Aan alle bloggers. Deze blog is een eerbetoon aan broer Kris en mijn overleden familie, en uit respect voor hen verwijder ik alle ongepaste boodschappen uit het gastenboek. Dank voor uw begrip. Luc.
Ik droom van een huis tussen de bomen, om misschien vlugger bij jou te komen. Ik droom van bossen en het groen, om jou te horen, net als toen.
Ik droom van de vijver en zijn water, om jou te voelen, nu of later. Ik droom van de vogels in de lucht, om iets van je te horen, een gerucht.
Ik droom van het bouwen van jouw huis, waar ik nu woon, voel ik me niet meer thuis. Ik droom van jou en mijn verleden, waar jullie zijn, bestaat er geen heden.
Ik droom van ook tot jou te geraken, maar ik blijf over mijn familie waken. Ik droom om ook eens dood te zijn, bij jullie allen was het vroeger fijn.....
Broer Luc.
Vroeger.
Toen was het goed,
toen waren we bij elkaar.
Nu omdat het moet,
zoeken we, maar waar?
Het verleden, een verhaal,
om nooit te vergeten.
Het heden, moeilijke taal,
van mensen, goed geweten.
Geschiedenis schrijven,
algemeen, geen kunst.
Nu, geen familiebedrijven,
mijn leven is een gunst.
Als vroeger en verleden,
nu en morgen zijn geweest.
Verwacht boven en beneden,
de toekomst in uw geest.
Broer Luc.
Kris met Anneke.
Kris met Amir.
Kris, totaal onverwacht werd je uit ons leven gerukt. Stuurloos bleven we achter, met alleen de vraag: WAAROM?
Wat doet het ongelooflijk veel pijn, jou te moeten missen.
Samen genieten van kleine dingen ... een tasje koffie ... een goed gesprek, samen naar Planckendael, beestjes kijken, spelletjes spelen met de kinderen, gekke bekken trekken ....
Je kon het zo gezellig maken.
Nu ... is ons leven zo totaal anders geworden. We ontbreken soms de kracht om verder te gaan. Vroeger ging je immers altijd met ons mee. Waarom vonden wij dat toen toch zo gewoon?
Konden we nu nog maar even bij je zijn, nog even met je praten zoals we vroeger uren deden ....
Tekstje van Greet.
Kris, ergens op reis.
Walter,Luc,Georges,Kris,Marc
Kris op nieuwjaar 2004 met petekind Jef.
Hé, broer!
Hé, broer, hé vriend, dit heeft niemand verdiend. Ik heb weer zo'n pijn. Kon het maar als vroeger zijn.
Tot ziens waar ook naartoe. Ik weet een beetje de weg, maar hoe? Af en toe kijk ik omhoog. En zie ik je achter de " regenboog ".
Broer, Luc.
Het bewuste weekend is voorbij. 2 oktober 2004 zou jij, Kris, optreden met het vocaal koor Sarangi. Jij zou er 'Sunday' solo zingen, maar ja ....... Ik heb het dan maar in jouw plaats mogen doen. 't Was geen vergelijking met hetgeen jij kon. Zo'n stem heb ik dan weer niet. Maar Kris, ik deed het voor jou, om je nooit meer te kunnen vergeten. 't Was een beetje met de krop in de keel. Dank toch aan alle koorleden dat ik dit mocht doen. Dank voor het vertrouwen en dank voor de ongelooflijk familiale vriendschappelijke sfeer. 't Was een fijne zangavond. Dank je voor de eer voor mijn broer Kris. Het deed ons goed en het deed ook zijn vrienden goed.
Greet, Luc en kinderen.
Boezemvrienden. Vrienden voor het leven.....
Kris, ik heb het nog altijd zo moeilijk met je vertrek. Ons leven ging er zo anders uitzien. Jouw droomhuis, je honden, je auto, je eigen leven zou een aparte wending krijgen. Wij hadden een mooi doel om naartoe te kunnen gaan. Maar nu is ons enige doel het kerkhof. Ik wil elke dag bij je staan. Ik word er als het ware naartoe getrokken. Daar bij jou kom ik tot rust, daar bij jou vind ik de stilte die me enkel aan jou doet denken, en niemand die deze daar verbreken kan. In mijn leven nu, Kris, moet ik van de mensen precies gewoon maar verder gaan........ Dat kan ik niet, dat wil ik niet, dat mag ik niet..........
Er gaat geen week voorbij, of ik ben weer bij jou geweest. Je deed het dikwijls voor mij, voor ons, 't was echt een feest. Kris, ik mis je zo, ik mis je meer en meer. Het slijt niet, mijn verdriet wordt des te erger. Hoe langer de tijd, hoe groter het gemis.....
Luc.
Jokke, Georges.
Ik zat naast jou, naast je ..... lichaam. Je drukte zachtjes mijn hand, toen ik je zei: " Ik ben bij jou."
Je laatste minuten, ja dank je, zonder pijn, want je drukte bevestigend mijn hand.
Ik vroeg je om goeie dag te zeggen aan papa, mama, Marc, Walter en Kris. Je drukte zachtjes mijn hand.
En toen, ..... toen was je weg.
Liefste nonkel Kris,
Waarom juist jij? ... Er zijn zoveel mooie herinneringen, die ik nooit vergeet. ... Weet je nog die strip van Kiekeboe voor mijn verjaardag? ... Nu heb je er een paar gemist, maar ik lees ze wel voor je voor, in mijn gedachten.
Tinne. x x x
Kris met links vriend Dré in 1993.
Kris met vriend Luc.
Kris onder vrienden.
Tijd om iets te drinken. Was het koffie of wijn. Zie mijn ogen blinken, met vrienden is het fijn.
Het leven anders.....
Het leven, zo anders, zo kil. In mijn omgeving is het stil. Mensen begrijpen me amper of niet, schuwen mijn houding of verdriet.
Waarom is er zo weing begrip? Waarom mag ik niet treuren? Waarom is mijn weg een zware trip? Wat staat er me nog te gebeuren?
Met muziek kan ik me bezinnen. Met ' lopen ' verzet ik mijn zinnen. En soms schiet het mij te binnen. Om mijn leven te herbeginnen.
L.J.
Hé, nonkel Kris, we missen je. Waar ben je?
Moeilijk, hard verbitterd reageren, waarom vragen!!!!!! Is het dan niet allemaal genoeg geweest? Moest dit nu ook nog gebeuren? Ik voel me rot, ik voel me zo zielig, ik voel me zo verdrietig.........ik voel me.......! Het is allemaal moeilijk te vertellen, ik kan er niet steeds goed over praten.....het doet nog zoveel pijn. Ze zeggen soms, verdriet dooit, en misschien komt dit wel ooit, maar hoe ga ik er dan uitzien, dat weet ik nog niet? Moet ik er dan wel uitzien?
Geen dag, geen uur, geen minuut, geen moment gaat er voorbij voor mij zonder te denken aan wat ik zo mis........., zonder te kunnen vergeten waar ik zo van hield. En toch doe ik verder, is dit een automatische piloot, of is dit de gewoonte van het gemis, of wil ik het een ander niet laten zien......? Misschien is dit wel zo. Want wat ik voel doet zo'n pijn, dat ik niet wil dat een ander dit voelt. Misschien is deze pijn wel voor mij alleen, of is hij mij zo dierbaar.......
In memoriam Georges alias Jokke.
Hallo, dag allemaal, ik ben Georges Janssen geboren te Herentals op 29 april 1955. In Herentals ben ik mijn jonge leven naar verschillende scholen gegaan: - de kleuterschool, toen nog papschool genoemd. - de lagere school in de Hikstraat en dit tot het vierde leerjaar. - de voorbereidende school in het college in de Collegestraat.
Verder genoot ik van de geboorten van mij vier andere broers, terwijl ik ook moest groter worden. Maar erg groot ben ik echter niet geworden. Uiteindelijk bleef ik thuis de kleinste van gestalte. Je kunt en moet geloven dat ons ma en pa er alle moeite mee hadden om ons groot te brengen. Maar we groeiden op, we deden het. En toen we naar Turnhout verhuisden werden we al vlug "de mannen van Janssen" genoemd. Niet dat we zo berucht waren, maar vijf jongens op vier jaar, dat is een hele bende.... Ik was 11 jaar en zat in het zesde leerjaar toen we naar Turnhout moesten gaan wonen, want ons vader was directeur van de PIDPA geworden, regio Turnhout. Ik ging toen naar de voorbereidende afdeling van de Apostolieken naar school. Daarna doorworstelde ik de gehele humaniora van het St-Jozef-College der paters Jezuïeten. Na de humaniora studeerde ik voor Maatschappelijk Assistent te Diest.
Niet gemakkelijk om na mijn studies de geschikte job te vinden. Een aantal jaren heb ik wel gewerkt als opvoeder in de regio Antwerpen. Terwijl bood ik in Turnhout mijn diensten wel aan bij het J.A.C. = Jeugd Advies Centrum.
Naast de school had ik wel een aantal hobby's. Laat mij ze even opnoemen: - leider in de K.S.A.- jeugdbeweging - bondsleider in de K.S.A. - kampleider in de K.S.A. - judoca tot de bruine band - spelend lid in de voetbalploeg van F.C. VOPA - spelend lid in de volleybalploeg van V.C. VOPA - later scheidsrechter in dienst van de volleybalploeg - bestuurslid van VOPA - medeorganisator van de bekende VOPA-kwis - algemeen filosoof binnen de familie- en vriendenkring
Sommige van deze bezigheden hebben mijn verdere leven toch wat beïnvloed.
Jarenlang bleef ik me actief inzetten voor de K.S.A. Ook de VOPA bleef me mijn hele leven beheersen. VOPA staat voor: Voor Ons Plezier Alleen. En of dat voor ons plezier was. Niet alleen de sport op zich, maar ook het nasporten werd serieus beheerst en het werd als het ware een stuk van mezelf.
Sporten en nasporten vielen bij mij in de smaak, maar de VOPA als vriendenkring met zijn verschillende organisaties mocht er ook zijn. Het organiseren van de kwis werd een gewoonte, ja bijna een verplichting van jaren. Het was het grote evenement van de club om ons financieel wat recht te houden als club. Ik werd een onmisbare schakel in het opstellen van de kwisvragen. Maar daar kon ik mijn hart dan ook in ophalen.
Verder noemden mijn vrienden mij de filosoof, de stille genieter, de onzichtbare aanwezige. Mijn vrienden noemden mij de Jokke, en als Jokke ben ik voor hen door het leven gegaan. Van het leven heb ik zeker genoten en misschien vonden sommigen mij wat mysterieus. Maar anderen zich zien amuseren, was voor mij ook gelukkig zijn.
Misschien zijn mijn laatste jaren van mijn stille leven wat anders verlopen dan wat de mensen er hadden van verwacht. Maar weet wel dat het verlies van mijn ouders en nog drie andere broers ook voor mij harde noten om te kraken waren. Ik ging mijn leven veranderen, maar misschien heb ik een vreemde weg gekozen...... Ik voelde me de laatste maanden helemaal niet goed meer, en wist zeker welke weg ik op ging gaan.
Nog even dit, waar ik echt in mijn leven heel veel van genoten heb, dat is een rustige wandeling in de bossen en een frisse duik in het water van onze familievijver. Ja, af en toe een frisse pint, of duvel, dat sloeg ik niet af, al was het maar dat ik zo een beetje mijn zorgen kon vergeten. Achter een goed boek kon ik me uren verschuilen. En in de muziek kon ik wegdromen om het leven wat draaglijker te maken.
Eens lekker gaan eten bij familie, kennissen of met vrienden waren voor mij hemelse momenten. Af en toe eens mee op weekend gaan met de kameraden, dat kon je me niet beletten.
Ik droomde nog om mijn verjaardag aan de vijver te kunnen vieren met al mijn vrienden, maar mijn 50e verjaardag, die is me niet meer gegund.
Mijn beste kameraden dank ik om me toch in het ziekenhuis te komen bezoeken. Op 13april 2005 heb ik mijn laatste adem in het bijzijn van mijn nog enige broer mogen uitblazen.
Dank je wel allemaal dat ik van jullie een vriend mocht zijn. Geniet van het leven met volle teugen en drink regelmatig een pint.
Carpe Diem........en tot later.......de groeten...........
De Jokke.
Leven en dood.
Laat me maar doen. Even ben ik er niet. Verdriet, zoals ook toen. En jij, die mij verliet. Nee, het gras is niet groen.
Even wil ik met zonneschijn. Naast jouw graf alleen zijn.
Door jou breekt mijn hart. Omdat je er niet meer bent. Oh, jij die mijn leven tart. Dood, ik heb je herkend.
Luc.
Kris in Thailand.
Peter Kris met petekind Jef, samen de auto wassen.
Nonkel Kris en zijn getrouwe pet.
Wat ik je vragen wil.
Wat ik je vragen wil is: geef me op tijd een teken, laat me voelen hoe het verder moet.
Wat ik je vragen wil is: om met me de volgende weken mee te gaan, want dat doet me goed.
Wat ik je vragen wil is: sta maar eens achter een boom en verras me eens met een bezoek.
Wat ik je vragen wil is: te verschijnen als een mooie droom en met me te praten om een hoek.
Wat ik je vragen wil is: me te laten leven met jouw dood, me jou te mogen citeren in het leven.
Wat ik je vragen wil is: me jouw huis te mogen bouwen als nood, om nog meer naar jou te kunnen streven.
Wat ik je vragen wil is: om nooit te vergeten wat ik zo mis, om me te verdragen als ik me vergis, om een klein beetje vergiffenis, om in jouw huis een thuis te vinden, och Kris.
Ik had je nog zoveel te vragen.....
Van je broer Luc.
Dit hoorde het te zijn. Dit hoorde het te worden. Van jou moest het wezen. Het had voor ons een echte thuis bij jou moeten worden. Het huis in wording. Jouw huis bij het bos, ons bos, daar waar we in onze jeugdjaren zoveel gespeeld hebben. Jouw auto staat er ook. Die auto, dat ben jij, daar zit jij voor mij nog steeds in. Dit huis wil ik later Krisdream noemen. Jij hebt dit verdiend. Het is jouw levenswerk, en ik wil het zeker aan je opdragen. Het huis, het bos, de auto zijn voor mij symbolen om je nooit te mogen vergeten. Weet dat ik je soms nog achter een boom zie wegkruipen. Je kon dat vroeger zo subtiel. Soms zie ik je tussen wolken verdwijnen. Ben jij dat licht achter de wolken? Ook al ben je gestorven, voor mij ben je er nog en daarom heb ik jouw droomhuis laten geboren worden.
Beetje moe.
Ik weet niet goed meer hoe.....
Ik weet soms niet meer waar naar toe.....
Ik voel me soms een beetje moe.....
Ik voel me soms een beetje laf.....
Ik sta soms maar te staan bij je graf.....
Ik dreig te leven in snelle draf.....
Luc.
Wat ik zeker schrijven wil.
Wat ik zeker schrijven wil, is dat het leven voor mij totaal anders is geworden. Soms vraag ik me af waarom ik, waarom blijf ik nu nog over. Vele vragen komen in me op. Soms begin ik wel anders te denken. En wat me in het leven nu zeker meer en meer ergert, is dat we de dingen soms toch zo belangrijk vinden. Carrière maken, iemand zijn, populariteit, we pakken zo graag uit met uitzonderlijke dingen. Het maakt me allemaal niet veel meer uit. Ben je rijk of arm, ben je geleerd of minder geleerd, heb je een grote functie of niet, de toekomst die ik zo vaak ervaren heb, zal er voor iedereen zijn. Leven met gemis voor mijn familie is voor mij leven met de gedachte dat de dood voor mij er morgen ook zal staan. Leven met gemis is voor mij herinneringen laten bovenkomen hoe het vroeger was. Samen aan dezelfde tafel, en nu nooit meer..... Samen ravotten, en nu nooit meer..... Samen luisteren naar muziek, en nu nooit meer.... Samen herinneringen ophalen, en nu nooit meer...... Samen............, en nu nooit meer........... Ik vraag me steeds af, waarom we samen niet oud mochten worden.......
Kleine Kris in de wieg.
De vijf kleine jongens. Kris in het midden.
Fikske, de hond van kleine Kris.
Het gras staat hier erg hoog of waren we toen nog zo klein.
Stil staan.
Stil. Even is het stil. Even staan we stil.
In huis is het stil. Omdat jij er niet meer bent. Wat ik toch even wil, is jouw glimlach die mij verwent.
Dank je voor deze glimlach. Dank je voor mooie woorden. Dank je voor je liefde elke dag. Het ga je goed in andere oorden.
Even staan we stil bij je graf alleen. Even vertoeven we bij het groene gras, waar je foto pronkt op een steen, waar we dromen hoe het vroeger was.
In gedachte.....jij.
Even staan we stil. Even is het stil. Stil.
Luc.
Beste Greet en Luc.
In het vooruitzicht van Allerheiligen wil ik even stil staan bij het immense leed dat uw leven nog altijd beheerst..... Papa, Marc, Walter, mama, Kris, en Georges.......ze gingen allen uit je leven heen; veel te kort was hun leven, maar niettemin intens en doorkneed van minzaamheid en liefde.....Zal het ooit wennen hun aanwezigheid te missen en hun warmte niet meer te voelen....? Tijd heelt wonden, zeggen mensen, goedbedoeld, maar waarom , na al die jaren zoveel leed en verdriet, of is verdrietig zijn dan zo verkeerd....? Maar wie luistert nog naar ons verdriet.....alleen iemand met een meelevend hart. Mensen worden alleen geheeld als iemand het opbrengt een stukje mee op weg te gaan in nacht en ontij, want als iets liefs je verlaat, blijft nog altijd de liefde. Sterkte!!
Maria Janssen.
Stilte.
Soms, voel ik, zie ik, en hoor ik zelfs, de stilte in jou. Waar denk je aan? Neen, 't is te stil. Ik hoor het weer niet.
Jef Jr. Janssen.
Dat ik je ooit weerzie.
Je bent ver weg, maar toch zo dichtbij. Je bent hier en daar, en dan weer niet.
Je bent een weg ingeslagen, waar ik je niet kan volgen.
Maar nog steeds, koester ik de gedachte, dat ik je ooit weerzie.
Jef Jr. Janssen.
Morgen is een lange tijd, als je wacht. Gisteren ver weg, als je iemand mist.
Kris
In memoriam Daar is een lach en een traan.
Daar blijft de liefde bestaan.
Daar kust het leven de dood.
Oh, Kris, wat ben je groot.
GASTENBOEK BLOG (129)
05-06-2011
Reeds zeven jaar missen we jou...
Kris, reeds zeven jaar missen we jou.... Voor ons ben je nooit
'al lang geleden"
het verdriet en gemis blijven.... dag na dag....
05-06-2011 om 20:47
geschreven door Greet
29-03-2011
zo maar een reactie
Dag Luc
Het ontbreekt je vandaag aan moed. Daarom stuur ik je dit berichtje, dan gaat het je morgen vast wel weer goed.
Sonia
29-03-2011 om 01:31
geschreven door Sonia Vermeylen
05-01-2011
Herinnering
Herinnering Als dit het einde is en verder niets dan is er leegte gemis, verdriet en tranen om wat eens was en niet meer is Maar er is meer dan lijf en leden veel meer want wat een mens bezielt dat is, dat was zijn geest, zijn kracht zijn denkvermogen alle gaven van zijn hart: zijn goedheid grenzeloos de sterkte van zijn woord zijn hartelijk gebaar Dat alles leeft leeft voort in die hem kenden die van hem hielden en blijven houden omdat zijn geest nooit, nooit vergaat
(auteur onbekend)
05-01-2011 om 16:49
geschreven door MONIQUE
27-07-2010
De strijd tussen leven en dood.
Lieve Luc en Greet,
Ik vind het enorm knap dat jullie zoiets doen. Het is echt een eerbetoon aan hoe graag jullie deze mensen gezien hebben. Het is ook helemaal niet gemakkelijk om met zo een verdriet om te gaan. De kracht halen om zoiets moois te maken, terwijl je toch al zoveel verloren bent. Dat betekend enkel dat je een enorm goed mens bent! Ik ben er zeker van, dat je broer Kris, en alle andere aan wie deze prachtige blog toebehoort, je enorm dankbaar zijn. En zij zullen jou net zo hard missen, net zoals jij ze mist. Ik wou alleen maar even zeggen, dat ik het enorm knap vind dat jullie dit hebben gedaan. Ooit op een dag, hoop ik dat ze dit ook voor mij zouden doen. Liefs, Elisabeth.
27-07-2010 om 21:10
geschreven door Elisabeth
05-07-2010
Een groetje
Dag Luc en Greet,
Het gedicht "Je staat er alleen voor" raakte me weer tot diep in mijn gewonde ziel. Want zo is het, lieve Luc, er mogen nog zoveel mensen je willen troosten, het pijnlijke gemis in je borst voel jij alleen. Dat heb ik helaas ook ondervonden. Daarom hou ik me sterk in gezelschap en probeer zo gewoon mogelijk te doen. Mijn omgeving denkt wellicht dat ik er stilaan "door geraak". Maar niets is minder waar. De tranen vloeien als ik alleen ben. Door de leegte die mijn zoon achterliet mis ik mijn ouders en familie nog meer. Ik denk dat jij hetzelfde voelt. Knuffel in verbondenheid, ook voor Greet
Lieve uit het Gedichtenhuisje
05-07-2010 om 20:08
geschreven door Lieve
11-06-2010
even iets schrijven
Hallo Luc
Even iets schrijven totaal onverwacht zomaar een tekstje omdat ik even aan je dacht
je collega Sonia
11-06-2010 om 00:55
geschreven door Sonia Vermeylen
02-06-2010
Een hand...
Een hand,een woord, een gebaar doen zo goed als je iemand die je lief had verloren hebt. De lege plek,het doet zo'n pijn maar in gedachte zal je altijd bij ons zijn.
Monique
02-06-2010 om 20:40
geschreven door MONIQUE
09-05-2010
Lieve groetjes vanuit De Klinge
Ik kom je een fijne zondag wensen
09-05-2010 om 19:54
geschreven door Lana & Pip
29-04-2010
Mede leven
Dag Luc Mij ken je niet..maar ik jou wel een beetje toen ik alles gelezen had. Ik was echt verbijsterd. Ook mij is vreselijk verdriet niet voorbij gegaan in het leven. Dit is zo erg...maar Luc het is zoals het is, wij mensen kunnen ondanks al onze vragen daar niets aan veranderen. Ik ben erg begaan met jou maar ook met je zo lieve vrouw Greet . Wat moet dit ook voor haar allemaal moeilijk zijn geweest hoe machteloos moet ze zich gevoeld hebben. Ik zou pagina's vol kunnen schrijven maar toch wil ik zeggen wat fijn dat mensen die groot verdriet treffen elkaar kunnen steunen en begrijpen via deze sites, alle lof daar ook voor. Lieve Greet ook mijn leven ligt totaal overhoop momenteel het verdriet is onmenselijk groot.. maar toch we proberen elke dag maar weer wat .Heel veel liefs en sterkte van @ns V http://blog.seniorennet.be/autofreak/
29-04-2010 om 01:02
geschreven door Ans Visser Helmes
12-03-2010
Hallo Luc en Greet
Wat een mooie gedichten lees ik weer. Vooral in "Gewoon een dag" vind ik veel van mijn eigen gevoelens terug. En "Wat een wereld" herken ik nog van vroeger, toen ik nog werkte.
Dag Luc via via kwam ik op je site. Het is een mooi eerbetoon aan je broer, je gedichten zijn mooi en aangrijpend. Zelf ben ik mijn zoon verloren in een verkeersongeval Ook Marleen is haar zoon verloren in het verkeer. We begrijpen je gemis en verdriet als geen ander. Warme groet in verbondenheid van Caroline en Marleen. http://www.bloggen.be/davyke/
27-01-2010 om 16:38
geschreven door CAROLINE EN MARLEEN
17-12-2009
goede middag
ben ook eens op je blog komen lezen, en begrijp je gedichten, iemand verliezen doet onnoemlijk pijn, je voelt ze steeds lang voelde ik me zelfs schuldig als ik eens lachte want mijn zoon was er niet meer dus ik moest ook niet lachen hij is als para gesneuveld in Kigalie in 1991, het doet nog steeds even pijn, soms hoop ik dat ik hem nog eenmaal mama kon horen zeggen, maar ik weet dat het niet meer kan
wens jullie heel veel sterkte in je verdriet vooral deze dagen zijn hard lieve groetjes aline
Erg lief van je Greetje om telkens weer aan ons Kelseyke* te denken. Vier jaar woont hij nu in de hemel, pffft! het lijkt net of hij gisteren pas is heengegaan. Denk nog iedere dag aan ons venteke. Mooie tekst bracht je mee hoor Greet en aangrijpende lieve woordjes, dankjewel, ook van de mama van ons Engeltje. Luc, ben hier weer effie blijven hangen natuurlijk, waar blijf je die mooie ontroerende teksten en gedichtjes toch halen? Nogmaals bedankt Greet om er altijd te zijn, lieve groetjes nog van mij en dikke knuffels voor de kinderen xxx Jou jullie taai hé!
30-11-2009 om 17:11
geschreven door ons mams
16-10-2009
Goedeavond Luc,
via,via hier aan gekomen,wat schrijf jij prachtige aangrijpende,maar mooie gedichten,Luc.(mijn jongste zoon heet ook Luc)
met tranen in mijn ogen heb ik hier zitten lezen,
en voel heel erg met je mee,de pijn het onbegrip,en het verdriet
van je broer Kris,en je andere broers,ouders en familie
heel veel sterkte,en blijf maar schrijven,ik kom zeker nog eens lezen.
Ik zie je in bloemen ik zie je in de zon. Als ben je niet meer zichtbaar, ik speur je warmtebron. Steeds voel ik jou nabijheid. B steeds ben je om me heen. Door wat we samen hadden voel ik me niet alleen.
(auteur onbekend)
Monique
15-10-2009 om 17:30
geschreven door MONIQUE
22-09-2009
Hallokes dag Greet en Luc,
Kom je effie bedanken Greetje om aan de verjaardag van ons Kelseyke* te denken, ook een grote dankjewel van z'n mama! Hopelijk gaat het een beetje goed met jullie? Luc, je hebt hier weer mooie teksten en gedichten neergeschreven, je kan het allemaal zo mooi verwoorden wat je voelt. Het is 5 jaar geleden dat Kris* is heengegaan, het went nooit hé, het gemis wordt steeds erger, het stille verdriet blijft. Veel sterkte nog voor jullie allemaal! Lieve groetjes nog hoor Greet en Luc en een dikke knuffel voor Jefke, Anneke en Tinneke xxx Fijne verdere week nog, daaaaag.
22-09-2009 om 01:40
geschreven door ons mams
02-09-2009
Vopa
Luc, ik heb je verhaal gelezen en ben lang stil geweest. Dit is niet te vatten. Mijn geheugen laat mij om de één of andere reden heel erg in de steek. Ik weet niet veel meer over vroeger. Maar het open huis aan het Congopleintje met veel ambiance en de typische jongesachtige (hoe kon het ook anders), altijd vrolijke, sfeer herrinner ik mij alsof het gisteren was. Ik was intern en dan nog bij de Jezuieten, kende niet dat thuisgevoel. Jij had vier broers op een afstand van enkele jaren. Ik had één broer die vijf jaar jonger was, nauwelijks contact.. Jullie familie was voor mij een openbaring waar ik wonderlijk naar keek en blij was dat ik er mee mocht van genieten. Nu is ons huis ook een open huis. Ik heb een lieve vrouw en drie zonen van 21, 19 en 18 jaar. Ons huis lijkt nu een beetje op het jouwe van vroeger, zeker in de weekends of de vakantie. Veel ambiance, veel volk. Grote kookpotten want we weten niet met z'n hoevelen we aan tafel gaan. Aan een ronde tafel vind je gelukkig altijd nog een plaatsje. Ik kijk een beetje van op afstand naar het gebeuren, neem af en toe deel aan intense gesprekken, meestal over politiek... Zoveel energie, zoveel verbaal geweld, nog altijd zoveel geplaag, zoveel rommel... Met melancholie tel ik soms de uren af dat ze allemaal naar hun kot in Antwerpen vertrekken en begin ik al te tellen wanneer ze weer thuis komen. Ik kan het mij niet voorstellen ook maar één zoon of vriendin van, pijn te zien lijden, laat staat voor eeuwig te moeten missen. Ik kan het mij niet voorstellen. Ik kan het mij echt niet voorstellen. Ik kan mij dus ook niet voorstellen wat jij hebt doorgemaakt en hoe je dit moet verwerken. Ik kom je graag eens opzoeken, al was het maar om nog eens over onze topvoetbalploeg,Vopa, te mijmeren. Vergeef me als ik daarna misschien niet veel meer kan zeggen.
02-09-2009 om 07:53
geschreven door Gie Verbunt
16-07-2009
Een groetje
Dag Luc en Greet,
Weer ben ik hier op bezoek geweest. Tijdens het lezen van het leven van Kris zijn me verschillende zaken opgevallen. Jullie zijn in Herentals geboren. Daar ben ik als kind jaren op vakantie geweest bij mijn peter Frans Huysmans. Later verhuisden jullie naar Turnhout en daar woonde een nicht van mij, Christiane Huysmans. Zij baatte een tankstation uit, overgenomen van haar vader. Je broer Kris werkte in Hoboken. Daar heb ik ook 30 jaar gewoond en gewerkt. Raar toch hoe klein de wereld is, he...
Vijf eenzame zomers met vijf stromende tranen over de winterse wangen vijf eenzame dieptes van onze harten waar vijf lichten van liefde nog steeds schijnen elke lente ontbloeit er een nieuw licht dat nog sterker schijnt dan de laatste om ons nooit de weg naar je te laten verliezen in de duisternis van verdriet
05-06-2009 om 21:02
geschreven door Naomi
nu , vandaag, 5 jaar geleden
Nu, vandaag, moeten we Kris al 5 jaar missen. Maar diep in ons hart blijft Kris voort leven, als iemand die we niet kunnen en zullen vergeten. Luc, Greetje, Jef, Tinne en Anneke, in kleine dingen van elke dag blijven de mooie herinneringen Kris in leven houden. Zoals de barbecue in Hulsen, de mooie momenten aan de vijver, de kleine attenties op onze verjaardag. Kris is er precies nog altijd bij.
Van Lisette en Louis
05-06-2009 om 17:07
geschreven door Lisette en Louis
Ik mis je.....
Kris,
Jij duikt telkens weer op in mijn herinnering Onverwachts, vaak als een onzichtbare geur op een bospad
Je gedaante meen ik soms ineens ergens te zien
je bent voorbij maar ook niet Je bent meer een schaduw achter mij
Mijn leven gaat door niet zonder maar met jou
Je was niet alleen van gisteren Je bent ook van vandaag en morgen
(auteur onbekend)
Maar na vijf jaar net als de zon ben je steeds dicht bij ons.... Ik mis je Kris
liefs Greet
05-06-2009 om 11:21
geschreven door Greet
26-05-2009
Buitengewoon
Buitengewoon
Zal het ooit wennen, jouw stem niet meer te horen ? Zoveel hadden wij elkaar nog te vertellen. Zoveel wou ik je nog vragen. Het antwoord heet nu stilte. Zal het ooit wennen, jouw gezelschap te missen ? Zo leeg die plaats aan tafel. Zozeer mis ik die gulle lach. De wijn smaakt nu niet meer. Zal het ooit wennen, jouw warmte niet meer te voelen ? Zo geruststellend, jouw levensadem. Zoveel wou ik nog van je houden. Nu is er alleen die kilte. Zal het ooit wennen, jouw naam niet meer te noemen ? Zo teder als een kreet. Zo wou ik je nog roepen. Jouw naam klinkt nu als een echo. Het zal wel wennen, zeggen de mensen;de tijd heelt, zeggen ze goedbedoeld. Maar ik wil niet vergeten, ik wil het niet gewoon worden. Jij was ONVERGETELIJK BUITENGEWOON. (Jan-Frans Lindemans)
26-05-2009 om 20:38
geschreven door MONIQUE
12-05-2009
Een hele fijne dinsdag,dikke knufjes.xxx.
12-05-2009 om 14:24
geschreven door Mieke
27-04-2009
Dank je
Bedankt om een berichtje bij mijn broertje te plaatsen Prachtige aangrijpende gedichten lees ik hier De meeste moet ik met een krop in mijn keel lezen Verschrikkelijk Wat zijn jullie een sterk paar Om zoveel verdriet samen te kunnen verwerken Nogmaals dank voor je berichtje Greet Ik ben niet zo goed in gedichten schrijven,maar schrijf zo een beetje het verdriet van mij af Alsof ik zo toch nog een beetje met mijn broertje kan praten Mijn neefje is nu in Juni een jaar geleden overleden(zoon van mijn zus) Het doet zo een pijn om mijn zus zoveel verdriet te zien hebben Maar ik kan er alleen maar voor haar zijn Sterkte in jullie verdere leven Want het gemis gaat nooit over
27-04-2009 om 13:47
geschreven door Sonja Tans
23-04-2009
Ik kom je nog wat moed geven
Dag Kris en Greet, ik heb nu ook een blog bij Seniorennet, natuurlijk over onze Bart. Net zoals Kris kan ik over niets anders gedichten schrijven sinds hij overleden is. Dikke knuffel voor jullie.
23-04-2009 om 23:03
geschreven door Lieve
22-04-2009
Hoe kan het
Ik ben hier terecht gekome via doden zijn niet stil.Mijn broertje staat daar ook.Maar wat jullie meemaken??????????Hoe bestaat het toch.Vier van de vijf zonen overleden,hoe kan het toch in één familie.Je moeder en je vader wat ook niet lang hier op aarde mochten zijn.Ik heb er geen woorden voor.Wat bent u een sterke persoon om met al dat verdriet verder te kunnen.Mijn woorden schieten te kort.Ik wens u in u verdere leven heel erg veel sterkte
22-04-2009 om 15:03
geschreven door Tans Sonja
13-04-2009
Piep, een hele fijne paasmaandag! Dikke knufjes.xxx.
13-04-2009 om 08:35
geschreven door mieke
11-04-2009
Hallo dag Luc en Greet,
Prachtige gedichten heb ik hier weer gelezen hoor Luc, jij kunt het allemaal zo goed verwoorden! Lees ook dat jullie hebben moeten afscheid nemen van jullie moeder, schoonmoeder en Bomma, m'n oprecht medeleven, een dierbare verliezen doet heel veel pijn. Mooie tekst heb je over haar geschreven Luc. Greetje, wil jou ook bedanken voor de bezoekjes aan ons Kelseyke*, ook voor de mooie en lieve steunende woordjes. Wij vinden het echt fijn dat je regelmatig een kijkje komt nemen op de sites. Ik wens jullie en de kinderen nog een Zalig Paasfeest toe! Heel veel liefs en een dikke knuffel voor jullie allemaal van ons mams, oma van Engeltje Kelsey* xxx
11-04-2009 om 03:19
geschreven door ons mams
04-04-2009
Onvergetelijk
Onvergetelijk
Wie bemind werd en beminde laat meer dan een leegte achter. Hij is onvergetelijk,onherroepelijk. Zijn naam werd genoemd Zijn gezicht wordt niet gewist.
04-04-2009 om 17:18
geschreven door monique
21-03-2009
voor Luc ...
Dag Luc,
Ik kreeg vandaag een berichtje in mijn gastenboek van Greet. Mijn teksten gaan vooral over het verlies van Benjamin, mijn jongste zoontje. Hij was pas zes toen hij stierf aan kanker. Sedertdien bleken pen en papier de beste hulp om dit verdriet te plaatsen. Jij schrijft ook, ik hoop uit de grond van mijn hart, dat jouw gedichten een beetje balsem mogen zijn op de altijd weer snijdende pijn.
Voor jou ...
mijn broer
nu jouw silhouet bijna niet te herkennen
langzaam verdwijnt naar vaag en schimmig in de grijze mist van vervlogen jaren
wuif ik je elke nacht toe gewikkeld in doorkijkverdriet
mijn zwevende hand als een zomerse vlieger die stilaan kracht verliest op plots gevallen wind
eenzamer dan ooit
droom ik jou dichtbij dichter dan dicht
jij ... verborgen beeld in mij
Doris Dorné
Luc, Kris vergeten ... kan niet, mag niet, moet niet. Met warmte,
Doris
Doris Dorné
21-03-2009 om 20:14
geschreven door doris dorné
20-02-2009
Een steuntje
Dag Luc, ik ben nog eens op bezoek geweest. Wat zijn je gedichten toch mooi, triest maar zo mooi. Je verwoordt wat ik ook voel: onmacht, pijn en onbegrip voor zoveel onrechtvaardigheid. Waarom moet de ene zoveel verdriet dragen en weten anderen niet waar je het over hebt? Waarom mogen sommigen zo oud worden en moeten anderen zo jong van ons heen? Ik zit ook met zoveel vragen en verdriet en zoek dan een uitweg in schrijven, net zoals jij... Nog heel veel sterkte. Warme groet in verbondenheid, Lieve uit het Gedichtenhuisje
20-02-2009 om 00:51
geschreven door Lieve
13-02-2009
voor MAMA
Mama nu zit je alleen thuis met onze arno ma weet dat iedereen er voor je is en dat ik me niet vergis misschien laat ik het niet merken maar weet je je bent de beste mama !!!! xxxx
13-02-2009 om 10:20
geschreven door Anneke
16-01-2009
Voor jou
Those we lost are no longer where they were but are always where we are.
Auteur onbekend
Lieve papa Ik heb dit tekstje gekregen van Jill, het doet me er aan denken hoeveel ik hen mis.
xx Tinne
16-01-2009 om 19:27
geschreven door tinne
29-12-2008
verdriet
het leven lijkt soms zo normaal maar een ieder heeft zijn eigen verhaal jou verhaal en verlies heeft mij diep geraakt en nog weer eens bewust gemaakt van de oneerlijkheid soms van het leven wat moeten mensen soms veel opgeven ook bij ons klopte de dood aan de deur wij moesten onze man en papa laten gaan vaak voel ik mij een enorme zeur omdat ik hem niet wilde laten gaan maar ook hij kon niet kiezen en moest zijn leven verliezen wat overblijft is een enorme pijn die pijn zul jij ongetwijfeld ook voelen en dan is het fijn dat er mensen zijn die met je meevoelen
ik wens jullie heel veel sterkte met jullie enorme verdriet vr groet Willy
29-12-2008 om 14:20
geschreven door willy van den dijssel
20-12-2008
Effie vervolg van berichtje hieronder, sorry hoor!
Volgende week wordt het hier een beetje hectisch druk, hihihi, daarom! Zal blij zijn dat deze dagen weer voorbij zullen zijn; in deze periode voelen we het gemis van onze dierbaren weer een ietsie pietsie meer nietwaar. Jullie zullen het nu ook niet gemakkelijk hebben! Dikke knuffel voor jullie allemaal van Yvette, ons mams, oma van engeltje Kelsey* xxx
20-12-2008 om 16:13
geschreven door ons mams
Lieve Greet en Luc, kom jullie nu al een Zalige Kerst en een Gelukkig maar vooral Gezond 2009 toewensen! Volgende week
20-12-2008 om 16:01
geschreven door ons mams
02-12-2008
Hey dag lieve Greet en Luc,
Eindelijk nog eens bij jullie geraakt, amai was lang geleden hé, shame on me, hihihi! Maar ja, ik vang ons Zita op als haar mama gaat werken en dit is toch behoorlijk vermoeiend hoor, val 's avonds dikwijls in slaap voor de pc, hahahaha! Enfin, heb hier nog eens effie bijgelezen en ik moet zeggen dat je gedichtjes toch weer heel mooi en ontroerend geschreven zijn Luc! Je hebt nog zoveel pijn en verdriet, voel je zo aan als je de teksten leest. Kris* z'n verjaardag, de kerkhofwandeling, echt heel mooi hoor! Voor iedere kwaal is er een medicijn of is er een zalfje, maar zo'n zalfje kan je niet aan je hart smeren om de pijn te verlichten. Ze zeggen dat de pijn wel slijt maar het gemis wordt steeds groter, het went nooit. Ik wens jullie nog veel sterkte toe hoor, ik weet hoe het voelt. Kerst en het Nieuwe Jaar komen d'r ook weer aan, normaal een gezellige periode voor iedereen, maar van mij mag het al januari zijn hoor, pffft! heb een hekel aan die feestdagen en dat opgefokt gedoe! Maar soit. Greetje, wil jou ook weer hartelijk bedanken voor je lieve berichtjes bij ons Kelseyke*, ook van z'n mama, maar dat weet je wel hé! Echt lief dat je onze Kelsey* z'n Engeltjesdag niet bent vergeten! Een grote dankjewel voor de steun, zoiets doet altijd goed nietwaar! Met ons Zita gaat het alsmaar beter, kun je wel lezen op haar beebiesite hé, zij wordt nu bijna één jaar, pffft! gaat vooruit hé! En onze Tobi is natuurlijk een beetje verwend, kun je denken! Hij doet het ook goed, hij kruipt niet maar "schuift" vooruit op z'n buik, raar zicht hoor, hahaha! Nog effie en ze lopen alletwee.....en wij worden intussen ook maar ouder hé, hihihi! Voel het goed als ik met de baby's bezig ben zulle! Greetje en Luc, ben blij dat ik hier nog eens een kijkje ben komen nemen hoor, ik wens jullie nog alle liefs toe, ook voor de kinderen! Nog vele lieve groetjes en een dikke knuffel van Yvette, ons mams, oma van 12 bengel(tje)s en 1 engeltje xxx daaaaaaaag.
02-12-2008 om 00:59
geschreven door ons mams
21-11-2008
Vriendelijke groetjes van Trucker_John
21-11-2008 om 23:02
geschreven door Trucker_John
04-11-2008
Verdriet
Verdriet
Nu is het toch wel over? Dat is wat ze zeggen. Nu gaat het toch weer goed? Dat is wat ze denken. Niet wetende dat het slecht is, lig ik nu te huilen. Ik lig te huilen om hem, die me geen warmte meer geven, de warmte die ik zo mis
04-11-2008 om 19:53
geschreven door monique
14-10-2008
Niemand
Niemand die het weten kan Hoeveel ik van je hou Niemand die me troosten kan In mijn verdriet om jou Niemand die begrijpen zal Hoe vreselijk ik je mis Niemand die beseffen zal Hoe erg die pijn wel is
14-10-2008 om 20:04
geschreven door monique
Weer een verjaardag voorbij
Weer een verjaardag voorbij
Weer een verjaardag voorbij, zonder hoodfrol of hoofdpersonage. Het blijft nog steeds moeilijk hierbij.
Steeds weer dat gemis, pijn, rouw en verdriet. Een impasse. Lastig te beseffen dat het zo is.
Is dit toch moeilijk te verstaan, dan is dat normaal. Niemand weet echt hoe je er mee moet omgaan.
Jef Jr. Janssen
14-10-2008 om 09:41
geschreven door Jef Jr. Janssen
28-09-2008
Familie.
Familie.
Zonder..., zonder iemand, zonder iemand om je heen, zonder iemand om je heen die je lief hebt, zonder hen, zou niemand kunnen. Zonder hen, zou alles moeilijker gaan, zonder hen, ga je een andere baan op. Familie, zonder hen heb je niemand.
An Janssen.
Met dank aan An tot het maken van dit aandoenlijk gedichtje. Het is en blijft een teken dat je geliefde mensen, die heengegaan zijn, niet zomaar kunt vergeten.
28-09-2008 om 18:00
geschreven door luc janssen
04-08-2008
Mooiste herinnering
Mooiste herinnering<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Nu moet ik verder zonder jouw Je stem zal ik nooit meer horen Nooit meer jouw armen om mij heen Ik voel mij hopeloos alleen De mooiste herinnering zal zijn mijn hele leven met jouw, dat was fijn.
04-08-2008 om 19:12
geschreven door Monique
Stil in mij
Stil in mij<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
het is stil in mij alleen loze woorden schieten voorbij het is stil in mij jou verliezen is zwaar het is het stil in mij mijn hoofd is leeg het is stil in mij ik zie je voor met je stralende lach je mooie ogen je fijne karakter zo zal ik jou blijven onthouden maar op dit moment is het stil in mij.
04-08-2008 om 19:04
geschreven door Monique
01-08-2008
Hallo!
Hallo, je hebt een mooi blog!!! Proficiat!
Kijk zeker ook eens op deze blogs!
01-08-2008 om 22:12
geschreven door Actieve bloggers :-)
13-07-2008
mijn jongste zoon
Lieve Mensen,
Bedankt voor het schrijven in het gastenboek van mijn zoon en kleinkinderen, ik ben natuurlijk meteen hier gaan kijken op deze site.
Wat hebben jullie veel meegemaakt, wat een mooie gedichten heb ik hier gelezen, ik heb bewondering hoe jullie hiermee omgaan.
Ik heb geen woorden meer, alleen maar
Heel veel sterkte en kracht. Liefs Bep
13-07-2008 om 00:44
geschreven door Bep
08-07-2008
Hallokes dag Greet en Luc......
Pffft! effie de tijd gevonden om eens te komen piepen hoor! Amai Luc, prachtige teksten heb ik hier weer bijgelezen. "Vier jaar later" vind ik echt heel mooi geschreven! De tijd heelt niet alle wonden, hij verzacht alleen de pijn, zonder Kris* zal er blijvend een enorme leegte zijn. Greetje jou wil ik speciaal bedanken voor de lieve steunende woordjes bij ons Zitake en bij onze Kelsey*, lief van je hoor om zo trouw altijd langs te komen! Een grote dankjewel ook van de mama's van de baby's hé! Met Zita gaat het nu beter dankzij haar medicatie, afwachten dus wat ze volgende week in Leuven gaan zeggen hé! Hopelijk mag ze de medicatie binnen enkele weken terug gaan afbouwen maar zoiets moet in alle voorzichtigheid gebeuren hé. Duimen maar! Met onze Tobi gaat ook alles goed hoor, hij is een mollig kereltje, een beetje een "Lamme Goedzak", hihihi! Een blije baby dus, en ook ons Zitake kan weer terug lachen, zooooo fijn om dit terug te zien! Greetje en Luc, ik wens jullie nog alle liefs toe hoor, ook voor de kinderen! Welterusten en morgen allemaal gezond weer op! Liefs van Yvette, ons mams, oma van engeltje Kelsey* xxx
08-07-2008 om 23:19
geschreven door ons mams
12-06-2008
Het leven is soms veel te zwaar
Dag Luc, Onbegrijpelijk dat de ene mens zoveel verdriet te verwerken krijgt, en dat er anderen zijn die zich druk maken om pietluttigheden, en ook denken dat ze problemen hebben. Ik heb een gedeelte gelezen van je mooie teksten en gedichten en herken er veel van. Ik verloor namelijk ook al veel familieleden en onlangs mijn zoon. http://www.gedichtenhuisje.net/Bart Toch wordt er van je verwacht dat je moedig doorgaat, want "het leven gaat verder". Soms wordt ik daar zo boos om... Want het leven gaat voorlopig niet verder voor mij. De buitenwereld ziet me functioneren en denkt dat ik het verwerk. Maar dat is enkel mijn lichaam. In mijn hoofd is alles blijven stilstaan op de dag dat mijn kind stierf... En ik weet niet of dat ooit nog goed komt... Ik wens jou nog heel veel sterkte om de dagen door te komen. En ik hoop dat er ooit een nacht voor je komt dat je kan slapen zonder gepieker en verdriet. Heel veel liefs van Lieve uit Het Gedichtenhuisje <BR> <CENTER><A href="http://www.gedichtenhuisje.net/Bart" target=_blank><IMG src="http://www.gedichtenhuisje.net/Bart/Award-Bart-Melders.gif" width="298" height="206" border=0></A></CENTER> <BR>
12-06-2008 om 21:38
geschreven door Lieve
05-06-2008
NOOIT VERGETEN
Als ik naar de sterren kijk En ze fel zie stralen Wil ik altijd heel erg graag Dat jij dan neer zou dalen Het hoeft niet voor een lange tijd Al is het maar voor even Ik wilde je nog niet kwijt Maar zo is het leven Het leven doet soms heel erg pijn Ja, ik kan het weten Aan jou denken is dan fijn Ik zal je nooit vergeten!
Onbekend
Monique
05-06-2008 om 17:47
geschreven door Monique
'k Zal het eenmaal niet meer horen, als de klok haar uren slaat. Zal geen bloem mij nog bekoren, als het leven mij verlaat. Nog zoveel te ondernemen. Waar men mij geen tijd voor laat. En voor altijd te verdwijnen, waar alleen mijn naam nog staat.
Druk gerust op de 'lees of schrijf' knop en als je wil, dan mag je ook wat schrijven. Indien dit moeilijk is, lees dan maar gewoon een beetje of mail mij maar, en ik breng je tekst in .
Ik ben Janssen Luc
Ik ben een man en woon in Bonheiden (België) en mijn beroep is verpleegkundige.
Ik ben geboren op 26/08/1957 en ben nu dus 54 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lopen,zingen,schrijven.
Mijn familie is heen.
Van de vijf zonen ben ik nog alleen.
Mijn ouders zijn ook vroeg gestorven.
Waarom werd mijn lev
Papa, waar ben je? Marc, je komt niet thuis! Walter, toe nou, wordt wakker! Mama, doe ze de groeten van me. Kris, dat hadden we niet afgesproken. Georges, was het jouw toer?
Lieve bezoeker, ook anekdotes mag je in het gastenboek inschrijven.
Kris met Tinneke.
Kris met Jefke.
Klokkengeluid.
Ze dringen tot je door tot in je merg en benen. Die geluiden van klokken, die luiden soms omdat het feest is, soms omdat een mens is heengegaan. Ze doen je nadenken, die geluiden. Ze trillen na in je hart. Ze maken je weemoedig. Een vriend van je is heengegaan, en jij beklaagt je, omdat jij niet bent gegaan. Je voelt je rot en je zegt, ach God. Toch dank ik je voor die geluiden. Ze zijn voor me een teken dat ik een vriend nooit vergeten kan.
Luc J.
Stil leven in de dood.
Het stille leven naast jou in het groene gras, doet mijn hart beven, omdat ik eens dichter bij je was.
Maar het kan niet meer, nu niet; nooit. En toch iedere keer, verdriet dooit.
Er is een mens in nood, in de grote kring. Hij zoekt slechts de dood in herinnering.
Luc J.
Waarom waait de tijd als iemand dat graag wil niet even terug. Waarom maakt de tijd zo nu en dan geen sprong voorbij, voorbij een punt, voorbij m'n broer, waarom.
Hans Hagen.
Papa.
Liefste nonkels die daar boven zijn, liefste grootouders, als het zonnetje schijnt, zal ik altijd bij je zijn, ook al heb ik zo'n pijn.
Liefste nonkel Kris, beste nonkel Jokke, diegenen die ik het best gekend heb; samen met jullie broers in het water spelen.
Liefste nonkel Marc, liefste nonkel Walter, spijtig dat ik jullie niet gekend heb.
Zo vroeg, zo spijtig....
Oma en opa, papa vertelt veel over jullie, hoe zorgzaam oma wel was, hoe streng, maar lief opa was.
Nu blijft er nog maar iemand over....
Papa.......
An J.
Kris met eerste communie van Tinneke op 13 mei 1999.
Peter Kris met pleegzoon Amir.
Kijkend in de verte, naar bomen, begin ik te mijmeren, te dromen.
Fijne wenken maken me soms verdrietig, maar een mens is toch zo nietig.
Mooie herinneringen komen in me op. En dan besef ik, dat ik je niet missen kan.
Nonkel Kris,
Je bent heengegaan. Is het nu gedaan? 'k Weet het niet... 't Is net zo'n triestig lied.
Waar zit je nou? 't Is zo leeg hier zonder jou. Maar ik hoop dat ik je ooit weerzie, samen met de rest van de familie.
Kaal Koud Koel Leegte en gemis. Taal Stout Boel Zonder jou, Kris. Hard Sterk Kracht Laat mij maar doen. Hart Werk Zacht Ik hunker naar toen.
Dag Georges, dag Jokke.
Dag Georges, oudste broer, dag vriend van iedereen. Ik weet niet, was het jouw toer. Je verrast zo iedereen.....
Je leven was er zijn voor kameraden. Je maakte jezelf niet te groot. Maar groot waren je kleine daden. Dank voor de liefde die je bood.
Je was een nonkel van weinig woorden. Je was genietend nabij en zacht. Weinig dingen die jou stoorden. Je was een filosoof die dacht.....
Je vroeg me hoelang het nog ging duren..... Ik zei je ..... doe alles nog vandaag ..... Je kon zo naar me zitten gluren. Jij en ik stelden morgen in vraag .....
Dag broer, vriend, fijn mens gewis. We zien je later weer en doe goeie dag aan papa, mama, Marc, Walter en Kris. Tot een volgende keer ..... zolang ik leven mag.
Je broer, Luc.
Prentjes als aandenken aan de Eerste Heilige Communie van Kris op 8 mei 1966.
Eerste communie van Kris.
Bericht van Fientje.
Lieve, lieve Luc, Greetje en kids,
Luc, je hebt een intens verdriet maar ook een enorm groot verlangen om bij je familie weer te mogen zijn. Héél begrijpelijk dat je dit wenst, maar denk er heel even aan dat ook je drie schatten en je vrouwtje je ontzettend nodig hebben. Ook voor hen is het verdriet erg zwaar, daar te meer dat ze zo begaan zijn met jouw verdriet waar ze je niet kunnen bij helpen. Alleen er voor je te zijn en in stilte hopen dat ooit...ooit...een dag zou komen dat je verdriet een plaatsje heeft gekregen zodat je weer een beetje kan genieten van hier op aarde te zijn. Luc, mensen die je verdriet en rouwproces niet gunnen zijn je aandacht niet waard. Je moet rouwen en ik weet dat hevige pijn en verdriet zelfs vele, vele jaren kunnen duren en dat het ook nooit echt voorbij gaat. Maar de dag van opnieuw genieten komt weer, geloof me. Ook ik kan je vertellen dat je kids en je vrouwtje je broers en ouders niet kunnen vervangen, maar besef ook dat zij van onschatbare waarde zijn. Je hebt ook veel onzichtbare vrienden, maar momenteel zie je ze niet omdat zij zich een beetje op de achtergrond houden en wachten op een teken van jou. Ik en vele andere hebben ontzettend veel respect voor jou en het enige wat we voor jou wensen is dat je opnieuw een klein beetje levensgeluk mag hervinden. Luc, je hebt je verdriet en verlangen oh zo oprecht verwoord dat het pijn doet dit alles te lezen, maar tegelijk ook heel fier dat ik heel even mag in je hartje kijken zodat ik je toch beter kan leren kennen. Triestig maar oooooooo zo mooi!!! Ik zal blijven lezen dat weet ik zeker, en hoop dat je toch een beetje steun hebt aan de mensen die met je meeleven en veel aan je denken. Luc en familie, ik stuur jullie veel liefde en moed toe. Aan allen een dikke warme knuffel. Tot later, Fientje.
Dank je wel Fientje, vanwege Luc en familie.
papa 31/05/28 - 12/09/81
Een drukke nachtdienst gehad. Pas thuis gekomen en in een diepe eerste slaap had ik het eerste hevige kloppen op de deur niet gehoord. Een beetje later schrok ik wakker en onze beste vrienden des huizes stonden voor mijn deur. Er was iets abnormaals gebeurd, ik voelde het....... En ja, ze brachten mij het bericht dat papa vannacht overleden was...... Ik was 23 jaar toen ik mijn vader verloor. Mijn papa was 53 jaar geworden. Donker werd toen heel even mijn leven. Normaal was ik toen thuis bij mijn ouders geweest, maar ik had beloofd aan een collega om de nachtdienst over te nemen. Dikwijls heb ik me schuldig gevoeld dat ik toen niet thuis was. Onmacht, wrok en verbittering overvielen me.....
Luc.
Marc 25/09/56 - 17/07/82
Minder dan een jaar later, juli 1982. Samen gingen we uit..... We waren met 5 jongens thuis. Tussen de jongste en de oudste was er maar 4 jaar verschil. Kan je geloven dat we veel aan elkaar hadden en dat de broers' vrienden onze vrienden waren. Die avond, gezellig cafébiljarten onder vrienden. We waren te voet. Doch één van de vrienden was met openbaar vervoer gekomen en had de bus naar huis gemist. Geen problemen voor mijn broer Marc, hij deed deze vriend met de auto wel terug naar huis. Marc is later niet meer thuis gekomen, een klapband werd hem fataal. Ik was toen 25 jaar en Marc was 26 jaar oud. De politie stond 's morgens om 7 uur bij ons aan de deur. Vreselijk, dit nieuws......En moeder zat met erg stil verdriet. Ze hield zich ongelooflijk kranig. Te sterk vond ik ze......en daarom wilde ik ook mijn verdriet niet laten zien.
Luc.
Walter 26/08/57 - 18/12/86
Vier jaar later veranderde mijn tweelingsbroer van werk. Hij was vrachtwagenbestuurder en hij droomde ervan om internationaal te kunnen rijden. Zijn geluk kon niet op. Hij was gelukkig getrouwd en zijn vrouwtje ging akkoord met zij beslissing. Zijn kinderen waren toen 2 en 4 jaar. Amper een paar maanden later dwong bandenpech in Frankrijk hem tot stoppen op een parking langs de autostrade. Hij kon de band zelf vervangen.......maar moest daarvoor onder de wagen en oplichter liggen sleutelen. Noodlot of niet, maar een andere vrachtwagen reed volop op zijn vrachtwagen in .......... Walter werd verpletterd onder het wiel........Walter, mijn tweelingsbroer was niet meer. Het bericht sloeg in als een bom........ Ik ben het mijn moeder gaan vertellen..........moeilijk, lastig, zelf met de krop in de keel.....Wat nu weer............. Wij, de andere broers gingen hem in Aras in Frankrijk bezoeken......... Verschrikkelijk,......ik herkende mijn grotere en struizere tweelingsbroer niet meer. Een deel van mezelf, ook al was hij gehuwd, voelde ik van me weggerukt. Hoe kom ik zoiets te boven.......? Ik was toen 29 jaar en Walter natuurlijk ook.
Luc.
mama 16/12/31 - 01/02/92
Mijn mama had het moeilijk. Eten ging niet goed meer. 4 jaar later kreeg ze te horen dat ze slokdarmkanker had. Er kon niets meer gebeuren. Chemo mocht niet meer baten en stelde men niet meer voor. Mijn moeder was een vechter en kloeg nooit. Daarom was de kanker al zo ver gevorderd. In 1992 ismoeder, kranig dat ze was, aan deze ziekte overleden. Ik was toen 33 jaar en mijn moeder is 60 jaar geworden. Ik heb mijn moeder lang mogen verzorgen en weet dat dit afscheid uiteindelijk een verlossing was. De kanker was ongelooflijk pijnlijk. Gelukkig had mijn mama een pijnpomp gekregen. Ik hoor ze nog heel duidelijk me vragen of ze nog wat morfine mocht bijspuiten omwille van de pijn. Het zou goed kunnen, dat zei ze zelf tegen mij, dat ik je niet meer zal zien en dat ik in een coma zal gaan. Ik zei haar dat het goed was, en dat ze dit gerust mocht doen...... Diezelfde dag is moeder ook gestorven. Dit afscheid was voor mij een afscheid waaraan ik een beter gevoel heb dan de anderen.
Luc.
Kris 11/10/59 - 05/06/04
Twee broers had ik nog. De oudste en de jongste. Mijn jongste broer Kris zocht mijn familie dikwijls op. Hij was voor mijn kinderen een echte suikernonkel. Hij was zelf niet gehuwd en dacht er ook niet aan. We hadden het wel gehad in onze familie..... Maar 12 jaar later kreeg ik thuis de politie aan de deur. Mijn jongste broer Kris was bij hem thuis van de derde trede van de trap gevallen........Het was een ongelukkige val........Dood......... De wereld stuikte opnieuw in elkaar voor mij. Dit kon toch echt niet waar zijn. Ongeloof, boosheid, angst, verbittering, wrok.........slorpte me op............. Hij was nog met zijn beste vriend weggeweest. Ook hij stond perplex om dit nieuws te horen....... Ik was toen 46 jaar en Kris was toen 44 jaar. Nooit heb ik dit aanvaard en zal ik dit aanvaarden............. Uit respect en eerbetoon ben ik voor hem deze blog gestart. Zijn leven en het onze was helemaal niet af. We hadden nog zoveel plannen........
Luc.
Georges 29/04/55 - 13/04/05
Amper een jaar later is mijn broer Georges ongeneeslijk ziek geworden. Hij zou zijn leven gaan veranderen, maar kanker overviel hem. In het ziekenhuis hebben we nog vele gesprekken gehad. Elke dag zocht ik hem op. Ik was 47 jaar en Georges was net geen 50 jaar mogen worden. Zijn ziekte was ongeneeslijk en dit deed mij zijn overlijden veel beter aanvaarden dan het heengaan van mijn broer Kris.
Kom dit allemaal maar te boven. Ik weet het niet meer.... Het blijft verdorie moeilijk...... Ik schrijf wel wat van mij af. Ik ben er soms enorm kapot van. Ik word nu in het jaar 2006 zelf 49 jaar en blijf alleen over. Geen broer meer om over het verleden en onze kindertijd te praten. Geen toekomst meer om samen oud te worden en genieten van een oude dag. Met mijn vrouw en kinderen proberen we dit verdriet een plaats te geven, maar verwerken, neen, dat gaat niet meer.........
Luc.
Sterven wordt streven.
Stoort me hard, dat materiële. Boort in mijn hart, dat officiële.
Mensen, zo zakelijk, gehaast, vandaag. Mensen, eet smakelijk, de keel in mijn maag.
Kerstmis, je was mooi, want we waren samen. Nu, gevangen in een kooi, wacht ik op mijn...amen.
Antwoord, reactie, raad, waarom nog leven. Vragen, waarom, daad, sterven wordt streven.
Luc.
Vijftig.
Vijftig plus tien is mijn moeder geworden. Vijftig plus drie werd mijn vader. Vijftig min één werd mijn oudste broer. Vijftig min zes werd mijn jongste broer. Vijftg min éénentwintig werd mijn tweelingsbroer. Vjftig min vierentwintig werd mijn één jaar oudere broer. Vijftig wordt de nummer van jouw huis, Kris. Vijftig wordt ik, ..............., misschien........
Als ik ooit vijftig wordt...
Geen feest voor mij,
geen gejuich en getier.
Geen mens erbij,
geen onbenullig plezier.
Laat mij maar clown zijn.
Laat mij maar alleen bestaan.
Laat mij maar dit refrein.
Laat mij een lach en een traan.
Luc.
Pijn.
Pijn, niet te beschrijven. Pijn, dat zit van binnen. Pijn, om nooit aan te beginnen. Pijn, altijd anders en apart. Pijn, een dolksteek in je hart. Pijn, een maag die draait en keert. Pijn, niet omdat je je bezeert. Pijn, om lief en leed. Pijn, om wat je nooit vergeet. Pijn, om verloren dromen. Pijn, om verder te komen. Pijn, nooit te verdrijven.
Luc.
Moe.
Dagen, nachten. Vragen, wachten.
Waar naartoe? Ik weet het niet! Waarom en hoe? Tot jij me ziet!
Misschien tot morgen. Ik kom naar je toe. Wat een leven, zorgen. Wat ben ik moe!
Luc.
Dank je wel vrienden voor het leven dat Kris met jullie mocht leven.
Laat me, ik ben moe.
Vergaderen, discuteren, bespreken, daar zijn we goed in, moet je weten. Lange uren, dagen net geen weken, woorden, lange zinnen, niet gemeten.
Praten over hoe het gaat met mensen, zeggen waarom en hoe men moet leven. Speculaties, gokken, dromen en wensen, naar de crème van de welvaart streven.
Misschien wil ik gewoon maar bestaan, en verder doen met wat ik bezig ben. Misschien wil ik niet meer verder gaan, dan datgene wat ik echter beter ken.
Laat me, laat me maar doen, ik ben moe, ik val uit de boot. Ik wil niet meer leven als toen, laat me maar leven met mijn dood.
Luc.
Aanvoelen.
Beleven, meemaken, meeleven, meebeleven....... Mooie woorden die ons zo ontroerend en echt in de oren klinken. Maar klinken ze altijd wel in ons hart? Na al die tijd blijft de tijd het me zo moeilijk maken...... Waarom? Waar heb ik het verdiend? Hoe moet het nu echt verder? Moet het nog wel echt verder? Wat nu? Kies ik de juiste richting? Maken we de juiste beslissingen? Mensen zeggen zo gemakkelijk dat het wel zijn weg zal vinden....... We leven nog, of tenminste we proberen....... Hard is het en blijft het....... Ik schrijf het van me af, of ik probeer het toch..... Maar is dit dan geen vlucht? Dit is geen poëzie meer.....dit is hard......doodernstig...... Sterven duurt maar even......., maar die rouw, die jaren daarna....., die vragen....., die gevoelens van wrok, verbittering... Die gevoelens blijven verdorie toch sterk steken...... Wat als een mooi boek is begonnen, is geëindigd in een tragedie. Soms vraag ik me af waar ik met mijn rouw naartoe kan en mag..... Mensen lopen naast me. Ze lopen me voorbij of spreken me vluchtig aan. Het gaat je wel veel beter, zie ik ze denken. Zeg me dat alles in orde is, want eigenlijk wil ik dat van je horen. Angst, doodsangst, vrees te praten over wat is geweest. Maar zij die dit durven getuigen dat ze dit vrezen, zij hebben dan toch een zeker aanvoelen. En dit doet me deugd....... Ja, 't is verdomd moeilijk met gemis te leven. Maar toch wil ik dit gemis.......blijven vasthouden, aanvoelen.......... Dank je lezer, soms is het lastig om zulke dingen te lezen.
mama en papa
Kris............. Marc, Georges..... Walter.
Met dank aan de vrienden om het mee verzorgen van deze tuin.
