05-09-2011 om 11:04 geschreven door jos

Met volle goesting gingen we voor de 1^ste keer een WK meemaken, weliswaar voor de Provinciale Masters van Henegouwen.  Deze belangrijke koers en mogelijke triomf van onze Vlaamse renner wilden we niet missen.  Gelet op zijn inzet en zijn regelmatigheid in de laatste weken hadden we toch wel verwachtingen voor een top 5, met een goede hoop voor een bijna zekere podiumplek.  Wel speelde zijn gezondheid hem parten in de voorbije week: verkoudheid met hoesten.  Hopelijk is zijn ademtank voldoende aanspreekbaar om zijn koers te rijden.

Ze werden op pad gestuurd voor 11 ronden van 7 km, met een licht hellende aankomststrook en wind op kop (een mogelijke doodduwer), nadien gevolgd door een helling, waar men fors kan uithalen op de grute plattoo ? (als men over Gilbertbenen beschikt, natuurlijk).

Na de 1^ste ronde kenden we al 2 vluchters, die WEG waren; uiteraard met Gert erbij.  Nog wat vroeg zeker, maar hij wou direct de koers openbreken, wat hem ook lukte.  De 2^de ronde waren ze al WEG met hun 4en en hadden ze toch al 35 voorsprong.  Er kwam echter nog gezelschap aansluiten in de 3^de ronde, zodat ze nu met 15 WEG geraakten en hun voorspong uitbouwden.  Het peloton volgde dan immers op 110.  Voilà, de koersselectie was al gebeurd.  Alleen iets forceren zou dodelijk zijn; enkel in gezelschap had een ontsnapping kans op slagen.  Dat zag je ook bij de As.  Elke ronde kwam alles weer samen in die moeilijke windstrook aan de aankomst.

Wel had Gert al snel nood aan een 2^de drinkbus.  Ondanks de hernia was Jos paraat voor deze goede daad.  Hij hield de buit wel wat te hoog voor onze gekromde Gert, maar hij moet toch iets doen om ze te verdienen (dat is gelijk de floche op de kermis).  De volgende ronden zag Gert er al niet zo fris meer uit.   Naar adem happend begon hij toch hinder te ondervinden van zijn gezondheidsperikelen.  Dus, het was bang afwachten: komt dit terug goed?.

En opeens ging het licht uit: het lichaam werkte niet meer mee.  De longen kregen te weinig verse lucht, het hoesten was al hardnekkiger en zelfs braken stond op het programma: dus dit keer was het WEG in de foute richting.  In deze omstandigheden had het geen zin meer om door te gaan.  WEG KANSEN en een opgave was een logische beslissing.  Doch, de ontgoocheling voor deze speciale koers bleef.  Deze Mastertitel kon hij niet binnenhalen, maar er komen nog koersen.  Wel verdient hij zeker een Mastertitel voor moed en zelfopoffering. 

30-08-2011 om 13:13 geschreven door Paul Meersmans

12/06/11       ANDERLUES:     Eén ronde en één kramp teveel<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Na de vorige verkrampte uitgave kreeg onze Gert vandaag een herkansing, zonder verdere eisen of verwachtingen te hebben.  En zeker op een zonnige 12^de juni 2011:

-op vaderdag moeten werken: men heeft geen compassie met hem (of de macho met zichzelf)
-en dan nog eens in Anderl .  De naam alleen al, moet voor een Rouche-supporter energie opwekken; dus 2 speciale elementen om de UITDAGING aan te gaan.

Weliswaar getooid in onze zwarte VDB-oufit (zonaantrekkelijk) had ik toch maar een paarse trui meegenomen.  Als ik dit eens gebruikte als vlag; zou dat dan niet werken als een lap op een rode stier!?  Afwachten wat het wordt.

Langs moesten we niet wachten: we waren juist op tijd, omwille van het eenrichtingsparcours.  Het was een mooie, eenvoudige omloop met 2 te-nemen-valleien, dwz een bergaf met een korte steile bergop, waar je uw macht op kwijt kon.  Enkel het wegdek van de afdalingen liet wel te wensen over.

Op zoek naar de entourage stelden we vast dat Mama en Jos als echte managers nog aan het tafelen waren in een naburig restaurant.  Gert moest zijn maaltijd beperken tot een magnesiumdieet, in de hoop dat de spieren wat gehoorzamer werden. 
Van in de 1^ste ronde probeerde Gert al wat te forceren; maar het was moeilijk voorop te geraken en vooral te blijven   Dit leverde hem wel een bonus op bij een tussensprint, waar de logica ver te zoeken was.  (Een witte solorijder en -leider kreeg geen premie, maar zijn achtervolgers wel).  Telkens weer kwam er een hergroepering, ook als je dacht kans op slagen te hebben.  Dat gaf je wat tijd om te recupereren tussenin.

Na een 10tal ronden kende de koers een definitief verloop.  Er waren 2 leiders, kort gevolgd door een 3tal met Gert.  De aansluiting was mogelijk, doch de samenwerking stokte.  En zeker als de 2 leiders hun geel karretje konden aanhangen bij een witte voorgroep.  Zij zaten in een zetel, waar al het werk voor hen gedaan werd.  Zo is het makkelijk om voor de winst te gaan.  De kaars van Gert was stilaan wel aan het uitgaan, en zijn drankvoorraad ook.  Hij moest dan ook zijn waterdragers tot de orde schreeuwen om nog een druppel te krijgen.  Er was dus even paniek bij onze woestijnfietser.

Aldus was het (st)rijden tegen het onmogelijke; de 2 leiders hadden hun podium safe en Gert hoorde bij de top5.  Ronde 13 zat hij evenwel steendood en waren er opkomende krampen; dan maar mee volgen voor een mooie 5^de plek.  Doch, bij de achtervolgers werd er nog een deftige finale gereden, zodat een onmogelijke achterstand eigenlijk nog met gemak werd goedgemaakt.  Dat zorgde dus voor de totale chaos bij onze ontmoedigde renner.  Geen beloning naar werken wegens oncollegialiteit, last van krampen, en een holdup van een peloton: genoeg aanvaardbare redenen om de ronde teveel al uitbollend te beëindigen.  De wil en goesting was er; de werkelijkheid verliep anders.  Het wordt afwachten voor de volgende laatste koersen van het eerste deel van zijn programma: niets moet, alles mag en alles kan beter ook bij zijn begeleiders J .

18-06-2011 om 19:33 geschreven door Paul Meersmans

Wat een leider lijden kan<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

                                                                       Fraire 2/6/11

Als Henegouwen dan toch een eigen Europees Kampioenschap organiseert, moesten we er, op deze te warme lentedag, als de kippen bij zijn om niet te missen als Gert in Fraire een Oscar behaalde, ook al heeft hij geen vergelijkingen met die naam; toch is hij de laatste tijd heel goed en regelmatig bezig.  Met volle moed hoopten we, samen met zijn begeleiders Tamara en Koen, dat er iets te rapen viel.

Eindelijk konden we eens van een koers spreken.  Het flexibele gedoe van gewoonte werd opgedoekt.  Nu kreeg de organisatie sterallures.  Een boog aan de aankomst, een bepijlde omloop, een rode en groene vlag, kortom, een kampioenschap waardig.  Dit keer geen rondjes voor kinderen, maar een 10-km omloop, zodat het tellen wel makkelijker werd, maar we ook langer moesten wachten, zoals bij echte Profs.

Gesponsord en volgetankt werd er vertrokken aan Q8 en het hele A B C ging ditmaal met tussenpauze in één koers van start.  We posteerden ons niet in de hellende aankomstzone, maar <?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />300 m verder in de Rue de Mahy, waar we in de velden en in volle zon een windstil plekje zochten.  Dat was nodig, want ofwel gingen de reservewielen dollen, ofwel vloog de stoel weg of kon je de doorwaaiende bladzijden in je boek niet volgen.

Op ons plekje was het dan ook pal forse wind op kop.  De eerste ronde namen 2 ploegmaats een handvol seconden, maar tevergeefs.  De 2^de ronde was weer een eenzaat weggesprongen, van kortbij gevolgd door 2 krankzinnigen, die niet gejaagd, maar vooral geplaagd door de wind, probeerden kortbij te sluipen.  Gert was de actievoerder en riep heel wat slogans, opdat de aanvaller toch effe de pedalen wou stilhouden; want samen stonden ze sterker. En zo geschiedde: een koptrio was gevormd.  In onze zone van de waarheid hield het peloton telkens de benen stil, want dit was moordend voor het onderstel. 

Met mondjesmaat geraakten ze aan 30 voorsprong, ook al deed Gert het meeste beulenwerk in de moeilijkste zone.  Hij was een waardig LEIDER.  Direct voordeel halen uit geloste A-elementen zat er niet in, want de tijdspanne tussen beiden waren te groot.  Het koersverloop kende deze keer, een eenmalige definitieve wending: dus geen gegok op de juiste ontsnapping.  Met deze geruststelling konden we de doortochten afwachten tot we in de 4^de ronde (halfweg) wachtend op de verwachte 3 tenoren op onze honger bleven zitten witte pelotonnekes genoeg tot de gele massa aankwam (Bs).  We hadden de 3 koplopers gemist; wat was er nu gebeurd?  Ingehaald?, verkeerd gereden?, uit koers gezet?, materiaalpech?, een valpartij (Koen had toch ook geen sirene gehoord)?, maar vooral geen Gert gezien.  Vol twijfels en onrust keerden we terug richting aankomstzone.  We probeerden al snel info te winnen bij de koersdirecteur.  Ze konden de doortocht van Gert niet direct bevestigen en dachten even dat hij een ronde gelost was.  Maar de volgende doortocht maakte voor iedereen alles duidelijk.  De situatie stelde ons niet alleen gerust, maar maakte ons ook euforisch.  Gert en Co hadden de vorige witte groep ingehaald; dus moesten ze de vorige doortocht goed verscholen gezeten hebben.  Eigenlijk schaamden we ons dat we met zijn 4-en de rode valhelm gemist hadden.  Maar nu zat alles terug snor, gelet op zijn goede benen, en zijn zelfzekerheid.  Het podium wenkte met nog 3 ronden te gaan.  Koen had het fototoestel al in aanslag om de finale vast te leggen voor de familie.  De groep kwam aangereden, maar geen Gert vooraan in het front.  Integendeel, hij stond geparkeerd op 100 m voor de meet, voorovergebogen over zijn strijdros en kermend van de pijn.  Materiaalpech en ontgoocheling? neen, het was pijnlijker.  Vol ongerustheid snelden zijn naasten Tamara en Koen hun eigendom tegemoet; alle materiaal achterlatend bij Daniella. 

Geplaagd door hevige krampen in zijn beide sterk bekabelde benen, kon hij geen kant meer uit.  Enkele toegesnelde toeschouwers hielden onze LIJDER rechtstaand om hem nadien als een gespalkt renner in de berm te leggen.  De pijnscheuten hoopten op een snelle tussenkomst; Koen en een prompte dame probeerden door de behandeling van zijn teentoppen zijn onvermoeibare kuiten het zwijgen op te leggen.  Iedere toeschouwer had heel veel medelijden met deze ontwikkeling: zon formidabele koers en dan zon abrupt einde.  Na de koersweeën moest de frustratie en ontgoocheling eruit: gevloek, ongeloof en heel veel tranen.  Al de voorbereidingen, al de inspanningen en beproevingen van de voorbije maanden gleden als een snelfilm door zijn hoofd en gebeurden in dienst van deze eerste grote vis; hij hing aan de haak, maar de lijn brak af.  Spijtig, zeer spijtig maar zoiets kan gebeuren; ook al was dit fenomeen al eens eerder voorgekomen.  Uiteraard waren er schuldgevoelens over wat er misgegaan was (krampgevoelig, te weinig gedronken, te hard getraind, te overmoedig); maar dit was onterecht.  Jezelf verwijten maken, had geen enkele zin.  Het seizoen werd deftig voorbereid, werd goed opgebouwd met steengoeie koersen.  Dat het dan misloopt in de topper van het voorseizoen kan de beste overkomen, dus ook onze Gert.

Mama Marie-Jo, begeleider Jos en Tzar, die à propos op weg waren voor een nieuwe lading champagne, lasten een stop in in Fraire en waren juist op tijd om hun poulain te komen troosten.  We misten zelf ook de finale, maar alle aandacht ging nu naar onze renner-in-nood. 

Ook al is Deelnemen belangrijker dan winnen, dan zijn dit zeker de verkeerde woorden voor de afsluiting van deze column.  Hieraan heeft niemand vandaag een boodschap.  Ook al is dat de instelling van vele vertrekkers; voor onze Gert gelden andere wetten.  Dat een renner veel moet afzien, is geweten; maar dat een LEIDER op het meeste verkeerde moment een LIJDER wordt, zal nog lang blijven nazinderen; maar wie weet er zijn zovele elementen in het leven, die troost kunnen brengen.  We weten zeker dat Gert dit, samen met zijn familiekring, een plaats kan geven en met getrouwe moed (na een deugddoende vakantie) de draad terug kan opnemen.  Gert, het ga je goed.

Paul (en Daniella.)

04-06-2011 om 11:59 geschreven door Paul Meersmans

Verslag van Ghlin Baudour (8 mei 2011)<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Dankzij Gert, die ons naar de juiste Route de Wallonie loodste (in Baudour ipv Ghlin), waren we bijtijds ter plaatse.  Dat was niet zo voor enkele te late renners, waardoor de koers met een tiental minuten vertraging van start ging voor 17 ronden van 4km, in een zomerse temperatuur.  Maar dat was niet de enige reden dat het een speciale (maar toch aangename) koers werd.  Het parcours van 1km² was dus een vierkante omloop van 4 km, met een mooie lange rechte lijn (lichtjes bergop en wind mee), eigenlijk gewoon een rondje in een groen industriepark.  De eerste 2 km waren dan langlichtlopend berop en kort dalend op het einde en wind in het voordeel.  De 3^de kilometer was plat, maar zat de wind al wat meer tegen.  De 4^de kilometer was dan helemaal wind tegen vooraleer de rechte lijn op te draaien met wind mee.

De Bs werden pas 2 minuten losgelaten (na de As uiteraard) en dat wierp zijn vruchten af.  De groepen bleven lang uit elkaar, wat de duidelijkheid ten goede kwam in een koers, waar ikzelf nog steeds op zoek ben naar de eigenheid en organisatiedrukte van deze koersen.  Eén man doet er alles (streep trekken / fotos nemen / koers volgen / uitslag bepalen), bijgestaan door één vrouw (die de groepjes / de ronden / de aankomst probeert bij te houden).  En wat zagen we na één ronde, - buiten een grote tractor op de baan (deze keer niet in de buurt van Gert) - juist ,een gesloten peloton, dus toch eens een rustige studieronde maar de tweede ronde idem (alsook bij de As).  Het was een parcours waar ontsnappen zo goed als onmogelijk was.  Dus was het scenario iedere doortocht hetzelfde: elke ronde probeerde een groepje weg te rijden, maar het lukte nooit echt (ofwel werd er niet rondgereden of waren er sterkere inhalers in aantocht). 

Gert lag steeds op de loer, sprong mee met een goed 5-tal, maar er was geen samenwerking.  Dan weer een ander groepje en moest hij recupereren, dat we dachten: oei, hij gaat niet mee zijn.  Maar dat zijn we gewoon: enkele keren een stervend gezicht zien, dat nadien weer opkikkert.  (of komt dat door de talismankikker van t vrouwtje).  Maar elke ronde, was er wel een ander initiatief en gleed Gert meer mee.  Echte afscheiding kwam er nooit, tot 7 ronden voor het einde 7 renners ontsnapten.  Mooi, onze rode helm (die we van ver zagen afkomen) was erbij.  Bij de eerste doortocht hadden ze 20, maar werd er meer gediscuteerd dan wat ook.  Dit is immers een gat dat al de moeite was, dus blijven rijden was de boodschap.  De volgende ronde werd het dan al 30 en dus zag het er mooi uit.  De leegte tussenin was ontmoedigend (ook al konden ze elkaar op die rechte stukken wel steeds zien), zodat ze snel 1 minuut hadden.  De eerste 7 waren dus gekend, nu nog de volgorde.  De bevoorrading via Koen verliep perfect; er stonden andere knoeiers langs de kant.  Door de korte toertjes waren de renners (te) snel terug ter plaatse en knoeiden we zelf met de rondetelling.  Het klopte niet met de officiële telling (maar waren zij wel juist?).  Of wilden wij misschien een snellere ontknoping. 

En dan de apotheose: de laatste ronde kwam eraan.  Dus was het afwachten hoe het 7tal na dat peloton witte As de hoek in de verte omdraaide.  En wat zagen we: Gert kwam alleen aangesneld met de wind in de zeilen, vollen tram gevend, de laatste drinkbus weggooiend en met 10 voorsprong.  Blijkbaar heeft Gert niets van een oude Pettachi en moet ons steeds (st)rijdende Trivialrennerke het hebben van de macht, de inspanning, en de alles-of-niets-show.  Met een Cavendish in de groep (Rousseau die al 5maal won) was hij toch een vogel voor de kat.  Dus was het nu 6 lange minuten bang afwachten.  Die gek was dus weggegaan in de 3^de kilometer (het moeilijkste stuk) en moest dit een hele ronde volhouden.  Kenner Deno Junior vond het te vroeg; wij hadden ook verwacht dat zijn demarrage 1 ronde later zou gebeuren (een Gilberreke in de laatste 2 km).  Maar van een Rouge-supporter kan je alles verwachten; hij wou de eerste demarreur zijn.

En dan den arrivée: de eerste As waren gepasseerd en moesten nog een 4tal ronden strijden, dus het wachten op dat bewuste peloton.  We kenden ondertussen de volgorde van de processie op wielen, maar we stonden toch op uitkijk: Pol en Daniella aan de rechterzijde; meelevende Koen aan de linkerzijde en de zenuwachtige mama Tamara verderop aan de materiaalwagen.  En daar was het peloton.  Nu uitkijken naar het vervolg; maar neen, .. we moesten luisteren.  Met zijn machtige PKs (zoals die van een 4x4) had hij dat peloton toch zeker ingehaald en moest hij zich toeterend, vloekend en tierend een weg banen door die groep.  Zon breed peloton kon immers zijn vaart afremmen, zodat de achtervolgers hem misschien nog op de nek zouden vallen, want zijn voorsprong was niet veel groter geworden.  En dus kwam plots de rode valhelm aangestormd vooraan dat brede peloton, voor ons totaal onverwacht.  Armzwaaiend als een brullende Vlaamse Leeuw kwam hij over de streep.  GEWONNEN zonder dat er fotografen aanwezig waren (soigneur Jos zat in Kroatië te spelen in de modder misschien goed voor zijn heup / Patricia moest weeral werken goed voor de oudjes / Pol was gewoon verrast en niet klaar geen ervaring).  Dolgelukkig en uitbollend (maar pas op Gert, daar staat publiek in het midden van de weg) ah ja, tot in de armen van een orgastisch vrouwtje.  Een ererondje kon er nu wel af.  HIJ en WIJ waren zeker dat hij gewonnen was, maar er waren andersdenkende Walen: dou vient-il?  Cest un doublé!.  Ja, mijn gat ook.  Gelukkig was die multi-official een kenner en koersliefhebber en bevestigde hij dat nr 250 al een ronde tevoren alleen doorgekomen was.

Dus, allemaal gelukkige gezichten na de koers.  Voor Gert was het weer afzien (de warmte / telkens weer meegaan met al dan niet werkwilligen / het is soms wel een loterij), maar toch eindelijk Loon naar werken of is het dankzij dat gratis taartje van Winksele toen hij op training een Chasse Patat kreeg?

Hopelijk verliep alles vlot op de podiumceremonie; daar enkele kilometers verder (weg van het parcours, dus toch wel een speciale koers), maar deze keer zonder beelden? (Jos toch, waar zat je?), want toen was de verslaggever al naar huis om zijn tekst klaar te maken.

Wij (Gert, Tamara, Koen, Daniella en Paul) konden genieten, want het was een zeer mooie speciale dag:

-nl. MOEDERdag met extra bloemen

-Tamara had zelfs op voorhand thuis Champagne koel gezet(een voorteken)

-en had ook haar kikker mee (een geluksteken, waar ze die verstopt, weet ik niet)

-Koen was éénmalig getuige en vervangende ploegleider (misschien nu definitief) en komt misschien nog mee.

Kortom; alle elementen voor dit scenario zaten mee en nu wachten op een vervolg voor deze zeer genietbare renner.

Een dikke Proficiat GERT, voor de koers en je (makkelijke J ) superfinale.

Van de Verslaggever ter plaatse,

PM

09-05-2011 om 09:23 geschreven door Paul Meersmans

30-12-2009 om 08:07 geschreven door marcella

06-09-2009 om 18:43 geschreven door Erwin

08-08-2009 om 11:45 geschreven door MARCELLA

13-03-2009 om 22:56 geschreven door Eddy

24-02-2009 om 09:00 geschreven door MARCELLA

24-02-2009 om 00:02 geschreven door Francis Van Mechelen

13-10-2008 om 12:00 geschreven door charels marcella

ben wel 'n beetje jaloers op die grote, mooie en daardoor duidelijke foto's op jullie site
nu kunnen we zien dat Koen er prima opstaat: 'n echte coureur eentje van 't type grimpeur, 'n verbeterde Ricco; leve Koen(égo) de betere klimmer, vive le cyclisme

12-08-2008 om 23:51 geschreven door gilissen jos

23-07-2008 om 07:58 geschreven door charels marcella

15-06-2008 om 08:34 geschreven door Gerry Kimps