Indonesië 2013
Inhoud blog
  • Maandag 5 augustus 2013
  • Zaterdag 3 en zondag 4 augustus 2013 Sanur
  • Vrijdag 2 augustus 2013 Ubud
  • Donderdag 1 augustus 2013 Ubud
  • Woensdag 31 juli 2013 Munduk
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    33 dagen Sumatra - Java - Bali
    05-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Maandag 5 augustus 2013

    Maandag  5 augustus 2013                                                     Sanur

    Om 6u loopt de wekker af in ons huisje en tegen 6u30 gaan Jean en ik ontbijten. Om iets voor 7u komt de auto die Jean komt oppikken de parking opgereden, maar hij is nog niet klaar met zijn ontbijt. Vlug draait hij zijn boterhammen in een servet want hij kan onderweg verder eten en weg ik hij. Ik breng mijn dag door met het laatste stukje van de 'Vijftig Tinten Grijs' trilogie aan het zwembad waar het nu wel heel warm wordt en met nog wat bijpraten met mijn reisgenoten.                                                             Om iets na 16u komt Jean in de lounge binnen als iedereen gepakt en gezakt staat te wachten op transport naar het vliegveld. Hij wordt overvallen: “Heb je de Manta’s gezien? “Wat heb je nog gezien?” Hij is volop aan 't vertellen als het busje arriveert dat de reisgezellen komt oppikken om hen naar het vliegveld te brengen. Ik krijg het verhaal in kleuren en geuren. Nadat hij 's morgens bij het hotel vertrokken is, hebben ze nog Japanse meisjes opgepikt en vandaar reden zij naar het duikcentrum om het materiaal te passen. Met een speedboot voor 6 duikers ging het full speed naar het eiland …….. waar de duikplaatsen zich bevinden en zelfs als de zee ruwe werd, verminderden zij de snelheid niet waardoor het boegwater over hun sloeg. Omdat de zee te ruw was bij Manta Point doken ze eerst in Cristal Bay, gekend voor zijn prachtige koralen. Jean zijn buddy was Peter, ook een Belg. Hij verblijft 7 maanden per jaar bij zijn vriendin hier in de buurt. Met een rugrol gingen zij van boord en daalden in het blauw naar 15m diepte en zaten onmiddellijk tussen scholen prachtig gekleurde vissen. Op 25m diepte zagen zij een octopus, een murene en een zwarte haai. Erwin begon plots als een gek teken te doen en ze begonnen te dalen, op 32m zag Jean de reden van alle opwinding; een enorme vis met meer kop dan lichaam en straat. Dat beestje was ongeveer een meter lang, later boven water kwam Jean te weten dat het de Mola-Mola (zonnevis) was. Deze vis leeft normaal in diepe wateren, maar in augustus en september komt hij hier in de baai omdat hier veel voedsel aangebracht wordt door een koude stroom. zij hadden blijkbaar veel geluk want de plaatselijke duikers waren er al een paar dagen naar op zoek en Jean zijn groep zagen er vandaag twee. Terug aan dek aten zij hun lunch; de klassieke sandwich en dan vertrokken zij naar Manta Point. Daar aangekomen werden dadelijk manta’s gespot, voor er voor Jean uitzagen als zwarte vlekken die in het water bewogen. Zij moesten zich haasten om hun uitrusting aan te trekken en wie klaar was ging het water in om aan de ankerkoord te verzamelen. Van zodra ze daalden, zwommen zij tussen een achttal Manta’s in, gedurende 45 min en niet dieper dan 10m. Deze beestjes waren niet schuw en bleven constant tussen de duikers en snorkelaars zwemmen. Buiten deze majestueuze vissen waren er maar weinig andere vissen in de buurt en kijken naar de mooie anemonen vulde de korte tijdspannes op. De duikplaats heet daarom dan ook Manta Point. Jean kan blijven vertellen en hij geniet blijkbaar van zijn vroeg verjaardagsgeschenk (Het was niet goedkoop!)

    Na dit verhaal duikt Jean de douch in en gaan we eten in het restaurant van het hotel. Na het eten komt er een mail toe van Erwin, de duikleider, met een tiental foto’s, via een dropbox, op ware grote binnen. We sturen een mail terug met de vraag of het niet mogelijk is om ons nog wat meer foto’s op te sturen. Vannacht is het de eerste maal dat wij maar met zijn tweeën zijn, want de anderen zijn al op weg naar Nederland. 

    Overnachting:   Hotel Puri Kelapa - Sanur (Bali)

     

     

     



















    05-08-2013, 00:00 Geschreven door jean en marleen  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    03-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zaterdag 3 en zondag 4 augustus 2013 Sanur

    Zaterdag  3 augustus 2013                                                                                 Sanur

    Toen we een aantal dagen gelden met de veerboot van Java naar Bali voeren, had ik het gevoel dat dat het einde van de vakantie inluidde omdat Bali het laatste eiland is dat we tijdens deze rondreis zullen aandoen. Vandaag heb ik dat gevoel nog sterker want vandaag gaan we namelijk naar Sanur, de laatste plaats waar we op Bali zullen verblijven. Oftewel, de laatste plaats op het laatste eiland. Deze morgen zijn we vroeg wakker, we pakken onze valiezen en gaan tegen 8u ontbijten. Joke en Johan zetten zich iets later bij ons aan tafel. Omdat we pas om 11u vertrekken, gaan wij nog eens de stad in. De meeste winkels openen maar om 10u en dus wandelen wij tot aan het apenbos: Monkey Forest. Het bos is bevolkt door meer dan 150 grijze Balinese langstaart makaken.

    Er staat nog geen enkele auto op de parking, maar er zijn zeker een 50-tal apen aan het spelen op de parking of de omheining. Ik heb de gelegenheid om mooie foto’s te nemen, maar ik vertrouw die apen niet dus Jean wordt tot bodygard gepromoveerd. Ruzies tussen jonge apen (type hangjongeren) worden door de oudjes op zeer snelle en kordate manier opgelost. De rebellerende groep wordt compleet een enkele boom ingejaagd tot alles weer rustig was. Daarna gaan de oudjes hun eigen weg. De rust in de groep is weer eventjes terug gekeerd. We zien apen in alle maten: kleine aapjes, die zich nog niet al te zeker bewegen in de bomen tot oude apen met baarden en snorren. Wij hebben noch nooit zoveel echt kleine aapjes gezien ..... mooi.

    Alles gaat goed, de apen blijven uit onze buurt tot Jean tegen mijn arm tikt en mij een aap wijst die net naast ons zit. Het beest heeft blijkbaar geen kwade bedoelingen, maar we reppen ons toch uit de voeten terug naar het hotel.

    Om 11 u stipt staat de bus voor de deur en het is de laatste keer dat wij met een bus ons verplaatsen naar onze laatste bestemming in Bali: Sanur.

    Sanur, aan de oostkust van Bali, is een ideale plek om deze reis af te sluiten. Om 12 u komen we in Puri Kepala cottages toe  en krijgen wij een kamer op het verdiep en zonder veel uitzicht maar wel in de bomen. Het voelde er vreselijk warm aan. Deze keer gaat Jean bij Obbo reclameren; wij slapen hier wel 5 nachten. Obbo die een bungalow in de tuin bij het zwembad heeft, ruilt dadelijk met ons. De kamer is wel wat kleiner maar dat wordt door de ligging en het uitzicht goed gemaakt. Wifi moeten we hier betalen, maar het is maar een euro voor een week. Bij het hotel is een open restaurant en lobby en hier allen kunnen we op internet. Het hotel is goed gelegen want, als we buiten komen en we gaan 100m naar links komen we in een winkelstraat en 300m naar rechts komen we op de 'zeedijk'.

    Na onze koffer gedropt te hebben gaan wij naar de zee. Het water staat laag en de zeelijn is zeker 300m van de dijk weg. Het waait hier enorm maar dat is niet storend want de lauwe wind brengt toch wat verkoeling! Alle bootjes liggen op het droge en om bij de zee te komen zien we de mensen door laag water en modder ploeteren. We wandelen langs het strand dat bezaaid staat met tafels en stoelen van restaurants. Aan de andere zijde van 'de dijk' zijn de restaurants, het ene al luxueuzer dan het andere en daartussen, in doodlopende straatjes, zijn kraampjes en winkeltjes gelegen. Omdat het nog een tijdje duurt voor we gaan dineren, kiezen we een tafel op het strand. Jean besteld een large Bintang en ik een spaghetti marinara; eten en drinken voor ons twee. Na een half uur wandelen we verder langs de dijk en eerst verdwijnen de kraampjes uit het beeld en wat later maken de restaurants plaats voor zeer luxueuze hotels waarvan het Hyat Beach hotel een flink deel voor zijn rekening neemt. We volgen de kustlijn wel twee uur en als we willen terug keren komen we uiteindelijk toch aan een zijstraat. Na wat navragen, blijkt dat ze op de winkelstraat uitkomt, dus om niet langs dezelfde weg terug te moeten, zullen we deze weg maar uitproberen.

     

    In de winkelstraat is het zeer druk en het is weer opletten geblazen als we oversteken. Het stinkt hier erg naar uitlaatgassen.  Winkeltjes kijken, regelmatig de straat oversteken en in sommige winkeltjes spenderen we al wat meer tijd. We komen voorbij Hardy's, een groot warenhuis waar we drinken, koekjes en wat fruit kopen.  Stilaan beginnen we op onze adem te trappen, omdat we niet weten hoever we nog moeten lopen, houden we vol. Gedurende de ganse wandeling zijn we in vier duikcentra binnen geweest om een duik vast te leggen bij Manta Point, maar overal het zelfde: de eerste vier dagen zijn volledig volzet, een desillusie voor Jean. Als we  uiteindelijk na 5u stappen op onze kamer komen, vliegen we de douche in en in plaats van op de dijk te gaan eten, testen we het restaurant van het hotel uit. Het eten is zeer lekker en de loopafstand valt hééééél goed mee. Moe en voldaan kruipen we in ons bed.

    Zondag  4 augustus 2013                                                                                 Sanur

    We worden pas wakker rond 9u en moeten ons al haasten om nog te ontbijten, maar wij zijn niet de enigen van de groep die zo laat aan het ontbijt zitten. Jean vertelt Willem dat hij wil gaan duiken, maar dat hij overal te laat komt. Willem kan toch niet mee met zijn verkoudheid. Als laatste redmiddel spreekt Jean Obbo aan en die zal zijn contacten eens aanspreken om een oplossing voor zijn duikprobleem te vinden. We zitten nog altijd met een paar koppels van de groep bij elkaar in de lounge als Obbo aan  Jean komt zeggen dat hij misschien een oplossing heeft gevonden. Wij gaan met hem tot bij een verkoper van allerhande activiteiten en Jean legt hem exact uit waar hij wil gaan duiken. Na een telefoontje met een duikcentrum blijkt er nog een plaats vrij te zijn op maandag en Jean legt alles onmiddellijk vast. Heel blij kunnen we het nieuws aan de anderen melden en omdat er niemand iets speciaal gaat doen, blijven we gewoon bij het zwembad zitten, zwemmen, tateren, lezen en tussendoor zonnen. Om 19u gaat heel de groep op het strand eten om onze laatste diner samen gezellig door te brengen. Het wordt een gezellige en late bedoening want men is al volop alle stoelen en tafels aan het binnenhalen. In het hotel aangekomen en nadat Obbo zijn laatste instructies voor morgen geven heeft, neemt Jean afscheid van de groep. Hij wordt morgen al om 7u opgepikt en weet niet hoe laat hij terug komt en dan duiken wij vlug ons bed in.

     

    Overnachting:   Hotel Puri Kelapa - Sanur (Bali)















    03-08-2013, 00:00 Geschreven door jean en marleen  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    02-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vrijdag 2 augustus 2013 Ubud

    Onderweg stoppen we nog even voor een paar mooie foto's van rijstterrassen. Het uitzicht dat je hier 's morgens hebt op het kratermeer en Gunung Agung, Bali's hoogste berg, is fantastisch. We krijgen op het prachtige terras van hotel Lakeview koffie of thee en wat Balinese zoetigheden. Niets voor mij en iedereen is nog wat geschrokken doordat Elly door een hond gebeten werd op de parking, maar gelukkig is het er niet door. Het uitzicht van op dit terras is werkelijk indrukwekkend. We rijden nog iets verder en daar worden we bij de fietsen afgezet . Iedereen mag een fiets kiezen die dan wordt afgesteld, fles water in de drager en daarna begint de fietstocht bergafwaarts. Het pluspunt is dat we een volgwagen meekrijgen zodat we niets moeten meesleuren buiten ons fototoestel. We fietsten over kleine wegen en korte stukken over paden tussen de rijstvelden. We stoppen en staan voor het eerst tussen de boeren die de rijst aan het oogsten zijn. Het werk is mooi verdeeld en ieder kent zijn taak: een groep snijdt de rijst af met een sikkel, de andere klopt de rijst uit de halmen op een houten plaat en de ouderen verwijderen de laatste korrels uit de halmen. Door de volgende wordt het verdroogde rijstgras van het groene gescheiden, dat wordt in grote pakken bij elkaar gebonden en de laatste groep draagt de stapel naar huis om daar later als voer voor de koeien gebruikt te worden. Het verdroogde rijstgras wordt op het veld achter gelaten om later opgebrand te worden en als mest verwerkt te worden. Wat een arbeid. IK zegt het nog eens: "Ik kan nooit geen rijst meer eten zonder aan het geploeter van deze mensjes te denken. Wat een arbeid!" Wat verder worden we in een woonblok uitgenodigd. Onze gids vertelt ons hoe een familie hier leeft en woont en wij kunnen een kijkje nemen in een huis van zo'n plattelandsgezin. Deze mensen maken hier manden uit bamboe voor eigen gebruik en voor de verkoop, één kamer is helemaal volgestopt met afgewerkte manden. Achter in de tuin staan twee varkens en een koe, hun spaarboekje!! Als ze wat geld gespaard hebben, wordt dit niet naar de bank gebracht, maar er wordt wel een dier mee gekocht. Als ze geld nodig hebben, wordt dit terug verkocht, maar ondertussen hebben ze er jongen of melk als intrest van gekregen. Na terug wat fietsen, stoppen wij bij een schrijnwerker die prachtig uitgewerkte deuren en kaders maakt en we vernemen dat dit beroep net als de meeste ambachten van vader op zoon wordt doorgeleerd. Bij het eindpunt van de fietstocht halen we nog een ceremoniële optocht in, maar ik ben iets te laat om foto's te trekken. Tien man van de groep stapt in de bus en drie dapperen: Johan, Elly en Jozef leggen nog een laatste stuk bergop af met de fiets. In een prachtige restaurant, weer op een groot overdekt terras, staat voor ons een uitgebreid Balinees lunchbuffet te wachten. We genieten van het lekkere eten en het mooie uitzicht en zijn rond 14u45 terug bij ons hotel.

    Zoals op veel plekken in Bali ligt ook in de straat waar ons hotel aan ligt voor elke winkel een klein offertje. Of er goden zijn die dat op prijs stellen, blijft een kwestie van geloof, maar de hond die ik langs al die offertjes zag gaan om de eetbare delen van elk offertje op te eten, stelde het in ieder geval erg op prijs dat mensen zoveel lekkernijen op straat leggen.

    Na een lekkere douche trekken wij nog maar eens de stad in, maar nu naar de andere kant.  Juist voor het Apenbos koop ik in een winkeltje een set armbanden met parelmoer voor geen geld. Bij het park zien we enkele apen op de daken rondlopen, maar verder is er niets dat laat vermoeden dat hier zoveel apen zitten. We maken een lange wandeling door de stad, langs allemaal winkeltjes, maar de geldbeugel blijft dicht. Eindelijk komen we terug op de hoofdstraat uit en besluiten om ergens iets te gaan eten.  Het moet niet altijd  laat zijn en dan hebben we nog een rustige avond op ons terras.

    Dicht bij ons hotel zien we een mooi restaurant waar veel volk zit en waar het nog happy hour is, 2 aperitieven betalen de derde gratis dus bestellen we twee Mochito’s  met daarin groene blaadjes fijngestampt. Heerlijk: ze gaan erin als de duivels in de hel... Daarna eet Jean een mixed vleesgril, ik Scampi's op de gril en na het eten drinkt Jean nog de gratis Mochito.  Zoals gepland, zit ik al met een koffie en mijn boek op ons terras als de anderen vertrekken om te gaan eten. Jean heeft nu eens tijd om een stukje van de blog te schrijven.

    Overnachting:   Sagitarius Inn - Ubud (Bali)

     





















    02-08-2013, 00:00 Geschreven door jean en marleen  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    01-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Donderdag 1 augustus 2013 Ubud

    Donderdag  1 augustus 2013                                                                             Ubud

    We vertrekken om 8u om dwars door de hooglanden van Bali naar Ubud te rijden. Eerst stijgen we van 823 m tot 1400 en onderweg stoppen we bij een uitzichtpunt  waar we over de rijstvelden die tegen de zeer steile wanden plakken, uitkijken. Een tweede stop is op de top tussen de twee meren Tamblingan en Buyan die ontstaan zijn in uitgedoofde vulkanen. Op de parking staan er de vertrouwde souvenir stalletjes  en een kerel die allerlei dieren (slang, leguaan, ..) bij zich heeft om tegen betaling te laten fotograferen. Als goede Belg luk ik er natuurlijk in om van achter een boom stiekem een paar foto’s van de varaan te nemen. Via de baan die op de kraterwand is aangelegd, hebben we aan de rechter kant uitzicht op het meer en aan de linker kant op de uitgestrekte rijstvelden.

    Bij het Bratanmeer  stoppen we voor een bezoek aan de Hindoe tempelcomplex “Ulun Danu Bratan tempel “ die in restauratie is, maar waar het toch nog mooi genoeg is een beetje rond te lopen. De tempel is gewijd aan de godin Dewi Danu, de godin van het water, meren en rivieren. Dit meer speelt een belangrijke rol in de irrigatie van de omgeving. Het complex werd in 1633 gebouwd. Het is verdeeld over verschillende eilandjes. De Meru, met elf daken is gewijd aan Shiva en zijn gemalin Parvati. Ook Boeddha (als reïncarnatie van Vishnoe) heeft een plaats in de hindoeïstische godentempel.  Het Bratan-meer staat bekend als het "heilige bergmeer", de omgeving is zeer vruchtbaar. Het ligt op 1200 meter hoogte en het klimaat is daardoor koel.

    Sommige beelden hier doen ons aan de Efteling denken, maar de sfeer is hier magisch. Dit is het plaatje van Bali dat heel de wereld kent!

    Om 12u30 komen we bij Sagitarius Inn in Monkey Forest Street aan. Wij slapen in de drukste straat van Ubud met veel restaurantjes en winkeltjes. Door een steegje tussen een restaurant en een winkeltje, komen we achteraan bij een langgerekt maar smal 'resort', met zwembad, open ontbijtzaal en een nieuw gedeelte met enkele appartementsgebouwen. In het eerste deel van de tuin staan drie dubbele cottages waarin wij nummer 4 krijgen. Prachtig, ruim, vernieuwd en voorzien van een badkamer met rain shower en ligbad. We hebben een grote fan aan het plafond en er is ook airco, maar om die te gebruiken moet er bijbetaald worden.      Na de inspectie van de kamer brengen wij onze valiezen weer wat op orde. Mijn valies is nog altijd maar half vol en  bij het verhuizen schuift de inhoud altijd door elkaar.

    De naam Ubud stamt af van het Balinese woord ubad (medicijn), een kruid met helende eigenschappen die langs de nabijgelegen rivier Oos groeit. Eigenlijk is de stad een verzameling van kleine dorpjes en Ubud heeft dat dorpsgevoel ondanks de ruim 60.000 inwoners nog steeds weten te behouden.

    Vandaag staat er niets op het programma en het apenbos is ons afgeraden dus gaan wij schopperen; wij logeren immers in DE winkelstraat en wat verder in de straat bevindt zich ook nog een markt. Mijn valies moet toch eens gevuld geraken! We lopen van het ene naar het andere winkeltje en ik zie mooie dingen, maar als ik de prijzen ga vergelijken, kennen de winkeliers goed de koopkracht van de toeristen. Alles is hier maar iets goedkoper dan bij ons in België, maar je kan hier op veel plaatsen afdingen hoewel dat in de mooiere winkels veelal niet lukt. Op onze wandeling worden we door een verkoper aangesproken om een in hout uitgewerkt kistje met 6 rijststokjes te kopen. Het lijkt ons wel een leuk cadeau voor de jongens, maar de prijs valt niet mee. Omdat ik er 3 wil kopen, doet hij iets van de prijs wat ons nog altijd te veel is. Wij doen een voorstel van minder dan de helft, maar na veel gepingel lukt dit niet. Jean is het beu en vertrekt maar onze verkoper volgt ons en blijft zakken met de prijs. We blijven zijn bod afwijzen en hij blijft maar volgen en zakken tot we ze uiteindelijk krijgen voor de prijs die wij oorspronkelijk wilden geven.

    We komen bij een (hyper)markt maar veel voeding is hier niet te vinden maar wel allerlei snuisterijen voor de toeristen en aan schappelijke prijzen. Ij komen nog niets want strak moeten we hier toch terug langs komen. Bij het buiten komen voelen we enkele druppels. Wat verder komen we bij de markt die Obbo ons aangeraden heeft.  Het is verzameling winkeltjes in 2 hoge huizen aan weerszijden van de staat en zeker over een lengte van 200m; dus we weten wat doen. Zoals op alle markten horen wij bij elke stap die we zetten: “look in my shop”, “good price”, .. om gek van te worden. We krijgen in het oog dat het ondertussen aan het gieten is dus blijven we hier nog wat rondhangen, uiteindelijk hebben we hier ook weer wat cadeautjes (lapjes zoals Lennie zegt) gekocht en alles verdwijnt in de rugzak. Als die mensen pakjes zien, betekent dat kopers en laten ze je helemaal niet meer met rust.  Het is nu wel gestopt met regenen , maar we kunnen hier nog niet zonder natte voeten weg want de straten zijn in rivieren veranderd. Wij  zoeken een doorwaadbare plaats waar we zonder natte voeten kunnen oversteken. Op de voetpaden in de hoofdstraat kunnen we gewoon doorstappen naar het hotel. Op de terugweg gaan we in het grote magazijn nog onderleggers en zeepjes kopen. Het gewicht van mijn valies gaat plots met 4kg omhoog!!   

    Als we terug lopen naar het hotel valt het ons op dat veel taxichauffeurs hier hun diensten aanprijzen door een bord met daarop het woord 'Taxi' omhoog te houden. Een taxichauffeur heeft door dat je als ondernemer op een positieve manier op moet vallen. Hij houdt daarom een bord omhoog waar op staat: Sexy taxi     Sexy driver     Sexy prices

    Om 19u vertrekt de hele groep onder leiding van Obbo naar een restaurant waar we gezellig buiten onder een afdak zitten en van lekker eten genieten. Stilaan begint iedereen in de groep op Europees voedsel over te schakelen;  Indonesische is wel lekker, maar altijd rijst? Om 22u30 vertrekken we naar het hotel en slapen in de koelte van een van, maar er blijken 3 lampen stuk te zijn!

    Overnachting:   Sagitarius Inn - Ubud (Bali)









    01-08-2013, 00:00 Geschreven door jean en marleen  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    31-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Woensdag 31 juli 2013 Munduk

    Woensdag  31 juli 2013                                                                                   Munduk

    Om 5u30 wekt de wekker ons want om 6u worden wij op het strand verwacht om naar de dolfijnen te gaan kijken. Benny ligt al met zijn bootje te wachten en gelukkig is er geen golfslag en kunnen we gemakkelijk aan boord gaan. Wij hebben een snelle, moderne motor  en varen naar een plek in volle zee, waar de schippers elkaar seinen of en waar de dolfijnen te zien zijn. Tijdens de zoektocht genieten wij van een prachtige zonsopkomst en plots is de jacht op de dolfijnen geopend. De hele vloot, wem 40 bootjes, probeert zo snel mogelijk bij de  dolfijnen te komen. Wij varen er dicht bij en zien de dolfijnen steeds een paar ogenblikken als ze na een paar minuten weer opduiken.  Het is  mooi schouwspel om de schippers de zee te zien afspeuren en van zodra er een bootje vertrekt, schiet de hele vloot in dezelfde richten in de hoop de beste plaats te hebben  Na een uurtje houdt onze schipper het voor gezien en brengt ons volle gas richting strand. De schrik slaat mij om het hart als de motor stil valt maar gelukkig is het probleem snel opgelost: een stuk plastic is rond de schroef gedraaid.  Terug aan de kant worden we door Ellen, Willen en Lennie op het strand opgewacht, want zij zijn iets voor ons toegekomen. Voor we naar de kamer gaan douchen en inpakken, ontbijten wij in het restaurant

    Om 10u worden we door een bus opgewacht en vertrekken we naar Munduk. Onderweg stoppen wij nog om te genieten van magisch, mooie rijstvelden aangelegd in terrassen tegen de heuvels en wij hebben eens geluk: de zon schijnt.   Rond 12u30 komen we in Munduk aan in de Puri Lumbung Cottages vanwaar de oceaan en de kust van Java nog kunnen zien. Wij worden hier opgewacht door bedienden die ons een bloemenkrans rond de hals hangen. De cottages zijn ontstaan door renovatie van originele Balinese lumbung (rijstschuren). De huisjes hebben een slaapkamer met een aangrenzend balkon en een mooie badkamer. Airco is niet nodig vanwege de koele berglucht want het kan 's nachts juist koud zijn. De huisjes liggen midden in weelderige, tropische tuinen en vijvers. Sommige kamers hebben uitzicht over de groene rijstvelden, de vallei of op de omliggende vulkanische bergtoppen. Wij kijken van op ons terras uit over de baai tot Java. Prachtig!

    Door onze zoektocht door het domein zijn we wat later bij de lunch, maar gelukkig is de bediening vlot en kunnen we op tijd vertrekken voor de geplande wandeling onder leiding van een lokale gids. Aan het onthaal staat een busje te wachten dat ons naar de overkant van de vallei zal brengen tot bij een enorme Wayang three. Deze boom is een parasiet; hij wikkelt zich rond een andere boom en maakt luchtwortels die tot de grond rijken en die dan zelf een boom vormen , en dan begint het proces opnieuw. Deze enorme, oude boom (+/- 800j) zijn bovengrondse wortels zijn zo enorm dat je er tussen door kan dwalen als in een doolhof. Vanaf dit punt vertrekt onze wandeling naar de overkant van vallei. Het is een prachtige wandeling, wel dalen en klimmen, soms over lastige paden maar ze is prima te doen nu de grond droog is. We lopen langs kruidnagelplukkers die  met hun ladder van één bamboestaak zo'n meter of 6 de boom in gaan en daar een hele zak vol kruidnagels plukken. We passeren bloeiende koffiestruiken waarvan de  bloemen heerlijk ruiken, maar niet naar koffie, eerder naar jasmijn. Men teelt hier zowel Robusta als Arabica. Een kopje koffie zal in ’t vervolg anders proeven nu ik weet hoeveel noeste arbeid hiermee gepaard gaat.  Wij wandelen langs prachtige rijstvelden op aangelegde terrassen in de steile berghelling. Op het einde van de wandeling doen we nog een steile klim over een beton wegje naar de hoofdweg en dan terug naar het resort waar we om 17u45 aankomen. Wij druipen allemaal van het zweet maar zijn blij dat we deze mooie wandeling konden doen. Terug in Puri Lumbung Cottages haasten wij ons naar de Sunset Bar, halverwege het resort aan de rand van de rijstvelden, om de ondergaande zon boven de baai te fotograferen. Mooi….

    's Avonds eten we met zijn allen in de tuin van het restaurant en daarna volgt Jean, in de 'Victoria Hall' een uitvoering van Balinese dansen, door de kinderen uit het dorp, die hier driemaal per week voor repeteren. Ik ben na het eten doodmoe, naar mijn bed vertrokken.

    Overnachting:   Puri Lumbung Cottages  -  Munduk  -   Bali 

























    31-07-2013, 00:00 Geschreven door jean en marleen  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    30-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dinsdag 30 juli 2013 Lovina

    Dinsdag  30 juli 2013                                                                                    Lovina

    Na het ontbijt worden onze 4 waterratten om 8u voor het hotel door een busje opgepikt en bij de duikschool afgezet. Willem en Jean hebben al vlug hun uitrusting gepast maar ze moeten nog wachten op twee meisjes die samen met hen gaan duiken. Zij vertrekken pas om 9u met een busje en alle duikmateriaal voor een twee uur durende rit naar Tulamben waar het wrak voor de kust ligt. Alle duikmateriaal wordt voor de duikers door dragers naar het keienstrand gebracht. De duik gebeurt vanaf het strand want de Liberty bevindt zich maar op 50 m van de kustlijn. Elkaar ondersteunend sukkelen Willem en Jean de zee in, maar na een tiental minuten moet Jean zijn duik afbreken en sukkelt alleen terug op het strand. Na de lunch en een rustpauze beginnen zij aan hun tweede duik. Met een klein hartje gaat Jean de zee in, maar deze keer lukt hij erin om onder te kunnen blijven waar hij kan genieten van de prachtig gekleurde vissen, anemonen en zelfs van een halfwas zeeschildpad. Hij vindt het enig om eens rond, tussen en in een wrak op 20m te zwemmen en dit bij een zicht als in een zwembad. Voor hem is het de eerste keer dat hij op een wrak duikt en dan nog in deze omstandigheden: zonder duiklamp en met zicht op het hele schip. Meestal bevinden de wrakken zich op +/- 50 m diepte en is het zicht beperkt tot de lichtvlek van je duiklamp. Rond 16u30 komen zij in het hotel toe, moe maar gelukkig. Ik heb de voormiddag al schrijvend doorgebracht aan het zwembad en na de middag trek ik met Lennie naar het stadje om nog wat winkeltjes te kijken, maar mijn portemonnee blijft dicht. Wij komen bijna gelijktijdig terug aan het hotel toe.                                     

    Aan de achterkant van het hotel, direct achter het zwembad, tref je op het strand diverse verkopers aan van T-shirts, souvenirs en ook masseuses en nagelverzorgsters. De rest van de namiddag brengen we door bij het zwembad. Een luxe omgeving, met zwemmersbar en handdoekenservice. We besluiten om mee op dolfijnenexcursie te gaan en bespreken daarvoor op het strand, bij Benny, een plek voor 6 personen in twee traditionele Balinese boten met een capaciteit van 4 personen. Smalle lange bootjes met twee bamboe drijvers ernaast en meestal een primitieve, luidruchtige buitenboord motor.

    Om 19u worden we door een busje opgepikt om in een andere resort samen van een Balinese rijsttafel te genieten op het strand. Op een lange tafel staan de rijst, bak Mie en een achttal gerechten met een voor ons onuitspreekbare naam, die op Balinese manier klaar gemaakt zijn.  Wij nemen ons bord en gaan aan tafel. Negen zitten op dekens op de grond aan lage tafels en Sake, Els, Jean en ik krijgen een stoel en een gewone tafel omdat wij dat gevraagd hadden. Jean en ik vinden het eten heel lekker, heel licht gekruid en heel speciaal van smaak. Na het eten wordt er een kampvuur aangestoken men veel olie. Als het vuur eindelijk goed brand, worden er Balinese en Westerse liedjes gezongen:  bekende melodieën maar onverstaanbaar of Balinese liedjes. Om 22u30 worden we opgepikt en naar ons hotel gebracht. Voor we in bed kruipen nog vlug een douche, de vierde van de dag en de enige mogelijkheid om het zwarte zand de baas te kunnen.

    Overnachting:   Aneka Villas en Spa - Lovina (Java)







    30-07-2013, 00:00 Geschreven door jean en marleen  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    29-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. Maandag 29 juli 2013 Lovina op Bali

    Maandag  29 juli 2013                                                                        Lovina op Bali

    We vertrekken om 11u met de bus naar de haven van Ketapang. Wij kregen eerst een schitterend ontbijt en een open restaurant vlak aan de zee: adembenemend.

    Per veerboot maken we de overtocht naar het laatste eiland van onze reis;  Bali. 

    Terwijl de rest van Indonesië vooral de islam aanhangt, is op Bali het hindoeïsme bewaard gebleven. Bali wordt ook wel het eiland van de 10.000 tempels genoemd. Elke boerderij of woning heeft een kleine of grote familie- of huistempel, Sanggah genoemd. Deze tempel, die altijd zo dicht mogelijk bij de bergen is gebouwd, bestaat uit vier heiligdommen, waarvan de Sanggah Kemulan als plaats van de voorouderverering het belangrijkste is.

    Elk dorp bezit doorgaans drie tempels, die georiënteerd zijn langs de as van de zee naar de bergen. De Pura Dalem (buitentempel) ligt buiten het dorp aan de kant van de zee, in de buurt van de crematieplaats en hierdoor komt de verbinding tot stand met de wezens van de onderwereld. In de centrale Pura Desa (desa= dorp), de dorpstempel, worden de religieuze ceremonies voltrokken. Bovendien dient hij als plaats voor samenkomsten. De Pura Puseh, de oorsprongstempel (puseh= navel), is gewijd aan de voorouders van het dorp en vormt het rituele middelpunt. Met zijn ligging binnen de dorpsgrenzen, aan de kant van de bergen, dient de Pura Puseh voor het contact met de goddelijke machten van de bovenwereld.

    Om het contact met de goden en voorouders te behouden, offeren de Balinezen drie keer per dag, één keer om 06 uur ’s ochtends, één keer om 13 uur ’s middags en nog één keer om 18 uur ’s avonds. In een klein mandje van gevlochten bananenbladeren offeren zij iets om te eten (meestal gekookte rijst en een stukje fruit), iets om blij van te worden (bloemen, meestal een ‘Afrikaantje’ of blauwe hortensia) en iets om te snoepen (een snoepje).

    De tempels zijn voor de Balinezen geen algemene gebedsplaatsen en meestal worden ze gebruikt en onderhouden door een bepaalde groep gelovigen. Een uitzondering hierop zijn de negen staats- of nationale tempels, die overal op Bali worden vereerd. Als heiligste tempel op het eiland geldt de ‘Moedertempel’, de Pura Besakih, op de helling van de berg Gunung Agung.

    Een kenmerk van alle Balinese tempels is de Meru´s: op pagodes lijkende houten bouwsels op een natuurstenen sokkel, met een verschillend aantal trapsgewijs geplaatste daken die met palmbladeren bedekt zijn. Ze symboliseren de wereldberg Meru, de zetel der Goden. Uit het aantal daken (een oneven aantal variërend van drie tot elf) valt op te maken welke rang de betreffende god in het Balinese pantheon heeft. Hoe hoger het aantal, hoe belangrijker de god aan wie de Meru is gewijd. Elf daken komen alleen toe aan Shiva, die op Bali een bijzondere verering geniet.

    Om 11u30 vaart de veerboot weg en stevent vlot af op de overkant ook al maakt hij een rare bocht in de stroming, maar na een klein half uur liggen we een kwartier stil omdat er geen plaats is om aan te meren en uiteindelijk rijden we om 14u, inclusief een uur extra tijdverschil, van de boot. Op de boot praten we met Belgen die met Koning Aap op stap zijn en zij hebben wel de Ijen vulkaan, die volgens Obbo nog gesloten is, bezocht.  Rond 15u30 komen we in ons hotel ‘Aneka villas’ aan. Hier liggen alle kamers langs een laan die de receptie met het restaurant, zwembad en het strand verbindt. Het zijn mooie, ruime kamers voorzien van airco, een prachtige badkamer en een privé terras. Als onze kamer verkend is, vertrekken Jean en ik langs het zwarte strand (lava zand) dat vol ligt met de typische Balinese boten, naar het centrum van dorpje. Het is een mooie wandeling hoewel we langs armoedige huisjes, vuilhopen lopen en een paar keer de open riolering naar zee kruisen. We nemen een winkelstraat die van het strand naar het centrum loopt en verder komen we niet want op het einde van de straat sukkel ik een winkeltje binnen. Het zoeken en passen van een broek en een blouse nemen de resterende tijd in beslag, want om 19u is het groepsvergadering in de bar, maar ik vind toch nog de tijd om iets voor ons Fientje te kopen. In de bar wordt afgesproken dat Ellen en Maire gaan snorkelen en Jean en Willem gaan duiken naar het wrak van de Liberty. Zij zullen morgen om 8u opgepikt worden bij de receptie. Na de vergadering vertrekken we samen met Elly en Jozef langs het stand om iets te gaan eten in het dorp. Gelukkig hebben we onze lampen bij en is het gemakkelijker om hier te stappen want ondertussen is het pikdonker. In dit restaurantje eet ik, voor het eerst deze reis, gegrilde zeevis en het is lekker!!! Overmorgen vertrekken we weer voor 3 dagen naar het binnenland en ik hoop dat we in Sanur, aan de kust terug lekkere vis kunnen eten. Als we terug op onze kamer komen, nemen wij nog een douche en het water dat wegloopt is zwart … en dan vlug bed in.

    Overnachting:   Aneka Villas en Spa - Lovina (Java)














    29-07-2013, 00:00 Geschreven door jean en marleen  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    28-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zondag 28 juli 2013 Ketapang

    Zondag  28 juli 2013                                                                              Ketapang

    We vertrekken  om 7u per jeep, na een schamel ontbijt uit ons onderkomen in Sukamade en volgen dezelfde route terug maar deze keer wordt er niet meer gewandeld behalve het stukje vanaf het dorp langs het strand naar de jeeps. Bij het verlaten van het Nationaal Park Meru Betiri  rijden we vlot door tot we om 10u45 in onze vertrouwde bus overstappen. Zo'n 60 kilometer verder, stoppen we bij het hotel waar de rest van de groep de nacht heeft doorgebracht. De anderen zijn nog niet terug van het snorkelen en daarom moeten we, zonder hulp van Obbo, ons plan trekken. De kamers blijken nog niet gepoetst te zijn dus eten we een sandwich en na de lunch zijn er 3 kamers gepoetst, maar Jean en ik moeten nog tot 13u30 wachten. Wij wandelen even tot aan het strand en zien voor ’t eerst in ons leven een zwart lavastrand: niet echt aantrekkelijk om op te zitten en het maakt je voeten ook echt zwart.

    Het is een mooi hotel, gratis wifi maar enkel in het restaurant en bij het zwembad, een prima zwembad en de cottages liggen in een prachtige tuin. Elk huisje heeft een ruime kamer met prima airco, die helaas uitgaat als je de sleutel naar buiten meeneemt. Een prachtig lichte en ruime badkamer met goede douche en dit in een ruimte buiten maar wel overdekt. Voor de deur een kleine veranda met twee stoelen en een tafeltje.

    De rest van de groep komt rond 17u in het hotel aan en we spreken af om 19u in het grote, halfopen restaurant, waar een tafel voor de groep gereserveerd is. Nadat Obbo het eindelijk toch uitgelegd heeft dat we afzonderlijke rekeningen willen en de bestelling opgenomen is, begint, juist naast ons, een dame te zingen onder begeleiding van een elektronisch orgel. In het begin valt het nog wel mee, maar na een half uur is iedereen het beu want je kan enkel met je naaste buren een gesprek voeren. Het eten wordt slechts met mondjes maat naar de tafel gebracht en de laatste krijgt haar bord pas twee uur later, maar heel die tijd is het bandje blijven doorspelen, om gek te worden!!! Maar wij hebben wel gelachen.  Obbo brengt toch goed nieuw door te zeggen dat wij de volgende morgen pas om 11u moeten vertrekken. We slapen eerlijk in een frisse kamer. 

    Overnachting:   Hotel Ketapang Indah - Ketapang (Java)

     












    28-07-2013, 00:00 Geschreven door jean en marleen  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    27-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zaterdag 27 juli 2013 Sukamade - op zoek naar zeeschildpadden

    Zaterdag  27 juli 2013                  Sukamade - op zoek naar zeeschildpadden

    Vandaag rijden we naar het Meru Betiri Park dat 58.000 hectare groot is en zo genoemd naar de hoogste berg in het park, de Gunung Betiri (1223m).  Dit park heeft één van de laatste uitgebreide laagland-regenwouden van Java en ook mangrovebossen, moerassen en stranden. We vertrekken om 8u aan het hotel met twee jeeps, drie personen per jeep en één rugzak, de rest van onze bagage vertrekt met de bus. De zes anderen, die deze excursie niet mee doen, gaan snorkelen terwijl wij op schildpaddenjacht gaan! Het eerste deel van de rit gaat over geasfalteerde baantjes waarop onze chauffeur rijdt alsof de duivel hem op de hielen zit. We rijden door een 33 km2, rubber-, koffie- en cacoa- en palmbomenplantage, die eigendom is van de staat, naar Sukamade . Wij stoppen bij een fabriekje waar ze palmsuiker maken door het in de palmbomen opgevangen sap te koken in ijzeren schalen boven ovens boven een houtvuur. Uiteindelijk worden cilindervormige stukken bruine verkregen. De fabriek wordt door een aantal families, waarvan de kinderen ook vrolijk rond de houtvuren spelen zonder enig gevaar te zien, draaiend gehouden. Per familie krijgen ze 45 à 50 bomen toegewezen en zo verdienen man en vrouw samen +/- 45€ per dag waarvan ze 10% aan de staat moeten betalen. Hiervan moeten ze zelf ook hun hout aankopen, maar al bij al krijgen ze een redelijk loon voor hun harde labeur. Wij rijden verder en stoppen om half twaalf aan in de buurt van een klein vissersdorp aan de baai van Rajekwesi, waar we na een stuk over het strand gelopen te hebben een picknick-lunch krijgen, met de bekende koude nasi, kippenpoot en gekookt ei. Bah! Er is niet eens een deftige  plek om gewoon fatsoenlijk te zitten, buiten de banken van een drankkraampje... en niemand durft hier zelfs van de sanitaire voorzieningen gebruik te maken. Pa en ma zitten met een stok de kippen bij ons weg te jagen en het lijkt wel of we bovenop een afvalberg aan ’t eten zijn. Wij hadden liever onze lunch box op onze schoot genomen en op het strand gaan zitten!!

    Om 13u rijden wij verder op een heeeel slechte, stijgende weg in de jungle. Wij worden ‘in the middle of nowhere’ gedropt om twee uurtjes te voet over dat pad te trekken en ondertussen van de natuur te genieten. Onderweg vliegt er enkele keren een Toekan over ons heen een echt indrukwekkend geluid dat je van ver hoort dichterbij  komen. Hier en daar hebben we een doorkijk naar de zee en uiteindelijk lukken wij er toch in om een Toekan te fotograferen. De zwarte makaken met hun enorme staarten lachen ons van ver uit en zwieren vrolijk van de ene boom naar de andere. Zij hebben er echt plezier in. De jeeps wachten ons op bij een wachtpost en wij rijden nog een kleine 10 km waarbij we drie maal een rivier moeten doorwaden met de jeep. Iedereen haalt met droge voeten de overkant! Daar zijn het bijna onberijdbare wegen tot in het dorpje waar we logeren. We zijn er al om drie uur en krijgen eerst een rondleiding door een fabriek die door de Nederlanders in 1970 is opgericht. Op een primitieve manier wordt hier de eerste en tweede kwaliteit latex gewassen en tot platen verwerkt. De eerste kwaliteit is wit en wordt voor vooral voor het maken van autobanden gebruikt, de tweede kwaliteit bevat veel verontreinigingen door takjes en aarde e.d. en wordt vooral gebruikt voor zolen van sandalen. Buiten was ook nog een onduidelijke activiteit met kokosnoten en verder wordt er ook koffie en cacao verwerkt. De fabriek en het terrein maakten een erg verwaarloosde indruk. Direct naast het terrein is de vroegere mess, nu een zeer eenvoudig “hotel”. In het Nationaal park zijn slechts twee dorpjes, die langzaam verdwijnen. De concessie van de onderneming wordt door de regering niet verlengd omdat men wil dat het weer een volledig natuurpark wordt. Dit heeft tot gevolg dat de onderneming jaarlijks kleiner wordt en er steeds meer mensen wegtrekken. In het dorp is alleen elektriciteit van de onderneming en de generator gaat om 22u uit en pas om 6u weer aan. De op de plantage Sukamade gelegen Mess (Wisma) Perkebunan Sukamade is vrijwel de enige mogelijkheid tot overnachting in de wijde omgeving en heeft zeer eenvoudige en nogal spartaans ingerichte kamers met de traditionele Indonesische badkamer, met schepteiltje koud water. De verlichting is al gemoderniseerd: na het wegvallen van de generatorstroom gaan automatisch de LEDs op zonne-energie aan. Eén (kaal) vertrek is ingericht als eetzaal. Wij blijven op de veranda voor onze kamers wat drinken (dat kon je wel krijgen!), in afwachting van het eten en de avondexcursie.  Na het eten rijden wij met de jeeps in een half uurtje naar Pantai Penyu strand. Daar krijgen we in het gebouw van de rangers tekst en uitleg en we zien de 'kraamkamer' en 'opgroeibad' van de kleine schildpadjes. We krijgen er zelfs een paar in onze handen. Die beestjes hebben hele sterke pootjes en ze spartelen om terug in hun waterbakje te belanden. Het laatste stuk, een pad van enkele honderden meters door het bos, moeten in het pikkedonker te voet worden afgelegd. Het is hier aardedonker en muisstil..... maar als wij op het strand zelf komen zien wij een prachtige sterrenhemel: geen sprake van lichtvervuiling.
    Wij wachten geduldig en genieten terwijl de gids op zoek gaat naar verse sporen. Hij vindt ze en geeft een signaal dat wij naar het nest mogen komen. Op dit strand komen regelmatig zeeschildpadden hun eieren leggen en vooral tijdens het graven van hun hol mogen de schildpadden niet gestoord worden en moeten alle lampjes uit en moet het stil zijn! Pas als ze bezig zijn met eieren leggen kunnen wij een kijkje nemen.

    De leatherback turtles die hier voorkomen kunnen wel 1,5 meter in doorsnee worden. De schildpadden die hier eieren komen leggen variëren van 150 tot 350 kg en leggen gemiddeld 100 - 150 eieren. De dieren zijn zo’n 2 uur op het strand om het nest te graven, eieren te leggen en het nest weer dicht te gooien. Na 55 – 56 dagen komen dan de eieren uit. Omdat er veel stropers zijn, wordt het nest gemarkeerd en direct, maar anders de volgende dag, worden de eieren uitgegraven en naar het opvangcentrum gebracht in emmers om daar uit te komen. Hier laat men de jonge diertjes enkele dagen aansterken (tot het schild hard begint te worden) Het gevolg hiervan is dat 95 % de eerste 10 dagen overleeft terwijl dat percentage normaal slechts op 10 % ligt. Het is een magisch moment om ‘onze’ schildpad 151 eitjes te zien leggen en daarna haar eitjes te zien begraven en dan een vals spoor aan te leggen om haar natuurlijke vijanden te misleiden. Zij lijkt totaal uitgeput als zij na bijna 90 min labeur terug naar de zee trekt. Zij heeft echter niet op de rangers gerekend die zelfs niet wachten tot zij in zee verdwenen is om haar 152 eitjes opte graven en ten toon te spreiden voor ons toeristen. Weinig respectvol mogen wij er zelfs eentje in ons hand houden, maar wij troosten ons met de gedachte dat er door de menselijke tussenkomt in dit natuurfenomeen toch meer zullen overleven.  Als de schildpad in zee is verdwenen, wordt het signaal gegeven om terug te keren naar de jeeps en daarna naar onze slaapplaats. De rit in het donker door de jungle is om nooit meer te vergeten. Als wij aan ons bed geraken, zijn ze ons wel vergeten te zeggen dat wij maar 10 min meer elektriciteit krijgen dus ……. Tasten en zoeken naar onze lampjes en dan vlug bed in zonder veel na te denken over wat hier allemaal niet rond zou kunnen kruipen ………














    27-07-2013, 00:00 Geschreven door jean en marleen  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (2 Stemmen)
    26-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vrijdag 26 juli 2013 Kalibaru

    Vrijdag  26 juli 2013                                                                                          Kalibaru

    Vandaag is het ontbijten om 8u want om 9u vertrekken we met de bus naar Kalibaru om daar een plaatselijke school te bezoeken. Joke, Ellen en Sake geven een korte voorstelling van de seizoenen in Nederland. Verwonderlijk kennen de kinderen de sneeuwman maar geen schaatsen en het verkleuren van de bladeren gebeurt in Indonesië ook. Sake is verwonderd dat ze de tafel van drie zo vlot kennen. De lesstukjes worden in het Nederlands gegeven en Obbo vertaalt. Hierna brengen we een bezoek aan de overdekte markt in het dorp. Rond 13u vertrekken we voor een rondleiding op de boerderij rond het moederhotel Margo Utomo. Ze zijn daar grotendeels zelfverzorgend door een aantal koeien waarvan de melk tot zuivelproducten wordt verwerkt. Verder wordt er ook vanille verbouwd, zwarte en witte peper, cacao,  papaja’s en koffie. De gids beantwoord geduldig alle vragen van iedereen. Hij laat ons veel vruchten zien en proeven. Na de rondleiding vertrekken we naar ons hotel voor wat luieren bij het zwembad. Om 16u worden we weer door een gids opgewacht voor een wandeling door de rijstvelden in de buurt. We lopen op de bermen tussen de rijstvelden en soms moeten we ook over irrigatie kanaaltjes springen. Machtig mooi met veel uitleg en avontuurlijke glij- en springparcours. Door kleine dorpjes en uitgestrekte rijstvelden komen we terug bij ons hotel. We hebben nog een half uurtje om ons wat op te frissen en aan tafel te gaan. Hier worden we in twee groepen gebriefd over het programma van morgen. Ellen, Maire, Jozef, Elly, Jean en ik worden morgen door twee jeeps opgepikt om naar de zeeschildpadden te gaan kijken, het andere deel van de groep vertrekt met de bus naar Ketapang en gaat op Bali snorkelen onder begeleiding van Obbo.

    Wat staat ons morgen te wachten??  

    Overnachting:   Hotel Margo UtomoII - Kalibaru (Java)

















    26-07-2013, 00:00 Geschreven door jean en marleen  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Archief per week
  • 05/08-11/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 22/07-28/07 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 08/07-14/07 2013
  • 01/07-07/07 2013

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!