Ik ben Jeroen, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Simon Franks of Belgium of JdR..
Ik ben een man en woon in Hasselt (Belgie) en mijn beroep is Student.
Ik ben geboren op 13/11/1986 en ben nu dus 25 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Film, voetbal, muziek, humor....
Jeroen schrijft...
Of hij probeert toch.
27-07-2010
Survival tip: De drie seconden-regel
Eens je je begint te realiseren dat je ondanks alles niet onvoorwaardelijk deel uitmaakt van iemands leven. Eens je aanvoelt dat je niet in een bepaald deel van iemand's wereld thuishoort en eens die persoon dat deel van haar wereld beschrijft als "de hemel," dan weet je dat je een klein beetje door de hel zult moeten om de ontgoocheling te verteren.
Nu ja, voor alle duidelijkheid. Het gaat hier niet over een hel met demonen, duivels, dansende en half naakt geschoren reuzekalkoenen -en kippen die je vastbinden en dwingen emmers kaas te eten terwijl er op de achtergrond goedkope hippedeehop-muziek galmt (ieder zijn eigen hel). Neen, zo dramatisch hoeft het allemaal niet te zijn. Ik heb het wel over een plaats, behoorlijk ver van elke mogelijke hemel vandaan. Een plaats waar je woorden of handelingen nog slechts evenveel effect hebben als het liefdevol strelen van een berg die deel uitmaakt van de Himalaya-keten. Alles wat je voordien deed en wat iets te betekenen kon hebben is voor haar nu even triviaal als een product van de Ikea-keten. Het beste wat je nu nog kunt verwezenlijken is haar niet vervelen.
Dat laatste is althans waar je om vreest. Dat is dan meteen ook wel de sleutel. Stop met vrezen, stop met denken. Besef en accepteer dat je niet onmisbaar bent. Merk op dat "nietonmisbaar" twee negatieven telt... en zoals juffrouw Marlise en meester Raymond destijds tot ieders verveling toe probeerden duidelijk te maken vormt dit een positieve uitkomst. Je bent misbaar... je kan gemist worden. Geef haar een reden om je te missen elke keer ze opnieuw weg gaat. Niet met woorden want die krijgen nooit gezegd wat moet gezegd worden. Kus haar wangen, raak haar neus aan... Raak haar waar geen mens, geen god of geen titaan kan komen. Raak het diepste van haar ziel, al is het maar voor heel even. Al is het maar voor drie seconden.
Vermoord de angst die op de loer ligt... elke dag zonder haar opnieuw. Verkleum ze met koelheid, beuk ze de kop in met de noodzakelijke hardheid. Negeer ze dood met andere dingen aan je hoofd... en op een dag krijg je wellicht weer een sms-je tijdens het koken: "Look out the window and say hey!"
Een evenwicht vinden tussen enerzijds het kunnen waarmaken van dromen en anderzijds niets te verliezen te hebben. Het is een onmogelijkheid waarmee je geconfronteerd wordt wanneer je oog in oog komt te staan met het geluk dat je hebt afgedwongen. Geluk intimideert me blijkbaar meer dan tegenslag. Vandaar misschien de melancholie die werd afgelezen van mijn gelaat tijdens een nochtans heuglijke avond. Vandaar wellicht ook mijn onvermogen om de durf op te brengen te geloven dat het geluk me niet zal worden afgenomen.
Over dat gelaat van mij gesproken. Ik bekijk dat asymmetrische afdankertje van Picasso nochtans dagelijks in een spiegel. Deze spiegel hangt wel wat naar beneden getild. Het is misschien daarom dat de reflectie niet honderd procent uitsluitsel geeft over wie ik precies ben. Want laat ik eerlijk zijn, hoe meer ik ontdek over de wereld en de mensen rondom mij, hoe minder ik er in slaag om te vatten wie of wat ik 's ochtends in de ogen kijk bij het reinigen van mijn snij, -hoektanden en kiezen. Niet dat ik er echt mee bezig ben om 9.00u wanneer ik een halfuur later vier arrondissementen verder wordt verwacht om mijn professionele taken waar te nemen.
Ik ken mijn sterktes en ik ken mijn zwaktes maar ik kan blijkbaar niet bepalen in hoeverre ze mij definiëren. Geef mij een hoop ellende plus enkele maanden tijd en ik bouw een meesterwerk. Maar eens dat meesterwerk er staat is het eigenlijk niet meer dan een constante in een tijd die alsmaar sneller vooruitraast... Daar sta je dan. Je hebt je ziel uit je lichaam gewerkt om een droom waar te maken. Om te kunnen staan waar en naast wie je wilde staan. Vervolgens raak je door die ene zwakte die dertig seconden op de voorgrond treedt tijdens een kwellende, draak van een wekenlang aanslepende omstandigheid, in een storm verzeild die potentieel of misschien wel onvermijdelijk alle voorafgaande inspanningen tevergeefs maakt. De vraag lijkt enkel hoe snel de storm raast.
Net als jullie wellicht, heb ik geen idee welke boodschap ik hier kwijt wilde. De woorden die ik hier neerschrijf laten ons zwijgzaam in het ongewisse. Ik heb het al vaker gezegd, een mens zou beter tekenen.
Jezelf in vraag stellen. Het moet ook al eens gebeuren. Daar werd ik heden aan herinnerd door iemand die zich mijns insziens nochtans geen zorgen dient te maken over zijn identiteit. Het zit op dat vlak wel snor wat hem betreft. De vruchten moeten enkel nog geplukt worden. Zoniet zullen ze hem vroeg of laat wel in de armen vallen zodra de wereld die rondom hem draait rijp genoeg is om zijn klasse als mens (en muzikant) te vatten. Enig nadeel is dat we tot een erg traag rijpende generatie behoren. Een generatie van eeuwig studerende nitwitten en mensen die doen of ze weten waarover ze het hebben. Wat me er trouwens aan herinnert, kus allemaal eens mijn kloten.
Er zijn tijden geweest dat ik niets anders deed dan mezelf in vraag stellen en eigenlijk al gewoon een negatief antwoord in mijn achterhoofd had klaarzitten om op de voorgrond te treden in de vorm van complexen, cynische ideeën en zelfspot. Er zijn ook tijden geweest dat ik het raadsel dat ik ben anders benaderde. Mijn interpretatie van de wereld was de wereld. Mijn waarheid was de waarheid. Het is allemaal een kwestie van zelfvertrouwen en de hoeveelheid zelfvertrouwen van een individu is zoals jullie ook allemaal wel weten omgekeerd evenredig met variabelen als het aantal puisten, overtollige kilo's en dergelijke... En toch, er zou wel eens meer kunnen achter zitten. Waarschijnlijk ligt de echte waarheid eerder ergens in het midden. Tussen die van mij en die me door mijn omgeving bewust of onbewust wordt opgedrongen.
Ik val nog liever ter plekke dood dan mijn onzekerheid, angst en zwakheden aan haar te onthullen. Want zij kijkt naar mij op en zij gelooft in mijn waarheid maar er staan rijen verpersoonlijkingen van andere waarheden klaar om haar ten dans te vragen. Dat meisjes graag dansen, daar hoef ik niemand van te overtuigen. Mijn waarheid kan dus wel eens in gevaar worden gebracht door die van een ander en ik bezit de danskwaliteiten van een fles gesteriliseerde melk...
Ach, als het er op aankomt lach ik het uiteindelijk wel gewoon allemaal weg. Ze weten allemaal niet waar ze het over hebben. In plaats van mezelf nog meer in vraag te stellen dan ik al heb gedaan leer ik misschien wel ooit eens salsa of merengue. Diepzinnige waarheden met Tito Puente van Mambo Kings op de achtergrond. Je moet al een hardnekkige stalagtiet zijn om er niet voor te smelten. En mocht ik geen tijd vinden voor danslessen heb ik nog altijd mijn kookkunsten. Eten moeten we zoiezo toch allemaal.
Beslissingen. Het leven durft ons er al eens oog in oog mee te plaatsen. De ene keer lijkt het of je in het nauw bent gedreven en je enkel kunt kiezen tussen slechte en iets minder slechte oplossingen... Soms zit je met een luxeprobleem. Wanhoop en het kunnen waarmaken van ambities die het opgeborgen worden nabij leken, zijn bij wijlen blijkbaar minder dan 72 uren van elkaar verwijderd... Dat is het mooie aan de lelijke kant van het leven: het kunnen waarnemen dat je beslissing om ergens voor te gaan, uiteindelijk lang geen slechte was, ongeacht de pijnlijke tussenstappen die je blootsvoets hebt moeten overbruggen. Soms verlies je het doel uit ogen maar dat betekent niet dat het doel verdwijnt. Met de menselijke drang om niet ten onder te gaan en met een veelheid aan geluk, aanmoedigingen en goede wil van anderen bereik je het soms alsnog. We leven niet alleen.
Dat laatste zal je soms toejuichen en dan weer bejammeren maar het komt allemaal toch op slechts één ding neer: Het zijn anderen die de mogelijkheden presenteren maar onze keuzes maken we zelf. Een meisje wandelt sensueel je leven binnen. Wat doe je? Negeer je het, of word je verliefd? Het is een keuze als een ander. Kaas of hesp. Ik persoonlijk heb het zo niet voor kaas. Ik word dus vaak verliefd. Problematisch? Neen. Soms heb ik gewoon geen honger. Soms heb ik gewoon zin in een appel of soms heb ik gewoon dorst. Een mens kan trouwens tien keer langer zonder eten dan zonder drinken. Ik zie de mannelijke lezers onder jullie reeds al knikkend denken: "Inderdaad Jeroen, we kunnen makkelijk zonder. Alle vrouwen zijn hoeren." Ik heb ze echter nog nooit moeten betalen. Tot nader order blijven ze het dus niet. Wat ze wel zijn is een potentieel moordwapen. Het type "bot mes."
Ik zie de vrouwelijke lezers onder jullie reeds geërgerd denken: "Het is weer van dat. Het mietje wordt eens een keer op zijn hart getrapt en we worden meteen allemaal herleid tot objecten." Ik kan niet ontkennen dat het een vrij efficiënte manier is voor mij om mijn frustraties weg te spoelen. Maar eerlijk duurt het langst... Zonder jullie is er niks aan. Vroeg of laat ga ik weer van iemand van jullie houden... Tenminste als zij dat ziet zitten. Maar nu even niet. Ik ben even met wat anders bezig. Ik heb een afspraak met mijn ambities.
Ik kijk er, wellicht net als menigen onder jullie (ik ga er vanuit dat ik een aantal vaste lezers heb want ik moet me tegenwoordig toch ergens aan kunnen optrekken) enorm naar uit om hier nog eens iets vrolijks en schalks in de vorm van een tekst te bezichtigen. Ik moet ons allen weder teleurstellen. Hoe is het toch mogelijk dat een respectabel man als ik zo in vrije val kan blijven gaan? Al werd die val daarstraks wel even abrupt onderbroken door de smalheid van de opening tussen de trein en het perron. Er kwamen meteen drie mensen naar me toe gesneld waaronder zelfs een erg aangenaam ogend meisje. Dit verbaasde niet eens zo erg aangezien ik er vandaag best knap bijliep met mijn nieuwe lederen vestje en mijn haar voor een keer in de juiste plooi. Al zal het schrikwekkende beeld van een mens geklemd tussen trein en perron er misschien ook wel wat mee te maken hebben gehad. Vijf minuten later was ze alleszins weer uit mijn leven verdwenen. Zo gaat dat nu eenmaal met mooie meisjes. Op die manier heb ik dan toch voor het eerst sinds een aantal weken nog eens in een gleuf gestoken en dat dan nog eens omringd door twee jongedames en een zwarte man. Zulke scenario's worden tegenwoordig niet eens meer geschreven.
Na een beklimming van 108 treden te hebben voltooid (hoe ik morgenvroeg ooit beneden zal raken is me voorlopig een raadsel) kwam ik dan eindelijk mijn kamer binnen. Ik bracht de online wereld uiteraard meteen op de hoogte van mijn spannende avontuur. Net op dat moment achtte de jongedame die hier al veel te vaak werd vermeld het nodig om me te komen vertellen dat ze mij nooit bedrogen heeft. Het was belangrijk voor haar om me dat te kunnen laten weten. Nou ja, in dat geval... als het zo zit, dan hoef ik me uiteraard niet meer slecht te voelen. Zoals verwacht had ze daarbuiten niets meer te vertellen. Als ik mezelf een uur en een half voordien niet bekreupeld had zou ik voor haar zeker ter plaatse nog een vreugdedansje geimproviseerd hebben om het schitterende nieuws te vieren. Zo is ze toch maar mooi van haar schuldgevoel verlost en kan ze er lustig op los blijven neuken terwijl ik er bijloop als een 95-jarige, seniele, homoseksuele ex-pornoacteur die om het af te leren nog een laatste keer zijn Kennedytunnel geopend had om 8u 's morgens tijdens een weekdag en er nu de gevolgen van draagt. Toch niet helemaal fair als ik het zo nalees.
Zou het waar zijn dat om de dingen in het leven echt op een rijtje te krijgen alles eerst eens duchtig moet worden door mekaar geschud? Het lijkt er alleszins op dat het momenteel allemaal niet veel erger meer kan. Dat kan het natuurlijk wél maar laten we nu ook niet gaan overdrijven. Ik ben tenslotte maar een zwakke persoonlijkheid. Ik kijk met ongeduld uit naar de dag dat ik hier allemaal eens goed mee kan lachen, al zal het ongetwijfeld donkergroen getint zijn. Om te beginnen zal ik vanaf morgen al eens beginnen met wat beter uit mijn oogdopjes te kijken terwijl ik naar de zoveelste stagedag wandel strompel.
Na de voorafgaande dramatische uiteenzetting van mijn liefdessituatie een tweetal weken geleden, kwamen er drie dagen van hoop. Ik bleek nog niet uit het scenario geschreven te zijn. Het verhaal op zich bleek echter des te dramatischer en onoverkoombaar bitter. De naschokken liegen er niet om. Personage nummer 3 was zijn rol wel degelijk aan het vervullen geweest...en hoe. Dat vraag ik me ook af, al wil ik het wellicht liever niet weten. Alle mogelijke horrorbeelden schieten door mijn hoofd, uur in, uur uit. Ik had het wellicht niet eens ooit hoeven te weten, ware het niet voor de social media waar we natuurlijk allemaal wel slachtoffer van zijn vandaag. "Sophie is in a relationship." Tot zover mijn hoop, zes dagen nadat ze mij definitief uitgeteld achterliet. Over de absurditeit en verbijsterende tegenstrijdigheid van haar lieve woorden en koele daden ga ik het hier niet eens hebben. Het is onvatbaar.
Dat ik buiten een niet eens echt verontschuldigend berichtje (alvorens het te weten komen van het bestaan van personage nummer 3) niets meer van haar gehoord heb zal weinigen verbazen. Zelfs mij niet. Achteraf bekeken waren alle tekens aanwezig. Maar tussen verliefdheid en waarheid heerst nog steeds een onoverbrugbare kloof. Ik kreeg van haar overigens geen van beide. Vroeger zou ik nog troost hebben gevonden in de gedachte dat ze mij nog zou gaan missen. Het leven zit zo echter niet in mekaar. De ene dag waan je jezelf een potentiële held, de volgende lig je als een loser op de koude vloer van je kamer naast de meubels die op weg naar de grond je vuisten en schoenen tegenkwamen. Troostende woorden van vrienden en familie verdoven de pijn voor heel even maar ze klinken niet na. Van een genezingsproces is momenteel absoluut geen sprake. De enige echo's die klinken zijn haar gefluisterde woorden die leken te zeggen dat ze me niet meer in de steek zou laten maar blijkbaar "ik ga jou zodanig hard kwetsen dat je weken geen eten meer zal kopen en elke avond al kotsend je appartement zal binnenwandelen" betekenden... en zo geschiedde het.
Ik heb in het verleden al voor heel wat minder bepaalde mensen de huid volgescholden. Deze keer niet. Waarom niet? Liefde? Misschien. Angst om meer te weten te komen? Wellicht. Verlamming? Speelt zeker mee... maar ik wil voor een keer ook eens niet een man van woorden zijn. Ik wil voor één keer de mogelijkheid laten voortleven dat zij misschien op een dag beseft dat ik onvoorwaardelijk het allerbeste ben wat ooit haar pad kruiste. Maar nogmaals, zo zit het leven niet in mekaar. Op ditzelfde moment ligt ze wellicht in bed met personage nummer 3. We sterven elke dag dichter en banger naar de dood toe om misschien opeens weer even te worden wakker gefluisterd door de betoverende stem van een beeldmooi meisje. Ze zegt "Ik laat je nooit meer gaan" maar wat ze bedoelt is "ik ga je zodanig pijn doen dat de dood je niet langer zal afschrikken."
Het is pijnlijk opvallend hoeveel souvenirs je terugvindt wanneer je liefst echt niet wordt herinnerd aan hetgene wat je twee dagen geleden nog een gevoel van onvervangbaar geluk verschafte. Een haarspeld die ze achterliet, de pyjamabroek die ze droeg om langs je te slapen, de warme pull die ze aantrok om tegen de koude bestand te zijn... Blijkbaar was ik niet in staat om haar voldoende te verwarmen. Zelfs haar geur zit verdrongen in de gordijnen en in de lakens.
Onlogisch hoe uitgeput ik afgelopen nacht thuiskwam na twee ziekelijk lange ritten in de nachtbus en hoe weinig ik thans sliep. 8.30u 's morgens terwijl het voelt als nog maar eens het einde der tijden. Het is hartverscheurend hoe gemotiveerd je alles opbouwde tussen en rondom. Lange uitputtende werkdagen die het allemaal waard leken zolang ze dat waterkansje verschaften om haar binnen drie maanden te vertellen dat je bij haar zou blijven en haar gelukkig zou maken. Confronterend wanneer je nu terugkijkt op elke relatie die je ooit gehad hebt en moet besluiten dat ze allemaal nooit hadden plaatsgevonden zonder die kleine toevalligheden... dat niemand eigenlijk ooit echt van je heeft gehouden.
Schrijnend hoe gewoonweg niets nog de moeite waard lijkt. Geen enkele seconde verdient het nog om bij stil te staan. Ik wil er gewoon doorheen vluchten om thuis te komen in de armen van een vriend, een broer, een zus. Ik vertik het echter om hun droom die zij proberen tot stand te brengen te verstoren met mijn onvolwassen verdriet. Argwanend bekijk ik mijn toekomst. Wat vandaag een gegeven lijkt kan morgen onherroepelijk worden teruggenomen... al mag men van mijn part momenteel alles hebben. Mijn bijna lege pakje condooms, mijn lievelings t-shirts die in mijn gedachten enkel haar nog kunnen passen, mijn 8 seizoenen That 70's Show die haar adembenemende glimlach voortbrachten. Neem gewoon maar alles, ook hetgene wat ze nooit heeft aangeraakt. De idee niets meer te verliezen te hebben is sadistisch genoeg het mooiste beeld dat ik nog voor ogen kan krijgen.
Angstaanjagend hoe het uitdrukken van mijn gevoelens nu lichte troost bezorgt maar straks niets meer zal zijn dan een verzameling van woorden die in het beste geval een lezer of twee zal doen denken "mooi gezegd" en daarna onverbiddelijk richting ieders vergetelheid zal uitzeilen. Ik heb werkelijk schrik om het laatste leesteken op mijn klavier aan te duiden want daarna volgen enkel eindeloze uren van onmacht. Ik wil haar zien, zij wil mij zien... maar niet op dezelfde manier. Er zit ongetwijfeld een derde personage om de hoek te wachten om het verhaal binnen te sluipen of wellicht heeft hij zijn rol al gespeeld. Ik betwijfel dat hij beter is dan mij maar zijn leugens zullen voor haar zoiezo makkelijker zijn om te geloven dan mijn waarheid. Ik wordt uit het scenario geschreven en terug met beide voeten op de grond der realiteit geplaatst. Mijn benen kunnen al deze bagage vrees ik echter niet meer dragen. Bang wacht ik op de knieval die me eens en voor altijd zal verlammen.
Ronduit belachelijk wat voor straffe en zelfzekere woorden ik hanteerde over afstand. Hoe ik een vriend vertelde dat ik mijn geluk in eigen handen hield. Het mag dan nog waar geweest zijn, als men je een steenharde stamp tussen je benen verkoopt is de kans niet gering dat je wel eens alles uit handen laat vallen. Ziek wordt ik als ik denk aan de overstelpende hoeveelheid werk dat ik voor me heb en de ongenaakbare afwezigheid van zin.
Opeens, schijnbaar van de ene dag op de andere bevind je jezelf op de trein richting bedrijf om het spreekwoordelijke brood op de plank te dwingen. Al gaat het in mijn geval eigenlijk eerder om 12 ECTS credits die op mijn schoolcertificaat moeten terecht komen. Van brood is er overigens weinig sprake de afgelopen weken. Pijnlijk dure maar wel kant en klare maaltijden uit een supermarkt naast de deur en chips op iemands grootmoeders wijze. Dat ligt al heel wat dichter bij de waarheid. Bijwijlen een 7 granen of een klein grijs gesneden zou hoogst waarschijnlijk geen kwaad kunnen. Integendeel, ik denk dat het zelfs een goede zaak voor voedselconsumptie in het algemeen zou zijn moest het er wat meer van komen.
Anderzijds is brood niet meteen het meest efficiente wapen om irritante trein -en metroreizigers te lijf te gaan wanneer ze weer eens het ergerlijkste in hunzelf naar boven weten te halen (kant en klare noedels zijn dit natuurlijk evenmin maar ik moet toch iets schrijven om een nieuwe paragraaf te kunnen aanvatten). Begrijp me niet verkeerd. Ookal sta ik zelf hoegenaamd niet meteen te popelen om een of andere roman tot mij te nemen, kan ik best geloven dat er wel wat uit te halen valt. Laat me zelfs aannemen dat boeken lezen aangenaam kan zijn... Dan nog zou er eens iemand me moeten uitleggen wat al die mensen rondom mij om half negen 's morgens in een volgepropte trein of metro bezielt om daar de boekenwurm staan uit te hangen. Dat gaat er toch mijlenver over. Het levert volgens mij meer geloofwaardigheid op om in het oor van de passagier naast je "ik ben intelligent en ik lees veel boeken!" te schreeuwen. Ik zou het alvast veel aangenamer vinden dan een boekomslag met een hondslelijk naakt wijf erop tegen mijn gelaat geduwd te krijgen. Eerlijk waar, die boekenvrijers op de metro plaats ik onder dezelfde beruchte noemer als respectloze hangjongeren die het nodig achten zich in het openbaar te laten gelden door al roepend tegen hun maatjes naast hen te vertellen dat ze 's avonds orale seks verwachten. Eigenlijk heb ik zelfs een lichte voorkeur voor die laatste groep. Bij hen valt er tenminste nog wat te lachen. In conclusie lijkt een leesverbod tijdens de piekuren me bij deze dus op zijn plaats. Het zou een positieve evolutie betekenen voor mijn werkdagen en trouwens ook voor het openbaar vervoer in het algemeen.
"Vrijheid" zei ze. Dat is het allerbelangrijkste in mijn leven. Nochtans heb ik zelden een persoon zo gevangen gezien in haar eigen verwarring. Ongelukkige mensen. Het zijn eigenlijk gewoon mensen die zich ongemakkelijk voelen bij de idee dat ze weleens genoeg redenen kunnen hebben om gelukkig te zijn. Het is gewoon zo jammer... Want ookal is het leven één groot zeikfestijn, pipi blijft een grappig fenomeen en zolang we kunnen lachen lijkt het me nog wel allemaal de moeite waard. Bovendien zijn wetenschappers het er roerend over eens dat urine best gezond is om te consumeren. Daarom, beste lezers, de volgende keer dat jullie nog eens verzeild raken in een onaangename situatie, laat het blaasvocht in al zijn glorie over jullie snoetjes gurzelen. Jullie zullen merken dat jullie naderhand een zijdezacht huidje hebben en een anders doodgewone cola zal weer des te beter smaken. Dat is de beste raad die ik jullie kan geven. Zo heb ik vandaag toch ook weer wat bijgedragen aan het algemeen belang.
Het is het moment om het te hebben over familie. Half drie 's nachts voor de dag van een presentatie die jammerlijk genoeg moet bepalen of je voor een opleidingsonderdeel slaagt of niet, lijkt daar misschien niet het uitgelezen tijdstip voor maar slapen zit er voorlopig toch niet in. Er zijn trouwens maar een tweetal bevredigende activiteiten die je kan doen op een late avond in een kamer van nauwelijks drie bij vijf. Om het gezond te houden probeer ik die andere te beperken tot eenmaal daags na het warme avondmaal. Ik heb het uiteraard over douchen.
Familie is het allermooiste wat er is in het leven. Ik heb althans toch het geluk dat te kunnen stellen. Het is één van de enige dingen in het leven die je niet hoeft te verdienen. Ik althans toch niet... en om eerlijk met mezelf te zijn moet ik bekennen dat ik mijn familie inderdaad niet verdien. Ik bekeek zonet enkele video's uit de oude doos, ook wel bekend als de externe harde schijf, en er viel mij iets op. Het blijkt dat ik al drieëntwintig jaar lang omringd wordt door genieën. Er zijn momenten geweest dat ik dacht te weten waar ik mee bezig was in het leven en ik adverteerde het maar al te graag. Welnu, er zijn mensen als mijn broer en zus van wie men, wellicht grotendeels door mijn luidruchtigheid, zelden kan opvangen waar zij op af denken te stevenen. Ze zijn zich er volgens mij niet van bewust maar onderhuids weten ze perfect waar ze mee bezig zijn. Er is geen haar op mijn ooit bijna athletische lichaam, zelfs niet tussen mijn billetjes, dat er aan denkt dat ze er niet zullen geraken, waar ze ook naartoe mogen willen.
Ik heb het hier over twee van de properste en meest onschuldige zielen waarmee een mens in aanraking kan komen. Wanneer ik hier het woord "onschuldig" hanteer, praat ik absoluut niet over naïviteit. Ik heb het over een grote broer, meermaals hartverscheurend fel uitgescholden door een passief narcistische lapzwans als mijzelf, die dit telkens bijna terstond blijft vergeven en zich voor zijn jongere afkooksel onsterfelijk maakt. Ik heb het over een zusje dat een papieren zonnetje uitknipt en op de slaapkamermuur komt hangen van diezelfde bloedverwante die kreunend van liefdesverdriet en onvervoerbaar van depressiviteit, ligt weg te kwijnen op bed. Het is genialiteit in zijn puurste vorm.
Ik ben voorlopig niet meer dan een schim van wat mijn ouders zijn en hoe meer ik over hen ontdek hoe schimmiger ik mezelf zie. Door ver van huis te zijn leer ik hen paradoxaal genoeg steeds beter kennen. Ik neem hun ouderlijke liefde waar vanuit een ander oogpunt. Ze zijn nog steeds mijn ouders. Ik ben nog steeds het richtpunt van hun zorgen... en terecht, want ik ben me er eentje... maar ik kijk hen tegenwoordig ook steeds meer toe als twee mensen die samen vanaf zeer jonge leeftijd drie kinderen grootbrachten in vaak alles behalve voor de hand liggende situaties. Er is geen enkele manier om nog maar te beginnen met begrijpen hoe ze het allemaal hebben klaargespeeld en blijven klaarspelen. Het is genialiteit in zijn puurste vorm.
Tijd om te gaan slapen. Het is nu muisstil en vooral pikdonker in Parijs. Geen maan te zien maar het papieren zonnetje schijnt nog steeds.
I am able to appreciate isolation. I even seek it out. I would pick my own adventure in solitude over some meaningless alliance on my journey any time of the day… but there is one minor stipulation: the circumstances need to fit around this choice that I made. A funny thing about circumstances… they tend to change. Choices are immutable. They don’t evolve with the circumstances. So you either force the context to work or… when you lose grip, you make a new choice.
I went on my own. I deliberately chose a different path than the one allegedly in front of me… and then the lights went out. The stars and moonlight vanished. It is so incredibly dark that I have no idea what the circumstances look like. So I’m sticking with the choice I made when I was seeing everything clearly and brightly. The others are out there somewhere holding their flashlights, walking down Main Road. They’re getting closer to ending up on the individual boulevards of their dreams with every step they take. I might be ahead of them, I might be behind or simply, I don’t know what boulevard is out there for me. I fill my toolbox with things I pick up on my way in the dark and I just hope they’ll help me build my life.
It is said that the longer you’re in the dark, the better you start to see through it. I won’t confirm this quite yet… but I have strengthened my other senses to experience life more intensely.
Blindly I walk on, yet ever so aware of the sweet breezes blowing, the cold rain falling and soon enough, let’s hope, the warm sun shining… and then I’ll see again.
Ik ben Jeroen, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Simon Franks of Belgium of JdR..
Eens je je begint te realiseren dat je ondanks alles niet onvoorwaardelijk deel uitmaakt van iemands leven. Eens je aanvoelt dat je niet in een bepaald deel van iemand's wereld thuishoort en eens die persoon dat deel van haar wereld beschrijft als "de hemel," dan weet je dat je een klein beetje door de hel zult moeten om de ontgoocheling te verteren.
Jezelf in vraag stellen. Het moet ook al eens gebeuren. Daar werd ik heden aan herinnerd door iemand die zich mijns insziens nochtans geen zorgen dient te maken over zijn identiteit. Het zit op dat vlak wel snor wat hem betreft. De vruchten moeten enkel nog geplukt worden. Zoniet zullen ze hem vroeg of laat wel in de armen vallen zodra de wereld die rondom hem draait rijp genoeg is om zijn klasse als mens (en muzikant) te vatten. Enig nadeel is dat we tot een erg traag rijpende generatie behoren. Een generatie van eeuwig studerende nitwitten en mensen die doen of ze weten waarover ze het hebben. Wat me er trouwens aan herinnert, kus allemaal eens mijn kloten. 
Na de voorafgaande dramatische uiteenzetting van mijn liefdessituatie een tweetal weken geleden, kwamen er drie dagen van hoop. Ik bleek nog niet uit het scenario geschreven te zijn. Het verhaal op zich bleek echter des te dramatischer en onoverkoombaar bitter. De naschokken liegen er niet om. Personage nummer 3 was zijn rol wel degelijk aan het vervullen geweest...en hoe. Dat vraag ik me ook af, al wil ik het wellicht liever niet weten. Alle mogelijke horrorbeelden schieten door mijn hoofd, uur in, uur uit. Ik had het wellicht niet eens ooit hoeven te weten, ware het niet voor de social media waar we natuurlijk allemaal wel slachtoffer van zijn vandaag. "Sophie is in a relationship." Tot zover mijn hoop, zes dagen nadat ze mij definitief uitgeteld achterliet. Over de absurditeit en verbijsterende tegenstrijdigheid van haar lieve woorden en koele daden ga ik het hier niet eens hebben. Het is onvatbaar. 
Opeens, schijnbaar van de ene dag op de andere bevind je jezelf op de trein richting bedrijf om het spreekwoordelijke brood op de plank te dwingen. Al gaat het in mijn geval eigenlijk eerder om 12 ECTS credits die op mijn schoolcertificaat moeten terecht komen. Van brood is er overigens weinig sprake de afgelopen weken. Pijnlijk dure maar wel kant en klare maaltijden uit een supermarkt naast de deur en chips op iemands grootmoeders wijze. Dat ligt al heel wat dichter bij de waarheid. Bijwijlen een 7 granen of een klein grijs gesneden zou hoogst waarschijnlijk geen kwaad kunnen. Integendeel, ik denk dat het zelfs een goede zaak voor voedselconsumptie in het algemeen zou zijn moest het er wat meer van komen.
Het is het moment om het te hebben over familie. Half drie 's nachts voor de dag van een presentatie die jammerlijk genoeg moet bepalen of je voor een opleidingsonderdeel slaagt of niet, lijkt daar misschien niet het uitgelezen tijdstip voor maar slapen zit er voorlopig toch niet in. Er zijn trouwens maar een tweetal bevredigende activiteiten die je kan doen op een late avond in een kamer van nauwelijks drie bij vijf. Om het gezond te houden probeer ik die andere te beperken tot eenmaal daags na het warme avondmaal. Ik heb het uiteraard over douchen. 
