke naam: ‘Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië’, getuigt van grote onwetendheid. Mijnheer Peeters hoeft niet te weten dat de Macedoniërs hun eigen naam niet mochten, of konden gebruiken vanwege een Grieks veto toen ze in 1993 erkend wilden worden door de VN. Hij mag wel weten dat de Macedoniërs zeer goed weten waarmee ze bezig zijn en dat eerstdaags de onderhandelingen zullen starten om deze jonge republiek volwaardig lid te laten zijn van de Europese Unie. ‘De zon is ook een ster’, verwijzend naar de zon in de Macedonische vlag en de sterren van het Europese banier, is het motto van de kandidaatstelling. Macedoniër zijn om Europeër te worden, kan het mooier? Het is iets waarvan men ten tijde van de communistische dictatuur zelfs niet dromen mocht… En mag ik diegenen die te pas en te onpas naar Joegoslavië verwijzen als het over nationalisme gaat er op wijzen dat de lont van de bittere, smerige oorlog die er gevoerd werd, juist aangestoken werd door diegenen die het onafhankelijkheidsstreven van de verschillende Balkanentiteiten wensten te verhinderen?
    Ja, Bert, ik wil mijnheer Peeters zelfs volgen in zijn redenering van één grote kieskring. “Maak één grote federale kieskring en ik denk dat je dan een ander beeld krijgt”, luidden zijn profetische woorden. Ja, laat ons in het federaal parlement allemaal Belgen zijn. Geen taalgroepen meer, beschermde minderheden en bij de bok gezette meerderheden. Laat ons dat inderdaad doen. Maar dat hij dat eerst eens op de RTBf of RTL gaat voorstellen. Nadien spreken we elkaar opnieuw.
    Haatmails keur ik af, beste Bert, in alle richtingen. Sta me echter toe je te zeggen dat jij net hetzelfde doet als wat je De Wevers pretoriaans legioen verwijt. Je woordkeuze… Je vergelijkingen... Je pen is in vitriool gedoopt, Bert. Nijd, haat, afgunst, je kan het er allemaal in lezen. De terminologie waarvan je gebruik maakt om de N-VA en haar voorzitter te demoniseren is droevig. Het is hard tegen het hart van vele Vlaamsnationalisten die ooit voor jou door het vuur gingen, maar tien jaar na het ontbinden van de Volksunie o zo duidelijk...

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (1)
    24-07-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Buik vol van geweld
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Buik vol van geweld
    Gisterenavond ben ik met mijn dochter op stap geweest. Nu ja, op stap… Helena is dertien en samen met papa naar het voetbal is voor ons beiden een leuk onderonsje. De oefenwedstrijd tussen Club Brugge en Roda JC deed mij in de loop van de dag besluiten naar Nederlands Limburg, of moet ik zeggen Oost-Limburg, te rijden. De club uit Kerkrade maakte op haar webstek ook promotie voor dit vriendschappelijk treffen: 10 euro voor volwassenen en 5 euro voor kinderen. Helena zag dit best zitten en wij ruim op tijd naar het Parkstad Limburg stadion. Een hamburger en colaatje voor de match en het duel mocht voor ons beginnen. Maar heel dit vriendschappelijk familiegebeuren werd danig ontsiert door enkele tientallen imbecielen die zich in het Clubvak ophielden. Is dat supporteren? Net na de 1-0 bestormden een aantal onder hen het speelveld waarmee de eerste helft vroegtijdig afgefloten werd. En opmerkelijk, bekijk de videobeelden maar eens, van al deze hooligans niemand met clubinsignes. Niemand in blauwzwarte uitrusting… Op het einde van de wedstrijd zorgde de grimmige sfeer er bovendien voor dat al de mensen die zich in het Clubvak ophielden, het stadion niet mochten verlaten. En ja, veel mama’s en papa’s met kinderen. Net zoals wij. Vervolgens op eieren lopen om veilig de eigen auto te bereiken. Godgeklaagd; voetbal een feest!
    Club Brugge meldt op haar website dat het zich distantieert van de rellen in Kerkrade. Dit op z’n minst, zou ik zeggen! Club Brugge is het aan zichzelf en haar tienduizenden waardige supporters verplicht om dit crapuul te identificeren en hen verantwoordelijk te stellen voor de materiële en imago schade die ze aanrichtten. 
    Het bloedbad dat de gek Breivik in Oslo en het eiland Utoya aanrichtte tart dan weer elke verbeelding in nog veel extremere vorm. Hoe is dit nu mogelijk? Op eigen houtje een bom gaan plaatsen en dan als een nietsontziende terminator, een uitroeier, over een eiland trekken en er de aanwezige jongeren afknallen. Als in een videogame… Ja, als in een videogame. Of het nu jongeren zijn van de socialistische partij van Noorwegen, het doet er op zich niet toe. Welke jongeren daar ook op kamp waren; dit is hallucinant. En de vergelijking met tal van games maak ik niet voor niks. Waarom leren wij jonge mensen zulke gewelddadige dingen? Blijkbaar zijn er gekken die niet het verschil kunnen of willen kennen tussen digitale fictie en reality, met alle gevolgen van dien.
    Dichter bij ons zie ik ook tekenen van aansporen tot geweld. Neem nu het stadbestuur van Dinant dat een schilderij tentoonstelt waarop Bart De Wever afgebeeld staat die een mes plant in de borst van koning Albert II. Dit symboliseert de politieke realiteit, stellen de kunstenaar Siob en de burgemeester van het stadje aan de Maas. Een boodschap die nog versterkt wordt door de media-aandacht in onze kranten en digitale media. De Franse kunstenaar heeft er in ieder geval het ereburgerschap van Dinant voor in ruil gekregen. Als blijk van Belgische burgerzin op ’s lands nationale feestdag kan dat wel tellen.
    Op één van die krantenwebsites, om De Standaard dan toch te noemen, blijft ook al maanden een haatliedje tegen diezelfde Bart De Wever te horen. Is dit op zich ook allemaal geen aanzetten tot geweld? Ik vind dus van wel. Wil men in dit land ook gekken op ideeën brengen? Om dan onze algemene verbazing te laten horen? Laat het duidelijk zijn: ik heb daar allemaal meer dan mijn buik van vol.

    Kris Van Dijck  


    >> Reageer (0)
    23-07-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Groene auto's zijn er in alle maten en kleuren
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Groene auto’s zijn er in alle maten en kleuren
    De vergroening van de Belasting op Inverkeerstelling (BIV) genereert heel wat kritiek. vorige week vrijdag werd die hervorming, op voorstel van Vlaams minister van Financiën en Begroting Philippe Muyters (N-VA), principieel goedgekeurd door de Vlaamse Regering. Ik vindtde heibel compleet misplaatst. En wel daarom:
    Een belasting heffen, doet een overheid om twee redenen. Enerzijds om middelen te genereren die vervolgens worden ingezet om een beleid te voeren. Van een lokale, regionale of federale overheid verwacht men nu eenmaal investeringen in de levenskwaliteit van de burger. Anderzijds tracht de overheid door middel van belastingen of retributies een gedrag te sturen. Ongewenst gedrag wordt bestraft met belastingen, gewenst gedrag beloond met minder belastingen of zelfs premies. Dit is precies waarover het gaat bij de vergroening van de belasting op de inverkeerstelling. Niet de grootte van een auto maar zijn ‘groene bandafdruk’ wordt daarbij de basis voor de berekening van de belasting.
    De voorgestelde hervorming betekent geen belastingverhoging. Integendeel, zelfs. De tarieven zijn zodanig vastgelegd dat bij ongewijzigd gedrag de huidige inkomsten op hetzelfde niveau zullen blijven. In elke prijsklasse, dus voor elke portemonnee, zijn er tegenwoordig meer en minder vervuilende automodellen op de markt. Wie een vervuilende wagen koopt met een hogere BIV, of een milieuvriendelijke met een lagere BIV, kiest daar met andere woorden zelf voor.
    Wie achteraf klaagt over een belastingverhoging kijkt best even in eigen boezem.
    En zo komen we bij het punt dat deze hervorming beoogt: een gedragswijziging. Naast alle voordelen die een auto met zich meebrengt, kunnen we niet om dat ene enorme nadeel heen: de impact van uitlaatgassen op mens en omgeving. De hoogte van de belasting bij inschrijving van een nieuw of tweedehands voertuig wordt vanaf nu bepaald door zijn milieu(on)vriendelijkheid. Met de CO2-component in de berekening houden we de klimaatsverandering voor ogen. Maar we houden ook rekening met de luchtkwaliteit via de euronorm van de motor, zodat ook NOx en fijn stof in rekening worden gebracht. Als de consument een lagere BIV wil betalen, zal hij een milieuvriendelijke auto kiezen. Zo simpel is het. 
    Criticasters staan inmiddels klaar met argumenten dat bepaalde ‘grote’ auto’s minder zullen moeten betalen dan sommige ‘kleine’. De N-VA wordt in hun redenering de partij die de kleine man wil pakken om de rijke te beschermen. Deze kromme redenering neemt niet weg dat er inderdaad kleinere auto’s zijn die duurder gaan worden terwijl grotere minder aan BIV zullen kosten. Maar hebben we het niet over vergroening? Liever een grote propere dan een kleine vuile. En wie een kleine of middelgrote wagen zoekt, heeft keuze in overvloed. Groene auto’s zijn er in alle maten, prijsklassen en kleuren.
    Dat Groen! en pleitbezorgers voor een schoon milieu nu kritiek spuien op deze hervorming komt zeer ongeloofwaardig over. Onvrijwillig denk ik aan de Trabantjes (zie foto) die na de val van de Muur naar het Westen kwamen bollen. Inderdaad, zeer goedkope autootjes. Zo goedkoop dat ze zelfs voor de DDR-burgers betaalbaar waren. Allemaal zeer sociaal, waarschijnlijk. Alleen zijn we inmiddels ruim twintig jaar wijzer. Voor de ecologische ‘bandafdruk’ van deze tweetakt mobieltjes zou vandaag geen zinnig denkend mens meer kiezen.  

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    21-07-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ontgoocheld in het heden, bang voor morgen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Ontgoocheld in het heden, bang voor morgen
    De gebeurtenissen op de vooravond van de Belgische feestdag tonen wat voor een land dit is: een minderheid die beschikt en een meerderheid die knikt. Arm Vlaanderen! Het plooien van de CD&V is niet meer en minder dan het stadion verlaten; welliswaar na de verlengingen, maar voor de strafschoppen het duel bezegeld hebben. Het heeft lang genoeg geduurd. Dus alles is blijkbaar goed… In plaats van de minderheid die plooit, plooit de meerderheid.
    De koning liet zich gisteren gaan. Hij, zo zei hij zelf en gedekt door Leterme, maakte recht van zijn derde prerogatief: het recht om te waarschuwen. Inderdaad, hij mag (moet) waarschuwen. Maar wie viseerde hij? Wie zich aangesproken voelde trekt het schoentje aan. Ik in ieder geval niet. Want waarvoor waarschuwde de vorst?
    1. Dat de regeringsvorming te lang duurt en een gevoel van ongerustheid voor de toekomst schept.
    2. Dat de crisis onbegrip wekt bij de burger ten opzichte van de politiek en een vorm van poujadisme zou doen ontstaan die de democratie ernstig kan schaden. 
    3. Dat het aanhouden van deze toestand het socio-economisch welzijn van alle Belgen zal aantasten.
    4. Dat de Belgische situatie de Europese eenmaking hypothekeert en eurosceptici en populisten de vrije baan geeft.
    De koning heeft gelijk!!!! En wel daarom:
    1. In een normale democratie zou men doen wat de meerderheid beslist en zouden internationale aanbevelingen ernstig genomen worden. Dat gebeurt duidelijk niet. Die aanbevelingen worden genegeerd en de wil van de meerderheid wordt aan de kant geschoven.
    2. Als de burger vaststelt dat na de verkiezingen net het tegenovergestelde gebeurt van wat de meerderheid van de partijen zeggen, dan haakt men af. Erger; ze stellen vast dat dit land geen democratie is.
    3. Geen drastische socio-economische en institutionele hervormingen betekenen een status-quo en zullen ons in de staart van het Europees peloton doen terugdringen. Nog even en we worden er af gereden. Met de hoogste belastingen en de laagste uitkeringen van de Eurozone, gaat men de lasten nog eens verhogen voor wie werkt, spaart en onderneemt…
    4. Wie zijn de grootste eurosceptici? Zijn dat nu net niet diegenen die alle Europese aanbevelingen in de wind slaan en het Belgisch schip doen afstevenen op schipbreuk? 
    Waarover gaan de aanbevelingen van Europese Commissie, IMF en OESO?
    - Dat de overheidsuitgaven moeten gesaneerd worden. Meer dan het zoeken naar nieuwe inkomsten.
    - Dat de economische groei moet gestimuleerd en de werkgelegenheid moet verhoogd worden.
    - Dat de loonkosten moeten dalen.
    - Dat de duurtijd van de werkloosheidsuitkering moet beperkt worden.
    - Dat de effectieve pensioenleeftijd moet verhogen.
    - Dat de automatische loonindexering moet losgelaten worden.
    En dat alles wordt door bepaalde media en politieke groepen geduid als antisociaal. Heel Europa is asociaal. Alleen België niet! Kom nou.
    Dat de Vlaamse partijen plooien, wars van Vlaamse regeerakkoorden en Octopusnota’s, ontgoochelen me sterk. En geen oog en oor hebben voor de internationale aanbevelingen maken me bang. Is het een overbodig gegeven Geert Noels te citeren als hij zijn licht laat schijnen over de nota Di Rupo, basis van onderhandelingen? “De druk van de financiële markten wordt gebruikt om het sociaaleconomisch luik van de nota Di Rupo door te duwen, terwijl die op lange termijn België op een Griekse route zet.”
    Ja, beste lezer, ik ben dus ontgoocheld in het heden en bang voor de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen. Prettige 21 juli trouwens…

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    17-07-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jelle
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Jelle
    Een regendag in Vlaanderen. Typisch Belgisch zomerweer zeker? Amper 20 graden Celsius. Juli baart vaker een muis. Op weg naar de Nacht van de Atletiek in Heusden-Zolder. Regenschermen en -jasjes in de koffer. En toch… Gespannen wordt er naar de autoradio geluisterd. Sprankeltjes zonneschijn tussen de donkere wolken… Gaat het dan toch waar zijn? Wordt op de flanken van de Pyreneeën geschiedenis geschreven? Gaan we na Lucien Van Impe, een heel stuk terug in de vorige eeuw, een bergrit winnen? Bovenaan een col na ruim driekwartier klimmen? Zonder Jurgen Van den Broeck? Kan dat?
    Ja, het kan. Voor mijn kinderen klinkt het misschien vreemd. Meer dan dertig jaar moeten wachten op een nieuwe Vlaamse bergkoning. Voor dit huzarenstuk tekent Limburger Jelle Vanendert. Op Luz-Ardiden kwam hij al aan het poortje piepen. Daar moest hij nog de meerdere erkennen in de Spanjaard Samuel Sanchez, rijdend in Baskische loondienst. “Waar dit zal eindigen weet ik niet”, was toen Vanenderts nuchtere conclusie. Inderdaad, waar dit zal eindigen weten we niet.
    Een koninginnenrit met vijf tussentijdse beklimmingen (Col de Portet-d’Aspet, Col de la Core, Col de Latrape, Col d’Agnes en Port de Lers) en een slotklim naar Plateau de Beille. Vijf maal eindigde een tourrit in dit wintersportstation op 1780 meter. De vier vorige keren werd ritwinst opgetekend door de uiteindelijke tourwinnaar: Pantani (1998), Amstrong (2002 en 2004) en Contador (2007). En nu Jelle Vanendert. Als tourdebutant startte hij duidelijk in een dienende rol. Gilbert en Van den Broeck waren de grote namen bij Omega Pharme - Lotto. Rijden voor het klassement was niet het doel. Maar je ziet; alles kan verkeren. Waar we met z’n allen, na de val van Jurgen, vreesden een verder saai verloop van de Tour te krijgen met de Pyreneeën en de Alpen voor de boeg, nu dit. Jaren werd er al eens smalend gedaan over de vele leeuwenvlaggen langs de flanken van de cols: “en geen Vlaming in de kopgroepen te bespeuren…” Welnu, hier is ie dan: ‘Jelle Vanendert’. Met de bolletjestrui en dit na de Pyreneeën. Laat de leeuw maar klauwen!
    In Brussel wordt er heel wat minder geklauwd. Daar houden we onze adem in. Gaat de geschiedenis zich daar herhalen? Gaan we naar een regering zonder drastische hervormingen, maar wel met (zware) toegevingen? Worden daar alle Vlaamse ambities opgeborgen voor een bord Linzensoep? Voor ’s lands belang? Wat dat ook moge wezen. Worden daar de aanbevelingen van OESO, IMF en Europa van tafel geveegd? Ik vrees dat aan de Brusselse tafelen geen Vlaamse bergkoningen te vieren zullen zijn. Eerder dalers…

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (3)
    25-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Trop is te veel
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Trop is te veel
    De tweede nacht Graspop Metal Meeting zit er bijna op. Is het van de adrenaline? Weet ik veel… Ik ben om half drie thuis gekomen. Heb een tijdje slapeloos in mijn bed gelegen en ben nu maar, net half zes gepasseerd, op mijn portable beginnen tokkelen om nog eens een blogje te schrijven. Nodig, want de frequentie laat het wat afweten, niettegenstaande er onderwerpen genoeg zijn…
    Elke Graspopnacht sluiten we een half uur na de hoofdact af met een debriefing met alle hulp- en veiligheidsdiensten, samen met de organisatoren. Geen noemenswaardige problemen tot op heden. Hier en daar wat kleine bijsturingen en met een goed gevoel naar huis. Ja, Graspop 2011 zal weer een succes worden. Het zit goed. Even daarvoor viel in de commandopost mijn oog op een krantenartikel, meer bepaald in de Gazet van Antwerpen van donderdag 23 juni, daar door een medewerker achtergelaten. Onder de titel “Geen vergunning voor windmolens in Zandbergen”, werd ik blijkbaar zwaar op de korrel genomen. Waarom? Lees je even mee?
    “Electrabel heeft geen bouwvergunning gekregen van het Vlaams Gewest voor vier windturbines in het Desselse Zandbergen. Volgens het Desselse gemeentebestuur pasten de gevraagde windmolens niet in dit gebied, omdat het nog volop in ontwikkeling is. Zo wordt de KMO-zone Stenehei er verder uitgebouwd en de omgeving is geselecteerd voor de berging van radioactief afval. De overheid wil eerst die plannen laten uitwerken, vooraleer al vergunningen aan windturbines toe te kennen.
    De Vlaamse parlementsleden Kristof Calvo en Dirk Peeters van Groen! reageren scherp op de weigering en wijzen de Desselse burgemeester Kris Van Dyck (N-VA) als verantwoordelijke aan. "Symptomatische energiepolitiek, nieuwe technologie boycotten ten voordele van de oude", zeggen ze. "Van Dyck is een pleitbezorger van de uitbouw van de nucleaire industrie in de Kempen." HO”
    Nu vind ik het doodjammer dat de ondertekende HO mij niks vroeg. Want waar gaat het om?
    Het gebied Zandbergen, waar jaarlijks Graspop Metal Meeting plaatsvindt trouwens, ligt op het gewestplan in de zogenaamde nucleaire zone. In mijn kinderjaren was het een uitgestrekt gebied, bezaaid met restanten van zandduinen waartussen een landbouwer, onze overbuur, met noeste arbeid op deze van nature onvruchtbare grond toch vruchten trachtte te telen. Verder bevonden er zich drie nucleaire bedrijven. Sinds 1995 werd in drie fasen een deel omgezet in KMO-zone, waar honderden Kempenaars hun dagelijkse boterham verdienen. In hetzelfde gebied zullen straks de bunkers gebouwd worden om het Belgisch laag en kortlevend nucleair afval te bergen, samen met een communicatiecentrum. Het afval dat niemand wil… En dat toch ergens naar toe moet... 
    Terwijl die planningsprocessen lopende zijn. Terwijl een milieu effecten rapportage in ontwikkeling is, diende Electrabel de aanvraag in om vier mastodonten van windturbines te plaatsen. Dit ten zuiden van de KMO-zone en op een steenworp van de hierboven vermeldde nucleaire bedrijven. Tientallen bezwaren werden ingediend. Niet vanuit een misplaatst not-in-my-backyard gegeven. Neen. En berging nucleair afval. En ontwikkeling van bedrijven. En een jaarlijks muziekfestival. Zou het kunnen dat een gebied reeds zwaar genoeg belast is? Mag dit even onderzocht worden? Mogen al die planningsprocessen even afgerond worden?
    Conclusie? Ik ben het eigenlijk beu dat de jongens en meisjes van Groen! steeds anderen een geweten menen te moeten aanmeten. Begrijpen zij nu echt niet dat voor iedereen trop wel eens te veel is? Dat een lokale gemeenschap niet alle lasten op haar schouders kan nemen? Wij dragen zorg voor het nucleair afval. En heavy metal fans van over de hele wereld zijn vijf dagen lang meer dan welkom. Willen anderen de windmolens voor hun rekening nemen? Of anders gezegd, hebben de beide heren een windturbine in eigen tuin staan? Eerst zelf het goede voorbeeld geven jongens, en dan anderen het pak gaan aanmeten. Ach ja, tussen mij en Groen!? Het zal nooit goed komen. En eigenlijk vind ik dat helemaal niet zo erg…

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    13-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Franstaligen maakten déclic
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Franstaligen maakten déclic
    Vandaag één jaar geleden, 13 juni 2010, mocht ik in de redactielokalen van Knack met collega’s van CD&V, Open VLD en SP.a, mijn commentaren formuleren op de avond van de eclatante verkiezingsoverwinning van de N-VA. Dat het vormen van een regering moeilijk zou worden, met een partij die niet zou plooien, stond als een paal boven water. Maar dat na één jaar de teller nog op nul zou staan, dat verwachtte niemand. Nu ja op nul, toch nog niet met resultaat…
    En toch is er ondertussen in dit land veel veranderd. Zeker in de geesten. En niet in het minst in het Zuiden des lands.
    Franstalig België heeft de déclic gemaakt. Lees Christophe Deborsu (RTBf) in De Standaard, geschreven door de pen en de geest van een aimabele Waal. Bart De Wever maakt de Vlaming bewust van het Vlaming zijn, en maakt de Waal bewust van het einde van België. Christophe schrijft het zo: “Het voorbije jaar hebt u (bijna) heel Wallonië bekeerd. Jawel. Dat leest u goed. U houdt de publieke opinie in het Zuiden nog veel meer in uw greep dan in het Noorden. Net als u denken steeds meer Walen dat dit ‘tweelandenland’ – úw beeld – binnenkort opgaat in twee, drie of zelfs vier aparte staten.”
    Deborsu staat daar niet mee alleen. Wat schrijft Rik van Cauwelaert van Knack: “Maar dat station zijn Franstalige toppolitici al langer gepasseerd, valt in regeringskringen te horen. ‘In Vlaanderen wordt onvoldoende beseft dat het de Franstalige partijen, en de PS van Elio Di Rupo in het bijzonder, echt menens is met hun Plan B, zoals ze de splitsing van het land noemen.’ Dat zei een Vlaamse minister in de regering van lopende zaken net op het moment dat de strenge aanbevelingen van de Europese Commissie binnenliepen om de Belgische economie te hervormen. Hij voegde er aan toe: ‘De Franstalige partijen geloven eigenlijk niet meer in het voortbestaan van België. Het komt er bijgevolg voor hen op aan tijd te winnen – en dat mag jaren duren - , er zo voor zorgend dat Wallonië en Brussel, wachtend op de definitieve breuk, financieel kunnen aansterken.’ Blijven de Franstalige partijen op die stelling kamperen, dan bieden zelfs nieuwe verkiezingen geen uitkomst meer.”
    En van waar komt dan wel die kritiek op de N-VA houding? Uit Vlaanderen. Ja zeker. Of wat te denken van Brigitte Raskin? In haar open brief aan Bart De Wever: “En zie u nu staan, de verongelijkte spelen of de bereidwillige uithangen. Waar de knoop precies zit, weet ik niet. Maar dat u niet de man van kaliber bent die hem zult ontwarren of desnoods doorhakken, weet ik wel zeker.”
    Mevrouw Raskin weet de knoop niet zitten. Het is een niet onbelangrijke passus uit haar epistel: “waar de knoop precies zit, weet ik niet.” Wel mevrouw Raskin, ik weet precies waar die knoop zit.
    1. Dat mensen politici vragen die na de verkiezingen doen wat ze voor de verkiezingen beloven. Daar draait democratie om, nietwaar?
    2. Dat in dit tweelandenland, waar Noord anders stemt dan Zuid, dat een schier onmogelijke opdracht is.
    3. Dat de heer De Wever, en met hem, de hele N-VA meer belang hechten aan het functioneren van die basisdemocratie zoals beschreven in punt 1, dan aan het innemen van zetels om net het tegenoverstelde te doen van wat voor de verkiezingen voorgehouden werd.
    Wil jij die knoop ontwarren? Misschien wel. Verhofstadt en Leterme gingen ons voor… Niet met die knoop te ontwarren, maar hem te laten voor wat ie was. Moet ik er nog bijvertellen wat daar van geworden is?
    Neen, beste lezer, het grote verschil met het verleden is dat Vlaanderen nu niet plooit. “La Belgique sera latine ou ne sera pas”, zei Charles Rogier, de langst zetelende premier van België ooit. Het waren blijkbaar profetische woorden, die met de dag meer en meer waarheid worden…

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    25-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.MIVB cultuur...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    MIVB cultuur…
    De MIVB, de Maatschappij voor het Intercommunaal Vervoer te Brussel, is vandaag mijn steen des aanstoots. Niet omdat ik een verbinding miste. Niet om één of ander incident. Want eerlijk gezegd, ik heb tot op heden, als gebruiker, alleen nog maar positieve ervaringen gehad. Nee, ik erger me mateloos aan wat kenbaar werd als de zogenaamde afspeellijsten in de metrostations.
    Dat men muziek speelt op publieke plaatsen vind ik zeer positief. Het creëert een aangenamere sfeer en naar mijn bescheiden mening worden de mensen, de bezoekers er ook rustiger van. Muziek verzacht de zeden. Een oud spreekwoord maar ook onderwerp van ernstig wetenschappelijk onderzoek. Ook meen ik te kunnen putten uit eigen ervaring. Eén en ander zette me er tevens toe aan om tijdens de openingsuren van ons gemeentehuis de onthaalmedewerkster te vragen zachte muziek door de luidsprekers te laten galmen.
    De Brusselse vervoersmaatschappij besliste echter om geen Nederlandse of Franstalige muziek te spelen. Dit om de communautaire rust te behouden. Er wordt enkel Engelstalige, Spaanse en Italiaanse muziek gespeeld. Ook geen Slavische, geen Duitse… Nou moe. Wie kan mij een hoofdstad noemen waar de eigen cultuur verbannen wordt om de rust te behouden? Een land met drie officiële talen, maar ze mogen niet weerklinken in de metro… Eén en ander zou ingegeven zijn doordat men klachtenbrieven kreeg. Wel nu, als je het mij vraagt, zo’n klachtenbrieven horen sitopresto thuis in de vuilbak. Classement verticale.
    Geen Frans of Nederlands in de metro? Gaan we straks de KVS, de Ancienne Belgique, de Munt, de Bozar, en al die andere cultuurtempels sluiten als er Nederlandse of Franse opvoeringen zijn? Ook in school alleen maar Engels, Spaans en Italiaans? Lekker anderstalig zijn?
    Neen, best lezer, dit begrijp ik echt niet. Als Brussel graag het etiket op kleeft van een mondiale, meertalige stad, hoe haalt men het dan in z’n hoofd om muziek van eigen bodem te weren? Is Brussel niet nog steeds, wars van alle meertaligheid, de tweetalige hoofdstad? Nederlands-Frans?    
    Als afgeleide moeten we nogmaals de vraag stellen in wat voor land we eigenlijk leven. Meer en meer stel ik vast dat naast deze Brusselse instelling ook federale diensten, overheidsinstellingen, of organisaties die zich richten tot alle mensen zowel ten noorden als ten zuiden van de taalgrens, om de goede vrede te bewaren, het maar in het Engels doen. Dit toont aan dat men het duidelijk niet begrepen heeft. Wij Vlamingen zetten ons niet af tegen het Frans. Wij zetten ons in voor onze eigen cultuur. Voor onze eigen taal. Het Nederlands. Dat is opkomen voor, en respect eisen voor.
    Daarom dames en heren van de MIVB: speel muziek. Speel veel muziek. Speel alle muziek. Ook de Franse, de Nederlandse en de Duitse. Toon, Brussel, dat je het aankan de hoofdstad te zijn van en voor de eigen mensen.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    13-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dit land is een regelrechte schande
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dit land is een regelrechte schande
    Alle shames en frietrevoluties ten spijt; dit land is een regelrechte schande. Blijkbaar zijn sommige zichzelf wanende jonge Vlaamse intellectuelen ziende blind. Zij spannen de kroon om samen met oude krokodillen uit alle traditionele partijen de N-VA te beschimpen. Hun appel blijkt steeds meer in dovemansoren te vallen, want laat ons eerlijk zijn, de meeste Vlamingen hun ogen zijn open gegaan. Ondertussen leunt Wallonië doodgemoedereerd achteruit. Elke dag van blijvende impasse, is elke dag kassa! Lees de VIVES-studie. Hoor de commentaar van Rik Van Cauwelaert. Is het niet duidelijk? Dit land, en met haar de zes miljoen Vlamingen, worden tot op de laatste drup uitgeperst. Shame!!!!!!
    De voorbije dagen zagen twee wetenschappelijke studies het levenslicht.
    Eerst het VIVES-onderzoek. VIVES staat voor Vlaams Instituut voor Economie en Samenleving van de KUL. Het berekende de impact van de rentelast op de federale staatschuld. Goed voor 12,3 miljard euro in 2007 en de vaststelling dat deze rentelast goed is voor een bijkomende transfer vanuit Vlaanderen naar Brussel en Wallonië van 5,7 miljard euro.  Samen met de transfers tussen de regio’s in het kader van de Bijzondere Financieringswet en de Sociale Zekerheid betekent dit een transfer van Vlaanderen naar de twee andere gewesten van 11 miljard euro op jaarbasis. Jaar op jaar! Keer op keer! Als je partijvoorzitter bent van de grootste partij in Wallonië, zou je dan niet voor minder achteruit leunen en de tijd haar gang laten gaan? Wie wint er niet graag jaarlijks de Lotto? Lang leve de solidariteit!
    En voor wie de studie van de Leuvense universiteit in twijfel trekt, en ja die zijn er in Vlaanderen, kwam daar één week later het CERPE-onderzoek bij. Het Centre de recherches en Economie Régionale et Politique Economique van de Namense universiteit, kwam tot de vaststelling dat het primair tekort van de Waalse overheid opliep van 1,7 miljard euro in 2006 tot 6,2 miljard euro in 2010. En dit terwijl, nog volgens dit Waals onderzoek, we in Vlaanderen een overschot op het primair saldo boekten van 4,3 miljard.
    Dit betekent, beste lezer, dat de structurele toename van de Belgische staatschuld, door federaal en Waals wanbeleid, voor een enorm risico zorgt van een verdere toename van de rentelast via de zogenaamde rentesneeuwbal. En daar is, zeker, de N-VA NIET verantwoordelijk voor!
    Ik hoor minister Turtelboom vanmorgen op de radio graag zeggen dat Bart De Wever een twijfelaar is. Je zou het verdorie voor minder zijn:
    Grootste staatsschuld;
    hoogste loonlasten;
    laagste pensioenen;
    laagste uitkeringen;
    deelstaten die niet geresponsabiliseerd zijn
    en partijen die de noodzaak van hervormingen niet inzien.
    Neen, Annemie, Bart De Wever is geen Guy Verhofstadt, noch een Yves Leterme. Gelukkig maar…  Bart wil gerust aan zet komen, maar dan moet er bereidheid zijn om drastische hervormingen door te voeren. Hervormingen die broodnodig zijn om onze welvaart veilig te stellen.

    Kris Van Dijck 


    >> Reageer (0)
    08-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het heden wordt verleden
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het heden wordt verleden
    Vandaag speelde KFC Dessel Sport, spelend in derde nationale A, haar laatste wedstrijd in haar stadion in de Lorzestraat. Alzo werd een punt gezet achter een tweeëntachtigjarige traditie waarvan recentelijk nog tien jaar in tweede nationale.
    Ik herinner het me nog als gisteren, eind jaren zestig, met vader mee naar het voetbal. Wegens zijn handicap had hij een vaste stek in de kantine, aan het raam, pal achter één van de doelen. Het was de tijd dat de ploeg, geschraagd door eigen talent, op vijf jaar tijd van tweede provinciale naar derde nationale doorstootte. Als eerste provincialer werd de ploeg pas in de zestiende finale uit de beker van België gewipt door Standard Luik. Het waren gouden jaren met een gouden lichting. Mijn toenmalige nonkel was speler en, alhoewel vaak niet in de kern, toch mijn favoriet.
    Legendarisch waren vooral de derby’s tegen dorpsgenoot KFC Witgoor Sport. De club van over de gracht, die telkenmale net voor Dessel een promotie wist te versieren. Zij bereidden als het ware de weg en als ze tegen elkaar uitkwamen werd er gespeeld op het scherp van de snee. Zowel tussen als naast de lijnen. Er kwamen al eens meer toeschouwers opdagen dan dat er mensen in Dessel woonden… Zo populair was het Dessels voetbal. Ik zag er nog een jonge Georges Leekens de revue passeren; overgekomen van Houthalen, samen met zijn broer René, die keeper was. Men heeft me altijd verteld dat men René wou en er Georges bij moest nemen. Niet getreurd. We zijn er nog steeds fier op. Enkele jaren later mocht ik zelf vaak opdraven. Het was de tijd dat de kleinsten, en dat waren in die tijd de pre-miniemen, de voormatch speelden. De A-ploeg warmde zich op op een aanpalend oefenterrein dat midden de zeventiger jaren plaats moest maken voor nieuwbouw. We waren met zoveel dat de meesten onder ons maar één helft mochten meedoen. Ik, als ik kon, koos voor de tweede helft. Dan waren er al meer toeschouwers… En dat vond ik echt wel leuk. Niet dat ik een groot talent was, maar ik kon genieten van de aanmoedigingen.
    KFC Dessel Sport ontstond in 1926 en sloot op driekoningendag onder stamnummer 606 aan bij de KBVB. Het was een fusie avant la lettre van twee vriendenclubs, genaamd Alberta en Flandria. De eerste was al actief tijdens de Eerste Wereldoorlog. Van Flandria daarentegen is niks meer geweten.
    Op kermiszondag 25 augustus 1929 werd het terrein aan de Lorzestraat ingespeeld. Een internationale wedstrijd tegen een ploeg uit Eindhoven. De voorloper van wat nu PSV is? Wie weet… De juiste geschiedenis ken ik niet maar de club lukte er nadien wel in om dit terrein ook zelf te verwerven. Een zet die hen nu geen windeieren legde.
    Het was de droom van de vorig jaar overleden voorzitter, Armand Melis, om aan de jeugdterreinen, op gemeentegrond, een nieuw stadion te bouwen. De verkaveling van het legendarisch terrein aan de Lorzestraat en een beperkte gemeentelijke subsidie moest het financieel mogelijk maken. Armand brouwde de plannen, maar het eindresultaat kan hij spijtig genoeg niet aanschouwen. Daarom ook dat ik fier ben een beetje mee te kunnen helpen aan het realiseren van die droom. De grond voor de bouw van een nieuw stadion werd in erfpacht gegeven. De verkaveling werd goedgekeurd en in oktober vorig jaar konden eenentwintig jonge Desselaars aan een schappelijke prijs een bouwgrond verwerven.  Niet in het minst omdat de gemeente ook daarvoor een financiële tussenkomst deed. Ook het recentelijk op de gemeenteraad goedgekeurd dossier om de toegangsweg tot het nieuwe stadion en de parking aan te leggen, passen daarin. Maar waar ik nog veel fierder op ben, is te zien hoe tientallen mensen zich dagelijks inzetten om het nieuwe stadion gestalte te geven. Samen maken ze er iets van om trots op te zijn.
    Vandaag werd in de Lorzestraat een punt gezet achter een uitermate boeiende geschiedenis. Met heimwee werd een blad omgeslagen. Wat zo vertrouwd was, is plots verleden tijd. Maar niet getreurd, want in augustus start een nieuw verhaal. Wordt in Brasel een nieuw hoofdstuk geschreven. En wie weet, opnieuw voor meer dan driekwart eeuw. Ik wens het de club en de toekomende generaties alvast zeer oprecht toe.

    Kris Van Dijck 


    >> Reageer (2)
    19-04-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.FCB of FCB?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    FCB of FCB?
    Voor diegenen die het nog niet wisten; op voetbalgebied heb ik twee liefdes: FCB en FCB. Het blauwzwarte van Vlaanderen en het blaugrana van Catalonië. En je mag er van op aan, ik kan er fel in opgaan. Zeker bij Club Brugge. Puntenverlies, laat staan een verliesmatch en mijn dag is nog moeilijk goed te krijgen. Bij avondmatchen is die dan gelukkig snel voorbij, al moet ik eerlijk toegeven dat de ochtend erna ook pijnlijk is. En ja, je moet me er niet op wijzen. Ik weet het al. Ik heb een paar slechte (voetbal)jaren achter de rug. Maar, een goed supporter geeft nooit op en laat zijn ploeg niet in de steek.
    Maar… Na zondagavond is er toch een vlekje te bespeuren op mijn blauwzwart supportershart. Ik ga me niet uitspreken of het al dan niet gepast was dat Karel Geraerts, na de puntendeling tegen Lokeren, zijn hart luchtte. Onprofessioneel klinkt het vanuit de Brugse bestuurskamers. Misschien wel. Maar zou het ook kunnen dat dit net getuigde van een enorme ontgoocheling? Een vechter, een strijder als Karel. Gaf het misschien niet erder blijk van een zeer grote betrokkenheid en de pijn die daarmee gepaard gaat? Alleen hij zal het weten…
    Wat echter wel bij mij blijft hangen en vanwaar het vlekje op mijn hart? Meent men het echt dat de voertaal in onze Westvlaamse club het Engels gaat worden? Ma vent toch. En dan komt mijn andere liefde. Het andere FCB bij mij naar boven. Laat me zeggen het “grote” FCB. Het FCB met wereldsterren uit een tiental verschillende landen. Met als voertaal: het Catalaans. FC Barcelona is het symbool van de Catalaanse natie. De vedetten, van welke origine ook, worden contractueel verplicht zich het Catalaans eigen te maken. De taal van nauwelijks 6 miljoen Catalanen, terwijl het Nederlands de moedertaal is van ruim 22 miljoen Europeanen  Jaarlijks fietsen ze, verplicht, Montserrat op. De “heilige” berg van de Catalanen. En bij elke thuismatch passeren ze, vooraleer ze het veld betreden, de kapel met de Zwarte madonna, patrones van Catalonië. Sport én identiteit. Voor de Catalaan gaat dat hand in hand. De slogan van de club is niet voor niks: “més que un club”, “meer dan een club”.
    Neen, ik zie de spelers van Brugge nog niet naar de Ijzertoren fietsen, memoriaal van de Vlaamse ontvoogding. Een vlakke rit nochtans. En in de catacomben van Breydel zie ik ook niet onmiddellijk een kapel opgetrokken met de beeltenis daarin van Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen. Dat hoeft helemaal niet. Daar zijn wij Vlamingen te nuchter voor. Maar een beetje identiteit besef? Zie je het volgend jaar al gebeuren? De Brugse defensie met in doel Gentenaar Cosemans en voor hem de Vlamingen Hoefkens, Van Gijseghem en Simaeys, aangevuld met de Nederlander Donk en de Zweed Frederik Stenman, die Nederlands spreekt als jij en ik: “Do you take over? What do you say? Watch out…” Als dat maar goed komt. Voor Nabil Dirar kan het misschien wel helpen. “Fuck you”, is vrij universeel.
    Ach neen, dat laatste is mijn slecht karakter. Wat ik gewoon wil zeggen is: blijf aub dé ploeg van Vlaanderen. Supporterskernen van Opgrimbie tot De Panne. Draag mee die identiteit uit en schreeuw het uit zoals het zondagavond uit duizenden kelen klonk:
    Pak joender sjarpe en steekt em omhoge
    Oed junder greed en tis ok
    Zwoi junder oarms no links en no rechts
    En me zingen ollemolle meeee:
    Blauw en Zwart forever
    Blauw en Zwart moet zien
    't Zien de kleuren van de Club,
    wor damme supporters van zien,
    BLAUW-ZWART!

    Kris Van Dijck 


    >> Reageer (0)
    05-04-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verwerken buitenlands afval
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Verwerken buitenlands afval
    Gaan Groenen nooit naar de tandarts? Laten ecologisten nooit röntgenstralen nemen? Of is collega Calvo tegen kankerbehandeling door middel van  bestralingen? En moet dat afval dan niet verwerkt worden? Dat hij dat dan met evenveel woorden zegt, neen? O, mag het uitsluitend eigen afval zijn? Is dat dan zoals eigen volk? Waar is de Europese gedachte nu plots naartoe? Of de wereld ons dorp? Blijkbaar past dat nu niet allemaal in hun dogmatisch denken. Wat is dat nu toch allemaal, zeg? Daarover gaat het in essentie als er vandaag keet geschopt wordt over de verwerking van buitenlands afval bij Belgoprocess!
    Het bedrijf Belgoprocess in Dessel is gespecialiseerd in de verwerking van nucleair afval. Ze heeft daar een expertise in opgebouwd die onze veiligheid ten goede komt. Over dat nucleair afval wordt in onze media steeds met een groot afgrijnzen gepraat. Wat men wel vergeet is dat al dat afval afkomstig is van menselijke activiteiten die eenieder ten goede komen. Die vaak noodzakelijk zijn.  Is het niet voor de aanmaak van elektriciteit, dan wel over medische toepassingen. Een röntgenfoto, een scan, tot zelfs bestralingen bij het behandelen van kankerpatiënten, het genereert allemaal nucleair afval. Zo verderfelijk is dat allemaal!
    Al dat in België geproduceerd afval, van de kerncentrale van Doel over jouw lokaal ziekenhuis, tot uit de praktijk van jouw tandarts om de hoek, wordt in Dessel verwerkt, verbrand, geperst, gestabiliseerd, geconditioneerd en opgeslagen. Jouw afval, waarvoor Belgoprocess zorg draagt.
    Om dat allemaal in optimale omstandigheden te laten gebeuren worden kosten nog moeite gespaard. Dure installaties die in de eerste plaats moeten instaan voor een verwerking zonder weerslag voor buurt of omgeving, noch voor mens of milieu.
    De CILVA-installatie (Centrale Infrastructuur voor Laagactief Vast Afval) is er zo één. De belangrijkste installaties binnen CILVA zijn een oven en de supercompactor, een pers van 2.000 ton.
    Om al het in België geproduceerd afval er te verwerken, draait de installatie op minder dan  40% van zijn mogelijkheden. Daardoor stockeert men vaak afval totdat men voldoende heeft om de oven aan te maken. De streekactoren uit de Kempen van zowel politieke als syndicale aard, als ook de werkgeversorganisaties, allen verenigd in RESOC, zijn al meer dan tien jaar vragende partij om op gecontroleerde wijze de installaties in te zetten voor het verwerken van laagactief vast afval uit het buitenland. Daarbij keert het verwerkt afval terug naar het land van herkomst, evenals het afval geproduceerd in het verwerkingsproces. Dit alles maakt een optimale werking mogelijk en genereert sowieso arbeidsplaatsen. Het is een win-win voor iedereen. Wie kan daar tegen zijn?
    Opnieuw rijst mijn ergernis ten top als men mensen bang wil maken. Mag ik de aanstokers vragen consequent te zijn en geen gebruik te maken van medische nucleaire toepassingen als ze ze zelf nodig hebben?
    O ja, en ook dat nog: Groen! pretendeert een groot geheim aan het licht gebracht te hebben. Sorry jongens, maar de Desselse burgers die zich op vrijwillige basis inzetten in het lokaal partnerschap STORA weten dit al lang. Ik zie echt geen probleem als het over transparantie gaat. 

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (5)
    30-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Springt Vlaanderen bij?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Springt Vlaanderen bij?
    Tot slot van het actualiteitsdebat over de eventuele overname van de staatsschuld door Vlaanderen en de nota van het Federaal Planbureau over de budgettaire gevolgen van de staatshervorming keurden de Vlaamse meerderheidspartijen in het Vlaams Parlement vandaag een actualiteitsmotie goed, ingediend door mijzelf, Koen Van den Heuvel (CD&V) en John Crombez (SP.a).
    Is Vlaanderen bereid een deel van de federale staatsschuld over te nemen? Zo ja, onder welke voorwaarden? En wat met de piste van het Federaal Planbureau om in het kader van de zesde staatshervorming een deel van het overheidstekort over te nemen door bij de overheveling van bevoegdheden slechts een deel van de middelen over te dragen? Deze twee vragen vormden de basis van een actualiteitsdebat dat vandaag in het Vlaams Parlement plaatsvond.
    Vlaanderen leverde de laatste jaren zware besparingsinspanningen. Dankzij die budgettaire maatregelen realiseert de Vlaamse overheid vanaf 2011 een Vlaamse begroting in evenwicht. Daarmee is Vlaanderen, samen met Beieren de enige (deel-)staat in Europa die daarin lukte! We stellen wel vast dat de federale overheid en de sociale zekerheid vandaag verantwoordelijk zijn voor 85 procent van het gezamenlijke begrotingstekort in ons land. Een tekort dat ruim 5% van het BBP is…. En zoals gezegd is het tekort in Vlaanderen nul. Dat zegt wel iets over België, Wallonië, Brussel,…
    Tegen die achtergrond moet het duidelijk zijn dat wij in de diverse Vlaamse beleidsdomeinen die aanzienlijke besparingsinspanning leverden de komende jaren géén extra besparingen opleggen om de putten in de federale begroting te dichten. Maar dat betekent niet dat we onze verantwoordelijkheid om de toekomst voor de mensen veilig te stellen gaan ontlopen. Integendeel. Alleen is het in de eerste plaats aan de volgende federale regering om budgettair orde op zaken te stellen. Voor ons kan het niet dat de Vlaamse bevolking een dubbele inspanning moet leveren, omdat anderen dezelfde noodzakelijke inspanning weigeren te doen.
    Met de goedgekeurde motie vraagt het Vlaams Parlement de Vlaamse Regering:
    - het begrotingsevenwicht dat dit jaar wordt bereikt ook de komende jaren van deze legislatuur aan te houden.
    - de komende jaren de nodige budgettaire ruimte te creëren voor de ontwikkeling van nieuw beleid voor de Vlaamse economie en samenleving.
    - in de Vlaamse begroting geen overschotten te boeken met als doel de structurele gaten in de federale begroting te dichten.
    - de mogelijkheid te onderzoeken een deel van de pensioenbijdrage voor de Vlaamse ambtenaren ten laste te nemen van de Vlaamse begroting.
    - duidelijke afspraken te maken over de verdeling van de impact van mogelijke renteschommelingen.
    Een laatste, en elementair punt, is de vraag aan de Vlaamse Regering pas een akkoord te sluiten over een mogelijke bijdrage aan het wegwerken van het federale begrotingstekort en de Belgische staatsschuld indien is voldaan aan volgende voorwaarden:
    - Er moet een akkoord zijn over een zesde sociaal-economische staatshervorming, met een voldoende ruime overheveling van bevoegdheden.
    - Een aanzienlijke uitbreiding van de fiscale capaciteit en fiscale autonomie van de regio’s.
    - De aanwezigheid van een instrument van financiële responsabilisering in de financieringswet.
    - Het principe ‘wie betaalt, bepaalt’ moet ook worden doorgetrokken naar andere domeinen.
    - Eenzelfde verantwoordelijkheid als Vlaanderen aan de dag legt moet ook worden opgenomen door de andere deelstaten. Met andere woorden; het zal niet Vlaanderen alleen zijn dat opnieuw de kastanjes uit het vuur mag halen.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    26-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Deze Morgen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Deze Morgen
    Het weekend dient zich weer hectisch aan. Een drukke agenda, sportende kinderen, maar toch ook een aantal gezinsactiviteiten. Vanmorgen vertrok mijn vrouw met onze krant, waardoor ik voor de gelegenheid langs de krantenwinkel reed en me eens een paar “andere” kranten aanschafte. Het Nieuwsblad en De Morgen. Van deze laatste droop het vitriool er weer af. Iets dat ik nu niet zomaar laat passeren…
    “N-VA staat alleen”, “De N-VA irriteert iedereen”, “N-VA-fractie valt uiteen in kaf en koren”, het zijn drie titels waarmee de toon gezet wordt. Ja, dat zal zo moeten zeker in een land waar de democratie geen kans krijgt. Waar blokkeringen de status quo betekenen en op hoerageroep kunnen rekenen. Vooral ter linker zijde.
    In het eerste artikel mag afscheidnemend gouverneur van de Nationale Bank, de in de adelstand verheven Waalse socialist Guy Quaden, zonder blikken of blozen, noch tegenspraak, verklaren dat: “acht maanden na de verkiezingen zou je normaal al een volwaardige regering moeten hebben en hadden de verkiezingsbeloften vergeten moeten zijn. Maar dat is niet het geval.” Hoor je dat, beste lezer? Verkiezingsbeloften dienen enkel om je te lokken. Om je te verleiden en vervolgens zo snel als mogelijk opgeborgen te worden. Verhofstadt was er een krak in. Leterme deed het niet slechter. Integendeel. Hij werd groot door net die houding van Verhofstadt te hekelen. Hekelen en vervolgens dat gedrag overnemen. Van Obgrimbie tot De Panne, weet je nog? Hoe pervers kan een menselijk handelen zijn? 
    Dat er een partij is in Vlaanderen die andere normen hanteert met betrekking tot het mandaat dat ze kreeg, werkt inderdaad irriterend. Geen kabinetten betrekken zonder inhoudelijke garanties, men heeft het nog niet te vaak gezien in dit land. De laatste peiling van VRT - De Standaard toont aan dat onze kiezers dat waarderen en steunen. Meer nog, meer dan vijftig procent van de Vlamingen zien een stem voor de N-VA wel zitten. En ik wil niet utopisch zijn, maar de anderen wezen gewaarschuwd. Of is de irritatie waarover het onafhankelijk dagblad bericht eerder frustratie?... Kan natuurlijk ook.
    Onze professor staatsrecht Johan Vande Lanotte heeft het dan weer helemaal anders begrepen. Als wij zijn kritiek delen en stellen dat de regering van “pseudolopende zaken” haar boekje te buiten gaat, noemt hij dat van de N-VA niet consistent. Bij hem is dat “anders”. 
    Als dat allemaal nog niet voldoende is gaan ze in het laatste geciteerde artikel ook nog eens lekker de man spelen. Ze gaan de parlementsleden ordenen: kaf en koren, A-klasse, tweede linie, enz. Tot op het persoonlijke toe wanneer het over ziekte gaat. Met welke pretentie zeg? Bij mijn weten zingt iedereen zoals hij of zij gebekt is en is elk parlementslid, van welke partij ook, aangeduid door de kiezer. Democratisch! Heeft daar iemand problemen mee? Hoe pretentieus van een gazet. En ja, hoe bekwaam, gedreven of gebekt het parlementslid ook, ze hebben stuk voor stuk maar één knopje om tijdens de stemmingen op te drukken.

    Kris Van Dijck 


    >> Reageer (0)
    08-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Klak af!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Klak af!
    Als je met het openbaar vervoer van de Kempen naar Brussel reist, en terug, dan mag je er van op aan dat je steevast aan een avontuur begint. Vertragingen, aansluitingen missen, tot treinen die geannuleerd worden, je krijgt het er allemaal bij. Voor een Kempenaar is treinen echt wel een beetje reizen. Ontdekkingsreizen! Net als zo velen anderen heb ik ook al meer dan eens machteloos staan sakkeren op het perron. Dat het huilen je nader staat dan het lachen. Klachtenbrieven vul je dan al lang niet meer in. Wie leest die trouwens nog? Er zit dan ook niet veel meer op dan de auto te nemen en zo de tijd in de file te verbijten… Gevolg is wel dat ik per dag minstens vier uur gefrustreerd aan mijn stuur zit te draaien.
    En toch zijn er mensen die echt niet anders kunnen. Die al die miserie moeten ondergaan om op tijd op werk of op school te zijn. Daarenboven zijn zij dan nog eens meer dan hen lief is het slachtoffer van stakingen. Aangekondigd of niet, erkend door de vakbond of niet, de reiziger is de dupe. De gewone man of vrouw. Hij of zij van wie diezelfde vakbond beweert er voor klaar te staan.
    Als die brave mensen dan op eigen kracht op een vrije dag even gaan winkelen, botsen ze alweer op hun belangenbehartiger. Nu in de vorm van een stakingspiket die hem of haar de toegang tot de winkel verhindert. Waar zijn ze in godsnaam mee bezig?
    Die gewone man neemt dat niet meer. En terecht! Ik sta met verwondering te kijken hoe de mensen dit niet langer lijdzaam ondergaan. Zo lees ik gisteren de geplande actie van Annelies Aerts in Gazet van Antwerpen. De jonge dame roept de reizigers op om op 31 maart te staken. Om zelf het openbaar vervoer eens droog te leggen. Laat ze maar rijden. Zonder passagiers. Zonder inkomsten. Prachtig initiatief. Alleen de vakbonden zullen er niet wakker van liggen. Geen ticketverkoop, geen inkomsten. De vakbonden malen er om. Is het niet de overheid die bijpast? Wat is dan het probleem? Gemeenschapszin zie ik bij hen niet veel.
    Een andere facebookgroep pakt het iets directer aan. Het ABVV verhindert ons onze werkplaats te verlaten? Welnu een koekje van eigen deeg. Wij zullen eens de kantoren van het ABVV komen blokkeren. Wij niet op tijd naar huis? Jullie ook niet. Meer dan 2.000 mensen boden zich reeds aan. Klak af voor diegenen die de handschoen opnemen.
    Actievoeren? Jazeker. Het is een democratisch recht. Maar medemensen gijzelen om de eigen agenda te dienen? Neen, dat is er over. De mondige samenleving pikt dit niet meer. Tegenreacties blijven dan niet uit. En ja, wie zijn achterste verbrand moet op de blaren zitten. Eigen schuld dikke bult. De mondige samenleving niet waar.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (1)
    05-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pacificatie?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Pacificatie?
    Terwijl alle ogen gericht zijn op de nieuwe koninklijke onderhandelaar Wouter Beke, gaat het stokebranden spelen en Vlaminkjes pesten in dit land onverminderd voort. Wat te denken van volgende oekaze?
    Het Nederlandstalig onderwijs in Brussel staat voor enorm grote uitdagingen. Kreunend onder haar eigen succes, wordt er keihard gewerkt. In vaak verouderde gebouwen, maar met gedreven en toegewijde leerkrachten wordt er kwaliteitsvol onderwijs verstrekt. Terwijl de Nederlandstalige partijen bij de laatste regionale verkiezingen in Brussel slechts 11,3% van de stemmen wisten te verzilveren, lopen 20% van de Brusselse kinderen school in het Nederlandstalig onderwijs. Het succes is te wijten aan verschillende factoren waarbij steevast drie elementen naar voor geschoven worden die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Er is meer discipline, de kwaliteit wordt geprezen en kinderen die er afstuderen zijn tweetalig.
    Daarnaast zijn er echter ook twee problemen. Ten eerste moeten we vaststellen dat door de grote aantrekkingskracht op niet-Nederlandstalige leerlingen, er soms geen plaatsen meer vrij zijn voor kinderen wiens thuistaal Nederlands is. Daarnaast komt door de grote instroom van niet-Nederlandstaligen de kwaliteit onder druk te staan. Een klas waarin meer Nederlandsonkundigen dan wel Nederlandskundigen zitten, boet in aan kwaliteit. En is het daar niet om te doen? Topkwaliteit blijven leveren?
    Voorbije zomer werd door de decreetgever ingegrepen. In onderwijsdecreet XX werden bepalingen voorzien waardoor kinderen wiens thuistaal het Nederlands is een zekere vorm van bescherming krijgen. 55% van de vrije plaatsen moeten bij voorrang toegewezen worden aan deze kinderen, nadat eerst al de broertjes en zusjes, ook van de anderstaligen, voorrang kregen. Bepalen wie Nederlandstalig is, is (zeker in de Brusselse context) nog niet zo eenvoudig. De taal van het diploma van de ouders is belangrijk en of ze al dan niet slaagden in een taalexamen. Hoe moeilijk ook, alles werd netjes uitgewerkt in de Vlaamse Regering en het Vlaams Parlement en verankerd in de onderwijsdecreten.
    En wat gebeurt er nu? De Franse gemeenschapsregering stapte begin van de week tegen deze bepalingen naar het Grondwettelijk Hof en vraagt de vernietiging van deze bepalingen. Waarom? Met welke finaliteit? Ik begrijp het niet.
    Waar ik dacht dat er een zekere “pacificatie” zou zijn met het oog op de federale onderhandelingen, wordt opnieuw het tegendeel bewezen. Mag Vlaanderen geen kwaliteitsgaranties inbouwen? Moet men opnieuw stokken in onze wielen komen steken?
    Ik ben de laatste om te stellen dat wie niet Nederlandstalig is in Brussel , dan maar bij de Franstaligen moet geteld worden. De thuistaal in Brussel is voor veel kinderen heel vaak iets anders dan dat. Maar een minimumvertegenwoordiging van 45% niet-Nederlandstaligen is toch ook niet niks wel? Als de Franstaligen een zelfde probleem ervaren als wij, met name dat de kwaliteit van het Frans van vele kinderen, te wensen overlaat, dan moeten we dat probleem samen bekijken en op een gestructureerde manier aanpakken. Hoe kunnen we zorgen voor een degelijk taalbeleid voor die kinderen wiens toekomst in dit land ligt? Dat is niet het Turks, Berbers, Albanees of Arabisch. Wel het Nederlands én het Frans. Dat probleem pak je dan samen aan. Via inburgering. Via taallessen. Niet door vernietigingsprocedures bij het Grondwettelijk Hof. Dat is oorlogstaal. Voor mij hoeft het dan niet meer.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (1)
    23-02-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vlaanderen in Actie
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Vlaanderen in Actie
    De basis van mijn tussenkomst tijdens het actualiteitsdebat van vandaag in het Vlaams Parlement m.b.t. ViA en de cohesie in de Vlaamse regering. Geen rekening gehouden met de veelvuldige onderbrekingen:
    Mijnheer de voorzitter,
    Dames en heren ministers,
    Collega’s,
    Politiek is niet voor watjes. En een deugdzaam beleid voeren, is geen kinderspel. Toch heeft dit parlement regeerperiodes gekend waarin de oppositie de regering verweet “een leuke bende” te zijn, “een vriendenclubje. “Voor elk wat wils”, klonk het verwijt toen de budgettaire ruimte dat toeliet.
    Nu de Vlaamse Regering niet dat leuke groepje zou zijn, is het ook weer niet goed. Mevrouw Vogels, Mevrouw Ceysens … De sfeer in de Vlaamse Regering is –naar ik verneem – zelfs beter dan vroeger.
    Neen, collega’s, over ieder van ons wordt wel eens in minder aangename termen gesproken. Wie daar niet tegen kan, zoekt best een andere job.
    Het is logisch dat ministers, hun fractie en hun partij zich regelmatig buigen over hun functioneren in de ploeg. Dat ze een balans opmaken en een SWOT-analyse opstellen. De sterktes en de zwaktes evalueren. De gevaren en de kansen voor henzelf als minister, hun fractie en hun partij.
    De bewoordingen waarmee een en ander verwoord werd, waren echter ongelukkig gekozen. Ja, wij bestieren Vlaanderen, wat “maar een zakdoek groot is”, zoals u schrijft. Vlaanderen is wat het is, mevrouw de minister. Maar ook een land dat maar een zakdoek groot is, verdient een goed bestuur en een slagkrachtige overheid. Deze regering tekent daarvoor. Daar moet niet smalend over worden gedaan.
    Dat in de regering van vorige vrijdag alles is uitgepraat, getuigt van volwassenheid. Zo hoort het ook, want was het niet net die collegialiteit die werd geschonden?
    Dames en heren van de oppositie,
    Mijnheer Vereeck, u vraagt tot vervelens toe wat deze regering doet en waar de N-VA zit in de regering. Wel, het antwoord stond vorige week te lezen in de mail van minister Lieten.
    Ten eerste zorgt VIA voor een consequente strategie en beeldvorming over het ambitieuze toekomstplan dat deze regering in Vlaanderen wil verwezenlijken tegen 2020. Over dat toekomstplan, Vlaanderen in Actie, is al veel gezegd en geschreven. En er zal in Vlaanderen ook nog veel over worden gesproken! Want VIA moet een sterk merk worden. En de vlag van Vlaanderen in Actie moet door de hele Vlaamse Regering worden uitgedragen.
    Want VIA is geen wasmiddel. VIA is een project dat Vlaanderen vorm geeft in de toekomst. Het geeft de krijtlijnen van onze toekomst aan. Vlaanderen in Actie heeft als doel Vlaanderen tegen 2020 in de top van de vijf best presterende Europese regio’s te brengen. En VIA, Vlaanderen in actie, is de kapstok waaraan het Vlaamse Regeerakkoord hangt.
    De positie van de N-VA in de Vlaamse Regering is heel duidelijk. Onze partij levert de trekkende minister voor de hefboom slagkrachtige overheid binnen het VIA-project. En wij nemen onze volledige verantwoordelijkheid daarin. De initiatieven van onze ministers illustreren dat. Ik denk aan de interne staatshervorming en de efficiëntere overheid waar minister Bourgeois voor tekent. Verder denk ik aan de vereenvoudiging in de regelgeving rond ruimtelijke ordening, waar minister Muyters samen met de andere collega’s van de regeringploeg hard aan werkt.
    Uiteraard blijft VIA niet beperkt tot deze hefboom maar worden door de Vlaamse Regering ook andere stappen voorbereid of gerealiseerd:
    - het Vlaams Energiebedrijf,
    - de innovatie in de zorgsector: Flanders Care,
    - de zeesluizen in onze zeehavens,
    - baggerwerken in de Westerschelde,
    - de Vlaamse sociale bescherming,
    - de hervormingen van het secundair en hoger onderwijs
    Zelfs in budgettair krappe tijden hakt de Vlaamse Regering knopen door en werkt ze structureel aan de toekomst. De begroting in evenwicht is hier een belangrijk bewijs van. Vlaanderen is daarmee een van de twee Europese regio’s die daarmee kan uitpakken. Dat is een verdienste waar de voltallige Vlaamse Regering fier op kan zijn.
    Bij de N-VA hebben we de stellige ambitie het Vlaams Regeerakkoord om te zetten in daden. Loyaal en gedreven. Hard als beton –zelfs gecoat met teflon als het moet- maar ook met een groot hart voor de zes miljoen Vlamingen.
    Mijnheer de minister-president,
    Op ons kan u blijven rekenen.

    Kris Van Dijck
     


    >> Reageer (2)
    18-02-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.3.840 dagen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    3.840 dagen
    249 dagen na de verkiezingen, en nog geen nieuwe federale regering. België breekt daarbij het wereldrecord. Het domineert het nieuws deze dagen en van de week staken Yves Desmet en Liesbeth Van Impe op Radio 1 van wal waarbij ze hun onbegrip de vrije loop lieten. “Hoe is dat nu mogelijk, België is toch geen abnormaal land”, liet Liesbeth zich ontvallen. Sorry, Liesbeth, maar ik vrees dat het daar nu net aan ligt. België is abnormaal omdat het ook uniek is. Nergens ter wereld wordt een regering gevormd uit de optelsom van twee democratieën. Twee democratieën dan nog die er in velerlei opzichten andere meningen op na houden.
    We wachten al 249 dagen op een nieuwe regering. Dat klopt. Maar het klopt evenzeer dat Vlaanderen al 3.840 dagen wacht op de grondige hervormingen die acuut waren en blijven.
    Ja, beste lezer, het dateert al van maart 1999, 12 jaar geleden, dat een zeer, maar dan ook een zeer ruime meerderheid in Vlaanderen via resoluties haar verzuchtingen én ambities uitsprak.
    Het is al 3.840 dagen dat de meerderheid in dit democratisch land haar wil uitsprak en er toch niks ten gronde veranderde... Sindsdien kenden we vier federale verkiezingen: 1999, 2003, 2007 en 2010. Na drie van deze verkiezingen ging men, op de Lambermontakkoorden van 2000-2001 na, zo goed als over naar de orde van de dag. Zonder hervormingen. Zonder structurele aanpassingen. Zonder de tering naar de nering. Zonder maatregelen voor de toekomst.
    Politici hebben de taak om oplossingen uit te werken, hoor en lees ik in veelvoud. Dat is juist. Maar politici hebben ook de taak na de verkiezingen uit te voeren wat ze voor de verkiezingen beloofden. Wat ze in hun campagne vooropstelden. Dat is het wat de N-VA nu doet. Al 249 dagen lang. Blijven zoeken. Blijven proberen, inclusief compromissen, maar wel met dat nog steeds voor ogen: structurele hervormingen.
    Dat is men niet gewoon in dit land. Dat heeft men nog nooit gezien. Dat Vlamingen hun been stijf houden en niet zwichten onder de druk om toch maar rap toe te geven. Druk vanuit het paleis. Druk vanuit Franstalig België. Druk vanuit Vlaanderen…
    In Vlaanderen doet een bepaalde media er alles aan om onder de noemer van redelijkheid de N-VA onder druk te zetten. Het is een verhaal dat je in het zuiden niet hoort. Daar geen oproep tot redelijkheid. Ik vermoed echter dat veel media zich vergissen. De mensen laten zich zo geen rad meer voor de ogen draaien. Al klinkt de roep van sommigen in Vlaanderen al zo sterk om te plooien. Plooien zullen we niet!
    Even later hoorde ik op dezelfde zender professor De Grauwe. Niet direct een man die als oud-VLD-kamerlid door het leven gaat als een Vlaamsnationalist. Hij verwoordde echter wel naadloos datgene dat de Italiaanse professor Spolaore op een N-VA studiedag op 11 juni 2005 ons kwam vertellen: kleine landen zijn de beste garantie op succes. Door de Europese eenmaking en de globaliserende economische markten zijn de schaalvoordelen voor grote landen weggevallen. De voordelen die kleine landen hebben door een homogene democratische beleidsvisie zorgen dan voor een duidelijk verschil. Als België die homogeniteit in de weg staat. Als men niet tot eenvormige oplossingen kan komen. Dan is het net als in een huwelijk: scheiden, aldus de Leuvense professor.
    Als N-VA proberen we toch nog maar eens om tot een vergelijk te komen, al laat mijn van nature optimistische inborst mij nu toch wat in de steek. Ook in deze vijf en een half jaar tijd verloren? O ja, in dagen? 2.075 dagen. Van records gesproken.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    04-02-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Greenpeacefobie
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Greenpeacefobie
    Wat elke weldenkende Vlaming weet, is dat we voor het leeuwendeel van onze energievoorziening aangewezen zijn op kernenergie. Daar was en is ook een reden voor. Alle energiebesparende maatregelen ten spijt vreet onze moderne levensstijl steeds meer elektriciteit.
    In 1973, het jaar van de oliecrisis, werd meer dan de helft van onze elektriciteit opgewekt door middel van de verbranding van aardolie. Kernenergie, afkomstig van de BR3 in Mol, was toen goed voor 0,2% van de energievoorziening. Steenkool nam de rest voor zijn rekening. Van alternatieve energiebronnen of groene stroom was nauwelijks sprake. In de jaren tachtig steeg het aandeel van kernenergie tot 66%. Doel I, II, III en IV en Tihange I, II en III werden begrippen in Vlaanderen en Wallonië. Twee op de drie lampen brandden in mijn jeugdjaren dankzij kernenergie. En voor alle duidelijk: vandaag is kernenergie nog altijd goed voor meer dan de helft van de energievoorziening.
    Elke vorm van elektriciteitsproductie brengt afval met zich mee. Bij de verbranding van fossiele brandstoffen komt CO2 vrij, bij de productie van kernenergie is nucleair afval een ongewenst nevenproduct. Zelfs de zo bejubelde zonne-energie zorgt vroeg of laat voor afval. Want ooit zullen al die duizenden zonnepanelen moeten gedemonteerd en vervangen worden. In een ideale wereld zal de volledige cyclus van energievoorziening verlopen zonder dat er nog afval aan te pas komt. Maar voor die tijd kan het geen kwaad te vermelden dat zelfs de productie van zonnepanelen energie vreet. Hoewel enkele producenten het goede voorbeeld geven en fotovoltaïsche zonnepanelen produceren met behulp van zonne-energie, zijn er ook die daarvoor energie gebruiken afkomstig van … kerncentrales.
    Hoog radioactief afval dat afkomstig is van de kerncentrales van Doel en Tihange werd naar La Hague in Normandië vervoerd om er ontmanteld en gerecycleerd te worden. Na behandeling keert dat afval voor opslag naar ons land terug. Voor die opslag werd in Dessel op de terreinen van Belgoprocess gebouw 136 ingericht. Omdat het verwerkte nucleaire afval warmte afgeeft, moet het nog minstens vijftig jaar afkoelen in een solide, bovengrondse bunker.
    Niemand betwist dat het opwekken van energie via kerncentrales ons de komende decennia opzadelt met een gespecialiseerde verwerking en strikte bewaking van nucleair afval. Wat me danig op de heupen werkt, is dat telkens een transport nucleair afval uit Frankrijk terugkeert, dat voor Groen! en Greenpeace de aanleiding is voor een nieuw rondje stemmingmakerij. Als burgemeester van Dessel vind ik het ontoelaatbaar dat ecologisten de inwoners van Dessel en omstreken trachten bang te maken. 
    Om die reden zet ik graag nog dit puntje op mijn i: in Dessel wordt nucleair afval bovengronds opgeslagen. Dat afval wordt er volgens de meest strikte normen opgevolgd. De ondergrondse opslag van nucleair afval is onmogelijk zolang het afval niet voldoende gekoeld is. Zoals gezegd duurt het nog enkele decennia voor dat het geval zal zijn. En zelfs dan is nog niet gezegd dat het ooit zover zal komen. Er is simpelweg nog geen beslissing over genomen. Omdat die opslag nog niet aan de orde is.
    Groen en Greenpeace zijn onverstoorbaar in hun tendentieuze communicatie en maken ons als het moet de komende vijftig jaar bang. Telkens een transport met nucleair afval in Dessel aankomt. Want, willen of niet, bang moeten we zijn. Bang voor de toekomst van onze kinderen. Bang voor het voortbestaan van onze planeet. Greenpeacefobie. Inwoners van Dessel kregen een folder in de bus waarin de hysterie ten top werd gedreven. Linten werden langs de wegen gespannen en een geluidswagen maande de mensen aan om binnen te blijven. Ik heb daar genoeg van. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt hen de mond te snoeren. In een democratie heeft iedereen het recht om te zeggen wat ze menen te moeten denken. Maar mensen bang maken? Dat zijn praktijken en strategieën die extreem-rechts ook toepast. Het verschil tussen die laatste en Greenpeace en Groen is dat rond extreem-rechts een cordon sanitaire wordt gesmeed.
    Tot er voldoende alternatieven zijn om genoeg groene energie op te wekken als onze maatschappij nodig heeft, is nucleair afval een feit. En dan nog... Het afval is er en moet ergens veilig worden gestockeerd. In Dessel getroost het gemeentebestuur en NIRAS zich grote inspanningen om de bevolking goed te informeren. De lokale gemeenschap wordt optimaal bij die belangrijke zaak betrokken. Onze groene vrienden moesten blij zijn dat Dessel en zijn inwoners zoveel gemeenschapszin aan de dag leggen.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (3)
    01-02-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Niks nieuws onder de zon
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Niks nieuws onder de zon
    Vandaag en gisteren werden we geconfronteerd met twee voorvallen die nog maar eens aantonen dat er niks nieuws is onder de zon…
    Het begon gisteren met het hoogst interessant radio1-programa ‘Peeters & Pichal’ dat het onderwerp aansneed: “zijn Vlamingen nog welkom in Wallonië?” Aanleiding waren uitspraken van RTBf-journalist Christophe Deborsu (foto) die eerder van de week op ‘Reyers Laat’ aangaf dat Wallonië aan het radicaliseren is en dat Vlamingen er niet echt welkom meer zijn. Nu moet ik zeggen dat wij met ons gezin de eerste week van dit jaar een tijdje in de Ardennen vertoefden, en ik niks van radicalisering of vijandigheid ervaren heb, maar bon, toch interessant om eens te luisteren naar wat Vlamingen ervaren die in Wallonië wonen. Het waren stuk voor stuk prachtige getuigenissen. Volgend verhaal was er recht op. Het was een man die met zijn gezin uitgeweken was naar Waals Brabant en grosso modo het volgende kwam te vertellen: “En ja bij de bakker zijn ze zeer vriendelijk, want als ik na mijn bestelling in het Frans tegen mijn kinderen iets in het Nederlands zeg, dan blijven ze even vriendelijk.” Zo is dat. Ze blijven even vriendelijk!!! En zit daar nu niet net de sleutel van het probleem. Onze lieve man spreekt Frans bij de bakker. Waarom? Omdat hij in Wallonië is natuurlijk. Hele wijken worden net over de taalgrens door Vlamingen betrokken. En ja, die spreken Frans bij de bakker. En neen, zij vragen geen faciliteiten.
    Keer dat nu eens om. Welke taal spreekt de ingeweken Franstalige in Wemmel, Zaventem, Halle of Overijse, tot Middelkerke of Knokke toe? Je mag twee keer raden. En wat eist hij in de eerste plaats? Juist, faciliteiten. En als dat nog niet genoeg is, de uitbreiding van Brussel.
    Er is dus niks nieuws onder de zon. De pancarte, meegedragen in de Shame-betoging van vorige week, spreekt boekdelen: “Gedaan met Vlaamse taaleisen, een beetje bescheidenheid aub als je maar zo’n lokaal taaltje spreekt.” Of zoals mijn moeder wel eens zei in mijn puberjaren: “portemonnee open en mond dicht.” Wees hoffelijk voor elkaar en betoon respect. Kom in Vlaanderen wonen en spreek bij de bakker, slager en kapper Nederlands. Doe wat de Vlaming bij jou doet. Niet meer.
    Een tweede voorval was vandaag. Elio Di Rupo die met een nota op zijn schoot het koninklijk domein van Laken binnenreed. Jean-Luc Dehaene achterna met zijn: “Quid N-VA?” Toch geen mens die gelooft dat Di Rupo dat niet opzettelijk deed. Soms is het niet slecht om in je kaarten te laten kijken en de tegenspeler op het verkeerde been te zetten. De echte troeven hield hij wel achter de hand. De sneer naar de CD&V mocht er echter wel wezen. Hoe noem je zoiets op het voetbalveld? Een onvrijwillige elleboogstoot?
    Enkele uren later beging Bart De Wever dezelfde fout… Ook een notaatje op de schoot met de niet mis te verstane boodschap: “curieuzeneuzemosterdpot”. (zie link onderaan deze column) Ik ben benieuwd hoe ze dat morgen in de Franstalige kranten gaan vertalen. Het zal weer wel opgeblazen worden tot een staatszaak. Wedden? Inderdaad, ook dan niks nieuws onder de zon…   

    Kris Van Dijck


    http://www.destandaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20110201_022


    >> Reageer (0)
    12-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Burgers ten strijde tegen politieke impasse
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Burgers ten strijde tegen politieke impasse
    Kunstenaars, studenten en andere burgers laten van zich horen. Dat is goed. In een democratie moeten mensen zich laten horen. Zij zijn de politieke impasse beu en grijpen naar het actiemiddel: betogen, facebook, happenings,… Zij zijn niet alleen. Ik ben de impasse ook beu! Bart De Wever ook, neem dat van mij aan. Maar hoe geraak je uit een impasse in een land waar de impasse structureel ingebouwd is?
    In een normale democratie worden beslissingen genomen bij meerderheid. De helft plus één. Voor bijzondere wijzigingen bouwt men een bijkomende drempel in. Voor een grondwetswijziging bijvoorbeeld. Dan spreekt men van tweederde meerderheden. In zulke democratieën kan men snel regeringen vormen. Kan men keuzes maken. Het er mee eens zijn of niet, maar keuzes door een meerderheid beslist.
    In België werkt het anders. In België kan 20 procent blokkeren en alles tegenhouden. Hier moet tussen twee democratieën dermate onderhandeld worden dat er finaal iets uit de bus komt waar niemand zijn jongen nog in terug vindt of maatregelen dermate uitgehold worden met uitzonderingen dat beoogde doelen niet bereikt worden. Is dat democratie? Dat de kiezer alles krijgt behalve datgene wat ie vraagt?
    Of neem nu de artiesten van “niet in onze naam” die in de KVS een manifestatie organiseren om de solidariteit in ons land te versterken. Op hun website richten ze al hun pijlen alleen en uitsluitend op de N-VA. Straf. Alleen denk ik dat het juist een overdreven solidariteit is die geleid heeft tot de huidige impasse. Als 20 procent kan blokkeren onder het mom van solidariteit, dan krijg je wat je nu hebt.
    Ik schrijf hierboven over een normale democratie. Laat ons ook eens kijken naar een normaal functionerende federale staat. Daar hebben de deelstaten bevoegdheden, net als in België trouwens, en de federale staat heeft bevoegdheden. Op dat federale niveau geldt in al die landen ook de normale democratische regel: de meerderheid beslist, de helft plus één. In het Amerikaanse Congres gaat het er zo aan toe. In de Duitse Bondsdag ook. Daar kijkt men niet hoe de verkozenen uit de noordelijke staten zich verhouden ten opzichte van de verkozenen uit de zuidelijke staten (VS), noch hoe de Sakser stemt t.o.v. de Beier (D). Ergo, indien de één zich te kort zal gedaan voelen t.o.v. de ander, zal diegene die aan het kortste eind trekt de neiging hebben om die bevoegdheid naar zijn deelstaat te halen.
    Niet zo in België. Op het federale niveau zijn zoveel grendels en procedures ingebouwd dat een normale democratische werking onmogelijk gemaakt wordt.
    Stel nu dat die normale democratische regels op Belgisch niveau zouden gelden. Wedden dat het niet de Vlamingen zullen zijn die een fundamentele staatshervorming eisen? Vreemd land België. Enig in de wereld. Hier vraagt de meerderheid autonomie.
    En dat alles hebben we te danken aan een generatie politici die daarenboven nog een enorme staatschuld achterlieten. Dezelfde generatie waarvan nu nog een aantal het aandurft om in “voor de dag” op de radio, praatprogramma’s op TV of interviews in kranten en magazines de huidige generatie de levieten te komen lezen. Zij creëerden een onbestuurbaar land.
    Ja hoor, we zijn de politieke impasse beu. Maar we geraken er zeker niet uit op de manier die sommigen voorstellen. Het roepen op een regering zonder doelstellingen. Zonder plannen. Zonder regeerakkoord. Welnu daar dank ik voor. Het zou de toekomst des te onzekerder maken. Het klinkt misschien wel allemaal mooi op You-tube, maar kopen doe je er niks mee!

    Kris Van Dijck    


    >> Reageer (2)
    31-12-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat als het parochiecentrum sluit?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Wat als het parochiecentrum sluit?
    In het begin van de jaren zestig werd pal in het centrum van Dessel, op de hoek van de Kolkstraat en de Netestraat (die er toen nog niet was), een nieuw parochiecentrum gebouwd. Dit centrum met een (toen nog parochiale) bibliotheek, een feestzaaltje met keuken, een café en een zestal vergaderruimtes was de thuisbasis van de zogenaamde katholieke organisaties. Er werd gebouwd op grond van het kerkfabriek en de dekenij. De katholieke zuil stond nog sterk, en toen in 1971 het 700-jarig bestaan van Dessel gevierd werd, werd er aan het centrum een polyvalente zaal gebouwd met de toepasselijke naam: Zaal 700. Er kon in Dessel weinig gebeuren of het vond in het parochiecentrum en Zaal 700 plaats: trouwpartijen, koffietafels, ledenfeesten van KAV, KWB, KVG, KBG/OKRA, KVLV, CM Ziekenzorg, CVP/CD&V  en anderen met liefst een k of een c in de naam, toneelvoorstellingen, tentoonstellingen, eetfestijnen, pensenkermissen van de Chiro, voordrachtwedstrijden, fuiven en bals,… Alles ging goed en het is heus nog niet lang geleden dat de CD&V (toen nog CVP) bij gemeenteraadsverkiezingen nogal tendentieus uitpakte met de duiding: partij van en voor al die katholieke organisaties die in het parochiecentrum hun thuisbasis hebben.
    En toch, langzaam aan kwam een verval tot stand. De bibliotheek, al lang overgedragen aan de gemeente, verhuisde in 1996 naar het gemeentelijk administratief centrum. De Zaal 700 sloot anderhalf jaar terug de deuren; slecht onderhouden en verwaarloosd. Het was een eerste uppercut. En zo ging het van kwaad naar erger. Twisten tussen eigenaars, huurder en garant lieten het ergste vermoeden: sluiting en verkoop. Vandaag is het zo ver.
    Eergisteren deed het de lokale CD&V naar het actiewapen grijpen. Ze vatten met z’n allen post op de hoek aan het parochiecentrum en lieten de persfotograaf de nodige kiekjes schieten met als boodschap dat ook zij geen vergaderlokaal meer hebben. En bovenal: de gemeente heeft het nagelaten om voor een alternatief te zorgen. Slik.
    Als mijn informatie klopt (en die klopt) werd het vorig gemeentebestuur, met CD&V-burgemeester, gevraagd het centrum te kopen. Het antwoord is nooit gekomen. Tweemaal slik.
    Bij deze actie heb ik drie bedenkingen:
    Vooreerst betreur ik deze actie omdat het eigenlijk een blamage is voor die weinige mensen die tot op het einde hun uiterste best deden om het parochiecentrum draaide te houden. Sommigen onder hen hebben er nachten van wakker gelegen, maar het aantal schouders was te beperkt om de vele lasten te dragen. Eigenlijk mag ik zeggen dat de katholieke zuil het liet afweten.
    Vervolgens is het niet zo dat er geen enkel alternatief is in Dessel. De sluiting van de Zaal 700 wordt al meer dan een jaar opgevangen en ook de katholieke organisaties vinden hun weg naar andere locaties. Desselse horecazaken, jeugdcentrum Spin, Sportpark Brasel, maar ook het parochiecentrum van Witgoor en zaal De Eendracht, zijn de nieuwe ontmoetingsplaatsen.
    En ten slotte wat Zaal De Eendracht betreft, deze werd twee jaar terug door het gemeentebestuur gekocht. Deze zaal, naast het administratief centrum, wordt reeds decennia uitgebaat door de fanfare en wordt door de aankoop vanwege de gemeente behouden voor de toekomst. Bovendien is de gemeente de plannen aan het klaarstomen om op deze plek een nieuwe zaal met les- en vergaderlokalen te bouwen. Een en ander moet natuurlijk zijn tijd krijgen. Niet alleen naar het opmaken van de plannen, maar ook om het financieel plaatje rond te krijgen want naast een nieuwe Zaal De Eendracht moet ook een nieuwe school gebouwd worden in de Lorzestraat, een lokaal voor de jeugd aan de Boeretangsedreef en een uitbreiding van de sporthal. Ook in Dessel kan alles maar één voor één.
    Alhoewel; ik heb een idee! Indien de nood aan vergaderlokalen voor de katholieke organisaties zo dringend is, laten we dan de handen in elkaar slaan. Ik ben er van overtuigd dat de kerkfabriek en de dekenij met de opbrengst van de verkoop van het parochiecentrum, samen met de gemeente, de plannen voor De Eendracht versneld kunnen uitvoeren. Een pluralistische ontmoetingsruimte waar alle Desselaars welkom zijn. Is dat niet mooi voor het nieuwe jaar? Wie doet er mee?

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    21-12-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bieden voor een frietje
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Bieden voor een frietje
    De vijfde editie van Music for Life staat dit jaar in het teken van de problematiek rond de aidswezen in Swaziland in zuidelijk Afrika. De aidswezen verdienen speciale aandacht in onze internationale samenwerking. Deze kinderen hebben niet de mogelijkheid om normaal op te groeien, aangezien ze op jonge leeftijd vaak al de taak van hun ouders moeten overnemen en zorgen voor hun broertjes en zusjes, die dikwijls zelf ziek zijn. In Swaziland,  even groot als Vlaanderen,  wonen naar schatting 60.000 kinderen wier  ouders bezweken zijn aan de gevolgen van AIDS. Ongeveer een derde van deze kinderen is  vanaf de  geboorte zelf besmet met het HIV-virus.
    De actie van Studio Brussel probeert hen een hart onder de riem te steken door geld in te zamelen voor het Internationale Rode Kruis. Aidsremmers alleen zijn geen duurzame oplossing, maar ze maken het leven van deze kinderen wel draaglijker. Het Rode Kruis zal deze kinderen ook bijstaan door hen onderwijs aan te bieden.  Zo krijgen ze de kans om later uit de armoedeval te stappen. De problemen van de ‘aidswezen’ reiken dus verder dan de ziekte alleen. Vaak worden ze uitgesloten uit de gemeenschap, uit een onterechte vrees voor besmetting.
    Als grootste partij kan en wil de N-VA niet achterblijven om deze vijfde editie van Music for Life te steunen.
    Een groot aantal N-VA-parlementsleden veilen zichzelf op eBay. De hoogste bieder mag mee naar zijn of haar favoriete frituur. N-VA-voorzitter Bart De Wever en Senaatsfractieleider Liesbeth Homans zullen aanstaande vrijdag de totale opbrengst van het ingezamelde geld overhandigen in het ‘Glazen Huis’ in Antwerpen. Bart De Wever zelf zal ook nog een extra inspanning leveren.
    Tot donderdag 23 december 17 uur kan men op de website eBay bieden voor een frituurbezoek met een N-VA-mandataris. Ook ik probeer mijn steentje bij te dragen en ben deze namiddag ingestapt. Daardoor loop ik wel wat vertraging op... Bied en ik tracteer je op een frietje met toebehoren in Den Brink.

    Kris Van Dijck

    Wil je met mij naar de frituur? Bieden kan via deze link: www.n-va.be/n-va-steunt-music-for-life


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Begrotingsbespreking 2011
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Begrotingsbespreking 2011

    Geachte voorzitter,
    Dames en Heren ministers,
    Collega’s,

    De N-VA is niet een beetje fier met het voorliggend begrotingsdocument. De Vlaamse regering en de minister van begroting Philippe Muyters hebben puik werk geleverd. Een begroting opmaken binnen het vooropgesteld plan – een begroting in evenwicht in 2011 – is niet evident.
    Het is niet, zoals we dat in Vlaanderen al zolang pleegden te doen, het verdelen van de extra, budgettaire ruimte tussen de verschillende departementen. Neen, sinds vorig jaar is het besparen, snoeien over de verschillende departementen heen, en toch die sectoren die een echte wissel op de toekomst zijn (onderwijs, welzijn,…) in enige mate ontzien.
    Wij allen zijn parlementsleden die midden het leven staan en die de polsslag van de samenleving voelen. Die actief zijn in verenigingen. En ja, ook ons valt het zwaar dat er bespaard moet worden. We zijn dat echter aan onszelf en de toekomende generaties verplicht.

    Een begroting maken is keuzes maken. Maar in dit land werden er in het verleden al te veel putten gemaakt. Vlaanderen bewijst dat een begroting in evenwicht kan. We zijn daarbij uniek in Europa (Beieren lukt daar ook in…) Welke betere wissel op de toekomst kunnen we lichten?
    Tijdens de debatten in de commissie werd er nogal wat gebikkeld over de minderontvangst van 94 miljoen waarmee we geconfronteerd werden. Een minderontvangst die naar boven kwam in de tijdspanne tussen het neerleggen van de begroting in dit parlement en de bespreking ervan en  die een gevolg is van de  aanpassing van een aantal parameters in het kader van. de bijzondere financieringswet. Dit soort van meevallers en tegenvallers als gevolg van wijzigende parameters is in feite inherent aan een raming die een begroting in essentie steeds is.
    Het siert de Vlaamse minister van Begroting en de Vlaamse Regering dat ze zo vooruitziend is om ook nadat de officiële parameters zijn bekendgemaakt en de initiële begroting binnen de Vlaamse overheid is opgemaakt, dat ze ook nadien toch nog zoveel als mogelijk rekening houdt met belangrijke wijzigingen in de betrokken parameters die zich op de valreep aandienen, en hiervoor dus niet te wachten op de verwachte begrotingscontrole 2011. Zo kunnen we de bespreking over de initiële begroting 2011 in dit parlement op een zo betrouwbaar en actueel mogelijke basis voeren.
    Trouwens, dit is een begroting die voortdurend in beweging is en zal blijven. De voorbije weken kregen we hiervan nog een duidelijke illustratie, want enkele dagen nadat de parameters voor de initiële Vlaamse begroting 2011 in dit parlement werden neergelegd heeft de OESO haar verwachtingen over de groei van de Belgische economie opnieuw verhoogd. Volgens de OESO zal de Belgische economie in 2010 immers groeien met 2,1%, en in 2011 met 1,8 %. Onze sterk exportgerichte economie geniet immers mee van het economische herstel in Duitsland, één van onze belangrijkste handelspartners.
    De OESO is hiermee iets optimistischer dan het Federaal Planbureau, die rekende op respectievelijk 1,8% en 1,7% groei in 2010 en 2011. Het zijn de officiële cijfers van het federaal Planbureau waar de Vlaamse overheid zich gewoontegetrouw op baseert voor haar begrotingsvooruitzichten. U weet allemaal dat ook een kleine wijziging in het cijfer na de komma van de verwachte en effectieve groei van het bruto binnenlands product (bbp) in de totale Vlaamse begroting tot een verschil van ettelijke miljoenen EURO’s in ontvangsten kan leiden.  
    Het Rekenhof merkt in haar verslag immers op dat de gehanteerde parameters bij deze begroting 2011 voorzichtig en realistisch zijn, wat – nog steeds volgens het Rekenhof – in het verleden niet steeds het geval was. Bv. bij de begrotingsopmaak 2009 werd door de vorige minister van begroting eind 2008 nog uitgegaan van een groei van het BBP van +1% in 2009, terwijl als gevolg van de wereldwijde financieel-economische crisis die was losgebarsten in het najaar van 2008 voor 2009 eerder negatieve groeicijfers te verwachten waren. Wat naderhand ook effectief gebleken is, want in 2009 daalde het BBP in België en Vlaanderen met bijna -3%.

    Zoals ik daarstraks reeds stelde: een begroting maken is keuzes maken. Het is dan aan de regering en de meerderheid om die keuzes te verdedigen. Aan de oppositie om ze te kraken en te zeggen hoe slecht het allemaal wel niet is. Zowel in de commissie, als vandaag in de plenaire, merk ik daar geen verschil in. Ik moet echter wel bekennen dat we verheugd mogen zijn hier niet een document van de oppositie te moeten bespreken. Ik verklaar me nader.
    De voorbije periode hebben we vaak mogen horen dat deze Vlaamse regering een gebrek heeft aan visie of daadkracht. Gisteren luidde het: een regering van foutlopende zaken.
    Als ik de reacties en voorstellen van de oppositie goed beluister en oplijst dan moet de Vlaamse regering  inderdaad dringend een stuk ambitieuzer zijn.
    Zo moeten we een pak meer geld voorzien om de  putten in de wegen te dichten in het beleidsdomein Mobiliteit en Openbare Werken, we moeten veel meer geld voorzien voor investeringen in Onderzoek en Ontwikkeling en Innovatie, we mogen niet besparen op Onderwijs, we moeten dringend werk maken van het wegwerken van de wachtlijsten in de zorgsector, in de kinderopvang, in de thuiszorg… en ik vergeet er ongetwijfeld nog een paar...
    Als we dat allemaal samentellen komen we op niet minder dan 90% van de huidige begrotingsposten waar we ambitieuzer zouden moeten zijn.
    Maar dat is belangen na nog niet voldoende. Bovendien moeten we reserves aanleggen voor de toekomst én tegelijk ook dringend werk maken  van  een schuldafbouw.
    Samengevat:
    meer uitgeven en investeren,
    meer sparen en reserves aanleggen,
    en meer schulden afbouwen.
    Drie keren meer. Wie biedt meer?
    In de commissie heb ik dan al de vrees uitgedrukt dat alles dan maar moet opgehoest worden door die 10% van de begrotingsposten waarin men geen extra uitgaven aangeeft. Ik heb tot op vandaag daar geen antwoord op gekregen.
    Cultuur?
    Leefmilieu?
    Of neen, het overheidsapparaat dan maar en de ambtenaren?
    Waar het kan, moet inderdaad ingegrepen worden, en dat gebeurt ook. Niet elke ambtenaar die afvloeit wordt zomaar vervangen.
    Maar wat wil men dan eigenlijk in de praktijk, dat we morgen een groot aantal Vlaamse leerkrachten op straat zetten en de klassen tegelijk fors groter maken, of dat we het verzorgend personeel in de Vlaamse voorzieningen voor personen met een handicap of ouderenzorg afbouwen? Of dat we bij VDAB minder begeleiders voorzien om werkzoekenden toe te leiden naar een passende job?
    Als we kijken naar de effectieve evolutie van de omvang en de uitgaven voor het overheidspersoneel in de diverse Vlaamse beleidsdomeinen, dan merken we dat in de loop van 2008 en de eerste helft van 2009 nog een groot aantal extra uitgaven zijn goedgekeurd en uitgevoerd mét akkoord van de vorige Vlaamse regering.

    Een andere bron van kritiek, en daar wil ik het dan bij houden, zijn de actuele betalingsproblemen in een aantal beleidsdomeinen en agentschappen, zoals bv. het IWT. 
    Beste collega’s, hier worden we vandaag en morgen geconfronteerd met het resultaat van het beleid van het verleden. De zogenaamde ‘impliciete schuld’ waarmee we anno 2010 en 2011 geconfronteerd worden in de Vlaamse begroting is immers het resultaat van de uitvoering van beslissingen en  uitgestelde facturen uit het verleden.
    Want tegelijk stelt het Rekenhof vast dat de huidige Vlaamse regering komaf maakt met deze praktijk door extra geld te voorzien voor betaalkredieten, en zo de kloof tussen beleids- en betaalkredieten fors te verminderen. Beste collega’s, dit is een duidelijk voorbeeld van budgettaire orthodoxie waarvoor ook het Rekenhof haar appreciatie heeft uitgedrukt.
    Dit betekent niet dat we blind blijven voor een aantal opmerkingen en aanbevelingen van het Rekenhof met betrekking tot de Vlaamse begroting.
    Het Rekenhof benadrukt dat de Vlaamse regering fundamenteel goed zit met de keuze voor een begrotingsevenwicht in 2011, maar signaleert als minpunt het tekort aan focus op de schuldontwikkeling en vraagt voor de toekomst een betere transparantie, een betere koppeling tussen de beleids- en begrotingscyclus, en dat in een meerjarenperspectief moet voorzien worden in voldoende betalingsmiddelen voor de reeds aangegane verbintenissen.
    Dit zijn ook voor de N-VA belangrijke aandachtspunten die we meenemen bij de opmaak en opvolging van de Vlaamse begroting in de komende jaren.
    Van bijzonder groot belang in dit verband is het engagement van de Vlaamse regering om een eigen Vlaamse structurele nulnorm – dus een eigen Vlaamse stabiliteitsnorm – uit te werken die de het evenwicht van de Vlaamse begroting op langere termijn kan waarborgen. In dit kader kunnen we desgevallend ook rekening houden met het resultaat van de lopende onderhandelingen over de hervorming van de Bijzondere Financieringswet.
    Ook het recente pleidooi van de Vlaamse minister-president dat de internationale krediet-ratings-bureaus zoals Standard & Poors in de toekomst een onderscheid zouden moeten maken bij de inschatting van de kredietwaardigheid tussen de federale overheid en de deelstaten in België past voor ons in dit kader.
    Een belangrijke mijlpaal voor het Vlaamse begrotingsbeleid is het ontwerp van rekendecreet dat in november 2010 werd goedgekeurd door de Vlaamse Regering en reeds overgemaakt werd aan dit parlement. Hiermee leggen we de basis voor een modern financieel management binnen de Vlaamse overheid. Vanaf 2012 kunnen de Vlaamse ministeries een bedrijfseconomische (dubbele) boekhouding voeren met kostenanalytische component. Door in een zogenaamde ’prestatiebegroting’ de financiële informatie te koppelen aan de geleverde prestaties en bereikte effecten, wordt een sterkere verantwoording aan dit parlement mogelijk.

    Een begroting is keuzes maken. En dat is ook snoeien in uitgaven die geen zoden aan de dijk brengen. Uitgaven die het verschil niet maken.
    Daar valt ons inziens de afschaffing van de jobkorting onder. De efficiëntie van het gevoerde beleid verhogen en proberen met minder middelen evenveel of meer resultaat te boeken.
    Uit onderzoek is immers gebleken dat de jobkorting als risico inhoudt dat het vooral tegemoetkomt aan werknemers die minder verdienen doordat ze hun arbeidstijd verminderen via bv. deeltijds tijdskrediet (landingsbaan) in combinatie met fiscale voordelen zoals de jobkorting.
    De jobkorting blijkt dus in de praktijk geen efficiënte maatregel om méér werken lonend te maken, we kunnen het beleid dus beter heroriënteren naar andere pistes en maatregelen om werken aantrekkelijk en lonend te maken. We weten in dit verband dat met name voor mensen met een laag verdienpotentieel (zoals de laaggeschoolden) de werkloosheidsval sterk speelt. Vandaar dat de Vlaamse Regering ervoor kiest om het betrokken budget doelmatiger in te zetten via een aantal compenserende maatregelen zoals een extra investering van 15 miljoen EURO in de inkomensgebonden zelfstandige kinderopvang, zodat deze opvang ook voor lage inkomens betaalbaar wordt.
    En aan diegenen die kritiek uiten op de N-VA dat ze met het afschaffen van de jobkorting geen gebruik maken van de fiscale autonomie die Vlaanderen heeft, kan ik alleen maar zeggen dat we ihkv. de onderhandelingen die vandaag lopen op federaal niveau werk willen maken van de weg naar een échte fiscale autonomie voor Vlaanderen. Dat betekent dat Vlaanderen via de personenbelasting echt verantwoordelijk zal worden voor (een deel van) de eigen inkomsten én uitgaven, en dus niet via opcentiemen of kortingen.

    Beste collega’s, vandaag ligt een Vlaamse begroting in evenwicht voor in dit Vlaams Parlement, dit mede dankzij een belangrijke 2e besparingsronde in 2011 van in totaal 376 miljoen EURO. Tegelijk maken we in 2011 voor 95 miljoen EURO ruimte vrij voor nieuwe beleidsaccenten. Men kan daar smalend over doen, maar een vaststaand feit is en blijft dat we met deze begroting in evenwicht tot de beste leerlingen behoren in de Europese klas en niemand in België in onze nabijheid komt.
    We beseffen dat de besparingen die we doorvoeren soms pijn doen. Maar we zijn er tegelijk van overtuigd dat de bevolking deze soms moeilijke beslissingen van ons verwacht.
    Sta me toe om nog even stil te staan bij de wijze waarop we deze besparing doorvoeren, bij de zogenaamde ‘kaasschaafmethode’. Dit wordt ongetwijfeld een nieuw woord in de volgende editie van de Dikke van Daele… :)
    De enige realistische en efficiënte manier om effectief en efficiënt te besparen is dus door generieke besparingsprincipes af te spreken, en vervolgens elke bevoegde minister binnen elk beleidsdomein zijn of haar huiswerk te laten maken. Men kan hierbij weloverwogen via interne compensaties bepaalde posten vrijwaren en verschuiven naar andere begrotingsposten waar meer efficiëntiewinst te boeken is.
    We weten dat deze werkwijze  leidt tot een hogere benutting van de resterende kredieten, daarom gaan we in de begroting van 2011 uit van een extra voorzichtige inschatting van de onderbenutting.  De regering heeft dus expliciet rekening gehouden met de terechte bekommernis die in het kader van de begrotingscontrole 2010 in dit parlement werd geuit over de mogelijk te hoge inschatting van de onderbenutting. Concreet gaat de regering voor 2011 uit van een verwachte onderbenutting van slechts 121 miljoen EURO. Dat dit een erg voorzichtige inschatting is mag blijken uit de vergelijking met 2009, toen bedroeg de effectieve onderbenutting nog 314 miljoen EURO. Het Rekenhof merkt op dat deze geraamde onderbenutting met slechts 0,5% van het totale budget historisch laag is, en meent dat de Vlaamse minister van begroting daarmee een goede beslissing heeft genomen.
    De besparingsinspanning die we leveren vormt ook een belangrijke wissel op de toekomst. Want door vandaag de nodige structurele inspanningen te leveren creëren we morgen ruimte voor nieuw Vlaams beleid.
    Zo maakt de Vlaamse Regering reeds in 2011 in totaal 95 miloen EURO extra budget vrij voor nieuw beleid, waaronder 45 miljoen EURO voor het wegwerken van de wachtlijsten in de voorzieningen voor personen met een handicap.
    We kiezen dan ook bewust voor de nodige sociale accenten in de besparingen. Geen ‘blinde besparingen’, maar zelfs een groeipad in de uitgaven voor personen met een handicap, kinderopvang, thuiszorg,…
    We zorgen in 2011 ook voor 300 miljoen EURO extra kapitaalsparticipaties en 10 miljoen EURO extra investeringen in spin offs van wetenschappelijke onderzoekscentra zoals Imec, VITO en het Vlaams Instituut voor Biotechnologie (VIB). Dit komt bovenop de inspanning die we in de begrotingscontrole 2010 hebben geleverd door 140 miljoen EURO extra te voorzien voor kapitaalparticipaties in Onderzoek & Ontwikkeling.
    Vlaanderen levert vandaag belangrijke inspanningen. En velen vinden dat maar normaal. Maar als alle betrokken overheden in België dezelfde inspanningen zouden leveren als Vlaanderen, zou er geen probleem zijn, en hadden we ook een federale begroting in evenwicht vanaf 2011.
    Dat is dan ook de boodschap die we vandaag vanuit dit Vlaams parlement kunnen meegeven aan de onderhandelaars voor de federale regeringsvorming. We hopen dat de budgettaire orthodoxie die we vandaag in Vlaanderen aan de dag leggen kan inspireren om dat ook op het federale niveau te doen.
    Daarnaast is het duidelijk dat de noodzakelijke Copernicaanse omwenteling er enkel kan komen als we via een 6e staatshervorming kunnen zorgen voor een overheveling van een aantal cruciale sociaal-economische hefbomen naar de deelstaten.
    Dankzij het vooruitschuiven van de besparingsinspanning naar 2010 en een snelle terugkeer naar een begroting in evenwicht vanaf 2011 kan de Vlaamse overheid deze noodzakelijke sociaal-economische staatshervorming met vertrouwen tegemoet zien.
    Deze overheveling van bevoegdheden kan echter niet los gezien worden van de nodige financiële verantwoordelijkheid, van de nodige fiscale autonomie en dus zeggenschap over de eigen uitgaven én inkomsten.  Want pas als we in dit land echt komaf kunnen maken met de kwalijke traditie van zakgeldfederalisme kunnen we het structurele en forse begrotingstekort van de federale overheid echt aanpakken. 
    We moeten dus ook orde op zaken durven stellen in de federale staatshuishouding en begroting. De budgettaire discipline die we vandaag aan de dag leggen in Vlaanderen moet ook mogelijk en evident zijn op de andere bestuursniveaus, dus ook in de Federale, de Waalse en Brusselse regering. Zoals elke goede huisvader en –moeder moeten de diverse bestuursniveaus de tering naar de nering zetten, door simpelweg geen uitgaven te doen waarvoor in feite de inkomsten ontbreken. 
    Het spreekt voor zich dat we in ons land waar de belastingsdruk reeds tot de hoogste van de wereld behoort hierbij niet moeten inzetten op nog extra belastingen en dus hogere inkomsten voor de overheid, maar net zoals we dit op het Vlaamse niveau doen de uitgaven kritisch tegen het licht houden en zo de nodige besparingsinspanningen leveren.
    Voor de N-VA-fractie is deze volgehouden structurele besparingsinspanning wat de bevolking van haar verkozen volksvertegenwoordigers en van de diverse regeringen in dit land mag verwachten.

    Collega’s,
    Ik heb me in mijn tussenkomst gefocust op de begroting zelf en de omgevingsfactoren.
    Maar achter die cijfers zit natuurlijk een beleid. In de debatten die volgen, zal de N-VA-fractie zich focussen op die punten die voor ons belangrijk zijn.
    Die punten die voor ons het verschil maken en waarmee de Vlaamse regering bewijst wel degelijk goed werk te leveren.
    Mijn fractie is klaar om het inhoudelijk debat aan te gaan.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    12-12-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Quo Vadis België?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Quo Vadis België?
    Vrijdagavond heb ik een voordracht van professor Marc De Vos bijgewoond. De directeur van het Itinera Institute onderhield ons een ruim lesuur over de vraag: Quo vadis België?
    En in tegenstelling tot wat de titel doet uitschijnen, ging het niet over de staatshervorming.
    “De institutionele onderhandelingen slepen aan. Ongeacht hun uitkomst, blijven de fundamentele uitdagingen bestaan. De komende jaren hebben we daarom een afspraak met de geschiedenis. Ofwel nemen we strategische keuzes die we al te lang hebben uitgesteld. Ofwel veroordelen we onszelf tot verval. Het Itinera Institute blijft geloven in de toekomst en draagt alvast zijn steentje bij.” Lezen we op hun website.
    De professor brengt op zich een boeiend verhaal met naakte cijfers en logische verbanden. Door het niet nemen van beslissingen en gemiste kansen die we lieten liggen, is het eigenlijk al vijf na twaalf... Het staat alvast als een paal boven water dat de toekomst niet voorbereid werd.
    Begin vorige eeuw leefde één derde van de wereldbevolking in Europa. Nu nog 5%. Om onze bevolking op peil te houden zouden onze vrouwen gemiddeld 2,1 kinderen moeten baren. We halen nauwelijks 1,7. Vergrijzing en verkleuring zijn het gevolg.
    De wereld verandert in hels tempo en jaarlijks komen er miljoenen consumenten en hoger geschoolden bij. Europa is al lang niet meer het centraal gegeven. China, Singapore, Zuid-Korea en anderen zetten de toon en steken ons in een rotvaart voorbij.
    In ons Avondland zijn er veel te veel mensen die niet werken. In België leeft meer dan zeven op tien op de kap van de drie tiende anderen. Bij die zeven zijn ook werknemers geteld die met belastinggeld betaald worden… Zij zijn natuurlijk wel nodig en nuttig, maar anderen zorgen in hun levensonderhoud. 
    Gezondheidszorg, werk, vergrijzing, pensioenen, armoede, ongelijkheid, migratie, integratie, onderwijs, innovatie, energie,… Het zijn allemaal uitdagingen, maar velen zien of ervaren het nog niet. De “sense of urgency” is bij weinigen aanwezig. Ieder zit op z’n eigen vlot en ervaart geen problemen. “Ik heb een huis, een verzekering, een baan, een loon, een auto, een pensioenkas en een bankrekening. Wat kan mij overkomen?” Het vlot dat ons die geruststellende zekerheid biedt, is echter op drift op de wereldzeeën.
    En ondertussen bakkeleit men in dit land verder over de staatshervorming en wordt er aan deze problemen niks gedaan, hoor je de professor tussen de regels fulmineren. En dat is allemaal de schuld van de huidige politieke klasse. Daar haak ik af.
    Ik onderken de problemen zoals ze door Itinera geduid worden en als politicus sta ik te popelen om ze aan te pakken. Maar daar gaat nu net die staatshervorming verdorie over. Alle entiteiten de plicht geven om de problemen aan te pakken. Niet teren op de ander. Niet het gevoel van de ander moet maar solidair zijn met mij en zo sla ik me er ook wel door. Neen, het is ook niet ieder voor zich. Het is ieder zelf de handen uit de mouwen steken om het tij te keren, en dan pas solidariteit! Dit zal zeker gepaard gaan met onpopulaire, zeer onpopulaire maatregelen. Maar we zijn het aan onszelf en al diegenen die na ons komen verplicht.
    Ja, ik kijk met ontzag naar die landen waar men niet alleen maatregelen wil nemen, maar ze ook kan nemen. In ons land regeert de dictatuur van de minderheid. En daar word je moe van.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    02-12-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voetbal een feest...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Voetbal een feest…
    Geen WK in de Nederlanden. Vandaag werden de kandidaturen voor 2018 en 2022 goedgekeurd door de FIFA. Mijnheer Blatter stak het niet onder stoelen of banken. Voetbal is ook verliezen. Op die manier wilde hij al zalven, nog voor het verdict viel. En dat klopt. Als er negen kandidaten zijn voor twee organisaties, dan zijn er meer ontgoochelden dan winnaars in de zaal. De volgende dagen zal er in ieder geval veel inkt vloeien over wat het resultaat is van de geheime stemming binnen de FIFA-cenakels. En ja, ik heb er ook zo mijn gedacht bij. De voorbije weken en maanden liet ik het al vaker ontvallen dat een gewone (what’s in the name) westerse democratie niet meer zal kunnen meedingen. Onze sociale rechten, plichten en zekerheden, onze wetten en regels zijn vak niet te pruimen voor instanties als FIFA. Belastingsverminderingen en dansen naar de pijpen van de heren uit Zurich is niet iedereen gegeven. Gelukkig maar.
    En moet dan de uitslag van vandaag ons verbazen?
    In 2018 Rusland. Het zal de zweem naar corruptie bij de toewijzing in ieder geval niet doen afnemen.
    En in 2022 Qatar. Godbetert Qatar. Ik nodig u uit. Google eens naar Qatar.
    Geen 1,7 miljoen inwoners. Pure woestijn, met natuurlijk olie in de bodem. 11.400 km² groot en onderverdeeld in 10 gemeenten. Waarvan acht gemeenten 30.000 inwoners of minder tellen. En qua bestuursvorm: een emiraat. Geen verkiezingen en politieke partijen zijn er verboden. Alhoewel, er is een adviesraad die de emir 'kan' adviseren over het te voeren beleid. Geef toe, de belangrijkste sport, het grootste sportevenement, dat zich gaat nestelen in de schoot van een dictatuur. Ja, voetbal een feest...

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    10-11-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Waalse export
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Waalse export
    Vanmorgen luisterde ik met stijgende verbazing naar het nieuws op Radio 1. Er zouden twee strafklachten lopen tegen evenveel Belgische bedrijven die nucleaire producten uitvoerden naar Iran, zonder daarvoor de nodige vergunningen te hebben. Zonder daarvoor de nodige aanvragen ingediend te hebben.  Dat verklaarde minister Magnette (PS) gisteren op een vraag aan Groen!-kamerlid Kristof Calvo. Zijn vraag handelde evenwel over het al dan niet door de Vlaamse Regering inspannen van een procedure bij het Grondwettelijk Hof over de export van kernmaterialen en kernuitrustingen. De uitvoer van dergelijke producten die een militaire toepassing kunnen hebben, hoort immers de gewesten toe.
    Zijn verklaring over deze inbreuken deed iedereen richting Vlaanderen kijken. Ook de verslaggeefster van de VRT die het met evenveel woorden vroeg aan de heer Calvo: “hier heeft men dus een Vlaamse vergunning voor nodig?”
    Je kan begrijpen dat ik vanuit verschillende oogpunten met zeer veel belangstelling luisterde en ook mijn collega Marc Hendrickx in het Vlaams Parlement in stelling bracht om hierover aan Minister-President Kris Peeters een actuele vraag te stellen.
    Waarom die uitermate belangstelling van mij?
    1. De belangrijkste nucleaire bedrijven in Vlaanderen bevinden zich in Dessel en Mol…
    2. Zowel ikzelf als mijn fractie eisen een strikte toepassing van de strenge Vlaamse uitvoerwet m.b.t. wapens en materialen die een militaire toepassing kunnen hebben.
    En wat blijkt nu? Jawel het verarmd uranium komt uit Wallonië en werd vorig jaar geleverd door MDS Nordion uit Fleurus. En het zirconiumpoeder werd in 2008 uitgevoerd uit eveneens een niet Vlaams bedrijf. Kristof Calvo sprak zijn ontgoocheling uit over het belabberde beeld dat ons land opnieuw tentoonspreidt in de wereld. Inderdaad. Erg, heel erg. Waarom de minister deze problematiek naar boven haalde als hij vragen kreeg die over de Vlaamse regering handelde, is mij een raadsel. Hij lukte er alvast in om de Vlaamse overheid, Vlaamse bedrijven en dus heel Vlaanderen verdacht te maken.
    Neen minister Magnette moet een andere reden gehad hebben…
    Wat mij bezighoudt is of er dienaangaande vergunningen gevraagd werden aan het Waals Gewest en/of het Brussels Gewest. Over de uitvoer van het zirconiumpoeder is mij nog niet heel duidelijk of het een Waals dan wel een Brussels bedrijf betreft.
    En nogmaals, wat is dan die reden? Het verdacht maken van alles wat met nucleaire export te maken heeft? Mag ik hem dan toch vragen om zeer erg op te passen. Neen, we zijn niet bezig zoals in de jaren veertig toen het Manhattenproject, waar de twee atoombommen het resultaat van waren, tot uitvoering gebracht werd met Belgisch uranium. En neen, ik ga er niet vanuit dat de Waalse bedrijven de intentie hadden om Iran in de mogelijkheid te stellen nucleaire wapens te fabriceren. Laat ons eerlijk zijn. Het verarmd uranium waarvan hier sprake is, is de beschermingsmantel, de verpakking van isotopen voor medische toepassing en het zirconium wordt inderdaad gebruikt in kerncentrales, en ‘kan’ gebruikt worden voor nucleaire wapens. Roestvrij staal ook…  De juiste context dan graag en niet moord en brand aub.
    Blijft natuurlijk wel overeind dat ik er erg op sta dat de regels strikt toegepast worden; ten noorden en ten zuiden van de taalgrens. Daaraan kan en mag niet getornd worden. Ik kijk dan ook met belangstelling uit naar de gevolgen van de beide strafklachten. We gaan dat met de nodige aandacht blijven volgen.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    02-11-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Leegstand aanpakken
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Leegstand aanpakken
    In de loop van de maand oktober kregen alle eigenaars van Desselse huizen, die niet bewoond zijn, een schrijven toegestuurd. Bedoeling is een volledig overzicht te bekomen van de status van deze woningen. De kadastrale gegevens werden m.a.w. naast de bevolkingsregisters gelegd. De eigenaars krijgen de kans en de tijd om te melden waarom de woning “leeg” staat. Misschien wordt ze gebruikt voor beroepsdoeleinden. Misschien als tweede verblijf. Misschien heeft men plannen tot renovatie of sloop. Zaak is dat we leegstand én verwaarlozing willen tegengaan. Wie na één jaar, zonder goede reden, nog op de lijst zal staan, zal moeten betalen. Leegstand belasting.  Waarom, hoor ik je al vragen. En jij niet alleen, want vele eigenaars spreken me daar ook op aan. Moeten we weer meer belastingen betalen? We betalen al zoveel… Waarom toch deze leegstand belasting?
    Grond en woningen zijn schaars. Doordat de vraag hoger is dan het aanbod stijgen de prijzen. Ook in het landelijke Dessel worden geen normale prijzen meer betaald. Nu ja, voor mij toch niet normaal…
    Anderzijds zien we dat woningen leeg blijven staan. Het waarom ontgaat me daarbij. Is dat speculatief? Kan. Ik wil ze in ieder geval op de markt krijgen. Als huur- of koopwoning. Mij om ’t even. Als ze maar beschikbaar komen.
    Sommige eigenaars zien een verhuur echter niet zitten. Te veel aanpassingen, denken ze, en men vreest wanbetalers en moeilijkheden met potentiële huurders. Daarom werken we vanuit Dessel ook samen met het Sociaal Verhuurkantoor Zuiderkempen (zie website hieronder). De werking is eigenlijk poepsimpel. Het verhuurkantoor huurt de woning, ondersteunt je eventueel bij noodzakelijke aanpassingen (subsidies bijvoorbeeld) en verhuurt verder. De eigenaar is zeker van zijn maandelijks inkomen en zorg voor zijn eigendom. Mensen met een laag inkomen en de hoge marktprijzen niet aankunnen, krijgen opnieuw perspectieven.
    Daarnaast zijn lege en verwaarloosde woningen in het straatbeeld echt geen gezicht. Zeker niet als het over de dorpskernen gaat. Als overheid die zelf investeert in het openbaar domein en mankracht noch moeite spaart om een deftig en verzorgd uitzicht na te streven, mag minstens hetzelfde verwachten van haar huiseigenaars. Ik wil niet dat door hun gedrag onze inspanningen de mist ingaan. Zo simpel is dat.
    De oppositie stemde in Dessel tegen omdat ze tegen nieuwe belastingen zijn. In de grond moet ik ze gelijk geven. Ik ben ook tegen nieuwe belastingen. Ik hoop dat deze nieuwe belasting voor geen extra inkomsten zal zorgen maar dat alle leegstaande woningen straks zullen bewoond zijn. De woonmarkt zal dan in ieder geval beter draaien en we moeten niet langer aankijken tegen verwaarloosde en slecht onderhouden gevels. Sociaal en netjes. Kan iemand daar tegen zijn?

    Kris Van Dijck


    http://www.vob-vzw.be/SVK/Informatievoorverhuurders/VerhurenaaneenSVK/tabid/118/Default.aspx


    >> Reageer (2)
    23-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vaarwel makker!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Vaarwel makker!
    Eergisteren namen we afscheid van mijn vriend en gemeentesecretaris van Dessel, Joël Blommaerts, plots overleden op dinsdag 12 oktober. Joël werd 42 jaar. Hieronder vind je mijn afscheidsrede op het einde van de kerkelijke plechtigheid.

    Hoi makker,
    Hoe vaak heb ik je met die woorden mogen begroeten, daar twee hoog in het administratief centrum. Hier nu staan, Joel, is wel het laatste wat ik wil. Waarom? Waarom nu al? Maar ik kan niet anders. Niet om te oordelen of te veroordelen. Maar om te getuigen. Om afscheid te nemen van onze secretaris. Van een vriend.
    Ik was nog maar een paar maanden burgemeester in 1995 toen jij onze gemeentesecretaris werd. De directeur van het gemeentebestuur. Jij was mijn toeverlaat op het gemeentehuis. De rots. Niet alleen voor mij. Maar voor iedereen op en rond de gemeente. Voor al diegenen die in die 15 jaar bestuursverantwoordelijkheid droegen, van welke kleur of gezindheid ook. Voor ons personeel. Was er een probleem? Luidde het antwoord: Joël. Wisten we ergens geen raad mee? Joël. Moest er iets gebeuren? Joël. Jij was de toeverlaat. Het luisterend oor. De man die wel een oplossing zag of vond.
    De vriend van velen. En je kon het. Moest er iets meegedeeld worden? Waren er spanningen? Jij loste het allemaal op. Zo gewoon. Je was een pracht van een secretaris. Een schitterend mens.
    Ook op privé vlak klikte het. De oudejaarsavonden, weet je nog? De reis naar Spanje. De barbecues en watergevechten. Zo veel mooie herinneringen die niet kunnen weggewist worden.
    Ik denk wel, Joël, dat ik mag zeggen dat we elkaar kennen. Hoe vaak hebben we niet samen gezeten? Jij en ik, op jouw of mijn bureau. Vertellend over het werk en over ons leven. Over die grote en kleine dingen die ons bezighielden. Verwachtingen en dromen, geluk en plezier, maar ook ontgoochelingen en tegenslagen. We lachten en we sakkerden. Ik denk niet dat we veel geheimen voor elkaar hadden. Neen, geheimen deelden we met elkaar.
    Daarom ook dat ik het mag en kan zeggen: “het leven viel je zwaar, Joël. Te zwaar.” Liefde en trouw… Twee woorden. Twee kernbegrippen waarop jij je leven bouwde. Op je werk en je familie. Met je pa en ma en tante Simone. Maar meer nog, je gezin. Je hield van je werk en je familie, maar bovenal van je gezin. Kirsten, Chiara en Heleen. Je zag ze graag. Voor dat gezin had je veel over. Heel veel. En toch moest je dat lossen. En waar we je kennen als een toegewijd, rationeel denkend man, zag je het even niet meer. Op dat moment sloeg het noodlot toe. Gebeurde wat we niet voor mogelijk hielden. Eén onbewaakt moment… waarop Joel even Joël niet meer was…
    Ja, Joël, je hebt gestreden. De ultieme strijd. En verlossing voor ’t leven gezocht in de dood. Het enige wat ons nu rest is leegte. Eén grote leegte. En die komt keihard aan. Geen Joël meer om lief te hebben. Geen Joël meer thuis. Geen Joël meer in ons gemeentehuis. Je laat een grote leemte na, makker. En we missen je. Heel hard!
    Rust nu maar, want rust, daar was je zo naar op zoek. Rust en vrede. Ik bid ervoor dat je ze gevonden hebt. Dat is het enige dat ik nog voor je kan doen.
    Vaarwel mijn vriend. Ooit zien we elkaar terug!

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    20-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vlaams-nationalisme: opium voor het volk?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Vlaams-nationalisme: opium voor het volk?
    De bijdrage van meer dan 200 culturele iconen uit Vlaanderen ‘Het is de solidariteit die een cultuur groot maakt’ (De Morgen 19.10.10), is illustratief voor de heersende vooroordelen tegenover het Vlaams-nationalisme, geprojecteerd op de N-VA. Samengevat luidt het: Vlaams-nationalisten zijn bekrompen mensen, die huiveren voor al wat vreemd is en groepsegoïsme als de enige vorm van solidariteit beschouwen. Lang geleden was het Vlaams-nationalisme een terechte vorm van protest tegen de sociale en culturele achteruitstelling van het Vlaamse volk, maar tegenwoordig draait het alleen om geld, waarbij men een enggeestige Vlaamse identiteit gebruikt om het volk rechts-liberale ideeën door de strot te rammen. Kortom: identiteit is het nieuwe opium voor het volk.
    Het is onmiskenbaar zo dat het Vlaams-nationalisme niet langer de uiting is van het verzet tegen de discriminatie van de Vlamingen. Het ‘kaakslagflamingantisme’ van weleer telt vandaag nog maar weinig aanhangers. Vroeger werd men Vlaamsgezind omdat men door zijn Vlaming-zijn werd beperkt: de tijd dat Vlamingen werden gediscrimineerd omdat zij geen Frans spraken, of juist bewust Nederlands spraken, de tijd dat Vlamingen moesten opkomen voor zichzelf om te kunnen zijn wie zij zijn. Bestaat dat nog? Ja, in Brussel en de Vlaamse Rand. Voor de rest van Vlaanderen behoort dat tot het verleden. Vandaag vormen wij een dynamische gemeenschap met een sterke economie. Een jonge Vlaming voelt zich in weinig of niets belemmerd door zijn afkomst, door zijn of haar Vlaming zijn. ‘Blocked mobility’, het idee dat je geblokkeerd bent in je sociale mobiliteit omdat je bent wie je bent, is de krachtigste motor voor een nationale of emancipatorische beweging. Maar vandaag hebben de meeste Vlamingen daar geen last meer van.
    Het Vlaams-nationalisme zoals dat door de N-VA wordt belichaamd (want er zijn ook andere varianten) zet zich niet enkel in voor de sociale rechten van de Vlamingen, maar ook voor hun democratische rechten. De Vlaamse (politieke) gemeenschap zit geblokkeerd in een ondoorzichtig staatkundig systeem. Allerlei grendels en mechanismen, ooit ontworpen ter bescherming van de gemeenschappen in dit land, zijn de jongste jaren in toenemende mate een rem geworden op de toepassing van elementaire democratische principes.  België is geen werkbare democratie, ze is een geblokkeerde democratie. En die verschuiving van ‘blocked mobility’ naar ‘blocked democracy’ kenmerkt het moderne Vlaams-nationalisme.
    Waarom zijn Vlaams-nationalisten pro-Europees? Omdat onze identiteit inderdaad gelaagd is. Omdat wij geloven dat, in dat ‘leven in kringen’, de Vlaamse en de Europese politieke ruimte twee sleutelniveaus zijn om onze democratie te organiseren. Wij zijn niet bang om vragen te stellen bij gevestigde machtsbastions en om te ijveren voor nieuwe democratische structuren. De auteurs van de bijdrage zien daarin vooral de gedeelde Vlaamse en Europese ambitie om aan sociale afbraakpolitiek te doen. Het Belgische status quo is volgens hen de laatste beschutting tegen de Vlaamse en Europese hervormingswoede, die niets meer is dan verkapte asociale besparingsdrang.
    Wij ontkennen niet dat de huidige economische en financiële situatie ons zal verplichten tot besparingen. Niet om de sociale verworvenheden af te breken, zoals de auteurs stellen, maar juist om die te beschermen. Als wij geen fundamentele hervormingen doorvoeren, hoeven we ons over twintig jaar geen zorgen meer te maken over de sociale zekerheid. Ze zal er dan niet meer zijn. Als Vlaams-nationalisten dragen wij een sociale verantwoordelijkheid tegenover onze eigen gemeenschap én andere gemeenschappen. Uiteraard is die verantwoordelijkheid het zwaarst tegenover de zwakkeren in de samenleving!
    Evenmin willen wij mensen een culturele identiteit opdringen. Elke identiteit is een sociale constructie en is daardoor ook onderhevig aan verandering. Het heeft geen zin een identiteit te verabsoluteren en lijstjes aan te leggen van voorwaarden waaraan je moet voldoen om ‘Vlaming’ te (mogen) zijn. Voor ons kenmerkt identiteit zich juist door haar kracht om nieuwe elementen in zich op te nemen, door dynamische processen van insluiting. Een identiteit die zichzelf betonneert, is  ten dode opgeschreven. Een open identiteitsconcept is de beste basis voor een democratische, solidaire en inclusieve samenleving.
    Als Vlaams-nationalisten hebben wij de ambitie om onze gemeenschap te schragen op een identiteit die aan anderen – ook mensen van andere culturen! – de kans biedt om lid te worden van die gemeenschap. Wij zijn er ons van bewust dat er  vormen van nationalisme bestaan die een andere definitie hanteren. Dat nationalisme is niet het onze.

    Auteurs :
    Lieven Dehandschutter, Vlaams volksvertegenwoordiger N-VA en lid van de Commissie Cultuur
    Wilfried Vandaele, Vlaams volksvertegenwoordiger N-VA en lid van de Commissie Cultuur
    Mede-ondertekenaars :
    Danielle Godderis-T’Jonck Vlaams volksvertegenwoordiger N-VA en plaatsvervangend lid van de Commissie Cultuur
    Kris Van Dijck, N-VA-fractievoorzitter Vlaams Parlement


    >> Reageer (0)
    06-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Opnieuw een gat er bij!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Opnieuw een gat er bij!
    Vandaag stelt men de open vraag in Ter Zake: “hoe lang nog zal de ster van De Wever schijnen?” In een kleine vijf minuten brengt men de portretten van Bart De Wever en Yves Leterme. De verschillen. De gelijkenissen. Boeiend allemaal, maar toch.
    Ook ik mocht het vandaag uitleggen voor de camera’s van Villa Politica. Eén vraag van mevrouw Linda De Win vond ik wel top. Ze gooide me de “wederzijdse” verwijten tussen PS en N-VA voor de voeten. Ik kreeg een bloemlezing te horen over wat men in de Franstalige kranten vandaag allemaal over de N-VA en in hoofdzaak Bart de Wever schrijft: een leugenaar, autoritair persoon, echte horror, ziekelijke vent, kan niet onderhandelen, wil geen oplossingen, en ga zo maar door… Echte karaktermoorden. Toen ik vroeg hoe het nu met die “wederzijdse” verwijten zat en wat wij dan wel allemaal over de PS zeggen, werd het enkele seconden stil. Ik moest onmiddellijk aan collega Ann Brusseel van Open VLD denken, die gisteren nog in de media commissie haar beklag maakte over het feit dat de VRT de Franstalige politici te weinig aan bod liet komen. Klopt Ann, ze zouden wat meer moeten uitzenden wat die dames en heren allemaal op RTBF en RTL uitkramen. De ogen van nog meer Vlamingen zouden opengaan, maar de beide gemeenschappen zouden niet dichter naar elkaar toegroeien zoals jij hoopt. Wel integendeel.
    En neen, wij schelden niet. Wij stellen alleen vast dat het zo niet gaat. Vandaag weer een mooi voorbeeld van hoe het misloopt. Terwijl wij in Vlaanderen een begroting in evenwicht indienen voor 2011, bereikte de tijding ons dat het geraamde verlies van 400 miljoen euro van het Waals Gewest voor 2009 volgens de laatste cijfers oploopt tot bijna 900 miljoen euro. 36 miljard oude Belgische franken. Als ik goed geïnformeerd ben een goede 13% meer dan de geraamde inkomsten (ongeveer 7 miljard euro) Bangelijk. En dan maar voetbaltribunes betoelagen en zo oneerlijke concurrentie creëren… Het Europees stabiliteitspact? Daar hebben ze aan de samenvloeiing van de Samber en de Maas (daar ligt het Waals Parlement, zie foto) blijkbaar nog nooit gehoord. We weten allemaal dat we in België, opgelegd door Europa, in een strak begrotingspak zitten. Vlaanderen is de beste leerling van de Europese klas, maar de federale staat, en nu ook het Waals Gewest, doen ons naar de staart afzakken. Dat verdient de hardwerkende Vlaming niet!!! En daar is het ons nu net om te doen bij deze federale onderhandelingen.
    Wanneer zal er een nieuwe federale regering zijn? Ik weet het niet. Maar het zal er één moeten zijn met een regeerakkoord dat die toestanden definitief aanpakt.

    Kris Van Dijck


    Villa Politica 6 oktober 2010   http://www.deredactie.be/permalink/1.878571


    >> Reageer (0)
    04-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De N-VA laat zich niet inpakken
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De N-VA laat zich niet inpakken
    De boodschap die voorzitter Bart De Wever vanmiddag namens de partij bracht, was niet alleen duidelijk, ze is ook zeer urgent. Nu drastisch hervormen, nu de fundamentele verandering, of het zal zonder de N-VA zijn. Wij gaan geen posten opnemen voor de posten. Wij willen de toekomende generaties in de ogen kunnen kijken.
    We zien allemaal wat er rondom ons gebeurt. In heel Europa wordt de tering naar de nering gezet. In heel Europa zet men zich in stelling om de toekomst voor te bereiden. En dat zal nodig zijn als we het huidig peil van welvaart en welzijn willen behouden. De wereld is de uitdaging. Europa beseft het, maar in België lijkt de status quo het enig haalbare. Erg. Heel erg. Zo met de toekomst van onze kinderen spelen.
    In een land waar je tweederde meerderheid moet hebben om iets in beweging te brengen, waarbij nog eens de helft van een taalrol kan blokkeren, trekken de “hervormers” altijd aan het kortste eind. In die impasse zit het land al sinds 2007. De negatie wint. De “non” heeft het voor het zeggen. Wat kan je daar tegen plaatsen?
    Op zich is het wel ontroerend hoe sommigen er nu weer als de kippen bij zijn om te fulmineren hoe goed het was, wat er op tafel ligt. Hoe dicht we weer bij een akkoord stonden. Franstalige politici mochten het gisteren op de Zevende Dag nog eens met evenveel woorden verklaren. Vandaag was het op RTBF aan Laurette Onckelinx. Toen Alexander De Croo er in april de stekker uittrok, luidde het ook ten allen kanten dat men op een zucht was van een akkoord. Ik weet niet wat voor die heren en dames een zucht betekent op een tijdslijn; een windvlaag staat zeker symbool voor de eeuwigheid.
    Anderzijds waren collega’s van de CD&V ook niet mals voor aanvang van hun partijbureau. De onvermijdelijke Eric Van Rompuy was geïrriteerd omdat N-VA een ultimatum stelde zonder ruggespraak met CD&V.
    Wat er ook van zij, de N-VA is alleen verantwoording schuldig aan haar kiezers. Zij gingen met de N-VA een engagement aan. En dat engagement willen we nakomen. Ik schreef het de voorbije weken ook al een paar keer. Verantwoordelijkheid en responsabilisering. Dat zijn onze kernboodschappen. Verantwoordelijk voor in én uit. In een gemeente is dat de normaalste zaak van de wereld: belastingen innen op het niveau van de keuzes die je maakt, van de uitgaven die je wil realiseren. Voor de gemeenschappen en de gewesten geldt die regel niet. Zij kunnen en mogen alleen maar uitgeven. Dat omkeren. Daar is het ons om te doen.
    Het blijft evenwel een verbazende vaststelling dat Franstalig België als de dood is voor verantwoordelijkheid. Willen ze niet of kunnen ze niet? Ik ben er zeker van dat het niet willen is. En dat op zich is ook verbazend; dat België het enige land is in de wereld waar de minderheid neen zegt tegen meer autonomie. Neen, in België moet dat nog afgekocht worden ook. Als de Vlaming maar betaalt.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    29-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Septemberverklaring
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Septemberverklaring
    Vandaag vond in het Vlaams Parlement het debat plaats over de septemberverklaring van de Vlaamse regering. Hieronder mijn tussenkomst.
    "Mijnheer de voorzitter,
    Dames en Heren Ministers,
    Beste collega’s,
    Vandaag bewijzen we in Vlaanderen dat we een regering hebben die er staat, een regering die in staat is om moeilijke beslissingen te nemen en om knopen door te hakken.
    De voorbije dagen werden hiervoor 2 duidelijke bewijzen geleverd:
    1. de beslissing van de Vlaamse Regering in het Oosterweel-dossier
    2.  de opmaak van een Vlaamse begroting in evenwicht in 2011.
    Ik ga in deze tussenkomst eerst wat dieper in op het evenwicht in de Vlaamse begroting, en zal vervolgens hier een aantal conclusies aan verbinden met betrekking tot de beslissing in het Oosterweel-dossier, de noodzaak van een interne staatshervorming binnen Vlaanderen en de lopende onderhandelingen over de staatshervorming en federale regeringsvorming binnen België.
    Vanaf 2011 gaan we dus voor een evenwicht in de Vlaamse begroting, een evenwicht dat we in de rest van deze legislatuur verder zullen aanhouden.
    Sta me toe om even stil te staan bij het uitzonderlijke belang van deze prestatie.
    Met deze begroting in evenwicht behoren we immers tot de beste leerlingen in de Belgische en Europese klas. Ter vergelijking: het gezamenlijke tekort van alle Belgische overheden samen schommelt anno 2010 rond 5% van het bruto binnenlands product. In het Europese stabiliteitspact wordt als norm een begrotingstekort van 3% vooropgesteld. Met een begroting in evenwicht vanaf 2011 voldoen we in Vlaanderen dus nu reeds ruimschoots aan deze Europese begrotingsnorm.
    We leveren in 2011 dus een verdere en aanzienlijke besparingsinspanning in Vlaanderen. In totaal stelt de regering niet minder dan 376 miljoen EURO extra besparingen voor in de Vlaamse uitgavenbegroting in 2011.
    We beseffen dat dit soms pijn zal doen. Maar we zijn er tegelijk van overtuigd dat de bevolking deze soms moeilijke beslissingen van ons verwacht. Alle Vlamingen die actief zijn als zelfstandige of als werknemer in de private sector hebben sinds het najaar van 2008 de gevolgen van de financieel-economische crisis vaak rechtstreeks en aan den lijve ervaren. Er werd in het bedrijfsleven als gevolg van de crisis immers vaak fors bespaard op diverse uitgavenposten.
    Beste collega’s, ik ben ervan overtuigd dat diezelfde Vlaamse belastingsbetaler, en we behoren in ons land tot de hoogste belastingsbetalers in de wereld, dat deze belastingsbetaler het onverantwoord zou vinden als wij vanuit de overheid zouden beslissen om deze pijnlijke inspanning gewoon aan ons voorbij te laten gaan. Ook voor ons is het dus de tering naar de nering zetten.
    Het is voor N-VA echter  geen kwestie van ‘besparen om te besparen’, om te laten zien dat we de politieke moed hebben om dit te doen. Neen, we vragen aan elke betrokken minister, aan elk beleidsdomein om zijn huiswerk te maken. Net zoals in 2010 leggen we ook in 2011 hierbij een aantal generieke principes op, met als belangrijkste de nominale 0-groei op de niet-loongebonden kredieten, 1,5% extra besparingen op loonkredieten, 2,5% extra besparing op werkingsmiddelen en 10% extra besparing op communicatie en consultancy. Dus geen blinde besparing, maar responsabilisering van de diverse ministers en beleidsdomeinen om de eigen uitgaven kritisch voor het licht te houden, en waar mogelijk en opportuun de nodige saneringen door te voeren.
    De besparingsinspanning die we leveren vormt ook een belangrijke wissel op de toekomst. Want door vandaag de nodige structurele inspanningen te leveren creëren we morgen de nodige ruimte voor nieuw Vlaams beleid.
    Zo maakt de Vlaamse Regering reeds in 2011 in totaal 95 miloen EURO extra budget vrij voor nieuw beleid, waaronder 45 miljoen EURO voor het wegwerken van de wachtlijsten in de voorzieningen voor personen met een handicap.
    De regering kiest dan ook bewust voor de nodige sociale accenten in de besparingen die we doorvoeren. Dus geen ‘blinde besparingen’, maar zelfs een groeipad in de uitgaven voor personen met een handicap, kinderopvang, thuiszorg,…
    We zorgen in 2011 ook voor 10 miljoen EURO extra investeringen in spin offs van wetenschappelijke onderzoekscentra zoals Imec, VITO en het Vlaams Instituut voor Biotechnologie (VIB). Dit komt bovenop de inspanning die we in de begrotingscontrole 2010 hebben geleverd door 140 miljoen EURO extra te voorzien voor kapitaalparticipaties in Onderzoek & Ontwikkeling.
    We leunen in Vlaanderen dus niet zelfgenoegzaam achteruit, maar werken dag na dag verder aan een beter en efficiënter bestuur.
    Zo zorgen we voor snellere vergunningen in de ruimtelijke ordening door de vrijstellingsregeling te verduidelijken en de melding in te voeren. Bovendien mogen we nog dit jaar de eerste gevolgen verwachten van het werk van de commissie versnelling. 
    Met de goedkeuring van het nieuwe Rekendecreet heeft de regering ook de basis gelegd  voor een werkbaar en modern financieel management van de Vlaamse overheid.
    We leggen ook de nodige sociale en ecologische accenten via de Vlaamse kinderbijslag en de oprichting van het Vlaams energiebedrijf.  Voor de oprichting van dit Vlaams energiebedrijf is voor 200 miljoen EURO aan kapitaalparticipaties voorzien. We kiezen hierbij bewust niet voor de creatie van nog een extra subsidiekanaal in de sector van de groene energie, maar zetten volop in op onderzoek en ontwikkeling in de energiesector, via het aanmoedigen van investeringen in de ontwikkeling van nieuwe productietechnieken.
    We maken ook werk van een interne staatshervorming binnen Vlaanderen. Want deze interne staatshervorming is broodnodig, collega’s. Het is een noodzakelijke voorwaarde om een slagkrachtige overheid te realiseren.
    Niet enkel moet deze interne staatshervorming zorgen voor een meer overzichtelijke bestuurlijke organisatie, ook moet dit leiden tot efficiëntie-verhoging en betere dienstverlening voor de man en vrouw in de straat.
    De klemtoon moet hierbij komen te liggen op de lokale besturen enerzijds en de Vlaamse overheid anderzijds, met een rol voor de provincies in verschillende grondgebonden bevoegdheden.
    Dat de regering hierbij niet over één nacht ijs gaat, mag duidelijk zijn uit de hoeveelheid werk die al in dit dossier gestoken is. Een consultatieronde bij VVSG, VVP en andere stakeholders heeft binnen de Vlaamse Regering geleid tot een consensus over het groenboek Interne Staatshervorming zoals dat vandaag in dit parlement voorligt. Zo kunnen we tegen het einde van dit jaar tot de nodige beslissingen komen om dit verhaal, dat intussen al twintig jaar meegaat, met het nodige draagvlak in concrete beleidsdaden om te zetten.
    Vlaanderen staat niet stil als bestuursniveau. We verwelkomen dan ook het ontwerp van Handvest met de Grondrechten van de Vlamingen dat de minister-president aankondigde. Dit Vlaams Parlement is immers de uitgelezen plaats om tot een voldragen en ambitieuze Vlaamse grondwet te komen, rekening houdend met de input van de minister-president, maar ook met het resultaat van de 6e staatshervorming die vandaag wordt voorbereid en met de proeve van Vlaamse grondwet die we tijdens de vorige legislatuur samen met onze voormalige kartelpartner hebben voorbereid.
    En als sommigen in ons land dromen van de as Wallo-Bruxelles, dan moeten ze ook respecteren dat we vanuit Vlaanderen met evenveel recht werk maken van de as Vlaanderen-Brussel. We laten Brussel immers niet los vanuit Vlaanderen. En voor degenen die beweren dat er slechts 5% Vlamingen wonen in Brussel, die mogen mij dan eens komen uitleggen hoe het komt dat 20% van de Brusselse jongeren school lopen in het Nederlandstalig onderwijs?
    Vlaanderen is geen eiland in de wereld. Daarom verwelkomen we uitdrukkelijk uw plan voor een versterkte samenwerking met Nederland op basis van onze gemeenschappelijke taal. Want samen met Nederland is ons taalgebied niet zo klein als we soms denken.
    Zo heeft een onderzoek van het tijdschrift ‘Le Francais dans le monde’ uitgewezen dat Nederlands op de 6e plaats staat in de internationale rangschikking. De top 4 van internationale talen is volgens dit onderzoek Engels, Frans, Spaans en Duits. Deze rangschikking is ondermeer gebaseerd op het aantal sprekers, de aanwezigheid van de taal op internet, het aantal staten waar de taal officieel is, en het aantal vertalingen van en naar de taal.
    Beste collega’s, het vraagstuk van de begroting en de vereiste besparingen ligt ook op de onderhandelingstafel bij de lopende federale regeringsvorming.
    De federale overheid is immers verantwoordelijk voor niet minder dan 85% van het gezamenlijke begrotingstekort van alle Belgische overheden samen. Het is dus in de eerste plaats aan de volgende federale regering om budgettair orde op zaken te stellen.
    De Europese Unie maakt intussen werk van een strengere begrotingscontrole voor de landen van de eurozone. Diverse Europese lidstaten hebben alvast recordbesparingen aangekondigd, waaronder onze  buurlanden en belangrijkste handelspartners Duitsland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Nederland.
    In Vlaanderen zullen we dankzij de nodige inspanningen reeds in 2011 een begroting in evenwicht kunnen voorleggen. In de periode 2012-2014 houden we dit begrotingsevenwicht verder aan. Vlaanderen streeft geen overschotten na ‘om de federale putten te dichten’. Dit werd overigens expliciet afgesproken in het Vlaams Regeerakkoord waarin vermeld staat dat we ‘Voor de periode 2012-2014 een begrotingsevenwicht realiseren maar geen overschotten. Zo hebben we ruimte en tijd om het nieuwe beleid uit het regeerakkoord te implementeren en Vlaanderen zowel sociaal als economisch klaar te maken voor de toekomst’.
    We gaan geen dus geen overschotten boeken zodat de federale overheid tekorten kan blijven boeken. Want als alle betrokken overheden in België dezelfde inspanningen zouden leveren als Vlaanderen, zou er geen probleem zijn, en hadden we ook een federale begroting in evenwicht vanaf 2011.
    Dat is dan ook de boodschap die we vandaag vanuit dit Vlaams parlement kunnen meegeven aan de onderhandelaars voor de federale regeringsvorming. We hopen dat de daadkracht om tot beslissingen te komen en de budgettaire orthodoxie die we vandaag in Vlaanderen aan de dag leggen kan inspireren om ook op het federale niveau tot de nodige beslissingen te komen die de bevolking van ons verwacht.
    De belangrijkste sleutels hiervoor liggen vandaag op het federale niveau. De realisatie ervan zal dus vooral afhangen van het beleid van de volgende federale regering en de stap die we kunnen zetten in de verdere staatshervorming.
    Het is duidelijk dat de Copernicaanse omwenteling waar de minister-president uitdrukkelijk naar verwees in zijn Septemberverklaring er enkel kan komen als we via een 6e staatshervorming kunnen zorgen voor een overheveling van een aantal cruciale sociaal-economische hefbomen naar de deelstaten.
    De overheveling van bevoegdheden kan echter niet los gezien worden van de nodige financiële verantwoordelijkheid, van de nodige fiscale autonomie en dus zeggenschap over de eigen uitgaven én inkomsten.
    Want pas als we in dit land echt komaf kunnen maken met de kwalijke traditie van zakgeldfederalisme kunnen we het structurele en forse begrotingstekort van de federale overheid echt aanpakken. 
    De kiezer heeft op 13 juni klare taal gesproken. Vandaar dat de Vlaamse partijen zowel de vraag naar een overheveling van bevoegdheden als de vraag naar financiële responsabilisering expliciet op de federale onderhandelingstafel hebben gelegd.
    We moeten dus orde op zaken durven stellen in de federale staatshuishouding en begroting. De budgettaire discipline die we vandaag aan de dag leggen in Vlaanderen moet ook mogelijk en evident zijn op de andere bestuursniveaus. Zoals elke goede huisvader en –moeder moeten ook de diverse bestuursniveaus de tering naar de nering zetten, door simpelweg geen uitgaven te doen waarvoor in feite de inkomsten ontbreken. Het spreekt voor zich dat we in ons land waar de belastingsdruk reeds tot de hoogste van de wereld behoort hierbij niet moeten inzetten op nog extra belastingen en dus hogere inkomsten voor de overheid, maar net zoals we dit op het Vlaamse niveau doen de uitgaven kritisch tegen het licht houden en zo de nodige besparingsinspanningen leveren.
    Beste collega’s, dit principe van budgettaire orthodoxie is ook van toepassing op de beslissing in het Oosterweel-dossier. Het kan immers niet zijn dat het ene bestuursniveau de kostprijs van de eigen beleidskeuze zomaar doorschuift naar een ander bestuursniveau. In het geval van de Oosterweelverbinding zal het dus het Antwerps stadbestuur zijn dat de meerkost van de tunnel zal moeten dragen, een meerkost die wordt geraamd op 353 miljoen EURO.  Het logische gevolg van deze beslissing wordt dus een strak budgettair beleid in de stad Antwerpen, want gelet op de reeds erg hoge belastingsdruk is ook in de stad Antwerpen een verdere belastingsverhoging wat ons betreft niet aan de orde.
    Vlaanderen bewijst met deze beslissing in het Oosterweel-dossier dat het mogelijk is om in ons land tot een eerbaar compromis te komen, zonder ons in een eindeloze crisis te storten. De Antwerpse en Vlaamse bevolking heeft immers recht op een oplossing van het mobiliteitsprobleem. Met respect voor de democratische besluitvorming hebben we deze oplossing mogelijk gemaakt in een dossier dat inmiddels al meer dan 10 jaar aansleept.
    Beste collega’s, slagkrachtig bestuur is mogelijk op het Vlaamse niveau. De goede prestaties en reputatie van de Vlaamse regering zet voor ons de roep naar meer bevoegdheden voor de deelstaten nog meer kracht bij."

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (1)
    19-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kan De Wever wat Leterme niet kon?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Kan De Wever wat Leterme niet kon?
    Kan De Wever wat Leterme niet kon, is de titel van het boekje van Michael Van Droogenbroeck. Het verschaft achtergrondinformatie bij de laatste verkiezingen, het dossier B-H-V en de noodzaak om tot een verregaande staatshervorming te komen. De titel op zich is een heuse uitdaging voor Bart De Wever. 100 dagen na de verkiezingen zou je echter de vraag kunnen stellen of het überhaubt wel mogelijk is, te kunnen wat Leterme niet kon… Was diens analyse correct, eind juli 2008, toen hij stelde dat we gebotst zijn op de grenzen van het Belgsich federalisme?
    De aanpak van Bart De Wever is alleszins fundamenteel anders dan die van Yves Leterme drie jaar terug. Waar Leterme duidelijk de boodschap bracht: ik ga naar de 16 (de ambtswoning van de Belgische premier) en nu zullen we eens gaan klappen, liet Bart De Wever er geen misverstand over bestaan: de 16 kan hem geen zier schelen. De inhoud van de onderhandelingen, de inhoud van de staatshervorming des te meer. Een prachtige opener om de dialoog te starten, met aan de overzijde een op het premierschap hunkerende Elio Di Rupo. Verder kan gesteld worden dat de gesprekken, tot voor kort, vrij discreet gevoerd werden. Geen ronkende verklaringen aan toegangspoorten, noch lekken naar buiten terwijl men nog rond de tafel zat. En toch…
    Kan de Wever wel lukken?
    In een normale democratie kiezen de mensen het beleid. Zij kiezen voor partijen en politici, die dan op basis van hun electorale sterkte hun plannen, visie en gedachten in beleid omzetten. Dat is de normale werking van een democratie. Dat is de theorie. Politici en partijen die hun woord niet nakomen, die niet of het tegenovergestelde doen van wat ze de kiezer voorspiegelden, worden de eerstvolgende stembusslag door die kiezer meedogenloos afgestraft. Onze Belgische democratie is zo’n gedrocht dat je onmogelijk kan uitvoeren wat je voorstelt. De graad van compromissen sluiten is zo groot, dat beloond worden voor het beleid quasi uitgesloten is. Als er rechts gekozen wordt, krijgt de kiezer een links beleid… Net het tegenovergestelde van wat hij kiest. Wie gelooft die mensen dan nog? Het brengt ons heel democratisch bestel in gevaar. Niet alleen de geloofwaardigheid. Mensen haken gewoon gedegouteerd af.
    Bovendien zijn er in dit land vaak zes partijen nodig om een regering te maken. In Groot-Brittannië vreesden ze al dat regeringsvorming onmogelijk zou zijn, toen bleek dat er twee partijen nodig waren… Terwijl de kleine partijen in zo’n monstercoalitie respect vragen, terecht trouwens, en ook delen van hun programma willen verzilverd zien, worden de “groteren” om staatsmanschap gevraagd en moeten dermate veel water in de wijn doen waarbij er van die wijn niet veel meer overblijft. Opnieuw: wie gelooft die mensen dan nog?
    Dit tij doen keren is ook de reden van een verregaande staatshervorming. Geef de mensen het beleid dat ze kiezen. Een links beleid als dat de keuze is. Een rechts als dat hun voorkeur wegdraagt. Maar zelfs die ommekeer valt in dit land o zo moeilijk te maken. Een beleid op maat kan niet, mag niet, zeker niet wanneer we het over de centen hebben. Het evolueren naar de grondbeginselen van wat democratie is, is zelf onderwerp van compromissenvoerend bochtenwerk en derhalve op zich gedoemd om te mislukken. “Wie gelooft deze mensen nog”, dreigt dan ook het verwijt te worden dat aan elk politicus kleeft. Of toch niet?
    In deze val mag de N-VA niet trappen. Zij zal als eerste die neerwaartse spiraal moeten doorbreken. Ze is dat als Vlaamsnationale partij aan zichzelf verplicht. Ja, de volgende dagen zijn (opnieuw) cruciaal. En voor wie er nog aan twijfelt; de N-VA kan wel degelijk compromissen sluiten. En wil dat ook! Maar, en dat is het verschil met anderen, niet ten koste van alles. Eerbare compromissen JA, plat op de buik gaan NEE.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    04-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wouter begrijpt het niet
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Wouter begrijpt het niet
    Wouter Van Besien begrijpt de neen van de N-VA niet. Kent hij de geschiedenis dan niet? Daar moet je heus niet zo ver voor teruggaan. Vijfentwintig jaar slechts, toen een eerste en tweede fase van de staatshervorming voltooid werd, maar de zogenaamde derde fase, het hoofdgerecht waarop Vlaanderen wachtte, tot Sint-juttemis uitgesteld werd. Mijn partij, de Volksunie, zat in een catch twenty-two, kon niet vooruit of achteruit en moest met lege handen naar de kiezer. Moet ik er een tekening bij maken bij wat het gevolg was? De partij lag in de lappenmand en kwam het nooit meer te boven. Ik was pas politiek actief en herinner me het als was het gisteren. We waren bekocht. En ja, Wouter begrijpt dat niet. N-VA’ers des te meer… Maar dat is nog niet alles.
    Je zal gemerkt hebben dat ik de voorbije weken en maanden niets schreef over de consultatieronden en pre-formatie die daarop volgde. Als je wil dat zaken slagen, onthoud je je best van publieke commentaren. Neem van mij aan dat mijn zwijgen alleen maar daar mee te maken heeft. Ik moest vaak op mijn tanden bijten. Zonder evenwel de toekomst te willen hypothekeren wil ik het volgende kwijt.
    Als we welvaart en welzijn willen behouden in deze contreien – en daar gaat het toch om, neen? - dan moet er dringend gehandeld worden. De staatschuld moet teruggedrongen worden en mensen moeten aan het werk. Belangrijk daarbij is dat de verschillende overheden, alle overheden, geresponsabiliseerd worden. Dat ze allen verantwoordelijkheid moeten opnemen. Niet alleen voor de uitgaven, maar ook voor de inkomsten. Dat de franstaligen niet moeten blijven denken ongestraft aan een federale uier te kunnen trekken, gespijsd door het noorden, waarbij we straks allemaal samen failliet zijn. En dat is het nu net wat niet kan in dit land.
    Een vraag tot het opnemen van verantwoordelijkheid wordt eerst afgedaan als een verarming en moet vervolgens afgekocht worden.
    Als je afspraken wil maken over een correcte financieringswet waarbij de eigen verantwoordelijkheid centraal komt te staan, moeten er eerst miljoenen vooraf genomen worden voor Brussel. Niet voor Vlaanderen. Niet voor Wallonië. Neen, alleen voor Brussel. Heeft Brussel extra en andere noden? Zeker. Maar Brussel heeft ook kansen. Wat moet ik er als Vlaming van denken als ik kijk naar dat megalomane Brussel? Ik word gevraagd hen van te voren extra geld te geven en voor het overige word ik er weggehoond. Of wat te denken van het laatste voorval waarbij men ons wil denigreren tot een minoriteit van slechts 5%. En in onze Nederlandstalige scholen zitten 20% van de Brusselse kinderen… Vreemd… Dit alles is echt niet ernstig.
    Velen lijken nu naar de N-VA te kijken. Dat mag. Maar men zal nu ook wel moeten weten waar het voor ons op staat: verantwoordelijkheid, verantwoordelijkheid en nog eens verantwoordelijkheid. Zo niet, van deze boer geen eieren.

    Kris Van Dijck      


    >> Reageer (0)
    26-08-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De omgekeerde wereld
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De omgekeerde wereld
    Volgens het kabinet van onderwijsminister Pascal Smet stonden vorig schooljaar honderd en een 65-plussers voor de klas. Meestal ging het om vervangingen maar wie voltijds bleef werken, heeft nu een inkomensprobleem. Leerkrachten die tot juli 2010 voor de klas stonden, ontvangen immers pas vanaf januari 2011 hun rechtmatig pensioen en hebben bijgevolg een aantal maanden gewoon geen inkomen. Hoe kan dat nu?
    Onderwijs is gemeenschapsmaterie en dus Vlaams maar pensioenen zijn een federale bevoegdheid. Blijkbaar zijn beiden niet op elkaar afgestemd… In Vlaanderen kunnen leerkrachten langer aan de slag blijven als ze dat willen maar federaal wordt dit afgestraft. Lesgeven als 65-plusser wordt immers beschouwd als een bijverdienste. Eenmaal de bruto inkomensgrens van 21.000 € overschreden, ontvangt de leerkracht die langer aan de slag blijft geen pensioen meer dat jaar.
    Het is absurd dat mensen die langer willen werken, financieel gestraft worden. Langer werken moet financieel beloond worden. Het kan niet dat een leerkracht die langer dan verplicht les geeft, inkomen verliest t.o.v. iemand die deze extra inspanning niet doet.
    Leerkrachten die langer werken zijn twee keer goed voor de samenleving. Ze doen het lerarentekort, zeker in bepaalde vakken, minder voelen en ze verhogen de tewerkstellingsgraad waardoor ze de pensioenkasten, die onder druk staan, ontlasten..
    Iedereen die dat wil, moet mijns inziens kunnen blijven werken na de pensioengerechtigde leeftijd. Wanneer iemand effectief op pensioen gaat na die periode van verlengde activiteit, moeten de pensioenrechten vanaf de eerste dag in voege treden. Er moet dus een naadloze overgang komen tussen werken en op pensioen gaan. Dit zou niet alleen voor het onderwijzend personeel moeten gelden maar voor iedereen die op de arbeidsmarkt actief is. Langer werken mag niet langer beschouwd worden als een “bijverdienste” die gepenaliseerd wordt door pensioenverlies.
    Ik roep de bevoegde ministers op federaal en Vlaams niveau dan ook op om een regeling uit te werken die langer werken, stimuleert en beloont. Dit moet er ook toe bijdragen dat ons pensioensysteem betaalbaar blijft. Zoals het systeem vandaag bestaat, is er geen enkele aanmoediging om langer aan de slag te blijven, hoe graag men dat ook wil. Integendeel. Werken bestraffen en stoppen belonen. Het is de omgekeerde wereld.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    23-08-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Straffe kost (bis)
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Straffe kost (bis)
    Toerisme en landkaartjes, het gaat moeilijk samen. In dit land toch niet. Wat gaat hier eigenlijk nog wel samen? Na de Franstaligen laten ook de kustburgemeesters zich horen. Lippens wil zelfs de samenwerking met Toerisme Vlaanderen stopzetten.
    "Brussel is bovendien volgens Toerisme Vlaanderen een Vlaamse stad in de plaats van een afzonderlijk gewest. Ons land is al zo complex voor buitenlanders. Wil men het begrijpelijk maken dan moet dit op een correcte manier gebeuren", aldus Lippens. De Knokse burgemeester vindt het onaanvaardbaar dat "topambtenaren die deze kaarten tekenen beschermd worden, terwijl een kind in het lager onderwijs hier radicaal voor gebuisd zou worden. Indien de politieke wereld geen maatregelen neemt om dit wanbeleid een halt toe te roepen, dan zal ik alle kustburgemeesters oproepen om het samenwerkingsverband met Toerisme Vlaanderen op te zeggen.”
    Mijnheer Lippens, vraag is wie hier gebuisd is. Toerisme is een gemeenschapsmaterie en ja Brussel hoort tot de Vlaamse Gemeenschap. Dat kind in de lagere school zou, indien het bij mij in de klas zat, meer punten krijgen dan jij. Kijk eens naar de website van OPT, Office de Promotion du Toerisme de Wallonie et de Bruxelles,
    http://www.opt.be. Daar niks op aan te merken? Ik wel hoor.
    1. Dat Brussel en Wallonië samen afgebeeld worden? Geen probleem. Dat is de Franse Gemeenschap. Maar de Duitstalige Gemeenschap, dat ook in het Waals Gewest ligt, wordt in één keer geannexeerd, mooi donkerblauw ingekleurd alsof het tot de Franse Gemeenschap behoort. Maar promotie voor Eupen of Sank-Vith? Geen denken aan. Hoeft ook niet, maar gebruik dan een juist kaartje! Er circuleren ook kaartjes waarbij Voeren bij Wallonië hoort. Toeval?
    2. Zonder scrupules kleven zij op dit alles de noemer “België”. Onder de titels: “Ontdek België” en “De Evenementen in België”, passeer je alleen maar in Brussel en Waalse steden. Dàt is dus België voor het OTP. Géén Gent, Brugge of Antwerpen. Géén Knokke. Géén kust.  Dat is niet België…
    Ik zou dus toch maar twee keer nadenken vooraleer je de samenwerking stopzet. Of heeft Knokke die samenwerking niet nodig? Zou me ook niks verbazen…

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (1)
    18-08-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Straffe kost
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Straffe kost
    Franstaligen, excuseer, de Franstalige Grieks-Belgische staatssecretaris voor Toerisme binnen de Franse Gemeenschapscommissie van het Brussels Gewest (COCOF), Christos Doulkeridis van Ecolo, stoort zich aan het kaartje van Vlaanderen dat door Toerisme Vlaanderen gebruikt wordt. Hij vindt het niet kunnen dat zij een kaart hanteren waarbij Brussel in Vlaanderen ligt. Straffe kost. Kan iemand mij een kaartje tekenen waar Brussel niet in Vlaanderen ligt?
    Ik zou toch eens graag deelnemen aan de fractievergaderingen van Groen-Ecolo. Neen, ik plan geen overstap. Ik zou, zou ik zeggen, er eens een vlieg willen zijn. Voor de camera enerzijds de goede Belgen uithangen en anderzijds in de pers vallen over prentjes. Van schizofrenie gesproken. Dat moeten daar boeiende vergaderingen zijn.
    Wat is dat nu? Weet de staatssecretaris niet dat toerisme een gemeenschapsbevoegdheid is? En dat ook Brussel deel uitmaakt van de Vlaamse Gemeenschap? Meer nog. Brussel behoort samen met Antwerpen, Gent, Brugge, Mechelen en Leuven tot het selecte kransje van Vlaamse kunststeden. Binnen de VGC, Vlaamse gemeenschapscommissie binnen het Brussels Gewest, is trouwens niemand bevoegd voor toerisme. Nederlandstalig Brussel maakt integraal deel uit van Vlaanderen. Zo simpel is dat.
    Misschien zou mijnheer Doulkeridis beter zijn wagentje aan zowel Vlaanderen àls aan Wallonië hangen. Moet ik mij ook ergeren als ik in Zaventem, in Vlaanderen, op “Brussel-nationaal” uit het vliegtuig stap en daar rond de oren geslagen wordt met “WalloBrux” als toeristische propaganda voor Wallonnië én Brussel als één Siamese tweeling. Waar zitten daar de Brusselse Vlamingen? Wie is hier de enggeestige?
    Mijnheer Doulkeridis is hiermee ook niet aan zijn proefstuk. In het verleden heeft hij ook al zeer duidelijk lansen gebroken voor de uitbreiding van Brussel. Dit liet hij straks drie jaar geleden optekenen in De Standaard: ’Ik ben geen fetisjist’, zegt Doulkeridis. ’Als je objectief kijkt, is het evident dat Brussel moet worden uitgebreid. De stad moet met haar hinterland verbonden worden. Elke sociaaleconomische studie zal dat bevestigen. Dat heeft niets te maken met symbolen of taalkundige kwesties. Laten we daar even abstractie van maken, al besef ik ook dat symbolen niet uit de politiek weg te denken zijn. Maar als men mij kan bewijzen dat ook maar één Vlaming één gram geluk bij zou winnen door B-H-V te splitsen, dan zou ik een splitsing het overwegen waard vinden.’
    Enfin, nu heeft Toerisme Vlaanderen Brussel verbonden met haar (welliswaar) Vlaamse hinterland en nu is het ook weer niet goed voor de staatssecretaris. Heeft het dan toch met taal te maken?...

    Kris Van Dijck


    http://www.brusselnieuws.be/artikels/politiek/doulkeridis-opnieuw-ontstelt-over-kaart-toerisme-vlaanderen


    >> Reageer (0)
    29-07-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Decreet Van Dijck
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Decreet Van Dijck
    Vandaag sprak het Grondwettelijk Hof zich uit over de vordering tot schorsing van het door het Vlaams Parlement goedgekeurde decreet over de faciliteitenscholen; het zogenaamde decreet Van Dijck. Na twee en een half jaar en drie belangenconflicten door het Vlaams Parlement eind 2009 gestemd. De vraag tot schorsing kwam er vanwege 633 ouders, 53 leerkrachten en de zes gemeentebesturen van de betrokken faciliteitengemeenten in de Vlaamse Rand. “Het decreet wordt geschorst”, luidde het op het radionieuws. Wat is er nu geschorst en wat blijft er over eind?
    Basis van het door mij ingediende decreet is de stelling dat Vlaanderen bevoegd is voor onderwijs op haar grondgebied, het betaalt en zoals het in een behoorlijk functionerende democratie betaamt is de overheid die betaalt en organiseert ook degene die controleert. Ik noem dat verantwoordelijkheid dragen. Daarom eist Vlaanderen van deze scholen dat ze door de Vlaamse overheid opgelegde eindtermen en ontwikkelingsdoelen hanteert. Dat de Vlaamse inspectie dit moet controleren en dat de scholen moeten aansluiten bij een door de Vlaamse overheid erkent CLB, centrum voor leerlingenbegeleiding.
    Het Grondwettelijk Hof schorst de bepaling over de inspectie, vraagt uitstel zodat de door de Vlaamse regering en het Vlaams Parlement goedgekeurde eindtermen en ontwikkelingsdoelen kunnen ingevoerd worden en is akkoord met de verplichting om aan te sluiten bij een Vlaams CLB.
    Ga ik nu met mijn decreet op mijn bek?
    Het Grondwettelijk Hof zegt dat het wel degelijk de Vlaamse overheid is die de normen vastlegt. Niet de Franse Gemeenschap. Het territorialiteitsprincipe, dat voor mij heilig is, blijft overeind. Op basis van afspraken uit 1970, die volgens het Hof nog steeds gelden, is het evenwel de Franse inspectie die moet toezien opdat die, door Vlaanderen opgelegde normen, gehaald worden. Het Hof noemt dat geen bevoegdheid. Wel een “praktische afspraak”. De Franstalige inspectie moet dat verslag dan ook vertalen en overmaken aan de Vlaamse overheid. Vlaanderen is het dat finaal oordeelt of de kwaliteit al dan niet gehaald wordt. De Franstalige inspecteurs moeten dus gaan doen wat wij met het decreet de Vlaamse inspecteurs wilden laten doen. Zij zullen daar ook op aangesproken en indien nodig afgerekend worden.
    Het toezenden van deze inspectieverslagen aan de Vlaamse overheid werd in het verleden steevast geweigerd. Vandaar mijn decreet natuurlijk… Dit arrest legt die verplichting nog eens expliciet op. Het is in die optiek een serieuze stap vooruit. Zo zullen we eindelijk kunnen merken of in deze faciliteitenscholen ook uitvoering gegeven wordt aan wat de wetgever in 1963 reeds voorzag. Met name vier lesuren Nederlands in het derde en vierde leerjaar en acht lesuren Nederlands in het vijfde en zesde leerjaar. Ook de kwaliteit van dat Nederlands onderricht zal kunnen getoetst worden.
    Het Grondwettelijk Hof gaat in haar arrest ook voluit voor wat het noemt “federale loyauteit”. Zullen de Franstaligen dan eindelijk gaan begrijpen dat ze de school in Komen moeten financieren. Net zoals wij dat wettelijk verplicht zijn. Niet alleen begrijpen, maar ook daadwerkelijk doen!
    De advocaat van de Franstaligen sprak over dit arrest in termen van: “een overwinning voor de Franstaligen.” Zo is ook de perceptie als je zegt dat het decreet geschorst is natuurlijk. Nadere lezing werpt echter een andere kijk op de zaak. We zullen eens zien of ze bij het implementeren van de consequenties nog over een overwinning zullen spreken. Ik kan, jou lezer, in ieder geval al één ding toevertrouwen: de soap is nog niet ten einde.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    22-07-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Actie Scherpenheuvel
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Actie Scherpenheuvel
    Volgens een bepaalde Vlaamse krant zou ik nu niks aan het doen zijn en genieten van een buitensporige vakantieregeling en dito verloning. De Gazet van Antwerpen berekende het jou vorige week allemaal voor. Ik heb het evenwel zo druk dat ik amper toekom aan het schrijven van een nieuwe column. Daar is behoefte aan want de “Actie Scherpenheuvel” die ik samen met zes andere collega’s opzette doet wel wat stof opwaaien. Heel veel positieve reacties. Een aantal kritische. Maar ook een paar afwijzende, ronduit scheldende. Waar gaat het hem mij nu juist om? En, waar gaat het hem niet om? Ik verwoordde het zo ook op de persconferentie die we maandagmiddag organiseerden.
    Door de negatieve berichten over pedofilie en kindermisbruik in de kerk, dreigen duizenden priesters, zusters, paters, lekenhelpers en anderen mee gesleurd te worden in een sfeer van verdachtmaking. Dat verdienen ze niet.
    Natuurlijk keuren we kindermisbruik af. Deze kinderen en jong volwassenen zijn en blijven immers de grootste slachtoffers. Een litteken dat ze heel hun leven meedragen. En ja, de schuldigen moeten aangepakt worden. Ook diegenen die wisten en lieten betijen veroordelen we. Ik durf zelfs verder gaan. Ik ben boos op hen, want zij hebben daarmee duizenden anderen mee in diskrediet gebracht.
    Voor mij moet het gerecht haar werk doen. Ook het instituut Kerk dient haar lessen te trekken uit dit alles. Maar dat moet zij zelf doen. Dat is niet aan mij als politicus.
    Onze actie viseert evenwel de duizenden in de kerk die geen schuld treffen. Die zelf machteloos moeten toekijken. Hen willen we een hart onder de riem steken. Zij verdienen het. Duizenden onder hen zetten zich dagelijks in: in onderwijs, in welzijn, in de sociale en culturele sector, in het jeugdwerk, in catechese.  
    Zeven parlementsleden nemen het initiatief met een open oproep aan iedereen om zich aan te sluiten. Het is een uitnodiging. Niks moet. Dit kan je via de webstek
    www.actiescherpenheuvel.be . Hier vind je ook de integrale tekst van de actie. Finaal is het de bedoeling deze mensen figuurlijk in de bloemetjes te zetten op zaterdag 21 augustus in Scherpenheuvel. Niet in één of andere kathedraal of paleis. Wel in Scherpenheuvel. Symbolisch. Een bedevaartsoord waar gedurende decennia Vlamingen naar toe trokken; te voet of met de fiets.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (1)
    12-07-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Frustraties alom
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Frustraties alom
    Wat een blijk van frustraties toch, die reacties op Jan Peumans’ toespraak op de 11 juli-viering van gisteren op het stadhuis in Brussel. Een Brussels parlementslid van de VLD die blijkbaar niet weet welke resoluties haar partij ooit stemde, laat staan dat in haar partijprogramma het confederalisme naar voor geschoven wordt, vond het nodig te roepen dat Jan Vlaanderen besmeurde. Bovendien blijkt ze nog actief te zijn bij het Willemsfonds. Wat is dat nu toch met die Vlaamse liberalen? Eerst de federale regering laten vallen omdat het niet straf genoeg kon zijn en nu een speech over identiteit afwijzen als te nationalistisch. Ik heb de indruk dat de VLD met haar eigen identiteit worstelt.
    Ik denk dat ik voor de vijftiende keer op het stadhuis was. Denken jullie nu werkelijk dat ik het steeds eens was met wat socialistisch parlementsvoorzitter De Batselier of zijn liberale opvolgster Marleen Vanderpoorten naar voor bracht? Neen toch. Heb je mij of iemand van mijn partijgenoten ooit horen roepen? Tact is blijkbaar niet iedereen gegeven. Als je er niet tegen kan wat iemand zegt, applaudisseer dan niet, of blijf dan weg. Zo zal je mij ook nooit zien bij de gestelde lichamen. Op het gedrag van mevrouw Ampe passen minstens excuses. Of is dit de nieuwe stijl?
    Ook anderen ventileren hun frustraties in de kranten van vandaag. Spreken over identiteit kan voor hen niet, maar en passant betreurt men het dan wel dat Jan niet over de Brusselse identiteit sprak. Wat is dat dan, die Brusselse identiteit? Wie omschrijft die een keer voor mij? In het Nederlands als het kan.
    Een kritische noot over Reynebeau wordt hem ook verweten. Dat die man in zijn schrijfsels en op televisie anderen er door trekt, moet kunnen. Dat is de verdraagzaamheid die blijkbaar alleen maar in één richting mag werken. Niet iedereen mag kritisch zijn. Zeker niemand van de N-VA.
    Zo komt men er dan ten slotte bij dat de toespraak van Jan de federale onderhandelingen er niet gemakkelijker op zal maken. Wat had men gedacht? Dat de N-VA haar hele geloof over boord zou gooien? Kom nou. Me dunkt dat zijn oproep zeer duidelijk was. Meer dan een uitgestoken hand. De Vlaamse parlementsvoorzitter brak wel degelijk een lans om vanuit de twee identiteiten, de twee grote gemeenschappen van ons land, samen een toekomstproject uit te tekenen. Dat men dan in bepaalde Brusselse kringen zal moeten inbinden is blijkbaar aangekomen. Of kunnen diegenen die Jans toespraak er over vonden, mij dan hun invulling van het confederalisme eens geven? 
    Enfin, de Brusselse schepen van Vlaamse aangelegenheden Jean De Hertog die als eerste sprak, spande de kroon. Hij bejubelde Brussel als hoofdstad van Vlaanderen, Brussel (gewest?) en Europa. Hij krijgt geen kritiek. Dat hij België vergat wordt met de mantel der liefde toegedekt. Een Brusselaar die een Nederlands spreekt dat er van ver op lijkt, mag blijkbaar wat meer…

    Kris Van Dijck


    http://www.vlaamsparlement.be/vp/pdf/20102011/toepsraken/20100711_11julitoespraak_identiteit_en_autonomie.pdf


    >> Reageer (0)
    08-07-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Oranjegevoel
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Oranjegevoel
    Toen ik gisterenavond thuiskwam trof ik ons zoontje Brecht aan voor het televisietoestel, in een Spaans voetbaltruitje met de nr. 9: Torres. De wedstrijd Spanje – Duitsland was voor één kwart gespeeld. “Wat krijgen we nu,” was mijn eerste reactie: “supporter jij voor Spanje?” “Nu wel, maar zondag natuurlijk voor Nederland. Maar, voke, ik heb nog geen Holland-shirt…”, was zijn laconiek antwoord. Bovendien vertelde hij me een opmerkelijk plan. De avond daarvoor, tijdens de wedstrijd Nederland – Uruguay, had hij met een aantal van zijn voetbalgenoten (U 11 van Dessel Sport) een plan gesmeed. Ook zij willen (later) meedoen met de wereldbeker. Het plan luidde als volgt: we geven de provincie Luxemburg aan Luxemburg, Wallonië aan Frankrijk en Vlaanderen voegen we bij Nederland. “Dan kunnen ook wij meedoen. Iedereen content”, was zijn conclusie. Ik stond op het punt hem het nummer van informateur Bart De Wever te geven…
    Zo sluipt het Oranjegevoel onze huiskamer in. Ik ben daar echt niet beschaamd om, wel integendeel. Ik krijg er rillingen van als ik uit duizenden kelen het Wilhelmus hoor zingen. En hoe gepast de woorden van de volkslied. Zeker op de vooravond toen nog niet geweten was wie de mogelijke tegenstander zou worden als de finale zou bereikt worden; Duitland of Spanje? Het Duitsland van Willem de Zwijgers bloed, of het Spanje van de koning die hij eerde…*
    Het wordt Spanje. Het land dat geen volkslied heeft. Wel een hymne. Wel een melodie. Maar geen woorden. Over het grootste deel van het Iberisch schiereiland, Portugal buiten beschouwing gelaten, klinkt dan een la-la-la… De Spaanse nationale ploeg? Zeven kernspelers van Barcelona, de kroon van Catalonië. Van de elf spelers vijf Catalanen, twee Castilianen, één Andalusiër, één Asturiër, één Bask en één van Tenerife. Maar wel wervelend voetbal. Een streling voor het oog. De stijl van het grote Barça.
    De adepten van de “Masia”, de boerderij waar de jeugdopleiding van Barcelona zich bevindt. De Catalanen Puyol, Pedro, Piqué en Xavi, maar ook de Castiliaan Iniesta en de Argentijn Messi werden er gevormd. Het wordt voor mijn voetbalhart een verscheurende keuze. Barça of onze broeders uit het Noorden, maar waartussen ook innige banden groeiden: Johan en Jordi Cruyff, Koeman, Van Bommel, Rijkaard, Frank en Ronald de Boer, Bogarde, van Bronckhorst, Cocu, Davids, Hesp, Kluivert, Neeskens, Overmars, Reiziger, Witschge, Zenden,… Allen droegen ze het escudo van de Catalaanse trots.
    Het is dus zondag als het ware een beetje Barça – Barça...
    Ik kies zondag voor het noordelijke…

    Kris Van Dijck

    *
    Wilhelmus van Nassouwe
    ben ik, van Duitsen bloed,
    den vaderland getrouwe
    blijf ik tot in den dood.
    Een Prinse van Oranje
    ben ik, vrij onverveerd,
    den Koning van Hispanje
    heb ik altijd geëerd.


    >> Reageer (0)
    07-07-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De potten die de ketel verwijten
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De potten die de ketel verwijten
    Kritiek geven mag. Kritiek geven moet. Maar kritiek geven is pas zinvol als ze ook geloofwaardig is! Het laatste wat N-VA kan verweten worden is dat wij geen pogingen ondernamen om het zogenaamd lijstshoppen, om het kandideren op andere niveaus dan waar men een mandaat heeft, aan banden te leggen. Is het daar niet dat de discussie begint?
    Pogingen genoeg: in 2001-2002 Danny Pieters, in 2004 Geert Bourgeois en vorig jaar nog in de Kamer door de heer Jambon. Ook CD&V ondernam daartoe een poging in 2003, op voorstel van Servais Verherstraeten en Dirk Claes.
    Waar waren die partijen al die keren die nu hoog van de toren blazen bij de eedafleggingen van de ministers Bourgeois en Muyters? Of is het dat men de problemen alleen maar ziet als men in de oppositie zit? Iedereen vindt het bij zijn of haar eigen partij wel geoorloofd, en vindt het bij een ander er over…
    In 2004 trok premier Verhofstadt de Europese lijst. Patrick Dewael duwde de Vlaamse lijst als federaal minister van Binnenlandse Zaken en in datzelfde jaar nam staatssecretaris Van Quickenborne ontslag als staatssecretaris om hier de eed af te leggen, vervolgens opnieuw staatssecretaris te worden en zich hier te laten opvolgen. Diezelfde Van Quickenborne legde in 2003 in de Kamer de eed af als opvolger van Marc verwilghen om even later zelf opgevolgd te worden door Miquel Chevalier. Bart Somers zou burgemeester blijven van Mechelen, maar verscheen in het Vlaams Parlement nog niet eens twee en een half jaar later als minister-president. Geloofwaardigheid! In 2002, 2003, 2004 en 2009 was de VLD niet thuis. Nu blijkbaar wel!
    Andere partijen lieten Vlaamse ministers de lijsten trekken voor de Kamer, nietwaar collega’s van Groen!. De uitslag was van die aard dat beide dames, Vogels en Dua, in de Vlaamse regering ontslag namen als minister en zich lieten vervangen. Het waren toch verkiezingen voor een ander niveau, of ben ik mis?
    Bij CD&V zag ik federaal vice-premier Steven Vanackere in 2009 de eed afleggen als Brussels parlementslid, om even later opnieuw de rangen van de federale regering te vervoegen.
    Bij SP.a zie ik ook collega’s gaan en komen telkens er op andere niveaus verkiezingen geweest zijn…
    Vlaams Belang heeft zich natuurlijk nooit zorgen moeten maken over wie, waar minister is. Toch staan ook al hun “kopstukken” op alle lijsten die maar mogelijk zijn, en shoppen ze er dat het een lieve lust is. Zo zou ik nog een tijd kunnen doorgaan. In Vlaanderen… In Wallonië…
    Wat Lijst De Decker betreft kan ik kort zijn. Toon mij een lijst waar Jean-Marie niet opstond.
    Om maar te zeggen dat eenieder eens voor de spiegel mag gaan staan. Moesten wij alleen dan heiliger zijn de paus?
    Dezer dagen zijn velen in de ban van het wereldkampioenschap voetbal. Stonden honderdduizenden Vlamingen langs het parkoer van de Ronde van Frankrijk. In al die sportwedstrijden gelden regels. Het is niet zo dat de ene voetbalploeg geen en de andere drie vervangingen mag doorvoeren. Of dat de ene alleen de bal en de andere de man mag spelen. Noch dat voor de ene de buitenspelregel wel, en voor de andere niet geldt. Zo zullen in de Tour alle kandidaat tourwinnaars zelf de cols over moeten en geen hulpmiddelen mogen inzetten. In de politiek is het net zo. De regels die er zijn, zijn er voor iedereen. Willen we die veranderen? Jazeker, maar dan ook voor iedereen!
    Als N-VA werden ook wij gevat door vervroegde federale verkiezingen. Ook bij ons was het alle hens aan dek en trachten op een paar dagen tijd zo sterk mogelijke lijsten te maken. Zonder pre-campagnes om nieuwe mensen te lanceren. Ook wij moesten naar het front met onze “beste” kandidaten. Die kandidaten werden ook gevraagd dat te doen. En voor wie dat poenpakkers noemt. Ik daag de goegemeente uit: Hoeveel Vlaamse en Europese parlementsleden stonden een maand terug niet op de lijst? Hoeveel van hen investeerden niet in een campagne ten bate van hun groep, van hun partij? Tijd en middelen. Niemand van hen verdient daar nu één eurocent méér door.
    Ik hoop dat al diegenen die nu kritiek hebben, straks bondgenoot zullen zijn om écht voor die aanpassingen van de kieswetgeving te gaan. Onze teksten liggen klaar.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (1)
    18-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nil volentibus arduum
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Nil volentibus arduum
    Zeven jaar geleden, juni 2003, eerste verdieping, Barricadenplein 12, 1000 Brussel. Ik zie ons daar nog zitten: Geert Bourgeois, Frieda Brepoels, Bart De Wever en ikzelf.  Op de puinen van de Volksunie trachtten we het Vlaams-nationalisme met een modern verhaal, met een vernieuwende boodschap op het politieke toneel te plaatsen. Het leek ons allemaal te mislukken. De N-VA wankelde. Een kiesdrempel van 5% werd enkel in West-Vlaanderen gehaald. Alleen Geert haalde een kamerzetel binnen. In het Vlaams Parlement waren Jan Loones, wijlen Chris Vandenbroeke en ikzelf naar de achterste banken verbannen. De kneusjes van het Vlaams Parlement zoals Het Laatste Nieuws titelde. Het geld was zo goed als op. Het personeel werd afgedankt. Het secretariaat werd verkocht. We zaten aan de grond. Er werd met ons hardop gelachen. We zaten er verslagen bij; daar in het kantoor van de partijvoorzitter. Daar waar de Anciauxs, Schiltzen en Gabrielsen ooit heersten. Het einde leek nabij. Een finaal punt achter het Vlaamsnationalisme zoals wij dat invullen.
    Toch hielden we niet op. Het is van toen dat op mijn bureau een steen ligt met de inscriptie: “alleen dode vissen drijven mee met de stroom.” We zochten en vochten ons een weg in politiek Vlaanderen. We werden vergruisd, maar hielden niet op.
    We troostten onszelf met de woorden van de Vader des Vaderlands: “Het is niet nodig te hopen om te ondernemen, noch te slagen om te volharden.” We gingen door. We gingen in kartel met de CD&V met wie we een nieuw verhaal in én voor Vlaanderen schreven. We kochten en verbouwden een nieuw secretariaat. Langzaam stonden we op.
    2004: intrede in de Vlaamse regering en aan het roer een nieuwe, jonge begeesterende voorzitter.
    2006: onze stempel gezet in gemeenten en provincies en als klap op de vuurpijl een volstrekte meerderheid in Dessel
    2007: doorbraak van het kartel op federaal niveau en paars gebroken.
    2008: ontgoocheld en met een bedrogen gevoel braken we met het kartel. Opnieuw werd een stap in het duister gezet. Een stap in het onbekende.
    2009: een onverhoopt resultaat met zestien verkozenen in Vlaanderen en een zetel in het Europees Parlement. Tien nieuwe Vlaamse parlementsleden deden hun intrede. Tien nieuwelingen zonder enige parlementaire ervaring. Sommigen zelfs zonder enige ervaring in de politiek. Zij vonden er hun weg en de N-VA vormt er sindsdien een solide formatie.
    2010: een verkiezingstsunami trekt door het land en straks zit er een nog grotere groep in Kamer en Senaat, met in verhouding nog meer nieuwkomers. Op zeven jaar tijd de grootste fractie van het land.
    We moeten daar niet bevreesd voor zijn. Gaan ze dat aankunnen, wordt er al gepreveld. Jazeker, waarom niet? Nieuw bloed, nieuwe initiatieven, nieuwe gedrevenheid. En bovenal parlementsleden met een ideaal die ook beseffen dat het allemaal niet vanzelf gekomen is. Dat dit alles slechts mogelijk geworden is door de wil die we hadden om te slagen.
    Daar zit onze kracht!
    Wij hebben de woestijn gezien, gevoeld en geproefd. Wij weten wat incasseren is. Wij laten ons niet zo snel uit het lood slaan. En bovenal; bij ons heerst nog een echte loyaliteit. Geen gespin van binnenuit om eigen mensen op de bek te zien gaan. Niets van dat alles.
    De N-VA staat er, en ze staat er goed! Laat het een boodschap zijn aan allen in Vlaanderen: de aanhouder wint, want voor zij die echt willen, is niets onmogelijk!
    Mag ik zeggen fier en trots te zijn daar aan te mogen meewerken?

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (1)
    14-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bedankt
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    15.607 maal en nog veel meer:

    BEDANKT !!!!!


    >> Reageer (2)
    10-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dorpspolitiek in de Wetstraat
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dorpspolitiek in de Wetstraat
    De scheldbrief die de inwoners van Dessel van CD&V in de bus kregen, geeft blijk van een paniekreactie voor zondag. Na het buitenland bang gemaakt te hebben voor N-VA, is het nu aan de Desselaar. Dit omdat de opcentiemen op de onroerende voorheffing van 700 opgetrokken werden naar 900, nog steeds bij de laagsten in Vlaanderen! Ik ben benieuwd of ze in hun opzet slagen.
    In Dessel is het zo dat o.a. investeringen van het vorig bestuur de kosten van de gemeente uit de pan doen rijzen. Sportpark Brasel en de toeristentoren Sas-4 vergen extra personeel, verwarming, onderhoud. Met de eigenaars van de kinderopvang (grond in Witgoor en oud gebouw in Dessel) werden riante huurovereenkomsten afgesloten. Over de ganse lijn namen de brutolonen voor het personeel toe, terwijl er extra personeel aangenomen werd. Er ging steeds meer geld naar politie, onderwijs en de werking van het OCMW. Voor hulpbehoevenden! De kosten voor het huisvuil groeiden door het dak. Als je ons niet gelooft, vraag het aan IOK. Als het gaat over de extra investeringen die we aan de renovatie van onze pastorij moesten doen, waarvan we een sociaal huis maakten? De vorige bestuurders hadden het te klein ontworpen. Niet iedereen kon er in. Goed bezig mannen (ja vorige bestuurders waren allemaal mannen)... Voor die uitbreiding moesten we dezelfde materialen gebruiken aan dezelfde tarieven. Voordien door CD&V gekozen! En ondertussen namen we de beslissing om een extra pensioenreserve aan te leggen voor onze contractuele personeelsleden. Mensen die later een erg laag pensioen zouden hebben. Allemaal heel sociaal als je het mij vraagt.
    In 2002 verhoogden CD&V, VLD en SPA de opcentiemen van 564 naar 700. Toen luidde het dat het nodig was. Wel, nu is het ook nodig! We deden dat niet verdoken. We deelden het de Desselaar zelf mee. We schreven het al in de Betrokkenheid (N-VA maandblad in Dessel) en in het gemeentelijk infoblad De Desselaar van januari. We publiceerden het op de website van de gemeente en het verscheen in verschillende kranten. Nu komt CD&V er mee voor de dag, met de hoop de kiezer, bij godbetert federale verkiezingen, van ons af te wenden.
    Wij denken evenwel dat de Desselaar dezelfde behoefte heeft als pakweg de inwoner van Mol en Balen. Dat ook hier geïnvesteerd en gewerkt moet worden. Hoe zit het in die twee gemeenten met een CD&V bestuur? Hoe zit het daar met de opcentiemen? Reken je even mee? Wie in Dessel 250 euro betaalt, betaalt in Mol 347 euro en in Balen 389 euro. Wie in Dessel 400 euro betaalt, betaalt in Mol 556 euro en in Balen 622 euro. Vergeet ook niet dat de Desselaar maar 6% op de personenbelasting betaalt. De inwoners van Balen en Mol hoesten 8% op. Zo slecht is het in Dessel!
    De investering in de villa Verbeeck om er een politiewijkpost van te maken zal straks inkomsten genereren. De politiezone moet daarvoor huur betalen. De befaamde draaideur van het gemeentehuis is noodzakelijk om minder mobiele mensen toegang te verlenen. Niet nodig in de ogen van de christendemocraten? Goed om te weten. En keer op keer orakelen ze dat we moeten investeren in speeltoestellen. Als we dat dan doen, is het ook niet goed. Bovendien zit er meer dan 4 miljoen euro in het spaarpotje en komt daar straks nog 750.000 euro bij. In 2007 toen we begonnen zat er slechts 2 miljoen in. De leninglast nam van 2000 tot 2006, onder CD&V, toe met 6,7%. Bij ons verminderde die met 23.3% op drie jaar tijd. Van 2000 tot 2009 is dit een daling van 18,2%, en in 2010 wordt de schuld nog verder afgebouwd. Wat N-VA niet doet, is voor eigen gebruik in de kas graaien. Dat is iets wat CD&V niet kan zeggen.
    We kunnen best begrijpen dat goedkope taal sommige burgers aanspreekt, niemand betaalt graag meer geld. Maar met dergelijke brief de mensen wat onvolledigheden wijsmaken, daar is niemand bij gebaat. Hoe kan je nu in een bestuur nog samenwerken met dergelijke oppositie? Waar kan er een band van vertrouwen zijn? Neem het van ons aan… een verhoging van de onroerende voorheffing zou een noodzaak geweest zijn voor elk bestuur dat het goed voor heeft met gezonde gemeentefinanciën. CD&V maakt er nu alleen politiek misbruik van!
    Naar wij kunnen aannemen zijn de Desselaars voldoende verstandig om dit alles te doorzien.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)
    08-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Stop de paniekzaaierij
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Stop de paniekzaaierij 
    Sommige politici en media proberen paniek te zaaien bij de mensen. Sommigen vonden het zelfs nodig om over een “De Wever-spread” te spreken. Vandaag wordt aangetoond (o.a. door Geert Noels op zijn website: http://www.econoshock.be/2010/bart-de-wever-effect-in-oostenrijk/ ) dat de N-VA en eigenlijk de hele verkiezingscampagne met die plotse stijging van de spread niets te maken heeft.
    Dat dit land het internationaal slecht doet en weinig vertrouwen inboezemt bij de financiële markten, komt door de gigantische staatsschuld, het recent opnieuw fors gestegen begrotingstekort en het gebrek aan groeikracht in België. Dit lijkt ons veeleer de verantwoordelijkheid van die partijen die de voorbije jaren de lakens hebben uitgedeeld in de federale regering dan van een bescheiden oppositiepartij als de N-VA.
    De val van de regering draagt wellicht niet bij tot dat vertrouwen, maar ook die val kan bezwaarlijk de schuld van de N-VA genoemd worden.
    Desalniettemin hebben wij vandaag onze verantwoordelijkheid genomen en de internationale pers bij elkaar geroepen om hen gerust te stellen dat er helemaal geen reden is voor paniek. Dit land gaat door een moeilijke fase en moet drastisch hervormd worden, maar de splitsing staat niet op de agenda.
    De N-VA roept alle partijen in dit land op om te stoppen met paniekzaaierij, ten minste als men zichzelf nog een verantwoordelijke partij wil noemen.
    Samen met Vlaams viceminister-president Geert Bourgeois, Europees parlementslid Frieda Brepoels, professor socialezekerheidsrecht Danny Pieters en EVA-voorzitter Eric Defoort lichtte Bart De Wever voor de verzamelde binnenlandse en buitenlandse pers het partijprogramma toe en beantwoordde hij hun vragen. Hieronder vindt u de verklaring die zij aflegden.

    ***

    "Een overwinning van de N-VA zal niet het einde van België betekenen: wij willen geen revolutie, maar een zachte evolutie naar betere structuren. Onze tegenstanders in België blijven verwarring zaaien, ook al weten ze goed genoeg dat wij geen revolutie prediken, maar stap per stap willen gaan. Zij spelen met vuur. Zij nodigen de wolven in de schapenstal uit. Vandaar dat wij de markten gerust willen stellen. Maar wij willen meteen ook een oproep doen aan het adres van CD&V en van al onze tegenstanders. Een oproep tot staatsmanschap. Stop met de paniekzaaierij voor binnenlands electoraal gebruik, want het kan internationaal lelijke gevolgen hebben. Dit is onverantwoord.

    Een overwinning van de N-VA zal wel betekenen dat er eindelijk financieel orde op zaken gesteld wordt in dit land. Door de deelstaten financiële verantwoordelijkheid te geven is de N-VA de beste garantie op een snelle afbouw van het begrotingstekort. Met een drastische besparingsoperatie zoals in onze buurlanden zullen we de financiële markten snel gerust kunnen stellen.

    Duitsland kondigt aan dat het 80 miljard zal besparen, Nederland 30 miljard. Welnu, België moet zich in datzelfde traject inschrijven en zelf tegen 2015 22 miljard besparen. België moet de ambitie hebben om tot het groepje landen binnen de EU te behoren die een strikt begrotingsbeleid en gezonde staatsfinanciën nastreven. In Vlaanderen leeft dit debat al een tijdje. In Franstalig België moet dat besef nog groeien. Eventuele reden voor ongerustheid is dus veel meer het voorlopig nog onvoldoende besef bij de Franstaligen i.v.m. de nood aan drastische besparingen, dan wel een electoraal succes van de N-VA. Meer nog, een succes van de N-VA zou de markten vertrouwen moeten inboezemen. Want alleen dan zal er werk gemaakt worden van een cultuur van financiële verantwoordelijkheid.

    Een lange regeringsvorming hoeft niet gevreesd te worden, zeker niet als het van de N-VA afhangt. Wij zijn geen vragende partij om naar oeverloze onderhandelingen te gaan en weer maanden aan te modderen. Als de politieke wil bestaat om naar een confederaal model te gaan, dan moet dat binnen een normale termijn tot een akkoord kunnen leiden. Als blijkt dat men geen grote stappen wil doen, dan zal het zonder ons zijn. Dan zullen we het geen maanden laten aanslepen.

    De N-VA wil ook een beter bestuur van Brussel. De geweststructuur heeft geleid tot slecht beleid: verdrievoudiging van de werkloosheid, achteruitgang van de fiscale inkomsten, stijging van de criminaliteit, institutioneel waterhoofd… Wij willen efficiëntere structuren voor Brussel: minder politici, minder instellingen, een beleid gericht op activering en een financiële gezondmaking. Wij zien voor Brussel een structuur als stad, veeleer dan als gewest, maar staan open voor onderhandelingen hierover. Op één voorwaarde: het status quo kunnen we niet langer aanvaarden, er moet iets veranderen. Brussel moet beter kunnen.

    Laat ons van de nood een deugd maken. Externe financieel-economische druk moeten we als een hefboom gebruiken om de noodzakelijke hervormingen in dit land door te voeren. In het verleden was er ook steeds internationale druk nodig. Laat ons dit opnieuw doen. De N-VA is alvast bereid om haar verantwoordelijkheid te nemen. Meer nog, wij zijn de beste garantie voor die broodnodige hervormingen. Wij roepen alle partijen dan ook op om te stoppen met verkiezingspraatjes alsof we ons nog 7 miljard euro extra uitgaven kunnen permitteren. We zullen integendeel de broeksriem moeten aanhalen. En als we dat op een verstandige manier doen, kunnen we dat doen zonder de mensen al te zeer te treffen."
     


    >> Reageer (0)
    01-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Criminaliteitsbestrijding is kerntaak
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Criminaliteitsbestrijding is kerntaak
    Een veilige leefomgeving is één van de belangrijkste noden van mensen. Het is een basisbehoefte. Een overheid moet daar ook op inzetten. Zij is daartoe verplicht. Zij is daartoe gelegitimeerd. Dat je het heft in eigen handen kon nemen is niet meer van hier, noch van deze tijd. Maar doet de overheid dat voldoende? Een aantal recente gebeurtenissen en wezenlijke tekortkomingen doen mij concluderen dat we schromelijk te kort schieten. Dat we abdiceren. Dat we wetenschappelijke evoluties en technische mogelijkheden niet voldoende benutten.
    Het begint al bij de preventie. Toen ik een paar weken terug in Londen was, werd ik van op elke hoek van de straat in het oog gehouden door camera’s. Het heeft mijn bezoek niet minder prettig gemaakt. Wel mijn veiligheidsgevoel bevorderd. Herinner je de, opnieuw communautaire, discussie in ons land toen er onbemande verkeerscamera’s geplaatst werden? Niet alleen om op grote schaal pakkeman te spelen. Wel om de overdreven snelheden te lijf te gaan. De verkeersveiligheid te doen toenemen en minder verkeersslachtoffers te maken. Kijk maar eens hoe de voet van het gaspedaal gelicht wordt zodra er een camera opduikt. Resultaat van die discussie evenwel: honderden camera’s in Vlaanderen, een enkele in Wallonië. Alleen wat de opbrengst betreft is elke Belg dan weer gelijk. Of toch weer niet. Want omdat Wallonië groter is in oppervlakte krijgen ze meer middelen uit het verkeersboetefonds… gespijsd door de camera’s.
    Maar ook in de criminaliteitsbestrijding laten we kansen liggen. Bij vele delicten zou camerabewaking niet alleen preventief werken. De kans om daders te identificeren, te pakken, te vervolgen en te straffen zou er alleen maar bij toenemen. Maar, er zijn nog altijd verhelderende geesten in dit land die vinden dat privacy nog altijd belangrijker is dan het pakken van daders. Camera’s zijn dan nog altijd meer uitzondering dan regel. Onze privacywetgeving lijkt er meer op om criminelen te beschermen. Niet de slachtoffers. Niet de burgers. Wel ik ga daar niet meer in mee.
    Een ander voorbeeld. In vele delicten, zeker wanneer het om de persoonlijke integriteit gaat, vindt men DNA-stalen van de dader(s). Het kan toch niet zo moeilijk zijn om systematisch een DNA-data-bank aan te leggen. Dat doorheen de jaren opgebouwd wordt. Net zoals ze van mij weten waar, en met wie, ik samen woon, mogen ze ook mijn DNA-gegevens opslaan. Beeld je in dat we van elke burger de DNA-gegevens zouden hebben. Hoeveel eenvoudiger zouden we geen daders kunnen pakken. Bij inbraken. Bij moorden. Bij zedenfeiten. Ook hierin bestaat er een kloof tussen het Noorden en het Zuiden. Waar we dat in Vlaanderen vanuit een functionaliteit bekijken en er de positieve kanten van inzien. Zeggen ze in het Zuiden: non! En dus gebeurt er weinig of niks. In België bestaat een lijst van 20.000 mensen van wie het DNA gekend is. In het Verenigd Koninkrijk zijn er dat 4 miljoen. Zeg nu niet dat er daar twintig keer meer mensen wonen. 10 miljoen t.o.v. 60 miljoen. Van een verschil gesproken.
    Finaal belanden we dan bij het vervolgingsbeleid. Jonge criminelen die losgelaten worden terwijl de agent van dienst het PV nog aan het typen is. Het zijn clichés die echter nog al te vaak de krantenkoppen halen. En waar zijn! Het voorbije weekend in Bilzen nog. Als er dan toch plaatsen zijn in de instellingen, enkele dagen later, zijn de vogels gevlogen. Wat hadden ze gedacht? Dat die braaf thuis gingen zitten wachten? Kom nou. Probeer die gasten (en hun ouders, want zijn ze niet minderjarig?) dan maar eens tot andere gedachten te brengen. Ze lachen er mee. Ik zou het ook doen, ware het niet om mee te wenen.  
    Neen, criminaliteitsbestrijding is een kerntaak en die moeten we zeer ernstig nemen.

    Kris Van Dijck


    >> Reageer (0)


    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Blog als favoriet !

    Wie tevreden is met wat hij heeft is een gelukkig mens.
    Mijn favorieten
  • N-VA
  • N-VA Dessel
  • Dessel
  • Vlaams Parlement
  • Kris in het Parlement
  • Flor Van Noppen
  • Theo Francken
  • Vlaamsleeuwke

    Mijn favorieten
  • Paul Van Miert
  • Helga Stevens
  • Mark Demesmaeker
  • Iefke Hendrickx

    Archief per week
  • 05/05-11/05 2014
  • 28/04-04/05 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 17/03-23/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 03/03-09/03 2014
  • 13/01-19/01 2014
  • 18/11-24/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 16/09-22/09 2013
  • 09/09-15/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 20/05-26/05 2013
  • 25/03-31/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 04/02-10/02 2013
  • 31/12-06/01 2013
  • 17/12-23/12 2012
  • 26/11-02/12 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 24/09-30/09 2012
  • 02/07-08/07 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 05/03-11/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 06/02-12/02 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 19/12-25/12 2011
  • 12/12-18/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 28/11-04/12 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 15/08-21/08 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 23/05-29/05 2011
  • 09/05-15/05 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 18/04-24/04 2011
  • 04/04-10/04 2011
  • 28/03-03/04 2011
  • 21/03-27/03 2011
  • 07/03-13/03 2011
  • 28/02-06/03 2011
  • 21/02-27/02 2011
  • 14/02-20/02 2011
  • 31/01-06/02 2011
  • 10/01-16/01 2011
  • 27/12-02/01 2011
  • 20/12-26/12 2010
  • 06/12-12/12 2010
  • 29/11-05/12 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 16/08-22/08 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 12/07-18/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 14/06-20/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 27/04-03/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009
  • 26/01-01/02 2009
  • 12/01-18/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 29/12-04/01 2009
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 08/12-14/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 17/11-23/11 2008
  • 10/11-16/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 20/10-26/10 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 22/09-28/09 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 11/08-17/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 07/07-13/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 16/06-22/06 2008
  • 09/06-15/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 05/05-11/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 14/04-20/04 2008
  • 31/03-06/04 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 03/03-09/03 2008
  • 18/02-24/02 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 04/02-10/02 2008
  • 28/01-03/02 2008
  • 21/01-27/01 2008
  • 14/01-20/01 2008


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op http://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!