Aan alle bloggers.
Deze blog is een eerbetoon aan broer Kris
en mijn overleden familie,
en uit respect voor hen verwijder ik alle
ongepaste boodschappen uit het gastenboek.
Dank voor uw begrip.   
Luc.
Inhoud blog
  • Waar zijn jullie heen?
  • Nooit ben je vergeten.
  • Niet, neen, waarom?
  • Zomaar zorg en toen was het stil.
  • Dag nonkel.
  • Vrijheid.
  • Aan toffe collega's.
  • Nieuwjaarswensen.
  • Als maar door....
  • Kerkhofbezoek.
  • Hé, vergeten ben je niet!
  • Een nieuwe wereld.
  • Zo onwezenlijk.
  • Lotgenoten.
  • Wat kan ik nog zeggen?
  • Afscheid.
  • Hartverscheurend.
  • Moedig en tegelijk zo pijnlijk.
  • M.S.
  • Zo naar 2018
  • Dag lieve nonkel.
  • Leven bleef verder gaan.
  • Afscheid.
  • Gevoelens.
  • Dank je collega's.
  • Zomaar kwam ik telkens bij je binnen.
  • Op naar de zestig.
  • Sterk gevoel.
  • Doodse stilte.
  • Dag vriend.
  • Verzorgen, verborgen, geborgen.
  • Toneel en zang.
  • Zing eens een lied.
  • Zo onwaarschijnlijk.
  • Muziek in dementie.
  • Bericht.
  • Wat je maar voelt.
  • Kerkhofbezoek.
  • Wat kan ik zeggen?
  • Wat me diep treft.
  • Vrienden.
  • De tijd gaat maar door.
  • Blijven bouwen.
  • Dank je.
  • Dank je wel allemaal.
  • Trouw.
  • Mijn verhaal.
  • Waarheen?
  • Herinnering.
  • Het zit van binnen.
  • Herinnering aan jou.
  • Tachtig.
  • Herinnering voor altijd....
  • Wanneer kom ik je tegen?
  • Stilte om me heen.
  • In gedachte.
  • Wat er mee...?
  • Vergeten!
  • Gevoelens van onmacht.
  • Spreken over.
  • Op een rustige avond.
  • Verlies draag je niet alleen.
  • Hoe gaat het er mee?
  • Geen woorden.
  • Moment.
  • In gedachte.
  • Woorden.
  • Verdraagzaam ondergaan.
  • Dag lieve tante.
  • Maar je blijft stil.
  • Zing eens een lied.
  • Dag vriend.
  • Stil naar het einde.
  • Wat te zeggen....
  • Spiegel.
  • Leven met afscheid nemen.
  • Gemis blijft.
  • Over een lieve dame.
  • Kerstmis met jullie ....
  • Waar is de tijd?
  • Een beetje alledaags.
  • Het is er altijd stil.
  • Herdenking.
  • Het gaat maar door.
  • Listen to be silent.
  • Verlies.
  • Bijzondere man.
  • Horizon.
  • Nooit ben je zonder....
  • Als ik alleen ben.
  • Hoe dat je het doet.
  • Tien jaren.
  • De tuin.
  • Vast verdriet wat je niet ziet.
  • Jij bent niet meer.
  • Verloren.
  • Ik ken jou ergens van.
  • Zo onwaarschijnlijk.
  • Mengelmoes.
  • Zingen.
    Zoeken in blog

    Foto
    ...Wil je dan als de wind zal waaien uit het westen, even aan mij denken. Misschien zelfs even zwaaien. We zullen even s
    Foto
    Marc,Kris,Georges,Walter,Luc
    Ik droom van een huis tussen de bomen,
    om misschien vlugger bij jou te komen.
    Ik droom van bossen en het groen,
    om jou te horen, net als toen.

    Ik droom van de vijver en zijn water,
    om jou te voelen, nu of later.
    Ik droom van de vogels in de lucht,
    om iets van je te horen, een gerucht.

    Ik droom van het bouwen van jouw huis,
    waar ik nu woon, voel ik me niet meer thuis.
    Ik droom van jou en mijn verleden,
    waar jullie zijn, bestaat er geen heden.

    Ik droom van ook tot jou te geraken,
    maar ik blijf over mijn familie waken.
    Ik droom om ook eens dood te zijn,
    bij jullie allen was het vroeger fijn.....

                              Broer Luc.

    Vroeger.

     

    Toen was het goed,

    toen waren we bij elkaar.

    Nu omdat het moet,

    zoeken we, maar waar?

     

    Het verleden, een verhaal,

    om nooit te vergeten.

    Het heden, moeilijke taal,

    van mensen, goed geweten.

     

    Geschiedenis schrijven,

    algemeen, geen kunst.

    Nu, geen familiebedrijven,

    mijn leven is een gunst.

     

    Als vroeger en verleden,

    nu en morgen zijn geweest.

    Verwacht boven en beneden,

    de toekomst in uw geest.

     

                   Broer Luc.

    Foto
    Kris met Anneke.
    Dag kindervriend, dag lieve peter, dag liefste nonkel.
    Foto
    Kris met Amir.
    Kris,
    totaal onverwacht werd
    je uit ons leven gerukt.
    Stuurloos bleven we achter,
    met alleen de vraag:
    WAAROM?

    Wat doet het ongelooflijk
    veel pijn,
    jou te moeten missen.

    Samen genieten
    van kleine dingen ...
    een tasje koffie ...
    een goed gesprek,
    samen naar Planckendael,
    beestjes kijken,
    spelletjes spelen met de kinderen,
    gekke bekken trekken ....

    Je kon het zo gezellig maken.

    Nu ... is ons leven zo
    totaal anders geworden.
    We ontbreken soms de kracht
    om verder te gaan.
    Vroeger ging je immers altijd
    met ons mee.
    Waarom vonden wij dat toen
    toch zo gewoon?

    Konden we nu nog maar
    even bij je zijn,
    nog even met je praten
    zoals we vroeger
    uren deden ....
    Tekstje van Greet.
    Foto
    Kris, ergens op reis.
    Foto
    Walter,Luc,Georges,Kris,Marc
    Foto
    Kris op nieuwjaar 2004 met petekind Jef.
    Hé, broer!

    Hé, broer, hé vriend,
    dit heeft niemand verdiend.
    Ik heb weer zo'n pijn.
    Kon het maar als vroeger zijn.

    Tot ziens waar ook naartoe.
    Ik weet een beetje de weg, maar hoe?
    Af en toe kijk ik omhoog.
    En zie ik je achter de " regenboog ".

              Broer, Luc.
    Het bewuste weekend is voorbij. 2 oktober 2004 zou jij, Kris, optreden met het vocaal koor Sarangi. Jij zou er 'Sunday' solo zingen, maar ja .......
    Ik heb het dan maar in jouw plaats mogen doen. 't Was geen vergelijking met hetgeen jij kon. Zo'n stem heb ik dan weer niet.
    Maar Kris, ik deed het voor jou, om je nooit meer te kunnen vergeten. 't Was een beetje met de krop in de keel.
    Dank toch aan alle koorleden dat ik dit mocht doen. Dank voor het vertrouwen en dank voor de ongelooflijk familiale vriendschappelijke sfeer.
    't Was een fijne zangavond. Dank je voor de eer voor mijn broer Kris. Het deed ons goed en het deed ook zijn vrienden goed.

                         Greet, Luc en kinderen.
    Foto
    Boezemvrienden.
    Vrienden voor het leven.....
    Kris, ik heb het nog altijd zo moeilijk met je vertrek.
    Ons leven ging er zo anders uitzien.
    Jouw droomhuis, je honden, je auto, je eigen leven zou een aparte wending krijgen.
    Wij hadden een mooi doel om naartoe te kunnen gaan.
    Maar nu is ons enige doel het kerkhof.
    Ik wil elke dag bij je staan.
    Ik word er als het ware naartoe getrokken.
    Daar bij jou kom ik tot rust, daar bij jou vind ik de stilte die me enkel aan jou doet denken, en niemand die deze daar verbreken kan.
    In mijn leven nu, Kris, moet ik van de mensen precies gewoon maar verder gaan........
    Dat kan ik niet, dat wil ik niet, dat mag ik niet..........

    Er gaat geen week voorbij, of ik ben weer bij jou geweest.
    Je deed het dikwijls voor mij, voor ons, 't was echt een feest.
    Kris, ik mis je zo, ik mis je meer en meer.
    Het slijt niet, mijn verdriet wordt des te erger.
    Hoe langer de tijd, hoe groter het gemis.....

                        Luc.
    Jokke, Georges.

    Ik zat naast jou,
    naast je ..... lichaam.
    Je drukte zachtjes mijn hand,
    toen ik je zei: " Ik ben bij jou."

    Je laatste minuten,
    ja dank je, zonder pijn,
    want je drukte bevestigend
    mijn hand.

    Ik vroeg je om goeie dag
    te zeggen aan papa, mama,
    Marc, Walter en Kris.
    Je drukte zachtjes mijn hand.

    En toen, ..... toen was je weg. 
    Liefste nonkel Kris,

    Waarom juist jij?
    ...
    Er zijn zoveel mooie herinneringen,
    die ik nooit vergeet.
    ...
    Weet je nog die strip van Kiekeboe
    voor mijn verjaardag?
    ...
    Nu heb je er een paar gemist,
    maar ik lees ze wel voor je voor,
    in mijn gedachten.

              Tinne.
                     x x x
    Foto
    Kris met links vriend Dré in 1993.
    Foto
    Kris met vriend Luc.
    Foto
    Kris onder vrienden.
    Foto
    Altijd ben je welkom, want we waren steeds bij jou welkom.......Doe de deur maar open.......
    Foto
    Tijd om iets te drinken.
    Was het koffie of wijn.
    Zie mijn ogen blinken,
    met vrienden is het fijn.
    Het leven anders.....

    Het leven, zo anders, zo kil.
    In mijn omgeving is het stil.
    Mensen begrijpen me amper of niet,
     schuwen mijn houding of verdriet.

    Waarom is er zo weing begrip?
    Waarom mag ik niet treuren?
    Waarom is mijn weg een zware trip?
    Wat staat er me nog te gebeuren?

    Met muziek kan ik me bezinnen.
    Met ' lopen ' verzet ik mijn zinnen.
    En soms schiet het mij te binnen.
    Om mijn leven te herbeginnen.

            L.J.
    Foto
    Foto
    Hé, nonkel Kris, we missen je. Waar ben je?
    Moeilijk, hard verbitterd reageren, waarom vragen!!!!!!
    Is het dan niet allemaal genoeg geweest?
    Moest dit nu ook nog gebeuren?
    Ik voel me rot, ik voel me zo zielig, ik voel me zo verdrietig.........ik voel me.......!
    Het is allemaal moeilijk te vertellen, ik kan er niet steeds goed over praten.....het doet nog zoveel pijn.
    Ze zeggen soms, verdriet dooit, en misschien komt dit wel ooit, maar hoe ga ik er dan uitzien, dat weet ik nog niet?
    Moet ik er dan wel uitzien?

    Geen dag, geen uur, geen minuut, geen moment gaat er voorbij voor mij zonder te denken aan wat ik zo mis.........,
    zonder te kunnen vergeten waar ik zo van hield.
    En toch doe ik verder, is dit een automatische piloot, of is dit de gewoonte van het gemis, of wil ik het een ander niet laten zien......?
    Misschien is dit wel zo. Want wat ik voel doet zo'n pijn, dat ik niet wil dat een ander dit voelt.
    Misschien is deze pijn wel voor mij alleen, of is hij mij zo dierbaar....... 
    Foto
    In memoriam Georges alias Jokke.

    Hallo, dag allemaal, ik ben Georges Janssen geboren te Herentals op 29 april 1955.
    In Herentals ben ik mijn jonge leven naar verschillende scholen gegaan:
    - de kleuterschool, toen nog papschool genoemd.
    - de lagere school in de Hikstraat en dit tot het vierde leerjaar.
    - de voorbereidende school in het college in de Collegestraat.

    Verder genoot ik van de geboorten van mij vier andere broers, terwijl ik ook moest groter worden. Maar erg groot ben ik echter niet geworden.
    Uiteindelijk bleef ik thuis de kleinste van gestalte.
    Je kunt en moet geloven dat ons ma en pa er alle moeite mee hadden om ons groot te brengen. Maar we groeiden op, we deden het.
    En toen we naar Turnhout verhuisden werden we al vlug "de mannen van Janssen" genoemd. Niet dat we zo berucht waren, maar vijf jongens op
    vier jaar, dat is een hele bende....
    Ik was 11 jaar en zat in het zesde leerjaar toen we naar Turnhout moesten gaan wonen, want ons vader was directeur van de PIDPA geworden, regio Turnhout.
    Ik ging toen naar de voorbereidende afdeling van de Apostolieken naar school. Daarna doorworstelde ik de gehele humaniora van het St-Jozef-College der paters Jezuïeten.
    Na de humaniora studeerde ik voor Maatschappelijk Assistent te Diest.

    Niet gemakkelijk om na mijn studies de geschikte job te vinden.
    Een aantal jaren heb ik wel gewerkt als opvoeder in de regio Antwerpen.
    Terwijl bood ik in Turnhout mijn diensten wel aan bij het J.A.C. = Jeugd Advies Centrum.

    Naast de school had ik wel een aantal hobby's.
    Laat mij ze even opnoemen:
    - leider in de K.S.A.- jeugdbeweging
    - bondsleider in de K.S.A.
    - kampleider in de K.S.A.
    - judoca tot de bruine band
    - spelend lid in de voetbalploeg van F.C. VOPA
    - spelend lid in de volleybalploeg van V.C. VOPA
    - later scheidsrechter in dienst van de volleybalploeg
    - bestuurslid van VOPA
    - medeorganisator van de bekende VOPA-kwis
    - algemeen filosoof binnen de familie- en vriendenkring

    Sommige van deze bezigheden hebben mijn verdere leven toch wat beïnvloed.

    Jarenlang bleef ik me actief inzetten voor de K.S.A.
    Ook de VOPA bleef me mijn hele leven beheersen.
    VOPA staat voor: Voor Ons Plezier Alleen.
    En of dat voor ons plezier was.
    Niet alleen de sport op zich, maar ook het nasporten werd serieus beheerst en het werd als het ware een stuk van mezelf.

    Sporten en nasporten vielen bij mij in de smaak, maar de VOPA als vriendenkring met zijn verschillende organisaties mocht er ook zijn.
    Het organiseren van de kwis werd een gewoonte, ja bijna een verplichting van jaren. Het was het grote evenement van de club om ons financieel wat recht te houden als club. Ik werd een onmisbare schakel in het opstellen van de kwisvragen.
    Maar daar kon ik mijn hart dan ook in ophalen.

    Verder noemden mijn vrienden mij de filosoof, de stille genieter, de onzichtbare aanwezige.
    Mijn vrienden noemden mij de Jokke, en als Jokke ben ik voor hen door het leven gegaan.
    Van het leven heb ik zeker genoten en misschien vonden sommigen mij wat mysterieus.
    Maar anderen zich zien amuseren, was voor mij ook gelukkig zijn.

    Misschien zijn mijn laatste jaren van mijn stille leven wat anders verlopen dan wat de mensen er hadden van verwacht.
    Maar weet wel dat het verlies van mijn ouders en nog drie andere broers ook voor mij harde noten om te kraken waren.
    Ik ging mijn leven veranderen, maar misschien heb ik een vreemde weg gekozen......
    Ik voelde me de laatste maanden helemaal niet goed meer, en wist zeker welke weg ik op ging gaan.

    Nog even dit, waar ik echt in mijn leven heel veel van genoten heb, dat is een rustige wandeling in de bossen en een frisse duik in het water van onze familievijver.
    Ja, af en toe een frisse pint, of duvel, dat sloeg ik niet af, al was het maar dat ik zo een beetje mijn zorgen kon vergeten.
    Achter een goed boek kon ik me uren verschuilen. En in de muziek kon ik wegdromen om het leven wat draaglijker te maken.

    Eens lekker gaan eten bij familie, kennissen of met vrienden waren voor mij hemelse momenten.
    Af en toe eens mee op weekend gaan met de kameraden, dat kon je me niet beletten.

    Ik droomde nog om mijn verjaardag aan de vijver te kunnen vieren met al mijn vrienden, maar mijn 50e verjaardag, die is me niet meer gegund.

    Mijn beste kameraden dank ik om me toch in het ziekenhuis te komen bezoeken.
    Op 13april 2005 heb ik mijn laatste adem in het bijzijn van mijn nog enige broer mogen uitblazen.

    Dank je wel allemaal dat ik van jullie een vriend mocht zijn.
    Geniet van het leven met volle teugen en drink regelmatig een pint.

    Carpe Diem........en tot later.......de groeten...........

                      De  Jokke.
    Foto
    Leven en dood.

    L
    aat me maar doen.
    Even ben ik er niet.
    Verdriet, zoals ook toen.
    En jij, die mij verliet.
    Nee, het gras is niet groen.

    Even wil ik met zonneschijn.
    Naast jouw graf alleen zijn.

    Door jou breekt mijn hart.
    Omdat je er niet meer bent.
    Oh, jij die mijn leven tart.
    Dood, ik heb je herkend.

            Luc.
    Foto
    Kris in Thailand.
    Foto
    Peter Kris met petekind Jef, samen de auto wassen.
    Foto
    Nonkel Kris en zijn getrouwe pet.
    Wat ik je vragen wil.

    Wat ik je vragen wil is:
    geef me op tijd een teken,
    laat me voelen hoe het verder moet.

    Wat ik je vragen wil is:
    om met me de volgende weken
    mee te gaan, want dat doet me goed.

    Wat ik je vragen wil is:
    sta maar eens achter een boom
    en verras me eens met een bezoek.

    Wat ik je vragen wil is:
    te verschijnen als een mooie droom
    en met me te praten om een hoek.

    Wat ik je vragen wil is:
    me te laten leven met jouw dood,
    me jou te mogen citeren in het leven.

    Wat ik je vragen wil is:
    me jouw huis te mogen bouwen als nood,
    om nog meer naar jou te kunnen streven.

    Wat ik je vragen wil is:
    om nooit te vergeten wat ik zo mis,
    om me te verdragen als ik me vergis,
    om een klein beetje vergiffenis,
    om in jouw huis een thuis te vinden, 
                      och Kris.

    Ik had je nog zoveel te vragen.....

               Van je broer Luc.
    Foto
    Dit hoorde het te zijn. Dit hoorde het te worden. Van jou moest het wezen.
    Het had voor ons een echte thuis bij jou moeten worden. Het huis in wording.
    Jouw huis bij het bos, ons bos, daar waar we in onze jeugdjaren zoveel gespeeld
    hebben. Jouw auto staat er ook. Die auto, dat ben jij, daar zit jij voor mij nog steeds in.
    Dit huis wil ik later  Krisdream   noemen. Jij hebt dit verdiend. Het is jouw levenswerk,
    en ik wil het zeker aan je opdragen. Het huis, het bos, de auto zijn voor mij symbolen
    om je nooit te mogen vergeten. Weet dat ik je soms nog achter een boom zie wegkruipen.
    Je kon dat vroeger zo subtiel. Soms zie ik je tussen wolken verdwijnen. Ben jij dat licht achter de wolken?
    Ook al ben je gestorven, voor mij ben je er nog en daarom heb ik jouw droomhuis laten geboren worden.

    Foto

    Beetje moe.


    Ik weet niet goed meer hoe.....

    Ik weet soms niet meer waar naar toe.....

    Ik voel me soms een beetje moe.....


    Ik voel me soms een beetje laf.....

    Ik sta soms maar te staan bij je graf.....

    Ik dreig te leven in snelle draf.....


    Luc.

    Wat ik zeker schrijven wil.

    Wat ik zeker schrijven wil, is dat het leven voor mij totaal anders is geworden.
    Soms vraag ik me af waarom ik, waarom blijf ik nu nog over.
    Vele vragen komen in me op.
    Soms begin ik wel anders te denken.
    En wat me in het leven nu zeker meer en meer ergert, is dat we de dingen soms toch zo belangrijk vinden.
    Carrière maken, iemand zijn, populariteit, we pakken zo graag uit met uitzonderlijke dingen.
    Het maakt me allemaal niet veel meer uit.
    Ben je rijk of arm, ben je geleerd of minder geleerd, heb je een grote functie of niet, de toekomst die ik zo vaak ervaren heb,
    zal er voor iedereen zijn.
    Leven met gemis voor mijn familie is voor mij leven met de gedachte dat de dood voor mij er morgen ook zal staan.
    Leven met gemis is voor mij herinneringen laten bovenkomen hoe het vroeger was.
    Samen aan dezelfde tafel, en nu nooit meer.....
    Samen ravotten, en nu nooit meer.....
    Samen luisteren naar muziek, en nu nooit meer....
    Samen herinneringen ophalen, en nu nooit meer......
    Samen............, en nu nooit meer...........
    Ik vraag me steeds af, waarom we samen niet oud mochten worden.......
    Foto
    Kleine Kris in de wieg.
    Foto
    De vijf kleine jongens.
    Kris in het midden.
    Foto
    Foto

    Fikske, de hond van kleine Kris.

    Foto
    Het gras staat hier erg hoog of waren we toen nog zo klein.
    Stil staan.

    Stil.
    Even is het stil.
    Even staan we stil.

    In huis is het stil.
    Omdat jij er niet meer bent.
    Wat ik toch even wil,
    is jouw glimlach die mij verwent.

    Dank je voor deze glimlach.
    Dank je voor mooie woorden.
    Dank je voor je liefde elke dag.
    Het ga je goed in andere oorden.

    Even staan we stil bij je graf alleen.
    Even vertoeven we bij het groene gras,
    waar je foto pronkt op een steen,
    waar we dromen hoe het vroeger was.

    In gedachte.....jij.

    Even staan we stil.
    Even is het stil.
    Stil.

    Luc.

    Beste Greet en Luc.

    In het vooruitzicht van Allerheiligen wil ik even stil staan bij het immense leed dat uw leven nog altijd beheerst.....
    Papa, Marc, Walter, mama, Kris, en Georges.......ze gingen allen uit je leven heen; veel te kort was hun leven, maar niettemin intens en doorkneed van minzaamheid en liefde.....Zal het ooit wennen hun aanwezigheid te missen en hun warmte niet meer te voelen....?
    Tijd heelt wonden, zeggen mensen, goedbedoeld, maar waarom , na al die jaren zoveel leed en verdriet, of is verdrietig zijn dan zo verkeerd....?
    Maar wie luistert nog naar ons verdriet.....alleen iemand met een meelevend hart.
    Mensen worden alleen geheeld als iemand het opbrengt een stukje mee op weg te gaan in nacht en ontij, want als iets liefs je verlaat, blijft nog altijd de liefde.  Sterkte!!   

    Maria Janssen.

    Stilte.

    Soms,
    voel ik,
    zie ik,
    en hoor ik zelfs,
    de stilte in jou.
    Waar denk je aan?
    Neen, 't is te stil.
    Ik hoor het weer niet.

    J. Janssen.
    Dat ik je ooit weerzie.

    Je bent ver weg,
    maar toch zo dichtbij.
    Je bent hier en daar,
    en dan weer niet.

    Je bent een weg ingeslagen,
    waar ik je niet kan volgen.

    Maar nog steeds,
    koester ik de gedachte,
    dat ik je ooit weerzie.

    J. Janssen.
    Morgen is een lange tijd,
    als je wacht.
    Gisteren ver weg,
    als je iemand mist.
    Kris
    In memoriam
    Daar is een lach en een traan. Daar blijft de liefde bestaan. Daar kust het leven de dood. Oh, Kris, wat ben je groot.
    05-04-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat het betekent....

    Wat het betekent....

    Zoveel jaren zonder....
    Zoveel jaren met...gemis.
    Zolang gewacht op...wonder.
    Zolang nog steeds geen gebeurtenis.

    Zovele vloeiende tranen.
    Zovele woorden van troost.
    Niet opvallend bloeiende lanen.
    Geen zin in een feest of een toast.

    Zoveel stilte in dagen.
    Zovele dagen eenzaam alleen.
    Zovele onbeantwoorde vragen.
    Enkel herinnering brengt ons bijeen.

    Misschien ben ik niet open.
    Misschien ben ik te sterk getekend.
    Misschien stop ik wel met hopen,
    door wat het betekent.

    Luc.





    05-04-2010 om 00:00 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    31-03-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wonder dat ik leef.

    Wonder dat ik nog leef.

    Het doet me nog steeds pijn.
    Het valt me nog altijd zwaar.
    Het blijft me nog immer moeilijk,
    om jouw naam te noemen.

    Soms geef ik slechts de schijn,
    soms maak ik een nietszeggend gebaar.
    Jouw grafsteen kan mijn leven
    nooit verbloemen.

    Leven is bestrooid met pijn en verdriet.
    Hoe sterk ik me ook gedraag of geef.
    Omdat jij en jij ... me nooit meer ziet,
    is het een wonder dat ik nog leef.

    Luc.



    31-03-2010 om 23:55 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    27-03-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bijna vergeten dood.

    Bijna vergeten dood.

    Dagen met zorgen,
    dagen met geluk,
    dagen met ander verdriet.
    Ik wachtte op jou tot morgen.
    Het leven kon niet stuk.
    Maar jij kwam maar niet.

    De wereld draait maar door.
    Belevenissen geven wat leven.
    Gebeurtenissen zijn niet erg groot.
    Maar soms ga ik er voor.
    Verdriet blijft soms maar even.
    Je bent bijna vergeten in de dood.

    Ik durf niet over jou te praten.
    Mensen lijken verdriet te schuwen.
    Moet ik dit schrijven dan ook laten?
     Zal ik mijn rouw in de lade duwen?

    Luc.

    27-03-2010 om 22:08 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    20-03-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Leven met dood.

    Leven met dood.

    Geen dag zonder de gedachte
    naar jullie, niet meer bij het leven.
    Lang duren me soms de nachten.
    Herinneringen blijven kleven.

    Ik droom me soms dood.
    Ik lijk wel stil te leven.
    Ik wil me zonder slag of stoot,
    aan doodgaan overgeven.

    Eens wakker in de morgen,
    leef ik weer met een stille dood.
    Een traan wordt weer opgeborgen.
    Verdriet blijft mijn dagelijks brood.

    In 't leven blijf ik verder zoeken.
    Soms heb ik groen licht, soms heb ik rood.
    Groot resultaat lijk ik niet te boeken.
    Leven blijf ik met jullie dood.

    Luc.

    20-03-2010 om 15:23 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    13-03-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Veel pijn.

    Veel pijn.

    Met lotgenoten samen.
    Met lotgenoten praten.
    Samen stil zijn.
    Praten over of even niet.

    Er is nog geen amen.
    Het einde is niet verlaten.
    Met wat rode wijn,
    kon ik praten met verdriet.

    Dank je broers, lotgenoten.
    Dank om het luisterend oor.
    Het waren alle moedige verhalen.
    We konden er voor elkander zijn.

    Ontmoeting met horten en stoten.
    We gaan er allen voor.
    Hoe ik ook mijn rouw kon vertalen,
    in elk verhaal voelde ik veel pijn.

    Luc.

    13-03-2010 om 22:52 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    27-02-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Droevig blijft mijn lied.

    Droevig blijft mijn lied.

    Verloren, gemis, nooit uit gedachten.
    Geen moment zonder gaat voorbij.
    Voor een happy-gevoel niet steeds bij machte.
    Van rouw om verlies kom je nooit vrij.

    Hoe goed ik ook maar probeer.
    Hoe sterk ik me ook gedraag.
    Gevoel van onmacht komt telkens weer.
    Ik zit met je vertrek sterk in mijn maag.

    Met de handrem op geniet ik toch een beetje.
    En toch blijf ik stil zitten met verdriet.
    Met een boek blijf je nooit vergeten, weet je.
    Droevig blijft mijn lied.

    Luc.

    27-02-2010 om 17:03 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    16-02-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zo....

    Zo....

    Zo stil,
    zo dierbaar,
    zo broos,
    het verlangen,
    om jou
    terug te zien.

    Zo anders,
    zo onaanvaardbaar,
    zo kluisterend
    verhangen,
    bij jouw graf
    bovendien.

    Zo hunkerend,
    zo angstig,
    zo stil,
    niets te zeggen,
    over jouw
    afwezigheid.

    Zo pijnlijk,
    zo beklemmend,
    zo moeilijk
    uit te leggen,
    mijn gevoelens
    voor altijd.

    Luc.

    16-02-2010 om 23:17 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    15-02-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat een wereld.

    Wat een wereld.

    Vergeten kan ik niet.
    Vergeten zal ik nooit.
    Wat de zakelijke wereld niet ziet,
    is dat mijn verdriet niet meer dooit.

    Presteren moet je doen.
    Ondanks de tegenslagen.
    Verlies niet te verzachten met een zoen.
    Op winst en eer blijven mensen jagen.

    Zovele schakels ben ik kwijt.
    De wereld draait steeds maar door.
    Vergangen lijkt de mooie tijd.
    Ik krijg van jou maar geen gehoor.

    Hij die even kan luisteren,
    houdt toch halt bij heengaan en verlies.
    Ik wil je ook in je oren fluisteren.
    Wees van leed en gemis niet vies.

    Oh, gij wereld van prestatie en geld.
    Je pracht en praal ben ik meer dan zat.
    Ik verkies de stilte zonder geweld.
    Ik wou dat ik enkel een slechte droom had.

    Luc.

    15-02-2010 om 11:45 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    02-02-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Angst te vergeten.

    Angst te vergeten.

    Leven leeft zijn leven.
    We gaan als maar door.
    Met doodgaan wil ik even
    stilstaan,
    omdat ik niets meer van je hoor.

    Soms weet ik niet hoe te leven.
    Nooit zullen we nog samen eten.
    Met doodgaan wil ik even
    stilstaan,
    want ik heb angst jou te vergeten.

    Leven zonder jouw leven,
    is leven zonder hoop.
    Met doodgaan wil ik even
    stilstaan,
    waarom ik nog verder loop.

    Langer moet ik leven.
    Dagen en nachten, zo vlug voorbij.
    Met doodgaan wil ik even
    stilstaan,
    bij je graf, met jou erbij.

    Luc.

    02-02-2010 om 21:54 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    26-01-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gewoon een dag.

    Gewoon een dag.

    Nooit meer alleen.
    Nooit meer zonder jou.
    Aangetrokken tot jouw steen.
    Een traan siert mijn innerlijke rouw.

    Nooit geen bijzonderheid.
    Nooit meer jouw enig bezoek.
    Snel verging die mooie tijd.
    Niet te vervangen met een boek.

    Nooit meer alleen.
    Nooit meer jouw glimlach.
    Waar zijn de mooie dagen heen?
    Vandaag, is gewoon een dag.

    Weer een dag met wat geluk.
    Een dag met ook schuilend verdriet.
    Hoe ik ook mijn dag pluk.
    Wie het niet weet, ziet het niet.

    Luc.

    26-01-2010 om 21:16 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    25-01-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Weet je wat...?

    Weet je wat...?

    Weet je wat me stoort?
    Dat jij en jij me niet meer hoort.
    Weet je wat me hindert?
    Dat jouw dood mijn leven vermindert.

    Weet je wat ik me afvraag?
    Waarom stopt leven vlug vandaag?
    Weet je wat me verwondert?
    Jullie hebben me erg bedonderd.

    Weet je wat ik doe?
    Ik tracht te leven met de dood.
    Soms weet ik echt niet hoe.
    Doe maar, leef maar, heb geen nood.

    Luc.

    25-01-2010 om 00:00 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    19-01-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat een kilte.

    Wat een kilte.

    Een beetje wind, een ijzige kou.
    Rillingen komen over mijn lichaam.
    Nee, het ligt niet aan jou.
    Jij ligt daar, ik sta hier.
    Ooit waren we saam.

    Jouw steen heeft kou.
    Je foto weent een beetje.
    Wat ik je zeggen wou;
    "Je bent een nooit-vergeetje".

    Ik krijg het nu erg kou.
    Ja, omdat je alsmaar weg blijft.
    Innerlijke tranen in rouw.
    Iets dat me tot je graf drijft.

    Ondanks mijn jas heb ik kou.
    't Is de wind, je graf, mijn verdriet.
    Hoe sterk ik ook aan 't leven bouw.
    Dikwijls zing ik een droevig lied,
    in stilte.
    Wat een kilte.

    Luc.

    19-01-2010 om 00:42 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    11-01-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik kom minder.

    Ik kom minder.

    Wat geraak ik nog moeilijk bij je graf.
    En toch gaat er geen dag voorbij zonder jij.
    Leven gaat opwaarts maar ook bergaf.
    Verdriet blijft knagen diep in mij.

    Ik kom minder naar je toe.
    Dagen lijken mij te kort.
    Om te leven wat, waarom en hoe?
    Soms wil ik dat het nooit morgen wordt.

    Wezenloos en koud, zo blijft je steen.
    Er zit echt geen leven in.
    Hoeveel vrienden komen tot je heen?
    Wat is dan nog de zin?

    Bloemen zet ik bij je graf.
    Zonder water gaan ze ook stilletjes dood.
    Eens kom ik terug en haal ze eraf.
    En weer weegt mijn hart als lood.

    Hoe minder ik kom, hoe minder de pijn.
    Dan ben je minder dood voor mij.
    Maar dat je nooit in ons midden zal zijn.
    Dat gevoel gaat nooit voorbij.

    Luc.

    11-01-2010 om 00:22 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    06-01-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwjaar.

    Nieuwjaar.

    Zovele kaartjes.
    Na zovele jaartjes.
    Als iedereen maar één
    dagje kwam.
    Dan had ik er één maal
    per week iets 'an.

    Luc.

    06-01-2010 om 23:46 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    23-12-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De oude Kerst is niet meer.

    De oude Kerst is niet meer.

    Versieren om ter meest.
    Overal lichtjes om me heen.
    We vieren weer feest.
    Maar mijn innerlijke zegt: neen.

    Wat heb je het weer mooi versierd.
    Wat hangt de ster weer hoog in de boom.
    Hier wordt zeker uitbundig gevierd.
    Maar die ster is de weg naar mijn droom.

    Geen Kerst zonder jou erbij.
    Geen Kerst meer zoals weleer.
    Geen echte Kerst meer voor mij.
    Met Kerst groeit verdriet nog meer.

    Het is moeilijk met die dagen.
    Tranen om gemis komen steeds weer.
    Er is geen antwoord op hoopvolle vragen.
    De oude Kerst is niet meer.

    Luc.

    23-12-2009 om 00:00 geschreven door luc


    >> Reageer (3)
    19-12-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Als ik ....

    Als ik ....

    Als ik met de doden spreek,
    dan zie ik vrees in jouw ogen.
    Je raakt soms zo van streek.
    Ik kan amper jouw tranen drogen.

    Misschien zie ik je niet meer.
    Misschien kan ik je niet meer horen.
    Maar ik voel je steeds weer.
    Meer en meer als nooit tevoren.

    Graag ben ik met jou alleen.
    Ook al ben je langer dood.
    Menigmaal klaag ik bij jouw steen.
    Wat ben ik soms in grote nood.

    Als ik ooit mocht dichter komen,
    dan wil ik stilletjes met je praten.
    Soms lijken het wel stoute dromen.
    Ik voel me zoveel verlaten.

    Luc.

    19-12-2009 om 21:52 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    09-12-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Diep in 't hart.

    Diep in 't hart.

    Verdriet dat zit van binnen.
    En dat geef ik niet zo gauw kwijt.
    Wat heb ik in 't leven nog te winnen?
    Waar is het verleden, waar is de tijd?

    Stapvoets, aarzelend loop ik rond.
    Ik zoek naar datgene wat ik zolang mis.
    De dagen dat je tussen onze familie stond,
    geven mij het gevoel dat het nog niet voorbij is.

    Herinnering zit diep in het hart.
    Het blijft me nabij als zo levensecht.
    Gemis maakt het leven soms bikkelhard.
    Gelukkig leven is moeilijk, hoe hard ik ook vecht.

    Luc.

    09-12-2009 om 23:50 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    06-12-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Licht.

    Licht.

    Licht heb je nodig in het duister.
    Licht laat je zien en bekijken.
    Licht is een leven vol geluk.
    Licht is een blad van een boom.

    Licht is mijn stem als ik fluister.
    Licht begin ik op jou te lijken.
    Licht is sterven met een truc.
    Licht is jouw dood als ik droom.

    Luc.

    06-12-2009 om 13:00 geschreven door luc


    >> Reageer (1)
    29-11-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kaars.

    Kaars.

    Ze brandt,
    naast je foto,
    de kaars.

    Ze is een teken,
    van verlangen,
    erg schaars.

    Ik brand,
    van verlangen.
    Was het maar....

    Luc.

    29-11-2009 om 14:42 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    17-11-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gewoon.

    Gewoon.

    Leven doen we precies gewoon.
    Verlies, dat ben je vergeten.
    En toch zijn de dagen minder schoon.
    Met verdriet is tijd niet te meten.

    Tijd, zegt men, heelt wonden.
    Maar het gemis dat deint als de zee.
    Wat hoor je zo weinig uit mensenmonden.
    Hallo, hoe gaat het er mee.

    Ik leef gewoon mijn leven.
    Ik adem ook zoals jij.
    Maar soms dan denk ik even,
    mijn overleden broer er bij.

    Doe maar gewoon als toen.
    Heb vooral van mij geen schrik.
    Voor mij hoef je niet anders te doen.
    Wees gerust, die naast je loopt, ben ik.

    Luc.


    17-11-2009 om 00:00 geschreven door luc


    >> Reageer (0)


    Foto

    11 oktober 1959 - - - - - - - 5 juni 2004

    Foto

    Foto

    Foto

    'k Zal het eenmaal
    niet meer horen,
    als de klok haar uren slaat.
    Zal geen bloem
    mij nog bekoren,
    als het leven mij verlaat.
    Nog zoveel te ondernemen.
    Waar men mij geen
    tijd voor laat.
    En voor altijd te verdwijnen,
    waar alleen mijn naam nog staat.

    Marie Beerten.


    Gastenboek
  • Al 13 jaar zonder jou.....
  • Dag lieve kleine vlinder
  • trouw
  • Mr
  • info voor Wylin johanna

    Druk gerust op de 'lees of schrijf' knop en als je wil, dan mag je ook wat schrijven. Indien dit moeilijk is, lees dan maar gewoon een beetje of mail mij maar, en ik breng je tekst in .


    Archief per maand
  • 07-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 08-2018
  • 07-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 08-2017
  • 07-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 07-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 11-2006
  • 10-2006
  • 09-2006
  • 08-2006
  • 07-2006
  • 06-2006
  • 05-2006
  • 04-2006
  • 03-2006
  • 02-2006
  • 01-2006
  • 12-2005
  • 11-2005

    Als je hierboven op één van de data drukt, dan krijg je de teksten per maand te lezen.
    Sommige teksten zijn enkel via het archief te lezen.

    Aan de ingang van je laatste tuin,
    de begraafplaats in Turnhout,
    lees je dit gedicht.

    De tuin van onze dromen
    was nog maar pas omheind
    langs elke kant, langs elke boord

    ( geluk
      kon
      dan
      niet
      meer
      gaan
      lopen )

    maar ik was de hemelpoort vergeten

      die
      stond
      nog
      open
      ...

    Werner Storms.

    Blog als favoriet !

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Over mijzelf
    Ik ben Janssen Luc
    Ik ben een man en woon in Bonheiden (België) en mijn beroep is verpleegkundige.
    Ik ben geboren op 26/08/1957 en ben nu dus 61 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: lopen,zingen,schrijven.
    Mijn familie is heen. Van de vijf zonen ben ik nog alleen. Mijn ouders zijn ook vroeg gestorven. Waarom werd mijn lev
    Startpagina !

    Mijn favorieten
  • Bloggen.be
  • miaverschueren
  • gedichtenhuisje.Bart
  • Kelsey
  • Tranenstroom
  • Mijn laatste groet aan jou.
  • In Memoriam.
  • Inmemoriam.jouwpagina.nl
  • Stichting Broederziel

  • Hoofdpunten blog miaverschueren
  • Bloempjes
  • 6 jaar
  • mijmeren
  • 5 jaar...
  • juni

    Hoofdpunten blog marinamaes
  • Waarom NMBS?????
  • Actie 2007 - 2008
  • Ween niet
  • Avonddroom van mij
  • Iedereen komt dus vroeger vrij

    Zoeken in blog


    Laat me, ik heb weer ineens zo'n verdriet.

    Papa, waar ben je?
    Marc, je komt niet thuis!
    Walter, toe nou, wordt wakker!
    Mama, doe ze de groeten van me.
    Kris, dat hadden we niet afgesproken.
    Georges, was het jouw toer?

    Papa * 31/05/1928...+ 12/09/1981..... Marc * 25/09/1956...+ 17/07/1982..... Walter * 26/08/1957...+ 18/12/1986.....Ma

    Lieve bezoeker, ook anekdotes mag je in het gastenboek inschrijven. 


    Foto

    Kris met Tinneke.
    Foto

    Kris met Jefke.
    Klokkengeluid.

    Ze dringen tot je door
    tot in je merg
    en benen.
    Die geluiden
    van klokken, die luiden
    soms omdat
    het feest is,
    soms omdat
    een mens is heengegaan.
    Ze doen je nadenken,
    die geluiden.
    Ze trillen na in je hart.
    Ze maken je weemoedig.
    Een vriend van je
    is heengegaan,
    en jij beklaagt je,
    omdat jij niet bent gegaan.
    Je voelt je rot
    en je zegt, ach God.
    Toch dank ik je voor
    die geluiden.
    Ze zijn voor me een teken
    dat ik een vriend
    nooit vergeten kan.

             Luc J.

    Als achterom kijken je pijn doet en vooruit blikken je bang maakt, kijk dan naar boven en ik zal er zijn.....
    Stil leven in de dood.

    Het stille leven
    naast jou in het groene gras,
    doet mijn hart beven,
    omdat ik eens dichter bij je was.

    Maar het kan niet meer,
    nu niet; nooit.
    En toch iedere keer,
    verdriet dooit.

    Er is een mens in nood,
    in de grote kring.
    Hij zoekt slechts de dood
    in herinnering.

              Luc J.

    Waarom waait de tijd
    als iemand dat graag wil
    niet even terug.
    Waarom maakt de tijd
    zo nu en dan
    geen sprong voorbij,
    voorbij een punt,
    voorbij m'n broer,
    waarom.

        Hans Hagen.

    Papa.

    Liefste nonkels die daar boven zijn,
    liefste grootouders,
    als het zonnetje schijnt,
    zal ik altijd bij je zijn,
    ook al heb ik zo'n pijn.

    Liefste nonkel Kris,
    beste nonkel Jokke,
    diegenen die ik het
    best gekend heb;
    samen met jullie
    broers in het water
    spelen.

    Liefste nonkel Marc,
    liefste nonkel Walter,
    spijtig dat ik jullie niet
    gekend heb.

    Zo vroeg, zo spijtig....

    Oma en opa,
    papa vertelt veel over
    jullie,
    hoe zorgzaam oma
    wel was,
    hoe streng, maar
    lief opa was.

    Nu blijft er nog
    maar iemand
    over....

    Papa.......


       An J.


    Foto

    Kris met eerste communie van Tinneke op 13 mei 1999.
    Foto

    Peter Kris met pleegzoon Amir.
    Kijkend in de verte,
    naar bomen,
    begin ik te mijmeren,
    te dromen.

    Fijne wenken maken me
    soms verdrietig,
    maar een mens is toch
    zo nietig.

    Mooie herinneringen
    komen in me op.
    En dan besef ik,
    dat ik je niet missen kan.

            

    Nonkel Kris,

    Je bent heengegaan.
    Is het nu gedaan?
    'k Weet het niet...
    't Is net zo'n triestig lied.

    Waar zit je nou?
    't  Is zo leeg hier zonder jou.
    Maar ik hoop dat ik je ooit weerzie,
    samen met de rest van de familie.

          Je petekind Jef.


    Hierboven kan je de muziek aan- en afzetten.
    Kaal
    Koud
    Koel
    Leegte en gemis.
    Taal
    Stout
    Boel
    Zonder jou, Kris.
    Hard
    Sterk
    Kracht
    Laat mij maar doen.
    Hart
    Werk
    Zacht
    Ik hunker naar toen.

    Dag Georges, dag Jokke.


    Dag Georges, oudste broer,
    dag vriend van iedereen.
    Ik weet niet, was het jouw toer.
    Je verrast zo iedereen.....

    Je leven was er zijn voor kameraden.
    Je maakte jezelf niet te groot.
    Maar groot waren je kleine daden.
    Dank voor de liefde die je bood.

    Je was een nonkel van weinig woorden.
    Je was genietend nabij en zacht.
    Weinig dingen die jou stoorden.
    Je was een filosoof die dacht.....

    Je vroeg me hoelang het nog ging duren.....
    Ik zei je ..... doe alles nog vandaag .....
    Je kon zo naar me zitten gluren.
    Jij en ik stelden morgen in vraag .....

    Dag broer, vriend, fijn mens gewis.
    We zien je later weer en doe goeie dag
    aan papa, mama, Marc, Walter en Kris.
    Tot een volgende keer ..... zolang ik leven mag.

                         Je broer, Luc.


    Prentjes als aandenken aan de Eerste Heilige Communie van Kris op 8 mei 1966.
    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Eerste communie van Kris.
    Bericht van Fientje.

    Lieve, lieve Luc, Greetje en kids,

    Luc, je hebt een intens verdriet maar ook een enorm groot verlangen om bij je familie weer te mogen zijn.
    Héél begrijpelijk dat je dit wenst, maar denk er heel even aan dat ook je drie schatten en je vrouwtje je ontzettend nodig hebben.
    Ook voor hen is het verdriet erg zwaar, daar te meer dat ze zo begaan zijn met jouw verdriet waar ze je niet kunnen bij helpen.
    Alleen er voor je te zijn en in stilte hopen dat ooit...ooit...een dag zou komen dat je verdriet een plaatsje heeft gekregen zodat je weer een beetje kan genieten van hier op aarde te zijn.
    Luc, mensen die je verdriet en rouwproces niet gunnen zijn je aandacht niet waard. Je moet rouwen en ik weet dat hevige pijn en verdriet zelfs vele, vele jaren kunnen duren en dat het ook nooit echt voorbij gaat. Maar de dag van opnieuw genieten komt weer, geloof me. Ook ik kan je vertellen dat je kids en je vrouwtje je broers en ouders niet kunnen vervangen, maar besef ook dat zij van onschatbare waarde zijn.
    Je hebt ook veel onzichtbare vrienden, maar momenteel zie je ze niet omdat zij zich een beetje op de achtergrond houden en wachten op een teken van jou.
    Ik en vele andere hebben ontzettend veel respect voor jou en het enige wat we voor jou wensen is dat je opnieuw een klein beetje levensgeluk mag hervinden.
    Luc, je hebt je verdriet en verlangen oh zo oprecht verwoord dat het pijn doet dit alles te lezen, maar tegelijk ook heel fier dat ik heel even mag in je hartje kijken zodat ik je toch beter kan leren kennen. Triestig maar oooooooo zo mooi!!!
    Ik zal blijven lezen dat weet ik zeker, en hoop dat je toch een beetje steun hebt aan de mensen die met je meeleven en veel aan je denken.
    Luc en familie, ik stuur jullie veel liefde en moed toe.
    Aan allen een dikke warme knuffel.
    Tot later,
    Fientje.

    Dank je wel Fientje,     vanwege Luc en familie.

    Foto

    Foto

    papa  31/05/28 - 12/09/81
    Een drukke nachtdienst gehad.
    Pas thuis gekomen en in een diepe eerste slaap had ik het eerste hevige kloppen op de deur niet gehoord.
    Een beetje later schrok ik wakker en onze beste vrienden des huizes stonden voor mijn deur.
    Er was iets abnormaals gebeurd, ik voelde het.......
    En ja, ze brachten mij het bericht dat papa vannacht overleden was......
    Ik was 23 jaar toen ik mijn vader verloor.
    Mijn papa was 53 jaar geworden.
    Donker werd toen heel even mijn leven.
    Normaal was ik toen thuis bij mijn ouders geweest, maar ik had beloofd aan een collega om de nachtdienst over te nemen.
    Dikwijls heb ik me schuldig gevoeld dat ik toen niet thuis was.
    Onmacht, wrok en verbittering overvielen me.....

    Luc.

    Foto

    Marc  25/09/56 - 17/07/82

    Minder dan een jaar later, juli 1982.
    Samen gingen we uit..... We waren met 5 jongens thuis. Tussen de jongste en de oudste was er maar 4 jaar verschil. Kan je geloven dat we veel aan elkaar hadden en dat de broers' vrienden onze vrienden waren.
    Die avond, gezellig cafébiljarten onder vrienden.
    We waren te voet. Doch één van de vrienden was met openbaar vervoer gekomen en had de  bus naar huis gemist.
    Geen problemen voor mijn broer Marc, hij deed deze vriend met de auto wel terug naar huis.
    Marc is later niet meer thuis gekomen, een klapband werd hem fataal.
    Ik was toen 25 jaar en Marc was 26 jaar oud.
    De politie stond 's morgens om 7 uur bij ons aan de deur.
    Vreselijk, dit nieuws......En moeder zat met erg stil verdriet. Ze hield zich ongelooflijk kranig.
    Te sterk vond ik ze......en daarom wilde ik ook mijn verdriet niet laten zien.

    Luc.


    Foto

    Walter  26/08/57 - 18/12/86
    Vier jaar later veranderde mijn tweelingbroer van werk.
    Hij was vrachtwagenbestuurder en hij droomde ervan om internationaal te kunnen rijden.
    Zijn geluk kon niet op. Hij was gelukkig getrouwd en zijn vrouwtje ging akkoord met zijn beslissing. Zijn kinderen waren toen 2 en 4 jaar.
    Amper een paar maanden later dwong bandenpech in Frankrijk hem tot stoppen op een parking langs de autostrade.
    Hij kon de band zelf vervangen.......maar moest daarvoor onder de wagen en oplichter liggen sleutelen.
    Noodlot of niet, maar een andere vrachtwagen reed volop op zijn vrachtwagen in ..........
    Walter werd verpletterd onder het wiel........Walter, mijn tweelingsbroer was niet meer.
    Het bericht sloeg in als een bom........
    Ik ben het mijn moeder gaan vertellen..........moeilijk, lastig, zelf met de krop in de keel.....Wat nu weer.............
    Wij, de andere broers gingen hem in Aras in Frankrijk bezoeken.........
    Verschrikkelijk,......ik herkende mijn grotere en struizere tweelingsbroer niet meer.
    Een deel van mezelf, ook al was hij gehuwd, voelde ik van me weggerukt.
    Hoe kom ik zoiets te boven.......?
    Ik was toen 29 jaar en Walter natuurlijk ook.

    Luc.

    Foto

    mama  16/12/31 - 01/02/92

    Mijn mama had het moeilijk. Eten ging niet goed meer.
    4 jaar later kreeg ze te horen dat ze slokdarmkanker had.
    Er kon niets meer gebeuren. Chemo mocht niet meer baten en stelde men niet meer voor.
    Mijn moeder was een vechter en kloeg nooit. Daarom was de kanker al zo ver gevorderd.
    In 1992 ismoeder, kranig dat ze was, aan deze ziekte overleden.
    Ik was toen 33 jaar en mijn moeder is 60 jaar geworden.
    Ik heb mijn moeder lang mogen verzorgen en weet dat dit afscheid uiteindelijk een verlossing was. De kanker was ongelooflijk pijnlijk.
    Gelukkig had mijn mama een pijnpomp gekregen. Ik hoor ze nog heel duidelijk me vragen of ze nog wat morfine mocht bijspuiten omwille van de pijn. Het zou goed kunnen, dat zei ze zelf tegen mij, dat ik je niet meer zal zien en dat ik in een coma zal gaan.
    Ik zei haar dat het goed was, en dat ze dit gerust mocht doen......
    Diezelfde dag is moeder ook gestorven.
    Dit afscheid was voor mij een afscheid waaraan ik een beter gevoel heb dan de anderen.

    Luc.


    Foto

    Kris  11/10/59 - 05/06/04
    Twee broers had ik nog. De oudste en de jongste.
    Mijn jongste broer Kris zocht mijn familie dikwijls op.
    Hij was voor mijn kinderen een echte suikernonkel.
    Hij was zelf niet gehuwd en dacht er ook niet aan.
    We hadden het wel gehad in onze familie.....
    Maar 12 jaar later kreeg ik thuis de politie aan de deur.
    Mijn jongste broer Kris was bij hem thuis van de derde trede van de trap gevallen........Het was een ongelukkige val........Dood.........
    De wereld stuikte opnieuw in elkaar voor mij. Dit kon toch echt niet waar zijn.
    Ongeloof, boosheid, angst, verbittering, wrok.........slorpte me op.............
    Hij was nog met zijn beste vriend weggeweest.
    Ook hij stond perplex om dit nieuws te horen.......
    Ik was toen 46 jaar en Kris was toen 44 jaar.
    Nooit heb ik dit aanvaard en zal ik dit aanvaarden.............
    Uit respect en eerbetoon ben ik voor hem deze blog gestart.
    Zijn leven en het onze was helemaal niet af.
    We hadden nog zoveel plannen........

    Luc.

    Foto

    Georges  29/04/55 - 13/04/05
    Amper een jaar later is mijn broer Georges ongeneeslijk ziek geworden.
    Hij zou zijn leven gaan veranderen, maar kanker overviel hem.
    In het ziekenhuis hebben we nog vele gesprekken gehad.
    Elke dag zocht ik hem op.
    Ik was 47 jaar en Georges was net geen 50 jaar mogen worden.
    Zijn ziekte was ongeneeslijk en dit deed mij zijn overlijden veel beter aanvaarden dan het heengaan van mijn broer Kris.

    Kom dit allemaal maar te boven.
    Ik weet het niet meer....
    Het blijft verdorie moeilijk......
    Ik schrijf wel wat van mij af.
    Ik ben er soms enorm kapot van.
    Ik word nu in het jaar 2006 zelf 49 jaar en blijf alleen over.
    Geen broer meer om over het verleden en onze kindertijd te praten.
    Geen toekomst meer om samen oud te worden en genieten van een oude dag.
    Met mijn vrouw en kinderen proberen we dit verdriet een plaats te geven,
    maar verwerken, neen, dat gaat niet meer.........

    Luc.

    Foto

    Sterven wordt streven.

    Stoort me hard,
    dat materiële.
    Boort in mijn hart,
    dat officiële.

    Mensen, zo zakelijk,
    gehaast, vandaag.
    Mensen, eet smakelijk,
    de keel in mijn maag.

    Kerstmis, je was mooi,
    want we waren samen.
    Nu, gevangen in een kooi,
    wacht ik op mijn...amen.

    Antwoord, reactie, raad,
    waarom nog leven.
    Vragen, waarom, daad,
    sterven wordt streven.

              Luc.


    Vijftig.

    Vijftig plus tien is mijn moeder geworden.
    Vijftig plus drie werd mijn vader.
    Vijftig min één werd mijn oudste broer.
    Vijftig min zes werd mijn jongste broer.
    Vijftg min éénentwintig werd mijn tweelingsbroer.
    Vjftig min vierentwintig werd mijn één jaar oudere broer.
    Vijftig wordt de nummer van jouw huis, Kris.
    Vijftig wordt ik, ..............., misschien........
    Als ik ooit vijftig wordt...


    Geen feest voor mij,

    geen gejuich en getier.

    Geen mens erbij,

    geen onbenullig plezier.



    Laat mij maar clown zijn.

    Laat mij maar alleen bestaan.

    Laat mij maar dit refrein.

    Laat mij een lach en een traan.


    Luc.


    Pijn.

    Pijn,
    niet te beschrijven.
    Pijn,
    dat zit van binnen.
    Pijn,
    om nooit aan te beginnen.
    Pijn,
    altijd anders en apart.
    Pijn,
    een dolksteek in je hart.
    Pijn,
    een maag die draait en keert.
    Pijn,
    niet omdat je je bezeert.
    Pijn,
    om lief en leed.
    Pijn,
    om wat je nooit vergeet.
    Pijn,
    om verloren dromen.
    Pijn,
    om verder te komen.
    Pijn,
    nooit te verdrijven.

    Luc.

    Moe.

    Dagen,
    nachten.
    Vragen,
    wachten.

    Waar naartoe?
    Ik weet het niet!
    Waarom en hoe?
    Tot jij me ziet!

    Misschien tot morgen.
    Ik kom naar je toe.
    Wat een leven, zorgen.
    Wat ben ik moe!

    Luc.

    Dank je wel vrienden voor het leven dat Kris met jullie mocht leven.
    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Laat me, ik ben moe.

    Vergaderen, discuteren, bespreken,
    daar zijn we goed in, moet je weten.
    Lange uren, dagen net geen weken,
    woorden, lange zinnen, niet gemeten.

    Praten over hoe het gaat met mensen,
    zeggen waarom en hoe men moet leven.
    Speculaties, gokken, dromen en wensen,
    naar de crème van de welvaart streven.

    Misschien wil ik gewoon maar bestaan,
    en verder doen met wat ik bezig ben.
    Misschien wil ik niet meer verder gaan,
    dan datgene wat ik echter beter ken.

    Laat me, laat me maar doen,
    ik ben moe, ik val uit de boot.
    Ik wil niet meer leven als toen,
    laat me maar leven met mijn dood.

         Luc.

    Aanvoelen.

    Beleven, meemaken, meeleven, meebeleven.......
    Mooie woorden die ons zo ontroerend en echt in de oren klinken.
    Maar klinken ze altijd wel in ons hart?
    Na al die tijd blijft de tijd het me zo moeilijk maken......
    Waarom? Waar heb ik het verdiend? Hoe moet het nu echt verder?
    Moet het nog wel echt verder? Wat nu? Kies ik de juiste richting?
    Maken we de juiste beslissingen?
    Mensen zeggen zo gemakkelijk dat het wel zijn weg zal vinden.......
    We leven nog, of tenminste we proberen.......
    Hard is het en blijft het.......
    Ik schrijf het van me af, of ik probeer het toch.....
    Maar is dit dan geen vlucht?
    Dit is geen poëzie meer.....dit is hard......doodernstig......
    Sterven duurt maar even......., maar die rouw, die jaren daarna....., die vragen....., die gevoelens van wrok, verbittering...
    Die gevoelens blijven verdorie toch sterk steken......
    Wat als een mooi boek is begonnen, is geëindigd in een tragedie.
    Soms vraag ik me af waar ik met mijn rouw naartoe kan en mag.....
    Mensen lopen naast me.
    Ze lopen me voorbij of spreken me vluchtig aan.
    Het gaat je wel veel beter, zie ik ze denken.
    Zeg me dat alles in orde is, want eigenlijk wil ik dat van je horen.
    Angst, doodsangst, vrees te praten over wat is geweest.
    Maar zij die dit durven getuigen dat ze dit vrezen, zij hebben dan toch een zeker aanvoelen.
    En dit doet me deugd.......
    Ja, 't is verdomd moeilijk met gemis te leven.
    Maar toch wil ik dit gemis.......blijven vasthouden, aanvoelen..........
    Dank je lezer, soms is het lastig om zulke dingen te lezen.

    Foto

    mama en papa


    Foto

    Kris............. Marc,
    Georges..... Walter.

    Met dank aan de vrienden om het mee verzorgen van deze tuin.
    Je bent dood gewoon
    gaan hemelen.
    Blog als favoriet !



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!