.

Ik ben Hugo Maes,
woon in het West-Vlaamse Zerkegem, 
en ben de neef van Romain Maes.




VOOR E-MAIL

Foto
.
.
.
Zoeken met Google


.
.

TOUR 1935
15-06-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

                                                                   Tour 1936
                                        Romain Maes ging ten onder op de Galibier  


Heel even had het er voor pas de 23-jarige Romain Maes weer mooi uitgezien. In de zevende etappe naar Grenoble was de Tourwinnaar van 1935 in de aanval gegaan, tijdens de beklimming van de Col du Télégraphe. Op zoek naar nieuwe roem en glorie, maar tegen beter weten in. De vorige dag had Maes in de zesde etappe naar Aix-les-Bains al minuten verloren en daarmee zijn kansen op een nieuwe Tourzege verspeeld. Maar eigenlijk verloor hij de Tour van 1936 al veel eerder. Namelijk in de winter die eraan voorafging. Verrassende Tourzege De kleine Romain Maes was een jongen van eenvoudige komaf, die al vroeg zijn vader verloor. Door zijn wielertalent wist hij aan de armoede te ontsnappen. Maes (geen familie van die andere Belgische Tourwinnaar Sylvie Maes) was niet echt een stijlvolle renner. Wel een geblokte en wilskrachtige atleet die zich in 1935 - ondanks moeilijke momenten onderweg, en met steun van zijn Belgische ploeggenoten - naar een wel zeer verrassende Tourzege had geknokt. Zijn onverwachte overwinning werd in eigen land grootst gevierd. De jonge renner werd van de ene huldiging naar de andere gesleept. Jaren later zou Joop Zoetemelk verklaren dat de hele nasleep van zijn Tourzege in 1980 vermoeiender was dan het winnen van de Tour zelf. Zelfs onze eigen Joop kreeg er zowaar een terugslag van. Maar de nuchtere Zoetemelk liet zich natuurlijk niet gek maken. In tegenstelling tot Romain Maes. Karel Van Wijnendaele gaf zijn renner er na afloop van de Tour van 1936 flink van langs. In Sportwereld schreef de Belgische journalist en ploegleider: “Maes (werd) gedragen in de armen ener bewondering die op den duur bombastisch aan ging doen, met het onvermijdelijke gevolg dat hij er van zijn lichamelijke rust bij liet. We zagen hem smelten en verminderen van lijve. Het was te betreuren. Naar we zagen hem groeien en zwellen in het hoofd. En dat was erger.” Kunstmatige wierook Een terugkerend thema in de sport: de jonge held die langzaam van de grond begint te komen, om er pas weer op terug te keren als het leed al geleden is. Zelf gaf de renner veel later in een interview toe: “Ik pakte mijn beroep niet altijd zo ernstig op.” Karel Van Wijnendaele ging ondertussen nog even verder met zijn betoog: “Als u blijft snuiven aan de walm van die kunstmatige wierook, zult ge bedwelmen en verwateren. Een renner die gedurig hoort dat hij een held is, zal het op den duur geloven, en eindigen met te zeggen: naar wie moet ik nog luisteren, als er zovelen zijn die zeggen dat ik het beter weet? Ik zag u gaarne zitten op de troon van hulde en waardering na de Ronde (…) Maar als gij te lang op de troon blijft zitten, zult ge u nog moeilijk gewennen op het zadel van uw fiets.” Daar kon de jeugdige Maes het na zijn compleet mislukte Tour van 1936 dus mee doen. Zijn ‘herrijzenis’ op de Télégraphe was van korte duur gebleken. Maes vloog met papieren vleugels zijn ondergang tegemoet. Op de volgende beklimming, die van de Col du Galibier, viel de Belg volledig stil. De ontredderde Maes werd al snel voorbij gereden door zijn eerste achtervolgers, en niet veel later ook door het verbrokkelde peloton. "Bij de beklimming van de Galibier stuikte het luisterrijke gebouw van 1935 ineen", schreef Van Wijnendaele. * In De pioniers van de wielersport van Ron Couwenhoven zijn foto’s te zien van Romain Maes. Eenzaam zittend op de rotsen van de Galibier naast een stromende bergbeek. De renner giet met een bidon het ijskoude water uit de beek over zijn benen, maar Lourdes was ver weg daar hoog in de Alpen. Niet veel later zou hij de Tour definitief verlaten. Historische etappe Voor ons land werd die zevende etappe van Aix-les-Bains naar Grenoble een historische. Het was de grote dag van Theo Middelkamp, die voor aanvang van die Tour - de eerste waaraan een Nederlandse ploeg deelnam - naar eigen zeggen ‘nog nooit genen berg had gezien’. Toch won de latere wereldkampioen die dag de etappe. Op de top van de Galibier lag de Nederlander nog ver achter op de eerste groep die de zwalkende koploper voorbij was gereden. Maar na een razende afdaling en een kilometerslange achtervolging kon Middelkamp weer vooraan aansluiten. In Grenoble won hij vervolgens in een sprint met twaalf. Het was de allereerste Nederlandse ritoverwinning in de Tourgeschiedenis. Romain Maes was op dat moment al door een zijdeur uit de Tour verdwenen. Drie jaar later zou de Belg nog eens een etappe winnen en zelfs even het geel dragen, maar Parijs haalde hij nooit meer. Na zijn dramatische ondergang op de Galibier zou de renner nooit meer terugkeren op zijn oude niveau. Na zijn wielerloopbaan runde de Tourwinnaar van 1935 in Brussel een café dat hij ‘Maillot Jaune’ noemde. Later, in de ‘periode Merckx’, was Romain Maes nog even bode bij de BRT. Hij overleed in 1983.

06-09-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Selectie 1935
.
 

De acht renners die geselecteerd waren in 1935 . 
Door een zware val en opgave  in de eerste etappe  van Jef Moerenhout  
kwam Sylvère Maes van de individuelen naar de A ploeg.

02-09-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Waardige herdenking Romain Maes
   V.l.n.r Ronny Maes , Hugo Maes en Luc Schaek.
 Hugo heeft de gele trui in handen die Romain Maes
      van de eerste tot de laatste dag van de Tour de France 1935 droeg.

   

         

.


"Waardige herdenking voor Romain Maes" 



Wat hebben een gepensioneerde metaalbewerker, een heemkundige en een horecabaas uit Jabbeke met elkaar gemeen? Als je weet dat we het over Hugo Maes, Ronny Maes (geen familie van) en Luc Schaeck hebben, dan kom je toch al vlug uit op de passie voor Tourwinnaar Romain Maes. De drie heren verleenden dan ook maar al te graag hun medewerking aan het Romain Maesjaar 2012.






                                                                                                                                 

          

        Luc Schaek

De 54-jarige Luc Schaek, uitbater van hotel-restaurant    Carpe Diem, is een verzamelaar van zowat ‘alles' rond Romain Maes. ,,Ik heb Romain Maes leren kennen toen hij terug meer contact kreeg met zijn familie te Zerkegem..Hij ging vaak op bezoek bij zussen Paula en Irma en broer Rene , de toen nog levende familie .  Later op de middag zakten ze dan af naar mijn café Den Anker. Ze speelden er biljart of gingen toppen. Toen er te Zerkegem in mei 1972 een stoet werd gehouden voor de honderdjarige Edmond Dumarey, werd hij uitgenodigd als ereburger. Dat deed hem zienderogen deugd. In 1985 was het 50 jaar geleden dat hij de Tour won. Daar heb ik tijdens het kermisweekend een eerste tentoonstelling georganiseerd in De Linde. Met het oog op deze tentoonstelling ben ik beginnen spullen verzamelen. Van zijn vrouw Rachel Maeckelberghe en van andere familieleden kregen we waardevol materiaal. Het pronkstuk uit mijn collectie is de fiets waarmee hij als junior reed; een ‘main d'or'. Dat is een bekend fietsmerk dat later is overgenomen door Bianchi. In 2005 hielden we dan een tweede tentoonstelling, toen reeds spraken we van 2012; honderd jaar na diens geboorte! Dit herdenkingsjaar moet de wielrenner Romain Maes de erkenning geven die hij verdient. Het geheel is goed gebalanceerd, maar ik vind het goed dat ook de Ronde van Vlaanderen een inspanning levert. Al heb ik maanden luidop gedroomd dat Leterme de Ronde van Frankrijk naar West-Vlaanderen zou gehaald hebben. En voor mij mag Tom Boonen die eerste zondag van april winnen.''


 

Hugo Maes

De 72-jarige Hugo Maes is de neef van Romain Maes, maar de interesse in de sportieve exploten van zijn oom kwam er pas veel later. ,,Mijn vader René Maes sprak eigenlijk zelden over de wielerprestaties van zijn broer. Ook in ons café, de Sportwereld te Zerkegem, werd er nauwelijks over gepraat. Romain Maes kwam vaak over de vloer bij ons, ik herinner me hem als een aangenaam persoon. Maar je mocht wel niet op zijn tenen trappen hoor. Hij stamde uit een gezin van 15 kinderen, daar moest je wel je mannetje staan. Mijn interesse in de sportman Romain Maes is pas begonnen in 1985, naar aanleiding van de eerste tentoonstelling dus. Samen met Luc dweilden we de familie af op zoek naar materiaal. Zelf ben ik dan in 2006 een blog, http://www.bloggen.be/hugo/ , gestart over Romain Maes. Maar ook dat was toevallig: ik had een computer aangeschaft en om echt te leren werken met een computer ben ik daarmee gestart. Tot op vandaag de dag wordt ze nog altijd geactualiseerd. Met de viering zal Romain de aandacht krijgen die hij verdient. Zou hij vandaag de dag wielrenner zijn, dan was hij een heuse halfgod. Hedendaagse sporters moeten blijkbaar veel minder sterk presteren om in de belangstelling te staan. Voor mij persoonlijk is het kunstwerk dat Marcel Vanden Bilcke ontworpen heeft, het mooiste uit het Romain Maesjaar. Het is ook een blijvend iets, misschien daarom. En uiteraard kijk ik uit naar de passage van de Ronde van Vlaanderen. Als het maar een Belg is die wint...''


 

Ronny Maes

De beide kinderen van heemkundige Ronny Maes (Inge en Jan) wonen -hoe kan het ook anders- in de Romain Maesstraat. Maar reeds als kind was hij geïntrigeerd door deze naamgenoot, nochtans is er geen familieverband. ,,Op mijn negende kreeg ik kleine foto's van mijn vader, met daarop deelnemers van de Ronde van Frankrijk 1936, het jaar dus dat Romain opgaf. Op de achterzijde van zijn prentje had iemand geschreven ‘opgegeven: krabber' . Mijn vader Octave legde dan uit dat Romain Maes het jaar ervoor wel de Ronde had gewonnen.Romain reed vier keer de Ronde van Frankrijk, maar de enige keer dat hij Parijs zag won hij wel. Vader Octave kende wel wat van het wielermilieu. Zijn broer Henri werkte als mecanicien in de fietszaak te Oostende waar zowel Sylvère als Romain Maes met hun fiets kwamen. Al gauw gingen ze mee naar de koers kijken. In die tijd was het de gewoonte dat supporters met de fiets meereden naar de koers met en van hun geliefde renner. Ook zijn opponent Georges Speicher -ooit onterecht winnaar van Parijs-Roubaix, ten nadeel van Romain Maes-was geen onbekende voor mijn vader. Het geliefde trainingsparcours van deze Franse renner was Duinkerke-Knokke-Duinkerke. Tussenin stopte hij langs de kaai te Oostende om een taartje te eten bij de bakkerij. Toen mijn vader na de Tweede Wereldoorlog kok werd in hotel Du Parc kwam hij nog meermaals Georges Speicher tegen. Vaak moest ik dan voor hem en zijn dame een ijsje halen, maar er mocht nog altijd eentje bij voor mij. Persoonlijk zal ik genieten van elk moment van dit evenementenjaar. Het wielrennen op zich interesseert me eigenlijk minder. Vooral de rituelen en de folklore errond spreken mij als heemkundige enorm aan. Sport op zich heeft een enorme metamorfose ondergaan; het is vooral erg gecommercialiseerd. Maar laat op 1 april gewoon maar de beste winnen.''




 




19-08-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Grote Herdenkingsprijs Romain Maes
                     
                                          Rechts op de foto Zerkegemnaar Arne Verfaille.                         

                     
 
                    Winnaar Dennis Delmotte uit Kortemark met speaker Werner Verschaeve .
 

13-08-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.




Klik op de link voor foto's in en rond de feesttent.


                                              http://www.jabbeke.be/bestanden/2012%20-%20RONDE%20VAN%20VLAANDEREN/index.html

07-07-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
.

06-07-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
.
Hugo Maes,Luc Schaek en Ronny Maes
De initiatiefnemers van de tentoonstelling.

05-07-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tentoonstelling
.
Tentoonstelling zaal Sarkoheem.

02-07-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Brochure Ronny Maes
.Brochure " K'EN STIEF GOED GEREEN ! " door Ronny Maes.



De wielerloopbaan van Romain Maes op de weg.





Honderd jaar na de geboorte van Romain Maes wordt deze heroïsche wielrenner gevierd in zijn geboortedorp Zerkegem, een deelgemeente van Jabbeke (België). 
Romain Maes won in 1935 op spectaculaire manier de Tour de France: hij reed immers van dag 1 tot en met de laatste Tourdag in het geel. Daarnaast ontnam de jury hem de overwinning in Parijs-Roubaix (1936) én stapte hij zelf een ronde te vroeg af in het Ter Kameren Bos waardoor hij alsnog Parijs-Brussel (1938) verloor. In de Ronde van Vlaanderen (1939) was hij de beste man in koers maar werd geklopt in de spurt door Karel Kaers.

 Op vrijdag 30 maart 2012, aan de vooravond van de Ronde van Vlaanderen, werd een herdenkingsmonument Romain Maes onthuld. Tevens werd de permanente fietsroute -langsheen het trainingsparcours- van Romain Maes voorgesteld. 

Dit boekje werd gedrukt naar aanleiding van het Romain Maesjaar (2012) in de gemeente Jabbeke en de daarbij behorende tentoonstelling ‘Het leven van Romain Maes’ in zaal Sarkoheem in Zerkegem (8 tot 13 juni 2012). Hierin wordt de wielerloopbaan van Romain Maes beschreven: zijn eerste jaren, zijn successen als beroepsrenner, zijn winst in de Tour van 1935, zijn seizoenen 1936 t/m 1939, zijn zwanenzang.


14-06-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Plaatje gedenkteken
                
..

Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

.

12-06-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onthulling herdenkingsmonument 30 - 03 - 2012
.

Kunstenaar Marcel VandenBilcke , Nicky Vliers (kleindochter Romain Maes)
Burgemeester Daniel Vanhessche en schepen Jan Pollet.

Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Programma
.

11-06-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mensen van bij ons.
.

10-05-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
.

09-05-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
.

08-05-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
.

09-11-2006
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Parijs-Brussel 1938


Geluidsfragment over de jammerlijke vergissing in Parijs - Brussel 1938.



Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.wel en wee

  
                                         
    
                                                                 WEL EN WEE
               
           
                         
      

 De klasse van de kleine vechtjas uit Zerkegem bleef  niet onopgemerkt, waardoor hij in 1934 al aan de start stond van de Ronde van Frankrijk. Hij eindigde er tweemaal op een tweede plaats in een rit, maar in de etappe van Digne naar Nice raakte hij bij een zware valpartij betrokken. Met flinke verwondingen moest hij naar het ziekenhuis worden gebracht, waardoor de Ronde voor hem afgelopen was. Het volgende jaar keerde Romain weer terug in de Tour. Al in de eerste rit van Parijs naar Rijsel veroverde hij de gele trui en dankzij zijn uitzonderlijk doorzettingsvermogen kon hij in de Alpen enkele zware inzinkingen overwinnen. Door ook de slotrit nog te winnen gaf hij zijn Tourzege extra glans.

 Na zijn zege in de Ronde werd hij in België gehuldigd als een nationale held, maar toen hij in 1936 het einde niet haalde, werd hij verguisd. Zo is nu eenmaal het leven in de jungle van de sport. In 1936 had hij wel Parijs-Roubaix gewonnen, maar de aankomstrechter had blijkbaar een vuiltje in het oog en wees Georges Speicher als winnaar aan. Romain Maes weerde zich dus ook in de klassiekers geducht, maar tegenslag hield hem van een bloementuil af. Zo leek hij in 1938 regelrecht op weg naar de overwinning in Parijs-Brussel. Hij had honderd meter voorsprong en stapte af, terwijl er nog één ronde op de baan moest worden afgelegd. Toen hij zijn vergissing bemerkte was het al te laat, waardoor Marcel Kint de palm greep vóór de hevig teleurgestelde Maes.

 In 1939 startte Romain Maes nog een keer in de Tour. Hij won de rit Caen-Vire, een tijdrit over 63 kilometer en droeg de gele trui. In de 8e rit kwam hij hard ten val en staakte de strijd. Romain Maes reed nog wel een aantal jaren samen met naamgenoot Sylvère Maes op de piste. In zijn Brusselse café 'Maillot Jaune' deed hij vervolgens nog vele jaren goede zaken. Romain Maes overleed op 22 februari 1983.





07-11-2006
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Krant van West - Vlaanderen
 

  West-Vlaamse Tourwinnaar van 1935 overleed 25 jaar geleden in Groot-Bijgaarden 
 Wie kent nog Romain Maes? ZERKEGEM –


 Zelfs Eddy Merckx is er nooit in geslaagd. Met z’n vieren zijn ze die de gele trui in de Tour van de eerste tot de laatste dag hebben gedragen. Romain Maes uit Zerkegem deed het als enige Belg in 1935. Het is het belangrijkste wielerwapenfeit uit zijn loopbaan gebleven. Op 22 februari is het precies 25 jaar geleden dat hij in Groot-Bijgaarden overleed.

 In het kleine Zerkegem, deelgemeente van Jabbeke, wonen nog altijd enkele telgen van de familie Maes. Geen broers of zussen meer van Romain, wel nog één schoonzus, de 90-jarige Maria Degroote, die veel jonger oogt. Haar twee zonen Marcel (69) en Hugo (68) zijn de enigen van heel de grote familie die nog Maes heten (en zullen ook  de laatsten zijn, want overal zijn er enkel dochters). Met hen en spreken we af bij Maria. Ook Luc Schaek van het restaurant Carpe Diem in Jabbeke is erbij. Deze Stasegemnaar van afkomst is Romain Maesfan en –verzamelaar. In 1985 was hij medeorganisator van een hulde-expo, 50 jaar na de Tourzege.

 Na straat ook monumentje?

 Maria woont nog in het ouderlijke huis Maes in de Gistelsteenweg. Amper 100 meter verder ligt sinds 2002 de nieuwe Romain Maesstraat. “Eindelijk een passend eerbetoon , maar het zou pas compleet zijn als er op de hoek ook een monumentje zou komen. Misschien in 2012 bij zijn 100ste geboorteverjaardag en mocht de Tour er dan ook kunnen langs passeren…” Romain Maes is inderdaad niet op 10 augustus 1913 geboren zoals haast alle biografieën vermelden; maar in 1912. Toen hij aan een koers voor -21-jarigen wilde deelnemen, had hij zich een jaartje jonger gemaakt en hij is dan dat geboortejaar blijven opgeven… 
 
Café Sportwereld 

Aan het huis hangt een bordje ‘Sportwereld 1933-1956’. Bij Romain was het dus café en Maria zelf heeft het na moeder Maes nog verder uitgebaat. Dat cafeetje was na Romains Tourzege zowat het centrum van de wereld. “Tot maanden nadien stonden hier rijen auto’s langs de kant – en er waren er toen nog niet zo veel – om naar Romain te komen kijken…”, zegt Hugo. “Romain liet het zich welgevallen en dat was geen ideale voorbereiding voor het volgende seizoen.” Inderdaad, het veelbelovende van de kleine en nochtans wilskrachtige renner is er nooit echt uitgekomen. Romain was de 13de van de 15 kinderen van Desiré Maes en Pauline Maes. Zijn ouders waren naamgenoten maar geen familie – zoals ze ook geen familie waren van Sylveer Maes. Desiré was van Bekegem, Pauline van Aartrijke. Vader was in Zerkegem molenaar geweest. De molen verhuisde nadien naar Zarren en is er trouwens in al zijn glorie hersteld: hij is nu bekend als de Wullepitmolen. Waarschijnlijk al in 1905 verhuisden Romains ouders naar café Sportwereld en daar is Romain geboren en opgegroeid. Romain is in 1930 beginnen koersen bij de juniores en in 1933 werd hij prof. Hij werkte een tijdje in visrokerij ‘De Sprot’ in Oostende, maar hij wilde per se beroepsrenner worden. “Ik heb horen zeggen dat hij bij zijn moeder zaagde om een fiets te krijgen”, zegt schoonzus Maria. “Ze gaf toe maar ‘zeker geen koersfiets’. Het was er toch een maar wist zijn moeder veel dat een fiets met een ‘krulguidon’ om te koersen was…

 De memorabele Tour van 1935

 Romain Maes startte vier keer in de Tour. In 1934 werd hij in de eerste en derde rit tweede maar gaf later op. Datzelfde jaar won hij ook twee ritten in Paris-Nice en werd hij 3de in Parijs-Brussel. Dan kwam zijn gloriejaar 1935. De eerste Tourrit was Parijs-Rijsel, 262 km, net als het jaar voordien. En er was ook een koers Parijs-Rijsel in het voorjaar en die had Romain gewonnen. Hij zette zijn zinnen op die eerste rit en voorspelde dat hij ging aanvallen rond Béthune. Hij deed het en won met bijna 1 minuut voorsprong op zijn ploegmaat Edgard De Caluwé. Meteen gele trui en wat niemand verwachtte, gebeurde toch: hij behield het geel tot in Parijs. Hij had het nochtans moeilijk in de bergen maar kwam er weer bovenop. Hij won in Cannes ook de 11de rit vóór Sylvère en vooral in het Prinsenpark in Parijs werd het een triomftocht: hij won met voorsprong de laatste rit. In de eindstand had hij bijna 18 minuten voorsprong op Ambrogio Morelli en bijna een kwartier op Felicien Vervaecke.

 Met moeder in Parijs 

De zege kreeg ook extra glans omdat hij de Franse overmacht van de voorgaande jaren gebroken had. Er waren uit het Brugse zo’n 100 bussen voor hem naar Parijs gereden en ook moeder Pauline was mee. Ze had nog nooit haar streek verlaten. De foto van Romain die wenend zijn moeder omhelsde, ging toen de wereld rond! “Ze hadden hier toen een radio met een accu en die mocht nooit spelen, alleen tijdens de Tour”, weet Romains schoonzus Maria nog. Romain Maes was na Botecchia in 1924 en Nicolas Frantz de derde die het geel van begin tot einde droeg, maar de enige die ook de laatste rit won. Ook Anquetil reed in 1961 de hele Tour in het geel, maar niet hij maar Darrigade won de eerste halve rit. Het tweede deel, een tijdrit, won Anquetil en kreeg zo ’s avonds het geel. Dat Romain Maes na zijn Tourzege als een held werd onthaald, spreekt vanzelf. Zowel in zijn dorp als in Brussel werd hij feestelijk onthaald. Van koersen kwam niet veel meer in huis en Karel van Wijnendale waarschuwde… “Ik zag u gaarne zitten op den troon van hulde… Maar als gij te lang op die troon blijft zitten, zult ge u nog moeilijk gewennen op het zadel van uw fiets.” Karel heeft een beetje gelijk gekregen…

 Parijs-Roubaix gestolen 

Het jaar erop mocht Romain weer naar de Tour maar hij moest opgeven. Het is hem door vele wielerliefhebbers kwalijk genomen. In 1936 heeft hij eigenlijk ook Parijs-Roubaix gewonnen. Alleen de aankomstrechter zag dat niet en zo won de Fransman Speicher – die moest winnen… Foto’s van een reporter van de New York Times bewezen nadien overduidelijk Romains zege maar er werd niet meer op teruggekomen. “Er werd zelfs een liedje over gemaakt: ‘Het schandaal van Roubaix’, weet Luc Schaek zoals er natuurlijk over zijn Tourzege zijn gemaakt. In 1938 had hij ook Parijs-Brussel moeten winnen maar hij wist niet dat er nog een ronde te rijden was, stapte af en Marcel Kint flitste hem voorbij. In 1939 werd hij tweede in de Ronde van Vlaanderen na Karel Kaers. In dat jaar won hij in de Tour - die Sylvère won - nog een tijdrit, droeg een halve dag geel maar gaf in Pau op. Hij won nog de Omloop van de Vlaamse Gewesten, maar toen kwam de oorlog. Hij herbegon nog, won in 1942 nog drie koersen en reed nog wat op de piste. Het staat vast: Romain Maes had uit zijn loopbaan meer moeten halen. “Men heeft van alles over hem gezegd,” zegt Luc Schaek, “maar wat ik vind: hij heeft gewoon die Tour te vroeg gewonnen. Hij was pas 22. Hij kon niet omgaan met dat succes en werd niet begeleid.”

Schoonvader van Jef Vliers    
                                                                               Image and video hosting by TinyPic

 Na zijn wielerloopbaan werd Romain cafébaas, eerst café Parijs-Brussel in Gistel, daarna meer dan 20 jaar café Maillot Jaune aan het Brusselse Noordstation. Hugo: “Het werd een geliefkoosde halte voor busuitstappen uit West-Vlaanderen en veel soldaten die de DVT naar Duitsland namen, wipten er binnen.” Romain was getrouwd met streekgenote Rachelle Maeckelberghe uit Gistel. Ze kregen twee dochters: wijlen Jenny – die getrouwd was met wijlen Rode Duivel Jef Vliers (o.a. Beerschot en Standard) en Liliane. Toen hij het café stopzette, heeft hij zelf nog een tijdje als bode bij de BRT gewerkt. Luc Schaek : “Dat zou gekomen zijn na 1969 toen hij in het nieuws kwam na Merckx’ eerste Tourzege. Romain was toen de enige nog levende Vlaamse Tourwinnaar en werd veel geïnterviewd. Zo kwam hij in contact met de BRT.” Zijn vroegere café is afgebroken. Hij verhuisde toen naar Zellik en nadien naar Groot-Bijgaarden, waar hij overleed. Een boek is er over Romain niet geschreven, alleen een brochure rond zijn Tourzege door Achiel Van den Broeck. Hugo heeft wel een blog met veel fotomateriaal en informatie: www.bloggen.be/hugo. “Een onverwacht succes. Ik kreeg al 18.000 bezoekers. Je hoort mijn oom zelfs aan het woord na zijn Tourzege! Hij dankt onder andere zijn ploegmaats voor hun offerveerdigheid. En als nu alle lezers ook even kijken…” (Noël Maes)



>

Blog tegen de wet? Klik hier.
Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!