08-02-2010 om 22:30 geschreven door Vorser-Raadgever  

Nieuwpoort - De Vlaamse Schelpdier- en Viscoöperatie, die voor de kust van Nieuwpoort de Flanders Queen Mussel kweekt, neemt alle kooien uit het water. De coöperatieve nam vorig zomer de exploitatie van hangmosselen over van de Stichting voor Duurzame Visserijontwikkeling (SDVO). Nu blijkt dat de kweek niet rendabel is en dat betekent voorlopig het einde van de Flanders Queen Mussel.

De Flanders Queen Mussel wordt zo’n 10 km voor de kust van Nieuwpoort gekweekt. Nu liggen er voor rekening van de schelpdier- en viscoöperatieve een honderdtal mosselkooien verankerd. Er zijn geregeld problemen met de kooien en bovendien is zo’n uitbating in volle zee heel duur. De kooien worden nu uit zee gehaald. Volgens het Oostendse kamerlid Jean-Marie Dedecker gaat het om een dure mislukking.

Met Vlaamse steun startte SDVO de mosselkweek drie jaar geleden als een alternatief voor de noodlijdende visserijsector. Dat hangmosselen kweken in volle zee wel kan, bewijzen mosselkwekers Versluys en Reynaert die de Belgica’s op de markt brengen. Zij waren de eerste om te experimenteren met een ponton met mosselkooien.

Intussen wordt samen met de Vlaamse overheid gezocht naar een andere methode om de Flanders Queen Mussel te kweken.

Dat de Vlaamse visserijsector verzuipt, is een dramatisch cliché geworden. Naast (tot voor kort) hoge olieprijzen, zijn de overheid en het zogenaamde viskartel medeverantwoordelijk. Groen! politci Bart Staes en Vera Dua roepen de Vlaamse overheid op om dringend schoon schip te maken en nog te redden wat er te redden valt, door nu radicaal en concreet te kiezen voor duurzame visserij.

Inleiding

Al jaren weet iedereen dat er zowel vanuit sociaal-economisch als ecologisch oogpunt nood is aan een reconversie van de Vlaamse vloot. Maar het gebeurt amper tot niet. Hoe komt dat? Door gevestigde belangen, machtspolitiek, versnippering van beleid en politieke inertie. En, last but not least, al jaren wordt het Vlaams visserijbeleid gegijzeld door een kleine, arrogante kliek van machtige heren die we omschrijven als ‘het Viskartel’. Een groep die we de laatste jaren nooit konden betrappen op een duidelijke visie op de Vlaamse visserij, maar die integendeel alles doet wat mogelijk is om de noodzakelijke ecologische reconversie van de sector tegen te houden en de eigen belangen veilig te stellen.

Spil in deze is de Stichting voor Duurzame Visserijontwikkeling (SDVO), een hermetisch gesloten club die al vijf jaar vriendjespolitiek bedrijft met miljoenen euro uit de sector en van de overheid. Een club die lijkt te handelen uit eigenbelang en die zich steeds meer als een commerciële speler is gaan opstellen. De SDVO werkt totaal ondoorzichtig, publiceert geen jaarverslagen (hoewel wettelijk verplicht), en weigert verantwoording af te leggen aan welke politicus dan ook. Zelfs de voor Visserij verantwoordelijke ministers Leterme en recentelijk diens opvolger Kris Peeters verklaarden openlijk dat “ze niets te vertellen hebben bij SDVO”, terwijl ze er wel Vlaams overheidsgeld aan geven.

De SDVO heeft behoudens enkele symbolische projecten en brochures — steevast gemaakt door het wetenschappelijk Instituut ILVO — niets bijgedragen aan het structureel verduurzamen van de Vlaamse visserij. De Vlaamse en federale overheden staan erbij en kijken toe hoe de Vlaamse visserijsector intussen bijna verzopen is. De voorspelling van experts is dat zonder een radicale ingreep middels een reconversieplan uitgaande van een concrete visie/doelstelling, er in de Vlaamse visserijsector op korte termijn nog slechts enkele grote (Nederlandse) reders zullen overblijven.

Europarlementslid Bart Staes en Vlaams parlementslid Vera Dua (Groen!) roepen daarom op tot een grondige audit naar de financiële huishouding van de SDVO en een gedetailleerde verantwoording over wat er met de miljoenen-geldstroom is gebeurd. Deze stichting speelde in weerwil van de naam, een cruciale rol in wat er fout liep gedurende de laatste jaren. Staes en Dua vragen daarom specifiek enkele collega-politici hun verantwoordelijkheid op te nemen en na bijna 5 jaar SDVO een diepgaand onderzoek te ondersteunen:

- Kris Peeters, als Vlaams minister-president verantwoordelijk voor visserij.

- Joëlle Milquet, federaal Minister van Werk en Gelijke Kansen, bevoegd voor de Federale Overheidsdienst Werkgelegenheid, Arbeid en Sociaal Overleg.

- Ook Johan Vande Lanotte, als minister van de Noordzee destijds mede-initiatior van de SDVO, heeft als baas van het havenbedrijf van Oostende een speciale verantwoordelijkheid. Vande Lanotte is goed geplaatst om een bijdrage aan klaarheid te leveren, vermits hij de enige politicus is die rechtstreeks invloed heeft op SDVO: op zijn bemiddeling zit SP.A-politica Kathy Plasman in de raad van bestuur van SDVO.

In afwachting van de resultaten van een eventueel onderzoek, moet de SDVO in de koelcel en alle activiteiten worden overgenomen door de Vlaamse administratie, de dienst Zeevisserij en het ILVO. Tegelijk moet de Vlaamse overheid met deze diensten onverwijld een visie op de reconversie naar een duurzame visserijsector formuleren, met concrete doelstellingen, inclusief planning en financiering. Het begin oktober goedgekeurde Nationaal Operationeel Plan is volgens de EU bijna een jaar te laat en voldoet nog steeds niet om wat nog rest van de Vlaamse visserij een echt duurzame toekomst te bieden. Samen met Malta, Luxemburg en Slovenië deelt Belgie de eer dat er op de officiële website visserij van de Europese Commissie nog geen spoor van een operationeel plan te vinden is, dit terwijl het over het programma 2007-2013 gaat, zie

http://ec.europa.eu/fisheries/cfp/structural_measures/operational_programmes_en.htm

Het ILVO overhandigt as. vrijdag een rapport aan minister Peeters over een heel

gamma aan haalbare alternatieve visserijtechnieken. De minister moet op basis hiervan samen met de wetenschap en deskundige ambtenaren een plan uitdoktere., Dit is vervolgens van belang om goed te kunnen anticiperen op de Europese onderhandelingen en afspraken over quota.

Sinds enkele jaren gaan continu reders failliet; Hoge brandstofkosten, lage opbrengsten en kleinere visvangsten, de Vlaamse visserij zit al vele jaren in een negatieve, neerwaartse spiraal. Als de Vlaamse overheid nu geen actie onderneemt om de Vlaamse visserijsector in sneller tempo te verduurzamen, gaat die sector onherroepelijk naar de haaien.

De rol van SDVO bij dit alles is achter de schermen ronduit cynisch: verschillende betrouwbare bronnen melden dat bestuurders van SDVO verklaren dat zij “aan stervensbegeleiding van de sector doen”.

Een korte geschiedenis van het Viskartel

Begin deze eeuw ontstond in de groene beweging een plan voor het oprichten van een “Expertisecentrum voor Duurzame Visserij en Aquacultuur” (als uitbouw van het voormalige Vlaams Visserij Informatiecentrum). Dat idee werd daarna gerecupereerd door enkele vakbondsbestuurders actief binnen de zeevisserij, de Rederscentrale, met actieve steun van politici als Renaat Landuyt en Johan Vande Lanotte. Socialistisch vakbondsbestuurder Ivan Victor, tot op heden de ongenaakbare voorzitter van SDVO, trok de kar samen met ACV’er Claes en de top van de Rederscentrale. Er bestond grote vrees voor een te groene stempel op het visserijbeleid en het verlies aan hun ongecontroleerde macht. Maar er moest natuurlijk ook geld gevonden worden…En als perfect alibi daarvoor gebruikte het Viskartel…de economische problemen van de sector.

De problemen in de Vlaamse visserijsector waren begin van de eeuw nijpend en pijnlijk vergelijkbaar met nu: hoge brandstofkosten zetten de omzet van reders zwaar onder druk. Maar in plaats van op lange termijn te denken en over te schakelen naar een minder brandstofintensieve visserij, ging men naar extra geld vissen.

Dat werd al snel gevonden door de geldhaaien. Vanaf 1 januari 2000 was er een wettelijke vrijstelling mogelijk gemaakt van bedrijfsvoorheffing in sectoren als de baggersector, koopvaardij- en sleepvaartsector. Het was onder andere André Vanquathem, de in de visserijsector beruchte advocaat te Knokke-Heist en al jaren ook advocaat voor de SDVO, die zijn goede kennissen in de top van de visserij begin 2001 op het spoor zette van deze mogelijkheid om deze vrijstelling ook voor de visserijsector te verkrijgen. Samen met anderen ging hij vervolgens bij ministers als Jaak Gabriëls en Vande Lanotte lobbyen voor deze vrijstelling. Ook de directeur Luc Corbisier en voorzitter Bart Schiltz van de Rederscentrale deden vrolijk mee met de plannen en het lobbyen.

In juli 2002 keurde ‘een bijzondere raadgevende commissie zeevisserij’ — met daarin alleen Victor en Claes als ‘werkende leden’ - een voorstel goed voor ‘het besteden van de gedeeltelijke vrijstelling van de bedrijfsvoorheffing ten gunste van de zeevisserijsector’. De stichting schrijft oa. naar Vande Lanotte dat ‘het belastingoverschot dat vrijkomt en binnen de sector blijft op een duurzame en doorzichtige wijze moet worden beheerd. Deze eigen middelen van de sector worden aldus geconsolideerd voor het duurzame herstel van de sector.’

Het geld moest gaan naar de financiering van ‘sociale begeleidingsmaatregelen voor de zeevisser’ en voor ‘het spijzen van een op te richten Stichting voor Duurzame Visserij’’ (‘technische omschakeling van de vaartuigen, opleiding in nieuwe visserijtechnieken’, verbeteren van de arbeidsomstandigheden van de vissers enz).

Bij het vrijgekomen belastinggeld waarvan sprake, kan de totale som fors oplopen: Volgens een wetsvoorstel van april 2002, gaat het om bijna tien procent van ‘de werkgeversbijdragen van de brutolonen, zoals voorzien voor de berekening van de RSZ bijdragen’. Het was voor Victor en zijn goede vrienden van de Rederscentrale een koud kunstje om de zaak vervolgens te beklinken in de CAO voor de sector.

De jaarlijkse miljoenenstroom zou naar het Zeevissersfonds vloeien (ook al beheerd door dezelfde vakbondslui en de Rederscentrale) en ruim een derde zou jaarlijks naar de nieuw op te richten SDVO gaan. Volgens schattingen — vermeld in een brief van de Europese Commissie van eind 2003 - zou het gaan om twee miljoen euro per jaar.

Wie zaten er in het eerste bestuur van de SDVO? Enkele leden van het viskartel die alles en petit comité van te voren hadden bekokstoofd: Bart Schiltz, Luc Corbisier, Michel Claes en Ivan Victor (en Alex De Bock en Marina Nollet).

Uit vele gesprekken in de sector en de opstelling van het SDVO blijkt dat deze financiële constructie de ruggengraat van de macht van het viskartel is.

Eind oktober jl. antwoordde minister-president Kris Peeters op vragen van Dua over de oprichting van SDVO door zijn handen in onschuld te wassen: “Het ging toen om het federale niveau. Ik heb ook een brief bij me van Renaat Landuyt, toen hij nog minister-vicepresident van de Vlaamse Regering was. Het is een brief van 11 maart 2004, gericht tot de heer Ivan Victor. Dit viel dus onder het beleid van de vorige regering.” Maar Peeters benadrukt dus fijntjes de rol van de socialistische politici.

Over het al even gesloten karakter van het Zeevissersfonds, waarin ook de Rederscentrale en de vakbonden miljoenen van de sector beheren, zei Kris Peeters eind oktober: “U weet dat dit wordt beheerd door werkgevers en werknemers. Uit mijn vorig leven weet ik dat het voor werkgevers die er niet bij zijn, heel moeilijk is om erbij te geraken. Het is een vrij gesloten geheel. De werkgevers en werknemers stellen dat zij het fonds beheren, en zolang er geen elementen zijn waardoor ik kan of moet interveniëren, is het niet evident om binnen te geraken.”

Is dit de Cd&V invulling van openbaarheid van bestuur laat staan van goed bestuur?

Peeters wees er ook op dat de Europese Commissie destijds akkoord ging met deze vorm van staatssteun aan SDVO via het Zeevissersfonds. Op 5 november jl. antwoordde Europees Commissaris voor Visserij Joe Borg op een vraag van Bart Staes (bijlage II): “De Commissie is op de hoogte van de regeling waarbij een deel van de door reders betaalde belastingen wordt doorgestort aan de Stichting voor Duurzame Visserijontwikkeling (SDVO), waar het geachte Parlementslid naar verwijst. De Belgische autoriteiten hebben deze bepaalde regeling op 26 juni 2003 aan de Commissie gemeld. Na een grondige analyse van de gemelde steunregeling is de Commissie tot de conclusie gekomen dat deze regeling, die ten doel heeft bij te dragen aan de duurzame ontwikkeling van de visserij, in overeenstemming is met de EU-voorschriften betreffende staatssteun.”

Dat laatste valt nog te bezien, maar duidelijk is dat enkele in het Europese besluit genoemde voorwaarden niet werden nageleefd.

Want wie dat Europese goedkeuringsbesluit voor de steunmaatregel aan SDVO van 16 december 2003 — verstuurd door toenmalig Landbouwcommissaris Franz Fischler aan toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Louis Michel - goed leest, stelt heel interessante zaken vast. Voorwaarden die niet in overeenstemming zijn met de actuele werking van het SDVO.

Want wat gaat er met al dat geld gebeuren en wie kunnen er aanspraak op maken? Fischler schrijft (gebaseerd op informatie van Belgische autoriteiten): ‘Deze steunregeling zal de Belgische visserijondernemingen ten goede komen. Alle werkgevers en werknemers in de visserijsector kunnen lid worden van de stichting en de maatregelen in het kader van deze regeling zullen in het belang zijn van de gehele visserijsector. De werkende leden van de stichting zullen bestaan uit drie vertegenwoordigers van de werkgevers in de visserijsector en drie vertegenwoordigers van de vissers. Deelname en cofinanciering van maatregelen door leden van de visserijsector in overeenstemming met de Richtsnoeren voor het onderzoek van de steunmaatregelen van de staten in de visserij- en aquacultuur wordt door de stichting aangemoedigd.’

De realiteit is anders. We beschikken over getuigenissen van mensen uit de visserijsector die géén lid kunnen worden van SDVO. Onder de werkende leden van de stichting, het bestuur van SDVO, zien we géén vissers. De SDVO vaart volledig zijn eigen koers en weigert steunaanvragen van mensen uit de sector. Een voorbeeld: een bescheiden en eenmalige aanvraag door de Vlaamse Vissers Vereniging voor een project ter verwerking van Vlaamse garnalen werd op 11 juli door het bestuur van SDVO verworpen, schrijft algemeen bestuurder van SDVO Luc Mellaerts in een brief van eind juli. Dezelfde Mellaerts laat op kosten van het SDVO wel zijn schip verbouwen voor een door SDVO gedragen mosselproject. Bovendien verhuurde Mellaerts´echtgenote van de in Nieuwpoort gevestigde Rederij Northern Sky haar twee vaartuigen (Blue Cat en N34 L'Etaplois) voor het bemonsteren van het andere mosselproject van SDVO. En het schip L'Etaplois werd verbouwd om vanaf dit najaar mosselen te kweken met ‘long lines’. We zijn benieuwd om de documenten van de openbare aanbesteding te zien.



In een overzicht van de Belgische visserijsector van de OESO lezen we dat SDVO 'Privately provided services' levert en gedeeltelijk gefinancierd wordt als volgt: 'Paid by part of the taxes of the fisheries sector, to develop economical, ecological and social measures for the fisheries sector.'

Sinds de oprichting van die Stichting in 2004 is de sector sociaal-economisch stelselmatig achteruit geboerd en is er van een duurzame visserij hoegenaamd geen sprake. Ongeveer 95 % van de Vlaamse vloot, naar schatting een kleine honderd schepen is van het niet-duurzame boomkortype (waarmee over de bodem geschraapt wordt, een dure en niet duurzame vistechniek). Dit is al jaren bekend en er gebeurde amper iets.

Vlaanderen staat hierin niet alleen. Op 30 oktober publiceerde de Nederlandse Algemene Rekenkamer een vernietigend rapport over het gevoerde Nederlandse visserijbeleid, dat dan nog positief afsteekt vergeleken met het Vlaamse. De Rekenkamer stelt dat ´Het Nederlandse visserijbeleid vanuit ecologisch oogpunt niet streng genoeg is om de ambities voor bescherming van de visstand en biodiversiteit te kunnen waarmaken. Bij de keuzes in het beleid hebben economische belangen de overhand. Zowel de economische positie van vissers als de ecologische situatie van de Noordzee verslechteren daardoor.

De Algemene Rekenkamer stelt in het rapport Duurzame visserij dat ´´er wereldwijd bezorgdheid bestaat over de gevolgen van intensieve visserij op zee. Veel vissoorten worden overbevist. De EU voert sinds 1983 beleid om dit tegen te gaan. Nederland, één van de vijf grootste visserijlanden van de EU, is als lidstaat medeverantwoordelijk voor en gebonden aan het EU-beleid. Het doel ervan is te zorgen voor duurzame exploitatie van de levende aquatische hulpbronnen en van de aquacultuur in de Europese wateren. De Algemene Rekenkamer heeft onderzocht of Nederland erin slaagt het beleid gestalte te geven op vier onderdelen: instandhouding visbestanden (vangstquota), handhaving regelgeving, innovatie, en sanering van de vissersvloot. Het onderzoek is toegespitst op de visserij met boomkorkotters. De boomkor is een type sleepnet dat door de bodemberoering grote impact heeft op het leven in de zee. Dit type visserij is niet ecologisch duurzaam en het vertegenwoordigt een aanzienlijk economisch belang binnen de Nederlandse zee- en kustvisserij inclusief de visteelt (€ 256 miljoen aan opbrengst ten opzichte van € 486 miljoen totaal in 2006).

En voorts over de bekend klinkende politieke inertie: "De schadelijke effecten van de Noordzeevisserij zijn al lang bekend. Innovaties in visserijmethoden zouden die effecten kunnen verminderen, maar het heeft meer dan tien jaar geduurd voordat het Ministerie van LNV geld heeft vrijgemaakt voor het benodigde onderzoek. Tot 2007 vonden innovaties alleen op kleinschalige, experimentele en vrijblijvende basis plaats. Vanaf 2007 zijn er concrete doelen: 40% van de boomkorvissers moet in 2013 zijn overgestapt op andere vismethoden en de 'onbedoelde bijvangst' moet dan zijn gehalveerd".

Dezelfde conclusie trekken we nu ook over het Vlaamse beleid. Wat betreft de SDVO werden de sociale en duurzame beloften, ondanks het spijzen van de SDVO rekening met vele miljoenen belastinggeld, niet nageleefd. Terwijl de sector schreeuwt om steun, minister Peeters moet krabbelen om geld te vinden, bedraagt het eigen vermogen van SDVO 7,8 miljoen euro. Uit door ons bij het rechtspersonenregister in Oostende opgevraagde jaarrekeningen zien we in de jaarrekening van 2007 deze opmerkelijke post: geldbeleggingen voor een bedrag van ruim 3,7 miljoen euro. Laten we hopen dat de SDVO-bestuurders niet in Fortis belegden?

De getuigenissen in de sector over vriendjespolitiek en het doen van zaken in eigen belang door de keizerlijke SDVO-bestuurders zijn legio. Maar weinigen durven hardop kritiek te uiten, er heerst angst in de sector en zoals dat gaat in maffia-films, durft ook hier niemand uit de visserijsector de omerta echt te doorbreken. Dat gaat ver, maar het is wel gebaseerd op feiten. Toen bepaalde reders wegens economische problemen hun bijdrage aan het Zeevissersfonds niet konden betalen, voorzag SDVO hen van een lening. “Op dit soort manieren verzekerde de SDVO zich van een volgzame en kritiekloze sector,” zegt ons een goed geïnformeerde bron.

Hoe dan ook het beconcurreren van privé-initiatieven uit die sector lijkt niet meteen een logische uitvoering van de in de statuten geformuleerde mooie principes (maar gebeurt in de praktijk wel). Het mosselproject 'Flanders Queen Mussel' van SDVO is daar een sprekend voorbeeld van. In de brief van Fischler aan Louis Michel van eind 2003: ‘De steunregeling kan voor acties van collectief belang met een beperkte duur die verder gaan dan wat normaal tot het actiegebied van een particuliere onderneming behoort als verenigbaar met de gemeenschappelijk markt beschouwd mits…( …)’.

Het mosselproject van SDVO loopt intussen al enkele jaren, vergde een miljoeneninvestering en is niet van korte duur. Dat is wederom niet in overeenstemming met de voorwaarden zoals vermeld in de brief van Fischler.

De Mosseloorlog

Commissaris Borg antwoordde op de vraag van Bart Staes ook het volgende: ‘‘In verband met de vragen van het geachte Lid betreffende de uitoefening van commerciële activiteiten door de SDVO en of de SDVO de overheidsmiddelen al dan niet op wettige manier voor deze doeleinden gebruikt, onderzoekt de Commissie momenteel een klacht die zij onlangs ontving van een onderneming die actief is in de visserijsector.’’

Die klacht kwam er van de bvba Reynaert-Versluys, die na jaren van investeren deze zomer hun 'Belgica-mossel' op de markt brachten. Dit mosseldossier is een sprekend voorbeeld van hoe SDVO nieuwe duurzame initiatieven in de sector eerder dwarsboomt en beconcurreert dan ondersteunt.

Volgens Staes en Dua is duidelijk dat in het dossier van de Vlaamse mosseloorlog sprake is van concurrentievervalsing door de Stichting voor Duurzame Visserijontwikkeling (SDVO). Op 19 september schreef het DG Maritieme zaken en Visserij van de Europese Commissie in een brief alvast dat zij de zaak van concurrentievervalsing serieus zullen onderzoeken.

Uit de feiten blijkt dat dit mosselproject een andere reeds sinds 1997 lopend initiatief direct dwarsboomt. Het SDVO brengt sinds september de 'Flanders Queen Mussel' , gefinancierd met overheidsgeld op de markt, al worden partijen mosselen ook al sinds 2007 her en der gratis weggegeven.

Op 12 september werden in de vismijn van Nieuwpoort 1.600 kilogram Flanders Queen Mussel geveild. Het eerste lot van 12 kilogram bracht 1.680 euro op. Yvan Victor, voorzitter van SDVO, zei een tevreden man te zijn: "De eerste aanvoer is een feit. Hiermee hebben we bewezen dat we op drie jaar tijd de industriële kweek van Belgische mosselen kunnen realiseren. Vorig jaar haalden we 5 ton op, dit jaar voorzien we 50 ton mosselen en voor volgend jaar rekenen we op een oogst van 500 ton."

Uit een antwoord van minister-president Kris Peeters op vragen van Vera Dua blijkt dat de Vlaamse overheid dit project co-financierde voor 413.011 euro op basis van het FIOV-programma. (Financieel Instrument voor de Oriëntatie van de Visserij). In een ander overzicht van de Vlaamse administratie, is sprake van de financiering van een haalbaarheidsonderzoek voor de mosselkweek van 336.610 euro, gefinancierd via het FIOV. Uit het overzichtje van Peeters is dit het grootste bedrag dat de overheid in 2007 beschikbaar stelde voor projecten in de visserij-sector. Die studie zou uiteindelijk zijn gemaakt door het Antwerpse PRC. Volgens betrouwbare bronnen luidde een conclusie dat de door de SDVO beoogde mosselkweek economisch niet rendabel is. Toch zetten Mellaerts en Victor hardnekkig door.

Het systeem voor zeker honderd boeien voor mosselkweek werd gekocht bij het Nederlandse bedrijf WisseKramer en daarna verder geassembleerd in Oostende. De zwaar verbouwde Musselboot I (op kosten van SDVO) wordt gehuurd van een Nederlands bedrijf. Voorts is er aankoop van een verwerkingsinstallatie voor 800.000 euro die is geplaatst in de vismijn van Nieuwpoort en die gemeente stelde van 1 juli 2008 t/m 30 juni 2009 gratis ruimte ter beschikking voor SDVO, met als tegeneis dat SDVO zijn mosselen altijd in Nieuwpoort verkoopt. Dat gebeurt ook, jl. op 30 oktober werden er nog SDVO mosselen verkocht.zie bijlage IV.

Versluys spreekt van de jaarlijkse huur van een schip (de Musselboot I) voor een half miljoen euro, de aanschaf van mosselkooien voor een half miljoen, de ontwikkeling van een verwerkingsinstallatie in Nieuwpoort en ook nog eens van 80 boeien ter waarde van 20.000 euro per stuk, die zoals we konden vaststellen ongebruikt op het droge bij de vismijn in Oostende liggen. Een grove schatting is dat het mosselproject minstens 3 tot 4 miljoen euro heeft gekost.

De 'Flanders Queen Mussel' van de Stichting voor Duurzame Visserijontwikkeling (SDVO) wordt gefinancierd met geld van de Vlaamse overheid, met Europese FIOV gelden en met de door de overheid overgehevelde bedrijfsvoorheffing. Wat was er logischer geweest — gezien de opdracht van SDVO — om een reeds lopend project voor de kweek van Vlaamse mosselen te ondersteunen. Uit correspondentie tussen de particuliere ondernemers en de SDVO, blijkt dat de laatste partij hen systematisch heeft geboycot (bijvoorbeeld in verband met kwaliteitsanalyses en staalnamen via het FAVV).

Op 11 december dient daarom voor de rechtbank van koophandel te Oostende een rechtszaak van Versluys en Reynaert tegen de SDVO beslecht te worden. De bvba Versluys-Reynaert klaagt dus (vermoedelijk terecht) aan dat zij indirect beconcurreerd wordt met Vlaams en federaal overheidsgeld. "Wij boksen tegen oneerlijke concurrentie op", zei Versluys. Een steekhoudend argument/vraag is het volgende: “Vermits het SDVO volledig op gemeenschapsgeld draait en zogezegd een testproject uitvoert in het belang van alle reders geïnteresseerd in de mosselkweek en de visserij in het bijzonder, waarom worden de resultaten van de wateranalyses in het productiegebied van deze zomer ons dan angstvallig onthouden?”

Als het mosselproject inderdaad de hele sector ten goede moet komen, zou je toch op zijn minst verwachten dat SDVO alle (wetenschappelijke) onderzoeksstudies en analyses openbaar zou maken, opdat elke potentiële ondernemer er zijn voordeel mee kan doen. Quod non. Enkele mails en telefoontjes naar SDVO vanuit het Europees Parlement met een verzoek om informatie, bleven onbeantwoord.

SDVO veegde bij monde van voorzitter Ivan Victor elke kritiek in De Morgen hooghartig van tafel. Maar het lijkt er intussen wél sterk op dat de bestuurders van SDVO zelf al juridische nattigheid voelden. Hoe valt anders te verklaren dat zij nog snel op 8 augustus jl. — dus vlak voor de aanvankelijk geplande eerste veiling - de coöperatieve vennootschap cv Schelpdier en Vis oprichtten? Al jaren is de SDVO bezig met het kweken van mosselen voor Nieuwpoort, met als doel die te commercialiseren. Ze verklaren dat ook zelf, zoals in een artikel dat op 1 oktober verscheen in het weekblad Knack. Projectleider Philippe Godfroid zei dat er “gezocht moet worden naar een juridische structuur om verder te gaan, met meer mensen en met het oog op commercialisering.”

Kris Peeters zei eind oktober: “Ik herhaal dat het om proefprojecten gaat en die worden met Europese middelen gefinancierd. Wij hebben aan cofinanciering gedaan.

Ik zal nog eens informeren, maar ik heb geen aanwijzingen dat met die middelen commerciële activiteiten gebeuren die binnen de stichting worden ontwikkeld. Het

gaat om proefprojecten op vaartuigen die niet voor commerciële doeleinden binnen de stichting worden gebruikt.”

Op 18 augustus, dus een week voor de eerste veiling gepland was, verscheen de oprichting van cv Schelpdier en Vis in het Belgisch Staatsblad.

Ook van de cv Schelpdier en Vis is Victor voorzitter. Vakbondsman Alex De Bock, ook bestuurder bij SDVO, is secretaris bij die cv. De link tussen de cv en SDVO is duidelijk. In De Morgen zegt Victor: 'Het geld van die vennootschap moet terugvloeien naar de reders, om op die manier meer werkgelegenheid te creëren. Vandaag werken al een tiental gewezen vissers in ons mosselproject. Als we aan 10.000 ton mosselen raken, kan dit een honderdtal jobs opleveren.'

Dit lijkt een zeer onwaarschijnlijke en onduidelijke constructie. In de statuten van cv Schelpdier en Vis staat dit nergens zo expliciet vermeld. Wel staat daar in dat het vast basiskapitaal 18.600 euro bedraagt; verdeeld over 186 aandelen van 100 euro. SDVO heeft slechts één aandeel in de cv, en Victor en De Bock persoonlijk elk 31 aandelen. Belangrijker is dat ook de Nederlander L.P. Padmos uit Bruinisse, van het gelijknamige bedrijf Padmos Bruinisse BV, een machinefabriek voor de scheepvaart met 80 man in dienst, zich inschrijft voor 31 aandelen. Met Padmos doet SDVO wel meer zaken, zoals verderop zal blijken. Citaat uit de statuten:

Moet de Vlaamse visserijsector er van uitgaan dat een Nederlands bedrijf de opbrengsten van mosselverkoop onbaatzuchtig gaat terugstorten ten gunste van Vlaamse vissers? Het zou nochtans wel moeten, want de dure ontwikkeling van de 'Flanders Queen Mussel' is grotendeels betaald door de visserijsector zelf.

Volgens de advocaat van Versluys-Reynaert is er zelfs sprake van “een onwettige constructie, die niet verenigbaar is met de eerlijke handelspraktijken” en die zijn cliënt schade berokkent. Het punt is dat volgens de statuten van Schelpdier en Vis de vennoten “rechtspersoon of fysieke persoon die uitbater is van minstens één vissersboot met een Belgische zeevisvergunning” moeten zijn. Geen van de huidige aandeelhouders beschikt over zo’n visvergunning. De SDVO zit in zijn maag met de rechtszaak en de klacht bij de Europese Commissie en verklaarde in oktober schriftelijk dat er geen mosselen meer werden verkocht. We hebben nochtans bewijzen dat er eind oktober nog SDVO-mosselen werden verhandeld in Nieuwpoort.

Gesloten oester?

Na vele gesprekken met mensen uit de sector, ontstaat van de SDVO het beeld van een gesloten oester, een vzw die ondanks de miljoenen overheidsgeld weinig transparant opereert, niet de wettelijk verplichte jaarverslagen publiceert en die zich niet openstelt naar actieve participatie van andere mensen uit de visserijsector. In de oprichtingsstatuten staat overigens in artikel 4 dat SDVO “clusteroverleg zal initiëren met respect voor communautaire bepalingen op het vlak van de concurrentie”. Het heeft er nogmaals alle schijn van dat SDVO geen clusteroverleg initieert en geen rekening houdt met concurrentie-bepalingen.

Het is bovendien onduidelijk wat de SDVO met al dat geld - ettelijke miljoenen per jaar, afkomstig van een noodlijdende sector - heeft gedaan om die sector duurzamer te maken. Dat verduurzamen wordt nochtans vermeld als doelstelling van SDVO in artikel 3 van de oprichtingsstatuten uit 2004. In een uitgebreid interview over de zware problemen voor de sector met SDVO-lid Bart Schiltz in 2005, komen woorden als duurzame visserij en alternatieve visserij technieken niet over zijn lippen.

Maar waar is de gedetailleerde verantwoording over de zogenaamde proefprojecten gefinancierd met overheidsgeld? Kris Peeters zei er eind oktober dit over: “Mijnheer de voorzitter, dames en heren, ik begrijp dat de stichting met heel wat wantrouwen wordt bekeken. Ik heb brochures van de stichting bij, het is misschien interessant dat u ze even doorneemt.”

Brochures, gemaakt door het ILVO, dat moet voor Peeters aan verantwoording volstaan!?

Als voorbeeld van wat SDVO dan wel doet roept het volgende project ook vragen op. De raadsman Vanquathem — tevens makelaar bij verkoop van schepen - van SDVO verkocht het schip de Zeebrugge48 (Wodan) aan de Oostendse vismijn en bemiddelde later bij het opkopen van datzelfde schip aan de in Heist gevestigde bvba Rederij Nele (in feite het Nederlandse bedrijf Padmos), vooral vanwege de daaraan verbonden licentie. Een ander (Frans) schip (Larche) werd gekocht, dat momenteel geheel wordt herbouwd door…Padmos, het bedrijf uit Bruinisse, en gekoppeld aan de licentie van de Z48 en de Z10. De bedoeling is om uiteindelijk te komen tot het allereerste duurzame flyshoot visserschip, van de Vlaamse vloot. ‘Belgian Lady’ zou het schip heten. De hele operatie zou rond de 5 miljoen euro kosten, waarvan de Nederlandse vismultinational Jaczon met hoofdkwartier in Scheveningen (onderdeel van de Cornelis Vrolijk Holding) zeker 1,8 miljoen euro voor zijn rekening neemt.

Jaczon heeft een enorme vloot die actief is over de hele wereld (onder andere vangst tonijn). Het bedrijf verpakt de vis diepgevroren op zee en heeft ook verwerkingsbedrijven. Jaczon zou de ‘Belgian Lady’ in Vlaamse wateren beheren en in ruil voor al dat moois zouden Vlaamse vissers dan stage mogen komen doen om de kunst van het flyshooten te leren van de Nederlanders.

De vraag is hier wederom: hoeveel overheidsgeld van SDVO zit er in dit project en wat is precies het voordeel voor de Vlaamse sector van een enorm Nederlands bedrijf dat hier met Vlaamse licentie komt vissen? Ter vergelijking: in Nederland zet het ministerie van Landbouw een overzicht van alle uitgekeerde visserijsubsidies en begunstigden gewoon op het internet.

Het feit dat SDVO een gesloten oester is, waar zelfs de overheid of parlement geen inzage in heeft, blijkt uit een wel zeer onverdachte bron. De vorige Vlaamse minister-president Yves Leterme, thans premier van dit land, destijds tevens bevoegd voor visserij, antwoordt op 7 maart 2006 op een vraag in de Commissie Landbouw en Visserij van het Vlaams parlement: “(…) De SDVO is een vzw die wel degelijk een rol te spelen heeft bij het vrijwaren van de toekomst van de zeevisserij. De SDVO verkrijgt zijn middelen via een beheersovereenkomst met het Zeevissersfonds. Het is een vzw en dus heb ik geen enkele bevoegdheid terzake. Uiteraard is het aan de SDVO zelf om via besluitvorming in de beheersorganen te beslissen of ze wil of kan co-financieren in een eventuele sloopactie.”

De vraag ging destijds over de zeevisserij die in crisis was, mede door hoge energiefacturen. Er was sprake van het slopen van schepen met een Europese slooppremie…Dat is twee jaar geleden en intussen is het er alleen maar erger op geworden.

Eind oktober herhaalde Kris Peeters dit standpunt nog eens: “De SDVO is een vzw die in 2004 opgericht werd en die paritair beheerd wordt door werkgevers en werknemers, en waar wij als Vlaamse overheid geen deel van uitmaken. De stichting werkt met middelen uit het Zeevissersfonds. De middelen komen via de bedrijfsvoorheffing op de lonen van de vissers. Het gaat om bedrijfsvoorheffing op een minimumloon, zodat een deel van de opbrengsten uit het Zeevissersfonds wordt doorgestort naar de SDVO. (…)Die stichting is een vzw en in de statuten is opgenomen wat haar opdrachten zijn. Ze krijgt daartoe middelen uit het Zeevissersfonds. Ik ga ervan uit dat, tenzij er bijkomende informatie zou zijn, ze de haar toegewezen opdrachten correct uitvoert en zal blijven uitvoeren.”

Correct? De vraag is: wat deed en doet de SDVO concreet om de sector te helpen? Behalve brandstofmeters plaatsen op boomkorschepen, experimenten met additieven in brandstof en kleine niet afdoende aanpassingen van die schepen, is dat volstrekt onduidelijk. Er zijn geen jaarverslagen terug te vinden en de spaarzame publicaties die het SDVO wel uitgeeft, over bijvoorbeeld meer energie-efficiëntie worden gemaakt door het Instituut voor Landbouw en Visserijonderzoek (ILVO).

En terwijl het duidelijk is dat er in de praktijk al jaren amper wat gebeurt, behalve het failliet gaan van Vlaamse reders, laat de politiek het nog altijd grotendeels aan de SDVO om de omslag naar meer duurzaamheid te maken. Leterme en diens opvolger Peeters handelen niet in het belang van vissers door de zaken zo lang te laten aanslepen en geen duidelijke keuzen te maken en geen helder beleid te maken.

Eind mei zei Europees Commissaris voor Visserij Joe Borg naar aanleiding van de felle protesten van Europese vissers dat om de huidige crisis te overleven, de Europese visserijsector geen brandstofsubsidies of hogere visquota moet krijgen, maar moet evolueren naar een kleinere, duurzamere en energiezuinige vloot. Borg: "Ik blijf ervan overtuigd dat er een toekomst is voor de Europese visserij, maar enkel indien de lidstaten, de sector en de Commissie samenwerken voor de creatie van een kleinere, energiezuinige vloot die beter strookt met de vismogelijkheden."

Minister Peeters trad in overleg met de vissers en deed wederom allerlei beloften, maar intussen blijven reders failliet gaan en nemen de Nederlandse kapers op de kust, zoals het grote bedrijf Jaczon en anderen, de Vlaamse vloot langzaam over.



Tijdens de recente Europese Ministerraad van visserijministers in juli werd besloten om 600 miljoen euro extra steun voor noodlijdende vissers uit te trekken in ruil voor een blijvende inkrimping van de vloot met 20 procent. De zou voor België neerkomen op ten hoogste 3,6 miljoen euro (waarvan ook Wallonië zijn deel opeist in verband met aquacultuur), hetgeen volstaat om welgeteld één of twee brandstof verslindende boomkorschepen om te bouwen tot het veel milieuvriendelijker en energiezuiniger schip. Peeters liet weten dat de SDVO heeft aangeboden om businessplannen op te laten maken; Dat is 'too little too late' en het getuigt van weinig besef van de urgentie. Het vreemde is dat de overheid de coördinatie hiervan goeddeels in handen legt van SDVO, een vzw waarvan de overheid zelf zegt dat ze er geen enkele zeggenschap over heeft.

Bovendien moet Peeters het lef hebben om te zeggen waar het op staat. Volgens Peeters liggen er momenteel 30 aanvragen voor reconversie van niet-duurzame schepen bij SDVO. Maar er zijn momenteel amper subsidies voorhanden.

De SDVO stuurt de aanvragen dan door naar het prestigieuze adviesbureau Policy Research Corporation (PRC) in Antwerpen, dat de businessplannen moet doorlichten op haalbaarheid. Het zou nuttig zijn te weten hoeveel SDVO daarvoor betaalt!

PRC deed eerder al onderzoek voor de Europese Commissie naar de ‘Economische impact van de Europese maritieme industrie (maritiem transport, scheepsbouw, offshore, binnenvaart, waterbouw, zeehavens, visserij, recreatievaart, maritieme dienstverlening en maritieme toeleveranciers)’ en is waarschijnlijk erg capabel. Maar het is wel opmerkelijk dat PRC steeds weer opduikt.

Zoals toen minister Landuyt destijds een Staten-generaal over visserij organiseerde, PRC de visietekst schreef.

En het is ook onduidelijk waarom de politiek de besluitvorming over de te varen koers, uit handen geeft aan een (duur) consultancybedrijf en een vzw waarover de Vlaamse minister-president ‘geen enkele bevoegdheid heeft’. Is de toekomst van de Vlaamse visserij dan zo onbelangrijk dat de politiek nu geen duidelijke, lange termijn koers kan uitzetten, en die visie stap voor stap met concrete acties kan uitvoeren?

Een andere visserij is mogelijk

Er zijn nochtans mogelijkheden. We verwijzen naar de wijze waarop het Nederlandse ministerie van Landbouw de zaken aanpakt. Begin juni maakte het ministerie bekend dat er een convenant was ondertekend tussen het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV), de kottersector, het Productschap Vis, het Wereld Natuur Fonds en Stichting De Noordzee. Doel: 'een duurzame en door de samenleving gewaardeerde Noordzeevisserij.

De ondertekenaars legden in dit convenant voor vijf belangrijke thema's gezamenlijke doelen vast en maakten daar concrete afspraken over. Die thema's zijn:

1. certificering van duurzame vis (MSC)

2. communicatie

3. onderwijs en scholing

4. beschermde gebieden in de Noordzee en

5. bestandsbeheer

Citaat: 'De bedoeling is dat de ondertekenaars ieder vanuit hun eigen verantwoordelijkheid samenwerken aan de overgang naar een duurzame en maatschappelijk gewaardeerde Noordzeevisserij. Het gaat om thema's waar de ondertekenaars duidelijk meerwaarde zien in samenwerking. Het convenant moet niet alleen bijdragen aan duurzame visserij, maar ook aan biodiverseit. Het maatschappelijk convenant vloeit voort uit het advies van de Task Force Duurzame Noordzeevisserij 'Vissen met tegenwind'. Voorbeelden van afspraken die de partijen hebben gemaakt zijn certificering van vis, informatie voor consumenten over 'Goede Vis', visserijonderwijs voor zowel aankomende als huidige vissers, en het brengen van visbestanden binnen veilige biologische grenzen.'

Een expert zei ons dat er voor de Vlaamse visserij nu drie scenario’s op tafel liggen:

1 - De boeken toe, alleen nog wat folklore

2 - De sector gaat over in buitenlandse handen

3 - De sector volgt het voorbeeld van Nederland, schakelt radicaal om en kan blijven bestaan

Wat wil Groen! ?

1 * Waar in Nederland de consumenten en organisaties actief betrokken worden bij het beleid en geïnformeerd worden is de visserijsector in Vlaanderen in handen van een klein clubje belanghebbenden die inspraak en transparantie schuwen. De Vlaamse overheid zou het Nederlandse voorbeeld moeten volgen en een open en brede dialoog aan gaan om vervolgens een plan op te stellen dat algemeen gedragen wordt. De tijd waarin de zaken in achterkamertjes wordt geregeld moet voorbij zijn. De situatie is daarvoor te ernstig.

2 * Ongeveer 95 % van de Vlaamse vloot, zowat honderd schepen is van het niet-duurzame boomkortype (waarmee over de bodem geschraapt wordt, een dure en niet duurzame vistechniek — zie appendix 1). Iedereen erkent dat de huidige boomkorvisserij op termijn grotendeels zal moeten verdwijnen.. Er zullen vele andere vismethoden moeten worden geïntroduceerd zoals twinriggen en flyshooten. Bestaande schepen kunnen worden omgebouwd tot andere visschepen, al kost dat vaak ettelijke miljoenen euro per schip. Volgens milieu-organisaties moet de subsidie van de overheid bij omschakeling van schepen naar duurzamere varianten— nu hooguit 40 % - dringend omhoog, wat door Europa onder bepaalde voorwaarden ook werd toegezegd. De overheid moet rechtszekerheid bieden aan de reders en duidelijk maken op hoeveel zij kunnen rekenen om hun schepen om te laten bouwen voor meer duurzame vistechnieken.

Dit betekent dat de middelen voor steun aan duurzame visserij op de Vlaamse begroting moet opgetrokken worden zodat alle dossiers ook kunnen behandeld en betaald worden.

3 * De verdeling van de visquota in Vlaanderen gebeurt op absurde basis, nl. op basis van de hoeveelheid PK die een schip heeft. Een totaal verkeerde verdeelsleutel die grootschaligheid stimuleert. Degene die het grootste schip met het meeste Pk’s heeft kreeg de meeste quota, hetgeen overbevissing stimuleert. De verdeling van quota moet herbekeken worden en gebaseerd worden op duurzaamheid.

4 * Om in aanmerking te komen voor subsidies uit het Europese Visserij Fonds (programma 2007-2013) moeten lidstaten een Nationaal Strategisch Plan (NSP) opstellen. Dat plan had er al eind 2007 moeten liggen, maar een definitief NSP is pas begin oktober goedgekeurd. Volgens milieuorganisaties bleek uit de eerste versies dat de ‘Vlaamse overheid de echte problemen onderschat, geen lange termijn visie heeft en niet pro-actief optreedt’. Bovendien werden deze organisaties - in tegenstelling tot in Nederland - lange tijd niet geconsulteerd en zelfs genegeerd, hetgeen volgens Europa niet kan bij het opstellen van dergelijke plannen.

5 * De Vlaamse overheid protesteerde tot nog niet lang geleden tegen het onderscheid ‘goede’ vis voor duurzame vis (niet met uitsterven bedreigd) en ‘foute vis’, zijnde niet duurzaam gevangen en met uitsterven bedreigde soorten. De overheid zou de Viswijzer moeten verspreiden, aan de hand waarvan de consument een bewuste keuze kan maken voor aankoop van bepaalde vis (zie www.goedevis.nl of www.noordzee.nl)

6 * Intussen hanteert de grootdistributie in België (supermarkten en restaurant-ketens) achter de schermen al steeds meer een aankoopbeleid dat niet alleen oog heeft voor kwaliteit, maar ook voor duurzaamheid. In Nederland hebben de supermarkten beslist dat tegen 2011 alleen nog maar ‘goede vis’, dus duurzaam gevangen vis verkocht zal worden. In België is momenteel eenzelfde evolutie aan de gang. Ketens als Delhaize en Colruyt, Center Parks of Burger King kopen bijna uitsluitend nog duurzaam gevangen of gekweekte vis in, vaak geïmporteerd uit landen als IJsland. De overheid zou afspraken kunnen maken met de grootdistributie om afname van Belgische, duurzame vis te verzekeren als dat aanbod er eenmaal is.

7 * Toegegeven: al vele eeuwen waarschuwt men voor overbevissing. Al in 1883 waarschuwde een Britse Koninklijke commissie dat door het vissen met stoomschepen de Noordzee uitgeput was. Maar het is voor sommige gebieden en sommige vissoorten echt vijf voor twaalf. Uit onderzoek van de Europese Commissie in 2007 blijkt dat 80 procent van de Europese visbestanden zich in de gevarenzone bevindt. Daar valt iets aan te doen: volgens wetenschappelijk onderzoek zijn Marine Protected Areas of zeereservaten een zeer effectief middel om de vispopulatie weer op sterkte te laten komen na jarenlange overbevissing. MPA’s zijn afgebakende zones op zee waar vissen beschermd worden; De bescherming kan ruimtelijk zijn maar ook in tijd zijn, bijvoorbeeld als vis kuit schiet. Volgens milieuorganisaties Greenpeace en Natuurpunt blijkt het succes uit positieve resultaten van de verschillende reservaten die op enkele plaatsen zijn ingesteld, ‘ondermeer in Canada, Nieuw Zeeland en Sint Lucia. Komende week wordt in de Beringzee een beschermd gebied van 500.000 km2 ingesteld’, zo schrijft Greenpeace. De organisatie heeft in overleg met wetenschappers kaarten opgesteld van zeegebieden die beschermd zouden moeten worden. Landen rond de Noordzee zouden actief kunnen ijveren voor het instellen van MPA's.

8 * De Europese Commissie heeft in oktober 2005 een conceptwet voor de bescherming van het mariene milieu voorgesteld, de EU Kaderrichtlijn Mariene Strategie. Deze richtlijn moet de pijler vormen van de te ontwikkelen Europese maritieme regelgeving. Elk land moet volgens deze Europese regelgeving een strategie ontwikkelen over hoe het zijn stukje zee gaat beschermen. In december 2006 kwamen de EU-Milieuministers tot een eerste overeenstemming over de richtlijn. Volgens milieuorganisaties mist de richtlijn harde toezeggingen en deden de visserijministers vage toezeggingen om het zeemilieu te beschermen, maar mag het vooral niet te veel kosten. Het Europees Parlement stemde in november 2007 voor een veel krachtiger richtlijn. Die strijd is nog niet gestreden en minister Peeters zou ons daarbij moeten steunen in plaats van tegenwerken.

Bart Staes,

Europees Parlementslid Groen!

Vera Dua

Vlaams parlementslid Groen!



Appendix 1

* De boomkorvisserij in Vlaanderen zit op 80 % bijvangsten: op elke duizend kilo vis, wordt 800 kilo vis en zeedieren dood weer in zee gegooid (omdat ze te klein zijn of niet tot de soort behoort waarvoor de reder een quotum heeft). Dat cijfer moet volgens een besluit van de Europese Commissie omlaag naar 15 %. Met de voorstellen van de Vlaamse overheid zoals die er tot voor kort lagen, halen we hoogstens 50 % bijvangst. Boomkorschepen gebruiken 4 tot 5 liter brandstof per kilo gevangen vis. Met de hoge olieprijzen komen reders niet meer uit de kosten. Andere vismethoden verbruiken veel minder brandstof. Een flyshootschip bijvoorbeeld zit aan 1 liter brandstof per kilo gevangen vis en heeft bovendien heel weinig bijvangst.

08-02-2010 om 22:18 geschreven door Vorser-Raadgever  

08-02-2010 om 20:56 geschreven door Vorser-Raadgever  

Reviewed by Willard M. Oliver
Radford University
PO Box 6934
Radford, VA 24142
(540) 831-6161
woliver@radford.edu

Crime is down in America. Violent crime, including homicide and robbery, have all fallen dramatically throughout the 1990s. Property crime is down substantially, including the categories of motor vehicle theft and burglary. No matter which indicator one uses, whether the National Crime Survey or the Uniform Crime Reports, crime is down. Moreover, no matter how one analyzes the data, the one consistent factor that everyone has to agree upon is that crime, or at least crime rates, are down. For instance, the latest available data from the Federal Bureau of Investigation’s Uniform Crime Reports shows that all categories of crime have continued this downward trend (F.B.I. 2000). The rate of crime per 100,000 population from 1998 to 1999 dropped 7.6 percent. The rate of change from 1995 to 1996 was down 3.6 percent, to 1997 it was down 6.6 percent, to 1998 it was down 12.4 percent, and to 1999 it was down 19.1 percent (F.B.I. 2000). And in relation to overall crime trends, according to the F.B.I., the “crime index rate for 1999 is the lowest–4,267 per 100,000 of the Nation’s inhabitants–since 1973” (F.B.I. 2000, 6). Everyone has come to recognize and celebrate this downward trend. However, while analyzing this data, identifying the downward trend, and recognizing what is assuredly a remarkable and unprecedented phenomenon is important, the truly important question that one must ask is “why?”

This author has been asked on a number of occasions by family and friends what has caused the downward trend. Although not necessarily the most polite response, I usually answer their question with a question by asking them what they think has caused the downward trend. In general, the answers I receive include more police officers on the street, community policing (which I always enjoy hearing), building more prisons, and that we “won” the war on drugs. Eventually they return to their original question and I usually answer the key is demographics. For the most part they find it interesting, but have little desire to go beyond basic understandings of age, gender, and race. In regards to my criminal justice students I tend to expand upon what I mean by demographics, which has included the changing makeup of age, gender, and race, but also the changes in politics, economics, and the social environment. We explore the increase in political action regarding crime during the 1980s and 1990s (policies for more cops, more courts, more prisons), the economic boom of the 1990s (which has helped fund more cops, more courts, and more prisons), and the changing makeup of the drug culture, domestic violence, gun control, and a host of other social conditions that have come to bear on the changing “demographics” which have contributed to this downward trend. In sum, we analyze a very complex but interrelated web of events that have contributed to this intriguing phenomenon.

Although this type of answer, whether the simple approach (it’s demographics) or the more detailed approach (it’s a combination of factors), have seemed to be somewhat accurate in relation to the evidence available, much of it has been theoretical abstraction of existing data, until now. In the fall of 2000, Cambridge University Press published an edited collection of all-new research attempting to explain this phenomenon and it is appropriately titled, The Crime Drop in America. It is edited by two well respected individuals in the field, Alfred Blumstein (Director of the National Consortium on Violence Research) and Joel Wallman (Program Officer at the Harry Frank Guggenheim Foundation), and features articles written by such noted researchers as William Spelman, Richard Rosenfeld, John Eck, and James Alan Fox. This publication provides both realistic and rational explanations for the downward crime trend by relying on in-depth reviews of recent research that have analyzed crime data, combined with cutting-edge research of its own, to give what is clearly the most definitive explanation to the question “why?” Up-front, this book is designed to become the seminal work in understanding the “crime drop” and it lives up to its expectations.

If anyone is familiar with Alfred Blumstein’s writings or presentations, they will find familiar territory in the first two chapters. In Chapter one, co-authored with Joel Wallman, the authors provide a general overview of the crime drop, a review of the major sources of crime data, and they couch the crime-drop in terms of a four-decade change in the crime trends. They then explore the various roles that certain factors have played in the recent crime drop experiences during the 1990s, setting the stage for the chapters that follow. In the second chapter, Blumstein provides a disaggregated analysis of the violent crime trends in America by focusing primarily on both homicide and robbery. A number of the possible factors explaining both the rise in crime during the 1980s and the subsequent drop in the 1990s are explored and these include changing demographics and the role that handguns and drugs played during this time period. Blumstein concludes, in general, that the increase in the 1980s had to do with the escalating rates of homicide by and against black males and an increase in the use of handguns by this same group. Reductions in the prevalence of this phenomenon than, have contributed to the reduction in crime during the 1990s.

The Blumstein article provides an excellent lead-in to the next chapter (Chapter 3) which is authored by Garen Wintemute who presents a learned article consisting of a detailed analysis of recent research conducted on gun violence. It does this by disaggregating the various studies into categories that assesses the victims of gun violence, the perpetrators, the places they occur, the weapons used, and the access that people (mainly juveniles) have to guns. It then looks at guns as a consumer product by reviewing the available research conducted on the manufacturers, sellers, and consumers of guns to understand how guns have come to be utilized in crimes. The chapter then concludes with an assessment of what works, what doesn’t, and what looks promising, such as restrictions on gun sales, gun bans, and comprehensive intervention programs like those implemented in Boston, Massachusetts. One comes away from this chapter not so much with a definitive explanation of how much gun interventions have reduced crime in the 1990s, but rather with a fuller understanding of the various relationships between guns and crime and the multiple points of intervention that have been and can be taken.

Perhaps one of the most controversial chapters is the following chapter authored by William Spelman which attempts to understand the relationship of prison expansion with the crime drop (Chapter 4). This chapter is not necessarily controversial in and of itself, but it deals with an issue that has remained controversial since it was first proposed and that is the elasticity of incarceration, which Spelman defines as “the percentage change in the crime rate associated with a one-percent change in the prison population.” Spelman does an excellent job reviewing all of the key studies, both simulation and econometric studies, conducted over the past decade utilizing both national and state data. He then shows from these studies that the elasticity ratio for violent crime tends to range from -.10 to -.50 with a general assessment of -.30 being the most probable figure. This means for every one percent increase in prison population, crime rates would (or should) drop by thirty percentage points. Spelman then expands upon past research by taking into consideration various factors related to imprisonment over the past two decades as well as the changes in adult violent crime and concludes that the crime drop would have most likely occurred without the prison expansion of the 1980s and 1990s, but it would have been approximately 27 percent smaller than it has been. Spelman’s article is then the only article in the book to attempt to definitively state that approximately 25 percent of the crime drop can in fact be explained by the prison build-up.

Chapter five, authored by Richard Rosenfeld, returns to the issue of homicide, but focuses more exacting on adult homicide from 1980 to 1995. The article, in a way, becomes a reaffirmation that the demographic of age is largely responsible for the drop in the crime rate because of the aging baby boomers coupled with the desistance phenomenon. Rosenfeld also reviews other demographics and, like Blumstein, acknowledges the impact of black male victim-offender rates creating a rise in homicide during the 1980s, then a decline in the 1990s. Rosenfeld also reiterates the effect that incarceration had on the specific crime of homicide, echoing Spelman’s article with his analysis of homicide. However, Rosenfeld then proposes that some of the drop in crime was related to declining domesticity and intimate partner homicide. He argues that the decline in marriage during this time period reduced the level of intimate partner homicide, thus contributing to the reduction in homicides experienced in the 1990s. The theory, while plausible, falls short of proof for the very reason the author cites, “reliable trend data on the number of boyfriends and girlfriends in the population do not exist, and so it is difficult to determine whether the rate of nonmarital homicide is rising or falling” (p. 152). In other words, although marital rates of homicide may be falling, we do not know for a fact if nonmarital rates increased during this same time period. This seems to be too far an advancement for current research on domestic violence and homicide rates and perhaps a more simplistic theory (and one more likely to be supported by evidence) such as domestic violence awareness during the 1980s and 1990s has successfully helped to reduce the occurrence of intimate partner homicides, would have been more appropriate. This is, as far as the author can tell, the only aspect of the entire publication that postulates a theoretical explanation for the crime drop without good quality research to support its assertions. While the theory remains intriguing, it lacks the necessary evidence to be included as a key explanation to the crime drop.

The next chapter (Chapter 6) is co-authored by Bruce D. Johnson, Andrew Golub, and Eloise Dunlap and analyzes the relationship between drugs and inner-city violence in New York city. Although they use a case study example as the basis for their article, they continually tie the relationship of drugs and violence to what was occurring throughout the United States in the 1980s and 1990s. Their findings show a trend in the use of three specific drugs: heroin, cocaine, and marijuana. What the authors conclude is that the use of these three drugs has gone in cycles. They dub the 1960s as the “heroin injection era,” the 1980s as the “cocaine/crack era,” and the 1990s as the “marijuana/blunt era.” Since more violent crime has been associated with heroin and crack then with the use of marijuana they demonstrate that violent crime associated with heroin rose in the late 1960s and violent crime associated with cocaine, specifically crack, rose in the mid- to late 1980s. Enter the 1990s, the preferred drug by those born in the 1970s has been the use of blunts (marijuana rolled into cigar leaves), for which marijuana is not generally associated with violent crime. As a result, the authors argue that this fact, coupled with other social factors associated with drug use (e.g., domestic violence, guns, etc.) has contributed to the reduction of crime in the 1990s.

The next chapter (Chapter 7), co-authored by John E. Eck and Edward R. Maguire, looks at the claims that the police, through such programs as community policing, adding 100,000 cops, and zero-tolerance policing; are responsible for the reduction in crime. They acknowledge the long-held proposition that the police do not directly effect crime rates at the beginning of their article, but then argue that this proposition needs to be revisited. In doing so, they first analyzed key studies over the past thirty years regarding this relationship and were forced to conclude that there is no consistent body of evidence that explains the impact of the police. Second, they analyzed research conducted on many of the current innovations in policing to determine if there has been any consensus on their relationship with reducing crime and again the authors conclude there is no consistent evidence to be found. Finally, they re-analyze what impact police might have on crime and conclude that, if any, it is when they focus on a specific place or on a specific group of people. By and large, they conclude, police do not have an independent impact on crime (such as through community policing, etc.) but are most likely one variable among numerous social variables.

The next chapter (Chapter 8), authored by Jeff Groger, utilizes an econometric model to explain the recent downturn in violent crime rates. His analysis takes a look at well traveled territory, namely the relationship between the labor market and crime. Utilizing an age-wage profile, what he finds is that “when wages are low, crime is high, and when wages are high, crime is low” (2000, 272). Groger immediately acknowledges the deficiencies of such modeling, but argues for its use to allow the reader to begin thinking in terms of the labor market. He then explores the drug market and demographic variables associated with violent crime. At best, his findings are suggestive that the labor-market and drug-market assisted in the crime drop. In other words, with a better economy in the 1990s, more young people were able to share in the economic benefits, hence choices to enter the labor-market and not the drug-market were increased. Therefore, crime dropped because of the expanding economy.

The final chapter (Chapter 9), authored by James Alan Fox, looks at the relationship between demographics and U.S. homicide during the past thirty years. Analyzing the variables of gender, race and age, Fox concludes that demographics did it fact play a part in the crime drop of the 1990s, but not necessarily a large and significant one. Buried within this article is a very interesting analysis of the recent and controversial findings, still yet unpublished by Donohue and Levitt, that hypothesized the crime drop could be attributed with the legalization of abortion by the Supreme Court case Roe v. Wade. A number of factors, all related to the demographics utilized in Fox’s analysis, demonstrates that the findings, while interesting, are in need of far more research to make such sweeping claims. Fox then looks to the future using demographic forecasts and, attempting to be more realistic than most claims of a future crime wave, does argue that crime at some point in the near future, will most likely begin to take an upward trend. After all, nothing good can last forever and it is unrealistic to believe that the trend could continue to the point we would have no crime or even “negative” crime.

As stated, the book ends with the chapter by Fox on demographics and homicide and tends to leave one thinking about a whirlwind of explanations. The reader is left with the assessment that 25 percent of the drop was the result of the prison expansion movement and that the significant drops in crime during the 1990s was also a result of changing drug use, increased gun control/intervention efforts, changes in adult and juvenile homicide rates, changes in policing, the labor market, and basic demographics. In other words, the crime drop was caused by a host of key factors mostly resulting from changes in political, economic, and social conditions, thus creating an intricate web of causes affecting the crime rates since 1992. While this perception is most likely very accurate and there is some evidence now to support this assessment, thanks to the publication The Crime Drop, one is left wondering which was more important and which direction should we take to continue this trend or, at a minimum, hold the line at which we stand? The publication then, would have been better served had Blumstein and Wallman pulled the findings together or concluded with an overall assessment. Despite this one inadequacy, this book should find its way into the hands of anyone interested in understanding why crime has dramatically fallen over the past eight years. More importantly, however, this book should find its way into the hands of every criminal justice professor teaching and explaining to students the causes of this downward trend. This is currently, succinctly stated, an important book.

Reference

06-02-2010 om 22:50 geschreven door Vorser-Raadgever  

The Drinking Water Profiteers

Bottled Water Syndrome

By JOSEPH NEVINS

In mid-January, I received a mass email asking me to donate $10 for bottled water and other supplies for participants in an important immigrant rights march in Phoenix. Given the ever-repressive and cruel political climate in Arizona for immigrants (especially unauthorized ones), I was unequivocally in support of the mobilization. Nonetheless I was taken aback by a request to contribute even nominally to an effort to buy bottles of water for what turned out to be, according to some estimates, more than 20,000 people.

Certainly there are other ways—ecologically sustainable and less expensive ones—to provide water for such a multitude. How, why, and to what effects bottled water became the preferred way to do so for myriad people and places far beyond a single event in Phoenix is the focus of Elizabeth Royte’s powerful and compelling book, Bottlemania: Big Business, Local Springs and the Battle Over America's Drinking Water.

I’ve never been a fan of bottled water, considering it ecologically damaging—in the United States alone 30-40 million single-serve bottles per day end up as litter or in landfills—and economically foolhardy, another capitalistic trick to con us into purchasing something from profiteers that we don’t shouldn’t have to. But as Royte powerfully illustrates, the increasing commodification of drinking water is far more complex, and dangerous, than at least I appreciated.

Until recently, the sale of single-serve bottles of water was rare. While the United States had regional bottled water companies as early as the nineteenth century, such entities mainly supplied homes and offices with large containers of the life-sustaining liquid (for water coolers, for instance). This situation began to change in the 1980s with the entry of Perrier into the U.S. market and its successful television advertising which stressed that a little luxury—a bottle of the French water—was available to everyone.

Other companies, like Evian and Vittel, followed, employing the likes of Madonna and fashion models, to help equate bottled water with personal health, fitness, and glamour. That, combined with the invention of polyethylene terephthalate (PET) plastic—which made water easily portable—helped the U.S. bottled-water industry boom: between 1990 and 1997 its annual sales increased from $115 million to $4 billion. (By 2006, the figure was $10.8 billion; globally bottled water’s income was $60 billion.)

This dramatic increase is the outgrowth of “one of the greatest marketing coups of the twentieth and twenty-first centuries,” asserts Royte. What makes it all the more extraordinary is that in the vast majority of cases “tap water meets or exceeds federal health and safety standards, regularly wins in blind taste tests against name-brand waters, and costs 240 to 10,000 times less than bottled water.” Part of the reason it has succeeded, contends Royte, is “that bottled water plays into our ever-growing laziness and impatience.”

This corporate-driven success contributes to the demise of water as a public good. Take the increasingly rare public drinking fountain, for instance: Royte tells of visiting a Midwestern college where there is no drinking-water fountain in its gym.

Bottled water’s rise has changed behaviors even among those whom you might expect would have an alternative consciousness. While I was reading Royte’s book, I accompanied a group of students from my institution on a visit to a geography department at a university elsewhere in New York State, a department with a strong focus on issues of environmental sustainability. At the luncheon, the department offered bottled water as one of the beverage options.

The profound change in how so many of us consume water has consequences far beyond what we imbibe. Among other things, it increases our consumption of oil—and all its attendant detrimental impacts: Royte reports that it takes 17 million barrels of oil each year to make water bottles for the U.S. market alone—enough to fuel 1.3 million cars for a year. Meanwhile, according to one estimate, a quarter of a water bottle’s worth of oil is required to produce each bottle, transport and depose of it.

Royte focuses much of her energy on Poland Springs—the Nestlé-owned company that is the largest U.S. producer of bottled spring water—and the struggles and controversies surrounding its activities in and around Fryeburg, Maine, where it is based. However, her important and compelling book is much more than an examination of the bottled water industry. It is first and foremost about the health and viability of drinking water and thus human society as a whole. As Royte points out, “We can live without oil, but we can’t live without water.”

Already for all-too-many across the planet, access to safe drinking water is far from assured. As Royte informs the reader, “only 3 percent [of the earth’s water supply] is fresh, and of that fraction only a third is available for human use,” with the rest stored in glaciers and the like.

Not surprisingly that fraction is not equitably distributed based on needs. As such, more than a billion people do not have sufficient access to potable water. And according to U.N. projections, increased demand and water pollution, combined with climate-change-induced drought and reduced recharge of groundwater supplies will lead to two of every three of the planet’s denizens lacking sufficient access by 2025. “Those two out of three won’t just be thirsty;” writes Royte. “[A]lready some 5.1 million people a year die from waterborne diseases, many of which stem from lack of sanitation and its resulting water pollution. That number is going to spike.”

Among the major culprits of water pollution is industrial agriculture with its heavy reliance on synthetic fertilizers, herbicides, pesticides, and insecticides, the runoff from which ends up in the water supply. Atrazine, for example, an herbicide that has been shown to cause birth defects, reproductive disorders, and cancer in lab animals, has contaminated, according to Royte, drinking water sources “in nearly every major Midwestern city, and well water and groundwater in states where the compound isn’t even used.”

The pernicious irony of the degradation of the water commons is that it helps to undermine trust in public water supplies and facilitate their neglect, thus driving more people—especially the relatively wheel-heeled who can afford it—to embrace the bottled water option. In 2001, La’o Hamutuk, a non-governmental organization in East Timor, for example, calculated that the United Nations mission in charge of governing the territory was spending more than $10,000 per day (almost $4 million annually) on bottled water. (And this was the figure just for the international peacekeeping troops present in the country—to say nothing of the water purchased for the non-military U.N. personnel.) According to various estimates, it would have cost $2-10 million at the time to rehabilitate the entire water purification and delivery system of Dili, the now-independent country’s capital, and provide potable water to nearly all of the city’s more than 100,000 residents.

Royte would see such behavior as part of an “insidious trend,” one in which it has become “normal to pay high prices for things that used to cost little, or nothing”—or to go the route of the private rather than the public. But ultimately, preserving or improving public water supplies is the option we must collectively pursue as “too many people can afford to drink nothing but.” Otherwise, Royte warns, we run the risk of a world in which there is “a two-tiered system—bottled for the rich, bilge for the poor.”

Given the ubiquity of bottled water, it might seem like it doesn’t matter if the organizers of one mass demonstration, a single geography department, or a particular U.N. mission choose bottled water, rather than embracing public water options that were the unquestioned norm in the very recent past. But these individual decisions add up and, as such, have a profound impact on people’s livelihoods and the environment. Given the necessity of water for life, do we really have a choice as to what we should do?

Joseph Nevins teaches geography at Vassar College. His most recent book is Dying to Live: A Story of U.S. Immigration in an Age of Global Apartheid (City Lights Books, 2008). He can be reached at jonevins@vassar.edu

05-02-2010 om 23:15 geschreven door Vorser-Raadgever  

05-02-2010 om 23:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

05-02-2010 om 22:32 geschreven door Vorser-Raadgever  

04-02-2010 om 23:13 geschreven door Vorser-Raadgever  

Israël geeft illegaal gebruik fosfor in Gaza toe

• dinsdag 02 februari 2010
• 
  
• Auteur: Bart Beirlant

Het Israëlische leger gebruikte in Gaza wittefosforgranaten in de strijd tegen Hamas. ap

© HATEM MOUSSA

BRUSSEL - Twee Israëlische officieren krijgen een reprimande omdat ze witte fosfor inzetten in bewoond gebied.

04-02-2010 om 22:41 geschreven door Vorser-Raadgever  

03-02-2010 om 21:52 geschreven door Vorser-Raadgever  

03-02-2010 om 21:23 geschreven door Vorser-Raadgever  

02-02-2010 om 23:09 geschreven door Vorser-Raadgever  

01-02-2010 om 23:08 geschreven door Vorser-Raadgever  

31-01-2010 om 21:50 geschreven door Vorser-Raadgever  

Bestemming (*)

De opbrengst van deze federale bijdrage is bestemd voor de financiering van vier fondsen (‘CREG-fonds’, ‘sociaal fonds voor energie’, fonds ‘prospectieve studie’, fonds ‘forfaitaire verminderingen voor verwarming’).

De CREG beheert in dit kader de opbrengst van de federale bijdrage bestemd voor:

1) de gedeeltelijke financiering van de werkingskosten van de CREG

Een koninklijk besluit stelt elk jaar de dekking van de totale werkingskosten van de CREG vast. . Haar budget bedraagt 14.988.616 euro voor het jaar 2009 (koninklijk besluit van 18 december 2008).

2) de gedeeltelijke financiering van de uitvoering van de maatregelen van begeleiding en financiële maatschappelijke steunverlening inzake energie, zoals bepaald door de wet van 4 september 2002 houdende toewijzing van een opdracht aan de openbare centra voor maatschappelijk welzijn inzake de begeleiding en de financiële maatschappelijke steunverlening aan de meest hulpbehoevenden inzake energielevering

Aan de hand van de informatie meegedeeld door de POD Maatschappelijke Integratie, herverdeelt de CREG het jaarlijks geïndexeerde bedrag van de opbrengst van het betreffende deel van de federale bijdrage onder de OCMW’s.

3) de financiering van de forfaitaire verminderingen voor verwarming met aardgas en elektriciteit, voorzien in de programmawet van 8 juni 2008

Het koninklijk besluit van 27 maart 2009 stelt het bedrag van het betreffende deel van de federale bijdrage vast op 3.100.000 euro voor het jaar 2009 terwijl dit bedrag voor het jaar 2010 en de daarop volgende jaren jaarlijks geïndexeerd wordt volgens de formule :

3.100.000 euro x indexcijfer van de maand november van het jaar t-1
indexcijfer van november 2008

(*) Voor verdere informatie over de bedragen gespijsd door de federale bijdrage, zie pagina’s 15 en volgende van ons jaarverslag 2008.

31-01-2010 om 21:23 geschreven door Vorser-Raadgever  

30-01-2010 om 23:38 geschreven door Vorser-Raadgever  

29-01-2010 om 23:29 geschreven door Vorser-Raadgever  

29-01-2010 om 23:20 geschreven door Vorser-Raadgever  

28-01-2010 om 22:08 geschreven door Vorser-Raadgever  

Algemeen

De toeslag beschermde klanten (die, in tegenstelling tot wat geldt voor de elektriciteit, niet is opgenomen in de federale bijdrage) wordt geheven bij de eindafnemers met het oog op de financiering van de reële nettokost die voortvloeit uit de toepassing van maximumprijzen (de zogenaamde ‘sociale tarieven’) voor de levering van aardgas aan residentiële beschermde klanten.

Toewijzing

De CREG beheert de opbrengst van deze toeslag, die wordt toegewezen aan de financiering van het "fonds ten gunste van de residentiële beschermde klanten " dat tot doel heeft de reële nettokost te compenseren die, voor de gasondernemingen, voortvloeit uit de bevoorrading in aardgas van de residentiële beschermde klanten tegen sociale maximumprijzen.

28-01-2010 om 22:02 geschreven door Vorser-Raadgever  

27-01-2010 om 21:52 geschreven door Vorser-Raadgever  

Woensdag 27 januari 2010 | Redactie Wereldjournalisten

Microphone Mafia, een Turks/Italiaans/Duitse hiphop-band, maakte met Esther Bejarano, een holocaust-overlevende, een CD: Per la vita. De CD is gemaakt ter ere van De Holocaust Memorial Day dat sinds 2005 op 27 januari wordt uitgeroepen. Op 27 januari 1945 werd Auschwitz bevrijd.

Op 1 november 2005 riep Kofi Annan, toenmalig secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de bevrijdingsdatum van Auschwitz, 27 januari 1945, uit tot een herdenkingsdag: The Holocaust Memorial Day.
Wereldwijd worden op Holocaust Memorial Day de slachtoffers herdacht van de Holocaust en andere genociden (Cambodja, Rwanda, Srebrenica en Darfur). Auschwitz is uitgegroeid tot universeel symbool voor de massavernietiging van burgers.

De dag bracht een ongebruikelijke muzikale combinatie tot stand: de Turks/Italiaans/Duitse hiphop-groep Microphone Mafia en een joodse overlevende van de holocaust: Esther Bejarano. Niet alleen kwamen met deze ontmoeting verschillende nationaliteiten bijeen, maar ook verschillende geloven: islam, katholicisme, atheïsme en jodendom.
Bejarano overleefde de oorlog omdat ze accordeon kon spelen. Ze werd daardoor opgenomen in het kamporkest. Microphone Mafia is een sociaal-bewuste band uit Keulen en rapt over discriminatie en sociaal onrecht. 3 rappers in de groep, zoals frontman Kutlu Yurtseven, zijn nakomeling van Turkse en Italiaanse gastarbeiders.

Aan de basis van deze bijzondere samenwerking stond het idee van de Federatie van Duitse vakbonden om een tegengeluid te bieden aan CD's die neo-Nazi's tussen 2004-2006 op scholen in Duitsland probeerden rond te delen. De vakbondfederatie vroeg Microphone Mafia om voor het onderwijs een CD met rapversies te maken van Joodse liederen. Het contact dat toen ontstond met Esther Bejerano resulteerde uiteindelijk in de recent uitgekomen CD Per la Vita.

Op Spiegel.de zegt Bejarano dat ze eerst wel schrok toen ze de naam van de band hoorde. Mafia? Ook vond ze de bandleden nogal druk op het podium. 'Het zijn erg aardige mensen, maar ze zijn een beetje chaotisch. Ze springen op het podium rond. Ik vroeg aan ze of ze niet iets rustiger aan moesten doen, maar het publiek vond het leuk en danste en juichte ons toe.'

In Nederland vindt De Holocaust Memorial Day ieder jaar plaats op de laatste zondag in januari; de herdenking wordt gehouden bij het Auschwitz Monument (het Spiegelmonument van Jan Wolkers) in het Wertheimpark in Amsterdam

27-01-2010 om 21:41 geschreven door Vorser-Raadgever  

26-01-2010 om 22:16 geschreven door Vorser-Raadgever  

Ondernemers eisen respect

• dinsdag 26 januari 2010
• 
  
• Auteur: Johan Rasking

Ondernemers eisen respect

tt

BRUSSEL - Aan de vooravond van de nationale vakbondsbetoging, vrijdag, dingen de ondernemersorganisaties openlijk naar de gunst van burger. ‘Het moet gedaan zijn om de ondernemers altijd als zondebok te gebruiken.'

Bron: DM 23/01/2010

Ministerraad: vorming werknemers en verlaging sociale bijdragen

De ministerraad heeft vrijdag drie koninklijke besluiten goedgekeurd die de vorming van werknemers in crisistijden moeten versterken. Een vierde besluit zorgt ervoor dat de vermindering van de patronale sociale bijdrage ook wordt toegekend aan werknemers met lage lonen en werknemers jonger dan negentien jaar.Dit en volgend jaar wordt 42 miljoen euro extra uitgetrokken om de lage loongrens van de structurele vermindering van de sociale bijdragen nog op te trekken, stelde minister van Werk Joëlle Milquet na afloop van de ministerraad. Vanaf 1 januari 2010 werd de grens opgetrokken van 5.870 naar 6.030 euro, waardoor ook de vermindering van de sociale bijdrage omhoog ging. Voor werknemers jonger dan negentien jaar wordt een volledige vrijstelling voorzien. Daarnaast kunnen werknemers van 45 jaar of ouder of met minstens vijf jaar ervaring die ontslagen werden in het kader van een herstructurering, worden aangeworven als opleiders of begeleider. Ze genieten van een tenlasteneming van het loon voor 1.100 euro per maand via een activering van de werkloosheidsuitkeringen die de werkgever kan aftrekken van het nettoloon, en van een bijdrageverminderuing van 1.000 euro per kwartaal. Een ander besluit trekt het aantal stages binnen het stelsel van de Startbaanovereenkomst op. Die maatregel moet ertoe bijdragen stages van jongeren in een beroepsomgeving te ontwikkelen en jongeren de kans geven meer werkervaring op te doen. Het laatste kb zorgt voor een vermindering van de sociale bijdragen met 400 euro per kwartaal voor een werkgever die een mentor aanwijst voor de professionele omkadering van stagiairs. (LOD)

26-01-2010 om 21:58 geschreven door Vorser-Raadgever  

25-01-2010 om 22:45 geschreven door Vorser-Raadgever  

Energiemarkt werkt niet, vindt Magnette

De liberalisering van de energiemarkt is mislukt. Dat stelt minister van Energie Paul Magnette (PS) vrijdag in De Morgen en Le Soir. 'De vrijmaking is enkel erg genereus geweest voor de betrokken bedrijven, maar helemaal niet voor de consumenten', geeft hij toe. 'Dat moeten we dus corrigeren met meer regulering.'

(belga) - 'Daarnaast moet ook de Europese regulator van de energiemarkt, de Europese Creg zeg maar, meer zeggenschap krijgen', vindt Magnette. 'Op die manier moet er een nivellering van de prijs komen voor heel Europa, in het voordeel van de consument.' En nu ons land ook eindelijk een ombudsman voor energie heeft, zou een Europees netwerk van ombudsmannen de consument volgens hem bijkomende bescherming kunnen bieden.

Magnette is ook van oordeel dat de markt moet worden uitgebreid en dat met onze buurlanden akkoorden moeten worden afgesloten rond invoer of de bouw van bijkomende capaciteit in België.

De wettelijke uitwerking van het protocolakkoord met GDF Suez zou dan weer tegen Pasen rond moeten zijn, belooft de minister. 'Inclusief oprichting van een opvolgingscomité, dat zich zal buigen over de prijscontrole. Het perspectief van de kernuitstap blijft bewaard, ondanks de afgesproken verlenging van de levensduur van de drie oudste kerncentrales.'

Tot slot kondigt Magnette ook een actieplan aan om de vooropgestelde 13 procent hernieuwbare energie tegen 2020 te behalen. Dat zal worden uitgewerkt in samenwerking met de regionale ministers en de sociale partners. Een mogelijke piste daarbij is die van de elektrische wagen, al waarschuwt hij meteen voor overdreven optimisme daarover.

'Gasleveranciers manipuleren prijzen'

De gasleveranciers manipuleren de gasprijzen om ze kunstmatig hoog te houden. Dat zegt de voorzitter van het directie-comité van energiewaakhond CREG, François Possemiers.

(belga) - 'We hebben de plotse stijging van de tarieven in 2007 onderzocht', aldus Possemiers in een interview met De Morgen. 'Een deel van de stijging kwam door aanpassingen aan de marktindex die wordt toegepast in de eindfacturatie aan de klant. Er werden andere indexen gecreëerd, wat leidde tot de forse stijging. Verschillende leveranciers hebben dat gedaan.'

De CREG beschuldigde eerder al Electrabel van het kunstmatig hoog houden van de elektriciteitsprijzen.

Electrabel verwerpt zondag 'elke beschuldiging van manipulatie van de gasprijzen' in een reactie op de uitspraken van de voorzitter van de CREG.

Electrabel vindt dat het niet kan reageren op de beschuldigingen zolang het niet alle informatie heeft. Het energiebedrijf voegt eraan toe dat de prijs van gas netto gedaald is als gevolg van een wereldwijde daling van de prijzen voor olieproducten. De prijs van gas lag in december 2009 gemiddeld 30 procent lager dan in december 2008, preciseert het persbericht.

Tot slot wijst Electrabel erop dat in de recentste vergelijking van de gasprijzen in Europese landen, de Belgische prijzen zich in de middenmoot bevinden van de prijzen in vergelijking met onze buurlanden.

Welwelwel, volgens de Creg , onze nationale regulator worden we dus weer maar eens gemolken door de leveranciers. We zijn dat nu wel stilaan gewoon geworden maar toch.

En nu we het dan toch hebben over tarieven en prijzen maakten we eveneens een verkenningsronde on de Cregsite op zoek naar interessante weetjes. Zo vonden we inderdaad de bewijzen van een mislukte liberalisering van de elektriciteitsmarkt.  Voornamelijk te wijten aan de stijgende prijzen van de distributie...en dat is dus nu eens niet Electrabel...tiens tiens tiens

25-01-2010 om 22:13 geschreven door Vorser-Raadgever  

24-01-2010 om 22:54 geschreven door Vorser-Raadgever  

Sp.a: "Stop geld reddingsoperatie banken in het Zilverfonds"

Volgens Gennez gebruikt de regering de economische crisis als een alibi om niets te doen en wordt daardoor het sociaal model uitgehold. Ze vindt het niet kunnen dat het Zilverfonds wordt afgebouwd. "Indien wij de afgelopen 20 jaar zo onze oren laten hangen als deze regering, dan was er vandaag geen sociale bescherming meer", aldus Gennez.

Pensioenen

Volgens de sp.a zijn de pensioenen vanaf 2014 niet langer betaalbaar, maar doet de regering hier niets aan. Daarom werkt de partij aan een pensioenplan dat de problemen moet aanpakken.

Zo willen de socialisten dat alle werknemers recht krijgen op een aanvullend pensioen. Alle individuele pensioenregelingen op ondernemingsniveau moeten bovendien geïntegreerd worden in het publiek pensioenfonds. Zo kan het wettelijke pensioen versterkt worden.

Banken

De sp.a vraagt de regering ook om alle bijdragen die aan de banken werden gestort in kader van de reddingsoperatie, goed voor zo'n 21 miljard euro, in het Zilverfonds te stoppen. Dat zijn alle dividenden, premies en betalingen van de banken en de bijdrage die de financiële instellingen jaarlijks moeten ophoesten voor de begroting.

24-01-2010 om 22:29 geschreven door Vorser-Raadgever  

23-01-2010 om 23:51 geschreven door Vorser-Raadgever  

Colombia's attorney general has now opened a similar case, and has requested information from the Justice Department. Colombia might also seek the extradition of eight Chiquita officials on charges that the company used one of its own ships to smuggle weapons to the same paramilitary group.

The news about links between bananas and terror comes amid continuing revelations about the depth and breadth of paramilitary influence at all levels of government. "Para-politics" has already taken down the country's foreign minister, a provincial governor and the head of the secret police, among others.

Now the mounting scandal is closing in on one of President Álvaro Uribe's closest allies. Just last weekend, the Los Angeles Times revealed a secret intelligence report that has been circulating recently at the CIA charging that the head of Colombia's Army, Gen. Mario Montoya, planned and executed a 2002 military operation with Medellín-based paramilitaries. Army forces killed at least fourteen people during "Operation Orion," with dozens more reportedly disappeared during the sweep.

Many wonder whether the crisis will be the undoing of President Uribe himself, who is considered Washington's top ally in Latin America.

These recent disclosures and a growing collection of declassified documents are beginning to provide a clearer picture not only of how business is done in Colombia but also of the nexus of paramilitary-corporate-state terror that fuels Colombia's conflict.

Good Faith?

The indictment handed down by US Attorneys in the Chiquita case describes in the most lucid terms the deliberate, methodical nature of the company's relationship with the paramilitaries.

Chiquita's payments to paras began in 1997, the year the AUC was formed, and continued until February 2004. Importantly, the company gave the group at least $825,000 after it was designated a Foreign Terrorist Organization (FTO) in 2001. US law bars support to any organization on the State Department's FTO list.

Chiquita had been making similar payments to the leftist FARC and ELN guerrillas since returning to Urabá in 1989. Seven years earlier, the company had sold off its holdings in the war-torn region, but was lured back by the promise of expanding international fruit markets.

It is not immediately clear what weighed into Chiquita's decision to switch from the guerrillas to the paras in 1997. One factor may have actually been the law. That year, both the FARC and ELN were added to the FTO list. The AUC was not added until 2001. But it was also clear that the paras had gained the upper hand in Urabá, the country's top banana-growing region, and the center of Chiquita's Colombia operations.

The payments were arranged by Carlos Castaño, the AUC's fugitive (now deceased) leader, in a 1997 meeting with officials from Banadex, a wholly-owned Colombian subsidiary of Chiquita. Castaño and other paramilitary chiefs formed the AUC that same year, coordinating the military and political strategies of previously disparate paramilitary groups.

The indictment suggests that the paramilitary chief used a combination of coercion and enticement. "Castaño sent an unspoken but clear message that failure to make the payments could result in physical harm" to the company and its personnel. On the other hand, he also assured Banadex "that the AUC was about to drive the FARC out of Urabá."

Castaño delivered on his promise. The first payment came just in time to help underwrite a major southward expansion of paramilitary influence in the country. Over the next seven years, Chiquita would make more than 100 separate payments to the AUC, and the AUC would carry out some of its most shocking massacres.

The paramilitary offensive began with the July 1997 killings of at least thirty civilians in Mapiripán, a traditionally guerrilla-controlled hamlet in a remote coca-growing region in southeastern Colombia. Some 200 AUC paramilitaries were flown in from Urabá to carry out the slaughter, their entrance and exit facilitated by local army troops.

Paramilitary killings rose dramatically while the payments continued. The AUC quickly gained a reputation for the shocking brutality of its crimes, and Castaño openly boasted about many of them. The slaughter left a trail of mangled corpses across the country, from the banana farms of Urabá to the coca fields of Putumayo. An overwhelming majority of the victims were civilians.

The indictment states that the payments "were reviewed and approved by senior executives of the corporation," who knew by no later than September 2000 "that the AUC was a violent, paramilitary organization led by Carlos Castaño.

Chiquita insists that it was simply trying to do the right thing. "The payments made by the company were always motivated by our good faith concern for the safety of our employees," Chiquita CEO Fernando Aguirre said in a statement published March 22 in the Chicago Tribune.

The "good faith" payments continued for more than a year even after the company disclosed the relationship to the Justice Department in 2003. At that time, Chiquita's lawyers insisted that the company terminate the arrangement. "Must stop payments," said one note obtained by prosecutors. "You voluntarily put yourself in this position," read another. "Duress defense can wear out through repetition. Buz [business] decision to stay in harm's way. Chiquita should leave Colombia."

Astoundingly, Chiquita made at least nineteen more payments even after the Justice Department told the company that "payments to the AUC were illegal and could not continue."

Mario Iguarán, Colombia's attorney general, says he will seek the extradition of eight Chiquita officials connected to the case. His office is also seeking information about charges that in 2001 a ship unloaded some 3,400 AK-47 rifles and 4 million rounds of ammunition in a Banadex-controlled dock in Colombia destined for the AUC. These charges were first detailed in a 2003 report from the Organization of the American States.

"This was a criminal relationship," said Iguarán, in a recent report published in theWashington Post. "Money and arms and, in exchange, the bloody pacification of Urabá."

The Convivir Connection

The Chiquita indictment also implicates the Colombian state through a program known as Convivir, a network of hundreds of private security cooperatives licensed by the government to patrol rural areas and gather intelligence under the direction of local military commanders.

The Convivir connection is particularly resonant now. President Álvaro Uribe was one of the program's key sponsors while governor of that region in the mid-1990s. As president, he has established similar intelligence and security networks around the country.

The indictment lists dozens of AUC payments that were channeled through "intermediaries" from "various" Convivir groups in Urabá. The AUC used these groups "as fronts to collect money from businesses for use to support its illegal activities."

The fact that the company was obliged to channel its illegal payments through the ledgers of the state-backed security network is especially telling. Clearly the AUC did not expect any interference, and in the end, the Convivir appear to have functioned much as US intelligence predicted they would.

From the start, US military officials had said that the program would "degenerate into uncontrolled paramilitary groups." Ambassador Myles Frechette wrote in 1994 that there had "never been an example in Colombia of a para-statal security group that has not ultimately operated with wanton disregard for human rights or been corrupted by local economic interests."

One Colombian Army colonel told the Embassy in 1997 that there were "serious problems with the legal 'Convivir' movement," and acknowledged the "potential for the convivir's to devolve into full-fledged paramilitaries."

Indeed, the Convivir were linked to the most brutal massacres of the AUC offensive. The president of one Urabá-based Convivir was found at the scene of a 1998 massacre of fourteen peasants near the Colombian capital. One Colombian expert told the US Embassy that, like Mapiripán, these killings "sent a message to the FARC that the paramilitaries can go anywhere and do anything. Not long thereafter, the president of one Urabá-based Convivir was found dead at the scene.

Above all, it was clear that the military was neither prepared nor inclined to challenge Castaño. In 1998 the CIA reported that senior Colombian military officers were "frustrated with the military's dismal performance on the battlefield" and might "increasingly view turning a blind eye--and perhaps even offering tacit support to--the paramilitaries as their best option for striking back at the guerrillas."

Then-Armed Forces Commander Manuel Bonett, like his predecessor, Harold Bedoya, had demonstrated "little inclination to combat paramilitary groups," according to another CIA report.

The information obtained by the Times last week suggests that the CIA also has serious doubts about whether Colombia's current army commander has the resolve to sever paramilitary ties. The allegations link General Montoya to Diego Murillo, the former leader of a vicious paramilitary group based in Medellín. Murillo currently sits in a Colombian jail, while the government mulls his extradition to the United States on drug charges.

The Cost of Doing Business

"Funding a terrorist organization can never be treated as a cost of doing business," said US Attorney Jeffrey Taylor in a press release about the Chiquita case. But while the Justice Department deserves some credit for pursuing the company's ties to the paras, the result is unlikely to have much impact on the way business is done in Colombia.

With last week's plea, Chiquita has received an even better deal than the AUC is getting under President Uribe's "Justice and Peace" program.

Critics deride "Justice and Peace" as an "amnesty" scheme designed specifically for Colombia's paramilitary armies. The plan calls on the AUC to disarm and demobilize its forces in return for dramatically reduced criminal penalties. Paramilitary leaders who agree to make full confessions and nominal reparations payments to the thousands of victims of the group's ghastly reign of terror are guaranteed light sentences under the program.

But despite the new evidence, the process is unlikely to uncover much about Montoya's paramilitary sympathies, or the military's Convivir networks. The government commission established to adjudicate the truth and reparations process is not specifically authorized to investigate the Colombian state, only "illegal armed groups."

It does seem likely that the CIA disclosure will strain relations with the Colombian military. As head of the Colombian army, General Montoya wields tremendous influence, and the United States needs his support for its counternarcotics programs and other priorities. Montoya's fate may be more closely tied to decisions made by a Democrat-controlled US Congress than by the Colombian justice system.

The Chiquita case provides one additional twist. Lauded in recent years for the unprecedented number of narco-trafficking suspects it has handed over to the United States, the Colombian government has now turned the extradition issue on its head, putting the US government in the delicate position of responding to Colombia's request for the extradition of Chiquita executives. This case will surely be one to watch, as the Colombian government relishes its chance to divert attention away from its own paramilitary problem.

But if history is any guide, the Chiquita execs have little to fear. Impunity is far more frequently the rule than the exception in Colombia. And for the time being at least, coming to some sort of modus vivendi with paramilitaries is likely to remain the "cost of doing business" in Colombia.

Chiquita Brands seeks dismissal paramilitary trial

Chiquita Brands International asked a judge Friday to dismiss lawsuits claiming the banana company paid Colombian paramilitary groups that killed hundreds or even thousands of people.

Lawyers for Chiquita insisted that the money it paid over a seven-year period to the United Self-Defense Forces of Colombia had no direct connection to massacres, kidnappings, assassinations and acts of intimidation committed by the group in banana-growing regions.

"There are no allegations that Chiquita was directly involved in any of these incidents," said Gregg Levy, an attorney for Cincinnati-based Chiquita.

The company acknowledges a subsidiary had paid the right-wing paramilitary group — known by its Spanish acronym AUC — and another group. But its lawyers contend the company was essentially extorted by the groups that controlled areas where its bananas are grown.

But lawyers for the Colombian plaintiffs claim in the lawsuits that Chiquita should be held liable for billions of dollars in wrongful death damages, alleging it paid both the AUC and the left-wing Revolutionary Armed Forces of Colombia, or FARC. The U.S. lists both as terrorist groups.

"The AUC was engaging in murder, torture, forced disappearances and destruction of these communities," said Terry Collingsworth, representing family members of about 173 people who died. "Everybody knew this. Chiquita knew it."

The lawsuits claim Chiquita should be held liable for allegedly providing material support to the AUC in the form of cash, weapons such as AK-47s, military supplies and even access to its banana ports for cocaine trafficking.

In return, lawyers for the hundreds of Colombian plaintiffs claim, the AUC used violence to drive out or kill Colombian labor leaders, attack rival left-wing FARC guerrillas and their sympathizers, and essentially become rulers of a region encompassing some 200 Chiquita banana farms.

The lawsuits were filed around the country and consolidated in West Palm Beach before U.S. District Judge Kenneth A. Marra, who held a hearing Friday on the company's motions to dismiss.

Marra is expected to issue a written ruling later in cases that collectively could amount to the largest wrongful death claims in U.S. history, according to attorneys involved. There was no timetable for Marra to rule.

One claim on behalf of more than 600 people identified only as "Juan Does and Juana Does" is seeking $20 million for each plaintiff, or more than $13 billion. Another lawsuit seeks class-action status, which could amount to tens of thousands of plaintiffs and possibly higher damage amounts if successful.

Collingsworth said the AUC's actions pacified the region, claiming that improved Chiquita's profits from Colombia and forced out any smaller competitors.

Chiquita, he said, "knew their support was accomplishing these objectives," he said.

The lawsuits were filed after Chiquita previously acknowledged making payments to the AUC. The company paid a $25 million fine.

But Chiquita denies responsibility for killings by the Colombian groups. Through its Banadex subsidiary, Chiquita said it paid about $1.7 million from 1997 to 2004 to the AUC.

Chiquita, which sold Banadex in 2004, contends that it was forced to pay both the AUC and FARC as a form of extortion and that the company had no control over violent acts by those groups. The two paramilitary groups have fought for decades in Colombia's bloody civil war, and Levy questioned whether the AUC was engaged in "terrorism" in the legal sense.

"There is considerable dispute among the nations of the world about terrorism. There are disputes about the definition of terrorism," Levy said.

The lawsuits were brought under the Alien Tort Statute, adopted in 1789 in part to deal with piracy claims. It allows non-U.S. citizens to make claims in U.S. courts for acts that violate international law.

Super Criminals

Chiquita Lauded for Human Rights Abuses

By DAN KOVALIK

In its most recent edition, the magazine, “Super Lawyers,” gave its cover story to the General Counsel of Chiquita Brands International, praising him for navigating the complex and difficult waters of Colombia. What it failed to mention is the trail of tears in Latin America left behind by Chiquita (formerly United Fruit, the architect of the 1954 coup in Guatemala as well as the 1928 massacre of striking banana workers in Cienaga, Colombia memorialized in One Hundred Years of Solitude). The following letter, by union labor lawyer, Dan Kovalik highlights the contradictions in the applause given to Chiquita. We note that, just after this letter was written, Chiquita also received (quite ironically) a “sustainability award” for its business abroad.

Re: Super Criminals

Dear Mr. White,

I just had the unfortunate experience of reading the cover story of your recent publication, "Super Lawyers," which lauded the atrocities of Chiquita (formerly, United Fruit) -- a company with a laundry list of atrocities to its name, to be sure.

Your publication, which purports to highlight "not just the 'Usual Suspects,'" actually did focus on one of the "Usual Suspects" for war crimes in this issue. In this particular issue, you chose to applaud the General Counsel of Chiquita for what he claimed to be Chiquita's "extra-difficult decisions to save lives" by paying murderous paramilitaries over $1.7 million over a 7-year period. Nothing is said of the lives lost due to these payments, nor is there mention of the cache of arms provided to the paramilitaries by Chiquita's Colombian subsidiary (another count Chiquita pled guilty to).

According to Colombia's Attorney General, Mario Iguaran, Chiquita's payments to the paramilitaries were "not paid for protection, but rather, for blood; for the pacification of the Uruba banana region." Iguaran, hardly a liberal, having been appointed by President Alvaro Uribe, estimates that around 4,000 civilians were killed as a result of the assistance Chiquita gave to the paramilitaries. Moreover, Iguaran has opined that the very phenomenon of parmilitarism which has gripped Colombia for years and which has led to countless murders, rapes and other atrocities, would not have been possible without this assistance by companies like Chiquita.

Yet, notwithstanding these facts, you chose to give Chiquita's General Counsel your cover story to spew his apologies for his company's support for war crimes. Of course, I should not be surprised, the law, after all, being an instrument created and maintained to protect the rich and strong from the poor and oppressed. I might just suggest that, to keep up the facade of a justice system blind to the pocketbook of the parties coming before it, you might not want to be so obvious in your publication in highlighting the legal profession as a guardian of those who amass profit through acts of massive violence.

I guess Bob Dylan said it best when he wrote, "All the criminals in their suits and their ties, are free to drink martinis and watch the sun rise . . . ."

I could end my note here, but a bit more is worth saying. Thus, even if we take Chiquita and Mr. Thompson at their word, their conduct hardly warrants congratulations. First, even by their own admissions to the Justice Department and to your magazine, it allegedly took them over 2 years to realize that the paramilitaries they were paying and providing arms to were designated by the U.S. State Department as "terrorists." Is this a mark of great lawyering? Most of us would be fired for taking so long to realize our client was engaged in such a high crime. Indeed, what you call "super lawyering" would simply be called "malpractice" by most reasonable observers. And, even if they were paying "protection" to these killers to grow and profit from bananas as they claim, is that also a reason for praise? The Justice Department, which certainly let these folks off quite easily (they should all be in jail), certainly didn't think this excused them from punishment.

I will end this by asking that you please refrain from ever sending me your publication again. You should be ashamed of yourself and your magazine. But, of course, we live in a world largely without shame, where petty criminals spend years in jail and the big criminals rule the world, thanks to the law you claim to be so dedicated to.

Sincerely,
Dan Kovalik

23-01-2010 om 23:33 geschreven door Vorser-Raadgever  

23-01-2010 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

Today, the Paris Club -- an informal group of finance officials from the 19 richest nations, who push for low-income country debt restructuring and relief -- officially called for the cancellation of Haiti's debt.

Earthquake aside, such a prominent call for debt relief for the Caribbean nation is overdue. Haiti is a very poor country. It is also a very indebted one, part of a legacy extending back to the 1820s. Then, France required the former slave colony to pay something like $20 billion in today's dollars for its freedom. The country has struggled ever since, with former dictator Jean-Claude Duvalier raiding the country's accounts and amplifying what it owes.

The debt hurts Haiti, horribly. As of last year, Haiti was paying $50 million a year just to service its debt, not even to pay down the principal. It owed hundreds of millions -- more than a quarter of its GDP.

Last summer, two groups moved to cancel Haiti's debts given improved governance and economic growth under President Rene Preval. In June, an International Monetary Fund program, the Highly Indebted Poor Countries (HIPC) initiative, announced the forgiveness of $1.2 billion of Haiti's $1.9 billion in debt. A month later, the Paris Club followed suit, cancelling $214 million further, with Canada, Belgium, Denmark, France, Germany, Italy, the Netherlands, Spain, Britain, and the United States forgiving what Haiti owed them.

That still left the country -- which has a GDP per capita of around $1,300, the same as Bangladesh -- more than $700 million in the red. Experts have estimated that the earthquake -- which killed an estimated 50,000 and leveled the population, government, and business center of Port-au-Prince -- has wiped away at least 15 percent of Haiti's GDP.

France, under Finance Minister Christine Lagarde, who heads the Paris Club, has led the push for other governments and entities to make Haiti debt-free. This means speeding up the cancellation of Haiti's debts, a process which can take years even when countries and banks have committed to clearing the books. More importantly, it means convincing Haiti's main creditors -- the Inter-American Development Bank (IADB) and the governments of Taiwan and Venezuela -- to forgive it.

Haiti owes Venezuela around $167 million and Taiwan $91 million. Ma Ying-jeou, the president of Taiwan, today signaled that the country will forgive the debt. "I have already asked the foreign ministry to conduct the necessary reviews to help Haiti to pass through this difficult time," he said. Thus far, President Hugo Chavez has not addressed the question.

The IADB forgave $511 million in debt last year, still leaving Haiti owing it more than $440 million. The bank this week approved $128 million in grants -- and the board of governors is convening to discuss further debt cancellations.

JEWEL SAMAD/AFP/Getty Images

22-01-2010 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

21-01-2010 om 21:59 geschreven door Vorser-Raadgever  

Politie schiet overvaller neer in Laken

• donderdag 21 januari 2010
• Bron: eigen berichtgeving, belga
• Auteur: yb, llo

LAKEN - Bij een overval op een Lidl-warenhuis in de Brusselse gemeente Sint-Jans-Molenbeek is het donderdagnamiddag tot een schietpartij gekomen tussen een overvaller en de politie. Dat meldt het Brusselse parket. De overvaller is daarbij om het leven gekomen.

The following table is a comparison (estimates) of the new GM and the old GM:

Saturday, December 12, 2009

Toyota threatens 50,000 California jobs

For 25 years, NUMMI workers have made award-winning, high-quality cars and pickup trucks for Toyota. While the economic crisis has affected the auto industry worldwide, Toyota has never closed a factory or laid off a single full-time worker in Japan. Toyota apparently feels American workers are more expendable.

The closure of NUMMI will have a devastating impact on California’s already ailing economy and on every California family. At stake are the jobs of 4,500 auto workers and 50,000 supplier and support workers at more than 1,000 businesses throughout the state. Job losses of this magnitude will have a crippling effect on small businesses in many communities and drastically reduce tax revenue needed for roads, parks, schools, and other public services.

California is by far Toyota’s single biggest market for automobile sales in the United States. Californians, and in fact all Americans, have supported Toyota not only as consumers but also as taxpayers, financing the recent federal "cash for clunkers" program which benefited Toyota more than any other auto company. And now, Toyota has launched a $1 billion marketing campaign to increase sales in California and the United States -- at the same time they are shipping our jobs away!

We have the power to insist Toyota honor its commitment to produce quality cars in California. Sign the petition and take the pledge not to purchase Toyota products if Toyota closes the NUMMI plant. By standing together, we can save 50,000 good-paying jobs.

TELL TOYOTA TO KEEP NUMMI OPEN!

Sign the petition today!

21-01-2010 om 21:43 geschreven door Vorser-Raadgever  

20-01-2010 om 22:37 geschreven door Vorser-Raadgever  

When the entertainers of the right aren't declaring their disgust with President Obama for groveling before foreign potentates, they're pretending to fear him as a left-wing thug, an exemplar of what they call "the Chicago way." As imagined by the right, the men in the West Wing are like a demonic cross between the antiwar demonstrators who gathered in Grant Park in 1968 and the Chicago cops who cracked their hippie skulls. Tremble, men of commerce, before this infernal combination.

Myths like this are fun to invent. The problem, as ever, is reality.

Consider one of the actual news stories to emerge from Chicago of late: The city's decision to privatize its parking meters. Thanks to a deal finalized in 2008, Chicago's parking meters will be operated for the next 75 years by a group of investors put together by Morgan Stanley, including the sovereign wealth fund of Abu Dhabi.

View Full Image

Getty Images

Chicago Mayor Richard Daley

As it happens, Chicago is the nation's leader in municipal privatization efforts. That's right: The city that conservatives portray as the citadel of the power-grabbing, government-growing left has been selling itself off in pieces for years. It signed a 99-year lease for the Chicago Skyway, a toll road in the city's South Side, back in 2005. It did the same for its big downtown parking garages in 2006. Last year, it approved a deal to privatize Midway Airport; fortunately, the arrangements fell through.

The city's longtime mayor, Richard M. Daley, is such a keen enthusiast of privatization that he has promoted it as the budget solution for every government in the land. "If they start leasing public assets—every city, every county, every state and the federal government—you would not have to raise any taxes whatsoever," Mr. Daley told the Chicago Sun-Times in January. "You would have more infrastructure money that way than any other way in the nation."

Selling public property is the true Chicago way. Had Mr. Obama not been elected president, the nation's business journals would be falling over one another to praise his city for its daring, market-friendly innovations.

And if they chose, they would also find just as much to criticize in Mayor Daley's real-life privatization spree as they do in the brutality that they imagine President Obama shows his opponents.

The details of the parking meter deal, for example, were negotiated by the Daley administration with almost no public scrutiny. When it came time to approve the billion-dollar arrangement, the city council got exactly two days. It was a farce. According to a report issued by Chicago's inspector general, "No financial analysis was provided of the value of the parking-meter system to the City if it retained the system, since no such analysis had been done. . . . There was no public comment; no testimony from critics or experts; no presentation of recent studies" on privatization elsewhere.

It was not until months later that Chicagoans discovered what a lousy deal it was. The inspector general's report estimates that the private investors paid a little more than half the amount that the system would have generated had the city held onto the meters itself.

One alderman, described at length in the Chicago Reader last May, figures that the parking system might be worth four times what the investors paid. "The taxpayers had been hosed," the Reader concluded.

Meanwhile, the cost of parking increased dramatically, as the new parking-meter proprietor sought to maximize its return. Meters broke down from the unaccustomed load of quarters. Tickets were handed out with abandon. Chicagoans were furious.

What they eventually learned is that they had handed over a component of self-governance to a private company that is, by definition, unconcerned with the public interest. Chicago police will still hand out parking tickets; the state of Illinois will still suspend drivers' licenses; but for the next 75 years all of it will be done to ensure that citizens render proper tribute to Wall Street.

And now comes the inevitable denouement. Last week, the Chicago City Council voted to plug a hole in its 2010 budget using funds remaining from the billion-dollar parking-meter haul, despite earlier plans to invest the money for the long term. Almost all of it will be gone by the end of next year.

It may not fit the myth, but that's the real Chicago way. Sell off public property without public scrutiny. Prohibit public input on an essential public service. Rationalize the whole thing, as Mr. Daley's administration has done, by insisting that government can't run such things as well as the private sector can.

And then, when the money runs out, privatize something else: The water supply, maybe. The sewer system. An airport or two.

Why not privatize a U.S. Senate seat, too? Just imagine what Abu Dhabi would pay for that.

Write to thomas@wsj.com.

20-01-2010 om 22:16 geschreven door Vorser-Raadgever  

19-01-2010 om 22:45 geschreven door Vorser-Raadgever  

Gemeenten niet zo happig op Elia

• dinsdag 19 januari 2010
• 
  
• Auteur: (pse)

BRUSSEL - Als Electrabel zijn aandelenpakket in het hoogspanningsbedrijf Elia verkoopt, dan is het niet zo vanzelfsprekend dat de gemeenten daarvoor ook geld op tafel leggen. Ook al beschikken ze over een voorkooprecht.

19-01-2010 om 22:04 geschreven door Vorser-Raadgever  

18-01-2010 om 23:55 geschreven door Vorser-Raadgever  

18-01-2010 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

http://online.wsj.com/article/BT-CO-20100114-709300.html

By Carol Dean, Eyk Henning, Jan Hromadko

Of DOW JONES NEWSWIRES

FRANKFURT (Dow Jones)--Belgian power grid operator Elia System Operator SA (ELI.BT) is the preferred bidder in the sale of Vattenfall Europe AG's (VTT-XE) German power transmission network despite a rival consortium increasing its offer for the assets, said people familiar with the situation Thursday.

The rival consortium, comprising Goldman Sachs Group Inc. (GS), Allianz SE (ALV.XE) and Deutsche Bank AG's (DB) infrastructure fund RREEF, increased its offer for the German power transmission network to around EUR800 million last year, said two people familiar with the matter.

One of the persons said the consortium had previously offered more than EUR500 million.

The bidders are now hopeful that the transaction will be completed in the first quarter of 2010, the person added.

The consortium is competing against Belgian power grid operator Elia, which Wednesday confirmed that it is in talks to acquire a controlling stake in the 9,700- kilometer, ultra-high voltage power grid, which Vattenfall put on the block in summer 2008.

Elia's offer for the Vattenfall grid was higher than EUR650 million reported earlier Thursday by news agency Reuters, one person said but declined to give further details.

Vattenfall Europe, Elia and the financial consortium declined to comment on the matter.

Earlier Thursday, credit rating agency Standard & Poor's Ratings Services said it placed Elia on CreditWatch with negative implications for its 'A-' long-term corporate credit rating.

S&P said "an acquisition, if completed, could materially weaken Elia's business and financial risk profiles to a level no longer commensurate with an 'A-' rating", as the current ratings assumed no merger and acquisition risk.

"The fact that the company is considering such a bid is...a departure from its current strategy," S&P said in a written statement.

Vattenfall Europe--a fully-owned unit of Swedish state-controlled Vattenfall AB--said in November that it had reopened the bidding process for its power transmission grid after failing to agree on key issues with the financial consortium with which it was in exclusive talks.

When Vattenfall broadened the sale to other bidders, the company said the key issues it had failed to agree on in the exclusive talks with the consortium included the purchase price.

Vattenfall's decision to reopen the talks to other potential suitors came after people familiar with the matter said the company had largely completed the sale to the financial consortium.

Shortly after that, however, E.ON AG (EOAN.XE) agreed to sell its German power transmission grid to Dutch network operator TenneT TSO BV for EUR1.1 billion.

Stretching around 9,700 kilometers from the Danish border in the north to the Alps in the south, E.ON's grid is only slightly larger than that of Vattenfall. Still, E.ON managed to achieve a much better purchase price than the roughly EUR500 million that the financial consortium is understood to have originally bid.

-By Carol Dean, Eyk Henning and Jan Hromadko, Dow Jones Newswires; +49 69 29 725 503; jan.hromadko@dowjones.com

17-01-2010 om 19:07 geschreven door Vorser-Raadgever  

Elia uit op controlerende participatie in hoogspanningsnet Vattenfall

• woensdag 13 januari 2010
• Bron: BELGA
• Auteur: wle

BRUSSEL - Elia, de beheerder van het hoogspanningsnet in ons land, heeft woensdagochtend bevestigd dat het onderhandelingen voert met Vattenfall om een controlerende participatie te verwerven in diens netwerk in Duitsland. Dinsdag waren er geruchten in buitenlandse media, maar Elia wou daar toen geen commentaar op geven.

Overname stroomnet Eon door Tennet rond

10-11-2009 | Gepubliceerd 12:29

Overname hoogspanningsnet E.ON door TenneT

Kamerbrief | 10-11-2009 | Actueel

Aan de voorzitter van de Tweede Kamer
Postbus 20018
2500 EA DEN HAAG

Ons kenmerk: FIN/2009/1589 M

Betreft: Overname hoogspanningsnet E.ON door TenneT

Geachte voorzitter,

Graag informeer ik u, mede namens de Minister van Economische Zaken, dat ik als aandeelhouder in TenneT Holding (“TenneT”) na uitgebreid onderzoek en overleg heb besloten TenneT toe te staan een bindend bod uit te brengen op het transportnet van E.ON (“Transpower”). Dit bod is door E.ON geaccepteerd. De overname sluit aan bij de kabinetsambities en de publieke belangen ten aanzien van het energiebeleid en levert aanzienlijke maatschappelijke baten op in de vorm van geharmoniseerde elektriciteitsprijzen tussen Nederland en Duitsland en lagere kosten voor balanshandhaving. Bovendien is sprake van een overtuigende en financieel gezonde propositie.

De Nederlandse markt voor elektriciteit raakt steeds meer verweven met de Noordwest-Europese markt. Met name voor Nederland, met een geliberaliseerde energiemarkt en onafhankelijk netbeheer is een volledige en onbelemmerde toegang tot de Europese elektriciteitsmarkt van groot belang. Fysiek is Nederland reeds verbonden met de Duitse elektriciteitsmarkt. Echter, er is nog geen sprake van volledige koppeling van markten: de handelssystemen voor elektriciteit zijn nog niet geïntegreerd.

De overname van Transpower draagt bij aan de versterking en de doelmatigheid van de elektriciteitsmarkt in Nederland. Koppeling van de markt komt door de overname versneld tot stand komt en leidt tot een versnelling van prijsconvergentie. Dit heeft, gelet op het gemiddelde hogere niveau van stroomprijzen in Nederland, een positief effect voor afnemers. Door de overname is TenneT in staat om de twee verschillende netten optimaal op elkaar aan te laten sluiten en investeringen op elkaar af te stemmen. Hierdoor zal bijvoorbeeld de fluctuatie van het aanbod van windenergie beter kunnen worden opgevangen. Een groter netwerk leidt bovendien tot een efficiëntere balanshandhaving in Nederland, hetgeen een belangrijke taak is van TenneT als netbeheerder. Hoewel synergievoordelen niet de voornaamste voorwaarden zijn geweest van het positieve besluit, zal de overname leiden tot kostenverlagingen, met name aan de inkoopkant voor investeringen. De maatschappelijke baten van deze strategische voordelen zijn berekend op EUR 0,9 tot 1,5 miljard. De maatschappelijke baten hebben een belangrijke rol gespeeld in de besluitvorming.

Naast de strategische voordelen die de overname biedt, is de financiële propositie overtuigend bevonden. Als een van de Duitse TSO’s[1] is Transpower net als in Nederland onderworpen aan regulering. De rendementen die gemaakt kunnen worden zijn daardoor beperkt maar stabiel. Het risico dat gemoeid is met de inkomsten is vergelijkbaar met de risico’s die TenneT loopt ten aanzien van de Nederlandse beheersactiviteiten en wordt acceptabel geacht.

De overnameprijs die TenneT betaalt voor de onderneming bedraagt EUR 885 miljoen. Deze waarde ligt significant onder de waarde van de zogenaamde regulated asset base[2] en is door de externe adviseur van de Staat beoordeeld als een goede prijs, die duurzame rendementen waarborgt. Evenals bij de beoordeling van de strategische ratio heeft de Staat ook hierover onafhankelijk advies ingewonnen.

De overname wordt gefinancierd door vreemd vermogen aan te trekken op het niveau van TenneT en door inzet van eigen vermogen van de Stichting Beheer Doelgelden. Deze Stichting is gelieerd aan TenneT, maar voert een aparte boekhouding. De achtergrond hiervan is gelegen in de Elektriciteitswet. Ten behoeve van deze Stichting heeft de Staat een garantie verleend. Deze Stichting mag zijn gelden namelijk uitsluitend risicovrij beleggen. De maatschappelijke baten van deze overname rechtvaardigen het afgeven van de garantie voor deze overname. De garantieverplichting zal in de Tweede suppletoire begroting van het Ministerie van Financiën worden verwerkt evenals de garantiepremies. De garantie wordt marktconform beprijsd. Graag verwijs ik voor meer informatie over de te verlenen garantie door de Staat naar mijn brief van 16 oktober jl. (28165, nr. 102). Deze brief is in eerste instantie als vertrouwelijk verstuurd vanwege de beursnotering van E.ON. Met de bekendmaking van deze transactie kan de brief ook openbaar worden.

Na de overname zullen de Duitse activiteiten worden ondergebracht in een dochter van TenneT Holding, evenals nu al het geval is voor TenneT TSO Nederland. Hierbij geldt dat de Staat als aandeelhouder dezelfde mate van zeggenschap zal krijgen in de Duitse activiteiten als deze nu heeft in TenneT TSO Nederland. Uiteraard heb ik mij vergewist van het feit dat de Nederlandse activiteiten van TenneT Holding op het gebied van netbeheer (TenneT TSO Nederland) geenszins (negatief) beïnvloed kunnen worden door de Duitse activiteiten. TenneT TSO Nederland is strikt afgebakend: de eigendommen en belangen zijn juridisch en financieel gescheiden van de overige activiteiten van TenneT Holding. Deze situatie bestond al voor de
overname en vloeit voort uit paragraaf 5 van de Elektriciteitswet 1998. Doel van deze wettelijke regeling is te voorkomen dat niet-gereguleerde activiteiten van TenneT Holding invloed hebben op TenneT TSO Nederland. Bovendien zal de overname geen impact hebben op de Nederlandse tarieven voor elektriciteitstransport; de kosten die gemoeid zijn met de overname kunnen niet verrekend worden in de tarieven. Deze investering wordt terugverdiend uit de inkomsten uit het Duitse elektriciteitsnet.

Ik zal samen met de minister van Economische Zaken de uitwerking en de resultaten van de overname nauwlettend volgen. Ik heb daartoe TenneT verzocht ons periodiek informatie te doen toekomen over de beschreven samenwerking.

Mede namens de Minister van Economische Zaken,

De Minister van Financiën,

Wouter Bos

[1] Transmission System Operator.
[2] Dit betreft de regulatorische waarde van het netwerk.

Eerst en vooral wensen we dus toch op te merken dat de Nederlandse Staat hier inspraak heeft gekregen in een buitenlandse overname door haar eigen nationale netbeheerder en bovendien ook zeggenschap heeft zowel bij het Nederlandse gedeelte als in het overgenomen Duitse gedeelte en dat er een duidelijke opsplitsing komt van beide activiteiten. Dit is natuurlijk niet meer dan normaal aangezien de Nederlandse Staat de enige aandeelhouder is van Tennet...

Wat zegt Tennet zelf?

Tennet maakt de dienst uit in Europa

door Chris van Alem. woensdag 11 november 2009 | 07:26 | Laatst bijgewerkt op: donderdag 12 november 2009 | 00:30

Tekstgrootte

Netwerkbeheerder TenneT heeft een belangrijke stap gezet op weg naar een landelijk hoogspanningsnet. ANP Photo

De miljarden die Tennet investeert in het Duitse en Nederlandse stroomnet, komen niet voor rekening van de Nederlandse consument. "De tarieven worden door de afzonderlijke toezichthouders in Nederland en Duitsland vastgesteld.

16-01-2010 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

15-01-2010 om 21:55 geschreven door Vorser-Raadgever  

International Community

Petritsch extends mandate of the Hercegovacka Banka Provisional Administrator

The High Representative, Wolfgang Petritsch, on Thursday issued a Decision extending the mandate of the Provisional Administrator of Hercegovacka Banka with regard to the blocking of the deposits and investments in the Bank beyond the period of one year. (All Sarajevo dailies and Banja Luka Nezavisne Novine carried the Press Release on Saturday)

PDHR Hays says the Hercegovacka Banka founders intended to make an autonomous region under Croat control

Saturday’s Dnevni Avaz reports that Principal Deputy High Representative Donald Hayssaid on Friday at a press conference in Mostar that the final goal of the founders of the Hercegovacka Banka had been to make Herzegovina an autonomous region, i.e. to put it under Croat control. Hays said that the founders of the bank had wanted to control the community and then take taxes from it. He added that Hercegovacka Banka had been meant to become a kind of treasury for public funds. Although the bank was created to be commercial, it turned to be an institution that was fulfilling political goals of individuals, Hays said. According to the Radio Mostar East, Provisional Administrator of the Bank Toby Robinsonsaid that, since the investigation into the bank’s operations was underway, new criminal charges were expected to be filled during summertime. Robinson stated that not only OHR but also depositors had lost confidence in Hercegovacka Banka. Based on about million documents and over 600,000 computer files, the investigation showed, said Robinson, that this was really a story on major criminal of a small group of people who had taken large credits never giving them back. Two thirds of credits were given to shareholders, members of the Steering board and connected associations, Robinson said. She added that people who had organized all this were still in possession of the money that belongs to 40,000 depositors. According to Dnevni Avaz, Robinson said that there were three resolutions for the Bank: rehabilitation, selling or liquidation.

Saturday’s Dnevni Avaz declares Toby Robinson as the Person of the Day

Saturday’s Dnevni Avaz declared Hercegovacka Banka Provisional Administrator Toby Robinson Person of the Day in light of the extension of her mandate for another year. According to the newspaper, Robinson has been given more time to resolve the situation in once the largest financial institution in Herzegovina caused by more than suspicious transactions.

Petritsch not excluding possibility he will appear as a witness before The Hague Tribunal in trial of Milosevic

Ante Jelavić is a Croat politician and former Chairman of the Presidency of Bosnia and Herzegovina.

Jelavić was born in 1963 in Podprolog, a village near Vrgorac, Croatia, then Yugoslavia, and was elected to the post as a candidate of the Croatian Democratic Union of Bosnia and Herzegovina.

Ante Jelavić served as Chairman of the Presidency from June 15, 1999, to February 14, 2000. He was removed from his position on the three-member Presidency of Bosnia and Herzegovina by decision of the High Representative, Wolfgang Petritsch, in March 2001. Petritsch justified his decision by observing that Jelavić had "directly violated the constitutional order of the Federation of Bosnia and Herzegovina and of Bosnia and Herzegovina"; in particular he cited Jelavić's leading role in the 'Croat National Assembly' rally in Mostar of March 3, 2001, calling for a separate governing entity for Bosnian Croats.^[1]

On January 22, 2004, Jelavić was arrested in his home in Mostar, on charges of corruption.

On November 4, 2005, the Court of Bosnia and Herzegovina in Sarajevo found Jelavić guilty of abuse of office, embezzlement of office, and lack of commitment in office. The findings of guilt related, in part, to the use of funds from the Federation of Bosnia and Herzegovina Ministry of Defence to purchase shares in banking and insurance firms Hercegovačka Banka and Herzegovina Osiguranje. Judge Malcolm Simmons presided,^[2] A sentence of ten years imprisonment was subsequently pronounced, although Jelavić was not present at the sentencing hearing and remained at large.

Dragan Barbarić, acting for Jelavić in his absence, initiated a successful appeal against the first instance verdict on the grounds that it lacked proper factual description of the offence and as such was in violation of criminal procedural law. The verdict revoked, the appeal panel, presided over by Judge Nedžad Popovac, has called for new proceedings in which evidence presented at the first trial will be re-presented and in which new evidence may be presented too.^[3]

hier vinden jullie het volledige vonnis...

15-01-2010 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

14-01-2010 om 21:09 geschreven door Vorser-Raadgever  

Bosnië en Herzegovina

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Bosna i Hercegovina Босна и Херцеговина
(Details) (Details)
Basisgegevens
Officiële landstaal	Bosnisch, Servisch, Kroatisch
Hoofdstad	Sarajevo
Regeringsvorm	Federale republiek
Staatshoofd	President Željko Komšić - SDP
Religie	Moslims 40%, orthodox 31%, katholiek 15%, overige 14%[1]
Oppervlakte	51.197 km²[2] (-% water)
Inwoners	4.377.033 (1991)[3] 4.613.414 (2009)[4] (90,1/km² (2009))
Overige
Volkslied	Intermeco
Munteenheid	Bosnische convertibele mark (BAM)
UTC	+1 (zomer +2)
Nationale feestdag	25 november, Dag van de Republiek
Web | Code | Tel.	.ba | BiH | 387
Voorgaande staten
← 1992 (Bosnische Oorlog)
Topografie
Portaal Bosnië en Herzegovina
Portaal Landen & Volken

Bosnië en Herzegovina, bestaande uit de landstreken Bosnië en Herzegovina, is een republiek in het zuidoosten van Europa, die ontstaan is bij het uiteenvallen van het voormalige Joegoslavië (sinds 5 april 1992). De hoofdstad is Sarajevo. Het land grenst aan Kroatië, Servië en Montenegro; bij Neum heeft het circa 21 kilometer kustlijn met de Adriatische Zee.

De nationale munteenheid is de Bosnische Mark (Konvertibilna Marka), ofwel BAM ofwel KM. 1 KM is ongeveer 0,51 euro; de koers ligt vast.

 Onafhankelijkheid

Zie ook: Geschiedenis van Bosnië en Herzegovina

Bosnië en Herzegovina riep in april 1992 de onafhankelijkheid uit. Na het uitroepen van die onafhankelijkheid brak de Bosnische oorlog uit. De onafhankelijkheid was uitgeroepen door de regering van Bosnië en Herzegovina, nadat de meerderheid van de Bosnische bevolking voor de onafhankelijkheid koos tijdens het referendum van 1 maart 1992. Het merendeel van de Bosnische Serviërs was echter tegen de onafhankelijkheid. Het leger van de Bosnische Serviërs, onder leiding van generaal Ratko Mladić, omsingelde in het voorjaar van 1992 de Bosnische hoofdstad Sarajevo. De politieke leider van de Bosnische Serviërs, Radovan Karadžić, kwam op 12 mei 1992 met het plan om Bosnische volkeren fysiek te scheiden. Al in 1992 werden tientallen Bosnische steden en dorpen aangevallen en vervolgens geplunderd en de niet-Servische bevolking uitgemoord, opgesloten in gevangenkampen of verdreven. De meeste massamoorden vonden plaats in Foča, Sarajevo, Visegrád, Zvornik, Prijedor, Kozarac, Vlasenica, Bratunac, Sanski Most en Srebrenica, waar in 1995 ruim acht duizend mensen zijn vermoord. Na internationaal ingrijpen in 1995 eindigde de Bosnische oorlog met het verdrag van Dayton. Sindsdien is het land verdeeld in twee entiteiten: De Federatie van Bosnië en Herzegovina (Federacija Bosna i Hercegovina), en de Servische entiteit: de Servische Republiek (Republika Srpska). In deze laatste is Banja Luka de belangrijkste stad, grondwettelijk is Sarajevo de hoofdstad. Naast de voornoemde twee deelrepublieken is er het Federaal District Brčko.

Rustig is het niet geworden op de Balkan, maar Bosnië en Herzegovina verdween wel uit het nieuws. Totdat Radovan Karadžić, werd opgepakt in juli 2008. Geholpen door deze actuele gebeurtenis zocht de Britse diplomaat en politicus Paddy Ashdown - voormalig Hoge Vertegenwoordiger van de internationale gemeenschap in Bosnië-Herzegovina - het nieuws. In The Observer meldde Ashdown dat Bosnië en Herzegovina op het punt stond om in te storten ^[5]. Ashdown meldde dat de Serviërs bezig zouden zijn met het opbouwen van een eigen staatsstructuur. De premier Milorad Dodik stuurde eerder een afvaardiging naar Montenegro om te onderzoeken hoe dat land zich in 2006 afscheidde. De Serviërs zouden streven naar een onafhankelijke Republika Srpska. Volgens Ashdown heeft de Europese Unie zich in de jaren '90 te snel teruggetrokken uit Bosnië.

 Bestuurlijke indeling

Zie Bestuurlijke indeling van Bosnië en Herzegovina voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Het Verdrag van Dayton deelt Bosnië en Herzegovina administratief op in twee entiteiten, namelijk de Bosniak-Kroatische Federatie (51%) en de Servische Republiek (49%). Daarnaast is er nog een federaal district, genaamd Brčko, dat tot beide entiteiten behoort.

De Bosniak-Kroatische Federatie en de Servische Republiek zijn weer onderverdeeld in respectievelijk 10 kantons en 7 regio's. De kantons en regio's zijn op hun beurt weer onderverdeeld in gemeentes.

 Bevolking

De staatsburgers van Bosnië en Herzegovina worden Bosniërs genoemd. De grootste etnische groepen in het land zijn de Bosniakken, de Serviërs en de Kroaten. Daarnaast zijn er kleine groepen Roma, Albanezen, Montenegrijnen, Oekraïners, Duitsers en Joden.

 Taal

Bosnië en Herzegovina heeft drie officiële talen: Bosnisch, Servisch en het Kroatisch.

De naam "Bosnisch" is onder de meerderheid van Bosnische Kroaten en Bosnische Serviërs controversieel. Bosnische Kroaten spreken Kroatisch en beschouwen dit als hun moedertaal. Bosnische Serviërs zien het Servisch als hun officiële taal. Alleen de Bosniakken geven de voorkeur aan Bosnisch. Het Bosnisch wordt gezien als een "aparte" Zuidslavische taal met Turkse en Arabische leenwoorden en wordt in het huidige Bosnië en Herzegovina samen met de andere twee talen als de nationale standaardtaal gezien. Het staat vast dat tot in de 19e eeuw de Bosnische bevolking Bosnisch sprak en een eigen Bosnisch schrift kende, het Bosančica.

 Geografie

Het noorden is overwegend vlak, het middenwesten heuvelachtig. In het zuiden en oosten liggen de hoogste toppen, het hoogste punt is de Maglić (2386m) op de grens met Montenegro. Het land heeft veel bossen en ongerepte natuur.

In het westen zijn kanovaren en rafting op de rivieren Una en Sana erg populair. Verder onderbreekt Bosnië en Herzegovina in het zuiden bij de stad Neum de kustlijn van het buurland Kroatië, waardoor het een 20 km lange kust aan de Adriatische zee heeft.

 Steden

De hoofdstad van Bosnië en Herzegovina is Sarajevo. Andere grotere steden zijn Banja Luka, Bihać, Mostar, Tuzla en Zenica.

 Bezienswaardigheden

• Sarajevo met zijn Bas Carsija, cultuur en vele moskeeën.
• Sarajevo, Vrelo Bosna; een natuurpark. 'Het vondelpark van Sarajevo'.
• Oude deel van Mostar met de brug Stari Most boven de rivier de Neretva
• Pocitelj wordt ook wel het Turks dorp genoemd. Oud Turks dorpje met een enorm kasteel.
• Blagaj; bron van de rivier de Una.
• Travnik, stad van de vizieren uit het Ottomaanse tijdperk.
• Bedevaartsoord Međugorje, dat veel pelgrims trekt uit binnen-, maar vooral buitenland.

 Economie en geld

De economie van Bosnië en Herzegovina heeft het zwaar te verduren gehad tijdens de oorlog. Met name de industrie, waar het land (en het vroegere Joegoslavië) van afhankelijk was en is, is flink beschadigd geweest. Het land telt vele industrieën, waarvan vele te maken hebben met het delven van de ruim aanwezige delfstoffen (kolen, zink). Ook is er veel petrochemische industrie in het land. Daarnaast is er sprake van intensieve akkerbouw en veeteelt. Vanwege de ligging vindt de meeste handel plaats met de buurlanden Kroatië, Servië en Montenegro.

De lokale munteenheid is de Konvertibilna Marka. De ISO-code is de BAM, maar lokaal wordt deze afgekort tot KM. In overwegend Kroatische gebieden wordt de Kroatische Kuna ook geaccepteerd. De euro wordt wijdverbreid geaccepteerd. De koers van de KM is ongeveer 51 eurocent, terwijl een euro ongeveer 1,96 KM is.

 Politiek

 Politieke Partijen

• Communistenbond van Bosnië en Herzegovina
• Partij voor Democratische Actie
• Kroatische Democratische Unie

Bestuurlijke indeling van Bosnië en Herzegovina

Entiteiten van Bosnië en Herzegovina: Servische Republiek · Moslim-Kroatische Federatie Federale Districten van Bosnië en Herzegovina: Brčko Kantons van de Moslim-Kroatische Federatie: Bosnisch Podrinje · Centraal-Bosnië · Herzegovina-Neretva · Posavina · Kanton Sarajevo · Tuzla · Una-Sana · West-Bosnië · West-Herzegovina · Zenica-Doboj Regio's van de Servische Republiek: Banja Luka · Bijeljina · Doboj · Foča (Srbinje) · Oost-Sarajevo (Sokelac) · Trebinje · Vlasenica

NATO troops raid bank to get evidence of Bosnian Croat separatists

Interview: Milan Sutalo, suspended spokesperson of the Hercegovacka Bank

We Do Not Fear Investigation; In Interview for Hrvatska Rijec Petritsch Only Offered New Untruths About Bank!

Hrvatska Rijec, Sarajevo, Federation Bosnia-Hercegovina, B-H, May 28, 2001

The results of the audit of the business dealings of the Hercegovacka Bank are expected by the public with a lot of interest, especially after several international community officials have announced that the audit would discover various criminal activities. Milan Sutalo, the spokesperson of the bank, however, disagrees. He was suspended together with other employees of the bank when the High Representative imposed an administrator earlier this year. It is interesting that Sutalo, a former editor of the news program on Erotel [Croat TV station banned by the Office of High Representative], has lost a job for the second time thanks to the decisions of the international community. In an interview for our magazine Sutalo explains his view of the raid of the Hercegovacka Bank. He and a group of other employees have for weeks been trying to convince the domestic and international public that the raid of the Hercegovacka Bank and the decision to impose a temporary administrator were illegal acts. They have set up a web site which is updated daily with fresh information, together with a selection of articles from the domestic and foreign press, including the recent interview of the American ambassador Thomas Miller for our magazine.

HRVATSKA RIJEC: In the last issue of our magazine High Representative of the International Community Wolfgang Petritsch said that the preliminary results of the investigation in the Hercegovacka Bank indicated that the situation had been even worse than expected? Would you care to comment and do you fear that the investigation will indeed prove that there were criminal activities in the bank?

SUTALO: With his statement Mr. Petritsch only demonstrates his consistency in trying to defame and slander the bank as in his unsuccessful attempt to destroy it by his statements for the media. When he and his collaborators failed in their attempt to undermine the bank in that manner, they used that campaign to win support in the public here and abroad, as well as the local and foreign political circles, for an illegal and violent act of breaking in, taking over by force, destroying and stealing information processing equipment, documentation and money from the Hercegovacka Bank.

I agree with Mr. Petritsch that there is a well-founded suspicion in the Hercegovacka Bank affair that a crime has been committed, the crime of bankocide, to my knowledge unprecedented in history of the human race. The situation is indeed worse than anyone could have expected. No one sane, including us in the bank, despite media speculations, expected that the OHR and Mr. Petritsch would take the course of action they took on April 6, and in the night between April 17 and 18, when the public both here and abroad could see for itself the horrific consequences of the tank audit of the Hercegovacka Bank.

Consequences of Petritsch's crime are felt today not only by the share holders and employees of the bank but also by 90,000 customers of the bank who have been denied access to their savings, their undeniable private property, by Petritsch. The consequences are also felt by thousands of companies that are on the verge of bankruptcy, as well as the Federation Bosnia-Hercegovina and Bosnia-Hercegovina herself.

Let me remind you that a month ago in an interview to Jutarnji List I stated that if the blockade of the Hercegovacka Bank was not lifted, the Federation Bosnia-Hercegovina would face bankruptcy. Today even the top officials, minister of finances Nikola Grabovac and member of BH Presidency Beriz Belkic, admit that.

However, the state is not facing bankruptcy because its money has been frozen in the Hercegovacka Bank but because Petritsch with his action had a catastrophic effect on the economy and thus did an extremely bad favor to the state.

Could you be more specific regarding whether the investigation will be able to prove that there were criminal activities in the bank?

We were not and are not afraid of any investigation or audit. If we were afraid we definitely would not have permitted the supervision of our business dealings by the Federation Bosnia-Hercegovina Banking Agency, whose auditors spent as many as 40 days in the bank, and after that visited bank to conduct post-audit controls. Ibrahim Polimac, the spokesperson of the Federation BH Banking Agency after the April 6 action clearly said on TV that all business dealings of the Hercegovacka Bank were legal, that not a single condition for the imposition of outside administration had been met, and that the Federation BH banking regulations and laws do not foresee a possibility that the OHR impose outside administration.

Therefore, when Mr. Petritsch says that the action was legal, he is again in direct collision with the law and the facts.

Let me remind you that the governor of the Central Bank of Bosnia-Hercegovina, Peter Nicol in his statement given to Jutarnje Novine said that the Hercegovacka Bank was an example of respect for the rules of internal monetary transfers, and the Federation Minister for Finance, Nikola Grabovac, confirmed that the Hercegovacka Bank had regularly met all its obligations with respect to the Federation BH budget.

Before April 6, the Hercegovacka Bank was also visited by special auditors of the OHR to whom, as well as to the OSCE mission, we gave all the requested data.

The Bank never refused to provide any auditor with any requested piece of information. Those who fear something try to avoid audits, and we publicly invited all the auditors, if they had any suspicions, to come to the bank. We expected auditors in business suits, and we got auditors in black balaclavas.

What is your interpretation of the reasons for the imposition of the temporary administration in the bank?

The goal of the operation was not an audit, but a blockade and destruction of the bank, and financial and economic punishment of the territories served by the bank, so that a particular political message and response to Croat inquiries into their rights in Bosnia-Hercegovina could be sent.

When force is illegally used or abused for such goals, the planners and organizers have no other recourse than to keep lying. Those who lie are prepared to do anything to hide the true goals and motivation for the action. After the analysis of Petritsch's statements one can easily identify the ideas behind the whole campaign against the bank.

You have frequently claimed so far that the action conducted by SFOR and the OHR could not be conducted anywhere in the west, since very weak evidence of alleged criminal activities was offered before the attack, and the Hercegovacka Bank is also a privately owned bank. However, the other side responded that activities such as redirection of 54 KM million of assistance sent from Croatia also would not be possible in the West, so that the appeals to legality are irrelevant?

If you give equal weight to facts and fabrications then that may be true. Mr. Petritsch, Mr. Racan and all the auditors who have spent time in the Hercegovacka Bank know very well that that infamous secret account does not exist. We do not have the so-called secret, i.e. code protected, accounts as all accounts in banks are secret and the banking business is based on that secrecy. Mr. Petritsch still claims that he has evidence about the existence of a secret HDZ account at which 54 KM million is deposited and another 50 secret sub-accounts used by the HVO. If that is true, why, for God's sake, does he not finally present that evidence to the public?! We would be overjoyed if some of our clients had so much cash on their accounts. We have about 90,000 individual account holders and also service accounts of 4,500 legal entities, such as companies and organizations, and our total deposits are at about 100KM million. You can imagine what we would do if we could get a client whose account would be equal to 50% of all other deposits.

We do not deny the need that even such an obvious fabrication be investigated, but question the manner in which all of that was done.

Namely, if there is a suspicion that a bank has violated any laws, then auditors and the financial police, normally people who do not carry weapons, come to the bank and request certain documentation and on the spot establish whether anyone of the bank's employees may have broken the law. If that is the case, then an investigation is initiated and it may result in indictments against one or more persons.

Another option is to approach the bank with a court warrant and demand access to the account of the client that is suspected of illegally acquiring the money on his account. The bank is obliged to provide access to that account and that is where its obligations end, as the investigation then continues against the client, rather than against the bank. Nowhere in the world can authorities impose outside administration that will conduct an audit, nor can an audit be conducted outside bank's premises and without involvement of the bank's employees and its management. The audit is always conducted in the bank and the auditor can only take from the bank's premises copies rather than original documents. If anyone takes original documentation from the bank, and every document is money, then audit is not your true goal. In that case, you have some other, hidden goals.

Why does eliminated management of the bank refuse to cooperate with temporary administrator Toby Robinson, which, according to her, is slowing down the return of money to clients?

Ms. Robinson is trying to place blame where there is none. First of all, she was illegally appointed for a temporary administrator. The decision of the High Representative suspended the management, shareholders and employees of the bank, and all our authority was conveyed to the temporary administrator. When I saw that decree I wondered how one person can replace 270 people, shareholders and management. That person must have supernatural powers. Secondly, how can we cooperate with her if we are suspended, without any reason thrown out on the street and left without right to work and existence? Without the withdrawal of the suspension we would be unable to cooperate with Ms. Robinson. However, there are also ethical reasons that, to me personally, do not allow to cooperate with the person who illegally usurped our rights, took over private property and conducted a tank audit of the bank. We never refused to cooperate with any audit, but we do not want to participate in the murder of our own bank.

Statements of Ms. Robinson that account holders are suffering because of our lack of cooperation are beyond fake concern and hypocrisy. I would like to remind her on this occasion that 90,000 customers did not open their accounts in the Hercegovacka Bank because of their trust in her, but because of their trust in us. All of them were able to withdraw their savings at any time, and that was the case until her boss, Mr. Petritsch, ordered the blockade of the bank. If it is true, as she claims, that only she can unblock the accounts, than what does she need us for? If her goal was to conduct an audit she would not have come to the bank with armed escort and take away computers and documentation.

One of the leading American information technology companies, whose experts were present during the first raid of the bank, was recruited for the analysis of the confiscated computers. What information do you have about the condition of the equipment after the raid, and what happened with the "lost" back-up tapes requested by temporary administrator Robinson?

We were a bank with the best information system and excellent information technology staff. That is one of the chief reasons for our success and our success in tenders for public revenue of the Federation BH, and the tender for the accounts servicing the treasury and other institutions of Bosnia-Hercegovina.

The equipment was in excellent condition and we serviced it properly. The participants in the OHR action destroyed and took away the back up computer, development computer, central computer, the computer of the Central bank of Bosnia-Hercegovina, which had been loaned, and we used it to conduct inter-bank transactions that must go through the Central Bank. 90 percent of desktop computers were also taken away. We do not know whether they did or did not lose those tapes. Essentially, we do not have the stuff they took away.

Even some western media (Newsweek, The Spectator, Sunday Telegraph and others) that criticized the raid on the bank stated in their articles that the Hercegovacka Bank was supposed to finance the Croatian autonomy and that that is the reason it was destroyed. What is your opinion about that?

Articles in those media helped us inform the world public about the facts and reveal the true goals of the action, one of which is the destruction of our bank. They tried to find any seemingly rational justification for that destructive operation and thus accepted something that appeared to make sense and was suggested in the statements and press releases of the international representatives in Bosnia-Hercegovina. However, that claim is nothing but a speculation regarding what would happen if something else happened first. It is the fact that the Croatian autonomy at the time of the raid did not exist as an institution. Therefore, it is impossible to finance something that does not exist. Secondly, one cannot accuse someone only on the basis of a guess that he may do something in the future.

Let us assume that the Croatian autonomy was established at some point. The Croatian autonomy would naturally have its institutions, laws and all legal entities and persons would have to decide whether they were willing to respect the regulations of the autonomy and fulfill their obligations with respect to the autonomy.

The regulations of the autonomy would apply to all the banks. In that case, all the banks would have to decide which set of regulations they were willing to disobey. In any case, they would violate either the regulations of the autonomy or the Federation BH. However, that would apply to all the banks. In that case the Hercegovacka Bank would have been forced to make its choice as well.

Secondly, any legal entity, even if it is a bank, cannot on its own finance an autonomy and its institutions. If we tried to do so we would have gone bankrupt in a few days. On the other hand, it cannot be denied that in our work we respected all the Federation regulations.

What are the former bank employees doing at this point? How many of them joined the recently formed trade union? What is going on with the Association of Shareholders? What have you done so far?

This interview, therefore a presentation of facts about the bank, is a part of our work outside the bank. We have been illegally, with weapons, evicted, thrown out on the street. We have been denied the right to work without any evidence of our culpability. We haven't been paid for more than two months and many of us are facing financial difficulties. We are trying to draw public attention through the work of our trade union. We gather daily, discuss our future actions and act independently of any institutions. Besides providing information for the local media and media abroad, we have established contacts with the most powerful international trade unions and are preparing a suit that we shall file with suitable international organizations. At the moment, our biggest problem is the lack of money, but we hope to get financial assistance as we have sent appeals for assistance to many addresses in the country and abroad.

A publication from Sarajevo has recently published data obviously provided by the Border Service or the customs about allegedly suspicious transfers of money from the Hercegovacka Bank to Croatia before the imposition of the temporary administration?

Yes, the daily Osloodjenje, which, unlike Dnevni Avaz and BHT, publishes our press releases and statements by the representatives of the bank, published the article under headline "They Transport Foreign Currency in Bags from Hercegovina Abroad". The goal of that propagandist article was to intimidate our customers and to urge them to hurry to withdraw their savings from the bank. That is one of the ways to destroy a bank. The result of such and similar articles, that have been published for months in many newspapers, was a significant outflow of money from our accounts. Despite that, we retained liquidity and stayed on our feet, thanks to skillful and professional management of our resources. When such and similar articles failed to produce the desired results, they reached for weapons. Then, the same article was used one more time, this time in the weekly Dani, in a somewhat longer version, as a justification for the raid of the bank.

However, the transfer of money is one of legal business transactions conducted by all banks, everywhere in the world. The money is transported to the bank's accounts abroad or sold as cash and all of this is perfectly legal, but the goal was to portray this as a robbery of the bank. Customs officers at the border who provided the data regarding when and which bank clerk transferred how much money at someone's request violated the law and should be prosecuted.

Banks everywhere in the world daily transport cash, not in bottles, but naturally in bags and if state officials were allowed to publish data about such transports in the media potential robbers would have an easy job. They would only need to read newspapers and they would know where to wait for the bank's vehicle, who would be in it and how much cash they could get in the robbery. The fact that we transported large amoun

14-01-2010 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

13-01-2010 om 23:04 geschreven door Vorser-Raadgever