Maes Seppe
°  21 september 2000
+ 05 december  2008
Foto
Foto
Foto
Rouwen...
  • Manu Keirse
  • Kinderen in rouw.
  • Rouwzorg Vlaanderen
  • Poezie Doris Dorné
  • Tweeling alleen !
  • Foto
    Archief per maand
  • 06-2013
  • 04-2012
  • 05-2011
  • 11-2010
  • 05-2010
  • 02-2010
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    The littlest soldiers,

    The medals on our chests,
    are port-a-caths for meds.
    Helmets won't stay on
    cause no hair is on our heads.
    Our weapons of destruction,
    we take every day.
    We fight the battle within us
    while we struggle on to play.
    We fight with honor and courage.
    No marine can do as well.
    We are only little children,
    living in this hell.
    So bring on all those medals,
    the purple hearts of wars,
    the gold cross,the silver star,
    to place upon our scars.
    For we are kids with cancer,
    no one has fought so hard.
    But every day we struggle on.
    Our LIFE is our REWARD!
    Welkom bij De Vrolijke Bloggers
    Gastenboek

    Een berichtje plaatsen in mijn gastenboek?

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.

    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Het Seppe Dagboek
    In maart 2005 krijgt Seppe de diagnose medulloblastoom (hersentumor). Herval na een zware behandeling in 2007, Overleden in december 2008!
    Oktober 2008....voor een derde keer is de kanker weer terug. Diep bedroefd. Waarom ons kereltje? Net acht jaar geworden en palliatieve zorg krijgen! Zo onwerkelijk...
    24-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.xxx
    Op het moment van volkomen stilte
    Waarop jij jouw ogen voor altijd sloot
    Brak mijn hart in duizend stukken
    ... Overgeleverd aan de dood

    Eerst hoefde ik niet na te denken
    Toen werd ik totaal geleefd
    Maar na verstrijken van de tijd
    Merkte ik dat niets meer vreugde geeft

    Mijn hart ratelt met trage slagen
    De stukjes geven steeds weer pijn
    Kon ik toch maar voor heel even
    Nog een keertje bij je zijn

    Had ik nog maar één gesprekje
    Dan hield ik je vast, liet je niet meer gaan
    Dan volgde ik je naar maan en sterren
    En ging je nooit meer bij mij vandaan

    Maar mijn weg volgt een nieuwe route
    Waarop ik mezelf weer vinden moet
    Waarin jij altijd aanwezig bent
    In alles wat ik zeg en doe

    Mijn hart voelt hierdoor weer verbinding
    In overtuiging van jouw zijn
    Met warmte van fijne herinneringen
    Wordt het weer aaneen gelijmd….

    24-06-2013 om 22:35 geschreven door Seppe  


    >> Reageer (11)
    12-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lieve Seppe......
    Zo'n passend gedichtje dat ik in het boekje "raakpunt" tegenkwam....

    Hoe, zou het leven
    met jou zijn geweest

    dubbel zo leuk
    dubbel zo kleurrijk
    dubbel zo liefdevol

    denk ik, weet ik

    geen pen die de weg vindt tot omschrijven van

    hangende leegte op momenten als nu

    ik denk, ik weet

    jou armpjes om mijn hals
    en jij die fluistert
    mama, ik zie jou toch zo graag

    ik weet, ik voel

    MIJN MOEDERHART BOORDEVOL VAN JOU!

    Doris Dorné

    12-04-2012 om 15:28 geschreven door Seppe  


    >> Reageer (22)
    19-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aanvaarden.......
    Aanvaarden…

    Het is zo bovenmenselijk zwaar. Het is fundamenteel ingrijpend in het menselijk eigenbelang. Het doet alles daveren. Niets blijft overeind. Niets is nog zeker. De meest vanzelfsprekende dingen komen op de helling te staan. Het is vallen in een groot, zwart gat, aanvankelijk zonder bodem.

    Aanvaarden…

    Het is loslaten. Durven-verliezen. Uit handen geven. Klein worden. Arm zijn. Het is niet meer rekenen. Niet meer plannen. Het is moeizaam proberen op de been te blijven van uur tot uur.

    Aanvaarden…

    Het is afgebroken worden. Het is een stukje sterven. Het doet onvoorstelbaar veel pijn. Het is ziek worden van ellende. Wegkruipen. Angst hebben. Het is kapot gaan van pure ellende. Het is alle onmacht uitschreeuwen: “Help, of we gaan allemaal ten onder!”Het is teruggaan tot het nulpunt. Terug tot het letterlijk niets.

    Aanvaarden…

    Het is geen passief gebeuren. Het is geen ‘realiteit ondergaan’. Het is een actief, bewust proces dat heel lang duurt en dat heel pijnlijk is. Het is uiteindelijk toch beamen. Zonder reserves.

    En dan…heel langzaam en voorzichtig, heel kwetsbaar en broos komt eindelijk de verlossing. Dan wordt er, beetje bij beetje, een nieuw stukje mens in je geboren. Een stukje mens dat zuiver is, ontdaan van alle ballast en onnodig omhulsel. Een stukje mens dat je voortaan nooit meer afgepakt kan worden, want het is een stukje van de eeuwigheid.

    En tenslotte komt de verwondering.

    Het leren blij zijn met zoveel mooie herinneringen.

    Aanvaarden… het is durven opnieuw beginnen te leven.”

    Lieve Seppe.....een tekst die niet beter kan omschreven worden denk ik.
    Ik mis je nog steeds elke minuut van de dag....bij het ontwaken, het slapengaan....gewoonweg bij "Alles".
    Je mama...xxx                     Photobucket       en een dikke kus van je lieve zus   

    19-05-2011 om 19:56 geschreven door Seppe  


    >> Reageer (28)
    26-11-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lang geleden.....
    Zeker lang geleden dat ik hier nog eens iets neerpende. Ik schrik er zelf van Seppe. Maar vergeten doen we je niet hoor ...nooit! Tja..;waar zal ik beginnen? Dat ons Jill al in het vijfde leerjaar zit...en het niet zo gemakkelijk heeft. Het tempo ligt toch wel hoog voor haar...maar ze doet zo haar best! En papa heeft de brui gegeven aan zijn oude job en is al een paar maanden op een ander bedrijf bezig. En ikke....heb ook een ander jobke gezocht...en het is kei plezant. Het werd tijd om weer in actie te schieten, mijn oude voltijdse job gedag te zeggen en de draad weer stilletjes op te pikken. En het doet me deugd! Je zusje schaatst nog altijd en ze doet dat goed. Naar de chiro gaat ze ook nog altijd even graag....je kent ze hé! In de zomer is dan de laptop gecrasht...een ramp....al je foto's van in Brussel en in Gent, de verjaardagen, je palliatieve periode, onze familiekiekjes! Maar gelukkig....we hebben ze nog kunnen redden! En ook al je filmpjes. Alles staat nu veilig op een stickje.
    Af en toe lees ik de blogjes nog eens van je lotgenootjes....en het gaat hen goed! Gelukkig maar. Vele sterretjes daarboven bij jou hebben er een broertje of zusje bij. De tijd staat niet stil!  Op 5 december is het al twee jaar geleden. En ik mis je nog steeds ontzettend hard. Met de pijn moet je gewoon leren leven...en nu is het leefbaar. Dat heeft ooit wel helemaal anders geweest hé. Maar zoals ze zeggen: " tijd heelt alle wonden." dat is zeker nie waar zene. Die wonde is onherstelbaar.... 
    Je kamer is nog steeds hetzelfde gebleven, je pijama hangt nog altijd in de badkamer en je tandenborstel heeft ook nog steeds zijn vaste plaats.
    Seppeman....'k stuur je een mega-knuffel en een super-zoen!
    Kom je nog eens kijken in mijn dromen....xxx Photobucket

    26-11-2010 om 00:00 geschreven door Seppe  


    >> Reageer (32)
    17-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. Seppe !
                                                                         Photobucket

    17-05-2010 om 20:25 geschreven door Seppe  


    >> Reageer (29)
    12-02-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.We missen je enorm piraatje!
                                                                        Zeven maal om de aarde te gaan,
                                                                        als het zou moeten op handen en voeten;
                                                                        zeven maal, om jou te groeten
                                                                        die daar lachend te wachten zou staan.
                                                                        Zeven maal om de aarde te gaan.

                                                                        Zeven maal over de zeeën te gaan
                                                                        schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
                                                                        kon ik uit de de dood "jou" doen keren.
                                                                        Zeven maal over de zeeën te gaan
                                                                        Zeven maal.....om weer met zen viertjes te staan.
                                                                                                
                                                                                 dikke knuffels en kusjes xxx
                     
                                                                 Photobucket                                   

    12-02-2010 om 21:08 geschreven door Seppe  


    >> Reageer (19)
    30-11-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Goed, beter, slecht
    Lieve schat, het is weer een tijdje geleden dat ik je blogje nog eens heb aangevuld hé! Maar je zusje vroeg zich een beetje af..of ik er nog wel zin in had. Wel.. het is zo moeilijk..de gedachten aan vorig jaar! Toen was je nog hier bij ons hé man. En hoe gaat het met ons? Jill heeft het zo moeilijk...overal. In school gaat het er niet vlotjes in, ook al doe ik zo mijn best met haar. Je knuffels gaan nu voortaan mee naar school...wat ze eerst niet deed. Ze mist je ook zo Seppe. En haar verdriet is zo voelbaar. Papa is weer terug aan het werk...na een zware periode thuis. En ik je mammie...haar hartje is in miljoenen stukjes. Het gemis is zo ondenkbaar! Maar een gemis en verlangen naar jou..dat het een moederhart verscheurd. Geen glimlach meer...het sporten aan de kant...laat me maar alleen. Geen droom meer van jou...waar zit je toch Seppe? Achter elke glimlach...zitten zoveel tranen. Al bijna 365 dagen laat ik immens zoveel tranen voor jou...en ben ik een stuk van mezelf verloren. Kijken in de toekomst...nee Seppe*....dat lukt me niet. Niet op dit moment! Maar je papa, Jill en ik... je mammie....willen dat je hierboven gelukkig bent! We doen ons best seppeman...alleen voor jou!

    30-11-2009 om 00:00 geschreven door Seppe  


    >> Reageer (78)
    29-10-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Seppe.....
    Mijn lieve zoon, mijn beste vriend.....ik mis je enorm.
    Iedere dag...meer en meer! mama

    29-10-2009 om 14:47 geschreven door Seppe  


    >> Reageer (33)
    21-09-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gelukkige verjaardag!
    Lieve Seppe,

    Een heel gelukkige verjaardag vandaag.......9 jaar.....
    Laat je hierboven lekker verwennen met taart, kadootjes en donuts.
    Kon ik je maar lekker knuffelen en dikke zoentjes geven...........ik mis je mijn beste vriend.
    Waar je ook bent..........maak er vandaag een spetterend feestje van!

    Papa, Jill en mama
        XXXXXXXX Photobucket

    21-09-2009 om 15:20 geschreven door Seppe  


    >> Reageer (51)
    06-07-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.VAKANTIE........
    Hier ben ik nog eens Seppeke....want ik heb weer een heleboel te vertellen. Als eerste, je zusje mag overgaan naar het vierde leerjaar. Bravo zusje! Ondanks het zware schooljaar heeft ze zo haar best gedaan....zo goed als ze kon. En nu vakantie! Al is het niet gemakkelijk voor ons jongen. Het is hier zo stilletjes in huis en in de tuin, gewoon verschrikkelijk. We missen je zo hard! Al staat er een nieuw zwembad in de tuin, en genieten we van het warme weer...een eerste zomervakantie zonder jou is heel pijnlijk.
    Zaterdag zijn we met een deeltje van de 3K6-familie en vrienden van jouw blogje naar Bobbejaanland geweest. Wat een prettig weerzien! Het was gewoon geweldig. We hebben voor het eerst kennis gemaakt met Frieda en haar lieve dochtertjes en met Ann en haar gezin. Het klikte meteen...al kenden we elkaar alleen van je blogje. De vele attracties vielen bij iedereen in de smaak...jaja. Het was snikheet zaterdag...en nu hebben onze West- Vlaamse vrienden ook eens het verschil gevoeld met de Kempense hitte. Met bijna de hele bende zijn we daarna gaan tafelen in de Wolfstee. De bediening draaide er wel vierkant...maar we hebben er goed mee kunnen lachen en lekker gegeten. Pufpuf! Echt wel. De kids konden naar hartelust spelen in de speeltuin en hebben er kunnen mini-golven. Nancy, je hebt dat prima geregeld allemaal. Merciekes! We kijken uit naar het weekendje zee hoor! Aan iedereen een deugdoende vakantie met veel zon. Wij gaan er alvast van genieten.....met Seppe diep in ons hartje en nooit uit onze gedachten. Photobucket

    06-07-2009 om 21:21 geschreven door Seppe  


    >> Reageer (78)


    Foto

    22 Oktober 2008
    Foto

    4 December 2008
    **sterrenvriendjes van Gent**
  • Lien*
  • Emily-Grace*
  • Soetkin*
  • Rune*
  • Dorien*
  • Lotteke*
  • Aäron*
  • Rytse*
  • Thibo*

    UZ Gent.
  • Kinderkankerfonds.
  • De lieving, opvang
  • Project Magic.
  • Onco-kamp 3K6


  • Foto


    Medisch
  • Vermoeidheid bij kanker.
  • Boekje chemo Kasper
  • Medulloblastoom

  • Foto

    Zoeken in blog



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!