Eerst en vooral bedankt om af en toe eens te komen lezen, te beoordelen en voor de fijne reacties die ik mondeling soms van jullie sympathieke rakkertjes krijg!
Ik wil ook nog even benadrukken dat de inhoud van mijn columns uitsluitend (een poging tot) creatieve expressie is. Het is niet mijn bedoeling om personen te beledigen, te viseren of te kwetsen. Ik ga uit van de idee dat alles moet kunnen worden gerelativeerd door middel van humor. Ik tracht dit dan vaak ook te doen in mijn columns door het karikaturiseren van triviale gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven. Reacties op wat ik schrijf kunnen jullie altijd kwijt door rechtsonderaan de column op "reacties" te klikken. Elke vorm van feedback wordt geapprecieerd.
Vriendelijke groeten
JdR.
Beoordeel dit blog
Over mijzelf
Ik ben Jeroen, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Simon Franks of Belgium of JdR..
Ik ben een man en woon in Hasselt (Belgie) en mijn beroep is Student.
Ik ben geboren op 13/11/1986 en ben nu dus 22 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Film, voetbal, muziek, humor....
Jeroen schrijft...
Of hij probeert toch.
05-11-2009
Het griezeligste Halloweenverhaal ooit
Ik heb er nét niet aan kunnen (lees: mogen) deelnemen dit jaar maar dankzij web 2.0 ben ik wel al bijna een week lang zoet met het bewonderen van jullie fratsen tijdens het heilige feest van Halloween. Dank daarvoor. De ironie wil dat vermommingen bij Halloween meer vertellen over de personen in kwestie dan wanneer je er op een doordeweekse dag een diepgaande conversatie mee zou voeren. Woorden in onze hedendaagse maatschappij, wat heb je er nog aan? Schabouwelijk weinig. Wat een intrigerend, ontstellend mooi woord nochtans, schabouwelijk. Er zit zoveel dramatisch gewicht in dat woord dat het me haast doet zweten.
Maar goed. Genoeg van dat pseudo-intellectueel gejengel van mijnentwege voor vandaag. Laten we het eens hebben over de vermommingen. Echt iets verrassend is er eigenlijk nooit aan. Het zijn altijd dezelfde typetjes. Zo loopt er altijd ergens iemand tussen, laten we hem Karel noemen, die laaiend enthousiast over zijn outfit naar het halloweenfeest is afgezakt om dan te moeten ondervinden dat het allemaal enkel de eerste 5 à 10 minuten leuk is. De teerbeminde grietjes die normaal nooit een grijntje aandacht voor mollige Karel in huis hebben lopen als hij binnenwandelt schijnbaar laaiend enthousiast op hem af om hem te knuffelen en een foto te maken. "Was ik maar geboren als pandabeer," denkt Karel. Nadien wordt onze knuffelige vriend dan wel met de neus op de feiten gedrukt wanneer hij merkt dat de als airhostess verklede meiden enkele kamers verder bezig zijn met Frederik tot een orgastische toestand te pijpen. Frederik is de persoon die zijn outfit strategisch heeft uitgekozen. Het is het soort van kledij dat hij altijd wel al wilde dragen omdat het in de maffia-films er toch wel crimineel (letterlijk) cool uitzag. Op dit halloweenfeest komt hij nu over als een plezierige kerel die leuk meedoet met het in wezen nochtans janetterige verkleed-gedoe. Tezelfdertijd blijft hij er wel cool, en eigenlijk zelfs cooler bijlopen dan anders. Twee vliegen in een klap. Zulk een stukje tactisch genie verdient gewoonweg een blowjob. Dat jartellen in principe niet behoren tot het stewardessen-ensemble, dat kan Frederik (weeral letterlijk) door de vingers zien terwijl hij Iris' rokje omhoog begeleidt. Karel sukkelt inmiddels van kruk naar zetel. Hij beseft nu pas hoe ondoordacht en onfunctioneel zijn berenpoten -en klauwen zijn.
Dan is er ook nog altijd de totaal ongecomplexeerde Ruben die gewoonweg als prostituee de vrolijke bende is komen vervolledigen. Van Ruben heeft nochtans niemand last. Een intelligent gesprek voeren met hem die avond is weliswaar zeer moeilijk want hij is verkleed als vrouw en... nouja, hij neemt zijn rol nogal letterlijk op. Dan is er ook nog Jeroen die pas op het laatste moment te horen had gekregen dat er een Halloweenfeestje georganiseerd werd en om niet helemaal uit de maat te vallen heeft Jeroen zijn oude Skater-kleren aangetrokken. Zo is hij dan toch een beetje vermomd. Hij wandelt binnen met enkele andere leuk verklede vrienden. Er wandelen enkele kleingeestige chiro-sletten voorbij die een geile glimlach in petto hebben voor Jeroen's vrienden maar niet voor hem. Jeronimo haalt vervolgens een machinegeweer uit zijn Skaterbroekzak die net zo diep is als zijn opgebouwde frustratie. Jeroen vuurt in het rond. Iedereen is dood behalve Jeroen en zijn vrienden. Einde.
Enkele dingen in mijn leven die me storen en me verhinderen om echt gelukkig te zijn met alles wat ik heb… op simpele wijze toegelicht.
Lelijk zijn
Iets wat me eigenlijk al jarenlang stoort is het feit dat ik niet echt knap, wetenschappelijk gezien zelfs lelijk, ben. Wel, om precies te zijn moet ik zeggen dat het me in het begin vooral stoorde dat ik doorgaans niet in de smaak viel bij de vele meisjes die mijn pad kruisten. Soms waren ze daar dan ook onomwonden duidelijk over. Inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen dat ik dus gewoon onaantrekkelijk ben. Nochtans kijk ik soms in de spiegel en vind ik dat ik er goed uit zie. Als ik mezelf op foto zie is het verdict altijd echter ongenaakbaar: asymmetrisch gezicht, dito neus met ook nog eens veel te wijde neusvleugels. Vervelend. Spijtig ook trouwens dat ik geen 10cm groter ben. Dat zou veel hebben goedgemaakt.
Geen erkenning voor genialiteit krijgen
Als klein kind was ik er diep vanbinnen altijd van overtuigd dat ik de beste was in alles. Eigenlijk was het niet zozeer een kwestie van overtuigd zijn maar eerder een van het echt te weten en te voelen dat ik boven hen rondom mij verheven was. Eerlijk gezegd voel ik nog steeds dat ik op zijn minst ooit de potentie heb gehad om de allerbeste te zijn in wat dan ook. Door de jaren heen heb ik meer dan de nodige portie bescheidenheid gekweekt om niet als narcistisch afgeschilderd te worden en met slechts een “minimum” aan frustratie te moeten rondlopen maar ergens laat de drang in mij om erkend te worden voor mijn genialiteit niet los. Ik voel het op bepaalde momenten branden en ik wil de mensen die mijn vernuft niet inzien echt verschrikkelijk hard op hun gelaat slaan. De enige reden dat er toch mensen bestaan die beter zijn in dingen dan ik is omdat ze meer hebben geoefend of omdat ze doping nemen. Twee dingen waarvan ik misschien toch moet toegeven dat ik er geen aanleg voor heb: muziekinstrumenten bespelen en oriëntatie. Maar daar blijft het zowat bij.
Luiheid
Ik ben niet zeker of ik het “luiheid” moet noemen of “gebrek aan motivatie.” Volgens vele intelligente personen zijn deze twee synoniem aan mekaar. Het zou wel eens kunnen volgens mij. Al denk ik toch dat ik meestal wel gemotiveerd ben voor de dingen die ik doe. Misschien is mijn motivatie te vaak lange termijngericht. Laten we het gemakkelijkheidhalve dus gewoon maar luiheid noemen. Luiheid is zoals masturberen. Achteraf heb je er altijd een beetje spijt van en er komt meestal een zitmeubel aan te pas. Voor beide fenomenen is het ook zo dat je ze zondermeer af en toe nodig hebt om tot rust te komen en even alle zware dingen des levens te vergeten. Ook klopt het dat voor beide gevallen op zoek gaan naar een actiever alternatief veel betere perspectieven biedt. Hoe dan ook, als ik in het verleden niet zo lui was geweest stond ik nu ongetwijfeld al een pak verder. Bovendien, als ik tegenwoordig niet zo lui zou zijn op dagelijkse basis zou mijn toekomst er wellicht rooskleuriger uitzien.
Wat zou de mens zonder dieren aanvangen? Als je het mij vraagt, niet veel. Je vraagt het me misschien niet maar ik geef het je toch even mee. Wat zo ongelofelijk nuttig is aan het in huis hebben van dieren is dat je er alles tegen kan zeggen. Het maakt niet uit wat. Je krijgt altijd een schattige blik vol liefde als antwoord. Een blik vol kippenvlees voor een blik vol liefde. Zo eenvoudig zit de transactie ineen. Geen verstikkende complexiteiten, kleine lettertjes, misleidende of in het beste geval misbegrepen formuleringen die je hersenspinsels zodanig in de knoop draaien dat het achteraf onvermijdbaar wordt om in conflict te treden.
Wat is het toch met mensen. Waarom maken we het elkaar toch altijd zo moeilijk? Ik ben niet zeker of ik geloof in het goede maar ik geloof zeker niet in het kwade. Waarom niet? Simpel. Ik zie mensen met heel veel liefde in hart en ziel andere mensen kwetsen. Niet in de ban van het kwade maar in de ban van iets anders: een onzekerheid, een complex, dingen met een verre oorsprong. Alles heeft een oorsprong die diep geworteld en onontwortelbaar vaststaat en die ieders levensloop mede bepaalt. Je bent wie je bent omdat iemand anders was wie hij was omdat een zekere zij was zoals zij was omdat haar moeder was zoals zij was om diverse redenen. Enzoverder.
We hebben allemaal gevoeligheden en voor de mensen van wie ik hou wil ik ze graag omzeilen... Maar veel liever nog zou ik ze wegnemen, zodat ik weet dat zij geen pijn zullen voelen en dat er geen tranen zullen vloeien. Geen mes is scherper dan de dolk door het hart van wie je liefhebt. Wonden helen maar littekens zijn voor altijd zichtbaar en de wonde kan dus op elk moment opnieuw worden opengescheurd. Dat vind ik angstaanjagend.
Ik krijg voorlopig geen vat op het leven maar ik ben er wel mee bezig. Het kan nog een tijdje duren maar onthoud alvast dat ik mijn geliefden niet zal laten vallen. Ik mag misschien geen enkel idee hebben waar het leven allemaal om draait maar zolang ik liefde geef, overleef ik. Dat is wat ik geleerd heb toen ik mijn kat en mijn konijn afgelopen weekend eten gaf.
Vergis je niet. Ik heb het echt wel in mij om onverbiddelijk gevat en bijster vlot te zijn. Ik ben in staat om op zowat alles een volgeestig antwoord te bieden en de persoon met wie ik een conversatie voer aan het lachen te brengen en geamuseerd te houden. Op één voorwaarde: Ik moet de persoon tegen wie ik het heb graag hebben. Hoe grager, hoe grappiger.
Ik ben de laatste tijd niet meer zo grappig, heb ik gemerkt. Vijfenveertig minuten lang in een schoolgebouw rondwandelen en onophoudelijk doen alsof je een telefoongesprek voert met iemand, tegen de fictieve persoon aan de andere kant van de fictieve lijn zeggen dat "het" volgens de dokter zeer besmettelijk is en vervolgens in de nabijheid van een vreemde keihard niezen is lang niet zo grappig als ik aanvankelijk dacht. Ook niet ten tijde van de Mexicaanse griep. Bijna dagelijks worden er halfbakken stukken pseudocabaret uit mijn mouwen geschud. Slechts weinigen die geamuseerd zijn. Degenen bij wie er wel een lachje af kan, zijn zelden geëntertaind in de mate waarin een humorist het zou hopen... en soms is er toch eens iemand die nauwelijks bijkomt van het lachen maar de waarheid is dat de reacties me geen barst meer kunnen schelen. Het is allemaal cynisme van de reinste soort. Ik voel geen nood meer aan een publiek. Ik bepaal wel voor mezelf wat komisch is. Het komt wellicht niet meer goed met mij...
En dan kwam het er plots toch weer even uit, de kick van het entertainen, zeg maar... Facebookgewijs, weliswaar. Billy Jean, het meisje waarover ik hier al ooit schreef maar waarover ik nooit mijn verhaal heb afgemaakt, bleek online te zijn. Ik sprak haar aan en een amusante conversatie ontsproot zich al erg vlug. De ene snedige opmerking na de andere vloeide uit mijn typvlugge vingers. Het was fijn om te weten en te voelen dat er toch nog iemand is die het voor mij waard is om aan het lachen gebracht te worden. Het valt enkel een beetje tegen dat ze aan de andere kant van de wereld woont. Zo zal het altijd iets zijn.
Eigenlijk best zielig voor een zelfbenoemde humorist om nauwelijks meer dan één liefhebber van zijn humor te hebben. Ironisch ook dat mijn eerste column over humor zo ongeestig is. Er zit niets lachwekkend in de voorgaande 497 woorden (Hja! Alsof er iemand gaat natellen). Dat is tekenend. Achja, ik was toch al aan het overwegen om te stoppen met de grapjas uit te hangen. Uiteindelijk draait het leven toch alleen maar om voortplanting en "funny doesn't get you laid." Darwin heeft me mooi bij mijn pietje.
Ik verzin mijn titels altijd ná het schrijven van mijn teksten. Voornamelijk omdat ik zelden weet waarover mijn relaas zal gaan wanneer ik eraan begin. Vandaag is geen uitzondering. Maar schrijven zal ik zoiezo. Er zijn trouwens best wat dingen dingen die op mijn lever liggen. Ik ben eigenlijk niet zeker of ik ze echt wel kwijt wil aan jullie maar laat ons gewoon afspreken dat wat ik hier vertel tussen ons blijft.
Ik ben de eindeloze onzekerheid van mensen in mijn omgeving doodmoe. Ik heb in mijn hele leven nog nooit het gevoel gehad dat mij de ruimte werd gegeven om te worstelen met mijn onzekerheden. Niets waar ik ooit het geringste gevoel van schaamte voor heb gevoeld is ooit genegeerd gebleven. Ik was de kleinste jongen van de klas en ik zou het geweten hebben. Ik ben nooit de knapste jongen in mijn vriendengroepen geweest en meisjes hebben mij dan ook zelden of nooit als eerste aangesproken. Denigrerende blikken en opmerkingen zonder een echte aanleiding ontvangen is ook niets nieuw voor mij. Mijn mindere eigenschappen, prestaties en zwaktes zijn me altijd op tijd en stond door iemand duidelijk gemaakt. Ik kan jullie bijgevolg zonder veel wroeging laten weten dat het me ook geen zak interesseert wat jullie onzekerheden zijn of hoe jullie eraan zijn gekomen (tenzij ik met jullie naar bed zou willen).
Het volstaat voor mij om te weten dat jullie zijn wie jullie zijn door een reeks van heel aannemelijke redenen. Het is niet nodig om verontschuldigende houdingen aan te nemen. Ik geloof oprecht dat jullie allemaal toffe mensen zijn op jullie eigen manier. Jullie gaan voor mijn part om met jullie levens zoals jullie dat willen. Ik zal doorgaans wel een mening hebben maar die hoeft helemaal niet van tel te zijn. De mensen om wie ik genoeg geef om mijn mening over hun doen en laten door te dringen behoren tot een uiterst klein en select groepje. Daar horen jullie niet bij. Jullie zijn passanten, secundaire en tertiaire personages in een kutroman die "Mijn leven" mag heten. Met alle respect overigens, want zulke personen moeten er ook zijn en het is fijn als mijn columns gelezen worden. Voor de rest is alles goed met mij.
Een goed gesprek, laten we eerlijk zijn, hebben we nog maar zeer zelden. Soms zeggen we nog wel eens dat we een goed gesprek met iemand hebben gehad maar als we helemaal oprecht zijn moeten we toch bekennen dat er eigenlijk nog veel meer in zat. Dat is tenminste wat ik ervan denk. Tuurlijk, hier en daar wordt er nog wel eens een conflictje opgelost door middel van een goede dialoog. Dat is godverkutjebef maar goed ook. Stel je eens voor dat dat niet het geval was... Dan zaten we met een serieus ei in ons gat. Een conversatie met alles erop en eraan echter, een conversatie waarvan we op lange termijn vruchten blijven plukken, zo eentje overkomt mij alleszins nog nauwelijks. Behalve dan wanneer ik in een vliegtuig zit.
Hier zit eigenlijk een zeer grijpbare logica achter verschuild. In een vliegtuig zit je toch maar te zitten en ookal zit je op het eerste zicht niet naast de meest aanminnige persoon, je kan er maar het beste van maken. Een simpele maar gemeende "goeiemorgen" kan in zulk geval al wonderbaarlijk goed van pas komen. Voor je het weet heb je een wildvreemde Texaan van bijna veertig verteld waar je met je leven naartoe wil... en je meent het nog ook. Eender welke andere dag had eender wie me mogen vragen naar mijn aspiraties, mijn toekomstplannen, mijn verwachtingen... Het antwoord had ik zoiezo schuldig moeten blijven. Maar die dag boven de Atlantische oceaan wist ik het ineens allemaal.
Mark zag er op het eerste zicht uit als een typische conservatieve Verenigde Statenaar. Zowat alles wees er op. Het enige wat niet echt in het plaatje paste was het feit da hij op weg was naar België. Toen hij me vertelde dat hij van daar zou vertrekken naar Indië om de vorderingen van zijn eigen ontwikkelingsproject waar te nemen wist ik dat ik niet te maken had met average Joe. Mark bleek ondermeer de stichter en voorziter te zijn van WisdomWorks Ministries, een grote, succesvolle Christelijke organisatie die zich bezig houdt met jongeren een levenslustig perspectief te bieden op het leven. In diezelfde context is hij ook schrijver van een twaalftal boeken en presenteert hij een radioshow die nationaal in de Verenigde Staten wordt uitgezonden. Toegegeven, van conservativiteit leek er op basis van deze "christelijke" informatie wel degelijk sprake te zijn bij hem. Maar ik dacht "ach, niks aan 't handje... George W. Bush Jr. is ook een conservatieveling, en over hem konden we toch ook niet klagen, of wel soms?"
Maar in alle ernst nu. Mark had absoluut geen enggeestig beeld op dingen. Het is ook helemaal niet zo dat hij me van iets probeerde te overtuigen. Integendeel, hij vroeg me wat ik van verscheidene dingen vond zonder te repliceren met zijn visie op de dingen, zonder me subtiel in zijn denkpatroon proberen te duwen. Hij wilde blijkbaar iets bijleren vanmij. Of hem dat ook gelukt is, dat weet ik natuurlijk niet. Hoe dan ook, dankzij ons gesprek had ik nog eens de tijd genomen om grondig (en ook wel luidop) na te denken over wat ik wil doen in het leven en wie ik wil zijn... en het is fijn om af en toe weer eens te weten waarmee je bezig bent. Een tiental afleveringen van De Kampioenen, De Pfaffs, De Plankaerts en andere Jan mijn kloten verder ben ik het inmiddels wel weer vergeten... Was ik verdomme maar een Canvaskijker.
Ik bezit een abominabel gevoel voor oriëntatie. Deze zwakte van mij verscheen afgelopen weekend weer eventjes op de voorgrond. Niet dat ik me in een cruciale situatie bevond. Het was zelfs niet eens zo dat ik de weg naar mijn bestemming niet kon vinden zoals zonder GPS zo vaak het geval is... Wanneer ik het echter heb over oriëntatie dan heb ik het over alles wat enigszins met oriëntatie in plaats te maken kan hebben. In dit geval betrof het mijn onvermogen om de gesticulaties te begrijpen van een norse parkingverantwoordelijke die me probeerde duidelijk te maken dat ik evenwijdig met de rijweg moest parkeren. Achteraf bekeken was het inderdaad de meest logische betekenis die te vinden viel achter zijn gebaren. Ik vond het zoiezo wel raar en ongepast dat een parkingverantwoordelijke mij wees op de lengte van zijn penis. Nuja, die haast narcistische blik in zijn ogen en die 20cm afstand tussen zijn twee wijsvingers brachten me toch op dat erg... erg foute spoor.
Ach... Handgebaren, ze zijn ook zo overgewaardeerd. Dat geldt trouwens voor zoveel dingen die vatbaar zijn voor verschillende interpretaties. Of met andere woorden, "dat geldt voor zoveel dingen, punt." Alles is tenslotte multi-interpretabel. Zo kan je luiheid ontkennen en enkel spreken over gebrek aan motivatie, een meisje met kolossale prammen "interessant" noemen en iemand die maar niet uit de kast wil komen het etiket "metro-seksueel" opplakken. Het hangt er uiteindelijk gewoon vanaf wat een mens wil zien. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik afgelopen zaterdag de 20cm lange jaap van de parkingverantwoordelijke hoopte voorgeschoteld te krijgen.
Wat ik uiteindelijk enkel wil zeggen is dat waardebeoordelingen totaal geen waarde hebben. Objectiviteit is een leugen. Ik zei bijvoorbeeld dat ik een verschrikkelijk zwak gevoel heb voor oriëntatie. Zelfs dat is subjectief. Misschien heb ik net zulk een uitstekend gevoel voor oriëntatie dat mijn hersenen niet kunnen vatten hoe simpel het is om mijn bestemming te vinden, waardoor er zich onbewust een complex in mijn hoofd ontwikkelt met als gevolg dat ik drie keer aan de eigenlijke bestemming voorbij rijdt... Ofja, misschien heb ik toch gewoon geen gevoel voor oriëntatie natuurlijk. Hoe dan ook, de eerste persoon die in Houthalen een Griekse kerk vindt zonder enig probleem die krijgt van mij een daverend applaus. Hoe je het applaus dan intrepreteert moet je dan maar zelf zien.
Om te schrijven heb je naar verluid inspiratie nodig. Wel, ik ga bij deze eens de proef op de som nemen. Al doende ontneem ik mezelf wellicht meer dan een uur slaap. Het is eufemistisch om te zeggen dat ik die slaap enorm goed zou kunnen gebruiken maar je bent een idioot of je bent het niet. Je moet overigens toch iets zijn in het leven. Ik kan dus maar beter nemen wat er voor mij te nemen valt. Als het echt radicaal misloopt neem ik binnen een jaar of zo nog wel eens een andere identiteit aan. Op voorwaarde dat de inspiratie niet ontbreekt natuurlijk.
Moest het nu toch echt zo zijn dat ik op 18 februari 2010 weer helemaal inspiratieloos voor de dag kom dan kan ik mijn zelfconcept gelukkig nog baseren op een samenstelling van de verscheidene adembenemende persoonlijkheden en imago's die tot dan toe mijn pad zullen gekruist hebben. Ik zou dus een soort monster van Frankenstein anno 2010 zijn, min de lijken en al het lugubere en lelijke dat met deze schitterende roman gepaard gaat.
Ik zou de zelfzekerheid nemen van Gustavo, mijn Ecuadoriaanse makker die reeds enkele malen voorkwam in mijn voorgaande epen die ik hier neerschreef. Epen is trouwens het meervoud van epos (met dank aan google). Ik zou ook wat van de kalmte van mensen als mijn broer of Alexandros inlijven. Een echt kalm persoon zal ik wellicht nooit zijn maar het zou geen kwaad kunnen om van een paar nerveuze tics af te raken. Door al dat schudden met mijn hoofd ligt mijn haar steeds in de war en de wax wordt er door de inflatie ook niet goedkoper op. Mijn muzikale kundigheid zou ik ongetwijfeld bij Bram halen en alle andere artistieke vaardigheden bij mijn zus. Ikzelf teken mijn hele leven al enkel Batman-logo's. Veel progressie heb ik niet gemaakt. Ze lijken nog altijd meer op demente meikevers dan op vleermuizen. Voor durf en wilskracht zou ik zonder enige twijfel bij Rob moeten aanbellen. Complexloosheid zou ik van Wim eens moeten annexeren of ik zou gewoon de hitsige looks van Tom kunnen nastreven want wie er zo gepeperd bijloopt kan onmogelijk complexen bezitten.
Pure oerkracht zou ik vinden bij Levi. Schiet me niet dood als wat ik hier vertel niet waar is maar ik heb horen zeggen dat hij kokosnoten met schil en al opeet. En dat is geen peulenschil. Moest het een peulenschil zijn zou ik het toch nooit herkennen want ik heb in mijn hele leven geen peulenschil gezien. Mensen hebben het wel eens over een peulenschil maar ik denk dat niemand echt weet hoe een peulenschil er uitziet (zelfs google images kan er geen uitsluitsel over geven). Vredelievendheid is wat er bij Bert, ook wel bijgenaamd Herr Bertler, te vinden valt. Zijn bijnaam is net als zijn kapsel ironisch omdat hij de absolute antithesis is van al wat ook maar in de buurt van fascisme komt. Voor wie het nog niet duidelijk is, Bert is de braafheid in persoon. Wijsheid zou ik ondermeer van mijn ouders kunnen meekrijgen maar welke hippe en breedgeschouderde twintiger luistert nu nog naar zijn pappie en mammie. Deze bink doet het alvast lang niet genoeg. Nuja, Je bent een idioot of je bent het niet ...
Iedereen heeft er tegenwoordig last van: te veel werk. Ik ook. Het netelige aan deze situatie is dat ik van nature geen werker ben. Geen werker "pur sang" zoals ze zeggen. Over pur sang gesproken, wie er zo eentje is die graag vanalles en nog wat over vanalles en nog wat weet, zonder er zelf een inspanning voor te moeten doen, die moet zeker eens een kijkje nemen op http://pursang.wordpress.com. De maker van deze blog heeft wekelijks allerhande boeiende, hilarische en vooral aparte filmpjes, afbeeldingen en weetjes voor de lezer geselecteerd. De perfecte oplossing voor luieriken als jij en ik die toch graag op de hoogte blijven van wat er zoal leeft op internet maar ook daarbuiten.
Tot zover de commercialisering van mijn blog. Dan is het nu hoog tijd geworden om nog eens een column aan mijn oeuvre toe te voegen. Waar ging ik het nu weeral over hebben. Ahja, juist. Te veel werk! Ik ga jullie de opsomming van de items op mijn hypothetische agenda besparen. Ik heb het over een "hypothetische" agenda omdat ik er me eigenlijk (in week 6 van trimester 2) nog steeds eentje moet aanschaffen. Ik kribbel voorlopig nog wat in mijn agenda van 2008. Ik heb afgelopen jaar niet veel gepresteerd en dat ik nu witruimte in overvloed heb is dus de positieve kant van die strontkleurige medaille. Een mens kan echter niet blijven in het verleden leven. 2008 valt nochtans ver buiten mijn top 10 der jaargangen. Mijn effectieve top 10 ga ik jullie besparen maar mijn top 3 kan ik jullie onmogelijk ontnemen. Volg me even terug in de tijd en wie weet komen we wel in één van jullie topjaren terecht!
In 1998 was ik vooral 11,5 jaar oud. Ik was ook ongeveer 1m 37cm groot, als ik me niet vergis. Ik was alleszins ver de kleinste petoeter van de klas. Van een weelderige haardos was er bij mij nog geen sprake en van een haarbos nog minder. Laat dat nu juist symbool staan voor het mooie aan 1998. Zolang een mens geen schaamhaar heeft blijft het leven zalig en simpel. Elk weekend een beetje voetballen. Keepen om precies te zijn. Het ging me ondanks mijn tegenvallende gestalte nog erg goed af ook. Ook op school zag men potentieel in mij, wat ook altijd leuk is om te merken als kind. Dat ik nooit een harde werker zou worden wist ik toen echter ook wel al. Van de vrouwen had ik toen ook nog geen last. Mijn definitie van "meisjes" beperkte zich tot "ehhh vies." Dit maakt nog steeds deel uit van de vele definities die ik inmiddels geformuleerd heb over meisjes maar de context is ietwat gewijzigd en ze is ook slechts één keer per maand van toepassing. Ik weet het. Ik ben niet erg volwassen voor mijn leeftijd.
We zullen dan maar snel de sprong maken naar 2002. Een tiental okselharen rijker, een dertigtal centimeter groter... en een zestal centimeter groter (toegegeven, een ruime schatting). Hier geldt de kledij die ik destijds droeg als perfect symbool. Behalve als "groot" kon deze namelijk best beschreven worden als "hilarisch." Misschien niet in de traditionele "haha"-vorm maar gelachen heb ik toch genoeg dat jaar. Met vanalles en nog wat. De neusharen van leraars, het seuterige gedrag van medestudenten, Buffalo's, Scapa -en Polo-shirts, het verbinden van kraantjes tijdens de les chemie met rubberen buisjes, scheten, het bijna met opzet buizen op biologie om gewoon iets snedigs te kunnen schrijven op het examen, headbangen op deathmetal muziek in de wagen van de godsdienstleerkracht en tenslotte.. sproei-pipi (veroorzaakt door het vergeten van je "velletje" naar achteren te schuiven bij het plassen).
Nu ik er zo over nadenk moet ik me nog eens beraden wat nu eigenlijk mijn favoriete jaar ooit is geweest. Het zal alleszins gaan tussen 2005 en 2007. Beide jaren bevatten zulke prachtherinneringen dat het te pijnlijk is om er over na te dromen. Andere jaren zoals 2008 veranderen al snel in een nachtmerrie als ik ze vergelijk met deze. Dat is misschien net mijn probleem. Ik wijs vandaag de dag alles een waarde toe door mijn mooiste herinneringen te gebruiken als nulpunt. Zo kan ik niet anders dan een negatieve kijk hebben op dingen. Zoals ik al zei, ik heb nog veel werk. En niet in het minst aan mezelf.
In weer maar eens een nostalgische bui opende ik een foldertje op mijn computer genaamd "MC Fall '06." Via een dubbelklik op de folder "Sociology" opende ik het document "Journal 7 (class)." Ik las mijn verslag van de les sociologie op 30 oktober 2006. De hele tekst was één groot betoog dat er niets dergelijks bestaat als een natuurlijk menselijk instinct en dat we enkel kunnen spreken over onze tweede natuur. Het menselijke brein zou menigerlei foefjes uitvinden om zichzelf te doen geloven natuurlijke inclinaties te hebben. Op zich wel allemaal interessant maar waarschijnlijk toch net iets te ver van zowel mijn bed als dat van jullie. Daarom verwijs ik bij deze graag naar de tweede paragraaf van mijn verslag.
Daarin stond immers te lezen dat jullie hengstige idool omstreeks 30 oktober 2006 een leuk meisje had ontmoet, namelijk een collega verkoopster in de kledingszaak waar ik op dat moment werkende was. Ik schreef dat ze wellicht niet het meest feeërieke meisje was dat ik ooit ontmoet had maar dat ik haar dankzij mijn goede vriend "cognitieve dissonantie" toch wel degelijk enorm mooi vond. Het was namelijk zo een zachtmoedig meisje dat ik niet anders kon dan in adoratie zijn voor haar ogen die blauwer waren dan elke zee, elk luchtruim en zelfs dan de taakbalk van Windows XP.
Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik het meisje compleet vergeten was. Ik heb er zo mijn redenen voor. Op amoureus vlak bevond ik me destijds in zulk een grote dip dat je er, mits genoeg chips, de ganse derde wereld anderhalf jaar lang mee had kunnen spijzigen. Dus mijn hoofd stond al niet echt naar meisjes. Ik herinner me nu thans wel dat we buiten het werk een telefoongesprek of twee hadden en dat ze toevallig naar dezelfde school ging als mij. Ik denk dat we ook op het punt hebben gestaan om af te spreken maar dat ze uit mijn leven verdween toen ik een andere job gevonden had. We zouden thans nog afspreken, hadden we elkaar duidelijk gemaakt. Ik herinner me verder dat ze Oost-Europees was maar ik weet echt niet meer van welk land precies. Ik weet dat ik de indruk had dat haar gezinssituatie verre van ideaal was en dat zij en vele van haar geliefden al veel ellende hadden meegemaakt. Ik herinner me dat ze veel meer werkte dan ik. Haar naam ben ik voor altijd vergeten. Ik denk dat het met een "A" begon want ze stond ongeveer bovenaan de telefoonlijst op mijn gsm. Of misschien kwam dat omdat de mensen die ik destijds kende allemaal namen hadden uit het tweede deel van het alfabet.
Ik wist in feite erg weinig over het meisje. Ik besef nu dat ze een waar mysterie is. Een klein tribuut als dit is uiteindelijk dus het minste wat ik kon doen. Elke ontmoeting telt in het leven. En meer heb ik daar niet over te zeggen.
Ik ben Jeroen, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Simon Franks of Belgium of JdR..
Ik heb er nét niet aan kunnen (lees: mogen) deelnemen dit jaar maar dankzij web 2.0 ben ik wel al bijna een week lang zoet met het bewonderen van jullie fratsen tijdens het heilige feest van Halloween. Dank daarvoor. De ironie wil dat vermommingen bij Halloween meer vertellen over de personen in kwestie dan wanneer je er op een doordeweekse dag een diepgaande conversatie mee zou voeren. Woorden in onze hedendaagse maatschappij, wat heb je er nog aan? Schabouwelijk weinig. Wat een intrigerend, ontstellend mooi woord nochtans, schabouwelijk. Er zit zoveel dramatisch gewicht in dat woord dat het me haast doet zweten. 
Wat zou de mens zonder dieren aanvangen? Als je het mij vraagt, niet veel. Je vraagt het me misschien niet maar ik geef het je toch even mee. Wat zo ongelofelijk nuttig is aan het in huis hebben van dieren is dat je er alles tegen kan zeggen. Het maakt niet uit wat. Je krijgt altijd een schattige blik vol liefde als antwoord. Een blik vol kippenvlees voor een blik vol liefde. Zo eenvoudig zit de transactie ineen. Geen verstikkende complexiteiten, kleine lettertjes, misleidende of in het beste geval misbegrepen formuleringen die je hersenspinsels zodanig in de knoop draaien dat het achteraf onvermijdbaar wordt om in conflict te treden.
In weer maar eens een nostalgische bui opende ik een foldertje op mijn computer genaamd "MC Fall '06." Via een dubbelklik op de folder "Sociology" opende ik het document "Journal 7 (class)." Ik las mijn verslag van de les sociologie op 30 oktober 2006. De hele tekst was één groot betoog dat er niets dergelijks bestaat als een natuurlijk menselijk instinct en dat we enkel kunnen spreken over onze tweede natuur. Het menselijke brein zou menigerlei foefjes uitvinden om zichzelf te doen geloven natuurlijke inclinaties te hebben. Op zich wel allemaal interessant maar waarschijnlijk toch net iets te ver van zowel mijn bed als dat van jullie. Daarom verwijs ik bij deze graag naar de tweede paragraaf van mijn verslag.
