Inhoud blog
  • Warm
  • Een vrolijk afscheid van
  • Een rustige zondag
  • Ik wou
  • Herinneringen
    Nah het zal je maar overkomen

    BOODSCHAPJE

    Blog als favoriet !
    Gastenboek
  • verloren
  • Fantatisch werk
  • Groet
  • beetje veel moed en courage toewerpen
  • Die verhuis zal wel lukken, denk ik !

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    Categorieën
    Archief per maand
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 07-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
    NAH en toch een mama zijn
    Er zijn hoogtes er zijn laagtes
    22-06-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Warm

    De eerste hittegolf van het jaar is een feit en ik zal het geweten hebben. Het is puffen en zweten tot op het bod en mijn poep die in die domme rolstoel zit weet het ook. Het voelt verschrikkelijk warm aan en ik verschiet ervan wat een isolement aan mijn poep en rug zit. Er is geen windje te bespeuren. Gelukkig heb ik kine in de vroege ochtend om 8 uur samen met Lisa en ja ja we zijn naar buiten gestapt om dan terug langs de voordeur naar boven te komen. Het frisse windje deed me zichtbaar deugd de venster in de badkamer staat open en op de kamer ook omdat daar zo goed als geen zon komt het kan er luchten.

    Al is het zuurstof gehalte op het randje. Ik heb een zuurstofgehalte van 95-96 wat normaal 99-100 moet zijn. Mijn hartslag ligt rond de 70-75 slagen per minuut. De warmte doet me echt niet goed. Voor mijn luchtwegen en longen is dit weer echt niet goed. Maar ik neem geen risico’s en ik hou me gedeisd. Ik ga niet zomaar buiten, ik doe geen onnodige zware inspanningen en ik ga zeker niet in de zon zitten. Hier in huis draait de blazer overuren en zolang ik ervoor zit ben ik fris gelukkig. Het enige wat ik zeker doe is genoeg drinken. Water, iets fris en nog meer water. Ik eet veel verse en koude groenten. Deze week maakte ik een slaatje van verse ijsbergsla, witte kool, komkommerblokjes, verse witloof en verse pijpajuin om alles een beetje pittiger te maken. Want in sla en komkommer zit er niet zoveel pit in.

    Toen ik dit gisteren op tafel zette vonden de jongens dit vies. Maar bij salades mogen de jongens eten wat ze graag eten. Geen bah, vies, jak,… neen neen gewoon je mag nemen en eten wat je graag eet. Voor Volker is dit sla, komkommer en vooral heel veel tomaten en voor Lander is dit vooral komkommer maar hij moet wel een tomaatje en een stukje sla eten. Ze hebben heel goed gegeten en de koude schotel viel in de smaak. Gerookte zalm, garnaaltjes, een gekookt eitje en voor de liefhebber Lander een zwamworstje. Er is heel goed gegeten en morgen eten we verse vis met aardappelen, een botersausje en welke groenten dat weet ik nog niet.

    Heel belangrijk is dat mijn jongens nu frisse dingen krijgen om te eten zo heb ik ook nu veel vers fruit liggen, kersen, meloen en wat standaard fruit bananen, appelsientjes en appelen

    En als dessert of 4 uurtje een ijsje. Waterijsje voor Lander Calippo of een Raketijsje en Voor Volker een Magnum, een cornetto met aardbij of gewoon schepijs (geen chocolade ijs).

    We gaan een warme zomer tegemoet zo te zien.


    22-06-2017 om 19:53 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-06-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een vrolijk afscheid van

    Vorige week in heb ik in samenspraak met mijn huisarts beslist om mijn pijnmedicatie te verminderen. Elke dag neem ik de nodige medicatie waarvan ik denk die nodig te hebben. Het is iets dat is blijven hangen vanuit  mijn revalidatieperiode in Pellenberg. Ik ben toen 2 dagen op het LAC (de pijnkliniek) geweest? Na de eerste dag werd ik die avond naar mijn kamer gereden met een soort van pijn-medicatiemachine. Maar toen het slaaptijd was kon ik de slaap niet vatten ondanks de in-slaper die ik gekregen had. Ik had het plots bang ik zagen en hoorde plots dingen die er niet waren. Net zoals ze zeggen je ziet roze olifanten die niet eens bestaan. Ik was zo stoned als een garnaal dat ze dat ding hebben moeten afsluiten in samenspraak met de arts van het LAC. 1 ding was zeker die medicatie was niets voor mij. Morgen was er weer een dag. 2 dagen werd er getrokken en gesleurd aan mij om dan te zien welke medicatie hielp en in welke dosis.

    Ik moest toen een score geven van 0 tot 10. 0 is geen pijn en 10 is ondragelijke pijn. De pijnscore was een goede indicatie om in te schatten hoe het zat. Een score 7 was zware pijn al kan het zijn dat voor iemand anders 5 een zware pijn kon zijn. Ik had heel lang een score 8 zelden een 9 maar ik was zo blij dat het 7 werd, 6 werd... Er werd toen gezegd dat ik Durogesic 75 µg/h pleister voor transdermaal gebruik kreeg. Durogesic is een pleister waar fentanyl op zit.

    Fentanyl is een stof dat gelijk morfine werkt maar dat iets straffer is. Je hebt minder nodig om hetzelfde effect te hebben. Fentanyl word gebruikt bij operaties, zware verwondingen,… Maar ook voor personen die chronische pijn hebben. Al werd ik niet aanzien als een chronisch pijn patiënt.

    Het is 1 van de zovele medicaties dat ik neem. Ik begin met een maagbeschermer, een spierverslapper,  iets ter preventie tegen een blaasinfectie, en verschillende pijnstillers. Het zijn zowel pijnstillers om fantoompijnen tegen te gaan als gewone en een ontstekingsremmer. 15 pilletjes op een dag en om de 72 uur krijg ik een nieuwe pleister. De Durogesic pleister die ik nu aan het afbouwen ben.

    Als ik afbouw verminder ik steeds met 12.5 µg/h of vanaf nu met 12 sinds dat er stickers zijn van 12 µg/h  bestaan. Het is niet meer met knippen. Maar als je knipt dan knip je het beste diagonaal. Maar nu beweren ze en ik kan daar in volgen dat de medicatie niet egaal zou kunnen verdeeld zijn. Ik hoop over een paar weken op 25 µh/u te zitten en wie weet kom ik wel eens op 0 al denk ik dat dit er voorlopig niet inzit. Want pijnvrij ben ik nooit. Door die ossificaties in mijn in mijn knieën en bekken is er en dat gaat niet beteren. Dat zit vast en als ik een beweging maak die te bruusk of te plots dan weet ik dat ik pijn heb ondanks de pleisters,… maar tegen die plotse pijn kan ik niets doen. Maar ik heb die slijmbeursontsteking in mijn schouders, het carpale tunnelsyndroom in mijn linker pols en opstartend in mijn rechter pols,… maar hopelijk is die Tolindol afdoende om de pijn te onderdrukken. Ik kan toch moeilijk om de 6 weken een cortisone spuit laten zetten? Want blijven spuiten op dezelfde plaats zonder effect op termijn heeft geen nut. Moest ik weten dat het opgelost geraakt ja maar nu niet

    Ik ben nu de pijnpleister aan het afbouwen. Duroregic geeft respectievelijk van 50 µg/h dat komt neer op een gelijkmatige opname van 1.2 mg fentanyl per dag. Ik zit nu op 37 µg/h dat komt overeen met 0.9 mg per dag. De pijn valt goed mee nu ik aan het afbouwen ben vooral ‘s nachts moet ik zien dat ik tijdig mezelf verleg want als ik te lang blijf liggen dan heb ik pijn. Maar wat extra bewegen om de pijn voor te zijn daar kan ik wel tegen.

    Het enige nadeel is als ik zin of pijn heb en ik moet me verleggen dan moet ik wakker worden om me te verleggen en dan verder te slapen.

    Maar het afbouwen loopt goed en hopelijk kan ik binnenkort zeggen ik zit op 25 µg/h.

    Best wel grappig ze zeggen het beste afbouwen met 12 maar bij mijn weten is 50-12=38 µg/h maar 25+12=37 µg/h die ene mg zal wel te overzien zijn zeker en ik zal dit ook voor hebben als ik overstap van 25 naar 12 dan struikel ik ook over het cijfer 13 maar dat laten we gewoon lopen zolang ik geen 13 µg/h in mijn lijf krijg dat zou pas pech zijn.


    20-06-2017 om 20:13 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    18-06-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een rustige zondag

    Zondag het is al licht om 6 uur als de verpleging me uit bed zet. ‘Pff, wat vroeg seg’. Ik ga zalig in bad en was me langs alle kanten waar ik aan kan. De verpleging wast mijn voeten en onderbenen en net voor ik in mijn bed schuif moeten mijn rug en poep er ook aan geloven.

    De stoelgang loopt voor de moment goed ik eet regelmatig mijn groenten en fruit die ik ijverig in de FOOD HUB ga halen. Om de 2  ŕ 3 weken rol ik daar eens binnen en kom ik buiten met een zak vol lekkere groenten en fruit. Bananen, appelen, meloen, prei, courgette, aardappelen, champignons,… en elke keer breng ik eens iets nieuws mee wat ik niet zo goed ken. Deze week had ik boschampignons meegebracht en al zit er niet zoveel smaak in ik zal eens een lekker receptje moeten zoeken want met roomsaus was het niet zo lekker. Wel merkte ik op dat er minder vocht inzit dan bij de witte reguliere variant.

    De vorige keer heb ik samen met Steve fruitsla gemaakt met fruitsoorten die ik graag eet. Meloen, appelen en bananen. Ik had ook aardbeien gekocht maar die was ik vergeten in de frigo te zetten en tja veel goed was er niet meer aan. Ik koop geen extra fruit uit blik want lekker is dat niet alleen vers fruit. Met deze warme dagen is een lekker stuk fruit kei lekker. Donderdag was 12jarige kerel in huis en normaal mag hij iets kiezen uit de kast maar deze keer heb ik de kom fruit op tafel gezet en we hebben fruit gegeten. Wat een leuk zomers gevoel.

    Gisteren is Wolf op bezoek geweest en we hebben ongelooflijk goed gelachen. Ik had hem uitgenodigd voor een pizza te komen eten. Ik ben alleen Wolf is alleen en we zijn al heel lang vrienden. Zo doemde het idee Wolf vragen om te komen eten. Want in gezelschap eten is gewoon leuk. Samen aan tafel zitten en dan praten over uiteenlopende dingen doet eten. Wolf had een pizza salami met extra champignons en ik een pizza calzone zoals gewoonlijk.

    Grapjes en leuke muziek geluisterd uit de oude doos. Filmmuziek van The Goonies, Indiana Jones super. Volker was hier en we vertelden hem als je van Indiana Jones en  Pirates of the Caribbean dan vind je The Goonies ook goed. Nu is het mooi weer maar als het wat minder word dan zal ik eens rondneuzen op het internet om de DVD of Blu-Ray te kopen van The Goonies en dan gaan we samen met ons 4en kijken. Van de filmmuziek zijn we echt tot ons softste moment gegaan met ABBA, naar Queen en David Bowie.

    We hebben goed gelachen met mijn broer en zus die punkertjes waren maar de grootste snobs ter wereld waren. Ik wil enkel dat soort kledij dragen wat zo moet ik me gedragen want ik hoor tot die groep,… 

    Raar maar snobkes zijn geen mensen die enkel merk kledij dragen maar mensen die zich zo gedragen om bij een bepaalde soort te behoren. Bv. je hebt een bepaald persoon uit de middenklasse die zich in een bepaald milieu binnen wringt om erbij te horen. Je hebt dat niet alleen bij de Millet of Lacoste mannekes vroeger, maar ook in de andere richting.

    Zelf was ik wat alternatiever en er zat iemand in mijn klas en die wou dit ook en als ze kledij kocht en daar hing nog maar een merkje op dan moest het verdwijnen. Maar ze kocht enkel haar kledij in die bepaalde winkel. Het nadeel was die winkel was echt duur.

    En lap daar gingen we weer hahaha.

    Mijn oudste zoon is enorm aan het puberen en soms weet ik echt niet meer hoe ik het moet aanpakken. Wetende dat ik opvoedster ben en alles erover moet weten hoe ik zoiets moet aanpakken. Maar ik moet zeggen het is verdomd moeilijk. Ik kan tegen een ander zeggen ‘zo moet je het doen’. Maar voor mezelf zit ik met mijn handen in mijn haren. En ben ik heel onzeker. Het zinnetje ‘Ik ben een mama en ik zie mijn jongens heel graag’. Dat maakt opvoeden heel moeilijk.

    Het is nu weekend en 1 op 4 weekends is het zo dat ze bij papa blijven. Het grappige is dat hij keer op me een berichtje stuurt mag ik iets komen halen want ik ben iets vergeten. Maar omgekeerd is dit ook als hij in het weekend bij me is dan gaat hij ook wel eens langs bij zijn papa. Zo even een babbeltje is altijd fijn. Hij komt binnen en vraagt mag ik drinken ok. Hij zegt 10 keer ik kom iets halen maar ik weet niet wat en zo gaat dat een hele tijd door. Hij begint te rommelen en vertrekt.

    Vrijdag moet hij een afstudeer werkje voorbrengen in de klas en ik ben eens benieuwd wat het zal worden. Het gaat over EHBO maar dan meer over de vorm van hoe doe je een redding met een ambulance of helikopter in zee of in de bergen Ik ben echt eens benieuwd hoe het zal zijn.

    Vrijdag heb ik ook bespreking met de meester van Lander  over hoe Lander het gedaan heeft op school en wat we kunnen verwachten van het 4de leerjaar. Amai hij wordt groot mijn kleine vent. Ik zie hem nog vertrekken naar school in de instapklas in september 2010 hij was toen 2.jaar en 8 maanden bij juf Anja. Lander zat bij juf Anja toen ik ziek werd en Lander is fantastisch opgevangen toen ik ziek werd. De instapklas en de 1ste kleuterklas.

    Volker gaat zijn laatste dagen in op de lagere school en na de grote vakantie gaat hij naar de middelbare school. Hij had er een fijne tijd. We kozen voor een Freinet school. We hadden enkele voorwaarden voor een school voor de jongens.

    ·         Een kleine gezellige school.

    ·         Een school in de buurt omdat er dan ook vrienden in de buurt wonen en zo begint er een verkeer tussen vrienden om te spelen.

    ·         In een school moet geleefd worden. Tekeningen op de muren kunstwerkjes op de kast… 

    Daar zijn we in geslaagd met het kiezen voor een Frienetschool al was het geen must voor Volker en Lander. Het is zo dat Volker de weg had vrijgemaakt voor Lander omdat Lander een broertje is en voorrang krijgt om te starten. Ze hebben Lander en Volker fantastisch goed opgevangen toen ik ziek werd en nu zijn ze er nog steeds voor mijn jongens. Volker en Lander zijn er graag en voor Volker was het er fijn. Hij heeft er fijne vrienden aan overgehouden, hij heeft er leren voor zichzelf denken en leren opkomen voor zichzelf, hij heeft er leren kritisch denken,…. De eerste jaren was ik een hele actieve mama en ging mee op uitstappen, zat in het feest comité, hielp in de klas,… geen enkele vraag was een te gekke vraag voor mij als ik kon hielp ik altijd. En toen stopte het maar nu ben ik geen super aanwezige mama maar wel een mama die aanwezig maar niet op de manier dat je verwacht. Maar ik ben er wel en het leuke is de mama’s en papa’s hebben me wel aanvaard als de mama in een rolstoel. Kinderen mogen hier komen spelen en als de Lander of Volker worden uitgenodigd kan ik steeds rekenen op een lift. Lander gaat zwemmen hij gaat samen met de papa van Simon, gaat hij spelen bij Lars of Hermes dan komen ze hem gewoon halen. Ik moet zelfs bijna niet rond bellen voor Lander of Volker om ergens te geraken. Ik ben enorm blij dat ik dat netwerk heb voor mijn jongens en voor mezelf.

    18-06-2017 om 20:07 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-06-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik wou

    Vandaag wil ik een vliegje zijn. Sinds eind vorig jaar help ik een jongen van 12 jaar met zijn huiswerk. De jongen heeft een fysische beperking en zit in een rolstoel net als ik maar daar bovenop heeft hij een enorm leerprobleem.

    Samen hebben we hard gewerkt en vooral met veel inzet, wil en durf van hem zijn we er geraakt. Vandaag moest hij zijn boekbespreking brengen en ik zou zo graag een klein vliegje willen zijn en kijken en vooral luisteren hoe hij het gedaan heeft. Het boek De Manniekies is een niet te dik boekje met een typisch kinderverhaal. Het goede dat het kwade overwint. Met heel veel fantasie en inzet hebben we er iets moois van gemaakt. Met tekeningen, een groot ei, een plant,… gaat hij de voorstelling doen. Hij heeft veel ideeën gebracht en we hebben die verwerkt tot een zicht – en tastbaar geheel.

    Het is goed geweest heb ik gehoord en apentrots ben ik op hem. Nog een paar weken en het is vakantie en volgend jaar gaan we opnieuw van start.


    16-06-2017 om 20:23 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    14-06-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Herinneringen

    7 oktober 1974 word ik geboren in een groot ziekenhuis in Gent maar die herinnering ben ik natuurlijk vergeten en liggen ver achter me. Maar ik kom in een groot gezin terecht met natuurlijk een mama, een papa, 3 zussen en 2 broers. We hadden een hond en een poes. Soms waren er meer poezen en soms maar 1tje. Mijn herinneringen beginnen in de kleuterschool waar ik flarden van onthouden heb. Ik zat in de kleuterschool met jongens en met meisjes in de klas en 1 jongen daar trok ik heel vaak mee op. Je kent dat gevoel wel in de kleuterschool heb je een liefje maar meer dan hand in hand lopen was er niet bij. Benny was de gelukkige. Benny was de zoon van de slager en we gingen samen naar school. In de lagere school bleef ik daar bij de zusters in het Sint Salvatorinstituut en Benny ging naar het Sint Lievenscollege. We kwamen elkaar af en toe eens tegen en we zaten samen in het 1ste jaar van de voorbereiding op onze communie in de catechese. In het 2 jaar ging ik naar een andere parochie want we waren verhuisd naar een andere buurt. Het was een leuke tijd in Gent Ik speelde buiten op straat met de andere kinderen van de buurt en we hadden een reuze pret. Buiten spelen en met de Lego’s spelen dat was mijn ding.

    TV kijken zat er nog niet zo ingebakken in ons leven. Enkel als het echt slecht weer was dat aansleepte of als we ziek waren mochten we naar TV kijken. Al was het TV kijken niet zoals nu. Je had de BRT 1 en 2 en de 3 Nederlandse posten met hun omroepen. VARA, TROS, Veronica, NCRV, EO,… We keken heel vaak naar de Nederlandse televisie. 's Avonds een grote show dat ik nooit mocht uitkijken omdat ik op tijd mijn bed in vloog.

    Verhuizen naar Leuven met de honden en de poes. Dat was 1 van de ergste dingen die ik kon meemaken maar ik ben er doorgekomen. Pas toen ik voor opvoedster leerde dacht ik Leuven is zo slecht nog niet al ga ik graag naar Gent maar wonen neen dat zit er niet meer in. Al heb ik er wel een tijdje terug meegespeeld om terug te keren met mijn gezin.

    Maar waar het vooral over gaat is mijn herinnering die ik  dinsdag kreeg op Facebook. Op 13 juni 2011 ben ik na meer dan 3 maanden terug op Facebook geweest. Van 23 februari 2011 lag ik in het ziekenhuis op intensieve in een coma van 10 weken en werd ik wakker en werd ik naar Pellenberg verhuisd. Die dag op maandag de 13de 2011 werd ik terug actief op Facebook. De maanden ervoor schreef mijn ex-partner hoe het met me ging en wat de plannen waren.

    Die 13de juni was heel bizar want ik kon toen wel ineens mijn hand gebruiken. Het koste me nog enorm veel moeite maar ik deed het wel. Ik besefte het nog niet allemaal maar toen waren dit mijn echte stappen in de virtuele wereld want ervoor speelde ik wel spelletjes op de pc of ik las de krant maar Facebook ik deed het maar nog niet echt intensief. Pas in 2011-2012 werd multimedia belangrijk. Het werd mijn venster naar de buitenwereld. Het nieuws, gebeurtenissen, activiteiten (een stukje live stream van een optreden op festival) contacten met vrienden van hier en van Gent. Nu ben ik 6 jaar verder en ben ik veel handiger geworden in die dingen. Ik ben selectief bezig met Facebook. Zo laat ik niemand toe die ik niet persoonlijk ken. Mensen die zich aanbieden en een vriendschapsverzoek sturen zijn eraan voor de moeite.

    Ik schrijf een blog en ik vind het leuk om te doen ‘even mijn hoofd reinigen noem ik dat’ . De ene keer lach ik er mee en de andere keer laat ik een traan of meerdere tranen maar wat ik schrijf werkt helend. Zo kan ik alles beter een plaats geven omdat ik ermee bezig ben. Ik schrijf dit op de blog en zo probeer ik alles te plaatsen of zelfs te relativeren. Want sommige dingen zijn niet zo erg. Het is alleen alles in het juiste perspectief te benaderen en zelfs te zien.

    Dat is iets wat ik geleerd heb de laatste 6 jaren incasseren maar ook relativeren. Enkele keren dat ik letterlijk de hemel die ik op mijn hoofd kreeg en de keren dat ik droomde van meer en dat mensen me met mijn 2 voeten op de grond zetten.

    En soms, soms denk en zeg ik er zijn ergere dingen. Mensen die wel kunnen stappen, perfect bewegen, maar veel moeite hebben om te praten en geheugenproblemen hebben. Ze weten bv. niet meer wat ze de dag ervoor hebben gedaan, gegeten of er bezoek is geweest,… Dat vind ik erger als je vaak de dingen vergeet van wat er rond jou gebeurt.

    Zelf valt dat geheugen goed mee voor mijn ik ben een paar dingen vergeten maar andere keren weet ik perfect hoe dingen nog in elkaar zitten.

    De eerste keer dat ik mijn boodschappenlijst opstelde was ik het woord voor suikerklontje vergeten. Maar mijn hoofd kan wel een alternatief zoeken wat het te begrijpen valt. Suikerblokje was mijn oplossing en de boodschapper heeft het begrepen.

    Wat ik voor mezelf het ergste vind is het niet kunnen herkennen van mensen als ik de mensen zie dan weet ik direct wie het is maar als mensen me passeren te voet, op de fiets, in de auto dan zie ik die mensen niet. Heel vervelend je moet al voor me staan eer ik iemand zie. Soms zeggen de mensen dat was die of die persoon. Ah ja, ok en vraag ik je hebt toch gewuifd! Maar andere keren denk ik pff dat ik da niet zie. Het gaat te vluchtig voor mij terwijl ik dat niet wil. Ik wil alles vatten wat er rond mij gebeurt.

    Ik heb al veel geoefend maar het lukt me niet. Wat me wel lukt is iets klein zoeken tussen mijn spullen of een specifiek blokje zoeken tussen het speelgoed van de jongens. Ik moet me dan maar concentreren op 1 oog en systematisch alles afgaan om iets te kunnen lokaliseren wat een pluspunt is.

    14-06-2017 om 20:05 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-06-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het geleefd worden… Ik ben dat soms zo beu

    Dinsdagochtend 6 uur staat mijn verpleegster aan mijn bed en ik moet opstaan. Geen probleem ik werk onmiddellijk mee en ze start met het aandoen van mijn steunkousen. Het weer begint weer in zijn gewone doen te komen en het is minder warm. Ik word gewassen onder de gordel omdat ik er niet zo goed bij kan. Mijn broek en gewone kousen worden aangedaan en ik kom op de rand van mijn bed zitten. Alles werkt goed mee en ik krijg mijn slaapshirt direct in 1 ruk uit voor een keer.

    Ik was me boven de gordel startend met mijn gezicht, nek, hals, armen, handen en buik. Ik vraag dat Pamela mijn washand spoelt en voor ze dat doet wast ze even mijn rug. Ze komt met de gespoelde washand en spoelt mijn rug. Terwijl ik alles afspoel en nog even de washand in mijn gezicht gooi droogt ze mijn rug af. Zo start ik met mijn afdroogsessie. Pamela neemt de handdoek aan en droogt even mijn oksels af omdat ik er niet zo goed bij kan. Ze doet mijn BH en T-shirt aan. Ik kom tot stand en ze doet mee mijn broek omhoog. Ze trekt alles op z’n plaats en ik ik ga in de rolstoel zitten zodat ik fris de dag inga. We zijn dan gemiddeld een half uurtje bezig. Elke dag en op donderdag en zondag komt er nog een bad bij piepen.

    Op donderdag: omdat ik weinig tot geen gevoel heb in mijn buik voel ik niet dat ik stoelgang moet maken. En omdat ik heel veel zit komt de stoelgang slecht op gang. Wat ook niet bevorderlijk is is de medicatie die ik neem. Want op heel wat bijsluiters staat het woord het constipatie. Een heel vervelende zaak vind ik.

    Maar op donderdag krijg ik een lavement om mijn stoelgang te laten afkomen. 1.5 liter water met een zeepoplossing brengen ze in en dan is het wachten. Ik krijg dan de tijd om alles ‘op te houden qua vocht’ (wat heel moeilijk is voor mij omdat ik geen controle heb over die spier. Ik ga gewapend met een boek, GSM, tablet en een cola op de WC-stoel zitten en hopelijk komt het dan af. Intussen hou ik me wel even bezig met te spelen en te lezen.

    Als het een tijd geleden is dan komt er eerst een grote hoeveelheid stoelgang af en dan de rest is een bruine brij net zoals diarree. Dit is gewoon stoelgang dat nog niet verwerkt is maar wel mee komt door de darmspoeling. Elke dag neem ik Movicol om dan te zien dat  het weeral langs geen kanten werkt. Het is geen fijne gedachte. Maar als het een tijd geleden is zoals nu 18 dagen is heel frustrerend omdat ik niet weet wanneer het gaat komen en ook ik wil geen ongelukjes als ik weg moet.

    Ach het is 1 van de gevolgen van een hersenstaminfarct in 2011. Soms kijk ik na wat de gevolgen kunnen zijn maar zelf word ik steeds met mijn neus op de feiten gedrukt en voel ik me 1 hoopje ellende       

    De hersenstam controleert en reguleert het autonome zenuwstelsel; ademhaling, hartslag (te traag), bloeddruk (te laag) en bloedsomloop, reflexen van het zien en horen (het is moeilijk in te schatten wanneer er iets op me afkomt en waar iets terecht gaat komen, ik ben gevoelig aan overprikkeling door lawaai (ik zit vaak met mijn vensters dicht, geen radio, geen telvisie gewoon omdat ik die drukte niet kan vatten) zweten,  spijsvertering (ik heb een verstoorde spijsvertering en ik heb zeer weinig het gevoel dat ik honger heb. Ik moet me verplichten om te eten, soms heb ik het gevoel dat ik moet overgeven en dan moet ik dit ook doen), lichaamstemperatuur, pupilgrootte.

    De hersenstam heeft invloed op alertheid, proeven, kauwen en slikken, vorming van speeksel, overgeven, plassen en stoelgang (is zwaar verstoord ik heb of had geen controle meer over mijn sluitspier bij het plassen maar dit is opgelost door het sluiten van mijn sluitspier en een urostoma te krijgen. De stoelgang komt niet opgang of heel vertraagd en ik voel niet als ik stoelgang moet maken enkel als het er is is het te laat), vermogen om te slapen (ik val moeilijk in slaap en ik word gedurende de nacht vaak wakker, gevoel van evenwicht (als ik recht sta ben ik zeer snel uit balans en heb ik het gevoel om te vallen. Ook als ik in de rolstoel zit en er valt iets op de grond dat ik wil oprapen dan moet ik zien dat ik genoeg houvast of ondersteuning heb zodat ik niet val. Als ik recht zit in mijn bed heb ik de neiging om naar 1 kant te zakken), voelen van zwaartekracht,

    Het is een hele boterham wat ik heb overgehouden en het zijn zo van die dingen die normaal van zelfsprekend zijn dat je dit kan. In mijn geval ik kon al deze dingen en ik had alles goed onder controle. Al is het overgeven nu al minder toen ik op revalidatie lag was het zo alles dat in mijn mond ging en in mijn maag kwam er weer uit.

    Het ergste is dat ik soms het gevoel krijg dat ik mezelf niet meer mag zijn. Ik heb het gevoel dat mensen me nu zien als die in een rolstoel en mensen in een rolstoel hebben niet het vermogen om helder na te denken. ‘Ze hebben het dan goed voor met mij’ maar zeggen hoe ik mijn leven moet leven ‘daar kan ik niet goed tegen’.

    De stoelgang:

    • Je moet Movicol nemen! ik weiger dit omdat dit niet helpt en ik moet daar van kokhalzen en soms zelfs overgeven.

    • Je moet fruit eten ik eet fruit! Ah ja, ik doe dat. Je moet appelsienen eten Inge. Als er 1 fruitsoort is dat ik niet graag eet is het appelsien voor de rest eet ik genoeg fruit

    • Je moet groenten eten! Ik drink per week 4 tot 6 liter soep per week niet uit blik of uit de diepvries. Maar echte soep van verse groenten. Inge je mag je soep niet mixen dan doe je de vezels stuk!

    • Ge moet brood eten! Ik eet dagelijks brood ja, maar bruin brood. Ok dat eet ik niet bruin brood

    • Ja maar ge moet minder dit of dat eten. Oei maar ik eet belange niet elke dag een pizza hoor als ik kan kiezen tussen warm eten en brood dan kies ik gewoon brood. Maar mijn soep blijft een vaste waarde.

    Er is altijd kritiek op wat ik doe ik drink genoeg op een dag en belange niet altijd mijn drankje cola hoor ook wel veel water geen 1.5l maar toch tussen een 0.5l en 1 liter.

    En als ik stoelgang maak dan zijn ze ambetant want het loopt weer over.

    Ik heb echt niet gekozen voor dit leven ik wou dat ik alles ongedaan kon maken. Ik zo graag terug kunnen stappen, fietsen, auto rijden, alles goed kunnen zien en horen en zelfs vatten van wat er rond mij gebeurt. Ik heb hier zeker niet voor getekend.

    Pas als je iets voor hebt mis je de dingen die je vroeger zelfs niet leuk vond. Zo mis zelfs mijn wasmachine vullen en opzetten. Ik kan ze vullen maar ik kan er niet alles inkrijgen van wat er in hoort, omdat ik niet genoeg kracht heb. Ook het wisselen van wasmachine naar droogkas is niet zo een gemakkelijke oefening. Als ik het kan ben ik er snel 20 minuten ermee bezig. Wat ik ook mis alleen naar de winkel gaan. In principe zou ik dit kunnen maar Ik kan de deuren niet alleen opendoen omdat ze te zwaar zijn. Soms lukt het me om de deur te openen maar tegen dat ik mijn hoepels vast heb is de deur allang toegeslagen. En het is niet omdat het met de 1ste, 2de, 3de  en 4de deur lukt! Ik moet nog terug geraken.

    Ik moet met zoveel rekening houden en ik zou zo graag iets willen doen en gewoon mijn sleutels nemen en gewoon vertrekken niet vertrekken met mijn rugzakje eerst sonderen, plasonde meenemen, een fles, doekjes, medicatie,… zoveel waar ik rekening moet meen nemen.

    Het geleefd worden… Ik ben dat soms zo beu.


    08-06-2017 om 15:35 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    05-06-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mama

    Ik ben een mama een mama uit de duizend en laatst hoorde ik van Lander dat ik de beste mama van de wereldbol ben. Dat geeft me een meer dan fantastisch gevoel.

    Ook Volker kan zo een toffe lieve dingen zeggen zoals ‘mama je moet in jezelf blijven geloven en als je in je projectje geloofd dan komt het goed.

    Sinds gisteren is Volker aan het brillen en aangezien hij bij me was moest ik samen met hem naar de brillenwinkel. Volker zei me direct mama jij kan daar heel moeilijk door met de rolstoel misschien moet oma meegaan. In de buurt waar de winkel is zijn ze namelijk aan het werken en we moeten daar langs gaan. Ook weet ik uit ervaring dat daar op de stoep gaan een hele uitdaging en onderneming is met de rolstoel. Fietsen, vuilnis op bepaalde dagen… Er zijn heel wat obstakels die ik moet nemen. Volker is samen met oma met de fiets gegaan en samen hebben ze zorg voor elkaar gehouden. Sinds het circulatieplan er is het in de stad is het ongelooflijk leuk rijden voor fietsers heb ik gehoord. Eerst werd er zone 30 ingevoerd en toen het circulatieplan. Als rolstoelgebruiker zonder wagen heb ik er geen last van maar omgekeerd ook niet omdat er voor personen met een beperking er rekening gehouden is. Trouwens ik kan nog wel een stukje omrijden om ergens te geraken. Ok mensen met krukken of een rollator maar ik in de rolstoel moet echt geen tegemoetkoming op dat gebied.

    Maar Volker heeft nu zijn bril en hij is er wel mooi mee.

    Zijn bril is een Ray-Ban

    Is zo eens een ree die een andere ree tegenkomt

    en zegt die ene ree

    Waarom heb jij een bril aan?

    Zegt die andere ree met een Engels accent

    Omdat ik een Ree(ay) Be(a)n

     

    Maar soms denken mijn jongens dat ik wat minder mama moet zijn. Dan trekt mijn ene oog omhoog en denk ik ‘minder mama zijn?’ ‘Eens een mama altijd een mama’, dacht ik altijd. Maar Lander en Volker denken vaker mama je moet je wat minder zorgen maken. Ik maak me over zoveel zorgen bij mijn jongens.

    Nu maak ik me zorgen over Volker over het feit dat hij naar de middelbare school gaat het volgende schooljaar. Lander heeft zijn projectvoorstelling komende week en dat zijn dingen wat me bezig houden.

    Ik maak me zorgen als ze naar school gaan te voet of met de fiets. Ik maak me zorgen als mijn jongens dingen moeten doen wat ze niet gewoon zijn. Ik draag ze dag en nacht in mijn hart en als ik ze zie of hoor dan ben ongelooflijk blij. Lander die bij me komt zitten en waar ik steeds in zijn haar zit te snuffelen of steeds zijn rug aanraak daar worden we beiden heel rustig van. Volker die geen knuffels meer wenst maar wel zalig bij me komt zitten om te praten.

    Samen aan tafel zitten en een spel spelen terwijl we knutselen, lezen, huiswerk maken, praten. Dat maakt dat we duurzame momenten hebben. Het kost niets gewoon er zijn voor elkaar waar iedereen zijn verhaal eens kwijt kan.

    Lander en ik praten nu over een nieuwe pennenzak met en robot op want een boekentas heeft hij niet nog nodig volgens hem.  Maar die pennenzak is toch wel belangrijk. Hij moet rechthoekig zijn met 2 ritsen. Hij moet een kant voor potloden en stiften hebben en een kant voor zijn schrijfgerief. Bij het schrijfgrief moet een latje zitten en een geodriehoek.

    Met Volker praat ik over zijn toekomst en dat hij kansen gaat krijgen maar die ook moet grijpen. Als hij redder-verpleger wil worden in een helikopter dan kan hij al in die richting een studierichting volgen. Maar hij weet dat hij ook hoge school zal moeten volgen.

    Naarmate mijn jongens ouder worden worden de zorgen ook groter en ik moet zeggen het spreekwoord klopt

    Kleine kindjes kleine zorgen GROTE kinderen grote zorgen.

    Maar mama zijn dat vind ik de fijnste job die er bestaat. Het is een job die ik vrijwillig uitvoer en ook al MOET ik mijn jongens ‘opvoeden’ het voelt heel naturel aan en het geeft me enorm veel voldoening. Het is de job van mijn leven: MAMA ZIJN!!!  


    05-06-2017 om 11:50 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ik doe het weer

    2017 het is het jaar waar ik grote stappen zet met beperking. Iedereen weet wel wat er aan de hand is met mij maar de stappen die ik nu neem zijn van groot belang en van onschatbare waarde voor mezelf maar ook voor de mensen die met mij werken zoals mijn kinesisten. Maar ook mijn jongens vinden het top van wat ik doe alsook mijn familie en vrienden. Het is goed voor mijn fysiek maar het geeft me ook een boost in  positiviteit voor mijn zelfbevinden en natuurlijk een stap in de goede richting voor mijn zelfvertrouwen.

    Naar buiten stappen met krukken langs de zijdeur (heel laag trapje) en dan binnen komen langs de hoofdingang terug binnen. Nooit durven dromen.

    • Eerst leren staan in een statafel dat was 5 jaar en 6 maanden geleden.

    • Gewoon staan met een looprekje dat was 5 jaar geleden.

    • 4 jaar geleden: stappen tot aan de tafel: 2 meter. En terug: 4 meter.

    • Sinds 3 jaar hier op het appartement ben ik pas grenzen beginnen verleggen. Rechtkomen tot stand vanuit de rolstoel. Vroeger was het transfer rolstoel bed, bed hoger zetten en dan stappen. Hoog laag functie minder nodig nu. S’morgens en soms met de kine nu maar de eerste keer tot stand komen gebeurt in de keuken zonder hulp. Of toch bijna zonder hulp: soms vraag ik aan de kine wil jij je voet voor mijn voet zetten want ik schuif soms en dit doe ik al zeker een jaar of 2. Ook in het weekend doe ik het want dan sta ik recht om mijn tanden te poetsen er gaat niets boven staand je tanden te poetsen.

    Soms lukt het me direct en anders geen probleem we geraken er wel al moet ik een paar keer proberen. Toen ik het kon hoorde ik een stemmetje dat zei we gaan verder. Naar de brievenbus met de krukken: gelukt en terug: gelukt.

    Tot buiten en terug, tot aan de boom … gelukt.

    Tot ik ineens zei tot aan de hoofdingang. Wat als ik niet binnen kan omwille van het trapje ongeveer een 18 cm. Ach dan keren we gewoon terug langs de zij-ingang. Maar ik heb het toch geprobeerd. Morgen is er weer een dag en ja  dan doen we het opnieuw of we proberen het zeker nog eens. 2 keer per week moet ik eens buiten komen met de krukken. En ja het is dan heel vroeg op de dag rond 8 uur als het spitsuur is. Vandaag zag ik een vriendin die ik ken vanop school. Haar kinderen zitten bij Lander en Volker in de school en zo zijn we in contact gekomen.

    Op  dinsdag en woensdag rond 8 uur en op donderdag en vrijdag varieert het uur nogal vaak. Maar ik zal of wil niet opgeven. Ooit ging ik stappend en rokend het ziekenhuis in en ik kwam buiten in een rolstoel maar niet rokend. Na 6 jaar rook ik nog steeds niet. Heb ik dit moeten opgeven = JA. Heeft me dit moeite gekost = NEEN. Ben ik trots dat ik niet meer rook JAAAA SUPER TROTS. Nico die ook net als ik in het ziekenhuis heeft gelegen en revalidatie heeft gehad is ook gestopt met roken en pas bij het naar huis gaan kreeg hij het er moeilijk mee. Maar hij is nog steeds gestopt met roken. Ik ben er pas achter gekomen bij Nico je gaat dus iets leuks doen je hebt iets voor je valt een tijdje een paar weken in slaap (coma) en je bent gestopt met roken. Allee ik en Nico toch. Al zegt Nico soms ik mis het nog. Ik niet hoor 2 weken geleden had mijn gezinshulp gerookt en het was een hele tijd geleden en er was een lichte geur van sigaretten te bespeuren 2 uren ben ik misselijk geweest van de stank. Ok Inge weer nog steeds die bevestiging dat stoppen met roken een goede (maar niet bewuste) zet is geweest.

    Maar ik ben blijven dromen dat ik terug zou kunnen stappen. Al is het maar een kort stuk zonder die ondersteuning. Ik wil van A naar B gaan zonder moeite, ik wil in bad gaan wanneer ik het wil, ik wil aan mijn fornuis staan en koken voor de jongens en 2 potten en een pan in het oog kunnen houden, ik wil mijn spaghetti of aardappelen willen afgieten. Dat is toch niet zoveel gevraagd!!!

    Maar neen na 6 jaar stap ik toch al met krukken. Ze hadden dit nooit gedacht maar ik wou meer. Ik kan niet opgeven en ik wil wel vaker iets bereiken. En dan plots lukt er iets niet. Ik val, ik kan niet aan wat ik moet hebben iets is er onder de tafel gevallen en ik kan er niet bij dan word je letter met je beide voeten op de grond gezet. Allee ik met mijn wielen. Het is dan een kwestie van terug recht te komen en die voeten terug te verplaatsen. En dan gebeurt het ineens uit het niets ik kan en durf het en dan nog steeds met dat ei in mijn broek maar toch met de nodige zelfvertrouwen.


    31-05-2017 om 19:48 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het is gebeurt

    Het is Hemelvaart-weekend en er was een vreemde drukte in huis. Volker die zijn vleugels aan het uitsmijten is en zoekt naar activiteiten zowel in huis als buitenshuis. Gaan spelen bij vrienden of naar de film gaan,… Hij wordt groot mijne Volker. Lander keek er naar en er was toch wel wat jaloersheid te bespeuren.

    Gisteren was er zwemles voor Lander met aansluitend Scouts. Hij had een top dag en was doodmoe op het einde en samen hebben we een film gekeken Star Wars The Force Awakens om de dag af te sluiten.

    Volker die naar de film is geweest, bij Dries is gaan spelen en een afspraak had om bij Luka te gaan spelen en wat met Lander die wat verloren liep. Ik heb dan geregeld dat Lander kon gaan spelen bij zijn vriend Simon. Simon zit samen in de klas, zwemles en scouts bij Lander. De mama en papa vonden het super dat lander bij hen kon gaan spelen want ze hebben een tuin.

    Maar zaterdag Volker had heel wat zakgeld bijeen gespaard en wou iets kopen in de stad. Zelf vond ik het te warm om een activiteit aan te gaan maar Volker kreeg niemand gesensibiliseerd om mee te gaan en dan heb je mama die plots zei ‘als wij 2 nu eens naar de stad gaan!’ Volker was er helemaal voor te vinden. Centen aan mama geven voor in de portefeuille. Lander die ook iets wou gaf me centen en zijn bestelling door. Een spel voor op de WIIU Minecraft. Volker en ik hebben nog even de afspraken overlopen en we waren snel opweg. De grootste afspraak is dat ik op hem moet kunnen rekenen. Niet voor hulp maar dat hij steeds in de buurt moet blijven in de stad, niet mag weglopen of zomaar oversteken,…

    Volker zag al meteen Lego Dimensions ‘Back to the Future’ set en voor Lander het spel voor op de WIIUvlug naar de kassa en mee. Wat ik ook zag was een robotje BB-8 droid. We hebben hem laten staan.

    Nog even naar de Fnac want als ik naar de stad ga ga ik super graag eens langs de Fnac. Het was een hele prestatie om er binnen te geraken want er lag een dikke kabel voor de deur. Waarom hij er lag dat weet ik niet. Er was een vriendelijke man die me hielp. Eerst naar de film’s, de games, boeken en speelgoed. Geweldig!!! Volker en ik gingen elk onze eigen weg maar we kwamen elkaar steeds opnieuw tegen. We stonden nooit ver uiteen en er was ruimte voor een babbeltje Ik zag een deurmat en zowel Volker en ik vonden dat toch wel het einde. Een mat met Darth Vader met het zinnetje Welcome to the Darkside. Superman, Capitain America,… mooie matten maar dat zijn opzich wel domme aankopen.

    Volker had nog 30 en ging kijken bij het speelgoed. Volker die helemaal in de ban is van films en replica’s kon het niet laten om even te gaan piepen. Volker maakt heel graag stop-motion filmpjes en dan zijn sommige dingen echt super handig. Samen stonden we daar aan de Playmobil en zagen een deel Ghostbuster dingen liggen. De figuren, de kazerne,… Volker zijn ogen stonden al op hier wil ik iets van ‘hoeveel centen heb ik nog mama? 30!!! hebben ze de ECTO-1 de auto neen die is er niet die mannetjes? Dan kan ik er 2 kopen,… zijn hoofd was aan het spinnen. Maar zijn hoofd en ogen gingen steeds naar de kazerne. Toen zei ik Volker als je wilt zal ik de rest bijpassen. Je krijgt dan wel geen cadeau op het einde van het schooljaar. We konden niet snel genoeg aan de kassa staan en zo geschiede. We zijn samen naar huis gekomen na een bezoek aan de Jack Wolfskin store en hij heeft mee mogen kiezen welke T shirt ik ging kopen. Een rode en een blauwe ene met een poot en de andere met letters.

    Samen zijn we naar huis gekomen en hij wou zelfs geen ijsje. Gewoon naar huis gaan dat was het belangrijkste.
    Mama ga je helpen met het huis? Ja het huis ineen gezet en de inrichting was voor hem er zitten echt grappige dingen bij. Zoals een TV met retrokast, een kei antieke stalamp, een labo,… slijm en een geest. Hij heeft zijn werk gehad en samen hebben we zitten vloeken op de trap. Hij wou da,t ik deed maar ik wou dit doen maar dan moest hij ook een trap doen. Hij staat helemaal ineen en zijn ECTO-1 van Lego past er mooi in.

    Hij is nu bij Luka spelen en straks kan hij er nog mee spelen maar een paar regels gaan er toch komen rond het grote ding. Als we eten gaat het ding van tafel. Als hij naar papa gaat komt het op het op de speeltafel,… Hij is nu grote plannen aan het smeden om een leuke stop-motion te maken over de Ghostbusters en alles is dan te zien op zijn kanaal waarmee hij graag toont met wat hij doet in zijn vrije tijd.

    Terwijl Lander meer een andere bezigheid heeft het zijn 2 totaal verschillende spelers. Lander speelt uren met de Lego of klei terwijl bij Volker het scherm lokt. Als hij aan tafel zit zit hij filmpjes te kijken.

    De moment dat hij dan echt speelt moet hij de echte geluiden hebben een ambulance, brandweer,… en bij de stop-motionfilmpjes zoekt hij de juiste muziek en in het begin zag je heel goed wat hij deed een was het enorm ‘gemaakt’ en nu zit het allemaal beter en beter in elkaar. Spijtig vind ik dat hij steeds dezelfde thema’s gebruikt en weinig tot geen eigen ideeën uitwerkt. Het zijn altijd fragmenten uit een film. Maar het is fijn dat hij er mee kan bezig zijn vroeger trok hij foto’s met de GSM maar nu mag hij al wat profesioneler in gaan en mag hij mijn fototoestel gebruiken. Die vrijheid vind hij super. Lander die ook graag foto’s trekt gaat steeds opzoek naar leuke kiekjes Darwin. Binnenkort ga ik een leuke foto afdrukken van Darwin dij hij getrokken heeft of een foto met hij en Darwin erop voor aan zijn bed dat zal hij wel cool vinden.

    Wie weet vinden we nog leuke projectjes om te doen in 2017 want ik heb toch wel een grote stap gezet gisteren. Meer dan 6 jaar geleden ben ik in een rolstoel verzeild geraakt door een virus en nu pas durf ik alleen buiten te komen. Geen gezinshulp, geen vriendin, geen zus of broer alleen ik alleen met Volker en nu pas heb ik de durf om buiten te komen. Het is goed meegevallen en het zal er nog wel van komen en hopelijk niet over 6 jaar.


    28-05-2017 om 18:33 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    25-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Groot

    Volker wordt echt groot hij is vandaag alleen met een vriend naar de film gegaan. Guardians of the Galaxy Vol. 2 samen met Ramon van zijn klas. Samen vinden ze films met superhelden geweldig tof en kunnen ze er samen uren over praten. Daarom nodigde Volker Ramon uit voor een filmpje. Ramon kon deze middag komen eten en samen hebben we macaroni gegeten. Zo zorgde Volker voor de film en Ramon voor het hapje. Volker kwam met veel verhalen terug en voelde zich dan ook groot en stoer dat hij mocht gaan.

    Maar 1 nadeel het begon gisteren

    • waar zijn de ticket?

      • De tickets zijn in orde en ik heb een betalingsbewijs afgedrukt en ik heb de tickets afgedrukt,

    • is de film KT,…

      • Ja Volker het is KT moet ik het laten zien? Ja laat eens kijken mama dan ben ik zeker

    • Mama ik moet plassen, ga maar plassen

    • Mama ik moet plassen ja Volker ga maar plassen je weet het zijn,…

    • Mama,…

      • ja Volker het is allemaal in orde

      • Ramon is er

      • De tickets zijn er en het is KT.

      • Mama ik moet plassen,…

    Amai en dan is het vent nog niet vertrokken. Voor het vertrekken vroeg ik Ramon mogen de tickets bij jou in de rugzak en prompt wou Volker ook zijn rugzak meenemen Niet overdrijven dacht ik even. Elke keer er zoiets spannends te gebeuren valt vervalt Volker in een stresskip. Best wel grappig om te zien.

    Het beste is het om het over u te laten komen en zeker niet te stressen. En zo keken Lander en ik ernaar.

    Maar mijn kleine vent word groot meer dan 12 jaar geleden was ik zwanger van een klein ventje in mijn buik en de eerste keer dat ik hem hoorde of voelde was een ongelooflijk gevoel. Ook de eerste echo was een hele overwinning en een hele grote meevaller. 9 maanden droeg ik Volker in mijn buik en ik kijk terug op een fantastische zwangerschap. Van de eerste tot de laatste dag had ik last van ochtendmisselijkheid. Ik moest maar mijn tanden poetsen en het was al van dat. De boodschap was eerst iets klein eten en dan pas verder gaan met de rest. Ik mocht niet opstaan naar de brievenbus gaan,… Neen ik stond op en moest eerst naar de frigo gaan een stukje kaas nemen op een boterham leggen, eten en dan verder gaan. Sinds die periode heb ik een tijdje geen chinees gegeten omdat ik er enorm ziek van ben geweest. Pas sinds een jaar of 2 kan het me terug smaken al zeg ik niet dat het alle maanden moet zijn 1 of misschien 2 keer per jaar en als dat eens word overgeslagen geen probleem. Nu is het geleden van Nieuwjaar denk ik. Vol au vent is ook zoiets. Ik luste dit niet graag maar ik heb dit leren eten bij mijn ex-man want hij was er zot van. Maar met de avond voor de bevalling waren we gaan eten in de Lunch Garden en aten we vol au vent. Die avond ben ik er zo ziek van geweest en na 12 jaar laat ik dit met plezier aan me passeren. Zo heeft iedereen wel een herinnering aan nare of zelfs leuke of komische ervaring bij de zwangerschap of de geboorte van een klein spruitje. Toen Volker in mijn schoot lag maakt hij hij ineens een grappig schapengeluidje. Katrien en Chris waren op bezoek en toen Volker dat geluidje maakt zei ik ineens oh neen we hebben een schaapje. Iedereen lag plat van het lachen en Volker lag rustig in mijn schoot te slapen.

    Bij Lander ook de misselijkheid al was het iets minder dan bij Volker maar Lander wist onze aandacht te trekken op het einde van de zwangerschap. Hij was uitgerekend op 7 januari dezelfde dag als Volker want Volker was uitgerekend op 7 januari en is ook gekomen op 7 januari. En Lander was uitgerekend op 7 januari maar is pas op 14 januari gekomen. Op vrijdag 11 januari zei iedereen op school succes in het weekend en ik zei tot maandag met een lach. Wie stond er maandag met een dikke buik op school? Inge maar die middag ben ik binnen gegaan en 23.55 kwam onze kleine vent piepen.

    Warme momenten waren het en nu als ik eraan terug denk geeft het me nog steeds een warm gevoel. Maar wat ik niet wist was dat als Lander 3 was en Volker 6 jaar was een grote donder-wolk boven mijn hoofd hing. Doodziek ging ik naar het ziekenhuis in februari met de gekende gevolgen en het was echt vies. Kleine herinneringen vervulden heel wat wensen maar heel wat wensen werden aan diggelen geslagen. Mijn gezin kreeg ineens een andere indeling. Ik was gebroken en kapot van verdriet en i.p.v. te zorgen voor mijn jongens moest ik zelf heel veel zorgen krijgen omdat ik ze nodig had. Zelfs nu nog en ik heb heel veel dingen zien uiteenspatten. Soms goed soms slecht. Bij sommige dingen heb ik een goede beslissing genomen maar ben ik er zeker niet trots op.

    Vandaag voelde ik ineens mijn kleine vent groeien en voel ik me als mama wel heel klein maar Lander en ik hadden een middag voor ons en we hebben samen gekleid. Een fruitschaal en een vogel. Morgen gaan we proberen een koe te maken. Volker zei me nog omdat ze me vertelde dat een koe maken te hoog gegrepen was, dat ik moest maken wat ik wou zolang ik in mezelf geloof zal het ook lukken. Was zoveel wijsheid uit zo een kleine vent.

    Zo zie Lander uit het niets dat ik de beste mama van de wereldbol ben vandaag. Ik voelde me ineens wel ineens wel de lucht ingaan van trots. 25 mei een leuke dag met vele leuke gedachten die passeerden en morgen is er weer een dag.


    25-05-2017 om 21:24 geschreven door Inge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    T -->

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op http://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!