Inhoud blog
  • BROEKMANS Frans
  • BRASPENNING Frans
  • BERGE Willem
  • BERGE Jacobus
  • ARTUS Maurits
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    JONGENS VAN BIJ ONS
    De Hoogstraatse oorlogsslachtoffers '14-'18
    22-10-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BROEKMANS Frans

    BROEKMANS Frans

    ° 30.05.1892 Meer

    + 14.10.1918 Vinkem

    Sdt., 6e Linieregiment, 1/3, 3e cie. (op 01.10.1917 muteerde hij naar de 2e cie.) (stamnr. 106/72302)

    Frans Broekmans werd op 1 augustus ’14 gemobiliseerd. Hij bleef - met uitzondering van de periode tussen 11.02.1918 tot 27.03.1918 toen hij gehospitaliseerd was in Calais en Le Havre – onafgebroken aan het front. Deze Meerlenaar werd in de laatste fase van het geallieerde Eindoffensief, op 14 oktober ’18 levensgevaarlijk gewond te Izegem. Hij bezweek nog dezelfde dag aan deze kwetsuren in het militair hospitaal te Vinkem. In zijn militair stamboekdossier zit echter ook een document waarin het militair hospitaal van Hoogstade wordt aangeduid als plaats van overlijden.

    Frans Broekmans werd op 16 oktober 1918 begraven te Sint-Rijkers (graf 214). Op 20 november 1921 werd hij herbegraven te Meerle bij het oorlogsmonument..

    Hij was een zoon van schoenmaker Pieter Broekmans en Maria Havermans. Frans was vrijgezel en  bij het uitbreken van de oorlog schoenmakersgast bij zijn vader. Hij woonde in de Kerkstraat 32 in Meerle.




    22-10-2017 om 14:52 geschreven door janhuijbrechts  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (35 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BRASPENNING Frans

     

    BRASPENNING Franciscus ‘Frans’ (kloosternaam Broeder Anselmus)

    ° 24.09.1880 Meerle

    + 19.12.1915 Kaaskerke

    Brancardier /OV, 8e Linieregiment, 4/3, 15e cie. (stamnr. 108/51726/47313)

    Frans Braspenning had op 4 augustus ’14 – de dag van de Duitse inval in ons land – dienst genomen als oorlogsvrijwilliger. Hij bezweek aan interne bloedingen en shock nadat hij in de rug was geschoten bij een reddingsactie voor een gewonde in de eerste lijn in de Tranchée du Kashbah. Op 11.02.1916 verscheen in het in Londen verschijnende bannelingenblad ‘ De Stem uit België’, waaraan Frans Branspenning geregeld meewerkte,  een herdenkingsbij­drage van de hand van zijn ordegenoot, brancardier Lode Beets:

     

    "IN MEMORIAM FRANS BRASPENNING

     

    Op 24/12/15 werd mij van het Belgische front geschreven:

    "Ach! Welk een droevig nieuws heb ik u thans te melden! Den Eerwaarde Broeder Anselmus is niet meer! Hij is gevallen op 't veld van eer te Diksmuide. Zondag 19 december, werd hij ge­troffen aan den "poste de secours". De dood was ogenblikke­lijk. Ik vond mijn goeden maat uitgestrekt liggen, de oogen wijd open en op mij gericht. 'k Sprak hem aan doch kreeg geen antwoord; de bleekheid van de dood stond hem reeds op 't aangezicht.

    Beste vriend, ge kunt wel denken hoe ik was aangedaan. Ik kon het niet gelooven, zoo rap was het geschied. Zonder twij­fel heeft hij reeds van hierboven de belooning zijner werken ontvangen. Als ware vriend en ambtsbroeder vraag ik u hem te willen gedenken in uwe gebeden en tevens ook zijne andere vrienden te willen verwittigen evenals zijne oud-leerlingen uit de St. Jansschool te Mechelen."

    Met het hart vol droefheid vervul ik thans de mij ge­vraagde plicht. Ik heb hem gekend, den goeden Broeder Ansel­mus, als student, als onderwijzer en als brankardier. Altijd was hij opgeruimd, blij en welgezind. Trouw in het vervullen van zijn taak. Vrijwillig is hij opgetrokken naar de vuurlijn en heeft er zijn leven geofferd voor de vrijheid van ons duurbaar vaderland. Hij rustte in vrede, in den schoot van Adinkerke's rustplaats, tusschen de andere dapperen die dier­ven lijden, strijden en sterven tot vrijwaring onzer verkrach­te rechten!          Een trouwe vriend."

     

    Hij was bij het uitbreken van de oorlog kloosterling en als leraar verbonden aan het Scheppersinstituut. Hij woonde op het adres van deze school aan de Melaan 26  te Mechelen.

    Frans Braspenning werd oorspronkelijk begraven onder een arduinen kruis met AVV/VVK opschrift op het kerkhof van Adinkerke. Na de oorlog werd zijn graf verplaatst naar de aanpalende militaire begraafplaats (graf 131) en werd zijn grafkruis vervangen door een Heldenhuldezerk. Deze zerk werd in 1925 op bevel van het ministerie van Landsverdediging verwijderd en vernietigd om als bedding te worden gebruikt voor de toegangsweg tot deze site. Zijn heldenhuldezerk werd vervangen door een arduinen Belgische militaire standaardzerk.






    22-10-2017 om 14:26 geschreven door janhuijbrechts  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (35 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BERGE Willem
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    BERGE Willem Lodewijk Marie

    ° 19.05.1896 Hoogstraten

    + 03.05.1916 Kaaskerke

    Sdt. / OV., 8e Linieregiment, 4/2, 14e cie. (stamnr. 108/59192)

    Willem Bergé vluchtte in de lente van ’15 de grens over en nam op 21.05.1915 vrijwillig dienst in het Belgisch leger. Op 22.10.1915 kwam hij na een basisopleiding in Frankrijk aan het front terecht bij het 8e Linieregiment. Op 16.12.1915 werd hij voor anderhalve maand gedetacheerd naar de compagnie pioniers van het 2e Geniebataljon van de IVe Legerdivisie. Nadien werd hij opnieuw ingedeeld bij het 8e Linieregiment. Dit regiment was van 2 december 1915 tot 10 mei 1916 in de sector Diksmuide gestationeerd. Op 3 mei ’16 werden minstens twee soldaten uit het 8e Linieregiment levensgevaarlijk gewond toen ze in een verbindingsloopgraaf ter hoogte van de beruchte Dodengang geraakt werden door artilleriescherven. Camiel Ketelers uit Pervijze kreeg een granaatscherf in zijn hoofd, maar zou de oorlog overleven. Voor Hoogstratenaar Willem Bergé kwam alle hulp echter te laat. Hij bezweek nog voor hij naar een eerste hulppost kon worden gebracht… Dezze Hoogstraatse oorlogsvrijwilliger werd begraven op de BMB Adinkerke in graf 1413. Willem Bergé was vrijgezel en de jongste zoon van Frans Antoon Bergé en Cornelia Verbeeck. Hij was ook de jongere broer van de in 1914 gesneuvelde Jaak Bergé. Willem Bergé was net als zijn broer timmerman en woonde in de ouderlijke woning, Moleneinde 105. Van 1923 tot 1925 diende zijn zuster Antoinette uit naam van de ouders verschillende verzoekschriften in bij de minister van Landsverdediging om zijn achterstallige soldij uitgekeerd te krijgen…


     


    22-10-2017 om 14:09 geschreven door janhuijbrechts  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (35 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BERGE Jacobus

    BERGE, Jacob Frans Jan

    ° 14.08.1892 Hoogstraten

    + 03.10.1914 Namen

    Sdt., 8e Linieregiment, 1/1, 1e cie. (stamnr. 108/56056)

    Jaak Bergé behoorde tot de militieklas 1912. Hij overleed in het militaire hospitaal dat was ingericht in het College Notre Dame de la Paix, aan verwondingen -vermoedelijk koudvuur- die hij in augustus ’14 had opgelopen. Hij werd op 4 oktober 1914 op het Belgisch/Franse militaire ereperk van de stedelijke begraafplaats ‘Belgrade’ in Namen begraven. In zijn militaire stamboekdossier staat echter foutief vermeld dat hij begraven werd op de Belgische militaire begraafplaats Champion in graf A-26

    Jaak Bergé was de oudste zoon van meubelmaker Frans Antoon Bergé en Cornelia Verbeeck. Hij was de enige en oudere broer van Willem Bergé die in 1916 sneuvelde. Deze vrijgezel wad timmerman en woonde bij zijn ouders op het Moleneinde 105 in Hoogstraten. Bij vonnis van het Vredegerecht te Hoogstraten van 6 november 1920 (Rolnr. 2723) werden beide ouders als enige rechthebbende erfgenamen van de gesneuvelde aangeduid.




    22-10-2017 om 14:03 geschreven door janhuijbrechts  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (33 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ARTUS Maurits
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    ARTUS, Maurits Jozef

    ° 29.12.1894 Mol

    + 18.02.1916  Hoogstraten

    Kpl. / BV., 13e Linieregiment (stamnr.113/27520)

    Maurits Artus’ regiment, dat in de zomer van 1914 in Namen in garnizoen lag, werd ingezet bij de verdediging van Namen in de sector tussen de forten van  Maizeret en Andoy. In de buurt van Ermeton-sur-Biert dreigde een deel van het 13e Linie omsingeld te raken door de snel oprukkende Duitsers en vermoedelijk was het hier dat korporaal Artus op 23 of 24 augustus ‘14 krijgsgevangen werd gemaakt.  Hij overleed op 18 februari 1916 om 12.00 u. in de ouderlijke woning aan de Lindendreef in Hoogstraten aan chronische bronchitis, opgelopen in krijgsgevangenschap. Maurits Artus had in diverse Duitse krijgsgevangenkampen verbleven en werd uiteindelijk, wegens zijn levensbedreigende ziekte en onder strikte voorwaarden, op 2 september 1915 vrijgelaten uit Cellelager.

    Maurits Artus was een zoon van Ernest Lodewijk Artus, de latere onderdirecteur van de Hoogstraatse gevangenis en Victoria Hancia. Alhoewel hij in Hoogstraten als student en wonende in de ouderlijke woning, Lindendreef 24 ingeschreven stond, had hij in het voorjaar van ’14 als beroepsvrijwilliger dienst genomen. Op het ogenblik van de Duitse inval was hij ongehuwd en leerling aan de onderofficierenschool van het 13e Linieregiment in de citadel van Namen.

    Hij werd onder massale publieke belangstelling op 20 februari ’16 begraven op het kerkhof van Hoogstraten maar dit graf werd –net zoals andere graven van gesneuvelde stadsgenoten- bij de heraanleg van de zone rond de St. Catharinakerk, jammer genoeg verwijderd..


    22-10-2017 om 13:44 geschreven door janhuijbrechts  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (32 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    21-10-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.AERTS Petrus
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    AERTS Petrus

    ° 02.01.1892 Meerle

    + 20.10.1918 Bellem

    Kpl. / patrouilleur, 8e Linieregiment

    Werd doodgeschoten door een sluipschutter bij een verkenningspatrouille. Vrijwel meteen nadat zijn lijk was gevonden werd hij  – met twee andere Belgische militairen - begraven naast de Hoeve E. Herteleer aan de Moerstraat te Bellem. Herbegraven op 22.06.1921 te Meerle. Peer Aerts was een uiterst moedige patrouilleur. Hij werd verschillende keren geciteerd op de dagorders van het bataljon en het regiment en in november ’17 zelfs op de legerdagorders. Toen tijdens het interbellum in Turnhout de Majoor Blaironkazerne werd gebouwd werd een van de manschappenblokken naar Petrus Aerts vernoemd.

    Hij was de oudste zoon van Jan Arnold Aerts en Maria Elisabeth Verheyen. P. Aerts was landbouwer en woonde te Heerle, een gehucht van de Hoogstraatse deelgemeente Meerle.

    Over zijn sneuve­len schreef zijn aalmoezenier, de uit Zonde­reigen afkomstige E.H. Mertens: "De jongen was te moedig; door iedereen was hij gekend als één der beste patrouilleurs en stond hoog in aanzien bij zijne oversten. In Bellem, alvorens aan 't derivatiekanaal van de Leie te komen, weerstonden de Duitsche achterhoeden nog. Pieter alleen trok eene hoeve binnen die bezet was en onver­schrokken, zonder zich te beschutten, schoot hij op de Duit­schers van op de koer der hoeve. Spijtig trof hem een kogel in volle borst en Pieter stortte ineen, zielloos. Zijn commandant en makkers, die hem opvolgden konden zijn papieren en geld niet meer redden; de vluchtende Duitschers hadden hem reeds geplunderd. Ik heb het geluk dan ook niet gehad den braven jongen de Heilige Rechten toe te dienen, doch daarin mag men gerust zijn. Voor het offensief zijn bijna al de soldaten van het bataljon te biechten en te communie geweest en Pieter ook. In alle geval, zoo'n heldendood is een ware marteldood, want, was die brave jongen zoo buitengewoon moedig, dan was het dat hij zulk een hoog besef had van zijne plicht en zijn leven ten beste gaf tot heil van 't Vaderland en zijner fami­lie en vrienden. Vroeger reeds werd hij tweemaal gekwetst en was hij tweemaal gedecoreerd. Moge dan deze heldhaftige dood voor de diep beproefde ouders een zoete balsem zijn op hunne smart..."

     


    21-10-2017 om 15:22 geschreven door janhuijbrechts  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (39 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ADRIAENSEN Jozef
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    ADRIAENSEN Jozef

    ° 16.12.1894 Minderhout

    + 14.10.1918 Moorslede

    Sdt. 3e cie.,  1e Bn., 12e Linieregiment (na reorganisatie ingedeeld bij het 6e Linieregiment)

    Jef Adriaensen was milicien van de lichting van 1914 en in dienst op het ogenblik van de Duitse inval.

    De IIe Infanteriedivisie, waartoe het 6e Linieregiment behoorde, had in de beginfase van het geallieerde Eindoffensief van 1918 de sector Pervijze – Diksmuide bezet. Op 10 oktober ‘18 kreeg de divisie het bevel om de uitgeputte troepen voor Moorlede te gaan aflossen en de offensieve acties in deze sector voort te zetten. Jef Adriaensen lost er op 12 oktober met het 6e Linieregiment het 6e Jagers te Voet af, dat in de voorgaande dagen erg zware verliezen heeft geleden. Op 14 oktober bestormde het 6e Linieregiment, ’s morgens na een beschieting van drie minuten, de ‘Flandern Stellung’. Na uren van zware strijd bleek dat het regiment tegen de avond een terreinwinst van bijna zeven kilometer had geboekt, maar Jef Adriaensen kon niet meer van dit succes genieten want hij was één van de tientallen gesneuvelden die op die dag in het stamboekregister van het 6e Linieregiment moesten neergepend worden. Drie dagen nadat hij dodelijk door een salvo uit een machinegeweer was neergemaaid, werden zijn stoffelijke resten op het slagveld geborgen en de daaropvolgende dag begraven op de gemeentelijke begraafplaats te Beitem – Rumbeke, in graf nr. 1. Op 11 oktober 1921 werd hij op verzoek van de familie herbegraven op de gemeentelijke begraafplaats naast de kerk te Meerle. 

    Hij was een zoon van Corneel Adriaensen en Anna Catharina Gysbrechts. Jozef Adriaensen was landbouwer / molenaar en woonde op de Elsakker in Meerle.

     


    21-10-2017 om 15:03 geschreven door janhuijbrechts  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (36 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ADRIAENSEN Jaak
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    ADRIAENSEN Jacob

    ° 07.07.1892 Hoogstraten

    + 09.06.1915 Amersfoort (Nl.)

    Sdt., 7e Linieregiment 

    Jaak  Adriaensen  had in 1914 onder meer deelgenomen aan de verdediging van de Nete-stelling en de zware afweergevechten rond Lier. Hij werd na de val van Antwerpen, vermoedelijk op 12 oktober ’14, geïnterneerd in Nederland. Om en bij de 33.000 Belgische militairen waren er, na de capitulatie van Antwerpen niet in geslaagd het terugtrekkende leger te vervoegen en hadden zich om aan Duitse krijgsgevangenschap te ontkomen laten interneren in het neutrale Nederland. Aanvankelijk kwam hij met 15.000 lotgenoten in Amersfoort terecht. Ze kregen er onderdak in de Juliana van Stolbergkazerne die normaal gezien 4.000 man kon huisvesten. De hemeltergende toestanden in dit overbevolkte kazernecomplex dwongen Bosboom, de toenmalige Nederlandse minister van Oorlog, om al op het einde van oktober ’14 twee nieuwe interneringskampen met houten barakken te laten bouwen in de legerplaats Zeist in de gemeente Soesterberg. Dit kamp bestond uit twee deelkampen, elk met 24 immense barakken op een oppervlakte van 25 ha., gescheiden door een brede passage tussen beide delen, afgezet met manshoge prikkeldraad. In het kamp van Zeist werden een kleine 12. 000 Belgische militairen geïnterneerd, waaronder Jaak Adriaensen. Aanvankelijk waren ook hier de levensomstandigheden bijzonder slecht.  Op 2 december ’14 brak er zelfs een heuse opstand uit. De Nederlandse wachtcommandant, die geen ervaring had met dergelijke zaken, liet zijn veiligheidstroepen, na een waarschuwing het vuur openen: 8 geïnterneerde Belgen werden gedood en er vielen 18 gewonden…. Bosboom was na dit debacle verplicht om de kampen te reorganiseren en het strenge militaire regime af te zwakken.

    Jaak Adriaensen zou echter nog weinig van deze hervormingen meemaken want hij overleed op 9 juni ’15 in de ziekenboeg van Kamp Zeist aan een acute maagbloeding. Hij was één van de 921 manschappen van het 7e Linieregiment die de Eerste Wereldoorlog niet overleefden… Hij werd oorspronkelijk op 11 juni ’15 begraven op de katholieke begraafplaats van Amersfoort maar in 1960 werden de Belgische militairen die hier lagen ontgraven en bijgezet op het Belgisch militaire ereperk van Harderwijk. Vreemd genoeg staat hij op de begrafenissteekkaarten van het ministerie van Defensie aangeduid als soldaat in het 1e Bn. Genie van de 1e Legerdivisie…

    Jacob Adriaensen was een zoon van Jozef Adriaensen en Joanna Doms. Voor het uitbreken van de oorlog was hij landbouwer en woonde hij bij zijn ouders op hun boerderij in de Loenhoutsebaan.

     


    21-10-2017 om 14:51 geschreven door janhuijbrechts  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (36 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BIJ WIJZE VAN INLEIDING
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Meer dan honderd jongemannen uit de gemeenten die vandaag deel uitmaken van de stad Hoogstraten, kwamen tijdens de Eerste Wereldoorlog om het leven. Een veelvoud van hen werden, zoals dat indertijd zo mooi omschreven werd, ‘in bevolen dienst’ gewond. Weer anderen werden voor de duur van de oorlog geïnterneerd in het neutraal gebleven Nederland of belandden achter het prikkeldraad van een krijgsgevangenkamp in Duitsland.

     

    Met deze blog probeer ik de herinnering aan hen nieuw leven in te blazen. In de eerste jaren die volgden op de Wapenstilstand was dit vanzelfsprekend. De doden herinneren was een noodzaak voor de rouwenden, maar de gewelddadige dood van zoveel jongemannen maakte die herinnering ook tot een plicht voor de hele samenleving. Elke gewapend conflict, elke oorlog verbreekt immers de normale patronen van leven en sterven en die anomalie moest na ’14-’18 des te meer worden uitgelegd omdat het aantal slachtoffers van een totaal andere schaal waren dan al wat men voorheen gewoon was én omdat de doden eigenlijk burgers waren die uit alle geledingen van de samenleving afkomstig waren. De meest van de Hoogstraatse gesneuvelden waren ongehuwd, maar enkelen waren gehuwd en hadden al kinderen. Veel van hen waren boerenzonen of arbeiders maar er waren ook bedienden, ambtenaren, studenten en priesters onder de gevallenen. De meesten van hen hadden voor het uitbreken van de oorlog wellicht niet verder gereisd dan Antwerpen of Breda, maar enkelen van hen zouden ver van huis in Nederland, Engeland, Duitsland, Frankrijk en zelfs Congo aan hun einde komen. Sommigen hebben zelfs geen gekend graf en zijn tot op de dag van vandaag officieel vermist gebleven wat het rouwproces voor de nabestaanden zeker niet gemakkelijker heeft gemaakt…

     

    Vandaag, meer dan een eeuw later, is het herinneren heel wat minder vanzelfsprekend geworden. De dood van deze jongemannen liet een pijnlijke leegte achter in de Noorderkempen. Wat bleef was enkel de herinnering. De herinnering, die een houvast en wellicht ook troost bood na het vernietigende conflict dat zovele menselijke relaties had kapotgemaakt. Maar deze herinnering verloor in de loop der jaren veel van haar kracht en in feite zijn we vandaag de dag als gemeenschap vergeten wie deze jongemannen waren. De steeds meer vervagende foto’s, een paar brieven en de namen op de oorlogsmonumenten zijn vaak de enige tastbare herinnering die er nog van hen rest. Daarom deze blog tegen het ‘Grote Vergeten’.  Opat u niet zou vergeten dat achter elke naam op de oorlogsmonumenten in het Hoogstraatse een mens en een verhaal, sterker nog, een tragedie schuilgaat….    

     

    Wij zijn de doden thans. Maar kortgeleden

    nog levenden, die liefhadden en streden

    voor dat schoon land, waarvan wij zonen waren.

    Nu liggen wij alleen in Vlaanderens aarde,

    In Flanders Fields…’

     

    Uit ‘In Flanders Fields’ van Anton Van Wilderode


    21-10-2017 om 14:33 geschreven door janhuijbrechts  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (51 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 16/10-22/10 2017

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!