Eerst en vooral bedankt om af en toe eens te komen lezen, te beoordelen en voor de fijne reacties die ik mondeling soms van jullie sympathieke rakkertjes krijg!
Ik wil ook nog even benadrukken dat de inhoud van mijn columns uitsluitend (een poging tot) creatieve expressie is. Het is niet mijn bedoeling om personen te beledigen, te viseren of te kwetsen. Ik ga uit van de idee dat alles moet kunnen worden gerelativeerd door middel van humor. Ik tracht dit dan vaak ook te doen in mijn columns door het karikaturiseren van triviale gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven. Reacties op wat ik schrijf kunnen jullie altijd kwijt door rechtsonderaan de column op "reacties" te klikken. Elke vorm van feedback wordt geapprecieerd.
Vriendelijke groeten
JdR.
Beoordeel dit blog
Over mijzelf
Ik ben Jeroen, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Simon Franks of Belgium of JdR..
Ik ben een man en woon in Hasselt (Belgie) en mijn beroep is Student.
Ik ben geboren op 13/11/1986 en ben nu dus 23 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Film, voetbal, muziek, humor....
Jeroen schrijft...
Of hij probeert toch.
22-01-2010
Het papieren zonnetje
Het is het moment om het te hebben over familie. Half drie 's nachts voor de dag van een presentatie die jammerlijk genoeg moet bepalen of je voor een opleidingsonderdeel slaagt of niet, lijkt daar misschien niet het uitgelezen tijdstip voor maar slapen zit er voorlopig toch niet in. Er zijn trouwens maar een tweetal bevredigende activiteiten die je kan doen op een late avond in een kamer van nauwelijks drie bij vijf. Om het gezond te houden probeer ik die andere te beperken tot eenmaal daags na het warme avondmaal. Ik heb het uiteraard over douchen.
Familie is het allermooiste wat er is in het leven. Ik heb althans toch het geluk dat te kunnen stellen. Het is één van de enige dingen in het leven die je niet hoeft te verdienen. Ik althans toch niet... en om eerlijk met mezelf te zijn moet ik bekennen dat ik mijn familie inderdaad niet verdien. Ik bekeek zonet enkele video's uit de oude doos, ook wel bekend als de externe harde schijf, en er viel mij iets op. Het blijkt dat ik al drieëntwintig jaar lang omringd wordt door genieën. Er zijn momenten geweest dat ik dacht te weten waar ik mee bezig was in het leven en ik adverteerde het maar al te graag. Welnu, er zijn mensen als mijn broer en zus van wie men, wellicht grotendeels door mijn luidruchtigheid, zelden kan opvangen waar zij op af denken te stevenen. Ze zijn zich er volgens mij niet van bewust maar onderhuids weten ze perfect waar ze mee bezig zijn. Er is geen haar op mijn ooit bijna athletische lichaam, zelfs niet tussen mijn billetjes, dat er aan denkt dat ze er niet zullen geraken, waar ze ook naartoe mogen willen.
Ik heb het hier over twee van de properste en meest onschuldige zielen waarmee een mens in aanraking kan komen. Wanneer ik hier het woord "onschuldig" hanteer, praat ik absoluut niet over naïviteit. Ik heb het over een grote broer, meermaals hartverscheurend fel uitgescholden door een passief narcistische lapzwans als mijzelf, die dit telkens bijna terstond blijft vergeven en zich voor zijn jongere afkooksel onsterfelijk maakt. Ik heb het over een zusje dat een papieren zonnetje uitknipt en op de slaapkamermuur komt hangen van diezelfde bloedverwante die kreunend van liefdesverdriet en onvervoerbaar van depressiviteit, ligt weg te kwijnen op bed. Het is genialiteit in zijn puurste vorm.
Ik ben voorlopig niet meer dan een schim van wat mijn ouders zijn en hoe meer ik over hen ontdek hoe schimmiger ik mezelf zie. Door ver van huis te zijn leer ik hen paradoxaal genoeg steeds beter kennen. Ik neem hun ouderlijke liefde waar vanuit een ander oogpunt. Ze zijn nog steeds mijn ouders. Ik ben nog steeds het richtpunt van hun zorgen... en terecht, want ik ben me er eentje... maar ik kijk hen tegenwoordig ook steeds meer toe als twee mensen die samen vanaf zeer jonge leeftijd drie kinderen grootbrachten in vaak alles behalve voor de hand liggende situaties. Er is geen enkele manier om nog maar te beginnen met begrijpen hoe ze het allemaal hebben klaargespeeld en blijven klaarspelen. Het is genialiteit in zijn puurste vorm.
Tijd om te gaan slapen. Het is nu muisstil en vooral pikdonker in Parijs. Geen maan te zien maar het papieren zonnetje schijnt nog steeds.
I am able to appreciate isolation. I even seek it out. I would pick my own adventure in solitude over some meaningless alliance on my journey any time of the day… but there is one minor stipulation: the circumstances need to fit around this choice that I made. A funny thing about circumstances… they tend to change. Choices are immutable. They don’t evolve with the circumstances. So you either force the context to work or… when you lose grip, you make a new choice.
I went on my own. I deliberately chose a different path than the one allegedly in front of me… and then the lights went out. The stars and moonlight vanished. It is so incredibly dark that I have no idea what the circumstances look like. So I’m sticking with the choice I made when I was seeing everything clearly and brightly. The others are out there somewhere holding their flashlights, walking down Main Road. They’re getting closer to ending up on the individual boulevards of their dreams with every step they take. I might be ahead of them, I might be behind or simply, I don’t know what boulevard is out there for me. I fill my toolbox with things I pick up on my way in the dark and I just hope they’ll help me build my life.
It is said that the longer you’re in the dark, the better you start to see through it. I won’t confirm this quite yet… but I have strengthened my other senses to experience life more intensely.
Blindly I walk on, yet ever so aware of the sweet breezes blowing, the cold rain falling and soon enough, let’s hope, the warm sun shining… and then I’ll see again.
Nu moet ik jullie toch echt eens wat vertellen! Ik heb vannacht de meest bizarre droom gehad. Ik droomde dat ik vriendschap had gesloten met een bijvoeglijk naamwoord. Ik kan me echter zoals altijd met dat soort dromen enkel de grote lijnen herinneren. Nuja, om tot de kern van de zaak te komen kregen we ruzie omdat ik hem er op had gewezen dat hij slechts een bijvoeglijk naamwoord was. "Wat wil je daar nou mee zeggen!?" riep het adjectief uit. "Niks speciaals" antwoordde ik op een eerder flegmatische manier. Toen volgde er een potsierlijke discussie die ontaardde in kwetsende woorden. Uiteindelijk besloten we om onze vriendschap dan maar stop te zetten. Achteraf bekeken ben ik misschien wel een beetje ongevoelig geweest met mijn opmerking. Maar ja, ik kon toch ook niet voorspellen dat een adjectief, nota bene ingebeeld, zo gauw op zijn tenen getrapt zou zijn. Dit alles om maar uit te drukken dat je tegenwoordig echt met alles moet rekening houden. Het leven is te gek voor woorden. Het enige waar je zeker kan van zijn is dat je nergens zeker kan van zijn. Deze woorden zijn trouwens zo gestolen als de kwalificatie van Frankrijk voor het WK voetbal van 2010. Maar het zijn wel feiten.
Net wanneer je misschien denkt dat deze tekst als een trechter naar een punt toewerkt moet ik je teleurstellen met het volgende compleet irrelevante onderwerp: Eenzaamheid. Ik ben er dol op! Ik heb het niet over de brandende eenzaamheid die je voelt wanneer je afscheid hebt moeten nemen van een mooi Lets meisje dat je wellicht nooit meer zult terugzien. Dat soort eenzaamheid zuigt ballen. Nog meer dan de belspelpresentatrices om op televisie te kunnen komen. Ik heb het over het soort eenzaamheid dat je voelt wanneer je al enkele jaren niet meer verliefd bent geweest en langzaamaan gewend raakt aan de idee dat je een ongecompliceerd leven zal kunnen leiden zonder ongemakken als jaloezie, liefdesverdriet, schoonfamilies of maandstonden. Dit stadium van eenzaamheid (want dat is het eigenlijk, een gevorderd stadium) biedt je de kans om een aantal dingen te herapprecieren waarvan je de waarde even vergeten was. Een schouderklop van een vriend, het intellectueel vermogen van iemand met tetten, een aantal klasgenoten die je tips geven bij het zoeken naar een stage, een compliment over je aanleg voor het schrijven of zelfs gewoon een boos stukje commentaar dat er op wijst dat je krakkemikkige schrijfsels gelezen worden. Ik functioneer simpelweg goed wanneer ik me in deze eenzame maar nuchtere en welbewuste gemoedstoestand bevind.
Ik dreig nu echter te hervallen in dat eerdere stadium waar niets dan schaduwkanten aan verbonden zijn. Ik weet nog hoe ik bijna twee weken geleden in het donker stond te staren naar voorbijwandelende vriesweer-enthousiastelingen terwijl ik de smaak van haar lippenstift voor de laatste keer langzaam van mijn lippen voelde heengaan. Met meer erover zal ik jullie niet lastig vallen. Mijn gejammer zal de Letse grens toch niet tot aan ons landje doen verschuiven. Misschien heb ik gewoon betekenisloze seks nodig... of gewoon seks. Maakt niet echt uit. Als het kind maar een naam heeft... en anders gebruiken we wel een voorbehoedsmiddel.
Zij en ik. We zijn tragisch onderworpen aan de tijdelijkheid. Of moet ik die tijdelijkheid net op de blote knieën bedanken omdat zij me zondermisschien niet eens in overweging had genomen? Het contrast tussen de schoonheid van haar glimlach en de esthetische beperktheid van mijn smoelwerk doet het alvast vermoeden. Ik ben niet zeker wat het juist is wat haar glimlach zo betoverend maakt. "Stralende ogen?" Het klinkt als een van de huismerken van de poëzie... goedkoop en cliché. Maar geloof me, dat is niet het gevoel waarmee haar blik je achterlaat. Elke glimlach die zij me gunt is een nieuwe creatie van de Schepper zelf. Wie dat trouwens ook moge zijn, hij of zij is blijkbaar goed gezind. Ik koester elke blik tot in den treure.
Ik had het liever anders zien gebeuren. Ik had het vooral graag vroeger zien gebeuren. De context vind ik wel romantisch genoeg maar er bestaat geen romantiek zonder drama. Het slot nadert. Ik weet wat er zal volgen. Ik heb het al eerder meegemaakt. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen maar wel drie keer. Dan weet ie pas echt met zekerheid of het pijn doet of niet. Ik ga voor een keer gewoon dankbaar zijn voor de situatie en aannemen dat dit het beste is wat me had kunnen overkomen. Ik weet dat er nog mensen zijn die hun leven op deze manier benaderen. Met hen gaat het goed.
Ik wil het noch allemaal opblazen, noch minimaliseren. Ik wil het gewoon precies uitdrukken zoals het voelt... niet gisteren voormiddag, niet binnen een jaar... maar nu, vandaag, om twintig over vier. Moge het voor haar zijn wat het is. Voor mij betekenen de weinige keren dat ik haar gezien heb op die enkele weken meer dan al hetgeen wat er de afgelopen jaren de revue is gepasseerd. Stelletje onbeminnelijke Vlaamse kutwijven, nooit zal ik nog van jullie houden. Neem het nu vooral niet te persoonlijk op. Jullie hebben immers ook nooit van mij gehouden. Bedankt daarvoor. Dat meen ik oprecht.
Het doet enorm deugd om eindelijk nog eens met een geschaafde knie rond te lopen. Het ietwat irritante gevoel brengt mijn gedachten terug naar de gloriedagen. De tijd waarin ik vaker op de grond lag dan rechtstond, van 0 tot 6 jaar. De tijd waarin ik deze unieke gave wist te exploiteren op de Zuid-Limburgse voetbalvelden als doelman, van 6 tot 16 jaar. Kort samengevat, de dagen waarin het nog niet echt nodig was om de voetjes op de grond te houden.
Vier doelpunten scoorde ik gisteren onder de metrobrug boven avenue Jean Jaurès. Een Belg (ik dus), een Chinees en een groepje Frans-Algerijnse straatvoetballertjes poogden in enkele wedstrijdjes telkens om voor het eerst 3 keer te scoren als team. Al was er mijn inziens van teamwerk niet bijster veel sprake. Algerije plaatste zich laatst voor het wereldkampioenschap voetbal dat volgende zomer plaatsvindt in Zuid-Afrika. "Maar goed ook..." hoor ik mezelf nog denken terwijl ik de agressieve houdingen van de 14 à 16-jarige jongelingen waarnam, "het zou anders niet aangenaam geweest zijn om hier de komende maanden rond te wandelen in bepaalde buurten in Parijs." De kans dat deze jongens uitdrukkingen als "voetjes op de grond houden" kennen lijkt me miniem. De mogelijkheid om te gaan zweven bestaat voor hen gewoonweg niet. De enige glorietijden die zij kennen zijn die van 16 uur tot het donker wordt... op twee voetbalveldjes in een stalen kooi onder een metrobrug. Hoewel ik bijna elke avond met een licht onveiligheidsgevoel en zeer op mijn hoede voorbij horden jongeren als deze wandel, wens ik ze de mogelijkheid toe om te kunnen dromen. Ik wens ze toe om te ontdekken dat de meeste dromen inderdaad bedrog zijn maar dat dit niet hoeft te betekenen dat er van niets meer te houden of te genieten valt.
Zelf zal ik niet vlug opnieuw beginnen dromen na de afgelopen leerrijke maanden in Parijs. Als je al de kans krijgt om in Parijs te studeren zou het zeer hebzuchtig zijn om over nog meer te willen kunnen dromen. Als ik stilsta bij al de inspanningen die talloze mensen hebben geleverd, leveren en blijven leveren om mij deze ervaring te schenken kan ik enkel besluiten dat ik er best eerst voor zorg hun vertrouwen niet te beschamen. In Juni zal de balans dus worden opgemaakt. Wat schoolresultaten betreft kan het nog alle kanten uit maar enkele dingen neemt niemand mij nog af. De voldoening bij het construeren van elke ietwat ingewikkelde Franse zin, het zicht dat ik 's avonds vanuit mijn kamerraam op de lelijke maar inspirerende straatlamp en dito zes verdieping gebouwen heb, de glimlach van dat ene meisje dat ik laatst ontmoette... Ik heb het allemaal in mij opgenomen en wanneer mijn leven zijn aftiteling nadert zullen zij elk hun rol hebben gespeeld die de film maakte tot wat hij was. Verder kan ik enkel hopen dat ik zelf de rol van mijn leven neerzet. Dat moet lukken.
En toch... De film is wellicht nog niet eens half voorbij en toch mis ik bepaalde scènes nu al... Er zit maar één ding op: blijven leven.
Ik heb er nét niet aan kunnen (lees: mogen) deelnemen dit jaar maar dankzij web 2.0 ben ik wel al bijna een week lang zoet met het bewonderen van jullie fratsen tijdens het heilige feest van Halloween. Dank daarvoor. De ironie wil dat vermommingen bij Halloween meer vertellen over de personen in kwestie dan wanneer je er op een doordeweekse dag een diepgaande conversatie mee zou voeren. Woorden in onze hedendaagse maatschappij, wat heb je er nog aan? Schabouwelijk weinig. Wat een intrigerend, ontstellend mooi woord nochtans, schabouwelijk. Er zit zoveel dramatisch gewicht in dat woord dat het me haast doet zweten.
Maar goed. Genoeg van dat pseudo-intellectueel gejengel van mijnentwege voor vandaag. Laten we het eens hebben over de vermommingen. Echt iets verrassend is er eigenlijk nooit aan. Het zijn altijd dezelfde typetjes. Zo loopt er altijd ergens iemand tussen, laten we hem Karel noemen, die laaiend enthousiast over zijn outfit naar het halloweenfeest is afgezakt om dan te moeten ondervinden dat het allemaal enkel de eerste 5 à 10 minuten leuk is. De teerbeminde grietjes die normaal nooit een grijntje aandacht voor mollige Karel in huis hebben lopen als hij binnenwandelt schijnbaar laaiend enthousiast op hem af om hem te knuffelen en een foto te maken. "Was ik maar geboren als pandabeer," denkt Karel. Nadien wordt onze knuffelige vriend dan wel met de neus op de feiten gedrukt wanneer hij merkt dat de als airhostess verklede meiden enkele kamers verder bezig zijn met Frederik tot een orgastische toestand te pijpen. Frederik is de persoon die zijn outfit strategisch heeft uitgekozen. Het is het soort van kledij dat hij altijd wel al wilde dragen omdat het in de maffia-films er toch wel crimineel (letterlijk) cool uitzag. Op dit halloweenfeest komt hij nu over als een plezierige kerel die leuk meedoet met het in wezen nochtans janetterige verkleed-gedoe. Tezelfdertijd blijft hij er wel cool, en eigenlijk zelfs cooler bijlopen dan anders. Twee vliegen in een klap. Zulk een stukje tactisch genie verdient gewoonweg een blowjob. Dat jartellen in principe niet behoren tot het stewardessen-ensemble, dat kan Frederik (weeral letterlijk) door de vingers zien terwijl hij Iris' rokje omhoog begeleidt. Karel sukkelt inmiddels van kruk naar zetel. Hij beseft nu pas hoe ondoordacht en onfunctioneel zijn berenpoten -en klauwen zijn.
Dan is er ook nog altijd de totaal ongecomplexeerde Ruben die gewoonweg als prostituee de vrolijke bende is komen vervolledigen. Van Ruben heeft nochtans niemand last. Een intelligent gesprek voeren met hem die avond is weliswaar zeer moeilijk want hij is verkleed als vrouw en... nouja, hij neemt zijn rol nogal letterlijk op. Dan is er ook nog Jeroen die pas op het laatste moment te horen had gekregen dat er een Halloweenfeestje georganiseerd werd en om niet helemaal uit de maat te vallen heeft Jeroen zijn oude Skater-kleren aangetrokken. Zo is hij dan toch een beetje vermomd. Hij wandelt binnen met enkele andere leuk verklede vrienden. Er wandelen enkele kleingeestige chiro-sletten voorbij die een geile glimlach in petto hebben voor Jeroen's vrienden maar niet voor hem. Jeronimo haalt vervolgens een machinegeweer uit zijn Skaterbroekzak die net zo diep is als zijn opgebouwde frustratie. Jeroen vuurt in het rond. Iedereen is dood behalve Jeroen en zijn vrienden. Einde.
Enkele dingen in mijn leven die me storen en me verhinderen om echt gelukkig te zijn met alles wat ik heb… op simpele wijze toegelicht.
Lelijk zijn
Iets wat me eigenlijk al jarenlang stoort is het feit dat ik niet echt knap, wetenschappelijk gezien zelfs lelijk, ben. Wel, om precies te zijn moet ik zeggen dat het me in het begin vooral stoorde dat ik doorgaans niet in de smaak viel bij de vele meisjes die mijn pad kruisten. Soms waren ze daar dan ook onomwonden duidelijk over. Inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen dat ik dus gewoon onaantrekkelijk ben. Nochtans kijk ik soms in de spiegel en vind ik dat ik er goed uit zie. Als ik mezelf op foto zie is het verdict altijd echter ongenaakbaar: asymmetrisch gezicht, dito neus met ook nog eens veel te wijde neusvleugels. Vervelend. Spijtig ook trouwens dat ik geen 10cm groter ben. Dat zou veel hebben goedgemaakt.
Geen erkenning voor genialiteit krijgen
Als klein kind was ik er diep vanbinnen altijd van overtuigd dat ik de beste was in alles. Eigenlijk was het niet zozeer een kwestie van overtuigd zijn maar eerder een van het echt te weten en te voelen dat ik boven hen rondom mij verheven was. Eerlijk gezegd voel ik nog steeds dat ik op zijn minst ooit de potentie heb gehad om de allerbeste te zijn in wat dan ook. Door de jaren heen heb ik meer dan de nodige portie bescheidenheid gekweekt om niet als narcistisch afgeschilderd te worden en met slechts een “minimum” aan frustratie te moeten rondlopen maar ergens laat de drang in mij om erkend te worden voor mijn genialiteit niet los. Ik voel het op bepaalde momenten branden en ik wil de mensen die mijn vernuft niet inzien echt verschrikkelijk hard op hun gelaat slaan. De enige reden dat er toch mensen bestaan die beter zijn in dingen dan ik is omdat ze meer hebben geoefend of omdat ze doping nemen. Twee dingen waarvan ik misschien toch moet toegeven dat ik er geen aanleg voor heb: muziekinstrumenten bespelen en oriëntatie. Maar daar blijft het zowat bij.
Luiheid
Ik ben niet zeker of ik het “luiheid” moet noemen of “gebrek aan motivatie.” Volgens vele intelligente personen zijn deze twee synoniem aan mekaar. Het zou wel eens kunnen volgens mij. Al denk ik toch dat ik meestal wel gemotiveerd ben voor de dingen die ik doe. Misschien is mijn motivatie te vaak lange termijngericht. Laten we het gemakkelijkheidhalve dus gewoon maar luiheid noemen. Luiheid is zoals masturberen. Achteraf heb je er altijd een beetje spijt van en er komt meestal een zitmeubel aan te pas. Voor beide fenomenen is het ook zo dat je ze zondermeer af en toe nodig hebt om tot rust te komen en even alle zware dingen des levens te vergeten. Ook klopt het dat voor beide gevallen op zoek gaan naar een actiever alternatief veel betere perspectieven biedt. Hoe dan ook, als ik in het verleden niet zo lui was geweest stond ik nu ongetwijfeld al een pak verder. Bovendien, als ik tegenwoordig niet zo lui zou zijn op dagelijkse basis zou mijn toekomst er wellicht rooskleuriger uitzien.
Wat zou de mens zonder dieren aanvangen? Als je het mij vraagt, niet veel. Je vraagt het me misschien niet maar ik geef het je toch even mee. Wat zo ongelofelijk nuttig is aan het in huis hebben van dieren is dat je er alles tegen kan zeggen. Het maakt niet uit wat. Je krijgt altijd een schattige blik vol liefde als antwoord. Een blik vol kippenvlees voor een blik vol liefde. Zo eenvoudig zit de transactie ineen. Geen verstikkende complexiteiten, kleine lettertjes, misleidende of in het beste geval misbegrepen formuleringen die je hersenspinsels zodanig in de knoop draaien dat het achteraf onvermijdbaar wordt om in conflict te treden.
Wat is het toch met mensen. Waarom maken we het elkaar toch altijd zo moeilijk? Ik ben niet zeker of ik geloof in het goede maar ik geloof zeker niet in het kwade. Waarom niet? Simpel. Ik zie mensen met heel veel liefde in hart en ziel andere mensen kwetsen. Niet in de ban van het kwade maar in de ban van iets anders: een onzekerheid, een complex, dingen met een verre oorsprong. Alles heeft een oorsprong die diep geworteld en onontwortelbaar vaststaat en die ieders levensloop mede bepaalt. Je bent wie je bent omdat iemand anders was wie hij was omdat een zekere zij was zoals zij was omdat haar moeder was zoals zij was om diverse redenen. Enzoverder.
We hebben allemaal gevoeligheden en voor de mensen van wie ik hou wil ik ze graag omzeilen... Maar veel liever nog zou ik ze wegnemen, zodat ik weet dat zij geen pijn zullen voelen en dat er geen tranen zullen vloeien. Geen mes is scherper dan de dolk door het hart van wie je liefhebt. Wonden helen maar littekens zijn voor altijd zichtbaar en de wonde kan dus op elk moment opnieuw worden opengescheurd. Dat vind ik angstaanjagend.
Ik krijg voorlopig geen vat op het leven maar ik ben er wel mee bezig. Het kan nog een tijdje duren maar onthoud alvast dat ik mijn geliefden niet zal laten vallen. Ik mag misschien geen enkel idee hebben waar het leven allemaal om draait maar zolang ik liefde geef, overleef ik. Dat is wat ik geleerd heb toen ik mijn kat en mijn konijn afgelopen weekend eten gaf.
Vergis je niet. Ik heb het echt wel in mij om onverbiddelijk gevat en bijster vlot te zijn. Ik ben in staat om op zowat alles een volgeestig antwoord te bieden en de persoon met wie ik een conversatie voer aan het lachen te brengen en geamuseerd te houden. Op één voorwaarde: Ik moet de persoon tegen wie ik het heb graag hebben. Hoe grager, hoe grappiger.
Ik ben de laatste tijd niet meer zo grappig, heb ik gemerkt. Vijfenveertig minuten lang in een schoolgebouw rondwandelen en onophoudelijk doen alsof je een telefoongesprek voert met iemand, tegen de fictieve persoon aan de andere kant van de fictieve lijn zeggen dat "het" volgens de dokter zeer besmettelijk is en vervolgens in de nabijheid van een vreemde keihard niezen is lang niet zo grappig als ik aanvankelijk dacht. Ook niet ten tijde van de Mexicaanse griep. Bijna dagelijks worden er halfbakken stukken pseudocabaret uit mijn mouwen geschud. Slechts weinigen die geamuseerd zijn. Degenen bij wie er wel een lachje af kan, zijn zelden geëntertaind in de mate waarin een humorist het zou hopen... en soms is er toch eens iemand die nauwelijks bijkomt van het lachen maar de waarheid is dat de reacties me geen barst meer kunnen schelen. Het is allemaal cynisme van de reinste soort. Ik voel geen nood meer aan een publiek. Ik bepaal wel voor mezelf wat komisch is. Het komt wellicht niet meer goed met mij...
En dan kwam het er plots toch weer even uit, de kick van het entertainen, zeg maar... Facebookgewijs, weliswaar. Billy Jean, het meisje waarover ik hier al ooit schreef maar waarover ik nooit mijn verhaal heb afgemaakt, bleek online te zijn. Ik sprak haar aan en een amusante conversatie ontsproot zich al erg vlug. De ene snedige opmerking na de andere vloeide uit mijn typvlugge vingers. Het was fijn om te weten en te voelen dat er toch nog iemand is die het voor mij waard is om aan het lachen gebracht te worden. Het valt enkel een beetje tegen dat ze aan de andere kant van de wereld woont. Zo zal het altijd iets zijn.
Eigenlijk best zielig voor een zelfbenoemde humorist om nauwelijks meer dan één liefhebber van zijn humor te hebben. Ironisch ook dat mijn eerste column over humor zo ongeestig is. Er zit niets lachwekkend in de voorgaande 497 woorden (Hja! Alsof er iemand gaat natellen). Dat is tekenend. Achja, ik was toch al aan het overwegen om te stoppen met de grapjas uit te hangen. Uiteindelijk draait het leven toch alleen maar om voortplanting en "funny doesn't get you laid." Darwin heeft me mooi bij mijn pietje.
Ik verzin mijn titels altijd ná het schrijven van mijn teksten. Voornamelijk omdat ik zelden weet waarover mijn relaas zal gaan wanneer ik eraan begin. Vandaag is geen uitzondering. Maar schrijven zal ik zoiezo. Er zijn trouwens best wat dingen dingen die op mijn lever liggen. Ik ben eigenlijk niet zeker of ik ze echt wel kwijt wil aan jullie maar laat ons gewoon afspreken dat wat ik hier vertel tussen ons blijft.
Ik ben de eindeloze onzekerheid van mensen in mijn omgeving doodmoe. Ik heb in mijn hele leven nog nooit het gevoel gehad dat mij de ruimte werd gegeven om te worstelen met mijn onzekerheden. Niets waar ik ooit het geringste gevoel van schaamte voor heb gevoeld is ooit genegeerd gebleven. Ik was de kleinste jongen van de klas en ik zou het geweten hebben. Ik ben nooit de knapste jongen in mijn vriendengroepen geweest en meisjes hebben mij dan ook zelden of nooit als eerste aangesproken. Denigrerende blikken en opmerkingen zonder een echte aanleiding ontvangen is ook niets nieuw voor mij. Mijn mindere eigenschappen, prestaties en zwaktes zijn me altijd op tijd en stond door iemand duidelijk gemaakt. Ik kan jullie bijgevolg zonder veel wroeging laten weten dat het me ook geen zak interesseert wat jullie onzekerheden zijn of hoe jullie eraan zijn gekomen (tenzij ik met jullie naar bed zou willen).
Het volstaat voor mij om te weten dat jullie zijn wie jullie zijn door een reeks van heel aannemelijke redenen. Het is niet nodig om verontschuldigende houdingen aan te nemen. Ik geloof oprecht dat jullie allemaal toffe mensen zijn op jullie eigen manier. Jullie gaan voor mijn part om met jullie levens zoals jullie dat willen. Ik zal doorgaans wel een mening hebben maar die hoeft helemaal niet van tel te zijn. De mensen om wie ik genoeg geef om mijn mening over hun doen en laten door te dringen behoren tot een uiterst klein en select groepje. Daar horen jullie niet bij. Jullie zijn passanten, secundaire en tertiaire personages in een kutroman die "Mijn leven" mag heten. Met alle respect overigens, want zulke personen moeten er ook zijn en het is fijn als mijn columns gelezen worden. Voor de rest is alles goed met mij.
Ik ben Jeroen, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Simon Franks of Belgium of JdR..
Het is het moment om het te hebben over familie. Half drie 's nachts voor de dag van een presentatie die jammerlijk genoeg moet bepalen of je voor een opleidingsonderdeel slaagt of niet, lijkt daar misschien niet het uitgelezen tijdstip voor maar slapen zit er voorlopig toch niet in. Er zijn trouwens maar een tweetal bevredigende activiteiten die je kan doen op een late avond in een kamer van nauwelijks drie bij vijf. Om het gezond te houden probeer ik die andere te beperken tot eenmaal daags na het warme avondmaal. Ik heb het uiteraard over douchen. 
Ik heb er nét niet aan kunnen (lees: mogen) deelnemen dit jaar maar dankzij web 2.0 ben ik wel al bijna een week lang zoet met het bewonderen van jullie fratsen tijdens het heilige feest van Halloween. Dank daarvoor. De ironie wil dat vermommingen bij Halloween meer vertellen over de personen in kwestie dan wanneer je er op een doordeweekse dag een diepgaande conversatie mee zou voeren. Woorden in onze hedendaagse maatschappij, wat heb je er nog aan? Schabouwelijk weinig. Wat een intrigerend, ontstellend mooi woord nochtans, schabouwelijk. Er zit zoveel dramatisch gewicht in dat woord dat het me haast doet zweten. 
Wat zou de mens zonder dieren aanvangen? Als je het mij vraagt, niet veel. Je vraagt het me misschien niet maar ik geef het je toch even mee. Wat zo ongelofelijk nuttig is aan het in huis hebben van dieren is dat je er alles tegen kan zeggen. Het maakt niet uit wat. Je krijgt altijd een schattige blik vol liefde als antwoord. Een blik vol kippenvlees voor een blik vol liefde. Zo eenvoudig zit de transactie ineen. Geen verstikkende complexiteiten, kleine lettertjes, misleidende of in het beste geval misbegrepen formuleringen die je hersenspinsels zodanig in de knoop draaien dat het achteraf onvermijdbaar wordt om in conflict te treden.
