Inhoud blog
  • Als de hulp schaars is
  • Als pijn actueel word
  • Jarigen
  • Wat doe ik dan?
  • Blijven vechten
    Nah het zal je maar overkomen

    BOODSCHAPJE

    Blog als favoriet !
    Categorieën
    NAH en toch een mama zijn
    Er zijn hoogtes er zijn laagtes
    20-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Als de hulp schaars is

    Mijn vaste gezinshulp is een lange tijd ziek en kan niet komen werken. Heel spijtig voor haar en ik hoop dat ze snel beter zal worden. Maar op het einde van de maand volgt er een operatie aan haar pols. Maar als er hulp wegvalt voelt iedereen dit want haar collega’s moeten haar uren opvangen. Sabrina werkt voltijds en dat wil zeggen 38 uren dat collega’s moeten opvangen en als er in totaal 4 collega’s ziek zijn is dit nog een grotere ramp.

    Ik heb 3 maal per week 4 uren hulp wat op 12 uren komt en die uren vervangen is een zware dobber voor de groep waarin ze werkt. Vandaag 2 uren hulp, maandag en woensdag 2uur en 30minuten hulp en vrijdag 3uren hulp. Gelukkig krijg ik extra poetshulp maandag en zal mijne was erdoor zijn. Dan is het in de ochtend wassen en drogen tot op het einde en tussenin worden de vlekjes en oneffenheden weggewerkt.

    Waar ik kan probeer ik te helpen. Zoals s’morgens al een lading vuile was in de wasmachine proppen en opzetten en dat is een fijn staaltje van timemanagement hier in huis. 8 uur Celine is er de kinesist en ik wandel vanaf het aanrecht naar de badkamer achter de vuile was. We verzamelen de was met de handdoeken washandjes en gaan richting het waskot. Ik hou even halt aan het toilet want daar staan de pots (het is de nieuwe hype ‘wassen met pots’). Het is niet de meest logische plaats maar in het waskot staat ook de droogkast en dat brengt vocht met zich mee en smelten de pots aan elkaar en daar ben ik dan ook niets meer mee. In het toilet is het koel en droog dus de ideale plaats. Het is best wel tof het is een tocht van evenwicht en een balans vinden in het staan en buigen om dan nog eens de was in de wasmachine te proppen. Daar ben ik al snel 10 minuten mee bezig om dan op het einde op de rand van mijn bed te gaan zitten en de pijn aan mijn rug even weg te masseren.

    Ze zeggen wel ‘iets in de wasmachine steken je moet je rug sparen’ … je moet door je knieën gaan en dan de was in de wastrommel steken. En dan heb je Inge ik kan niet door mijn knieën, ik kan mijn 2 handen niet gebruiken om de was in de trommel te doen,… Maar ik kan ook niet met de rolstoel in mijn waskot en zeker niet als de deur van de wasmachine openstaat. Ik roei met de riemen die ik heb en ik kan een wasmachine vullen en doen draaien en de rest laat ik over aan mijn gezins- of poetshulp. Als het laatste machine de droogtrommel in gaat en die is nog niet droog als de gezinshulp vertrekt laat ik de droogkast gewoon verder draaien en de slimme droogtrommels stoppen automatisch als de was droog is. De volgende keer als ik hulp krijg komt er alles ruit en wordt er verder gewerkt. De poetshulp doet alles met nat, stof afnemen,bedden opmaken en hier en daar wat opruimen. Met mijn gezinshulp maak ik eten, doe ik boodschappen, verdeel ik de week en maak ik plannen.

    De werkuren zijn goed gevuld voor de dames en heren en het is een goede samenwerking er zijn al dingen tegengevallen maar meestal is het een positieve ervaring. Bij slechte ervaringen bespreek ik dit met de mensen en komt er een oplossing. Het is maar 1 of 2 keer gebeurt dat er iemand is die niet meer moet komen. Al is er 1iemand die niet meer kwam omdat ik ze uit het verleden ken en dat is veel te dicht bij me.

    Ik besef maar al te goed dat zonder die mensen het een heel ander verhaal zou zijn voor mij. Alleen wonen zou een pak moeilijker zijn. Vooral de praktische zaken zou ik niet kunnen alleen wonen zou gaan want ik heb mijn thuisverpleging. Boodschappen, onderhoud bv. stof afdoen op bepaalde plaatsen lukt niet, de was in de droogkast steken, deftig dweilen ik kan mijn emmer niet eens deftig vullen en uit de gootsteen nemen.

    Gelukkig heb ik oma (mijn mama die sinds januari 2008 omgetoverd werd tot oma) die op regelmatige basis komt eten maken. Mijn broer die naar het containerpark moet of een klusje moet doen, Robin die mee gaat naar een bijeenkomst voor personen met een NAH van de ambulante thuisbegeleiding,… Het zijn dingen die ik als familie niet wil maar het kan niet anders. Want mijn familie is op de eerste plaats familie mijn mama die mama is en oma voor mijn jongens, mijn broer die peter is van Lander, mijn zus An. Een vriend en een vriendin die er staan om leuke dingen te doen,…

    Maar mantelzorgers mogen onder geen enkel beding vergeten worden want ze zijn van onschatbare waarde. Mijn mama, broer, zussen, neven, nichten, vrienden zelfs buren het zijn mensen die 100% achter me staan en in mij zijn blijven geloven. De meesten hebben alles hebben meegemaakt. Het ziek worden, mijn revalidatie, het zelfstandig gaan wonen ze zijn er steeds geweest en als ik ze iets vraag dan staan ze er nog steeds en dat is zo warm.

    Maar ook mijn gezins- en poetshulp die mensen kan ik echt niet wegdenken en ik ben ze dan ook allemaal heel dankbaar voor wat ze doen en ze zijn er voor mij maar ook voor mijn jongens. Want het zijn zij die er mee voor zorgen dat mijn kinderen kunnen zijn en geen zorg-persoon.

    Wat ik wel geleerd heb is mezelf beschermen maar tegelijkertijd open te stellen voor hulp. Het is een lange weg geweest en ik heb echt moeten leren ‘te durven vragen’. Vragen wil je verse lakens leggen, wil je met nat kuisen en zelfs ik moet morgen verse kledij hebben, zeker als ik moest zeggen ik moet ook een BH hebben. Ook de gedachte dat ze mijn ondergoed wast en plooit. Ik heb me echt moeten openstellen om hulp te aanvaarden en zeker te denken ‘het is geen schande’





    20-01-2019 om 20:23 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Als pijn actueel word

    Om de 3 dagen word mijn stomaplaat vernieuwd en dat gaat samen met mijn pijnpleister. Ik had die ochtend een andere verpleegster aan mijn bed. Alles lag klaar. Pleister, stomaplaat, pastaring, Cavilonspray, spuitje, steunkousen zelfs mijn ondergoed lag klaar. Eerst werd de plaat vernieuwd met het nieuwe stomazakje… dan het wassen, steunkousen, kledij aan en op de rand van het bed gaan zitten en dan was ik zelf mijn gezicht en bovenlichaam.

    De nacht van dinsdag op woensdag voelde ik me echt rot. Pijn heel veel pijn aan mijn bekken, rug, knieën en daar kwam geen einde aan. Die ochtend terug mijn ritueel en zei ik heb zoveel pijn gehad deze nacht. Ik kwam recht en ging op de rand van mijn bed zitten en daar kwam het ‘Inge uwe pleister ligt hier nog’.

    Daar was het antwoord op de pijn die nacht. Vlug de nieuwe sticker plakken maar dan duurt het toch een hele tijd eer de pleister begint te werken. De pleister werkt bij het wisselen nog een hele tijd na en dat overlapt heel mooi met de nieuw pleister. Maar de pleister werkt 72 uren geen 96 uren en dat heb ik gevoeld. Door het gewoel die nacht had ik enorm hoofdpijn en pijn aan mijn nek,… Ik heb een paar extra pijnstillers genomen maar wel de aanbevolen hoeveelheid niet meer niet minder een goede massage met mijn nek-massagekussen en deze ochtend wat bijgeslapen en gene klop gedaan. Gewoon slapen, lezen, spelen, gewoon hangen, staren en denken aan niets. Dat heeft wat redding gebracht en ik heb het gevoel dat ik de komende nacht goed ga slapen.


    17-01-2019 om 18:34 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    15-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jarigen

    Januari is de maand van de jarigen ten huize Inge. Volker jarig, Lander jarig mijn kleine vent die 11 jaar is geworden gisteren. Zondag was hij al zenuwachtig en zoals  de traditie vraagt trakteerde Lander op een zelfgemaakt dessertje. Het plan was appel-mini-cakejes en chocolade muffins. De eerste cakejes zijn niet gelukt. We hadden ze te hoog in de oven gezet waardoor ze aan de bovenkant aangebrand waren. Spijtig. De chocolademuffins  waren aan de bleke kant maar wel ok die durfden we niet op de normale hoogt plaatsen maar niet erg. Lander heeft echt heel hard geholpen met het  mixen van het eiwit, de boter met bloem en eieren, samen de cup cakevormpjes vullen en proeven. Maar aangezien het verminderde resultaat van de appelcakejes zijn we opzoek gegaan in de kast naar wat kunnen we doen om toch iets leuk en lekkers te geven voor zijn verjaardag in de klas.

    Ik vond een zakje ‘snel coockies’ bakken van Aveve. Maar daar heeft Lander niet bijgeholpen. Maar Lander heeft heel goed geproefd van alle deegjes. De appelcakes vond hij wat minder want er zit appel in en appel en cake gaan niet samen.

    Ook Darwin is geboren in januari maar dan in 2011 en ze woont 6 jaar bij me. 6 geweldige jaren met meer dan 999… knuffels, heel veel snurksessies, ontsnappingspogingen om haar nagels te krabben op de mat van de buren. Ze snelt naar buiten en haar oren zijn dan stuk, ze gaat krabben en kijkt gek op als we ze gaan halen en denkt ‘niet met mij’ en snelt weg.

    Volker 14 jaar, Lander 11 jaar, Darwin 8 jaar in poezenjaren 56 jaar en ik 44 jaar. Wat word ik oud maar de jongens zijn het beste wat me is overkomen. Het zijn mijn dappere maatjes die ondanks alles er staan in het leven. Ze hebben alle 2 een goed gevoel voor humor en hebben een hoge gezelligheidsfactor. Als ze naar de winkel moeten gaan we samen want alleen iets halen doen ze niet graag. Mijn jongens zijn 2 dappere kerels die graag samen zijn en ze hangen echt aan elkaar. Ze zijn graag in de buurt van elkaar, ze doen graag dingen samen en de ene zorgt voor de andere maar ook omgekeerd.

    Maar na bijna 8 jaar leven met een mama die rolstoel gebonden is en een NAH heeft hebben ze iets meegemaakt wat geen enkel kind zou moeten meemaken 3 en 6 jaar waren ze toen 2 dappere kleuters. 16 maanden was revalidatie en weg van huis. De eerst 8 maanden was ik geen enkele dag thuis maar  na 8 maanden mocht ik op weekend eerst 1 dag dan echt op weekend het was een geweldig gevoel. De buren hadden vlagjes opgehangen om me te ontvangen. het waren weekends waar ik kon genieten van mijn gezin en maar op zondag ging ik uitgeteld naar terug naar het ziekenhuis. Ik heb toen geleerd niet achteruit te kijken. Vele tranen hebben gevloeid omdat ik mijn mannen miste maar het was een rede om te blijven gaan om te bereiken waar ik nu sta. Ze hebben het toch gedaan want ik verwachte zoveel van mijn kerels want ik wou ze elke dag zien.

    De eerste nacht dat ik thuis sliep wou Volker niet gaan slapen tot ik zei pak je deken en kussen maar en kom maat bij mama in de zetel slapen en dat zag hij direct zitten. Vol sliep als een roos en was blij dat ik er s’morgens nog was de laatste keer ben ik niet meer naar huis gekomen en heb ik meer dan 10 weken niet meer gebabbeld tegen hen.

    Maar nu sta ik 100% voor ze klaar en dat zal nog lang zo zijn.


    15-01-2019 om 19:49 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat doe ik dan?

    Hoe zal ik dit stukje beginnen? Wat ben ik die pijn soms zo beu! Pijn waar ik nooit over klaag omdat ik anders altijd kan zeuren. Ondanks mijn pijnmedicatie te beginnen met Paracetamol van 1gr, een pijnpleister en andere dingen. Het is altijd aanwezig.

    Alles doet al bijna 8 jaar pijn. Elke beweging is een berekening van wat de impact zal zijn. Is het de moeite om die pijn te ondergaan? Meestal kijk ik er niet naar maar tegen de avond om 20.30 uur ben ik eraan voor de moeite en is mijn pijngrens bereikt en wil ik gewoon rust. Soms is de verpleging vroeg en dan ben ik ze dankbaar dat ik eindelijk een andere houding kan aannemen. Maar als de jongens er zijn dan wil ik zolang mogelijk op zitten en verbijt ik de pijn.

    Er is een verpleger die door zijn ronde vliegt en hier soms om 20.10 uur stond die heb ik dan ook vriendelijk verzocht dat hij voor 21 uur niet binnen mag. Ik ben nog steeds een volwassen vrouw en mama van 2 kinderen. Ik kan toch moeilijk zeggen ‘trekt ulle plan’ om 20.15uur. Dan kan een keer gebeuren maar niet keer op keer. 1 keer per jaar gaat de verpleging eten rond nieuwjaar en dan komen ze ook wat vroeger. Geen probleem maar dan weet ik dit en neem ik mijn tablet mee naar bed. De meeste keren ga ik slapen tussen 21 en 21.30uur slapen.

    Boven mijn bed staat er steeds een bakje met wat medicatie. Een paracetamol,… als de pijn even niet te houden is kan ik dit nemen. Het is met periodes dat ik dat bakje moet aanspreken. Maar weer is een grote trigger.

    Af en toe probeer ik in de dag een andere houding aan te nemen indien dit mogelijk is. In de zetel gaan zitten, staand mijn tanden poetsen of mijn haren wassen, even te stappen met de krukken bij kine. Alles om even de druk vanonder mijn poep halen. Alles om die pijn toch te verdelen.

    Als ik thuis ben is de pijn zeurend aanwezig en als ik weg ga dan komt de pijn in schokken aan. Een hobbel in de weg is al een trigger voor een pijnscheut in mijn lijf. Als het op vervoer aankomt dan zijn mijn bekken het zorgen plekje. Als ik de stad in ga om een boodschap te doen bv. kleren kopen of om mezelf te trakteren dan is het hobbelen van de weg is een regelrechte aanval op mijn bekken en dan duurt het toch wel een hele tijd eer alles terug op zijn plaats zit. Ik ben dan altijd blij dat ik kan gaan liggen of als ik thuis kom probeer ik soms even te staan maar dan is het een kwestie dat ik genoeg kracht heb in mijn armen om recht te geraken.

    Mijn schouders: als ik mijn armen naar voren breng, als ik kracht moet zetten of mijn arm een beetje moet opheffen bv. bij openen van een fles dan is de pijn er, S’morgens, s’middags, s’avonds zelf tijdens de nacht als ik mijn lampje moet aansteken als ik pipi moet doen. Bij het nemen van de sonde, de doekjes en het urinaal de pijn is er.

    Als ik zit en mijn knie is geplooid doet het pijn als ik rond rij en mijn voet bots ergens tegen en mijn knie plooit iets te ver is er pijn, als ik in mijn bed op mijn rug lig en mijn benen liggen gewoon plat doen mijn knieën pijn.

    Al is er 1 ding dat ik heb geleerd. Je hebt Inge en je hebt de pijn en die kunnen perfect naast elkaar functioneren maar soms lukt dit niet en verander ik in een zeurend wezen toch in mijn hoofd wat dat betreft. Al wil ik niet dat de directe omgeving echt weet dat ik pijn heb. De pijn is er en ik kan ze niet wegtoveren. Mijn schouders en nek, mijn bekken en knieën met de ossificties het is er altijd. Maar pijn en Inge het loopt vaak parallel naast elkaar omdat ik nog steeds leven en beleven voorop stel. Al ga ik verschillende dingen toch wel uit te weg.

    Ga ik naar een pretpark ga ik niet in attracties. Het is niet handig en ik weet niet of het praktisch haalbaar is qua transfer maar het schok gevaar is te groot het plots draaien en plots stoppen is echt niet goed voor mijn hoofd. Een pretpark bezoeken doe ik voor mijn jongens niet meer voor mezelf.

    Ik ga sporten maar sommige oefeningen ga ik uit de weg. Oefeningen met een krachtbal, sommige oefeningen met gewichten boven mijn hoofd doe ik niet. De 5 minuten test is echt wel heel zwaar voor mijn schouders. Het is de Coopertest maar dan gehalveerd. Het is een graadmeter of we vooruit zijn gegaan. Nu zit ik aan 7,1 rondes op 5 minuten we komen van 4,3 rondes. Al speel ik niet 100% eerlijk ik laat me ondersteunen door de Wheeldrive om mijn schouders te sparen want ik hou dit geen 5 minuten vol. 2 uren 100% op armkracht kan ik niet. Binnen de kortste keren ben ik helemaal verzuurd.

    Om sommige pijnen te kanaliseren draag ik bv. een sjaaltje om mijn nek warm te houden en ik ga slapen met een kersenpitkussen rond mijn hals. Ik heb ook een massagetoestel en af en toe trakteer ik mezelf op een massage aan mijn nek. Zo probeer ik alles een plaats te geven en zeggen dat ik pijn heb doe ik niet snel. Het is iets van mij het is iets waar ik niet graag mee uitpak. Al zou ik dit beter wel eens doen.

    Over de emotionele pijn heb ik het dan niet want die is er wel maar die laat ik niet snel het daglicht zien. Ik wil de eeuwige optimist blijven. Emoties zijn er en soms mag ik verdriet hebben om allemaal wat er gebeurt is. Het is niet alleen de rolstoel aan mijn lijf, de pijn die er is of zelf de andere verworven beperkingen die er bij gekomen zijn. Mijn relatie die 5 jaar geleden op de klippen liep echt niet zo een fijne gedachte en ook al is dit een goede beslissing geweest het doet soms nog echt pijn en vraag ik me af waarom ik. Ik die dacht dat voor altijd samen ging blijven met mijn lief.

    Wat ik wel weet ik ben goed terecht gekomen en weet ik dat mijn mama, broer en zussen er staan voor mij. Ik moet maar vragen en ze staan paraat om me te helpen. Marc voor het containerpark verzorging van de planten en klusjes, An voor de verzorging van mijn teentjes en als babbelzus, Els voor de gezelligheid voor mijn woning (gordijnen), mama die eten komt maken en Gerda daar heb ik wat minder contact mee. Maar ik kan wel rekenen op mijn familie als het nodig is en dat is het belangrijkste.


    13-01-2019 om 19:57 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    11-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Blijven vechten

    Ik ben ervan overtuigd dat wat er gebeurt is bijna 8 jaar geleden dat dat gemaakt heeft van wat en wie ik nu ben vandaag. Ik ben er ook van overtuigd dat ik nog steeds vooruitgang kan boeken. Al is het zinneke Inge je bent uitgerevalideerd gevallen een paar jaar geleden. Het is iets wat ik niet wil geloven. Ik kan het is gewoon ook niet te vatten dat ze zeggen het stopt. Dat is ook een teken dat ik alles nog niet verteerd heb van wat me is overkomen. De meeste periodes gaat het goed maar andere keren denk ik neen Inge dit wil ik niet. Maar het is allemaal zoveel wat ik heb meegemaakt. Fysiek en emotioneel is het een hele weg geweest.

    In februari 2011 werd ik ziek en na 16 maanden ziekenhuis waarvan 13 maanden revalidatie in Pellenberg ben ik toen thuisgekomen. De grootste stap was toen gezet fysiek dan toch. Terug leren bewegen te starten met 1 vinger zodat ik kon zappen en mijn jongens aanraken, leren zitten, me draaien in bed, oefeningen op kracht in de armen en/of eventueel benen als dit gaat. Oefeningen op coördinatie van mijn handen en armen, zelfstandig eten, mijn vlees snijden, 1 maaltijd heb ik gemaakt al denk ik dat dit meer had mogen zijn want het was mijn doel om als mama er terug te ‘staan’ voor mijn jongens. Al ging het fysiek staan bijna niet ik moest er staan als mama. Maar dan krijg je na een periode te horen Inge je bent uitgerevalideerd. Het was de zwaarste zin dat ik ooit heb gehoord en het woord is lang op mijn maag blijven liggen. Maar ik ben blijven geloven dat ik nog meer in mijn mars heb om dingen te bereiken en ik zou zo graag willen dat ik alles achter mij kan laten en zeggen dit is een slechte lange  en nare droom geweest.

    Af en toe geef ik mezelf een schop onder mijn kont en heb ik nieuwe moed om verder te gaan. De eerste week van het jaar dan mijmer ik over het voorbije jaar of jaren en maak ik ook een evaluatie. Ik blijf kine volgen, ik blijf praten met een psychologe omdat ik voel dat dit nodig is. Neen ik ben niet gek maar ik ben nog steeds aan het werken aan mijn verwerkingsproces en aanvaardingsproces. Ik heb zowel medisch als persoonlijk heel wat grote stappen gezet maar het blijft vechten om een evenwicht te vinden om alles geplaatst te krijgen en in mijn hoofd.

    Volgens Ilse mijn psy is dit normaal. Ik ben weer een jaar verder in zit nog steeds in een rouwproces een proces dat in februari 2011 is begonnen en we zijn nu 2019. 8 jaar verder waar ik met veel heb leren omgaan, een plaats te geven en vooral een juist evenwicht te vinden voor mezelf voor mijn kinderen. Want mijn jongens ervaren dit proces vanop de eerste rij. Mijn mama broer en zussen komen en gaan en trekken de deur keer op keer achter zich dicht ik maak het mee vanuit de concertbak die af en toe moet zeggen wat en hoe ik iets moet doen waardoor ik 24/24 met mijn neus op de feiten zit.

    Ik ga sporten en moet vragen om mijn linker arm mee omhoog moet houden om te stretchen omdat ik niet hoog genoeg geraak, mijn rechter arm word niet gestretcht omdat het teveel pijn zou doen en mijn arm gaat echt niet hoog. Als ik in een groep word gezet dan zit ik bij de zwakkere groep omdat mijn kracht in mijn armen niet voldoende zijn. Een bal in de basketbalring gooien lukt niet het is te hoog en door het gemis van het 3D effect vliegt het niet de goede richting uit…

    Ik wil eten maken maar aardappelen afgieten gaat niet, 3 dingen in het oog houden gaat niet bv. vlees aardappelen en groenten. Ik kan ook geen aardappelen of spaghetti afgieten. Het is daarom dat oma komt eten maken en het leuke is oma is een alleenstaande vrouw die lekker kan koken en komt eten maken en in combinatie kan ze ook komen eten en is ze niet alleen om te eten.

    Wat me nu het meeste stoort is het blind zijn aan 1 zijde. De gedachte dat het moeilijk is om naar de film te gaan met de jongens maakt me verdrietig en het was leuk om dingen op het  grote scherm te zien en zeker als tiener was ik echt een cinefiel. Bijna wekelijks zat ik in de filmzaal eerst de Studio’s en dan de Supercity. Voor een actie of een echte Hollywoodfilm gingen we naar daar voor een Britse de Studio’s samen met mijn beste vriendin Katleen. 1 keer per jaar ging ik samen met Katleen naar de filmdag in de zomer. Een hele dag vanaf 8 s’morgens voor 200 frank of 5€ naar de film en dan begonnen Katleen en ik om 10 uur tot 22 uur want dan moesten we naar huis. Voor eten kwam Katleen haar mama broodjes brengen. Drinken deden we iets te weinig maar wel ter plaatsen.

    Mensen die niet voor me staan kan ik niet goed zien of horen ze zitten dan als het ware in mijn dode hoek. Praten met mensen waar veel lawaai is een ware uitdaging om alles gefilterd te krijgen. Maar ach ja de uitleg ‘het is wat het is’ is soms snel gezegd maar het is ook een stop zin laat het zo ik wil er nu effe niet over hebben.

    Maar fysiek wil ik nog zoveel meer. Beter en langer kunnen staan Fysiek heb ik de stoma erbij gekregen en dat is zeker iets positief. Ik heb een ontsteking aan mijn linkerschouder dat al weken zelfs  maanden op en neer gaat maar daar word aan gewerkt.

    Het zal een gevecht zijn dat ik nog jaren aan zal gaan en ik zal me nooit 100% neerleggen bij mijn probleemke. Ik zal blijven gaan voor …


    11-01-2019 om 19:36 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.best wel grappig

    Gisteren was het ouderavond van Volker en ik ben er geweest en heb gesproken met 2 leerkrachten en Volker doet het goed.

    Maar toen ik en Robin mijn neef naar daar gingen hij met de fiets en ik natuurlijk met rolstoel. Robin rijdt dan naast of achter mij en we zijn goed verlicht. Zowel een lichtje vooraan als achteraan en fluostrip aan mijn rugzak en reflectoren in aan mijn wielen.

    Toen we op weg waren kwamen we Celine mijn kine tegen en ik zeg tegen Robin hoe een toffe en goede kine ze was. Zijn antwoord kon niet duidelijker. TantInge zo een goede is ze nu ook weer niet, He! Je kan niet eens meer gewoon stappen. en daar zat ik weer met een mond vol tandejes.

    11-01-2019 om 15:13 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    07-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Proficiat Volker

    14 jaar geleden leerde ik Volker kennen als een klein ventje dat in mijn armen lag. Op donderdag 6 december brak mijn water en om 22.30 uur. Het was net een ballonnetje dat knapte in mijn buik het was alsof het gisteren was. 11 uren later is Volker geboren om 9.30uur.

    Als ik er bij stil sta is het heel grappig maar vooral geplant. Volker is er gekomen na 5 jaren proberen, onderzoeken en fertiliteitsbehandelingen was het eindelijke gelukt. Het waren jaren die de GSM in mijn leven kwam en niet meer eruit. Het embryo werd in gebracht om 9.30uur en 40 weken later werd Volker geboren om 9.30uur op 7 januari de dag dat hij werd uitgerekend.

    Wat waren we blij met dat kleine baasje 54 cm was hij en woog 3.630kg. zijn eerste voeding, zijn eerst groente en fruitpap, zijn kleertjes die snel wisselden, de uren met Bumba, Piet Piraat, Samson, Wissy en Woppy,… alles van studio 100 passeerde in ons leven. Plopsaland, Plopsaindoor, Plopsa Coo, de dierentuin en vele wandelingen in het Provinciaal Domein in de buurt.

    Hij wordt groot mijn kleine vent want hij blijft mijn kleine ventje al moet ik nu al naar de hemel staren om zijn snoet te zien.

    Ik blijf genieten van zijn aanwezigheid, ik hou van zijn stem die nu af en toe eens ferm overslaat.

    Het ventje kan zo zorgzaam zijn voor zijn kleine broer Lander en voor Darwin de poes maar hij is ook een echt een vent die stoer is en actie voorop zet.

    Proficiat Volker


    07-01-2019 om 18:16 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen....deel 2

    De vakantie loopt op haar einde en het is gezellig maar druk geweest. Oudejaarsavond hier thuis samen met de jongens het was geweldig. De jongens die op 7 en 14 januari jarig zijn hebben in de tweede week van de vakantie hun verjaardagscadeau gekregen het is op tijd maar dan konden ze er ook wel mee spelen. Hun kaart krijgen ze op de dag zelf.

    De Wintertrein met station van Lego voor Lander. Helikopter, iets van Star Wars en lichtjes voor op of in zijn legosets voor Volker. Dat laatste is wel cool we hebben het in allerlei bouwsels gestoken, station, vliegtuig, trein, Buckingham Palace, The Eye of London,… super toffe creaties oneindig veel mee te doen.

    Deze vakantie heb ik ingezet op volhouden maar dat was niet altijd even simpel. De ene dag ging beter dan de andere dag. En naargelang de ene dag was moest ik dit bekopen de volgende dag. De ene dag waar ik me had ingezet kon ik niet altijd volhouden. En af en toe hoorde daar een powernap bij.

    Woorden of personen uitbeelden, appelcrumble maken samen met Volker, pannenkoeken eten en een suikergevecht houden tussen Lander en ik (ik was begonnen) het zijn zo zalige momenten.

    Het ineenzetten van Lego omdat het iets teveel was en ik ook graag puzzel met blokjes waren er ook en het voelde geweldig al was er 1 set waar ik echt op gesakkerd heb. Oma was begonnen aan het station en dat begon met chaos en die chaos heb ik mogen oplossen tot 23.40uur heb ik zitten bouwen op 31 december 2018. Gelukkig Nieuwjaar Inge terwijl de jongens het gezellig hadden. Ons feestmaal bestond uit frietjes, en hapjes gemaakt in de airfryer die ik mezelf samen met oma cadeau heb gegeven. Mijn bouwen stond mijn honger in de weg en ik heb 4 frietjes gegeten 1 bitterbal en 1 kipnugget. Het was echt wel lekker maar ik had er even geen zin meer in. Maar het resultaat mag er zijn. Het station is super mooi met een winters karakter en de oude stoomtrein met pakjes en een kerstboom die een speciale doos krijgt toegewezen. De Sint, Kerstman en de verjaardagsmama heeft haar best gedaan en de jongens zijn echt wel blij.

    En ik ik ben weeral blij dat die dagen achter de rug liggen. Nu is het ook even rust in mijn portefeuille zodat ik weer wat kan sparen.

    Als alleenstaande mama die een invaliditeitsuitkering trek doe ik het toch wel goed (denk ik) al is november, december en januari zwaar. De aankoop van cadeautjes verdeel ik over de 3 maanden maar in oktober begin ik al te vragen naar lijstjes en ook bij oma vraag ik wat ze zou willen. Het lukt me een lekkere maaltijd op tafel te toveren op of rond kerst- en nieuwjaarsdag lukt me ook. Zolang ik ook hulp inlas. Hulp vragen is geen schande en op regelmatige basis vraag ik oma om te helpen ze doet een kleine boodschap op weg naar hier verse groenten, vlees. Ik doe de grote boodschappen melk, beleg, drank, rijst, een kant en klare lasagne voor het geval oma eens niet kan komen en ik kan niet naar de winkel. Maar eerst rekeningen betalen en mijn huur, wat ik over heb begroot ik en verdeel ik in voeding extra’s en sparen. De 2 volgende maanden februari worden de extra’s spaarcenten.

    Omdat oma heel wat doet voor ons en waar ze niets voor in de plaats wilt ga ik ze trakteren. Ik heb een goede tip gekregen. Elke maand geef ik ze centen voor de aankoop van vlees en groenten en soms komt ze toe en heeft ze over en andere maanden heeft ze een beetje tekort. Ze mag me extra vragen maar meestal laat ze het zo. Daarom krijgt ze een kleine attentie van ons. Lander en Volker staan er 100% achter. Oma maakt kaarten en om nog meerdere soorten te kunnen maken gaan we haar hierin helpen. Zonder ze het door had heb ik ze een webshop ontfutselt waar ze haar spullen koopt. Lander wilt zeker een slee kopen voor de kerstkaarten van volgend jaar.

    Ondertussen is het zondag en de jongens maken zich op voor een tweede trimester Volker in het 2de middelbaar en Lander in het 5de leerjaar. Hebben ze er zin in? De ene zegt neen en de andere zegt niets maar ik denk dat ze blij zijn dat ze hun vrienden terug gaan zien. Morgen heb ik overleg met de juf van Lander, met de zorgjuf en het CLB. Kijk ik er naar uit? Neen, maar ik kijk er ook niet tegenop. Lander moet hard werken voor zijn resultaten en daar gaan we het over hebben vooral rekenen is niet zijn topvak. Nederlands loopt beter maar aan het Frans moet hij wat bijgeschaafd worden.

    Het is weer een verzameling van kleine dingen die in mijn leven passeren. De jongens die bij me zijn tijdens de vakantie krijgen voorrang en dan komt schrijven op de 2de zelfs 3de plaats maar mijn jongens komen steeds op de eerste plaats en dat zal ik altijd zo houden.

    De laatste 2 dagen heb ik ingezet op gezelligheid en dat is ons goed gelukt (denk ik).


    06-01-2019 om 18:06 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-12-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wanneer ben je beperkt?

    Ben je beperkt als je in een rolstoel zit? Het is raar om te verwoorden maar ook al zit ik in een rolstoel wat met niet zo gelukkig maakt, want eerlijk is het niet! Maar toch kan nog heel veel.

    • Ik kan weg ok als er iemand mee gaat.

    • Ik kan voor mezelf eten maken.

    • Ik kan stappen mits ondersteuning

    • Ik kan vanuit de rolstoel iets oprapen als ik het heb laten vallen.

    • Ik kan zelf mijn haren wassen.

    • Ik kan voor mijn jongens zorgen

    En ja ik heb soms hulp nodig maar dan vraag ik hulp en dat is geen schande.

    • Samen met mijngezinshulp naar de winkel, de was samen plooien.

    • Samen met behulp van de thuisverpleging me wassen en kleren aandoen, leren een spuitje zetten voor het geval dat het nodig is. samen de stoma veranderen.

    Vragen aan mijn mama, broer of zussen om samen iets te doen

    Hulp vragen is geen schande en is geen beperking.

    Ik heb denk dat ik een ontsteking heb in mijn schouder en dat doet ongelooflijk veel pijn en dat is pas een beperking want ik teer echt op mijn armen en schouders om vooruit te geraken met de rolstoel. Ik probeer op dagen dat ik geen kine heb zelf wat dingen te doen om die schouder te laten helen. Mijn spieren bewerken met de Theracane, een kersenpitten kussen, maar vooral veel rust. Ik weet me even geen raad ermee maar straks komt er een goede vriendin eens kijken hoe het zit met de schouder en ook de nek want meestal gaat dit samen.

    Ik was mee aan het wandelen voor de Warmathon is dit de oorzaak?

    Maar enkele dagen later hoorde ik van een mijn thuisverpleegster Ingrid die mee was op de Warmathon dat er een collega zei ‘heb ik dat goed gezien was jij daar met een rolstoel?’ Ik kijk naar beneden en zie een rolstoel onder mijn poep zitten maar dat is niet wat ik ben. Ik ben gewoon Inge en de rolstoel die hoort erbij maar ik ben niet de rolstoel. Ik ben een persoon die toevallig in de rolstoel zit. Het is ook raar want het kwam van een vrouw die mensen les geeft aan toekomstige verpleegkundigen.

    Onthou: een persoon in een rolstoel is gene rolstoel maar een persoon die toevallig in een rolstoel zit. Ik zeg toch ook niet tegen iemand ‘he, jij daar bril kom eens hier’. Ik weet het is een beetje een van de pot gerukt voorbeeld. Maar ik voelde me er niet zo goed bij want ik ben toch meer dan die rolstoel. Ik ben en dat hoop ik ‘ik ben nog steeds Inge’.

    Ik wil gewoon meegeven dat mensen met of zonder beperking, ongeacht wat ze meegemaakt hebben of wie ze zijn. Het zijn mensen en die mensen ook ik worden graag aangesproken als persoon niet ols beperking.  


    30-12-2018 om 12:50 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-12-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De laatste dagen van het jaar deel 1

    Ik begin te schrijven op 25 december en ik weet op voorhand dat ik er een paar dagen over zal doen.

    Maandag namiddag 24 december

    Sabrina mijn gezinshulp was er en er was veel werk. Was, boodschappen, opruimen en we waren aan het vertellen wat gaan we doen met kerstavond. Ze ging met de familie vieren en de schoonmoeder ging een koekjestaart maken je weet wel met crème au beurre. Er is 1 nadeel dat is zo ‘WEPSIG’ zei ze. Ik viel uit de lucht en zei ‘wat zeg jij wespig’ ‘neen Inge wepsig’ ken je dat dat woord niet? Het is blijkbaar een woord uit het Leuvens dialect.

    Dialect vind ik zo een fijn iets. Het is een taaltje apart en het laat horen van waar je bent. Het is uitstervend maar sommige woorden blijven zeker hangen en dan kom je die tegen. Als Oost Vlaming val ik na 30 jaar nog compleet uit de lucht van woorden die ik leer. Maar omgekeerd is het net zo zo gebruik ik bepaalde woorden of uitspraken die hier vreemd zijn en dan hoor ik iedereen luidop denken. Bv. een lakske – pleister, een biezebaaze – een schommel,…

    Kerstdag

    De jongens zijn terug van bij hun papa en dat maakt me toch wel meer dan compleet. Iedereen zit hier samen in de living en toch leven we af en toe op ons eilandje. Een hele middag heb ik samen met Lander een film gekeken. ‘Home Alone’ een klassieker ondertussen, ik heb hem ondertussen al zeker 20 keren gezien als het niet meer is. Ik was er vanaf maar nu de jongens oud genoeg zijn om te kijken doen ze dit ook. Maar er zijn ergere dingen en het is een tof filmpje zeker op kerstdag. Morgen gaan Lander en ik en als Volker het wilt kerstkaarten maken.

    Volker zit aan de computer te speel-kijken en Lander doet dit voor de grote tv. Speel-kijken is herkenbaar voor elk huishouden denk ik. De kinderen spelen met de auto’s, blokken, tekenen,... en ondertussen staat de tv op. En ik zit nu even voor de laptop te mijmeren en te denken wat kan ik uit mijn mouw schudden deze week. Normaal begin ik met een titel maar niet vandaag.

    Het begon deze ochtend het is kerstdag en ik mocht een beetje uitslapen. Om 7.28uur stond Ingrid aan mijn bed om me een vrolijk kerstfeest te wensen en dat is goed gelukt want ik was super blij het was geen 6 uur zoals gewoonlijk en tegen dat ik in de living kwam kwam de zon al geleidelijk uit de schaduw van de maan. Het was een zalig gevoel tot ik er bij stil stond dat het hier akelig stil was. Ik kreeg telefoon van oma om te zeggen dat ze zich niet zo goed voelde. Ze kwam niet langs en ze ging rusten. Het is al een paar dagen dat ze zich niet zo goed voelt en ze moet er zeker even naar laten kijken. Ze komt morgen niet want ze gaat kerst vieren bij mijn zus An en de kinderen. Donderdag geeft ze breiles en vrijdag zien we haar terug. In de namiddag komen Lander, Volker en gaan we genieten van ons drieën en we gaan ons 100% geven.

    Ook al weet ik nu op voorhand dat ik serieus zal moeten wikken en wegen van wat er kan en niet kan. Ik mag zeker niet over mijn grens gaan wat dat betekend enkele dagen recupereren. Zeker als de jongens er zijn.

    6 uur opstaan spuitje, wassen, kleren, transfer rolstoel en naar de living. Ondertussen liggen de jongens nog goed te knorren in bed. Ik neem mijn medicatie en begin mijn dag rustig. Ik lees, speel een spelletje en om 7 uur denk ik ik slaap nog even tot 8 uur want dan komt de kinesist op maandag, woensdag en donderdag, dinsdag en vrijdag is het later. Gelukkig is het een feestdag en krijg ik een vrije dag. Het voelt echt geweldig, ik geniet nog even verder en ondertussen snurkt Darwin er lustig op los want het een echte lawaaimaker.


    28-12-2018 om 16:40 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Foto


    Archief per maand
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 08-2018
  • 07-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 08-2017
  • 07-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 07-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!