Inhoud blog
  • De maasmarathon en “het kleine hapje”.
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Jürgen loopt
    Runnerke
    18-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De maasmarathon en “het kleine hapje”.

    De laatste maanden word ik vaak omringd door vreemdsoortige woorden en taalgebruik. 

    Wellicht heeft één en ander te maken met het feit dat er op dat moment een klein meisje aan mijn zijde staat. Twee jaar is ze intussen, mijn oogappeltje.

    Woorden als ‘komaan, nog een klein hapje’, hoor ik stereotiep door stembanden weerklinken wanneer het eten van bijzonder gezond voedsel eventjes niet zo vlot verloopt…
    Meestal is dat ‘kleine hapje’ een leugentje om bestwil en volgen nadien verplicht nog enkele grote happen.
    Soit…

    Ik moest aan die woorden denken wanneer ik afgelopen zondag in Visé mijn eerste kilometer had gelopen van de 42,195 die ik voorgeschoteld kreeg.
    Ergens aan de kant van de weg,( want een deelnemer zelf hoor je zulke ontmoedigende uitspraak nooit in zijn mond nemen), werden we aangemoedigd door één of andere slappe komiek, die niets beter wist dan te roepen ‘komaan, nog een klein stukkie’.
    “Nou, jij met je vette reet en je dikke sigaar mag anders ook wat aan beweging doen” dreigde ik hem nog na te roepen maar ik bleef bedeesd, schuchter als ik ben.

    Voor de vierde keer was ik in de stad Visé, ergens in de provincie Luik.
    Samen met zo’n kleine 700 andere atleten stonden we daar te wachten om iets te doen wat we graag doen en laat nu net dat, juist ja, hardlopen zijn…
    Zonder al te veel moeite sprong ik hiervoor om klokslag 6 uur uit mijn bed. Of uit het bed van de bed&breakfast waar ik een kamertje had geboekt, welteverstaan.
    Zondagochtend  6uur, ook wel ‘midden in de nacht’ genaamd, maar ik had er tien weken lang keihard voor getraind en ik keek er dagenlang enorm enthousiast naar uit.

    Na het verwerken van de lulkoek door die dwaas in de dikke supportersrij, bemerkte ik al heel snel de enorme warmte, vroeg in de ochtend.
    Het was niet langer midden in de nacht en stilaan zag je her en der mensen ontwaken, naar buiten kijkend en niet goed wetend wat er gebeurde. Het anders zo rustige Visé, waar in feite geen moer is te beleven, was nu het eldorado van menig hardloper.
    Ze bekeken de hardlopende atleten zoals een neanderthaler die je naar een aflevering van Star Wars laat zien, om maar iets te zeggen dan.
    Niet dat ik inwoners van het vredige Visé wil vergelijken met Neanderthalers maar het gevoel was wel navenant…

     Na 45’ had ik 10km achter de kiezen. Beetje te snel volgens mijn plan.
    Voor de zoveelste keer wilde ik proberen 3H15 te halen. Ik diende hiervoor  10km te lopen in 46minuten en een peulschilletje.
    Het was warm en er stond wind. Veel te veel wind.
    Om de broeierige hitte baas te blijven, nam ik steevast aan elke drankpost twee bekertjes water én ik had mijn camelbag, waar ik ook nog eens 1.5liter vocht in meezeulde.
    Alles deed ik om zo weinig mogelijk kloppen te krijgen.

    Het halve marathonpunt haalde ik in een tijd van 1H38’30. Net een minuut te traag om mijn begeerde 3H15 te halen.
    Ach, ik zou wel zien waar ik zou belanden. Toch hield ik steevast mijn chrono in de gaten, ik diende 2’18 te lopen per 500meter en het was duidelijk dat dat onbegonnen werk werd.
    Tijden liepen op naar 2’25 / 2’30 .
    Ikzelf voelde me nog krachtig voldoende, mijn benen echter dreigden het zwaarder en zwaarder te krijgen. Het soepele was er af en ik liep verder, maar duidelijk op één of ander tempo dat ik 1 miljoen kilometer lang kan volhouden. Of zoiets.

    Kilometer 30 kwam in zicht in een tijd van 2uur20. Nog steeds liep ik ruim boven de 12km/uur of onder de 5’/km maar ik kreeg het alsmaar zwaarder.
    Het parcours begon op mijn zenuwen te werken.
    Om alles nóg wat zwaarder te maken, had één of andere barbaarse wreedaard ervoor gekozen om hier en daar wat sympathieke heuveltjes te voorzien. Dankuwel organisatie, krijg ik dan nu mijn geld terug…
    Bah! Ik begon er van te walgen en ik verlangde naar de finish.
    3H15 kon ik in mijn r..t steken. Het was duidelijk dat dit onhaalbaar werd.

    Vanaf kilometer 34 liepen we, naar trouwe gewoonte, samen met de atleten van de halve marathon. Op dat moment hadden zij 14km’s in de benen. De Marathoniens 34…
    Een klein verschilletje en dat zag je aan….tja, waaraan zag je het niet…
    Aan kilometer 36 werd ik voorbijgelopen door een jongedame. Mooie loopstijl, goed tempo en ze zag er leuk uit.
    Voldoende reden om haar te volgen, vond ik, en ik waagde me er aan.
    2km’s lang ging dat voortreffelijk. Mijn tijden gingen opnieuw naar 4’37/km en even maakte ik plannen om vanaf 40km van haar weg te lopen.
    Energetisch geen enkel probleem, doch bleven mijn twee ledematen vragen, roepen, schreeuwen, “Stop ermee!”.
    Voor hen was het genoeg. “Stop nu onmiddellijk en ga ergens een boek lezen of zo”
    Vergeet het, voor mij was het niet genoeg, ik zat aan kilometer 40, het meisje, mijn persoonlijke haas voor even, was intussen volledig uit het zicht en dat was niet omdat ik….juist ja….

    Net als voorbije deelnames passeerde ik een garage waar een onvoorstelbare discobar kabaal stond te maken voor een de rest van de stad en waar enkele vulgair geklede lellebellen hoogst interessante dingen stonden te doen. Een poging tot wellustig dansen, was daar één van.
    Dit soort dingen wil je niet zien wanneer je in de laatste kilometers zit van een verschrikkelijk zware marathon en om één ding was ik blij. Ik was er bijna…
    Ik zat aan kilometer 42 en alles deed zeer. Even moest ik stoppen.
    Mijn linkerbeen protesteerde volledig. Wanneer je me zag lopen dacht je steevast dat er een bezemsteel in mijn reet zat. Misschien zelfs twee, of drie…

    Ik haalde de finish in net geen 3H25.
    Eigenlijk ben ik blij met deze tijd.

    Het is 10’ langer dan mijn doel maar het parcours is niet te onderschatten, het was retewarm en 42km, dat is ver. Echt heel ver.
    Misschien had ik vroeger maar beter wat meer gegeten, dan had ik nu groot geweest… en sterk. Beresterk.

    Komaan, nog één hapje…


    Jürgen Op de beeck

    18-05-2017 om 09:26 geschreven door Runnerke  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (1)


    Archief per week
  • 15/05-21/05 2017

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!