Ondernemers in West-Vlaanderen : Frans Saint-Germain en Salons Saint Germain

 Uit Het Laatste Nieuws van zaterdag 1 december 2007

·         Frans Saint-Germain woont met zijn vrouw Ria Clyncke (49) aan de Blanckaert in Woumen. Samen hebben ze vijf kinderen: Bert (28), Stijn (27), Annelies (26), Tim (25) en Ann Sofie (23).

·         In 1986 zijn Frans en Ria gestart met Salons Saint Germain aan de Grote Markt in Diksmuide. Al 29 jaar baten ze een vishandel uit.

·         Salons Saint Germain beschikt over drie feestzalen waar in totaal 800 mensen gezamenlijk kunnen tafelen. Daarnaast beschikt de zaak over een gereputeerde traiteurdienst over het hele land.

·         Er werken 24 vaste personeelsleden, waaronder 17 koks. Er zijn ook 250 gelegenheidswerknemers, bijvoorbeeld voor de drukke weekends.

·         Frans Saint-Germain is bestuurslid bij verschillende culinaire verenigingen en heeft als kok verschillende diploma’s op zak.

Mijn droom? “Ik wil nog voor de koning koken”.

Salons Saint Germain heeft naam en faam in Diksmuide en ver daarbuiten. Toch heeft chef-kok Frans Saint-Germain maar laat zijn roeping gevonden. «En nu zou ik mijn keuken voor geen geld meer willen missen.»

KOEIEN MELKEN

«Ik groeide op tussen de koeien. Mijn ouders hadden een landbouwbedrijf in Houthulst. We waren met zeven kinderen thuis en helpen op de boerderij was niet meer dan logisch. Vroeger ging ik eerst naar de vroegmis als koorknaap, daarna kwam ik terug naar huis om de koeien te melken om dan naar school te spurten. We gingen nooit op restaurant. Dat bestond toen nog niet. Mijn moeder kon wel heel goed koken en ze gebruikte enkel de beste producten. Ik heb de kookmicrobe van haar gekregen. Mijn vader was meer een noeste werker. Ik zat in de Chiro, de KLJ en de jeugdraad. Het leiderschap heeft er altijd wel ingezeten.»

GESTOPT MET SCHOOL

«Na de lagere school trok ik naar het VTI in Diksmuide, maar dat was eigenlijk niets voor mij. Op de theoretische vakken behaalde ik goede punten, maar voor de technische onderwerpen slaagde ik maar net. Op mijn zeventiende ben ik gestopt met school en heb ik bijna twee jaar als hulpje-van-alles gewerkt in een confectiebedrijf. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om later kok te worden. Het was mijn zus die me overtuigde. Ik was al achttien, maar toen is het snel gegaan. Ik ging aan de slag in restaurant Boerenhof in Kortrijk. Dat was zes dagen op zeven heel hard werken, en op mijn enige vrije dag volgde ik een opleiding tot restauranthouder. Door het vele werk viel heel mijn sociaal leven weg.»

TUSSEN DE POTTEN

«Exact een maand na ons huwelijk begonnen we een vishandel. We hadden toen nog geen geld genoeg om een eigen restaurant te beginnen. In 1986, acht jaar later, hadden we wel een spaarpotje. We hebben een oude cinemazaal aan de Grote Markt in Diksmuide verbouwd en uitgebreid tot wat het nu is. De eerste keren dat het huis helemaal vol zat, was ik echt trots. Daarnaast gaan we ook buitenshuis koken op grote evenementen zoals Waregem Koerse. We hebben daarvoor een mobiele keuken. Mijn grote droom is eens mogen koken voor de koning. Op weekdagen hou ik me vooral bezig met administratief werk. Maar in het weekend sta ik tussen de potten. Ik zou mijn keuken voor geen geld willen missen. Ook thuis ben ik de kok.»

GEEN STRESS

«In tegenstelling tot de traiteurdienst zullen we onze accommodatie in Diksmuide niet meer uitbreiden. ln de kwaliteit zullen we uiteraard blijven investeren. Zo wordt de keuken begin volgend jaar helemaal vernieuwd. Sommigen vragen zich af of deze job geen enorme stress met zich meebrengt. Ik moet toegeven dat ik soms wel stress heb, maar je leert er mee omgaan. Een goede voorbereiding en vertrouwen in je personeel is de basis van alles. Het succes van Salons Saint Germain is zijn prijs-kwaliteitverhouding, en de gulheid bij de bediening. Het is moeilijk in te schatten of deze formule over tien jaar nog even succesvol zal zijn. Ik zou graag nog lang doen wat ik nu doe. Twee zonen werken ook in het restaurant, maar ik wil ze niet in een bepaalde richting duwen.” (KLAAS DANNEEL)

“Diksmuide is gulden middenweg tussen boerengat en grootstad”

·         «Ik ben trots om West-Vlaming te zijn. West-Vlamingen zijn harde werkers en heel gedreven. Mensen uit andere provincies zijn iets rustiger.»
·         «Ik zou nooit willen verhuizen uit West-Vlaanderen. Onze vrienden en familie wonen hier, en ik wil niet dat mijn sociaal leven wegvalt. We wonen hier mooi in Diksmuide. Heus de gulden middenweg tussen een boerengat en een grootstad.»
·         «Op onze vrije dinsdag gaan mijn vrouwen ik soms eten bij collega's, zoals bij Geert Van Hecke in de Karmeliet in Brugge. Ook op reis wil ik de gastronomie van het land leren kennen.»
·         «Tijdens vrije momenten gaan we wel eens fietsen in Knokke-Heist richting de Nederlandse grens. Ik kan ook genieten van een wandeling in de BIanckaart in Woumen en in het bos van Houthulst. Ook de zee behoort tot mijn favoriete plekken.»
·         «West-Vlaams is mijn taaltje. Daar kan ik me het makkelijkst in uiten. 'Judjuk', zoals in het liedje 'Blanche en zijn peird' van Willem Vermandere, is een van mijn favoriete uitdrukkingen. Het wil zeggen: Komaan, we vliegen erin.» (KLDZ)

01-12-2007, 00:00 geschreven door Irene  

Hersenen flexibeler dan we denken

Onderzoek kan onderwijs helpen bij kiezen leerstrategie

Uit Het Nieuwsblad van 4 juli 2007

Ons brein behoudt levenslang zijn capaciteit om te leren en past zich aan aan hoe we ons voelen, aan onze leeftijd en aan wat we willen leren.

Oeso, de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling die de industrielanden groepeert, bundelde de jongste recente wetenschappelijke informatie over ons brein die verband houdt met het leerproces. Het onderwijs pikt daar nog niet genoeg op in, betreurt de Oeso. Neurowetenschappers zijn het er vandaag over eens dat onze hersenen bijzonder flexibel zijn, wat ze in vaktermen de plasticiteit van het brein noemen. Naargelang het nodig is, ontstaan nieuwe of sterkere zenuwverbindingen en worden andere afgezwakt of verwijderd. Wat we willen leren, hoe we dat doen, maar ook de context en de leeftijd waarop dat gebeurt, bepaalt de aard van de verandering van onze hersenen.

Ons brein past zich weliswaar levenslang aan, er zijn gevoelige periodes waarin onze hersenen het meest geschikt zijn om bepaalde dingen aan te leren. Zo kan je niet vroeg genoeg beginnen met het leren spreken van een vreemde taal. Op het verwerven van woordenschat staat geen leeftijd.

In de puberteit ondergaan de hormonen in de hersenen grote schommelingen, wat deels het onstabiel gedrag van tieners verklaart. Tegelijk hebben jongeren op die leeftijd een zeer groot potentieel om kennis te vergaren. De Oeso noemt dat een periode van 'veel paardenkracht maar slecht bestuurd'. En precies in die periode moeten jongeren belangrijke studiekeuzes maken waar ze vaak nog niet rijp voor zijn.

Dementie voorkomen

Ook na de puberteit ondergaat ons brein nog grote veranderingen. Op oudere leeftijd gaan de hersens achteruit maar wie levenslang blijft leren, kan het natuurlijke proces van verval tegengaan en zelfs ziektes als dementie voorkomen. Gezond eten, een goede sociale omgeving, voldoende bewegen en slapen zijn essentieel voor de werking van de hersenen.

Emoties hebben evenzeer een invloed op het brein. Het bevredigende gevoel inzicht in iets te hebben verworven, is de grootst mogelijke stimulans om te leren. Kinderen die ervaring bijbrengen, is de belangrijkste taak van het vroegste onderwijs, zegt de Oeso, 'zodat kinderen er zich snel van bewust worden dat leren prettig kan zijn'.

'Maar een goede leraar is bovenal iemand die de emoties van een kind in goede banen kan leiden. Want wetenschappers ontdekken meer en meer cruciale hersengebieden waarvan de werking en groei rechtstreeks afhangt van de mate van zelfbeheersing.'

Meer inzicht in de werking van onze hersenen kan het onderwijs helpen bij het ontwikkelen van de gepaste leerstrategie. Talen met een grote afwisseling van klinkers en medeklinkers zoals Frans en Engels bijvoorbeeld vragen een andere manier van aanleren dan Turks en Fins. Van buiten leren vergt minder efficiënte zenuwverbindingen dan leren via inzicht en dient bijgevolg tot een minimum beperkt.

Wie niet zo goed is in rekenen, krijgt van de wetenschap een mooi excuus: zelfs de meest eenvoudige bewerkingen vragen een ingewikkeld samenspel van meerdere delen van de hersenen.

'Understanding the Brain: The Birth of a Learning Science', Oecd, 2007. www.oecd.org/edu. (Annemie Eeckhout)

22-11-2007, 17:18 geschreven door Irene  

Invloed van de magnetronoven op voedsel

bron: http://www.bio-phiscis.nl/magnetronoven.html   -  Stichting Bio Phiscis

In 1995 heb ik voedsel, melk en water die op conventionele wijze waren verhit (1) (gaspit, hete lucht oven, flessenwarmer enz.) onderworpen aan een aantal energetische metingen o.a. met behulp van de Lecher-antenne. Daarna heb ik dezelfde metingen uitgevoerd op voedsel, melk en water die verhit waren in de magnetronoven (2). Vervolgens heb ik beiden getest op enkele personen. De uitslag hiervan was naar mijn mening schikbarend.
De energetische waarde van het voedsel, melk en water verhit in de magnetronoven (2) was in vergelijking met conventionele wijze (1) minder dan 10 %. De melk uit de magnetronoven, uitgetest op kinderen, gaf zelfs een duidelijke energetische teruggang c.q. belasting van het immuunsysteem en de slijmvliezen.
Ook oudere personen reageerden negatief op voedsel dat verhit was in de magnetronoven.

Teneinde meer gewicht in de schaal te leggen over het gevaar van het gebruik van in de magnetronoven verhit voedsel heb ik enige informatie verzameld o.a uit een artikeltje van Simon Best en waar nodig aangevuld.

Juist omdat er steeds meer vrouwen ná het krijgen van kinderen blijven werken en daardoor druk, druk, druk zijn, wordt steeds vaker voedsel, maar vooral babyvoedsel, opgewarmd in de magnetronoven.
“Het gaat lekker snel” krijg ik steeds als reactie.
Wat zal het echter in tijd uitmaken, twee, drie, misschien vier minuten?

Het is algemeen bekend dat de eerste jaren van een kind bepalend zijn voor de verdere groei en gezondheid van haar of zijn leven.
Juist daarom is het volgens mij van groot belang dat jonge moeders van dit artikel nota nemen.
In de eerste plaats voor de gezondheid van haar kinderen en ten tweede voor die van haarzelf en van haar partner.
In mijn directe omgeving heb ik duidelijke voorbeelden gezien van kinderen die in de magnetronoven verhit voedsel hebben gekregen of nog steeds krijgen.
Ook heb ik van enkele bejaarde mensen meegemaakt dat ze met hun gezondheid gingen sukkelen enige maanden nadat ze voedsel (tafeltje dekje of iets dergelijks) in de magnetronoven gingen opwarmen en ook dat zij heel snel opknapten na het stoppen hiermee en het voedsel weer op de conventionele wijze opwarmden.

Bent u een fijnproever? Vergelijk dan eens twee dezelfde soort sauzen waarvan de ene verhit en bereid is op de conventionele wijze en de andere in de magnetronoven.
Rob Tax - november 2003.

Stukje geschiedenis.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog is de magnetronoven voor het eerst gebruikt door de Duitsers. Volgens sommige diende de oven om op een snelle en eenvoudige manier voedsel te kunnen bereiden in onderzeeboten.
Anderen zeggen dat het apparaat werd gebruikt voor de ondersteuning van mobiele operaties tijdens de invasie van de Sovjet Unie. De magnetron bestaat dus al ruim een halve eeuw.
Na de oorlog is de technologie meegenomen naar de Verenigde Staten waar ze verder is ontwikkeld.
In 1952 werd de magnetronoven als huishoudelijk apparaat op de markt gebracht door de Raytheon Company. Tegelijk met de fastfood business won de magnetron snel terrein. Hij wordt al lang niet meer uitsluitend in de Verenigde Staten gefabriceerd.

Werking van de magnetronoven
Voedsel wordt in een magnetronoven verwarmd door een magnetronbuis, een instrument dat een elektronenbundel uitstraalt die op hele hoge frequenties trillingen teweegbrengt, waardoor microgolven ontstaan. De frequenties voor de gemiddelde oven bedraagt 2,45 gigahertz (GHz), terwijl het vermogen varieert van 400 tot 1000 watt. De stroomvoorziening is ontworpen om een impuls van 4000 volt naar de magnetron te geven.
Bij een frequentie van 2,45 GHz neemt water het snelst elektromagnetische energie op, waardoor voedsel dat water bevat, snel wordt verhit. De moleculen in voedsel worden gedwongen zich aan te passen aan de snel wisselende velden en om hun as te roteren. Door de aanzienlijke intermoleculaire frictie ontstaat hitte. De microgolven worden van de magnetron de oven ingestuurd, waar zij, in tegenstelling tot de conventionele ovens, het voedsel van binnenuit verhitten. Tijdens dit proces kan het voedsel plaatselijk koud blijven. Derhalve dient het voedsel voortdurend te roteren.

Onderzoek overheden?
Na het op de markt brengen van de magnetronoven heeft geen enkele overheid een onderzoek gelast naar de mogelijke schadelijke gevolgen voor de gezondheid.
Pas in de jaren zeventig zijn voor het eerst onderzoeksrapporten verschenen die de veiligheid van voedsel uit de magnetron in twijfel trekken. Histologische studies naar verhitting van broccoli en wortelen in de magnetronoven heeft uitgewezen, dat de moleculaire structuren van voedingsstoffen in dusdanige mate vervormden, dat de celwanden afbraken.
Daarentegen bleven de celwanden in het conventionele verhittingsproces intact.

Huidige veiligheidsvoorschriften
Volgens de huidige veiligheidsvoorschriften mag een magnetronoven hooguit 5 milliwatt per vierkante centimeter lekken op een afstand van vijf centimeter van de ovendeur.
Deze voorwaarde is gebaseerd op regels ten aanzien van microgolven, die ter discussie worden gesteld door mensen, die menen dat non-thermale effecten van deze straling eveneens in aanmerking dienen te worden genomen zoals het geval van mobiele telefoons. De deur van de oven dient van tijd tot tijd nagekeken te worden om er zeker van te zijn dat deze geen gevaarlijke hoeveelheid straling lekt.

Meer op http://www.bio-phiscis.nl/magnetronoven.html

22-11-2007, 00:00 geschreven door Irene  

Kat voorspelt dood
Oscar voelt feilloos aan wanneer patiënt zal overlijden

Uit Het Nieuwsblad 27 juli 2007

Een Amerikaans rusthuis heeft een heel uitzonderlijk personeelslid: Oscar de kat kan de dood van patiënten voorspellen. Hij nestelt zich bij hen tijdens hun laatste uren.

De tweejarige kat had het al 25 keer juist en de verzorgers van het rusthuis in Rhode Island vertrouwen hem ondertussen volledig. Wanneer Oscar zich nu bij een patiënt nestelt, belt het personeel de familieleden om afscheid te komen nemen. De zaak fascineert dokters zo erg dat universiteitsprofessor David Dosa er een onderzoek naar heeft ingesteld voor het wetenschappelijke tijdschrift New England Journal of Medicine. 'Oscar maakt bijna nooit fouten', schrijft Dosa. 'Hij schijnt te begrijpen wanneer een patiënt gaat sterven.'

Het rust- en verzorgingstehuis Steer House adopteerde Oscar als klein katje. De kater belandde op de tweede verdieping bij de Alzheimer- en Parkinsonpatiënten. Na zes maanden merkte het personeel dat de kat net zoals het personeel zijn dagelijkse rondes deed. Hij besnuffelde en observeerde de patiënten en ging neerzitten bij wie stervende was. Hij merkt vaak sneller dan het verplegend personeel dat een patiënt de dag niet zal overleven.

Dankbare families

Dokter Joan Teno behandelt in Steer House vooral terminale patiënten. 'Bij de dertiende keer dacht ik dat Oscar het fout had. Hij had zich bij een patiënte genesteld en plots wilde hij weg uit de kamer. De vrouw was er ernstig aan toe. Tien uur later stierf ze toch, met Oscar aan haar zijde.'

De meeste patiënten zijn zo ernstig ziek dat ze het zelf niet merken wanneer Oscar bij hen komt liggen. Ze beseffen dus niet dat hij hun dood aankondigt. Vele families zijn de grijs-witte kater dankbaar; ze putten troost uit het feit dat hun familielid niet alleen is gestorven. Oscar staat nochtans niet bekend als een lieve kater. Zijn moeilijke karakter komt boven wanneer sommige familieleden hem weg willen. Hij maakt er een groot drama van wanneer hij een stervende patiënt moet achterlaten en blijft buiten de kamer luid miauwen.

Katten staan bekend als gevoelige dieren. Ze merken veranderende weersomstandigheden en vaak ook aardbevingen. Het kan ook zijn dat Oscar gewoon egoïstisch is en weet dat stervende patiënten warme dekens krijgen. Wat het ook is, het personeel en de families zijn de kater dankbaar. Zijn beloning is een plaat aan de muur als eerbetoon voor zijn 'medeleven en zorg'.  (Tessa Coeckelberghs)

14-11-2007, 17:43 geschreven door Irene  

Gents ziekenhuis heeft centrum voor stemproblemen

 Uit Het Nieuwsblad van 22 oktober 2007

GENT - Wie met stemproblemen kampt, te luid of te zacht spreekt, kan voortaan terecht bij een gespecialiseerd centrum aan het Gentse ziekenhuis Jan Palfijn.

Logopedisten hebben er de handen in elkaar geslagen met de foniatrie, de tak van de Neus-, Keel- en Oorheelkunde die zich specifiek verdiept in stem-, spraak-, taal- en slikstoornissen.

Het centrum helpt leraars die met een hese stem krijgen af te rekenen, zangers en acteurs die hun stem minimaal willen belasten. Maar ook anderen met een stemberoep zoals telefonisten, journalisten, advocaten, verkopers, logopedisten en politici kunnen in het foniatrisch centrum hun stem onder de loep te laten nemen.

Het centrum werkt ook met patiënten die na een herseninfarct niet meer kunnen spreken, ouderen bij wie het spraakvermogen uitvalt, of patiënten die na het verwijderen van een tumor slikproblemen hebben.

Stemproblemen zijn inderdaad geen 'voorrecht' van sterren als zangeres Natalia of Sting. Een studie van het universitair ziekenhuis van Antwerpen toonde vorig jaar aan dat vier op de tien leerkrachten ernstige stemproblemen hebben. Daarvan heeft 10 procent zeer ernstige problemen, zelfs in die mate dat ze niet meer kunnen lesgeven. avb (BELGA)

14-11-2007, 00:00 geschreven door Irene  

Kruipen er binnenkort minirobots door onze aderen?

Uit Het Nieuwsblad 22 oktober 2007

Zuid-Koreaanse wetenschappers hebben een microscopisch kleine robot ontwikkeld waarmee verstopte slagaders vrijgemaakt kunnen worden. De robot loopt als een krab op zes pootjes door onze bloedbaan en kan 55 meter per week kan afleggen. Het tuig is nog geen millimeter groot is en haalt zijn energie uit de suiker in ons bloed. Het heeft dus geen externe energiebron nodig. Als het apparaatje eenmaal in een slagader is aangekomen, maakt het chemische stoffen vrij die de bloedklonters oplossen en op die manier wordt een potentiële bron van hartproblemen weggenomen en kunnen levens worden gered. Momenteel bestaat nog de kans dat het immuunsysteem van het lichaam de indringer te lijf gaat en de robot kan vernietigen. Maar de Zuid-Koreaanse wetenschappers maken zich sterk dat ook dit risico kan worden weggenomen. (belga)

14-11-2007, 00:00 geschreven door Irene