A spoilerfree subjective look on COMICS, MANGA, COMICS & COMICS...
23-07-2010
CROSSED (Ennis/Burrows)
In “Crossed” is de wereldbevolking het slachtoffer geworden van een infectie die mensen verandert in gewetenloze moordlustige monsters. Zoals in zombiefilms gebeurt de overdracht van het virus via alle mogelijke lichaamsvochten.De virusdragers kunnen, behalve door hun beestachtig gedrag, herkend worden aan de kruisvormige uitslag op hun gezicht. Het zijn geen wandelende lijken, het blijven levende mensen die elke mogelijke weerzinwekkende gedachte tot uitvoer brengen.Meestal gaat het om extreem creatieve moorddaden, martelingen en verkrachtingen, soms zelfs een combinatie van de drie.
Ik heb nog nooit zo’n expliciete gewelddadige zaken in een strip gezien. Ennis beschreef het zelf als het meest ‘fucked up’ en verontrustende dat hij ooit geschreven heeft en dat wil veel zeggen, komende van de man die ons heeft verblijd met controversiële strips als ‘Preacher’, ‘The Boys’ en ‘The Pro’.Laat echter de moraalridders en de mensen met een teer hartje maar schreeuwen hoezeer Ennis de grens van het welvoeglijke overschreden heeft. De man heeft ons weer een zeer sterk verhaal afgeleverd met goed uitgedachte personages en levensechte dialogen.De wijze waarop de protagonisten zich gedragen komt zeer realistisch over. Het zijn geen heldhaftige stripfiguren maar mensen die er alles voor over hebben om te overleven, zelfs het meest ondenkbare. Hun daden zullen je soms ergeren of doen gruwelen en maar dit maakt het juist zo realistisch. ‘Crossed’ heeft me af en toe verrast maar nog sterker is het feit dat Ennis me ondanks alles op het eind ook nog wist te ontroeren.
Dit is de 3de samenwerking van Garth Ennis met Jacen Burrows na "303" en "Chronicles of Wormwood". Hij weet Ennis’ walgelijke ideeën perfect tot leven te brengen alsook de wanhoop of de verbetenheid van de overlevenden en de manie van de monsters.
Het is zo’n verhaal dat me direct bij mijn nekvel greep en me niet meer los liet. Hoewel het verhaal niet vraagt om een vervolg blijft het hier niet bij. Ondertussen verschenen de eerste issues van de afgeleide reeks “Crossed: Family Values”, geschreven door David Lapham met mooi tekenwerk van de mij onbekende Javier Barreno.Er komt van Lapham ook nog een 48 pagina’s tellende 3D-aflevering, getekend door Gianluca Pagliarani (Ignition City).Daarbovenop zijn er plannen voor een verfilming, op basis van een script door Ennis, dat zoals ‘Kick-Ass’ eerst door onafhankelijken zal gefinancierd en geproduceerd worden vooraleer er naar een passende distributeur wordt gezocht.
Ultimate Comics Spider-Man : The World According to Peter Parker (Bendis/Lafuente)
Op het eind van Ultimate Spider-Man leek het erop dat Peter Parker gestorven was tijdens de gebeurtenissen van ‘Ultimatum’.Bij de herlancering van deze titel blijkt dat dit natuurlijk niet het geval was. wat had je gedacht ?
Deze eerste trade begint 6 maanden nadat Magnetos vloedgolf Manhattan bijna van de kaart had geveegd.De stad lijkt heropgebouwd (dat was vlug ) en er zijn nogal wat zaken veranderd in het leven van onze favoriete nerd.MJ heeft de relatie beëindigd en Peter bleef blijkbaar niet lang bij de pakken neerzitten want Gwen Stacey is nu zijn vriendin.Ook blijkt iedereen Spider-Man als plaatselijke held te aanzien na het nogal voorbarige overlijdensbericht dat J. Jonah Jameson over hem schreef voor de Daily Bugle.
De pionnen staan een beetje anders op het spelbord maar toch voelt het door Bendis’ schrijfstijl enorm vertrouwd : het gekibbel tussen de hoofdrolspelers, de relatieproblemen, de speelse toon.Een beetje te vertrouwd misschien aangezien ik hier nogal wat déjà vu-momenten ervaarde.
Het werd blijkbaar ook tijd voor een nieuwe tekenaar, namelijk David Lafuente.Hij is in de wereld van comics nog een groentje maar zijn werk voor de Ultimate Spider-Man Annual van 2008 beviel Bendis zodanig dat hij deze kans kreeg.De man heeft een gladde manga-achtige stijl dat me ook met momenten deed denken aan John Romita Jr.Lafuente weet overtuigende actie-scenes neer te zetten, dat is zeker.Ik heb echter een probleem met de wijze waarop hij personages als Aunt May en Bobby Drake (Iceman) neerzet…maar man, de wijze waarop hij Peter Parker tekent zal ik nooit gewend worden vrees ik.Het lijkt soms een 12-jarig meisje, met die bizarre haarstijl.Die pre-puber-look lijkt elke ernst of diepgang in de meer dramatische momenten uit de strip te halen.De passages waarin Lafuente Spider-Man een gigantisch hoofd op een kinderlichaampje aanmeet maakt het er ook niet beter op.
Ik kom nogal negatief uit de hoek met deze bespreking maar toch heb ik wel fun gehad bij het lezen van deze bundel.Peter’s nieuwe job in een hamburgerrestaurant geeft aanleiding tot enkele grappige situaties, de ultimate versie van Mysterio, de centrale ‘bad guy’ in deze story arc, klopt wel en het nieuwe misdadige duo, de Bombshells, hoop ik ook nog terug te zien.Persoonlijk vond ik de restyling van Mary Jane (minder vamp, meer brillende nerd) dan wel geslaagd.
Ik ben benieuwd waar het allemaal toe zal leiden en wat er gebeurde in de 6 maanden na “Ultimatum”, wie er nog in leven is en of ik toch ooit zal kunnen wennen aan Lafuente, enz…Ik blijf het nog lezen in de hoop dat het weer dat niveau van de beste Ultimate Spider-Man-bundels zal halen.
Hip Flask was oorspronkelijk ontworpen als mascotte voor Comicraft, de studio van Richard Starkings die begin jaren negentig pionierde met het computergewijs beletteren van strips alsook het ontwerpen van lettertypes voor bedrijven of artiesten.In 2002 begon Starkings met de hulp van Joe Casey en de uitzonderlijk getalenteerde tekenaar Ladronn in eigen beheer ‘Hip Flask’- comics uit te geven.Aangezien Ladronn ook nog aan andere reeksen werkte (waaronder Jodorowskys ‘Final Incal’) en hij zoveel tijd in zijn prachtige illustraties steekt verschenen er tot nu toe slechts 3 comics die verzameld werden in 2 europees aandoende oversized hardcovers.Zo besloot Starkings in 2006 om een afzonderlijke reeks, genaamd ‘Elephantmen’, bij uitgeverij Image op starten. Hierin zien we wat voorafging aan de gebeurtenissen die zich in de 2de hardcover van Hip Flask ‘Concrete Jungle’ afspelen.
Alles speelt zich af in de 23ste eeuw.De Elephantmen waarvan sprake zijn wat er rest van een leger dat dankzij de wonderen van de biogenetica is samengesteld uit hybride wezens.Deze soldaten hebben grotendeels de fysiologie van Afrikaanse dieren als neushoorns, zebras, giraffen en nijlpaarden maar denken en handelen als een mens. De wezens werden na een oorlog in Europa door de Verenigde Naties bevrijd en uiteindelijk geïntegreerd in de maatschappij.Zo werkt de nijlpaardachtige Hieronymous “Hip” Flask thans als rechercheur voor de overheid.
Starkings werkt met korte hoofdstukjes die zich elk richten op een personage of één van van de verhaallijnen. Deze kortverhaaltjes kunnen bij wijze van spreken zonder enige voorkennis gelezen worden maar de impact op de lezer wordt groter wanneer men er meerdere na mekaar leest en zo de verbanden tussen deze (op het eerste zicht losstaande) verhalen ontdekt.
Pagina van de zwart-wit strip ‘War Stories’
‘Elephantmen’ is Starkings hommage aan jeugdhelden, invloeden en genres waaronder Moebius, Blade Runner, Manga, Alien, … Deze reeks is de speeltuin waarin hij zich ten volle kan uitleven : van moordmysteries en onmogelijke liefdes tot oorlogsgeweld en tijdreizen, alles is mogelijk.Vergis u niet : de Elephantmen zullen je ondanks hun uiterlijk weten te raken.Dit wordt al vlug duidelijk in de eerste nogal emotionele aflevering met de olifantachtige Ebony in de hoofdrol. Het is een zeer intense, donkere strip geworden.De reeks zit zo goed in mekaar en is geschreven alsof Starkings nooit anders gedaan heeft terwijl hij eigenlijk in de 20 jaar voor ‘Hip Flask’ zich voornamelijk op letterzetting heeft gefocust.
Aan de reeks werkt een lange lijst van tekenaars mee waarvan de mij onbekende maar zeer getalenteerde Moritat de grootste brok voor zijn rekening neemt.Het valt natuurlijk niet te vergelijken met de uiterst gedetailleerde pareltjes van Ladronn (die telkens de covers levert) maar nergens wordt het ondermaats.
Starkings raad zelf aan om te beginnen bij Elephantmen #1.Zelf heb ik alles in chronologische volgorde gelezen te beginnen met “Hip Flask – Unnatural Selection, gevolgd door ‘Elephantmen - War Stories’ en ‘Elephantmen’ volumes 1, 2 en 3 om te eindigen met ‘Hip Flask – Concrete Jungle’. (zie hierboven) Het is wel een dure onderneming geworden.Zo zijn de2 Hip Flask oversized hardcovers veel te duur maar dit bezwaar valt onmiddellijk weg wanneer je de boeken in handen neemt en Ladronns mooie tekeningen in hun volle glorie aanschouwt.Bij de hardcovers van de hoofdreeks viel het zeer dikke kwaliteitspapier op alsook de grote hoeveelheid extra’s die bijgevoegd zijn.
) en er zijn nogal wat zaken veranderd in het leven van onze favoriete nerd.
