Aan alle bloggers.
Deze blog is een eerbetoon aan broer Kris
en mijn overleden familie,
en uit respect voor hen verwijder ik alle
ongepaste boodschappen uit het gastenboek.
Dank voor uw begrip.   
Luc.
Inhoud blog
  • Dank je collega's.
  • Zomaar kwam ik telkens bij je binnen.
  • Op naar de zestig.
  • Sterk gevoel.
  • Doodse stilte.
  • Dag vriend.
  • Verzorgen, verborgen, geborgen.
  • Toneel en zang.
  • Zing eens een lied.
  • Zo onwaarschijnlijk.
  • Muziek in dementie.
  • Bericht.
  • Wat je maar voelt.
  • Kerkhofbezoek.
  • Wat kan ik zeggen?
  • Wat me diep treft.
  • Vrienden.
  • De tijd gaat maar door.
  • Blijven bouwen.
  • Dank je.
  • Dank je wel allemaal.
  • Trouw.
  • Mijn verhaal.
  • Waarheen?
  • Herinnering.
  • Het zit van binnen.
  • Herinnering aan jou.
  • Tachtig.
  • Herinnering voor altijd....
  • Wanneer kom ik je tegen?
  • Stilte om me heen.
  • In gedachte.
  • Wat er mee...?
  • Vergeten!
  • Gevoelens van onmacht.
  • Spreken over.
  • Op een rustige avond.
  • Verlies draag je niet alleen.
  • Hoe gaat het er mee?
  • Geen woorden.
  • Moment.
  • In gedachte.
  • Woorden.
  • Verdraagzaam ondergaan.
  • Dag lieve tante.
  • Maar je blijft stil.
  • Zing eens een lied.
  • Dag vriend.
  • Stil naar het einde.
  • Wat te zeggen....
  • Spiegel.
  • Leven met afscheid nemen.
  • Gemis blijft.
  • Over een lieve dame.
  • Kerstmis met jullie ....
  • Waar is de tijd?
  • Een beetje alledaags.
  • Het is er altijd stil.
  • Herdenking.
  • Het gaat maar door.
  • Listen to be silent.
  • Verlies.
  • Bijzondere man.
  • Horizon.
  • Nooit ben je zonder....
  • Als ik alleen ben.
  • Hoe dat je het doet.
  • Tien jaren.
  • De tuin.
  • Vast verdriet wat je niet ziet.
  • Jij bent niet meer.
  • Verloren.
  • Ik ken jou ergens van.
  • Zo onwaarschijnlijk.
  • Mengelmoes.
  • Zingen.
  • Dialoog.
  • Je wordt het maar niet gewoon.
  • Kerstmis zonder jullie.
  • Kersttrein.
  • Tot Altijd.
  • Bezoek.
  • Voor jouw glimlach.
  • Afspraak bij je graf.
  • Vasthouden.
  • Ik kom dichter.
  • Stil verlangen.
  • Blijf maar presteren.
  • Dat kleine plaatje.
  • Verdriet gaat nooit voorbij.
  • Dan zwijg ik maar.
  • Droom.
  • Van binnen.
  • Leegte.
  • Nooit.
  • Vergeten.
  • Blik op oneindig.
  • Soms staat de wereld stil.
  • Jij met je pijn.
  • Nieuwe verre vrienden.
    Zoeken in blog

    Foto
    ...Wil je dan als de wind zal waaien uit het westen, even aan mij denken. Misschien zelfs even zwaaien. We zullen even s
    Foto
    Marc,Kris,Georges,Walter,Luc
    Ik droom van een huis tussen de bomen,
    om misschien vlugger bij jou te komen.
    Ik droom van bossen en het groen,
    om jou te horen, net als toen.

    Ik droom van de vijver en zijn water,
    om jou te voelen, nu of later.
    Ik droom van de vogels in de lucht,
    om iets van je te horen, een gerucht.

    Ik droom van het bouwen van jouw huis,
    waar ik nu woon, voel ik me niet meer thuis.
    Ik droom van jou en mijn verleden,
    waar jullie zijn, bestaat er geen heden.

    Ik droom van ook tot jou te geraken,
    maar ik blijf over mijn familie waken.
    Ik droom om ook eens dood te zijn,
    bij jullie allen was het vroeger fijn.....

                              Broer Luc.

    Vroeger.

     

    Toen was het goed,

    toen waren we bij elkaar.

    Nu omdat het moet,

    zoeken we, maar waar?

     

    Het verleden, een verhaal,

    om nooit te vergeten.

    Het heden, moeilijke taal,

    van mensen, goed geweten.

     

    Geschiedenis schrijven,

    algemeen, geen kunst.

    Nu, geen familiebedrijven,

    mijn leven is een gunst.

     

    Als vroeger en verleden,

    nu en morgen zijn geweest.

    Verwacht boven en beneden,

    de toekomst in uw geest.

     

                   Broer Luc.

    Foto
    Kris met Anneke.
    Dag kindervriend, dag lieve peter, dag liefste nonkel.
    Foto
    Kris met Amir.
    Kris,
    totaal onverwacht werd
    je uit ons leven gerukt.
    Stuurloos bleven we achter,
    met alleen de vraag:
    WAAROM?

    Wat doet het ongelooflijk
    veel pijn,
    jou te moeten missen.

    Samen genieten
    van kleine dingen ...
    een tasje koffie ...
    een goed gesprek,
    samen naar Planckendael,
    beestjes kijken,
    spelletjes spelen met de kinderen,
    gekke bekken trekken ....

    Je kon het zo gezellig maken.

    Nu ... is ons leven zo
    totaal anders geworden.
    We ontbreken soms de kracht
    om verder te gaan.
    Vroeger ging je immers altijd
    met ons mee.
    Waarom vonden wij dat toen
    toch zo gewoon?

    Konden we nu nog maar
    even bij je zijn,
    nog even met je praten
    zoals we vroeger
    uren deden ....
    Tekstje van Greet.
    Foto
    Kris, ergens op reis.
    Foto
    Walter,Luc,Georges,Kris,Marc
    Foto
    Kris op nieuwjaar 2004 met petekind Jef.
    Hé, broer!

    Hé, broer, hé vriend,
    dit heeft niemand verdiend.
    Ik heb weer zo'n pijn.
    Kon het maar als vroeger zijn.

    Tot ziens waar ook naartoe.
    Ik weet een beetje de weg, maar hoe?
    Af en toe kijk ik omhoog.
    En zie ik je achter de " regenboog ".

              Broer, Luc.
    Het bewuste weekend is voorbij. 2 oktober 2004 zou jij, Kris, optreden met het vocaal koor Sarangi. Jij zou er 'Sunday' solo zingen, maar ja .......
    Ik heb het dan maar in jouw plaats mogen doen. 't Was geen vergelijking met hetgeen jij kon. Zo'n stem heb ik dan weer niet.
    Maar Kris, ik deed het voor jou, om je nooit meer te kunnen vergeten. 't Was een beetje met de krop in de keel.
    Dank toch aan alle koorleden dat ik dit mocht doen. Dank voor het vertrouwen en dank voor de ongelooflijk familiale vriendschappelijke sfeer.
    't Was een fijne zangavond. Dank je voor de eer voor mijn broer Kris. Het deed ons goed en het deed ook zijn vrienden goed.

                         Greet, Luc en kinderen.
    Foto
    Boezemvrienden.
    Vrienden voor het leven.....
    Kris, ik heb het nog altijd zo moeilijk met je vertrek.
    Ons leven ging er zo anders uitzien.
    Jouw droomhuis, je honden, je auto, je eigen leven zou een aparte wending krijgen.
    Wij hadden een mooi doel om naartoe te kunnen gaan.
    Maar nu is ons enige doel het kerkhof.
    Ik wil elke dag bij je staan.
    Ik word er als het ware naartoe getrokken.
    Daar bij jou kom ik tot rust, daar bij jou vind ik de stilte die me enkel aan jou doet denken, en niemand die deze daar verbreken kan.
    In mijn leven nu, Kris, moet ik van de mensen precies gewoon maar verder gaan........
    Dat kan ik niet, dat wil ik niet, dat mag ik niet..........

    Er gaat geen week voorbij, of ik ben weer bij jou geweest.
    Je deed het dikwijls voor mij, voor ons, 't was echt een feest.
    Kris, ik mis je zo, ik mis je meer en meer.
    Het slijt niet, mijn verdriet wordt des te erger.
    Hoe langer de tijd, hoe groter het gemis.....

                        Luc.
    Jokke, Georges.

    Ik zat naast jou,
    naast je ..... lichaam.
    Je drukte zachtjes mijn hand,
    toen ik je zei: " Ik ben bij jou."

    Je laatste minuten,
    ja dank je, zonder pijn,
    want je drukte bevestigend
    mijn hand.

    Ik vroeg je om goeie dag
    te zeggen aan papa, mama,
    Marc, Walter en Kris.
    Je drukte zachtjes mijn hand.

    En toen, ..... toen was je weg. 
    Liefste nonkel Kris,

    Waarom juist jij?
    ...
    Er zijn zoveel mooie herinneringen,
    die ik nooit vergeet.
    ...
    Weet je nog die strip van Kiekeboe
    voor mijn verjaardag?
    ...
    Nu heb je er een paar gemist,
    maar ik lees ze wel voor je voor,
    in mijn gedachten.

              Tinne.
                     x x x
    Foto
    Kris met links vriend Dré in 1993.
    Foto
    Kris met vriend Luc.
    Foto
    Kris onder vrienden.
    Foto
    Altijd ben je welkom, want we waren steeds bij jou welkom.......Doe de deur maar open.......
    Foto
    Tijd om iets te drinken.
    Was het koffie of wijn.
    Zie mijn ogen blinken,
    met vrienden is het fijn.
    Het leven anders.....

    Het leven, zo anders, zo kil.
    In mijn omgeving is het stil.
    Mensen begrijpen me amper of niet,
     schuwen mijn houding of verdriet.

    Waarom is er zo weing begrip?
    Waarom mag ik niet treuren?
    Waarom is mijn weg een zware trip?
    Wat staat er me nog te gebeuren?

    Met muziek kan ik me bezinnen.
    Met ' lopen ' verzet ik mijn zinnen.
    En soms schiet het mij te binnen.
    Om mijn leven te herbeginnen.

            L.J.
    Foto
    Foto
    Hé, nonkel Kris, we missen je. Waar ben je?
    Moeilijk, hard verbitterd reageren, waarom vragen!!!!!!
    Is het dan niet allemaal genoeg geweest?
    Moest dit nu ook nog gebeuren?
    Ik voel me rot, ik voel me zo zielig, ik voel me zo verdrietig.........ik voel me.......!
    Het is allemaal moeilijk te vertellen, ik kan er niet steeds goed over praten.....het doet nog zoveel pijn.
    Ze zeggen soms, verdriet dooit, en misschien komt dit wel ooit, maar hoe ga ik er dan uitzien, dat weet ik nog niet?
    Moet ik er dan wel uitzien?

    Geen dag, geen uur, geen minuut, geen moment gaat er voorbij voor mij zonder te denken aan wat ik zo mis.........,
    zonder te kunnen vergeten waar ik zo van hield.
    En toch doe ik verder, is dit een automatische piloot, of is dit de gewoonte van het gemis, of wil ik het een ander niet laten zien......?
    Misschien is dit wel zo. Want wat ik voel doet zo'n pijn, dat ik niet wil dat een ander dit voelt.
    Misschien is deze pijn wel voor mij alleen, of is hij mij zo dierbaar....... 
    Foto
    In memoriam Georges alias Jokke.

    Hallo, dag allemaal, ik ben Georges Janssen geboren te Herentals op 29 april 1955.
    In Herentals ben ik mijn jonge leven naar verschillende scholen gegaan:
    - de kleuterschool, toen nog papschool genoemd.
    - de lagere school in de Hikstraat en dit tot het vierde leerjaar.
    - de voorbereidende school in het college in de Collegestraat.

    Verder genoot ik van de geboorten van mij vier andere broers, terwijl ik ook moest groter worden. Maar erg groot ben ik echter niet geworden.
    Uiteindelijk bleef ik thuis de kleinste van gestalte.
    Je kunt en moet geloven dat ons ma en pa er alle moeite mee hadden om ons groot te brengen. Maar we groeiden op, we deden het.
    En toen we naar Turnhout verhuisden werden we al vlug "de mannen van Janssen" genoemd. Niet dat we zo berucht waren, maar vijf jongens op
    vier jaar, dat is een hele bende....
    Ik was 11 jaar en zat in het zesde leerjaar toen we naar Turnhout moesten gaan wonen, want ons vader was directeur van de PIDPA geworden, regio Turnhout.
    Ik ging toen naar de voorbereidende afdeling van de Apostolieken naar school. Daarna doorworstelde ik de gehele humaniora van het St-Jozef-College der paters Jezuïeten.
    Na de humaniora studeerde ik voor Maatschappelijk Assistent te Diest.

    Niet gemakkelijk om na mijn studies de geschikte job te vinden.
    Een aantal jaren heb ik wel gewerkt als opvoeder in de regio Antwerpen.
    Terwijl bood ik in Turnhout mijn diensten wel aan bij het J.A.C. = Jeugd Advies Centrum.

    Naast de school had ik wel een aantal hobby's.
    Laat mij ze even opnoemen:
    - leider in de K.S.A.- jeugdbeweging
    - bondsleider in de K.S.A.
    - kampleider in de K.S.A.
    - judoca tot de bruine band
    - spelend lid in de voetbalploeg van F.C. VOPA
    - spelend lid in de volleybalploeg van V.C. VOPA
    - later scheidsrechter in dienst van de volleybalploeg
    - bestuurslid van VOPA
    - medeorganisator van de bekende VOPA-kwis
    - algemeen filosoof binnen de familie- en vriendenkring

    Sommige van deze bezigheden hebben mijn verdere leven toch wat beïnvloed.

    Jarenlang bleef ik me actief inzetten voor de K.S.A.
    Ook de VOPA bleef me mijn hele leven beheersen.
    VOPA staat voor: Voor Ons Plezier Alleen.
    En of dat voor ons plezier was.
    Niet alleen de sport op zich, maar ook het nasporten werd serieus beheerst en het werd als het ware een stuk van mezelf.

    Sporten en nasporten vielen bij mij in de smaak, maar de VOPA als vriendenkring met zijn verschillende organisaties mocht er ook zijn.
    Het organiseren van de kwis werd een gewoonte, ja bijna een verplichting van jaren. Het was het grote evenement van de club om ons financieel wat recht te houden als club. Ik werd een onmisbare schakel in het opstellen van de kwisvragen.
    Maar daar kon ik mijn hart dan ook in ophalen.

    Verder noemden mijn vrienden mij de filosoof, de stille genieter, de onzichtbare aanwezige.
    Mijn vrienden noemden mij de Jokke, en als Jokke ben ik voor hen door het leven gegaan.
    Van het leven heb ik zeker genoten en misschien vonden sommigen mij wat mysterieus.
    Maar anderen zich zien amuseren, was voor mij ook gelukkig zijn.

    Misschien zijn mijn laatste jaren van mijn stille leven wat anders verlopen dan wat de mensen er hadden van verwacht.
    Maar weet wel dat het verlies van mijn ouders en nog drie andere broers ook voor mij harde noten om te kraken waren.
    Ik ging mijn leven veranderen, maar misschien heb ik een vreemde weg gekozen......
    Ik voelde me de laatste maanden helemaal niet goed meer, en wist zeker welke weg ik op ging gaan.

    Nog even dit, waar ik echt in mijn leven heel veel van genoten heb, dat is een rustige wandeling in de bossen en een frisse duik in het water van onze familievijver.
    Ja, af en toe een frisse pint, of duvel, dat sloeg ik niet af, al was het maar dat ik zo een beetje mijn zorgen kon vergeten.
    Achter een goed boek kon ik me uren verschuilen. En in de muziek kon ik wegdromen om het leven wat draaglijker te maken.

    Eens lekker gaan eten bij familie, kennissen of met vrienden waren voor mij hemelse momenten.
    Af en toe eens mee op weekend gaan met de kameraden, dat kon je me niet beletten.

    Ik droomde nog om mijn verjaardag aan de vijver te kunnen vieren met al mijn vrienden, maar mijn 50e verjaardag, die is me niet meer gegund.

    Mijn beste kameraden dank ik om me toch in het ziekenhuis te komen bezoeken.
    Op 13april 2005 heb ik mijn laatste adem in het bijzijn van mijn nog enige broer mogen uitblazen.

    Dank je wel allemaal dat ik van jullie een vriend mocht zijn.
    Geniet van het leven met volle teugen en drink regelmatig een pint.

    Carpe Diem........en tot later.......de groeten...........

                      De  Jokke.
    Foto
    Leven en dood.

    L
    aat me maar doen.
    Even ben ik er niet.
    Verdriet, zoals ook toen.
    En jij, die mij verliet.
    Nee, het gras is niet groen.

    Even wil ik met zonneschijn.
    Naast jouw graf alleen zijn.

    Door jou breekt mijn hart.
    Omdat je er niet meer bent.
    Oh, jij die mijn leven tart.
    Dood, ik heb je herkend.

            Luc.
    Foto
    Kris in Thailand.
    Foto
    Peter Kris met petekind Jef, samen de auto wassen.
    Foto
    Nonkel Kris en zijn getrouwe pet.
    Wat ik je vragen wil.

    Wat ik je vragen wil is:
    geef me op tijd een teken,
    laat me voelen hoe het verder moet.

    Wat ik je vragen wil is:
    om met me de volgende weken
    mee te gaan, want dat doet me goed.

    Wat ik je vragen wil is:
    sta maar eens achter een boom
    en verras me eens met een bezoek.

    Wat ik je vragen wil is:
    te verschijnen als een mooie droom
    en met me te praten om een hoek.

    Wat ik je vragen wil is:
    me te laten leven met jouw dood,
    me jou te mogen citeren in het leven.

    Wat ik je vragen wil is:
    me jouw huis te mogen bouwen als nood,
    om nog meer naar jou te kunnen streven.

    Wat ik je vragen wil is:
    om nooit te vergeten wat ik zo mis,
    om me te verdragen als ik me vergis,
    om een klein beetje vergiffenis,
    om in jouw huis een thuis te vinden, 
                      och Kris.

    Ik had je nog zoveel te vragen.....

               Van je broer Luc.
    Foto
    Dit hoorde het te zijn. Dit hoorde het te worden. Van jou moest het wezen.
    Het had voor ons een echte thuis bij jou moeten worden. Het huis in wording.
    Jouw huis bij het bos, ons bos, daar waar we in onze jeugdjaren zoveel gespeeld
    hebben. Jouw auto staat er ook. Die auto, dat ben jij, daar zit jij voor mij nog steeds in.
    Dit huis wil ik later  Krisdream   noemen. Jij hebt dit verdiend. Het is jouw levenswerk,
    en ik wil het zeker aan je opdragen. Het huis, het bos, de auto zijn voor mij symbolen
    om je nooit te mogen vergeten. Weet dat ik je soms nog achter een boom zie wegkruipen.
    Je kon dat vroeger zo subtiel. Soms zie ik je tussen wolken verdwijnen. Ben jij dat licht achter de wolken?
    Ook al ben je gestorven, voor mij ben je er nog en daarom heb ik jouw droomhuis laten geboren worden.

    Foto

    Beetje moe.


    Ik weet niet goed meer hoe.....

    Ik weet soms niet meer waar naar toe.....

    Ik voel me soms een beetje moe.....


    Ik voel me soms een beetje laf.....

    Ik sta soms maar te staan bij je graf.....

    Ik dreig te leven in snelle draf.....


    Luc.

    Wat ik zeker schrijven wil.

    Wat ik zeker schrijven wil, is dat het leven voor mij totaal anders is geworden.
    Soms vraag ik me af waarom ik, waarom blijf ik nu nog over.
    Vele vragen komen in me op.
    Soms begin ik wel anders te denken.
    En wat me in het leven nu zeker meer en meer ergert, is dat we de dingen soms toch zo belangrijk vinden.
    Carrière maken, iemand zijn, populariteit, we pakken zo graag uit met uitzonderlijke dingen.
    Het maakt me allemaal niet veel meer uit.
    Ben je rijk of arm, ben je geleerd of minder geleerd, heb je een grote functie of niet, de toekomst die ik zo vaak ervaren heb,
    zal er voor iedereen zijn.
    Leven met gemis voor mijn familie is voor mij leven met de gedachte dat de dood voor mij er morgen ook zal staan.
    Leven met gemis is voor mij herinneringen laten bovenkomen hoe het vroeger was.
    Samen aan dezelfde tafel, en nu nooit meer.....
    Samen ravotten, en nu nooit meer.....
    Samen luisteren naar muziek, en nu nooit meer....
    Samen herinneringen ophalen, en nu nooit meer......
    Samen............, en nu nooit meer...........
    Ik vraag me steeds af, waarom we samen niet oud mochten worden.......
    Foto
    Kleine Kris in de wieg.
    Foto
    De vijf kleine jongens.
    Kris in het midden.
    Foto
    Foto

    Fikske, de hond van kleine Kris.

    Foto
    Het gras staat hier erg hoog of waren we toen nog zo klein.
    Stil staan.

    Stil.
    Even is het stil.
    Even staan we stil.

    In huis is het stil.
    Omdat jij er niet meer bent.
    Wat ik toch even wil,
    is jouw glimlach die mij verwent.

    Dank je voor deze glimlach.
    Dank je voor mooie woorden.
    Dank je voor je liefde elke dag.
    Het ga je goed in andere oorden.

    Even staan we stil bij je graf alleen.
    Even vertoeven we bij het groene gras,
    waar je foto pronkt op een steen,
    waar we dromen hoe het vroeger was.

    In gedachte.....jij.

    Even staan we stil.
    Even is het stil.
    Stil.

    Luc.

    Beste Greet en Luc.

    In het vooruitzicht van Allerheiligen wil ik even stil staan bij het immense leed dat uw leven nog altijd beheerst.....
    Papa, Marc, Walter, mama, Kris, en Georges.......ze gingen allen uit je leven heen; veel te kort was hun leven, maar niettemin intens en doorkneed van minzaamheid en liefde.....Zal het ooit wennen hun aanwezigheid te missen en hun warmte niet meer te voelen....?
    Tijd heelt wonden, zeggen mensen, goedbedoeld, maar waarom , na al die jaren zoveel leed en verdriet, of is verdrietig zijn dan zo verkeerd....?
    Maar wie luistert nog naar ons verdriet.....alleen iemand met een meelevend hart.
    Mensen worden alleen geheeld als iemand het opbrengt een stukje mee op weg te gaan in nacht en ontij, want als iets liefs je verlaat, blijft nog altijd de liefde.  Sterkte!!   

    Maria Janssen.

    Stilte.

    Soms,
    voel ik,
    zie ik,
    en hoor ik zelfs,
    de stilte in jou.
    Waar denk je aan?
    Neen, 't is te stil.
    Ik hoor het weer niet.

    J. Janssen.
    Dat ik je ooit weerzie.

    Je bent ver weg,
    maar toch zo dichtbij.
    Je bent hier en daar,
    en dan weer niet.

    Je bent een weg ingeslagen,
    waar ik je niet kan volgen.

    Maar nog steeds,
    koester ik de gedachte,
    dat ik je ooit weerzie.

    J. Janssen.
    Morgen is een lange tijd,
    als je wacht.
    Gisteren ver weg,
    als je iemand mist.
    Kris
    In memoriam
    Daar is een lach en een traan. Daar blijft de liefde bestaan. Daar kust het leven de dood. Oh, Kris, wat ben je groot.
    30-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dank je collega's.
    Dank je collega's.

    Dank je dat ik deel mocht zijn
    van jullie zorg en kunst.
    Sorry voor de traan
    en het verdriet.

    Voor mij was samenwerken
    met jullie een gunst.
    Zulks vergeet je niet.

    Luc.

    30-09-2017 om 11:36 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    10-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zomaar kwam ik telkens bij je binnen.
    Zomaar kwam ik telkens bij je binnen.

    Alsof je het zonder woorden toeliet.

    Praten was niet meer jouw kracht.
    Maar je handen spraken sterk.
    Heel af en toe een klank, heel zacht.
    Maar jouw handen waren jouw werk.

    In je ogen kon ik lezen.
    Wat je mond niet meer kon zeggen.
    Jouw glimlach heeft bewezen.
    Dat je niet steeds alles uit moet leggen.

    Of je me steeds kon horen.
    Daar had ik soms mijn twijfels bij.
    Dat een verhaal je niet kon storen.
    Getuigden je ogen, vrank en vrij.

    Stil hield je alles in de gaten.
    Met een glimlach of fronsend gezicht.
    Geduldig moest je de zorg toelaten.
    Jouw blik was steeds beduidend gericht.

    Je ogen vergeet ik nooit meer.
    Je glimlach blijft me altijd bij.
    Met arm en vuist ging je op en neer.
    Met je wijsvinger wees je gericht naar mij.

    Luc.

    10-09-2017 om 17:54 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    04-08-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Op naar de zestig.
    Op naar de zestig.

    Mooi, mooi, mooi,
    en zo enorm verrassend.
    In een onverwachte plooi,
    zo spontaan, zo passend.

    Dank je wel allemaal.
    Dank je voor de geschenken.
    Dank je voor dit onverwacht verhaal.
    Maar vooral: dank je voor de fijne,
    stille, liefdevolle wenken.

    Nog nooit stond ik zo sprakeloos.
    Verbouwereerd stond ik er maar naar te kijken.
    Ik had geen woorden, zo raadeloos ...
    Maar wat vriendschap betreft, behoor ik bij de rijken.

    Jullie hebben me echt verrast.
    Wat heeft me dit goed gedaan.
    Misschien was ik geen perfecte gast.
    Dank je, nu kan ik zeker mijn zestig aan.

    Leugentjes, verhaaltjes om best wil.
    Deze dag, niet te vergeten, echt zo apart.
    Het maakt me gelukkig en toch even stil...
    Emotievol was het van binnen in mijn hart.

    Ik weet niet meer wat te zeggen.
    Verdriet en geluk vloeien samen in elkaar.
    Woorden schieten me tekort om wat ook uit te leggen.
    Dank je allemaal voor dit gevoelig, 
    onverwacht, gelukkig makend gebaar.

    Luc.


    04-08-2017 om 22:04 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    14-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sterk gevoel.
    Sterk gevoel.

    Hier ben ik maar weer.
    Moeilijk blijft de stap naar binnen.
    Ongewenst, zo voel ik me elke keer.
    Alsof er geen alternatief was te vinden.

    Waarom werd er niet over gecommuniceerd?
    Waarom al dat geheim gedoe.
    Wat hebben we hiervan geleerd?
    Omgaan met mensen, collega's is niet eender hoe.

    Een aantal zaken waren zeker niet van belang.
    En toch zat achter elk blad nog een andere visie.
    Wat je ook bedoeld, het maakt me bang.
    Je ogen als ik strak naar u, u en u zie.

    Spelen met nog meer open kaart. 
    Dit had eerlijker geweest.
    Wat is het nu voor me nog waard.
    Zet je dan maar in met heel je geest.

    Luc.

    14-07-2017 om 12:34 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    13-06-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Doodse stilte.
    Doodse stilte.

    We waren na een tijdje 
    dan toch weer in de tuin.
    Zulke omgeving vermijd je
    liever, ook al zie je mooie arduin.

    Ik was zelf niet erg spraakzaam.
    Iets in mij brak de sfeer.
    In de auto keek ik door het raam.
    Denkende: "Wanneer zie ik jullie weer?"

    Een doodse stilte voelde ik aan.
    Iets in mij deed me beven.
    Met nog meer leegte en onbegrip verder gaan.
    Dat overkomt me als gevoel in 't leven.

    Luc.

    13-06-2017 om 20:46 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    11-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag vriend.
    Dag vriend.

    Dag trouwe vriend.
    Je blijft me zo sterk nabij.
    Je hebt het goed gedaan.
    Je mocht vredig gaan.

    Pijn zit diep in mijn hart.
    Tranen blijven inwendig komen.
    Wat was je toch echt zo apart.
    Over jou blijf ik dromen.

    Ik mis je nu al.
    Ik hoor nog steeds jouw geblaf.
    Ik voel me in een sterk diep dal.
    Wat ging het zo vlug bergaf.

    Dank je trouwe hond.
    Dank je voor de mooie jaren.
    Hoe dikwijls je edelmoedig naast me stond.
    Dat was door niets of niemand te evenaren.

    Luc.

    11-05-2017 om 20:59 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    09-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verzorgen, verborgen, geborgen.
                                                                                        Verzorgen, verborgen, geborgen.
                                                                                           
    Misschien voelen ze het aan, misschien ook niet.
    Zorgen voor mensen met dementie is borg geven.
    En oog hebben, ook voor hun verdriet.
    Waar, wanneer ook in hun geborgen leven.

    Soms ken je mij niet meer.
    Soms zeg je plots toch mijn naam.
    Soms blijf je keer op keer,
    staren door het vensterraam.

    Weet dat ik met je mee wil wandelen.
    Ook al weet ik zelf niet waar naar toe.
    Hoe je de dingen weet te behandelen.
    Je zoektocht naar wat ook, maakt je niet moe.

    Het gaat soms vlug, zaken lopen door elkaar.
    Zit er bij jou ook verdriet verborgen?
    Och, wist ik het maar.
    In de dag van vandaag blijft gisteren verborgen.

    Tijdens het verzorgen,
    hoe je ook wat hebt verborgen,
    voel je je maar gerust geborgen.
    Wie weet wat komt er morgen.

    Luc.



    09-05-2017 om 00:00 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    17-04-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Toneel en zang.
    Toneel en zang.

    Zingen, het doet me wat....
    Herinneringen, naar: "Wist je dat?"
    Om het even wie ik speel,
    ik neem je steeds mee in theater en toneel.

    Hoe ik ook emotie tracht te camoufleren,
    gevoel van gemis gaat nooit voorbij.
    Wat mensen ook maar beweren,
    confrontatie met ... blijft er steeds voor mij.

    Toneel en zang.
    Symfonie in melodie.
    Soms ben ik een beetje bang.
    In theater, ... als ik u zie.

    Luc.

    17-04-2017 om 11:26 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    14-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zing eens een lied.
    Zing eens een lied.

    Zing eens een lied.
    Soms weet je niet wat zeggen.
    Zeg dan maar niets en blijf ... stil.
    Misschien zing ik beter een lied.
    Of speel ik even muziek.
    Het verbergt een beetje mijn verdriet.
    Zingen verwarmt je hart.
    Een lied doet je weleens denken aan ...
    De toon is soms wel erg apart.
    Herinneringen brengen een traan.
    Ik zing weleens een lied.
    Omwille van verdriet, 
    dat je altijd niet, 
    ziet.

    Luc;

    14-03-2017 om 20:39 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    18-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zo onwaarschijnlijk.
    Zo onwaarschijnlijk.

    "Ha, ben je weer daar?"
    "Ik heb lang op je gewacht."
    Je vrolijk humeur, zo wonderbaar.
    Ondanks je toekomst, steeds die gulle lach.

    "Zing me nog eens een lied."
    "Lees me de teksten nog eens voor."
    "Het verzacht een beetje mijn verdriet."
    "Lees maar luid, dat ik het goed hoor."

    Zo gewoon verdraag jij je pijn.
    Zo rustig blijf je stiekem luisteren.
    Zo eenvoudig kon je aanwezig zijn.
    Zo guitig laat je in je oren fluisteren.

    Stil, blijf je in gedachten.
    En dat zie ik zeker op je gelaat.
    Naar ironische momenten trachten.
    Jouw manier, nog voor je ons verlaat.

    Alles lijkt me toch een droom.
    Je toont geen angst, geen pijn, geen schrik.
    Wat beleef je die laatste momenten toch vroom.
    Onwaarschijnlijk ben je ieder ogenblik.

    Luc.

    18-02-2017 om 18:17 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    10-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Muziek in dementie.
    Muziek in dementie.

    Ritme, interval, kadans,
    tempo, versnelling, leven.
    Zing, maak geluid, neem de kans,
    kom dichter, beweeg, om het even.

    Doe mee, roep, juich, zing.
    Volg me in mijn tred.
    Denk aan een mooie herinnering.
    Maak leute, plezier en pret.

    Laat muziek tot je komen.
    Neem het ritme in je op.
    Beleef jouw unieke dromen.
    En voel je even op en top.

    Luc.

    10-02-2017 om 12:54 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    15-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bericht.
    Bericht.

    Zo onverwacht.
    En we hadden nog zoveel te zeggen.
    Mijn woorden blijven nu even zacht.
    We hadden nog wat bij te leggen.

    Onze verhalen waren niet klaar.
    Door drukte was mijn bezoek uitgesteld.
    Er bestaat geen excuus, er is geen maar....
    Door jouw plotse heengaan ben ik even uitgeteld.

    Dagen, maanden, jaren heb ik je gekend.
    Wat kon je enorm sterk relativeren.
    Als genieter van een drankje, porto, stond je bekend.
    Vanuit je stoel was je een kei in het observeren.

    Je was bij iedereen graag gezien.
    Voor een lange dialoog was je niet meer bij machte.
    Maar ik zeg dit zeker en weet bovendien.
    Het was bij jou gezellig, vooral als je lachte.

    Ik had je nog zoveel te zeggen en te vragen.
    Toch dank ik je om jou te mogen verzorgen.
    Bewonderenswaardig heb jij je zorgen sterk gedragen.
    Ik blijf aan je denken, ook ... morgen.

    Luc.

    15-01-2017 om 17:35 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    09-12-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat je maar voelt.
    Wat je maar voelt.

    Verdwenen, zomaar,
    en dan nog voorgoed.
    Verder leven, hoe je dit ook doet.
    Met de handen in het haar.

    Herinneringen,
    komen en gaan.
    Het doet pijn
    naast je foto te staan.

    Geen jij, niet iemand,
    de droom blijft een droom.
    Zwakke geest, onkundig verstand.
    Wat voel ik me loom.

    De dag ebt weg.
    Het wordt avond, nacht.
    Wat ik nu toch even tot je zeg:
    "Ik heb nog steeds aan jou gedacht."

    Luc.

    09-12-2016 om 20:27 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    01-11-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kerkhofbezoek.
    Kerkhofbezoek.

    Hallo, 't is een tijdje geleden.
    Het gedoe van het leven hield me wat op.
    Het leek of ik jullie wat had gemeden!
    Ik had toch ook zoveel rond mijn kop!

    Geen excuus, zou ik zeggen.
    Uiteindelijk ben ik dan toch gekomen.
    Mijn laat bezoek valt niet uit te leggen.
    Maar ik zie jullie dikwijls in mijn dromen.

    Tranen tracht ik te verstoppen.
    Mijn hart doet pijn, moet je weten.
    Jullie dood kan ik nog steeds niet verkroppen.
    Zoveel jaren later zijn jullie nog steeds niet vergeten.

    Wat zielig bij jullie tuin en steen.
    Ik maak alles netjes met borstel en doek.
    Een bloemstukje en kaars staan netjes bijeen.
    Veel woorden heb ik niet nodig,
    bij dit kerkhofbezoek.

    Luc.

    01-11-2016 om 19:36 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    04-10-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat kan ik zeggen?
    Wat kan ik zeggen?

    Moeilijk, geen woorden.
    Ik blijf er sprakeloos, stil bij.
    Waar zoek je nog het noorden?
    Verdriet duwt geluk zomaar opzij.

    Gemis, pijn, verdriet.
    Gevoelens niet uit te leggen.
    "Ik hoor, ik voel je, maar ik zie je niet."
    Wat kan ik zeggen?

    Ik hoop dat het een beetje gaat.
    Laat maar gerust een traan.
    Weet dat mijn deur altijd open staat.
    Hoe ook, ik blijf naast je staan.

    Wat hoor ik hem nog zo mooi praten.
    Hij was eenvoudig en toch zo apart.
    Ook al heeft hij ons zo plots verlaten.
    Hij blijft voor altijd in ons hart.

    Woorden schieten mij tekort.
    Even stil, er valt niets uit te leggen.
    Ik hoop dat het ooit terug lente wordt.
    Och, "Wat kan ik zeggen?"

    Luc.

    04-10-2016 om 10:35 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    07-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat me diep treft.
    Wat me diep treft.

    Wat ik zo mis, is jouw aanwezigheid.
    Wat is zo nodig heb, is te praten met jou.
    Wat me zo pijn doet is jouw
    afwezigheid voor lange tijd.

    Wat me diep treft, is jou te missen.
    Stil sta ik bij je foto te denken,
    hoe het was, hoe het had kunnen zijn.
    Ik drink, maar voor jou moet ik niets inschenken.

    Wat moeilijk die gedachten allemaal.
    Wat lastig om over jou op verhaal te komen.
    Spreken over: er niet meer zijn, geen fijne taal.
    Na jaren worden herinneringen ontastbare dromen.

    Luc.

    07-09-2016 om 16:54 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    24-08-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vrienden.
    Vrienden.

    Fijn om je te leren kennen.
    Aangenaam om met jullie kennis te maken.
    Een eer om jullie te mogen verwennen.
    Dans en folklore, ik schreeuw het van de daken.

    Dan weer stil aanwezig, 
    dan weer sterke taal.
    Maar voor ons was het echt genieten.
    Als te luisteren naar een mooi verhaal.

    Merci, mes amis de France.
    Merci pour ta frâternitée et ton amour.
    Nous avons eu de la chance.
    Vous restez dans nos coeurs pour toujours.

    Luc.


    24-08-2016 om 21:22 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    29-07-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De tijd gaat maar door.
    De tijd gaat maar door.

    We spreken niet meer van dagen.
    Weken, maanden, jaren vliegen voorbij.
    Onbeantwoord blijven mijn vragen.
    Vragen naar waarom jij en jij en jij ...?

    Vrienden die het leven verlaten.
    Wat doet het steeds zo'n pijn.
    Mijn geest moet verhalen loslaten.
    Nooit meer zal het als vroeger zijn.

    Stil vloeit er soms nog een traan.
    Even trek in me terug in verdriet.
    En toch moet het leven verder gaan.
    Maar niet zonder: "vergeet-me-niet".

    Luc.

    29-07-2016 om 21:47 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    16-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Blijven bouwen.
    Blijven bouwen.

    Reeds enkele jaren samen.
    "Omdat ik van je hou!"
    Samen heb je dit kunnen beamen.
    Voor wet en kerk: echte "Trouw".

    En nu start het huwelijksleven.
    Gaarne zien in goede en kwade dagen.
    Weet goed: eeuwig is niet zomaar "even".
    In lief en leed moet je elkaar "ver" - dragen.

    Draag goed zorg voor elkaar.
    Trouwen betekent ook vertrouwen.
    En weet zeker jaar na jaar.
    Moet je aan liefde en geluk blijven bouwen.

    Samen veel geluk.
    En wie weet vele kleintjes.
    De groeten en steun van Greet en Luc.
    Wat je ook doet, doe het fijntjes.

    Luc.

    16-06-2016 om 20:34 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    12-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dank je.
    Dank je.

    Hey (schoon)papa.

    Dank je om zo mooi op papier te zetten,
    wat wij die dag gevoeld hebben.

    Dank je.

    Het was voor ons het mooiste feest.
    Had iedereen er maar bij geweest.

    Al weten wij, ze zijn er bij,
    in ons hart en in onze gedachten.
    Papa, mama, heb je nog heel even.
    Veerle heeft mij de pijn helpen verzachten.
    Zij is echt de vrouw van mijn leven.

    Veerle en Jef.

    12-06-2016 om 17:50 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    23-05-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dank je wel allemaal.
    Dank je wel allemaal.

    Het huwelijk, de belofte van trouw.
    Mooie viering in de kerk.
    Het koppel: "Omdat ik van je hou!"
    Ze gaan voor hun levenswerk.

    Zoveel vrienden, kennissen, familie.
    Dank voor de sfeer en de mooie woorden.
    Wat een kring, als een vriendensymfonie. 
    Dank voor al het leuke dat we hoorden.

    Dank je wel iedereen, voor die fijne dag.
    Dank je voor je grap, je wens, je oprechte taal.
    Dank voor de vriendschap en gulle lach.
    Dank voor het mee opstarten van hun verhaal.

    In naam van Veerle en Jef.

    Luc.
     

    23-05-2016 om 18:50 geschreven door luc


    >> Reageer (1)
    16-05-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Trouw.
    Trouw.

    Hé, familie, waar jullie ook zijn.
    Ik wil je wat laten weten.
    Het is in het leven niet altijd zonneschijn.
    Soms moet er wel eens een knoopje 
    worden doorgebeten.

    Hé jullie allemaal.
    Wat blijf ik jullie toch zo missen.
    En zeker nu met dit nieuw verhaal.
    Een huwelijk kan het leven toch 
    een beetje opfrissen.

    Mijn zoon gaat trouwen.
    Ik wil je dat maar laten weten.
    Ondanks dat we een feestje bouwen.
    Blijven jullie ons bij, zijn jullie
    niet vergeten.

    Zet ik een stoel voor jou bij?
    Of zal ik een apart tafeltje versieren?
    In mijn hart draag ik je steeds bij mij.
    Zonder jullie blijft feesten,
    moeilijk vieren.

    Luc.



    16-05-2016 om 22:40 geschreven door luc


    >> Reageer (2)
    26-04-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mijn verhaal.
    Mijn verhaal.

    Ik zie je niet meer.
    Ik vind je niet.
    Leven gaat op en neer.
    Geluk loopt naast verdriet.

    Ik nodig je nog maar eens uit.
    Ik draag je mee in herinnering.
    Hoe sterk ik ook een liedje fluit.
    Ik voel je sterker als ik zing.

    Jouw gezang is maar vaag te horen.
    Hoe ik mijn gevoel ook maar vertaal.
    Soms wordt er weer een traan geboren.
    En is de stilte, mijn verhaal.

    Luc.


    26-04-2016 om 22:52 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    24-04-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Waarheen?
    Waarheen?

    Niet gevonden, ook daar niet.
    Daar waar je zo dikwijls kwam.
    En toch, ze kennen jou daar nog.
    Maar er heerst ook ander verdriet.

    Herinneringen komen weer tot leven.
    Spreken over jou blijft zo moeilijk.
    Daar in de hoek, aan die tafel,
    met een glaasje wijn, zag ik je even.

    Ik dacht jou te vinden, maar vond alleen,
    herinneringen en verhalen uit verleden.
    Hoe ik jou ook tracht te vinden.
    Wie dit weet, zeg mij waarheen.

    Luc.




    24-04-2016 om 20:23 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    26-03-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Herinnering.
    Herinnering.

    Zoveel jaren later.
    Nog steeds die lege stoel.
    Nooit echt bekomen van de kater.
    Mijn geest blijft een warboel.

    Vragen blijven bestaan.
    Antwoorden blijven steeds uit.
    Zonder jullie moet ik verder gaan.
    Geen stem, geen klank, geen geluid.

    Herinnering moet ik doen leven.
    Het lijkt allemaal soms zo ver weg.
    De aard van jouw stem blijft maar even.
    Geen praten, geen discussies, geen overleg.

    Herinnering weegt zwaar.
    Beelden uit verleden doen pijn.
    Een traan omdat ik naar je foto staar.
    Getuige dat het nooit meer vroeger zal zijn.

    Luc.




    26-03-2016 om 21:43 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    21-03-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het zit van binnen.
    Het zit van binnen.

    Je legt je neer.
    Je luistert naar de stilte.
    Zachte klanken geven een sfeer
    van warmte en soms ook kilte.

    Je geeft je over aan dromen.
    Je komt los van je lichaam en geest.
    Je lijkt wel van de grond los te komen.
    Je begint te voelen wat ooit is geweest.

    Totale overgave laat je zweven.
    Het maakt je volledig open en vrij.
    Herinneringen komen sterker tot leven.
    Vragen van waarom toch jij en ... jij?

     Stil blijft het om je heen.
    Heel even gevoelens van gemis en verdriet.
    Niemand die merkt dat ik ween.
    Zachtjes zing ik een droevig lied.

    Luc.

    21-03-2016 om 22:58 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    27-02-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Herinnering aan jou.
    Herinnering aan jou.

    Mooi, bewaard, opgeborgen.
    Jouw getuige, jouw toeverlaat.
    Gisteren, vandaag of morgen.
    Ik denk aan jou hoe hij daar staat.

    Als ik even naar binnen gluur,
    dan zie ik je nog zitten zowaar,
    en zie ik jouw handen nog op het stuur,
    en denk ik, och kon ik maar....

    Jouw auto, dat ben jij.
    Het was je leven, vrijheid en trouw.
    Zijn beeld maakt me droef en ook blij.
    Blijvende herinnering aan jou.

    Luc.




    27-02-2016 om 22:23 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    21-02-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tachtig.
    Tachtig.

    De waarde neemt toe met de jaren.
    Hoe word je zomaar tachtig?
    In ieder geval, zoals jij, is dit niet te evenaren.
    Je deed het gewoon en uitermate prachtig.

    Misschien ben je maar gewoon achttien jaar.
    Met nog tweeënzestig jaar extra ervaring inclusief.
    Je blijft ondanks alles enthousiast zowaar.
    Maar voor je kleinkinderen ben je hun hartendief.

    Tachtig kaarsjes op een taart.
    Neen eenvoudig is dat niet.
    We hebben toch tachtig kaarsjes vergaard.
    Voor jou en ook voor gedeeld verdriet.

    En we geven je graag deze twee grote dozen.
    Met een inhoud om van te genieten en stil te zijn.
    Neen, bompa, het zijn zowaar geen rozen.
    Maar wat denk je van tachtig kleine flesjes wijn.

    Geniet van je dag en van volgende dagen.
    Weet, je wordt maar één keer tachtig.
    Wij, vooral, we mogen niet klagen.
    Met zo nen bompa, is het prachtig.

    Luc.

    21-02-2016 om 17:29 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    27-01-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Herinnering voor altijd....
    Herinnering voor altijd....

    Geen jij, niemand.
    Een feest zonder jou.
    Ik sta maar wat aan de kant,
    en pruts wat aan mijn mouw.

    Ook niemand die wat vraagt,
    over jou of hoe het gaat zonder.
    Niemand die het waagt
    te zeggen, te geloven in een wonder.

    Ik sta hier maar wat te staan.
    Ik hoef geen beklag of medelijden.
    Maar moeilijk blijft het verder te gaan.
    Hoe kan ik me van verdriet bevrijden?

    Waar ik ook ben en wat ik ook doe.
    Gevoel van gemis raak ik niet kwijt.
    Talrijk verlies maakt me echt moe.
    Het blijft kleven als herinnering,
    voor altijd....

    Luc.

    27-01-2016 om 23:27 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    26-01-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wanneer kom ik je tegen?
    Wanneer kom ik je tegen?

    Zolang geleden, 
    niets meer van je gehoord.
    Je afwezigheid heeft me tot nu toe
    toch wel wat gestoord.

    Geen seintje, geen mail, geen bericht.
    Zijn jouw ogen nog op mij gericht?

    Zolang geleden,
    en nog steeds geen jij of wij!
    Je afwezigheid laat me niet koud,
    in gedachten ben ik niet vrij.

    Geen geluid, geen signaal, 
    je lijkt stil gezwegen.
    Wanneer kom ik je tegen?

    Luc.

    26-01-2016 om 22:19 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    25-12-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Stilte om me heen.
    Stilte om me heen.

    De dag ebt weg.
    Het donkert buiten.
    Weer opnieuw spiegelt de nacht,
    mijn gezicht op de ruiten.

    Gedachten komen en gaan.
    Hé, jij, jij bent er niet.
    Herinneringen blijven bestaan.
    Versterkt wordt weer mijn verdriet.

    Stil geruis klinkt in mijn oren.
    Tranen strelen mijn wangen.
    Even lijk ik jouw fluisteren te horen.
    Verleden en gemis houden mij gevangen.

    Mooie dagen houd ik vast.
    En toch in gedachte, weer die steen.
    Bij jouw tuin was ik weer te gast.
    En genoot ik van de stilte om me heen.

    Luc.

    25-12-2015 om 14:31 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    22-12-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.In gedachte.
    In gedachte.

    Verlies, er niet meer zijn.
    Moeilijk blijft het los te laten.
    Verdriet, geen leuk refrein.
    mijn geest vertoont soms gaten.

    Doelloos, op zoek naar.
    Hoe moet het nu? Help!
    Dromend als ik naar wolken staar,
    kruip ik binnen in mijn schelp.

    Even niet, ..., niet storen.
    Ik heb jou in gedachte.
    Je stem weet ik precies nog te horen.
    Maar voor een gesprek zijn we niet bij machte.

    Een dag, een ogenblik, een moment.
    Soms zie ik jou naast me staan.
    Herinnering van dagen dat je mij hebt verwend.
    Met jou, in gedachte, moet ik verder gaan.

    Luc.


    22-12-2015 om 23:15 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    29-11-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat er mee...?
    Wat er mee...?

    Is het onbegrip,
    of is het angst om erover te praten?
    Je durft bijna niets te zeggen.
    Met verdriet wordt je alleen gelaten.

    Leven naast elkaar.
    Ieder gaat een beetje zijn weg.
    Gevoelens worden vermeden.
    Niemand, einde verhaal, geen uitleg.

    Leven met gemis.
    Het ebt weg, maar niet zo gewoon.
    Elk verlies versterkt het vorige.
    Maar wie hoort mijn toon?

    Mijn verdriet is het mijne.
    Het zit diep in mij verborgen.
    Soms wil ik niet dat je het ziet.
    Niet vandaag, maar ook niet morgen.

    Luc.

    29-11-2015 om 22:49 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    18-11-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vergeten!
    Vergeten!

    Ik durf er bijna niet over te spreken.
    Moeilijk is het om mijn verhaal te doen.
    Misschien is het de schrik een hart te breken.
    Maar verdriet blijft bestaan, net als toen.

    Verlies van zolang geleden.
    Hé, ik ben jou niet vergeten.
    Tranen blijven komen in het heden.
    De reden waarom, door weinig geweten.

    Het is niet omdat jij er niet meer bent.
    Het is niet omdat ik je niet meer hoor.
    Het lijkt dat niemand je nog kent.
    Wat gaat het leven maar door.

    Maar vaag zijn sommige herinneringen.
    Vergeten! Neen, dat ben je niet.
    Vaak kom ik jou nog tegen in dingen,
    tussen humor en verdriet.

    Luc.

    18-11-2015 om 18:53 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    26-10-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gevoelens van onmacht.

    Gevoelens van onmacht.

    Jij, je bent niet meer.
    Gevoelens vloeken binnen in mij.
    Vruchteloos wachten op die ene keer.
    Ben je ver weg of toch dichtbij?

    Jij, je lijkt me niet te horen.
    Wat blijf ik op een antwoord wachten.
    Zijn we elkaar voorgoed verloren?
    Gevoelens niet te verzachten.

    Jij, waar ben je toch naartoe?
    Ik weet de weg niet.
    Niemand zegt me hoe.
    Ik duik in verdriet.

    Jij, ik had je nog zo graag,
    bij me gehad, om te praten.
    Rouw zit nog steeds in mijn maag.
    Gevoelens van onmacht en verlaten.

    Luc.

    26-10-2015 om 20:47 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    20-10-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Spreken over.

    Spreken over.

    De tijd gaat voorbij.
    Dagen, weken, maanden, jaren,
     zo snel gaat de tijd voor mij.
    Gevoel van verdriet, niet te bedaren.

    Wie kent je nog, hoe praten
    we over jullie, lang geleden pijn.
    Gevoel blijft te zijn verlaten.
    Wordt het ooit nog zonneschijn?

    De tijd heelt de wonden.
    Wat een moeilijke verklaring.
    Dood heeft mijn leven te fel geschonden.
    Helemaal geen prettige ervaring.

    De leegte zit diep in mij.
    Praten over lukt niet goed meer.
    Stil is herinnering aan jij en jij.
    Gevoelens gaan op en neer.

    Luc.
     



    20-10-2015 om 00:00 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    29-09-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Op een rustige avond.

    Op een rustige avond.

    Geen gejuich, geen gejoel,
    enkel stilte om me heen.
    Verlost van het dagelijks gewoel,
    in gedachten met jou, alleen.

    Geen mens die me stoort.
    Geen woorden, geen verhalen.
    Niemand die me hoort
    wenen om mijn verdriet te vertalen.

    Even kijk ik door het duister.
    Even hoopte ik dat je nog bestond.
    Dromen doe ik van jouw zacht gefluister,
    op een rustige avond.

    Luc.

    29-09-2015 om 23:48 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    23-09-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlies draag je niet alleen.

    Verlies draag je niet alleen.

    Verlies door de jaren.
    Praten over doet zo'n pijn.
    Ik wil jij en jij niets verklaren.
    Maar ik hoop dat verdriet er mag zijn.

    Ik ontmoet veel mensen.
    Ze hebben soms sterk verdriet.
    Maar soms mag ik hopen en wensen.
    Dat jij en jij even ook het mijne ziet.

    Samen er over praten.
    Dat geeft me moed en kracht.
    Maar 's avonds alleen en verlaten.
    Stil in verdriet ween ik heel zacht.

    Verdriet door de jaren.
    Verdriet schuilt bij iedereen.
    Ik hoef de tranen niet te sparen.
    Verlies draag je niet alleen.

    Luc.

    23-09-2015 om 20:10 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    30-08-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hoe gaat het er mee?

    Hoe gaat het er mee?

    De tijd vliegt voorbij.
    Dagen komen en gaan.
    Geen vragen over jij en jij.
    En toch, deel van mijn bestaan.

    Weinig ruimte voor verhaal.
    Zaken doen en goed presteren.
    We spreken niet steeds dezelfde taal.
    Geluk kan van verdriet nog heel wat leren.

    Hoe gaat het er mee?
    Lukt het wel een beetje?
    Na jaren van wel en wee.
    Lijkt dit een vergeten vraag, weet je.

    Een antwoord heb ik niet.
    Het gaat soms goed en soms wat minder.
    In geluk schuilt soms veel verdriet.
    Maar voor omgeving is dit geen hinder.

    Luc.




    30-08-2015 om 16:35 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    05-08-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geen woorden.

    Geen woorden.

    Stil,
    sprakeloos,
    onwezenlijk bericht.
    Nog zo pril.
    Verdriet grenzeloos.
    Beperkt tot dit gedicht.

    Bijtende pijn.
    De krop in de keel.
    Omwille van jij.
    Er nu niet meer zijn.

    Gevoel van onmacht.
    Wat kan ik nog doen?
    Ik wens je de kracht.
    Te denken aan ... toen.

    Woorden ontsnappen mij.
    Ik heb geen stem, geen juiste taal.
    Ik doe mijn best en sta je bij.
    In dit moeilijk verhaal.

    Luc.

    05-08-2015 om 23:07 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    24-07-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Moment.

    Moment.

    Even alleen.
    Genieten van een moment.
    Genieten van de stilte om heen.
    Stilstaan bij verlies dat ik heb gekend.

    Even gerust.
    Geen geluid, muziek of geraas.
    Werken even geen "must".
    Verdriet wordt even mijn baas.

    Momenten met jou.
    Verleden, herinnering van dagen,
    geven me kippevel, klammige kou.
    Gedachten en zo vele vragen.

    Even alleen,
    denkend, hoe ik je heb gekend.
    Stilte om me heen.
     Mijn moment.

    Luc.



    24-07-2015 om 22:21 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    18-07-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.In gedachte.

    In gedachte.

    Verlies, er niet meer zijn.
    Moeilijk blijft het los te laten.
    Verdriet, geen leuk refrein.
    Mijn geest vertoont soms gaten.

    Doelloos, op zoek naar.
    Hoe moet het nu? Help!
    Dromend als ik naar de wolken staar,
    kruip ik in mijn schelp.

    Even niet, ... , niet storen.
    Ik heb jou in gedachte.
    Je stem weet ik precies te horen.
    Maar voor een gesprek zijn we niet bij machte.

    Een dag, een ogenblik, een moment.
    Soms zie ik jou naast me staan.
    Herinnering van dagen dat je mij hebt verwend.
    Met jou, in gedachte, moet ik verder gaan.

    Luc.

    18-07-2015 om 21:43 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    19-06-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Woorden.

    Woorden.

    Het is niet
    omdat ik minder
    over je schrijf dat
    ik daarom minder aan
    je denk.

    Woorden tot schrijven
    worden meer en meer spoorloos.
    Misschien zegt een blad
    zonder woorden zoveel meer?

    Misschien kan je daar in lezen?
    Hoe moeilijk loslaten is!
    Hoe diep verdriet zit!
    Hoe sterk de band nog is!
    Hoe...hoe...hoe...
    Hoe moeilijk het blijft
    jou te missen!

    Mijn blad is leeg,
    maar ook je stoel blijft leeg.
    Geen jij meer.
    Alles zo wezenloos.

    Enkel nog
    gedachte aan jou.

    Luc.

    19-06-2015 om 21:13 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    08-06-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verdraagzaam ondergaan.

    Verdraagzaam ondergaan.

    Ondergaan van zorgen.
    Moeilijk te voorspellen wat het worden zou.
    Steeds hopende op een betere morgen.
    Vandaag wat warmte, morgen weer kou.

    Wat je bedoelde, dat weet ik niet.
    Maar met je ogen sprak je me dikwijls aan.
    Tranen van even geluk of was het verdriet.
    Wat bleef het moeilijk jou steeds te verstaan.

    Met momenten bleef je me aankijken.
    Ja, je deed me wel eens blozen.
    Hoe snel ook de dagen leken te verstrijken.
    Het ging niet altijd even vlot of op rozen.

    Zorgen, verzorgen, ondanks last en pijn.
    Wat leek je enorm verdraagzaam.
    Soms neuriede ik een simpel refrein.
    En keek ik van onmacht dan maar door het raam.

    Zonder iets te zeggen, heb je ons veel gezegd.
    Je was sterk en bewonderenswaardig.
    Je man vertroetelde je echt oprecht.
    Wat deed hij dit aardig.

    Weet zeker één ding.
    We willen steeds naast je staan met je stil verdriet.
    Jullie blijven symbool en mooie herinnering.
    Vergeten doen we niet.

    Luc.


    08-06-2015 om 21:48 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    17-05-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag lieve tante.

    Dag lieve tante.

    Gisteren nog zo sterk.
    Vandaag ben je er niet meer.
    Hoe ik dit ook verwerk.
    Vragen komen weer.

    Je was één en al kracht.
    Je was mijn sleutel tot de ziel.
    Je woorden waren sereen en zacht.
    Je was een steeds draaiend wiel.

    Mijn lieve tante "non".
    Wat had ik je nog graag in ons midden.
    Ik wil je terug toveren als ik kon.
    Maar het blijft bij een schamel bidden.

    Dank je voor wie je waart.
    Dank je voor elk mooi woord en lied.
    Ik wens je een goede vaart.
    Je zit in mijn hart naast ander verdriet.

    Luc.



    17-05-2015 om 22:41 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    03-05-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Maar je blijft stil.

    Maar je blijft stil.

    Stil.
    Wat ben je stil!
    Je ogen gesloten.
    Misschien omdat jij dit wil.
    Je mond wijd open.
    Maar je blijft stil.

    Je lijkt je over te geven.
    Je lijkt het leven te verlaten.
    Soms denk ik, wacht nog even.
    We moeten samen nog wat praten.

    En ondanks voortdurend aanspreken,
    geef je geen teken, geen sein.
    Wachten we dan samen op het teken,
    van een plots "niet meer zijn"?

    Rustig sluiten je ogen.
    Ik wil weten wat jij wil.
    Ik kijk naar je met mededogen.
    Maar je blijft stil.

    Luc.

    03-05-2015 om 19:40 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    22-04-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zing eens een lied.

    Zing eens een lied.

    Soms weet je niet wat te zeggen.
    Zeg dan maar niets en blijf ... stil.

    Misschien zing ik beter een lied.
    Of speel ik even wat muziek.
    Het verbergt een beetje mijn verdriet.

    Zingen verwarmt je hart.
    Een lied doet je weleens denken aan...
    De toon is soms wel erg apart.
    Herinneringen brengen een traan.

    Ik zing weleens een lied.
    Omwille van verdriet,
    dat je altijd niet,
     ziet.

    Luc.





    22-04-2015 om 00:00 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    07-04-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag vriend.

    Dag vriend.

    Als vreemde heb ik je ontmoet.
    Maar een vreemde was ik niet voor jou.
    Je stem, je taal, het deed me goed.
    Wat was je snel een vriend, vol trouw.

    Niet erg lang heb ik je gekend.
    Maar weet dat ik enorm naar je op keek.
    Met je glimlach heb je me steeds verwend.
    Je guitige ogen brachten me soms van streek.

    Dag vriend, dag makker, dag fijne mens.
    Ik ga je missen, ik vergeet je niet.
    Wat ik ook wil, droom en wens.
    Ik heb ineens weer zo'n verdriet.

    Luc.

    07-04-2015 om 21:32 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    19-03-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Stil naar het einde.

    Stil naar het einde.

    Waarom schrijf ik je nog?
    Ik krijg toch geen antwoord.
    Kan ik nog met jou praten?
    Spreken we nog dezelfde taal?

    Voor velen ben je vergeten.
    Alles lijkt zo ver weg.
    Verhalen worden vermeden.
    Wat blijft het stil.

    Stil zit ik met de gedachte,
    of dit schrijven nog wel moet?
    Stilte kan soms wat pijn verzachten.
    Stil wat het einde met je doet.

    Luc.


    19-03-2015 om 21:43 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    12-03-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat te zeggen....

    Wat te zeggen....

    Als ik niet weet
    wat te zeggen,
    dan zeg ik niets
    en blijf ik stil,
    om je te laten uitleggen,
    wat jij wil ....

    Luc.

    12-03-2015 om 20:40 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    16-02-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Spiegel.

    Spiegel.

    Als ik in de spiegel kijk,
    dan hoop ik soms meer te zien,
    dan mezelf alleen.
    Als ik in de spiegel kijk,
    dan sta je misschien uit mijn zicht,
    maar ergens om me heen.

    Als ik voor de spiegel sta,
    dan zie ik jou niet aan de overkant.
    Als ik voor de spiegel sta,
    dan geef ik mezelf soms eens een hand.

    Als ik dromend in de spiegel staar,
    dan ben ik jij aan de andere kant.
    Als ik kon, och kon ik maar,
    jouw spiegel zijn aan de wand.

    Luc.

    16-02-2015 om 23:13 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    10-02-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Leven met afscheid nemen.

    Leven met afscheid nemen.

    Steeds wederkerende herinneringen.
    Nog steeds hoor ik jullie praten.
    Telkens ontmoet ik jullie in kleine dingen.
    Gevoel van onmacht, gemis, verlaten.

    Hoe goed ik ook mijn best doe.
    Afscheid nemen dat kan ik niet.
    Je moet kunnen loslaten, maar hoe?
    Altijd opnieuw overvalt mij verdriet.

    Jouw auto, je jas, je foto, je trui.
    Herinneringen van toen, waar is de tijd.
    Dromend dwaal ik in een machteloze bui.
    Leven met gemis is telkens een nemen van afscheid.

    Luc.



    10-02-2015 om 22:39 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    21-01-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gemis blijft.

    Gemis blijft.

    In kleine dingen,
    blijf ik je tegenkomen.
    Fijne herinneringen,
    Versterken mijn dromen.

    Soms hoor ik je nog zingen.
    Soms zie ik je nog staan.
    Warme klanken die me omringen.
    Dit gevoel doet me verder gaan.

    Diep zit je in mjn hart.
    Emoties van geluk en verdriet.
    Gemis blijft immer iets apart.
    Vergeten doe ik niet.

    Luc.

    21-01-2015 om 23:37 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    19-01-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Over een lieve dame.

    Over een lieve dame.

    Ze was een lieve dame.
    Ze had alles,
    wat een mens kan zijn.
    Ze was een levende reclame,
    van vriendschap, genegenheid, bezorgdheid, ...
    ondanks zorgen en pijn.

    Tinneke, we gaan je missen,
    maar weet zeker één ding.
    Je blijft voorgoed in
    onze herinnering.

    Luc.

    19-01-2015 om 00:00 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    26-12-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kerstmis met jullie ....

    Kerstmis met jullie ....

    Kerstmis, de zang, het samen zingen.
    We vormden samen een koor.
    Nu zing ik met vele herinneringen.
    Net of ik jullie ... ook zingen hoor.

    Kerstmis, aan tafel, ieder zijn stoel.
    Gezelligheid, over vroeger praten.
    De deurbel, een apart gevoel.
    Gevoel van komen en verlaten.

    Kerstmis, dromen over verleden.
    Vandaag een moeilijk feest.
    De traan van het heden.
    Tolk van geluk wat is geweest.

    Luc.

    26-12-2014 om 16:22 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    21-12-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Waar is de tijd?

    Waar is de tijd?

    Lang geleden, toen, herinnering.
    Niet deze zorgen, niet dit verdriet.
    Kommerloos naar de tijd van morgen.
    Mooie toekomst in't verschiet.

    Alles ging zo van zelf.
    Het leek allemaal goed te gaan.
    Plannen, bezoeken, afspraken maken.
    Nooit gedacht er alleen voor te staan.

    Jaren zijn verstreken.
    De tijd heelt zovele wonden.
    Omdat verdriet blijft bestaan,
    blijf ik van binnen met jullie verbonden.

    Moeilijk is het aanvaarden.
    Het lijkt geen werkelijkheid.
    Geen antwoord op de vraag.
    Waar is de tijd?

    Luc.



    21-12-2014 om 21:48 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    26-11-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een beetje alledaags.

    Een beetje alledaags.

    Het leven zonder
    wordt een beetje alledaags.
    Er gebeurt geen wonder.

    Opstaan met verdriet
    blijft een beetje alledaags.
    Niemand die het ziet.

    Een verdoken traan
    is een beetje alledaags.
    Ik moet alleen verder gaan.

    Een lege plaats, stoel.
    Het is een beetje alledaags.
    Aan tafel met een naar gevoel.

    Ik mis je in het leven.
    Rouw-gevoel van elke dag.
    Verdriet en tranen zijn alledaags.
    Zolang ik leven mag.

    Luc.


    26-11-2014 om 23:51 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    23-11-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het is er altijd stil.

    Het is hier even stil.

    Dag broers.
    Een tijdje geleden.
    Ik blijf jullie zo missen.
    Het leven blijft me een zure pil.

    Geen woorden!
    Laat eens iets horen!
    Enkel dromend kan ik je zien.
    Jullie hier terug bij mij, is wat ik wil.

    Geen zucht.
    Geen streling, geen gebaar.
    Geen gefluister, geen ... even maar.
    Het is hier even stil.

    Luc.



    23-11-2014 om 22:46 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    26-10-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Herdenking.

    Herdenking.

    We denken aan jullie vooral
    tijdens deze dagen.
    Maar geen dag is er ooit voorbij gegaan,
    zonder stil naar "waarom" te vragen.

    We denken vooral aan jullie,
    jullie, die er niet meer zijn.
    Maar we denken ook aan al diegene,
    die nog leven met een hart vol pijn.

    Luc.

    26-10-2014 om 15:27 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    25-10-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het gaat maar door.

    Het gaat maar door.

    Leven, vandaag moet je leven.
    Het gaat toch ook zo snel.
    Tot rusten verplicht ik me even.
    Spanning kruipt uit mijn vel.

    Even een halte, een stop de tijd.
    En dan sta ik stil bij gemis en verleden.
    Het besef: "Ik ben wel wat kwijt!"
    Is er een droom vermeden?

    Stilstaan bij de gedachte,
    wanneer ik je verloor.
    Het leven gaat maar door.

    Luc.

    25-10-2014 om 20:18 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    26-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Listen to be silent.

    Listen to be silent.

    Zo alleen ben ik er soms mee bezig.
    Eenzaam voel ik me soms in mijn rouw.
    En wanneer je tracht mee te leven,
    dan komt een traan weer gauw.

    Soms voel ik me schuldig.
    Is dit een overlevingsschuldgevoel?
    Luisterend vertoef ik in stilte.
    Leeg blijft die ene stoel.

    Aan tafel in de keuken.
    Je foto staat recht voor mij.
    Wat zou ik maar al te graag zeggen:
    "Kom, zet je er bij!"

    Luc.

    26-09-2014 om 20:48 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    24-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlies.

    Verlies.

    Geen woorden, sprakeloos,
    iemand is overleden.
    Verlies, wie ook, dat raakt mij.
    Ga maar verder in het heden!

    Ik sta naast je, ik wil je steunen.
    Ik wil luisteren naar jouw verdriet.
    Maar hoe ik me voel, och laat maar ....
    Mijn verlies, dat ken je niet.

    Luc.

    24-09-2014 om 23:34 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    27-08-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bijzondere man.

    Bijzondere man.

    Dit is twee jaar geleden.

    Je sprak me aan.
    Je vroeg naar mijn naam.
    Maar ik kende je wel.
    Je was een man met veel faam.

    Ik stelde me voor.
    Je stem klonk erg zacht.
    "Hoe gaan de werken door?"
    "Staat de tent er al in zijn pracht?"

    "Ja, ik zie het niet meer."
    "En daarom herkende ik je niet."
    In je ogen zag ik een enkele keer.
    Een traan van geluk of van verdriet.

    Het gesprekje duurde niet lang.
    Wat was ik fier om naast jou te staan.
    Een volksdanspionier van de eerste rang.
    We zijn samen nog een tijdje verder gegaan.

    Ook al was je klein, je was zo groot.
    Simpel kon je vertellen over folklore en dans.
    Toevallig was ik het die van je aanwezigheid genoot.
    Dank je voor alles, dank je wel Frans.

    Luc.

    27-08-2014 om 00:00 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    26-08-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Horizon.

    Horizon.

    Nieuwe mensen leren kennen.
    Andere culturen, vreemde talen.
    Weer is het even wennen.
    Stil leven in mij jouw verhalen.

    Praten doet de stilte breken.
    Zingen en lachen geeft ander gevoel.
    Er is reeds enige tijd verstreken.
    Toch is hij er nog, die lege stoel.

    Ik zoek je maar ik vind je niet.
    Ik wil je uitvinden als ik kon.
    Herinnering, verdriet.
    Er blijft een traan aan de horizon.

    Luc.

    26-08-2014 om 18:15 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    27-07-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nooit ben je zonder....

    Nooit ben je zonder....

    De ene dag wat beter dan de andere.
    De dingen van het leven lijken goed te gaan.
    Maar een ogenblik, een moment, een ommezwaai.
    Je foto, als aandenken, op de kast.
    't Is niet te verstaan.

    Het werk, je plicht, je doet je best.
    Het lukt een beetje, ook al is het niet bijzonder.
    En dan opeens een klein gevoel van gemis, och broers.
    Tevergeefse verwachting,
     nooit zonder.

    Leven met zieke mensen om je heen.
    Genezen is voor hen een onbereikbaar wonder.
    Ze vertalen mij hun miserie en verhalen.
    Gevoel, onmacht, verdriet....
    Nooit ben je zonder.

    Luc.

    27-07-2014 om 20:21 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    22-07-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Als ik alleen ben.

    Als ik alleen ben.

    Als ik alleen ben,
    dan ben ik dat eigenlijk niet.
    Gedachten aan vroeger,
    geven mij verdiet.

    Als ik alleen ben,
    dan loop ik zowaar te dromen.
    Hoe, op welke manier ook,
    tracht ik tot verleden te komen.

    Als ik alleen ben,
    en soms ben ik dat graag.
    Blijf ik steeds aan jullie denken.
    Zit ik met droefenis in mijn maag.

    Luc.

    22-07-2014 om 23:12 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    27-06-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hoe dat je het doet.
    Hoe dat je het doet.

    Aardig!
    Ondanks alles vaardig!
    Waardig!
    Toch soms eigenaardig!

    Vanzelfsprekend is het niet.
    Er zijn van die kapotte dagen.
    Een traan beklemtoont verdriet.
    Zovele moeilijke vragen.

    Dan weer goed.
    Dan weer wat minder.
    Hoe dat je het doet.
    Wat bepaalt de hinder?

    Luc.

    27-06-2014 om 23:32 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    18-06-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tien jaren.
    Tien jaren.

    Je blijft weg.
    Je blijft toch bestaan.
    Van binnen en onderweg.
    Soms zie ik je nog even staan.

    Tien jaren gemis en verdriet.
    Tien jaren stilte in de dood.
    Sinds de dag dat je ons verliet,
    kwam mijn glimlach
    meermaals
    in nood.

    Luc.

    18-06-2014 om 16:27 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    26-05-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De tuin.
    De tuin.

    Wat een mooie tuin heb je daar!
    Bloemenpracht, als een paradijs.
    De tuin is mijn gevoelige snaar.
    Deze plek is voor mij geen prijs.

    De tuin is getuige van de stilte.
    De tuin getuigt van leven en dood.
    De tuin geeft een doodse kilte.
    De tuin is synoniem van rouw en nood.

    Luc.

    26-05-2014 om 21:52 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    25-05-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vast verdriet wat je niet ziet.
    Vast verdriet wat je niet ziet.

    Rustig, stil en toch,
    moeilijke dagen met veel pijn.
    Verdriet na jaren bestaat nog,
    tussen regen en zonneschijn.

    Praten doen we niet meer.
    Het gaat allemaal zomaar gewoon.
    Eenzaamheid uit zich soms weer.
    Ik voel me af en toe in mindere toon.

    Je weet het, maar je kent me niet goed.
    Wat gaan de dagen soms erg langzaam voorbij.
    Wat je ook wil en allemaal voor me doet.
    Verdriet dat zit vast, diep binnen in mij.

    Luc.

    25-05-2014 om 22:37 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    26-04-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jij bent niet meer.
    Jij bent niet meer.

    Nooit meer jij.
    Enkel nog de herinneringen.
    Gevoel van dichtbij.
    Stil blijf ik voor je zingen.

    Geen teken, geen gebaar.
    Misschien ben je met de trein.
    Waarheen? Wist ik het maar.
    Zal je gelukkig zijn?

    Mijn gevoel, zo ongewoon.
    Gisteren nog pret, vandaag de stilte.
    Mijn lied is niet op juiste toon.
    Ongemakkelijk die kilte.

    De traan vloeit traag en zacht.
    Verdriet komt telkens weer.
    Gedachten van onmacht.
    Want jij bent niet meer.

    Luc.

    26-04-2014 om 11:54 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    13-04-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verloren.
    Verloren.

    Als we elkaar niet meer kunnen spreken.
    Als we elkaar niet meer horen.
    Dan kom ik jou na enkele weken,
    tegen, in herinnering als nooit tevoren.

    Als we niet meer praten over elkaar.
    Als mijn verhaal over jou niemand mag storen.
    Dan is de traan een onopvallend gebaar.
    Dan lijkt het dat ik je heb verloren.

    Luc.

    13-04-2014 om 13:18 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    23-03-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik ken jou ergens van.
    Ik ken jou ergens van.

    "Ik ken jou ergens van!"
    Ik weet nog goed hoe ze dit zei.
    Sindsdien was ze overal en nergens,
    die lieve tante van mij.

    Ze was ontspoord in de taal.
    Ze was gewoon mijn naam vergeten.
    Ze had zo haar eigen verhaal.
    Mijn bezoek liet ik haar nooit weten.

    Ze keek me aan zonder woorden.
    Diep in haar ogen zag ik verdriet.
    Ze zocht niet meer naar het noorden.
    Zachtjes voelde ze dat leven haar verliet.

    Dag lieve tante van mij.
    Dank voor je vriendschap en gulle lach.
    Van binnen hou ik herinnering bij:
    "Ooit zie ik jou ergens, op een dag."

    Luc.


    23-03-2014 om 23:14 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    22-03-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zo onwaarschijnlijk.
    Zo onwaarschijnlijk.

    "Ha, ben je weer daar?"
    "Ik heb lang op je gewacht."
    Je vrolijk humeur, zo wonderbaar.
    Ondanks je toekomst, steeds die gulle lach.

    "Zing me nog eens een lied."
    "Lees me de teksten nog eens voor."
    "Het verzacht een beetje mijn verdriet."
    "Lees maar luid, dat ik het goed hoor."

    Zo gewoon verdraag jij je pijn.
    Zo rustig blijf je stiekem luisteren.
    Zo eenvoudig kon je aanwezig zijn.
    Zo guitig laat je in je oren fluisteren.

    Stil, blijf je in gedachten.
    En dat zie ik zeker op je gelaat.
    Naar ironische momenten trachten.
    Jouw manier, nog voor je ons verlaat.

    Alles lijkt me toch een droom.
    Je toont geen angst, geen pijn, geen schrik.
    Wat beleef je die laatste momenten toch vroom.
    Onwaarschijnlijk ben je ieder ogenblik.

    Luc.

    22-03-2014 om 19:15 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    24-02-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mengelmoes.
    Mengelmoes.

    Vergeten ben je niet.
    Herinneringen doen me dromen.
    Mengelmoes van plezier en verdriet.
    Soms lastig er voor uit te komen.

    Niemand, geen bezoek?
    Vergeten lijk je wel te zijn.
    Geen teken, geen wat ook om de hoek.
    Eindeloos, droevig, laatste refrein.

    Gedachten gaan heen en weer.
    Tevergeefs zoek ik naar een waarom.
    Vroegere dagen komen nooit meer.
    Aarzelend sla ik mijn bladzijde om.

    Luc.

    24-02-2014 om 21:55 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    23-02-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zingen.
    Zingen.

    Mijn passie, mijn afleiding.
    Mijn droom, mijn geluk, mijn verhaal.
    Met zingen, met muziek, met emotie,
    verteer ik leven in een aparte taal.

    Ik vergeet dan een beetje de pijn.
    Maar toch flitsen momenten voorbij.
    Van jou en jou er niet meer zijn.
    Ten tonele sta je dan voor mij.

    Je had hier ook moeten staan.
    Het ware zeker op je lijf geschreven.
    We hadden dit samen goed gedaan.
    We hadden nog veel zangpret te beleven.

    Einde kwam aan jouw aria.
    Je zong opeens je laatste lied.
    Een volgend bedrijf bleef steeds na,
    omdat jij het toneel zomaar verliet.

    Luc.

    23-02-2014 om 18:00 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    22-01-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dialoog.
    Dialoog.

    Waar je ook bent.
    Gevoel verandert niet.
    Mooie jaren ... gekend.
    Welke toekomst in't verschiet?

    Voorbij de gesprekken.
    Stil blijf ik wachten.
    Door naar jouw steen te trekken.
    Blijf ik naar conversatie trachten.

    Praten met jou doet me pijn.
    Ik kom amper tot een monoloog.
    Jij en ik blijken zonder woorden te zijn.
    Kom dan maar eens tot een dialoog.

    Luc.

    22-01-2014 om 16:09 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    20-01-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Je wordt het maar niet gewoon.
    Je wordt het maar niet gewoon.

    Geen dag gaat zomaar verder zonder de gedachte
    dat het anders had moeten zijn.
    Het blijft moeilijk en soms ben ik niet bij machte
    tot je rustplaats te komen. Het doet pijn.

    Elke dag gaat je afwezigheid met me mee.
    Elke dag denk ik aan je stille leven.
    Met de lege plaats neem ik geen vree.
    Diep in mij, blijf ik jouw dood beleven.

    Dag na dag roert het bij mij van binnen.
    Dag na dag zit je in mijn hart.
    Soms moeilijk om de dag te beginnen.
    Vele dagen met een slechte start.

    Nachten lijken lang te duren.
    Nachten blijf ik wakker van jou.
    Leeg blijven de avonduren.
    Vastgeroest blijft mijn rouw.

    Luc.

    20-01-2014 om 17:24 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    20-12-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kerstmis zonder jullie.
    Kerstmis zonder jullie.

    Het zit hem een beetje in het leven.
    Tijden van komen en gaan.
    Maar met stille traan blijf ik even
    bij wat niet meer is, stil staan.

    Kerst is niet meer zoals voorheen.
    Bezoek van jullie is niet te verwachten.
    Met Kerst zit ik soms alleen,
    met jullie, troosteloos, in gedachten.

    Met Kerstmis blijven plaatsen vrij.
    Geen bijeenkomst, geen rendez-vous.
    Wat had ik er jullie nog zo graag bij.
    Maar ik kom niet tot een afspraak toe.

    Luc.

    20-12-2013 om 22:25 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    16-12-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kersttrein.
    Kersttrein.

    Hij is er weer, de trein.
    Herinneringen zijn weer geboren.
    Met een glaasje cava of witte wijn,
    tracht ik jou te bekoren.

    De trein doet jou wat leven.
    De trein maakt me opgewekt en blij.
    De trein blijft nog wel even,
    als herinnering, kortbij.

    De trein komt enkel rond Kerstmis.
    Stil heeft ieder zijn verhaal.
    Papa, mama, Georges, Marc, Walter, Kris.
    Waar zijn jullie allemaal?

    De trein is teken van mijn verlangen.
    De trein is teken van vreugde en verdriet.
    Door de trein loopt er over mijn wangen,
    een tranenspoor van "Vergeet mij niet!"

    Luc.

    16-12-2013 om 22:11 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    22-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tot Altijd.
    Tot Altijd.

    Aangrijpend, realistisch, raak.
    Spreken over doodgaan tijdens leven.
    Gevoel van niet afgewerkte taak.
    Gevoel van ver weg, nog even.

    Zo kort bij en dan weer ver weg.
    Adembenemend die confrontatie.
    Te voorspellen of had ik pech?
    Een toekomst zonder gratie.

    Spreken over, wat gaat er komen?
    Evolutie, nieuws, informatie, gedrag.
    Je zou hopen even te dromen.
    Misschien morgen een betere dag.

    Praten over en dan weer niet.
    Trachten gewoon te doen, negeren.
    Dagen van onmacht, wrok en verdriet.
    De tijd is niet te keren.

    Pijn, ongemak, lijden, niet te dragen.
    Dan neem je het besluit.
    Je omgeving heeft veel vragen.
    Want je neemt de weg naar uit.

    Tot al-tijd.

    Luc.

    22-11-2013 om 21:01 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    09-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bezoek.
    Bezoek.

    Geen koffie, geen thee.
    Geen koekjes of gebak.
    Geen, "Hoe gaat het er mee?"
    Slechts een vogel op een tak.

    Weinig te zeggen.
    Niemand is erg spraakzaam.
    Moeilijk iets uit te leggen.
    Gedachten gaan maar langzaam.

    Geen vragen van jullie kant.
    Ook geen antwoord op mijn vragen.
    Niets, geen teken aan de wand.
    De stilte is moeilijk te verdragen.

    Dag broers, tot de volgende keer.
    Deze confrontatie zal weer blijven hangen.
    De vraag: "Wanneer zie ik jullie ooit weer?
    Blijft een sterk verlangen.

    Luc.

    09-11-2013 om 19:22 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    17-10-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voor jouw glimlach.
    Voor jouw glimlach.

    Het maakt niet uit of je mij niet meer kent.
    Ik weet wel zeker wie je bent.

    Ik zeg je steeds tot de volgende keer.
    Voor jouw glimlach, kom ik steeds weer.

    Luc.

    17-10-2013 om 22:20 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    11-10-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Afspraak bij je graf.
    Afspraak bij je graf.

    Vandaag, een afspraak.
    Jouw verjaardag.
    Wat een moeilijke taak.
    Geen stem, geen lach.

    Koel is het bij jouw steen.
    Jullie zijn er allemaal.
    Buiten geen traan, binnen geween.
    Weinig woorden, klein verhaal.

    Op het graf, mooie bloemen.
    Een kaarsje dat brandt tot in de nacht.
    Moeilijk jullie namen te noemen.
    Ik stotter, ik praat dan maar zacht.

    Een afspraak, vandaag.
    Gevoelens komen op in draf.
    Rare omwentelingen in mijn maag.
    Sprakeloos sta ik bij je graf.

    Luc.

    11-10-2013 om 21:56 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    14-09-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vasthouden.
    Vasthouden.

    Zo heel even jij,
    een flits, gedachte,
    dan weer voorbij,
    niet meer bij machte
    je vast te houden.

    Zo vlug te denken,
    aan vroeger, verleden,
    snel ontgaan de wenken,
    moeilijk in het heden
    iets vast te houden.

    Zo gevoelig het woord,
    zeggen over lief en graag,
    of de ander het hoort,
    het denken is traag.
    Hoe, wat, vasthouden?

    Luc.

    14-09-2013 om 20:37 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    10-09-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik kom dichter.
    Ik kom dichter.

    Dagen vliegen voorbij.
    Elke dag is er één dichter.
    Ook doodgaan telt voor mij.
    Leven wordt me niet lichter.

    Bezige dagen, lange dagen.
    Drukke dagen en nachten.
    Moeilijke momenten en vragen.
    Steeds jij en jij in gedachte.

    Ik voel me overhoop gegooid.
    Ik voel me bedrogen door de dood.
    Het ijs van verdriet is nog niet gedooid.
    Gevoel dat ik kom, heb geen nood.

    Luc.

    10-09-2013 om 22:18 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    27-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Stil verlangen.
    Stil verlangen.

    Vriendelijk, voornaam, genegen,
    dat ben je steeds geweest.
    Soms wat teruggetrokken, verlegen,
    soms even dwaalde je geest.

    Hard en verbeten,
    wist je pijn te verdragen.
    Het innerlijke liet je amper weten.
    Leuke gezegden bleven mysterieuze vragen.

    Spitsvondig was soms je taal.
    Verdoken bleven soms je klachten.
    Toch kwamen we samen tot verhaal.
    Maar ieder met guitigheid in gedachten.

    Wat niet wilde komen,
    dat kwam uiteindelijk om de hoek.
    Het waren weliswaar je stoute dromen.
    Het was het einde van een mooi boek.

    Vaarwel, tot ooit eens een keer.
    Een traan vloeit over mijn wangen.
    Ik vind de juiste woorden niet meer.
    Het einde was uiteindelijk,
    jouw stil verlangen.

    Luc.

    27-08-2013 om 22:40 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    07-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Blijf maar presteren.
    Blijf maar presteren.

    Het doet je niks.
    Verdriet overviel je leven.
    Maar je bleef sterk.
    Het duurde maar even.

    Je was kranig en sterk.
    Er bestond geen traan van verdriet.
    Je ging verder voor je werk.
    Het andere, de dood, was er niet.

    Je bleef maar presteren.
    Je kon alles aan.
    Je verbleef in andere sferen.
    Je bleef voor prestatie gaan.

    Neen, vergeten dat doe ik niet.
    Daarvoor was verleden veel te sterk.
    Nog heel dikwijls overvalt mij verdriet.
    Door stille tranen heen, doe ik mijn werk.

    Luc.

    07-08-2013 om 21:26 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    24-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dat kleine plaatje.
    Dat kleine plaatje.

    Daar ben je dan, vriend.
    Daar is je eeuwige plekje grond.
    Mooi, maar ik wou dat ik hier niet stond.

    Je foto, je plaatje, beeld van het leven.
    Zo heb ik je goed gekend.
    Ik hou even halt, al is het maar even.
    Dankbaar omdat je mij hebt verwend.

    Stille getuige van vroeger leven.
    Ik laat je rusten, tot nog eens een keer.
    Sorry, de tranen komen weer.

    Luc.

    24-07-2013 om 23:32 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    15-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verdriet gaat nooit voorbij.
    Verdriet gaat nooit voorbij.

    Jaren leven zonder jou.
    Jaren wachten op ... een misschien ....
    Nooit meer horen versterkt de rouw.
    Stil was de hoop op een ... weerzien ....

    De leegte blijft bestaan.
    Gemis wordt versterkt door de tijd.
    Hoe lang is mijn weg nog te gaan?
    Verleden ben ik immers voorgoed kwijt.

    Jaren leven met leegte en gemis.
    Verdriet blijft steeds zweven rondom mij.
    Hoe mijn humeur ook is.
    Verdriet gaat nooit voorbij.

    Luc.

    15-07-2013 om 00:22 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    24-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dan zwijg ik maar.
    Dan zwijg ik maar.

    Hoe stil kan het zijn.
    Iemand wandelt in de dood.
    Herkenbaar refrein.
    Weer mensen met grote nood.

    Hoe taai is het leven.
    Iemand is niet meer.
    Stil staan doe je dan even.
    Verdriet vertoont zich weer.

    Het leven staat stil.
    Bij een stervend gebaar.
    Het is dan koud en kil.
    Dan zwijg ik maar.

    Luc.

    24-06-2013 om 21:38 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    18-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Droom.
    Droom.

    Ik droomde dat ik naast je lag.
    Ik droomde dat je dicht bij me was.
    Ik droomde dat je op een dag,
    naast me ging in dezelfde pas.

    Ik droomde dat ik in je graf,
    je wakker maakte, om naast me te staan.
    Je aardse leven was niet af.
    Ik vroeg je om met me mee te gaan.

    Ik droomde dat doodgaan niet bestond.
    Ik droomde van een eeuwig leven.
    Het leven was immers niet goed afgerond.
    In mijn droom wou ik je leven geven.

    Ik droomde jullie allemaal.
    Ik droomde van familie bij elkaar.
    Ik droomde een perfect verhaal.
    Was mijn droom maar waar.

    Luc.

    18-06-2013 om 23:46 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    18-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Van binnen.
    Van binnen.

    Ik voel me leeg.
    Ik voel me rot.
    Jouw dood die ik kreeg,
    maakt me kapot.

    Ik voel me bedrogen.
    Ik voel me klein.
    Geen regenbogen.
    Geen mooi refrein.

    Ik voel me alleen. 
    Ik voel me verlaten.
    Zo koud, die steen.
    Ik wil je haten.

    Ik voel me radeloos.
    Wat moet ik beginnen?
    Gevoel van boos.
    Van binnen.

    Luc.

    18-05-2013 om 19:02 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    15-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Leegte.
    Leegte.

    Gemis om verlies.
    Gevoel van onmacht.
    Geen warmte, eerder vries.
    Wat blijft het koud vannacht.

    Reeds lang niets meer gehoord.
    Geen jij en jij ... en jij meer.
    Leven werd deerlijk verstoord.
    Nooit meer een volgende keer.

    Uitgeblust, op, moe van binnen.
    Leegte beheerst mijn lichaam.
    Verplicht om elke dag te beginnen.
    Met gevoel van "nooit meer tesaam".

    Luc.

    15-05-2013 om 00:18 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    26-04-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nooit.
    Nooit.

    Nooit meer jij.
    Nooit meer.
    Gedaan, over, voorbij.
    Pijn komt altijd weer.

    Nooit meer jullie.
    Nooit meer.
    Nimmer dat ik u zie.
    Niet één keer.

    Nooit meer tezamen.
    Nooit om me heen.
    Voor altijd een amen.
    Stil en alleen.

    Luc.

    26-04-2013 om 23:09 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    25-04-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vergeten.
    Vergeten.

    Zo lang geleden.
    Niemand die naar je vraagt.
    Zo bezig met het heden.
    Niemand die verdriet verdraagt.

    Vergeten dat doe ik niet.
    Ik blijf je dragen in mijn hart.
    Menigmaal overvalt mij verdriet.
    Iedere dag blijft een moeilijke start.

    Dood vanuit verleden.
    Je geeft me smart en pijn.
    Vele vragen worden gemeden.
    Hoe leven zonder jou en jou kan zijn?

    Nee, vergeten ben je niet.
    Ik praat over jou wat minder.
    Het stilt een beetje mijn verdriet.
    En het geeft de ander minder hinder.

    Luc.

    25-04-2013 om 22:25 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    22-03-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Blik op oneindig.
    Blik op oneindig.

    Zo ver weg, ben jij.
    Je houdt niet aan het leven.
    En misschien ben je toch dichtbij.
    Eens komt de dag dat ik me zal overgeven.

    Kijkend zo ver ik kan.
    Turend tot aan de horizon.
    Zoek ik herinnering, einde van
    leven, begin van een nieuwe bron.

    Dromen, dagdromen.
    Hopen, geloven, denken.
    Voelen om ooit bij jou te komen.
    Blik op oneindige wenken.

    Luc.

    22-03-2013 om 00:00 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    20-03-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Soms staat de wereld stil.
    Soms staat de wereld stil.

    Soms weet ik het niet goed meer.
    Soms vergeet ik te genieten.
    Leven ging menigmaal raar te keer.
    Telkens als jullie mij verlieten.

    Soms is het moeilijk iets goed te doen.
    Soms doe ik iets wat ik eigenlijk niet wil.
    Leven van nu is niet meer dat van toen.
    Soms staat de wereld voor me stil.

    Soms betekent toch ook wat hoop.
    Soms dan zoek ik wat ik niet vinden kan.
    Leven zet me de dingen zo overhoop.
    Och, ik snap er niets meer van.

    Luc.

    20-03-2013 om 23:32 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    20-02-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jij met je pijn.
    Jij met je pijn.

    Jij,
    vraagt mij hoe het met me gaat.
    Maar ik voel pijn bij jou
    en ik weet geen raad.

    Jij,
    je glimlach blijft zo open.
    Ondanks wens ik je fijne dagen.
    Ik mag het blijven hopen.

    Jij,
    Ik ken jouw pijn niet.
    Ik weet niet hoe het voelt.
    Je laat een traan, teken van verdriet.

    Jij,
    Jouw ziek zijn maakt me bang.
    Ik weet niet wat te zeggen.
    Genezen duurt zo lang.

    Jij,
    wat ben je toch zo krachtig.
    Wat je van mij ook maar denkt.
    Ik vind je prachtig.

    Luc.

    20-02-2013 om 22:53 geschreven door luc


    >> Reageer (0)
    17-02-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwe verre vrienden.
    Nieuwe verre vrienden.

    Ze laten je leven.
    Ze weten niets van je verleden.
    Ze luisteren even.
    Maar houden je in het heden.

    Ze blijven eerlijk en oprecht.
    Ze geven je een glimlach.
    Bij hen kan je steeds terecht.
    Ze geven je een zonnige dag.

    Ze spreken niet dezelfde taal.
    Ze laten je zijn wie je bent.
    Ze hebben ook hun verhaal.
    Vreemd, alsof je ze al jaren kent.

    Ondanks de taal blijven ze open.
    Zoveel te zeggen met een lach en een traan.
    Geen vaarwel, maar een weerzien is te hopen.
    Ik weet heel zeker dat deze vriendschap blijft bestaan.

    Luc.

    17-02-2013 om 22:38 geschreven door luc


    >> Reageer (0)


    Foto

    11 oktober 1959 - - - - - - - 5 juni 2004

    Foto

    Foto

    Foto

    'k Zal het eenmaal
    niet meer horen,
    als de klok haar uren slaat.
    Zal geen bloem
    mij nog bekoren,
    als het leven mij verlaat.
    Nog zoveel te ondernemen.
    Waar men mij geen
    tijd voor laat.
    En voor altijd te verdwijnen,
    waar alleen mijn naam nog staat.

    Marie Beerten.


    Gastenboek
  • Al 13 jaar zonder jou.....
  • Dag lieve kleine vlinder
  • trouw
  • Mr
  • info voor Wylin johanna

    Druk gerust op de 'lees of schrijf' knop en als je wil, dan mag je ook wat schrijven. Indien dit moeilijk is, lees dan maar gewoon een beetje of mail mij maar, en ik breng je tekst in .


    Archief per maand
  • 09-2017
  • 08-2017
  • 07-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 07-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 11-2006
  • 10-2006
  • 09-2006
  • 08-2006
  • 07-2006
  • 06-2006
  • 05-2006
  • 04-2006
  • 03-2006
  • 02-2006
  • 01-2006
  • 12-2005
  • 11-2005

    Als je hierboven op één van de data drukt, dan krijg je de teksten per maand te lezen.
    Sommige teksten zijn enkel via het archief te lezen.

    Aan de ingang van je laatste tuin,
    de begraafplaats in Turnhout,
    lees je dit gedicht.

    De tuin van onze dromen
    was nog maar pas omheind
    langs elke kant, langs elke boord

    ( geluk
      kon
      dan
      niet
      meer
      gaan
      lopen )

    maar ik was de hemelpoort vergeten

      die
      stond
      nog
      open
      ...

    Werner Storms.

    Blog als favoriet !

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Over mijzelf
    Ik ben Janssen Luc
    Ik ben een man en woon in Bonheiden (België) en mijn beroep is verpleegkundige.
    Ik ben geboren op 26/08/1957 en ben nu dus 60 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: lopen,zingen,schrijven.
    Mijn familie is heen. Van de vijf zonen ben ik nog alleen. Mijn ouders zijn ook vroeg gestorven. Waarom werd mijn lev
    Startpagina !

    Mijn favorieten
  • Bloggen.be
  • miaverschueren
  • gedichtenhuisje.Bart
  • Kelsey
  • Tranenstroom
  • Mijn laatste groet aan jou.
  • In Memoriam.
  • Inmemoriam.jouwpagina.nl
  • Stichting Broederziel

  • Hoofdpunten blog miaverschueren
  • Bloempjes
  • 6 jaar
  • mijmeren
  • 5 jaar...
  • juni

    Hoofdpunten blog marinamaes
  • Waarom NMBS?????
  • Actie 2007 - 2008
  • Ween niet
  • Avonddroom van mij
  • Iedereen komt dus vroeger vrij

    Zoeken in blog


    Laat me, ik heb weer ineens zo'n verdriet.

    Papa, waar ben je?
    Marc, je komt niet thuis!
    Walter, toe nou, wordt wakker!
    Mama, doe ze de groeten van me.
    Kris, dat hadden we niet afgesproken.
    Georges, was het jouw toer?

    Papa * 31/05/1928...+ 12/09/1981..... Marc * 25/09/1956...+ 17/07/1982..... Walter * 26/08/1957...+ 18/12/1986.....Ma

    Lieve bezoeker, ook anekdotes mag je in het gastenboek inschrijven. 


    Foto

    Kris met Tinneke.
    Foto

    Kris met Jefke.
    Klokkengeluid.

    Ze dringen tot je door
    tot in je merg
    en benen.
    Die geluiden
    van klokken, die luiden
    soms omdat
    het feest is,
    soms omdat
    een mens is heengegaan.
    Ze doen je nadenken,
    die geluiden.
    Ze trillen na in je hart.
    Ze maken je weemoedig.
    Een vriend van je
    is heengegaan,
    en jij beklaagt je,
    omdat jij niet bent gegaan.
    Je voelt je rot
    en je zegt, ach God.
    Toch dank ik je voor
    die geluiden.
    Ze zijn voor me een teken
    dat ik een vriend
    nooit vergeten kan.

             Luc J.

    Als achterom kijken je pijn doet en vooruit blikken je bang maakt, kijk dan naar boven en ik zal er zijn.....
    Stil leven in de dood.

    Het stille leven
    naast jou in het groene gras,
    doet mijn hart beven,
    omdat ik eens dichter bij je was.

    Maar het kan niet meer,
    nu niet; nooit.
    En toch iedere keer,
    verdriet dooit.

    Er is een mens in nood,
    in de grote kring.
    Hij zoekt slechts de dood
    in herinnering.

              Luc J.

    Waarom waait de tijd
    als iemand dat graag wil
    niet even terug.
    Waarom maakt de tijd
    zo nu en dan
    geen sprong voorbij,
    voorbij een punt,
    voorbij m'n broer,
    waarom.

        Hans Hagen.

    Papa.

    Liefste nonkels die daar boven zijn,
    liefste grootouders,
    als het zonnetje schijnt,
    zal ik altijd bij je zijn,
    ook al heb ik zo'n pijn.

    Liefste nonkel Kris,
    beste nonkel Jokke,
    diegenen die ik het
    best gekend heb;
    samen met jullie
    broers in het water
    spelen.

    Liefste nonkel Marc,
    liefste nonkel Walter,
    spijtig dat ik jullie niet
    gekend heb.

    Zo vroeg, zo spijtig....

    Oma en opa,
    papa vertelt veel over
    jullie,
    hoe zorgzaam oma
    wel was,
    hoe streng, maar
    lief opa was.

    Nu blijft er nog
    maar iemand
    over....

    Papa.......


       An J.


    Foto

    Kris met eerste communie van Tinneke op 13 mei 1999.
    Foto

    Peter Kris met pleegzoon Amir.
    Kijkend in de verte,
    naar bomen,
    begin ik te mijmeren,
    te dromen.

    Fijne wenken maken me
    soms verdrietig,
    maar een mens is toch
    zo nietig.

    Mooie herinneringen
    komen in me op.
    En dan besef ik,
    dat ik je niet missen kan.

            

    Nonkel Kris,

    Je bent heengegaan.
    Is het nu gedaan?
    'k Weet het niet...
    't Is net zo'n triestig lied.

    Waar zit je nou?
    't  Is zo leeg hier zonder jou.
    Maar ik hoop dat ik je ooit weerzie,
    samen met de rest van de familie.

          Je petekind Jef.

    <bgsound src="https://www.bloggen.be/Music/Celine_Dion-My_Heart_Will_Go_on.mid" loop="infinite">
    Hierboven kan je de muziek aan- en afzetten.
    Kaal
    Koud
    Koel
    Leegte en gemis.
    Taal
    Stout
    Boel
    Zonder jou, Kris.
    Hard
    Sterk
    Kracht
    Laat mij maar doen.
    Hart
    Werk
    Zacht
    Ik hunker naar toen.

    Dag Georges, dag Jokke.


    Dag Georges, oudste broer,
    dag vriend van iedereen.
    Ik weet niet, was het jouw toer.
    Je verrast zo iedereen.....

    Je leven was er zijn voor kameraden.
    Je maakte jezelf niet te groot.
    Maar groot waren je kleine daden.
    Dank voor de liefde die je bood.

    Je was een nonkel van weinig woorden.
    Je was genietend nabij en zacht.
    Weinig dingen die jou stoorden.
    Je was een filosoof die dacht.....

    Je vroeg me hoelang het nog ging duren.....
    Ik zei je ..... doe alles nog vandaag .....
    Je kon zo naar me zitten gluren.
    Jij en ik stelden morgen in vraag .....

    Dag broer, vriend, fijn mens gewis.
    We zien je later weer en doe goeie dag
    aan papa, mama, Marc, Walter en Kris.
    Tot een volgende keer ..... zolang ik leven mag.

                         Je broer, Luc.


    Prentjes als aandenken aan de Eerste Heilige Communie van Kris op 8 mei 1966.
    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Eerste communie van Kris.
    Bericht van Fientje.

    Lieve, lieve Luc, Greetje en kids,

    Luc, je hebt een intens verdriet maar ook een enorm groot verlangen om bij je familie weer te mogen zijn.
    Héél begrijpelijk dat je dit wenst, maar denk er heel even aan dat ook je drie schatten en je vrouwtje je ontzettend nodig hebben.
    Ook voor hen is het verdriet erg zwaar, daar te meer dat ze zo begaan zijn met jouw verdriet waar ze je niet kunnen bij helpen.
    Alleen er voor je te zijn en in stilte hopen dat ooit...ooit...een dag zou komen dat je verdriet een plaatsje heeft gekregen zodat je weer een beetje kan genieten van hier op aarde te zijn.
    Luc, mensen die je verdriet en rouwproces niet gunnen zijn je aandacht niet waard. Je moet rouwen en ik weet dat hevige pijn en verdriet zelfs vele, vele jaren kunnen duren en dat het ook nooit echt voorbij gaat. Maar de dag van opnieuw genieten komt weer, geloof me. Ook ik kan je vertellen dat je kids en je vrouwtje je broers en ouders niet kunnen vervangen, maar besef ook dat zij van onschatbare waarde zijn.
    Je hebt ook veel onzichtbare vrienden, maar momenteel zie je ze niet omdat zij zich een beetje op de achtergrond houden en wachten op een teken van jou.
    Ik en vele andere hebben ontzettend veel respect voor jou en het enige wat we voor jou wensen is dat je opnieuw een klein beetje levensgeluk mag hervinden.
    Luc, je hebt je verdriet en verlangen oh zo oprecht verwoord dat het pijn doet dit alles te lezen, maar tegelijk ook heel fier dat ik heel even mag in je hartje kijken zodat ik je toch beter kan leren kennen. Triestig maar oooooooo zo mooi!!!
    Ik zal blijven lezen dat weet ik zeker, en hoop dat je toch een beetje steun hebt aan de mensen die met je meeleven en veel aan je denken.
    Luc en familie, ik stuur jullie veel liefde en moed toe.
    Aan allen een dikke warme knuffel.
    Tot later,
    Fientje.

    Dank je wel Fientje,     vanwege Luc en familie.

    Foto

    Foto

    papa  31/05/28 - 12/09/81
    Een drukke nachtdienst gehad.
    Pas thuis gekomen en in een diepe eerste slaap had ik het eerste hevige kloppen op de deur niet gehoord.
    Een beetje later schrok ik wakker en onze beste vrienden des huizes stonden voor mijn deur.
    Er was iets abnormaals gebeurd, ik voelde het.......
    En ja, ze brachten mij het bericht dat papa vannacht overleden was......
    Ik was 23 jaar toen ik mijn vader verloor.
    Mijn papa was 53 jaar geworden.
    Donker werd toen heel even mijn leven.
    Normaal was ik toen thuis bij mijn ouders geweest, maar ik had beloofd aan een collega om de nachtdienst over te nemen.
    Dikwijls heb ik me schuldig gevoeld dat ik toen niet thuis was.
    Onmacht, wrok en verbittering overvielen me.....

    Luc.

    Foto

    Marc  25/09/56 - 17/07/82

    Minder dan een jaar later, juli 1982.
    Samen gingen we uit..... We waren met 5 jongens thuis. Tussen de jongste en de oudste was er maar 4 jaar verschil. Kan je geloven dat we veel aan elkaar hadden en dat de broers' vrienden onze vrienden waren.
    Die avond, gezellig cafébiljarten onder vrienden.
    We waren te voet. Doch één van de vrienden was met openbaar vervoer gekomen en had de  bus naar huis gemist.
    Geen problemen voor mijn broer Marc, hij deed deze vriend met de auto wel terug naar huis.
    Marc is later niet meer thuis gekomen, een klapband werd hem fataal.
    Ik was toen 25 jaar en Marc was 26 jaar oud.
    De politie stond 's morgens om 7 uur bij ons aan de deur.
    Vreselijk, dit nieuws......En moeder zat met erg stil verdriet. Ze hield zich ongelooflijk kranig.
    Te sterk vond ik ze......en daarom wilde ik ook mijn verdriet niet laten zien.

    Luc.


    Foto

    Walter  26/08/57 - 18/12/86
    Vier jaar later veranderde mijn tweelingbroer van werk.
    Hij was vrachtwagenbestuurder en hij droomde ervan om internationaal te kunnen rijden.
    Zijn geluk kon niet op. Hij was gelukkig getrouwd en zijn vrouwtje ging akkoord met zijn beslissing. Zijn kinderen waren toen 2 en 4 jaar.
    Amper een paar maanden later dwong bandenpech in Frankrijk hem tot stoppen op een parking langs de autostrade.
    Hij kon de band zelf vervangen.......maar moest daarvoor onder de wagen en oplichter liggen sleutelen.
    Noodlot of niet, maar een andere vrachtwagen reed volop op zijn vrachtwagen in ..........
    Walter werd verpletterd onder het wiel........Walter, mijn tweelingsbroer was niet meer.
    Het bericht sloeg in als een bom........
    Ik ben het mijn moeder gaan vertellen..........moeilijk, lastig, zelf met de krop in de keel.....Wat nu weer.............
    Wij, de andere broers gingen hem in Aras in Frankrijk bezoeken.........
    Verschrikkelijk,......ik herkende mijn grotere en struizere tweelingsbroer niet meer.
    Een deel van mezelf, ook al was hij gehuwd, voelde ik van me weggerukt.
    Hoe kom ik zoiets te boven.......?
    Ik was toen 29 jaar en Walter natuurlijk ook.

    Luc.

    Foto

    mama  16/12/31 - 01/02/92

    Mijn mama had het moeilijk. Eten ging niet goed meer.
    4 jaar later kreeg ze te horen dat ze slokdarmkanker had.
    Er kon niets meer gebeuren. Chemo mocht niet meer baten en stelde men niet meer voor.
    Mijn moeder was een vechter en kloeg nooit. Daarom was de kanker al zo ver gevorderd.
    In 1992 ismoeder, kranig dat ze was, aan deze ziekte overleden.
    Ik was toen 33 jaar en mijn moeder is 60 jaar geworden.
    Ik heb mijn moeder lang mogen verzorgen en weet dat dit afscheid uiteindelijk een verlossing was. De kanker was ongelooflijk pijnlijk.
    Gelukkig had mijn mama een pijnpomp gekregen. Ik hoor ze nog heel duidelijk me vragen of ze nog wat morfine mocht bijspuiten omwille van de pijn. Het zou goed kunnen, dat zei ze zelf tegen mij, dat ik je niet meer zal zien en dat ik in een coma zal gaan.
    Ik zei haar dat het goed was, en dat ze dit gerust mocht doen......
    Diezelfde dag is moeder ook gestorven.
    Dit afscheid was voor mij een afscheid waaraan ik een beter gevoel heb dan de anderen.

    Luc.


    Foto

    Kris  11/10/59 - 05/06/04
    Twee broers had ik nog. De oudste en de jongste.
    Mijn jongste broer Kris zocht mijn familie dikwijls op.
    Hij was voor mijn kinderen een echte suikernonkel.
    Hij was zelf niet gehuwd en dacht er ook niet aan.
    We hadden het wel gehad in onze familie.....
    Maar 12 jaar later kreeg ik thuis de politie aan de deur.
    Mijn jongste broer Kris was bij hem thuis van de derde trede van de trap gevallen........Het was een ongelukkige val........Dood.........
    De wereld stuikte opnieuw in elkaar voor mij. Dit kon toch echt niet waar zijn.
    Ongeloof, boosheid, angst, verbittering, wrok.........slorpte me op.............
    Hij was nog met zijn beste vriend weggeweest.
    Ook hij stond perplex om dit nieuws te horen.......
    Ik was toen 46 jaar en Kris was toen 44 jaar.
    Nooit heb ik dit aanvaard en zal ik dit aanvaarden.............
    Uit respect en eerbetoon ben ik voor hem deze blog gestart.
    Zijn leven en het onze was helemaal niet af.
    We hadden nog zoveel plannen........

    Luc.

    Foto

    Georges  29/04/55 - 13/04/05
    Amper een jaar later is mijn broer Georges ongeneeslijk ziek geworden.
    Hij zou zijn leven gaan veranderen, maar kanker overviel hem.
    In het ziekenhuis hebben we nog vele gesprekken gehad.
    Elke dag zocht ik hem op.
    Ik was 47 jaar en Georges was net geen 50 jaar mogen worden.
    Zijn ziekte was ongeneeslijk en dit deed mij zijn overlijden veel beter aanvaarden dan het heengaan van mijn broer Kris.

    Kom dit allemaal maar te boven.
    Ik weet het niet meer....
    Het blijft verdorie moeilijk......
    Ik schrijf wel wat van mij af.
    Ik ben er soms enorm kapot van.
    Ik word nu in het jaar 2006 zelf 49 jaar en blijf alleen over.
    Geen broer meer om over het verleden en onze kindertijd te praten.
    Geen toekomst meer om samen oud te worden en genieten van een oude dag.
    Met mijn vrouw en kinderen proberen we dit verdriet een plaats te geven,
    maar verwerken, neen, dat gaat niet meer.........

    Luc.

    Foto

    Sterven wordt streven.

    Stoort me hard,
    dat materiële.
    Boort in mijn hart,
    dat officiële.

    Mensen, zo zakelijk,
    gehaast, vandaag.
    Mensen, eet smakelijk,
    de keel in mijn maag.

    Kerstmis, je was mooi,
    want we waren samen.
    Nu, gevangen in een kooi,
    wacht ik op mijn...amen.

    Antwoord, reactie, raad,
    waarom nog leven.
    Vragen, waarom, daad,
    sterven wordt streven.

              Luc.


    Vijftig.

    Vijftig plus tien is mijn moeder geworden.
    Vijftig plus drie werd mijn vader.
    Vijftig min één werd mijn oudste broer.
    Vijftig min zes werd mijn jongste broer.
    Vijftg min éénentwintig werd mijn tweelingsbroer.
    Vjftig min vierentwintig werd mijn één jaar oudere broer.
    Vijftig wordt de nummer van jouw huis, Kris.
    Vijftig wordt ik, ..............., misschien........
    Als ik ooit vijftig wordt...


    Geen feest voor mij,

    geen gejuich en getier.

    Geen mens erbij,

    geen onbenullig plezier.



    Laat mij maar clown zijn.

    Laat mij maar alleen bestaan.

    Laat mij maar dit refrein.

    Laat mij een lach en een traan.


    Luc.


    Pijn.

    Pijn,
    niet te beschrijven.
    Pijn,
    dat zit van binnen.
    Pijn,
    om nooit aan te beginnen.
    Pijn,
    altijd anders en apart.
    Pijn,
    een dolksteek in je hart.
    Pijn,
    een maag die draait en keert.
    Pijn,
    niet omdat je je bezeert.
    Pijn,
    om lief en leed.
    Pijn,
    om wat je nooit vergeet.
    Pijn,
    om verloren dromen.
    Pijn,
    om verder te komen.
    Pijn,
    nooit te verdrijven.

    Luc.

    Moe.

    Dagen,
    nachten.
    Vragen,
    wachten.

    Waar naartoe?
    Ik weet het niet!
    Waarom en hoe?
    Tot jij me ziet!

    Misschien tot morgen.
    Ik kom naar je toe.
    Wat een leven, zorgen.
    Wat ben ik moe!

    Luc.

    Dank je wel vrienden voor het leven dat Kris met jullie mocht leven.
    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Laat me, ik ben moe.

    Vergaderen, discuteren, bespreken,
    daar zijn we goed in, moet je weten.
    Lange uren, dagen net geen weken,
    woorden, lange zinnen, niet gemeten.

    Praten over hoe het gaat met mensen,
    zeggen waarom en hoe men moet leven.
    Speculaties, gokken, dromen en wensen,
    naar de crème van de welvaart streven.

    Misschien wil ik gewoon maar bestaan,
    en verder doen met wat ik bezig ben.
    Misschien wil ik niet meer verder gaan,
    dan datgene wat ik echter beter ken.

    Laat me, laat me maar doen,
    ik ben moe, ik val uit de boot.
    Ik wil niet meer leven als toen,
    laat me maar leven met mijn dood.

         Luc.

    Aanvoelen.

    Beleven, meemaken, meeleven, meebeleven.......
    Mooie woorden die ons zo ontroerend en echt in de oren klinken.
    Maar klinken ze altijd wel in ons hart?
    Na al die tijd blijft de tijd het me zo moeilijk maken......
    Waarom? Waar heb ik het verdiend? Hoe moet het nu echt verder?
    Moet het nog wel echt verder? Wat nu? Kies ik de juiste richting?
    Maken we de juiste beslissingen?
    Mensen zeggen zo gemakkelijk dat het wel zijn weg zal vinden.......
    We leven nog, of tenminste we proberen.......
    Hard is het en blijft het.......
    Ik schrijf het van me af, of ik probeer het toch.....
    Maar is dit dan geen vlucht?
    Dit is geen poëzie meer.....dit is hard......doodernstig......
    Sterven duurt maar even......., maar die rouw, die jaren daarna....., die vragen....., die gevoelens van wrok, verbittering...
    Die gevoelens blijven verdorie toch sterk steken......
    Wat als een mooi boek is begonnen, is geëindigd in een tragedie.
    Soms vraag ik me af waar ik met mijn rouw naartoe kan en mag.....
    Mensen lopen naast me.
    Ze lopen me voorbij of spreken me vluchtig aan.
    Het gaat je wel veel beter, zie ik ze denken.
    Zeg me dat alles in orde is, want eigenlijk wil ik dat van je horen.
    Angst, doodsangst, vrees te praten over wat is geweest.
    Maar zij die dit durven getuigen dat ze dit vrezen, zij hebben dan toch een zeker aanvoelen.
    En dit doet me deugd.......
    Ja, 't is verdomd moeilijk met gemis te leven.
    Maar toch wil ik dit gemis.......blijven vasthouden, aanvoelen..........
    Dank je lezer, soms is het lastig om zulke dingen te lezen.

    Foto

    mama en papa


    Foto

    Kris............. Marc,
    Georges..... Walter.

    Met dank aan de vrienden om het mee verzorgen van deze tuin.
    Je bent dood gewoon
    gaan hemelen.
    Blog als favoriet !

    <bgsound src="https://www.bloggen.be/Music/chopin91.mid" loop="infinite">

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!