Inhoud blog
  • Jimmy ! Cool, stoer maar met een zacht kantje.
  • Een heel bijzonder teken voor iemand die niet bij de reading was.
  • opbrengst Engelenweekend 2017 !
  • Een wereldster aan de hemel telefoon!!!
  • Wonderbaby Sofia.
  • Opbrengst engelenweekend 2016 voor Vzw Wiebe.
  • Roland geeft zijn Monique een heel speciaal kerstgeschenk!
  • Brief aan jou !
  • Geschenkjes komen zomaar uit de lucht gevallen, maar wel op zijn tijd!
  • Papa Umans geeft duidelijke antwoorden aan zijn dochter Veronique !
  • Cheque voor Vzw Wiebe!
  • Veren in de engelschoot !!!
  • Heidi hakt knopen door en de laatste loodjes wegen zwaar in "The Angel Academy"
  • Nieuwe uitdagingen
  • Afgifte Cheque Engelenweekend 2014
  • Domenico, Marlies en de Berkel snijmachine nummer 3 !!!
  • Warme uitstapjes!
  • Engelenweekend 2013!
  • Ingrid haar verhaal samen met haar mama, Meter Mol en héél veel hondjes.
  • Godfried, Nienken en ons Lieve Vrouwke !
  • Linda en Pat op vakantie samen met hun mannen !
  • Tekens van de overkant.
  • Gidsen op foto's en de opbrengst van het engelenweekend !
  • Tekens à volonté !!!
  • Boekvoorstelling " Engelen in mijn zolderkamer" en het engelenweekend !
  • " KÖGEL"
  • Lieve 100 jarige grote Bomma !!!
  • Oorkonde vrouw van het jaar!!!
  • Angel Room !!!
  • Cadeautjes voor de feestdagen speciaal van hen die jij zo moet missen !!!
  • Engelenweekend voor WIEBE !!!
  • Cadeautjes bij de vleet !!!
  • Mijn eigen blog
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Han en haar belevenissen met de engelen
    26-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jimmy ! Cool, stoer maar met een zacht kantje.

    Lieve Engelenvriend, 


    Ik leerde Conny en haar man kennen op een reading in Kinrooi. 

    Op zo een avond liggen er altijd meerdere foto’s van overleden dierbaren op tafel. 

    En toch was er onmiddellijk die “ene leuke spontane jongeman” die als eerste naar voren kwam. 

    Zijn naam was Jimmy en ik vond hem meteen stoer maar toch met een zacht kantje eraan. 

    Heel beleefd ook en in zijn eigen dialect van de streek begon hij tegen me te spreken. 

    Han, ik ben plots gegaan. Ze hebben mij op mijn bankstel gevonden met het televisiebakje nog in mijn hand. 

    Mijn hart heeft het begeven. 

    Ook heb ik nog een broer waar ik heel trots op ben en waar ik over waak. 

    Mijn vader en ik waren allebei gek van formule 1 en als hij nu nog naar de wedstrijden kijkt dan ben ik steevast bij hem in de buurt. 

    Plots zag ik een gitaar en hoorde hem daarop tokkelen en best wel ruige muziek op spelen. 

    Het bleek dat Jimmy in een punk band had gezeten en de zanger was. 

    Gezelligheid en gek doen met vrienden was hem zeker niet vreemd, want hij dronk een pintje en was best wel cool en chill. 

    Tenminste zo kwam hij op mij over.

    Hij was geliefd bij de jeugd liet hij me weten. 

    Leraar van beroep en de coolste volgens de leerlingen van zijn school. 

    Jimmy gaf er nederlandse en engelse les. 

    Ik moest ermee lachen want in mijn eigen jeugd heb ik het zelf menig aan de stok gehad met mijn leerkrachten maar ik kon hem geen ongelijk geven, hij was cool! 

    Met hem had ik het in mijn schooljaren ook best goed kunnen vinden daar was ik zeker van.


    De avond vordert en tegen het einde kwamen de ouders van Jimmy naar me toe en vroegen of ze een privé afspraak konden maken. 

    Zo hadden ze iets meer tijd om met hun zoon in contact te komen dan in groep. 

    De afspraak werd vastgelegd en maanden later was het zover. 

    Op 17 januari stonden Conny en haar man bij mij op de stoep. 

    Na de uitleg wat er zou gaan gebeuren in zo een privé sessie en de koffie ging ik aan de slag en stemde me af op de energie van Jimmy. 


    Hij vertelde dat hij een eigen huis bezat en dat zijn vader daar nog altijd zorgde voor de dieren die hij bezat (en dat waren er toch wel wat want ik zag kippen, geiten, een hangbuikzwijntje ….) 

    De tuin hield papa ook altijd nog netjes. 

    Ook voor binnen in huis zorgde papa goed nu hij er niet meer was, maar, zijn broer kon het nog niet opbrengen om in zijn huis te komen. 

    Er werd dan ook even overwogen om het te verkopen maar Jimmy liet me weten dat ze dat nog niet moesten doen. 

    Broer Kenny zou er kunnen gaan wonen op termijn, ook al zag hij dat niet zitten op dit moment. 

    Maar als ze hem de nodige tijd zouden geven zou Jimmy er wel voor zorgen dat hij de klik zou maken. 

    En toen zag ik iets waarvan ik dacht, Han dit klopt niet! 

    Dit hoort niet bij zo een stoere leuke spontane kerel. 

    Maar Jimmy hoorde mijn gedachten en begon met me te lachen. 

    Toch wel hoor Han je ziet het goed, ik heb ook een klein kantje en zal het ons mama, papa en mijn broer bewijzen. 


    Ik laat mijn aanwezigheid zien door een “blauwe ballon” aan hun te tonen. 

    Jimmy sprak ik in gedachten, een blauwe ballon hoe kom je daar nu bij, dat past toch niet bij jou? 

    Awel ze gaan hem zien Han, en dat is voor hun het teken, het bewijs dat ik er nog ben. 


    De reading werd afgerond en de ouders van Jimmy gingen naar huis. 

    In de week zagen ze al een blauwe ballon op de tv voorbij komen maar op 15 februari s’morgens vroeg kregen ze toch wel een héél bijzonder teken van hun zoon Jimmy. 

    Want toen Conny s’morgens door de grote schuifraam in de woonkamer de tuin inkeek kon ze haar ogen niet geloven. 

    Putje winter en wat lag er in de tuin? 

    Juist de blauwe ballon die Jimmy belooft had. 

    Foto’s werden gemaakt en bij deze het bewijs! 


    Weer gaat er een jaar voorbij en wordt er een open reading avond georganiseerd hier in “The Angel Academy”. 

    Conny en haar man waren die avond aanwezig om na zo lange tijd weer eens iets te horen van hun zoon Jimmy. 

    En weet je wat hij me toen liet weten? 

    Zijn broer heeft besloten om in zijn huis eerst wat gaan te verbouwen en er daarna in te gaan wonen. 

    Superblij is hij daarmee. 

    Zijn stek waar hij ooit zo gelukkig was, was nu voor zijn broer. 

    Hij vond het allemaal geweldig!


    Er is meer tussen hemel en aarde. 

    Jimmy alsook jullie overleden dierbaren zijn nooit ver weg, altijd dicht in de buurt om ons te ondersteunen. 

    Ook al merken we dat niet altijd op tijdens ons verdriet. 


    Jimmy toffe kerel, bedankt om zo duidelijk naar me toe te komen en bedankt om de blauwe ballon bij je ouders thuis in het putje van de winter te gaan afleveren. 

    Magische hemelse tekens op momenten dat we ze niet verwachten, zo doen ze dat hier daarboven!. 


    Warme engelengroet en tot een volgend blog verhaal, 

    x Han. 





    Jimmy, met zijn punkband in actie! 



    Fo
    De blauwe ballon die Jimmy in februari in de tuin van zijn ouders als teken achterliet. 

    26-09-2018 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (10 Stemmen)
    » Reageer (0)
    15-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een heel bijzonder teken voor iemand die niet bij de reading was.

    Hoe mooi kunnen de tekens van het hiernamaals niet zijn? 

    Vooral wanneer je het al helemaal niet verwacht en dat ook nog eens terwijl je helemaal niet bij de reading zelf aanwezig bent. 

    Dat overkomt Marijke Bomans in het volgende verhaal.


    S’morgens kijk ik in mijn agenda wat er die ochtend gepland staat. 

    De naam die in mijn agenda staat genoteerd is Nijs I.

    Ilse had na 2 jaar wachten eindelijk op dinsdag 10 juli 2018 om 9.30 uur bij mij een afspraak. 

    De bel van de voordeur ging even voor half tien.


    Toen ik de voordeur ging open maken zag ik een jongedame staan die even later in de reading ruimte 2 foto’s op mijn tafeltje legde. 

    De eerst foto was van haar mama Monique. 

    Ze gaf me door dat ze overleden was aan longkanker. 

    Dat ze erg ziek was geweest en dat Ilse ook nog 2 broers had waarvan er eentje in het ziekenhuis had gelegen en serieus aan het revalideren was. 

    Mama ondersteunde hem daar waar ze kon.

    De andere broer had zich net een nieuwe auto gekocht. Deze was ook net 40 geworden gaf ze me door en ik moest zeker de hartelijke gelukwensen overbrengen. 

    De mama heeft nog veel meer laten weten aan haar dochter Ilse. 

    Maar het gebeurde pas toen ik foto nummer twee in mijn handen nam. 


    De dame op de foto liet me weten dat ik al contact had gehad met haar broer die ook overleden was. 

    Alhoewel de jongedame op de foto me in eerste instantie totaal niets zei luisterde ik aandachtig naar haar. 


    Jij kent mijn  broer en mijn mama zei ze. 

    Mijn broer staat in je tweede boek beschreven. 

    Maar dat is eigenlijk allemaal niet belangrijk. 

    Wat ik je nu ga zeggen wil ik graag dat je dat doorgeeft aan Ilse. 

    Ze moet dit vandaag zeker nog tegen mijn mama gaan vertellen. 

    Ze herhaalde dat zeker 4 of 5 keer dat de boodschap wel héél duidelijk was dat Ilse die dag nog de opdracht had om langs mama Marijke te gaan. 


    Eerst en vooral wil ik mijn mama bedanken dat ze een communiefeest heeft georganiseerd voor mijn dochter.

    Normaal was er helemaal niets gepland maar wat ben ik blij dat ze dat toch geregeld heeft en er een mooi feest voor haar was. 

    Ten tweede weet ik, dat mijn andere broer die peter is van een van mijn kinderen heel erg goed spaart voor hen. 

    Dat doet me plezier te weten dat er zo aan hun toekomst wordt gedacht. 


    Maar ik wil vandaag nog bewijzen dat ik nog héél véél, samen met mijn broer Tjen thuis over de vloer kom. 

    En dat is wat ik vraag aan Ilse om te gaan vertellen aan ons mama. 


    WANT:


    Vanavond is het voetbal Belgie tegen Frankrijk. 

    Ze kijken thuis alle matchen met een hele bende. 

    Gezellig bij elkaar en elke match zijn Tjen en ik mee komen kijken. 

    Vanavond voor de match gaan we er samen voor zorgen dat er thuis met de stroom wordt gespeeld. De lampen zullen aan en uitgaan en dat is het teken dat wij “In the house” zijn.

    Dit is wat ik heel erg fijn zou vinden als Ilse dit vandaag nog aan mijn mama gaat vertellen. 


    Ilse beloofd haar om dat zeker die dag nog te doen. 


    Ze is thuis vertrokken rond 10.45 uur en is rechtsreeks naar Marijke thuis gereden. 

    Heeft daar verteld wat Lindsay doorgaf en nog zoveel meer. 


    Die bewuste avond heb ik cursus die om 19.30 uur van start gaat. 

    Ik ben bezig met de cursus toekomst kaarten te vertellen en uit te leggen aan de cursisten  als om 19.37 uur er een Whats-app bericht binnenkomt op mijn gsm. 


    Ik ben op dat moment wegens de cursus niet in de mogelijkheid om het berichtje te openen. 

    S’avonds tegen 22.30 uur als ik alles heb opgeruimd open ik mijn Whats-App bericht en vind er onderstaand filmpje in. 


    Wat blijkt: mama Marijke heeft het bewijs opgenomen. 

    Lindsay liet weten dat ze met Tjen over de vloer zou komen die avond en Marijke wilde een blijvende herinnering en nam het hele gebeuren op. 

    Ben ik blij dat ze dat doorstuurde en mij samen met Ilse de toestemming gaf om jullie mee te laten genieten. 


    Bij deze het bewijs wat Lindsay die morgen vertelde dat er s’avonds zou gebeuren. 


    Onze overleden dierbaren zijn echt nooit ver weg en ik ben een zéér gelukkig mens dat ik dit mag doorgeven en doen. 

    Ook al heb ik geen glazen bol toch straf dat ze dit op deze manier aan me kenbaar maken. 

    Nu de lotto cijfers nog???   


    In ieder geval ben ik heel erg dankbaar voor mama Marijke dat ze toch wel een teken kreeg dat zo overduidelijk was van haar twee kinderen die helaas veel te vroeg zijn moeten gaan. 

    Ik hoop dat ze er toch een beetje troost in mag vinden!!!


    Ik wens jullie allemaal een schitterende zomervakantie en 

    graag tot een volgend blog verhaal. 

    Warme engelen groet, 


    Han Beeren. 


    Ps de onderstaande link bevat het filmpje dat Marijke opnam. 

    https://youtu.be/ynOpePcOTwE

    15-07-2018 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (21 Stemmen)
    » Reageer (0)
    09-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.opbrengst Engelenweekend 2017 !

    Beste Engelenvrienden, 


    Eindelijk was het zover, afgelopen zaterdag 7 april kwamen we met het Angel-team bij elkaar om de cheque af te geven aan de dames van Vzw Wiebe. 

    Dit gebeurde in de nieuwe lokalen in het voormalig ziekenhuis van Bree, die ze ter beschikking hebben gekregen van de gemeente. 

    Zo kon iedereen die er was eens kijken hoe het eruit zag en wat ze daar met de kinderen allemaal doen. 

    Het werd een gezellig onderonsje met een hapje en een drankje.

     

    Maar uiteraard was de cheque van belang. 

    Wat had het opgeleverd ???

    We zijn weer over het bedrag van het jaar daarvoor kunnen gaan en hebben maar liefst 15197,96€ hebben kunnen schenken aan Gerda en het gehele Wiebe-team. 

    Zo kunnen zij er weer een hele fijne vakantie van maken voor al de kansarme kinderen die ze meenemen naar zee. 

    Bedankt aan al onze gasten die het weekend in september zich lieten onderdompelen in allerlei spirituele workshops. 

    Bedankt aan onze hele team die er geheel vrijblijvend hun weekend voor opofferde. 

    Bedankt aan iedereen die voor en achter de schermen zijn of haar steentje heeft bijgedragen. 

    Zonder jullie allemaal was het nooit mogelijk geweest om zoiets op poten te krijgen. 

    Zoals ik al melde in een vorig bericht is het de laatste keer geweest. 

    Ik ben de afgelopen 7 jaren met heel veel plezier jullie van dienst geweest. 

    En ik kijk er met een warme herinnering op terug. 

    Carol bedankt om mee de kar te trekken. 

    Op naar iets nieuws? 

    We zien het wel. 

    Tot een volgend blog-verhaal. 

    Han Beeren. 












    09-04-2018 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (8 Stemmen)
    » Reageer (0)
    01-03-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een wereldster aan de hemel telefoon!!!


    Lieve Engelenvrienden, 


    Een tijdje geleden was ik op reading in Heppen bij Leopoldsburg. 

    Toen ik daar binnenkwam en iedereen een hand had gegeven vroeg ik aan de mensen die er aanwezig waren of ze de foto’s op tafel wilden leggen van hun overleden dierbaren. 

    Er was een dame Martine genaamd die me een foto overhandigde van een wereldster die iedereen wel kent, namelijk “Michael Jackson”. 

    Ik nam de foto aan zonder vooroordelen, maar er was toch een klein stemmetje in mezelf dat dacht:

    Wat moet ik hier nu mee? 

    Was het om me te testen? 


    Had deze dame Michael echt gekend?

    ….? 

    Ik wist er in eerste instantie niet echt raad mee. 

    Maar toen ik me even verwijderde van de groep om mijn verbinding te gaan maken (zoals ik dat altijd doe voor elke reading die opstart) vroeg ik aan de engelen raad. 

    Wat moest ik hier nu mee? 

    Uiteindelijk liet ik het maar los en zou zelf wel afwachten wat er zou gebeuren. 

    Tenslotte kan ik enkel maar mijn best doen en proberen elke foto die op zo’n avond meegebracht wordt de kans te geven om aan bod te laten komen.


    We gingen van start en er waren al verschillende overleden dierbaren een boodschap komen doorgeven. 

    Plots zomaar uit het niets moest en wilde ik héél graag de moonwalk doen. 

    De typische pasjes die Michael Jackson jaren op de wereld heeft los gelaten. 

    Ik ga u zeggen lieve lezers ik heb me ingehouden en het niet gedaan. 

    Maar het wilde wel voor mij duidelijk zeggen dat ik een boodschap mocht krijgen en dat ik Michael aan mijn G4 wifi had hangen. 


    Zelf hoorde ik duidelijk de Amerikaanse taal in mijn oren.


    Pure zuivere energie overviel me. 

    Nooit of te nimmer heb ik ooit een concert van hem gezien. 

    Uiteraard ken ik zijn clipjes en zijn muziek, maar ik ben nooit echt een fan geweest van zijn muziek. 

    Maar de voeling die ik op dat moment met hem kreeg overweldigde me wel een beetje. 

    Ik weet heel goed dat wat ik hier schrijf dat dat héél raar en misschien zelfs een beetje gek overkomt. 

    Maar wereldster of niet uiteindelijk gaan we allemaal naar huis en kan iedereen een boodschap doorgeven. 

    Ik voelde dat mijn lichaam en de woorden die ik wilde overbrengen naar Martine die zijn foto mee had gebracht,woorden waren waar ik over moest nadenken hoe ik ze uitsprak. 

    Ik wilde dat het doordrong zeg maar. 


    Ik start t e met te zeggen dat Michael zich de laatste jaren van zijn leven heel eenzaam had gevoeld en totaal niet begrepen om wat hij had willen neerzetten in deze wereld. 

    Het was hem zelf overstegen, gevangen in zijn eigen paleis. 

    Het gevoel van eenzaam en niet begrepen ging echter snel over en de broodnodige boodschappen kwamen aan bod. 

    Michael vertelde me dat Martine (de dame die deze foto had gelegd) altijd op een of andere manier een connectie had gevoeld bij Michael. 

    Ze kon er zelf niet de duim opleggen. 

    Althans dat ze geen mega fan was en zijn muziek wel kon waarderen was er iets anders dat haar met Michael verbond. 

    Ik vroeg haar of dit klopte wat ik doorkreeg en ze liet me weten dat ze inderdaad zijn cd’s had, zijn muziek wel erg leuk vond maar nooit in haar hele leven een concert van hem had bijgewoond. 

    Toch bleef op de een of andere manier er altijd wel een verbinding met hem. 

    Ze kon het niet uitleggen, maar er was iets dat er voor zorgde dat om de zoveel tijd zonder enige aanleiding “Michael” door haar hoofd spookte.


    Plots draaide Martine haar gezicht schuin naar mij toe en toen kwam het binnen. 

    Ze leken zo op elkaar de kin uitgesproken hetzelfde. 


    Michael sprak de volgende woorden in mijn oor. 


    Han: I CALLED HER MOM IN A PREVIOUS LIFE!!!


    Ik wilde Martine uitleggen waarom ze op de een of andere manier, om de zoveel tijd een connectie had met Michael. 

    En vroeg haar of ze geloofde in reïncarnatie. 

    Ja hoor , zei ze , absoluut!


    Ik liet haar weten wat Michael me juist had doorgegeven. 

    In een vorig leven was Martine de mama van Michael geweest. 

    Een mama die hem een echte thuis had gegeven en heel veel liefde had gekend. 


    Voor Martine vielen die avond de puzzelstukjes in elkaar. 

    Ik vroeg haar om me niet zomaar te geloven en dat ik zelf ook wou weten of wat ik net had gehoord wel klopte. 

    Tenslotte was het toch “Michael Jackson” die ik aan de lijn had en dat gebeur t nu ook niet elke dag.

    Ik heb haar de opdracht gegeven om een teken te vragen aan hierboven als dat wat ik net had gezegd klopte ze dit teken dan ook mocht gaan ontvangen. 

    Zelf wilde ik niet weten welk teken ze zou gaan vragen. 


    Twee weken later krijg ik een mail van Martine, waarin ze het hele verhaal van die avond nog eens uit de doeken deed. 

    Ik laat haar zelf even aan het woord.


    De mail van Martine verzonden naar mijn mailadres op 14 februari 2018 om 13.31 uur.


    Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik altijd al een speciale band had met Michael Jackson. 

    Ik hield niet alleen van zijn muziek en dansacts, maar voelde me op onverklaarbare wijze ook enorm aangetrokken tot zijn bijzondere persoonlijkheid, zijn mooie spirit, zijn pure ziel. Michael was niet zomaar mijn ‘idool’; het ging zoveel dieper en het was vaak zo intens dat ik het haast niet meer kon beschrijven. Het was een ‘weten’, een ‘begrijpen’, een ‘aanvoelen’ van zijn grootste vreugde tot zijn diepste pijn. Een connectie van ziel-tot-ziel.

    We hebben elkaar nooit ontmoet; tot na zijn overlijden. Michael begon me boodschappen door te geven, ‘assisteerde’ me in mijn praktijk wanneer ik daar om vroeg (ja, Michael was ook een healer, maar dit kwam niet in de publiciteit), en hij was er voor me in een van de zwaarste periodes van mijn leven. Alleen aan mijn close vrienden vertelde ik hoe ik een keer om 3u ’s nachts vertwijfeld vroeg aan Michael of hij me een teken kon geven dat hij het écht was of dat ik het me allemaal verbeeldde. En 2 seconden later ging mijn telefoon – om 3u ’s nachts! – met de ringtoon: “You are not alone”…

    Toen ik dan onlangs bij een hartsvriendin werd uitgenodigd voor een groepsreading met Han Beeren heb ik lang getwijfeld van wie ik een foto zou meenemen. De angst om niet begrepen te worden was heel reëel, maar toch net niet sterk genoeg om me ervan te weerhouden. Meteen bij het binnenkomen wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt: Han glimlachte bij het zien van de foto, maar ze schrok er niet van en dat stelde me gerust.

    Ze was nog bezig met een andere foto toen ze plots lachend onderbrak: “Nee! Ik ga hier NIET de moonwalk doen!” Michael’s spirit was aanwezig!

    De eerste boodschap die Han doorgaf, raakte me tot in het diepste van mijn ziel: ze kwam naar me toe met haar handen in ‘Namasté-vorm, exact zoals Michael altijd deed, exact zoals ik zelf elke healing afsluit. En die boodschap kwam in het Engels, met een zacht timbre, alsof Michael daar echt voor me stond.

    Han bekende dat ze zelf niet zo’n grote fan was van zijn muziek, hield dan even stil, lachte, en zei: “Michael zegt dat je één CD van hem dubbel hebt en dat je er dus wel eentje aan mij kan geven!” En dat klopt! Eén CD heb ik inderdaad dubbel! 

    Zo beschreef ze nog meer van mij persoonlijk en ik kon het allemaal volmondig beamen. 

    Dat Han op een bepaald moment opmerkte dat ik zelfs fysieke gelijkenissen heb met Michael, en dat dat ook nog eens bevestigd werd door alle aanwezigen, bezorgde me een smile van oor tot oor. Hoe vaak heb ik dit al mogen horen! Zelfs van mensen die mij voor de eerste keer zien en hier helemaal niets van weten.  

    En dan kwam DE hamvraag: waarom voel ik Michael zo intens aan? Vanwaar komt die band? 

    Han werd even stil, vernoemde ‘Onvoorwaardelijke Liefde’, keek me doordringend aan en vroeg of ik geloofde in reïncarnatie, in vorige levens.

    Absoluut! 

    Dan citeerde ze Michael op zijn zo typische zachte, respectvolle manier: “I called you Mom”! 

    Ik voelde een warme gloed over me, alsof een Engel zijn vleugels rond me sloeg, en ik kon alleen maar dankbaar glimlachen: grateful beyond words! _/_ 

    Han spoorde me aan om een teken te vragen aan Michael, ter bevestiging dat we in een vorig leven een moeder-zoon-connectie hadden. Het teken dat ik graag wou zien, was een nummerplaat met de letters MJ en daar heb ik niet lang op moeten wachten; ze kwam alleen niet zoals ik verwachtte op een auto; moto’s hebben ook nummerplaten! 

    Er is véél meer tussen aarde en hemel… 

    Dit zelf intuïtief aanvoelen is fijn, maar wanneer Han effectief die laatste puzzelstukjes in mekaar doet vallen, dan geeft dat een onbeschrijfelijk gevoel van dankbaarheid en van intens geluk! 

     

    “You are not alone, I am here with you,

    Though we’re far apart, you’re always in my heart,

    You are not alone…”


    Martine Bos. 



    Ps van Han: Fijn toch als je een antwoord krijgt waar je al zolang naar opzoek bent. 

    Martine héél graag voor je gedaan en die cd! Dat komt nog wel in orde zeker !!!


    Ik wens jullie allemaal een hele fijne engelentijd met elkaar. 

    Tot een volgend blogverhaal.

    Warme engelengroet, 
    Han.  



    Martine Bos de dame die de foto van Michael Jackson meebracht. 
    (Let op de kin van haar en Michael.)



    Deze foto werd getrokken bij Madame Thousauds in Amsterdam.

    01-03-2018 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (11 Stemmen)
    » Reageer (0)
    26-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wonderbaby Sofia.

    Wonderbaby Sofia. 

    Voorwoordje van Han. 

    Beste engelenvriend en lezer van dit blog. Ik voel me een gezegend mens want regelmatig maak ik toch wel hele mooie magische dingen mee. Zo ook het verhaal van mama Lindsay waar ik boodschappen mocht doorgeven die haar geholpen hebben in haar zwangerschap. 

    Ik heb haar gevraagd of zij dit verhaal zelf wou schrijven daar ze natuurlijk vanaf de eerste rij alles meemaakte en ik niet haar beleving kan beschrijven. Deze week heb ik het wondertje in levende lijve mogen zien en brachten mama, papa en grote zus mij een bezoekje in “The Angel Store”. Sofia is een vrolijke baby die heerlijk kan lachen en die hele mooie engeltjes mee aan haar zijde heeft. Geniet van haar verhaal. 

    Bij deze wil ik ook nog even gebruik maken om jullie allemaal een gevleugeld 2018 te wensen. Mogen de engelen aan jullie zijde zijn voor het nieuwe jaar.

    Warme engelenknuffel Han.  

     
    Mama Lindsay haar verhaal.

    Eigenlijk moet ik mijn verhaal al beginnen in maart 2016. Toen heb ik mij samen met een goede vriendin ingeschreven voor de engelencursus. Daarna was het spannend afwachten tot het onze beurt was. In juni kwam er al een telefoontje van Per. Er waren 2 plaatsen vrij gekomen. Jammer genoeg konden we niet toezeggen omdat dinsdagavond voor ons moeilijk was. Wat vond ik het jammer om te weigeren. Achteraf zou blijken dat dit toch geen toeval was!

    Begin oktober kregen we dan een mailtje van Han dat er een nieuwe cursus van start ging in november op woensdagavond. Enthousiast bevestigden we onze deelname. Ik was op dat moment ongeveer 13 weken zwanger van mijn tweede kindje.
    Op 9 november was het eindelijk zover: de eerste les van de cursus. Ik had er enorm veel zin in!
    Mijn verwachtingen werden dan ook overtroffen. De eerste 2 lessen waren super interessant en ik experimenteerde gretig met de opdrachten die we van Han kregen onder andere het vragen van tekens aan de engelen en het leren kennen van onze spirituele gids en krachtdieren.
    Maar op dinsdag 22 november 2016 sloeg het noodlot toe. Op mijn 20-weken echo kregen we namelijk het verschrikkelijke nieuws dat er iets mis was met ons kindje. Ze konden ons toen nog niet precies vertellen wat er aan de hand was maar wel dat het zeer ernstig was en dat verder onderzoek noodzakelijk was. Het volgende onderzoek stond gepland op vrijdag 25 november.
    Ik besloot om de dag erna toch naar deel 3 van de engelencursus te gaan. Ik wou immers mijn gedachten verzetten en stiekem hoopte ik dat Han mij op de één of andere manier kon geruststellen over wat ons nog te wachten stond.

    Les 3 stond in het teken van de engelenkaarten. We mochten een hele avond verschillende soorten kaarten uitproberen. Maar eerlijk gezegd had ik wel wat schrik. Stel dat er mij via de kaarten een negatieve boodschap gegeven werd over ons kindje. Dat zou ik op dat moment echt niet aankunnen. Voor de les van start ging nam ik Han dan ook even apart om de situatie kort uit te leggen en te vragen of het veilig was om kaarten te leggen. Zij verzekerde me dat ik met een gerust hart kon deelnemen aan de les. Ook gaf Han toen al aan dat ze “een goed gevoel” had over de hele situatie. Ik begon met de ietwat luchtigere kaarten zoals “Talking to Heaven” en “Je vorige leven”. Daarna ging ik, na even getwijfeld te hebben, toch over naar de serieuzere kaarten namelijk: Boodschappen van de engelen. Ik moest ze uitspreiden over de tafel en op het gevoel er 1 kaart uitpikken. Ik liet mijn hand over de kaarten zweven en op één plek voelde ik het duidelijk warm worden. Dat was de kaart die ik moest hebben. Het was de kaart van Pater Pio met als titel “Genezing”. Ik ben in tranen uitgebarsten. Van alle mogelijke kaarten in die stapel koos ik juist die kaart! Dit was mijn eerste echte teken van de engelen. Vanaf toen sliep ik elke nacht met een zelfgemaakt kaartje van Pater Pio in mijn handen!

    De vrijdag daarna stond ons volgende onderzoek gepland in het ziekenhuis. Daar werd het eerdere vermoeden alleen maar bevestigd: ons dochtertje had een zeer ernstige aandoening namelijk een hernia diafragmatica. Kort uitgelegd is dit een gat in het middenrif waardoor de buikorganen in de borstholte terecht komen. Bij onze meid was haar lever voor het grootste gedeelte naar boven geschoven en verdrukte de longen waardoor deze niet goed konden groeien. We werden doorverwezen naar Leuven aangezien ze in Genk niets meer voor ons konden doen. Amper 4 dagen later konden we al naar Leuven gaan bij een professor gespecialiseerd in deze aandoening. Een klein detail dat me altijd is bijgebleven: elke verdieping in de parkeergarage van het UZ heeft zijn eigen symbool. Per toeval parkeerde mijn man pal onder het bord met een grote vlinder op. Dat gaf mij een geruststellend gevoel. Een maand ervoor was mijn grootvader overleden en voor mij was dit een teken dat hij er toch bij was op één of andere manier. Het symbool van de vlinder zouden we later nog vaker tegenkomen.

    In het ziekenhuis zelf viel toen het harde verdict: ons kindje had ernstige onderontwikkelde longen. Ze had maar een overlevingskans van 20%. Indien we haar kansen wilden verhogen moest ik een operatie ondergaan waarbij ze ons kindje zouden opereren terwijl ze nog in mijn buik zat. Uiteraard namen we deze kans met beide handen aan. Maar daar moesten we eerst nog enkele testen voor doorstaan en de ingreep zelf kon pas plaatsvinden rond 28 weken zwangerschap. Weer bang afwachten dus.

    De volgende les van de engelencursus stond in het teken van onze overleden dierbaren. We mochten een foto uitkiezen van een andere cursist en kijken of we boodschappen doorkregen. Nadien zou Han dan zelf contact leggen met deze personen. Hoe ik ook probeerde, het lukte mij maar niet om me te concentreren. Ik was teveel met mijn eigen problemen bezig om me te kunnen focussen op onze taak. Ik heb dit toen ook gemeld aan Han en zei vroeg of ze na de les mijn toekomstkaarten eens mocht leggen over de hele situatie. Met een bang hartje stemde ik toe. Het werd een leuke en interessante les waarbij ik even contact mocht hebben met mijn overleden grootouders. Maar toen was het tijd om mijn kaarten te leggen. Ik mocht de kaarten schudden en Han spreidde ze uit op tafel en begon te vertellen wat ze allemaal kon zien in mijn kaarten. Het was een heftig verhaal. Ze kon zien dat er ons geen gemakkelijk parcours te wachten stond. Een parcours met hele grote obstakels die we moesten overwinnen. De medische ingrepen waren ook duidelijk aanwezig in de kaarten. Maar ook de steun van mijn man en van familie en vrienden kwam heel duidelijk naar voren. Maar de belangrijkste kaart kwam op het allerlaatste: de zon. Het symbool dat het uiteindelijk allemaal goed zou aflopen.

    De vierde les was het leren zien en lezen van aura’s. Ook deze les was enorm boeiend en leerrijk. We kregen de opdracht om de aura’s van de andere cursisten te “lezen”. En wonder boven wonder lukte dat ook heel goed. Een witte waas rond de hoofden van de anderen was duidelijk zichtbaar. Ook mijn aura werd “gelezen”. En gek genoeg was mijn aura groen. De kleur van de genezing. Alweer een teken van de engelen dat me hoop gaf.

    De laatste les mochten we het engelenspel spelen.  Een soort van bordspel waarbij we allerlei vragen mochten stellen in verschillende categorieën. Aan de hand van een dobbelsteen en pionnen kregen we dan een antwoord op onze vragen.  Helemaal op het einde van het spel kregen we de kans om een vrije vraag te stellen. Het bord zou ons dan één van de volgende antwoorden geven: ja – nee – misschien – zeker en vast. Er was maar 1 vraag die ik graag zou willen stellen, maar ik durfde gewoonweg niet. Ik had teveel schrik voor het antwoord. Toen zei Han dat zij de vraag in mijn plaats zou stellen. Ik moest heel duidelijk mijn naam zeggen en terwijl Han de dobbelstenen in haar handen schudde stelde zij aan de engelen de vraag waar ik zo’n schrik voor had: zal het uiteindelijk goed komen met ons dochtertje? Ze gooide het cijfer 9 en met een bang hart verplaatste ik het pionnetje op het bord. Ik durfde bijna niet te kijken. Toen zag ik dat mijn pionnetje terecht gekomen was op het woord “definitely” wat “zeker en vast” betekent. Opnieuw sprongen de tranen in mijn ogen. Ik had de voorbije lessen zoveel mooie tekens mogen ontvangen dat ik enorm veel hoop had op een goeie afloop. De engelencursus was nu afgelopen (wat ik heel erg jammer vond) maar toch bleef ik contact houden met Han. Iedere keer als er weer iets belangrijks te gebeuren stond ging ik even langs bij Han. Zij legde dan haar handen op mijn buik en zei een gebedje. Op die momenten voelde ik altijd de tintelingen doorheen mijn hele lichaam. Het gaf me kracht, hoop en goede moed. De eindejaarsfeesten hebben we toch gevierd, vooral voor mijn oudste dochtertje. Maar de sfeer was ver te zoeken. 

    Januari diende zich aan en de dag van de ingreep brak aan. Jammer genoeg mislukte de eerste poging. Iets wat zelden gebeurt. Ook de tweede poging enkele dagen daarna mislukte. De moed zonk ons echt in de schoenen. Maar de woorden van Han bleven steeds door mijn hoofd malen. Alles zou goed komen, dus het moest lukken! De derde keer werd uiteindelijk de goede keer. Een week na de eerste poging was de operatie eindelijk geslaagd! Een ballonnetje werd in haar luchtpijp geplaatst om haar longen te stimuleren om te groeien.
    Helaas bleef ik daarna niet van tegenslag gespaard. Enkele weken na de ingreep scheurden mijn vliezen en werd ik met spoed opgenomen in het UZ Leuven. Vanaf toen moest ik verplicht platte rust nemen om de zwangerschap nog zo lang mogelijk te kunnen uitdragen. Het ballonnetje moest immers zo lang mogelijk blijven zitten om optimaal zijn werk te kunnen doen.
    Tijdens mijn verblijf in Leuven hield ik regelmatig contact met Han. Ze vroeg regelmatig hoe het met me ging en was er altijd voor me om me op te peppen en goede moed in te spreken. Zo heeft ze zelfs eens mijn kaarten gelegd via de telefoon!

    Uiteindelijke is Sofia op 24 februari met een keizersnede geboren. (Op Han haar verjaardag! Toeval?? Ik dacht het niet!) Ze heeft een heel moeilijke start gehad in haar leven. Toen ze 4 dagen oud was moest ze al onder het mes om het gat in haar middenrif te dichten. Ze heeft 26 dagen aan de beademing gelegen. Onze kleine meid heeft echt moeten vechten voor haar leven! Mijn man en ik hebben heel wat bange momenten beleefd. Maar wat was ze dapper en sterk! Langzaam maar zeker en met hele kleine stapjes werd ze beetje bij beetje beter. En na 2 maanden op de Intensive Care Unit gelegen te hebben, mocht ze op 21 april eindelijk mee naar huis! Ondertussen is ze een flinke meid van 10 maanden oud die het super goed doet. We zijn enorm trots op haar!

    Ik ben er zeker van dat Han (en de engelencursus) mij doorheen deze hele periode gesleept hebben. Ik weet niet of ik er zo goed mee had kunnen omgaan als onze wegen toen niet gekruist hadden. Ik ben toen echt het spirituele pad opgegaan en heel veel contact gezocht met de engelen.
    Vorig jaar hebben we de kerstperiode nog heel anders beleefd. Kerst en Nieuwjaar hebben we toen echt in mineur gevierd. Angst en onzekerheid namen de bovenhand. Ik kon maar aan 1 ding denken: mogen we in 2018 een tweede kindje verwelkomen of zouden we ons kindje verliezen?
    Wat zijn mijn man en ik dolgelukkig dat er dit jaar 2 dochters op onze kerstkaartjes pronken!

    Tot op de dag van vandaag ben ik er heilig van overtuigd dat het geen toeval was dat ik net in deze moeilijke periode Han heb ontmoet en de engelencursus mocht volgen. De vele tekens van de engelen en de geruststellende woorden van Han hebben mij hier doorheen geholpen! Han, je bent echt een engel op aarde! Jij zal voor altijd een plaats hebben in ons hart!
    En zelfs nu nog, zoveel maanden later en nu onze meid het zo wonderbaarlijk goed doet, denk ik nog elke avond aan de engelen. En de laatste gedachte die door mijn hoofd gaat net voor ik in slaap val is nog altijd: Bedankt lieve engeltjes! Bedankt dat ze er nog is!  

    Geschreven door Lindsay Miatton fiere mama van Sofia en Kyana.















    26-12-2017 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (11 Stemmen)
    » Reageer (0)
    03-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Opbrengst engelenweekend 2016 voor Vzw Wiebe.


    Beste Engelenvrienden , 

    Afgelopen vrijdag 3 maart was het dan zover. 

    Het hele engelenteam dat zich geheel spontaan en vol enthousiasme had ingezet voor de vorige editie van het engelenweekend kwam bij elkaar. 

    In eerste instantie is dat een heel gezellige boel en altijd leuk om iedereen die avond terug te zien. 

    Bij deze wil ik dan ook het hele team bedanken vanuit de grond van mijn hart. 

    Want elk jaar een heel weekend opofferen om de kinderen van Wiebe een leuke vakantie te bezorgen is jullie goed engelenhart laten spreken. 

    Op zo’n bijeenkomst bespreken we wie wat kan betekenen in welke workshop voor onze volgende editie. 

    Ook dit jaar mochten we weer nieuwe teamgenoten verwelkomen, zodat we voor het engelenweekend van 2017 weer nieuwe workshops kunnen aanbieden. 

    Dat team staat daar dus een heel weekend zijn/haar spiritueel kunnen aan te bieden en dat bracht een mooi bedrag op. 


    Maar daar houdt het niet bij op want:


    Er kwam een extra centje in het laatje door Julen. Zijn mama ging wafels bakken die hij verkocht op school. Dat bracht 50€ op en de papa van Julen verdubbelde dat bedrag. 100€ extra erbij!


    Er kwamen mensen in “The Angel Store” langs die even zo maar 20 of 50€ in mijn handen duwde, hier dat is voor Wiebe, geef dat maar aan de kinderen. 70€ erbij!


    En er was een mama van een van de kindjes van Wiebe die anoniem een brief schreef, dat we haar zo geholpen hadden het afgelopen jaar en dat we geen idee hadden wat dat voor een gezin betekende om even hun kinderen te laten genieten van een vakantie want ondanks dat ze het zelf al niet breed had spaarde ze toch 20€ voor Wiebe ! 20€ erbij!


    Ik wordt daar zo blij van, te zien dat er nog mensen zijn met een “warm, goed engelen hart” 


    Maar de moment supreme is toch als de dames van Wiebe arriveren.

    Deze dames gaan elk jaar met kansarme kinderen van gezinnen uit de regio van groot Bree onder het Allerheiligen verlof met hun op vakantie.


    Gerda de voorzitster van Wiebe was er samen met Karen, Karo-Lien Rozette Anneleen en Kelly.

    Ik vroeg hun of ze een idee hadden wat we konden schenken. 

    De afgelopen jaren ging ons bedrag van 3065€ tot 8000€.


    Gerda zei tegen me dat ze blij zijn met alles en dat ze hoopte dat we in de buurt kwamen van het bedrag van vorig jaar. nl 8000€

    Meer zou te gek zijn maar daar geloofde ze niet echt in. 

    Met een big smile tot achter mijn oren keek ik haar aan en zei. 

    We zullen zien!!!


    Carol nam de cheque in handen en langzaam werd het bedrag onthult. 

    Lieve engelenvrienden allemaal. 

    Door jullie aanwezigheid op het Engelen-weekend mag ik jullie dan ook laten weten dat we in totaal 9000 € hebben kunnen schenken. 

    Bedankt allemaal om jullie aanwezigheid. 

    Het volgende engelenweekend zal plaats hebben op 23-24 september 2017.


    We gaan er weer een mooi spiritueel engelen en magisch weekend van maken. 

    Allemaal samen voor onze kansarme kinderen, zodat zij een heerlijke onbezorgde week kunnen tegemoetgaan. Waar ze even de zorgen van thuis kunnen vergeten en geheel zorgeloos kunnen spelen en ravotten. 


    Hopelijk mogen we jullie weer verwelkomen in 2017.


    Tot dan. 

    Han, Carol Lize en héél het volledige engelenteam kijken uit naar jullie komst.


    Bedankt !!!





       Julen geeft 100€ aan de dames van Wiebe zijn persoonlijke opbrengst voor de kinderen!


       Brief van een van de mama's van een Wiebe kindje zij schonk 20€ aan Wiebe.


        Gerda geeft me een knuffel.


         Een gedeelte van de Wiebe dames kwamen hun cheque in ontvangst nemen. 

            
    Het engelenteam 2016 dat er weer mee voorzorgde dat we een geweldig mooi bedrag konden schenken. 
    Bedankt aan jullie allemaal!!!

    03-03-2017 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (18 Stemmen)
    » Reageer (0)
    19-12-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. Roland geeft zijn Monique een heel speciaal kerstgeschenk!

    Lieve engelenvrienden, 


    Nu met de feestdagen in het verschiet heb ik wel een héél mooi verhaal voor jullie. 

    Een tijdje terug kwam er een mevrouw Monique genaamd bij mij in de winkel “The Angel Store” binnen samen met haar mama. 

    Ze keek rustig naar onze engelenbeelden en ik bood haar een tasje koffie aan. 

    Toen ze ging zitten liet ze me een foto zien van haar overleden echtgenoot Roland. 

    Hij was nog maar een 8-tal weken overleden. 

    En ze had een brief van hem ontvangen waarin stond geschreven dat als ze er behoefte aanhad dat ze van hem contact mocht zoeken met mij, Han Beeren. 

    Ook schreef hij dat hij niet wist wat Monique mocht verwachten maar dat ze zeker niet alleen naar me toe moest komen, ze moest iemand meenemen.


    Toen ik de brief las die Monique mij overhandigde werd ik even stil. 

    Was iemand daar werkelijk mee bezig vroeg ik me af, wetende dat je gaat sterven en dan toch nog verwijzen naar iemand die contact kon maken?

    Wou Roland dit echt voor zijn vrouw waarmaken?


    Helaas moest ik deze dame op het moment in de winkel teleurstellen,

    daar beste lezer voor mij iemand toch wel 6 maanden moet gestorven zijn om er goed contact mee te maken. Het was nog zo vers 2 maanden pas dat Roland was gestorven.

    En ik stelde haar voor om dan best toch maar een afspraak te boeken. 

    Toen ik haar vertelde dat er in de agenda pas plaats was in 2019, zonk de moed haar in de schoenen. 


    Het toeval (ook al bestaat dat voor mij niet) was dat er die dag iemand had afgemeld om de komende engelencursus te komen volgen. 

    Ook in deze lessen maken we tijd om een hele avond met onze overleden dierbaren te communiceren. 

    Monique haar mama spoorde haar aan om haar kans te grijpen en zich dan maar in te schrijven voor de engelencursus die enkele weken later van start zou gaan.Dan hoefde ze misschien toch niet zolang te wachten. 


    Zo gezegd zo gedaan, we zouden ons binnenkort weer zien weliswaar in een groep maar ik zou haar de engelenwereld leren kennen en liet haar weten dat ik hoopte dat dan haar man voldoende kracht had om zich dan toch bij mij een beetje bekend te maken en eventueel dan al wat boodschappen door te geven via mij. 


    Dinsdag 13 december 2016 was het dan zover, het avondje praten met overledenen zou aanbod komen. 

    Toen alle cursisten hun foto op tafel hadden gelegd met of zonder persoonlijk voorwerp gelinkt aan die persoon kon de avond van start gaan. 

    Ik vroeg aan iedere deelnemer om een foto te kiezen die op de tafel lag en waar ze totaal geen achtergrond informatie van hadden. 


    Want op zo’n avond leer ik de mensen hoe ik in reading ga en mogen ze zelf eerst eens voelen en ondergaan of ze iets zouden doorkrijgen van de persoon op de foto. 

    Sommige slagen daar wonderwel zéér goed in, andere vinden het dan weer wat moeilijker maar daarom niet minder spannend. 


    Zo gebeurde het in de loop van de avond dus dat de foto van Roland de man van Monique uiteindelijk dan toch in mijn handen terecht kwam. 

    En daar gebeurde het, hij ging pal achter zijn vrouw staan en nam haar schouders vast. 

    Toen ik aan Monique vroeg of ze merkte dat haar schouders anders aanvoelde moest ze beamen dat die wel héél erg warm voelde een aangenaam gevoel zelfs. 

    Maar haar man Roland gaf niet op, want hij liet me weten dat hij op het moment dat hij stierf een raam had laten stuk springen bij zijn broer aan de terraskant. 

    Monique stond perplex en zij dat dat inderdaad op het tijdstip van overlijden gebeurd was. 

    Ik melde haar dat dat het teken van haar overleden echtgenoot was geweest om aan zijn familie te laten weten dat het lijden nu voor hem voorbij was. 


    En toen zag ik zwarte schoenen, in stilte vroeg ik aan haar man waarom hij me deze zwarte exemplaren liet zien. 

    Han sprak hij, dat zijn mijn makkelijke schoenen, ze staan nog thuis in de kast. 

    Monique mag deze niet wegdoen, ze moet ze eens uit de kast halen want aan de voorzijde zijn ze wat beschadigd en bekrast maar ze zal als ze ze vastneemt wel weten waarom ik haar deze schoenen wil laten zien. 


    Ook liet hij me weten dat het hem ontzettend veel energie koste om al zo kort na zijn overlijden boodschappen te geven. 

    Maar hij wilde zijn uiterste best doen om zijn vrouw die het zo moeilijk had toch een boodschap mee te geven. 

    En zo verliep de avond voor al de cursisten op zijn einde en had iedereen enkele korte boodschappen gekregen. 


    Maar wat was ik verbaasd toen ik de dag nadien een berichtje kreeg van Monique. 

    Want wat bleek?  

    Ze was toch even de schoenkast van Roland ingedoken om op zoek te gaan naar de schoenen die hij had beschreven. 

    Ze schreef het volgende:


    Hallo Han, je had het gisteren over een paar zwarte schoenen van roland , die ik niet weg mocht doen want die liepen zo goed. Ik heb ze in zijn schoenen kast gevonden en er lag een wit veertje op.  


    Onderaan het berichtje plakte een foto van een zwarte veterschoen deze was aan de voorzijde wat bekrast maar aan de zijkant ervan plakte een piepklein wit veertje!!! 

    Ik denk en hoop dat ik Monique toch nog een mooi cadeau heb mogen geven voor de komende feestdagen. 

    Ook al zal het gemis groot zijn, Roland heeft zijn Monique, via mij duidelijk laten weten door zijn zwarte schoenen dat hij nooit veraf zal zijn. 


    En u overleden dierbaren, beste lezer zullen ook u niet in de steek laten. 

    Ze zijn er nog zo dikwijls weliswaar niet zichtbaar voor de meeste mensen onder ons, maar ze zijn er wel. 

    En ze willen niets liever dat dat u allemaal toch mooie warme dagen tegemoetgaat. 

    Ook al lijkt dat zo immens zwaar. 

    Als jullie een beetje kunnen genieten, genieten zij met uw mee!


    Ik hoop oprecht dat uw met dit verhaal toch een beetje mag ervaren dat ze er ook voor jullie zijn. 

    Ik wens jullie dan ook allemaal hele warme, liefdevolle dagen met de kerst en een heel gelukkig nieuwjaar. 

    Met de beste wensen voor 2017. 


    Warme engelenknuffel van mij, 

    Han.



    Mail die ik kreeg van Monique na goedkeuring van het verhaal:

    Lieve Han 


    De laatste brief van Roland mocht ik pas na de uitvaart open doen. Na het lezen was ik een beetje teleurgesteld. Ik had een hele lange brief verwacht met allemaal tips om de moeilijke tijd door te komen , of een ellenlange liefdes brief. Maar nee, het was een verwijzing naar jouw. 

    Ongeveer twee maanden na zijn overlijden ben ik naar je toe gekomen , niet weten waaraan ik me moest verwachten, maar iets in mij dreef me naar Bree. Ik werd er heel warm ontvangen , mocht mijn tranen laten gaan en direct kreeg jij al signalen door van Roland. 

    Vol moed schreef ik me in voor je engelen cursus. Misschien zou ik daar wat troost en rust vinden voor dit immense verdriet.

    De dinsdag avonden werden voor mij een licht punt, een verlangen om weer samen te zijn met deze prachtige groep vrouwen waar ik zoveel warmte en liefde van voelde. Ik ben begonnen met het vragen van tekens en omdat deze al heel snel volgde kreeg ik terug hoop en vertrouwen in de toekomst. 

    De groepsreading was prachtig. Jij heb me zoveel gegeven door het contact dat je kreeg met Roland, ook al was hij nog maar 4 maanden overleden. hij doet zoveel moeite om met jouw te praten. Hij had het onder andere over een paar zwarte schoenen, waarvan de punten wat afgesleten waren en die ik zeker niet weg mag doen, omdat ze zo lekker zaten.

    Bij thuis komst ben ik de schoenen uit zijn kast gaan halen , en wat denk je er lag een wit veertje op....

    Nu weet ik dat zijn laatste brief nooit zijn laatste woord zal zijn voor mij. Hij heeft me naar jouw geleid om zo met mij contact te blijven over deze grenzen van het leven heen. Onze liefde is oneindig, zo heeft hij het mij belooft en zo zal het ook zijn. Iedere dag hou ik nog meer van deze prachtige man, mijn engel 

    Zo noemde ik hem 10 jaar lang en zo zal hij ook bij me blijven.


    dank je wel lieve Han voor al jouw gave om ons gelukkig te maken .




    De envelop die Monique na de uitvaart pas mocht openen.


    De brief die Roland aan Monique schreef en waarin hij verwees om contact met me op te nemen.


    Roland en Monique.


    Roland zijn lievelingsschoenen waar hij naar verwees en die Monique uit de kast moest halen. 
    Daar zat het piepkleine witte veertje op!

    19-12-2016 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (41 Stemmen)
    » Reageer (1)
    08-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Brief aan jou !

    Beste meneer of mevrouw,


    Ik ken uw niet en u kent mij waarschijnlijk ook niet meer. 

    Het enige wat ik mij van jullie kan herinneren is dat jullie altijd zo verliefd hand in hand in onze café over van alles en nog wat zaten te praten. 

    Uw zal zich wel afvragen waarom ik deze brief aan jullie schrijf, maar daar is een hele goede reden voor. 

    Want zeker vanaf 2004 en misschien wel nog enkele jaren daarvoor bent uw iets kwijt gespeeld bij mijn ouders in het café. 

    Toen mijn ouders in mei 2004 het café verkochten wat ze meer dan 40 jaar hebben uitgebaat hadden ze uw iets beloofd.

    En belofte maakt schuld ook al is dat véél later dan verwacht. 

    Wegens verhuis omstandigheden van mijn ouders en waarschijnlijk het te goed opbergen (wat typisch iets voor mijn mama is) is iets van jullie jaren in een schuif bij hun thuis blijven liggen. 

    Daar we de afgelopen maanden eens grote poets hebben gehouden bij hun op het appartement,is er iets wat jullie al jaren kwijt zijn naar boven gekomen. 

    Daar lag het onder in een schuif met allerlei spulletjes die niet veel gebruikt worden!


    Ook mijn mama weet niet meer precies jullie namen anders hadden we al contact opgenomen. 

    Het is een feit dat als de Beeren familie gezellig aan de tafel zit en de verhalen over ons café zo nu en dan eens de revue passeren dat wij als kinderen bijvoorbeeld regelmatig vragen aan onze ouders: 

    Wat dronk die dan, die Felix? 

    En papa of mama dan precies nog weten wat zijn of haar favorieten drankje was. 

    Felix die dronk altijd ijskoude Hoegaarden met een glaasje jenever erin. 

    Oooh “DIE FELIX” antwoorden mijn broer of ik dan. 

    En zo kunnen wij een gezicht plakken op oude klanten.

     

    Ook jullie waren vaste klanten voor een tijdje en mijn mama kan zich nog herinneren dat er steevast een koffietje en wat frisdrank werd genuttigd. 

    Maar that’s it, geen namen, geen gezichten, alleen een super verliefd koppel dat alleen maar oog had voor elkaar. 


    Tot die bewuste dag bij ons in het cafe. 

    Jullie droegen allebei een ring van elkaar. En op een of andere manier is deze ring bij ons in het cafe achter gebleven. 

    Mama weet nog dat er iemand van jullie redelijk in paniek was en ze heeft jullie toen beloofd als hij ooit tevoorschijn komt ze ervoor zou zorgen dat jullie hem terugkregen. 


    En nu is het dus zover door een grote opkuis in hun appartement is er vanonder in een lade een ring gevonden. Jullie ring!!! 

    En ze wil hem zo graag aan jullie terug schenken. Geen idee of jullie nog steeds dat verliefde koppel zijn van zoveel jaren geleden, geen idee of jullie überhaupt nog een koppel vormen? 


    Maar we hopen het zo dat als dit nog steeds het geval is dat jullie na al die jaren jullie ring terug mogen dragen. Wie weet wat voor mooie herinneringen het terug naar boven brengt bij jullie. 


    Er is natuurlijk wel een voorwaarde verbonden aan het zoeken van de rechtmatige eigenaar. 

    Want wat mijn mama wel nog weet is HOE dat jullie ring verloren is gegaan!!! 

    En op welke plaats in ons cafe dat gebeurde. 

    Dus ben jij diegene die zijn of haar ring bij “Café Taxi Beeren” in Bree verloor destijds? 

    Laat mij dan via mail@hanbeeren.be weten “HOE” dat is gebeurd en “WAAR” op “WELKE” plaats dat hij volgens jullie is kwijtgespeeld. 

    Kom jij met het juiste verhaal op de proppen dan zorg ik ervoor dat jou ring terug bij jullie terecht komt. 


    Ik hoop het zo dat de engelen ervoor mogen zorgen dat na al die jaren hij eindelijk terug thuis mag komen, daar waar de ring hoort. 


    Lieve engelenvrienden 

    tot binnenkort

    Warme groet, 

    Han Beeren. 








    08-09-2016 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (22 Stemmen)
    » Reageer (0)
    15-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geschenkjes komen zomaar uit de lucht gevallen, maar wel op zijn tijd!

    Ik leerde Iris de Winter een hele tijd geleden kennen. 

    Ze kwam met 4 andere dames gezellig samen carpoolend richting Bree afgezakt om bij mij de engelencursus te komen volgen. 

    Ik vond haar meteen sympathiek maar vooral iemand met een gouden hart voor andere. 

    Dat straalde gewoon van haar af. 

    Haar dochter was ook uit het juiste hout gesneden en was net zo lief en zacht van karakter als Iris. 


    De vele weken dat ze op cursus kwam leerde ik haar beetje bij beetje iets beter kennen. 

    Tot dat de cursus na 5 weken afgelopen was en ik een heel tijd niets meer van haar hoorde, dan enkel zo nu en dan een kort mailtje over en weer. 


    Tot dat ze me vroeg of ik het zag zitten om naar het verre Lebbeke af te komen om bij haar thuis een reading te komen geven. 

    Er werd een datum geprikt en op een goede zondag was het dan zover. 

    Goed op tijd,  vertrok ik voor een goede 2 uur rijden richting haar huis. 


    Eens daar stond ze al stralend aan de deur toen ze mijn auto de oprit zag oprijden. 

    De smile was er nog steeds recht vanuit het hart, blij dat ik goed was aangekomen. 

    De gasten die ze had uitgenodigd zaten al allemaal in een kring in haar huiskamer te wachten. 


    Er waren ook  enkele bekende gezichten, namelijk de dames die met haar samen hadden gereden tijdens de engelencursus. Het was een warm weerzien.


    Toen even daarna de reading begon en ik contact maakte met de overleden dierbaren van al haar gasten was er op het einde een boodschap voor Iris zelf. 


    Eerlijk gezegd was me de reading na al die lange tijd al volledig ontgaan tot dat ik die week een mail van Iris zelf kreeg.


    Lees maar even mee!


    De mail van Iris die toekwam op 31 Mei 2016




    Lieve Han, wou je dit even laten weten.

     .... op 12 oktober 2014 kwam je bij ons thuis  een reading houden. Ik had enkele maanden voorheen een zwaar ongeval gehad en was nog herstellende dus kon ook nog niet goed "uit de voeten" , om het maar zo te stellen. Iedereen die hier aanwezig was is tevreden naar huis gegaan, deels in volle verwondering, deels in een gelukzalige roes. Antwoorden werden verkregen, boodschappen werden overgebracht , prachtig mooi! Ik had naar het einde toe nog een boodschap gekregen van mijn bompa, dat er een gebrek was aan het huis, meer bepaald buiten. Jij ging onmiddellijk richting terras. En idd, om onverklaarbare reden was ons terras op een bepaalde plaats volledig gebarsten, wat het zicht niet ten goede kwam.


    Gezien het een huurwoning betrof doe je niet zo maar één twee drie dure kosten , dus grote stukken werden ingegoten met cement en klaar..... dachten wij ! Jij zei dat mijn bompa wou laten weten dat er in het voorjaar spontaan hulp ging komen om dit te verhelpen..... met alle respect..... ik had hier serieus mijn bedenkingen bij, want heden ten dagen mensen spontaan komen aankloppen om jouw probleem op te lossen ?? Neen, zag ik niet direct gebeuren. Het bleef echter in mijn hoofd spoken en in het voorjaar keek ik hunkerend uit naar die goeie ziel......helaas , de zomer kwam en ging, de winter eveneens en lap......geen goeie ziel , geen verandering ....... ik liet het dan ook los en dacht nog , nou bompa, daar heb je de bal even mis geslagen.


    Tot april 2016, dit voorjaar dus !! De toekomstige schoonpapa van onze zoon komt hier langs en ziet het terras , heel spontaan zegt hij, ik kom dit voor jullie oplossen . Ik sloeg totaal geen acht meer op wat jij me in oktober gezegd had , tot 's nachts! Ik werd wakker en toen viel het me te binnen wat je juist gezegd had, je had immers gezegd voorjaar , maar niet het jaar .

    En gezien onze gevleugelde vrienden geen besef hebben van tijd hadden ze ook geen vermoeden dat ik in het verkeerde voorjaar aan het wachten was geweest.

    Voorbije zaterdag is dan het terras aangelegd, we hebben stenen kunnen recupereren daar waar er geen meer voorradig waren in de winkel ( logisch na bijna 30 jaar ! ), we moesten geen cement voorzien, bracht schoonpapa mee, materialen eveneens en welnu...... sinds zaterdagavond hebben wij een prachtig mooi egaal terras terug , een dikke knuffel en welgemeende dank-je-wel naar papa Paul en een liefdevolle handkus naar mijn lieve Engelen, heb geleerd om nooit op te geven , wat ze zeggen zal ook daadwerkelijk gebeuren , alleen niet altijd op de manier die wij verwachten en moeilijk als er geen tijdspanne vermeld werd, maar komen en helpen doen ze , op hun eigenste manier.


    Ik vond het wel fijn dat ze een jaartje gewacht hebben, zodoende had ik de mogelijkheid om te herstellen en nu actief mee te helpen.

    Ik wou je deze bevestiging toch even laten weten lieve Han. Heel veel groetjes vanwege ons allemaal hier , dikke knuffel ! xxx


    Ik stuurde haar deze mail terug:


    Lieve Iris, wat leuk om dit te lezen en inderdaad ze laten jou niet in de steek. 

    Mag ik jou verhaal gebruiken voor het blogverhaal?

    Uiteraard als je wil dat de namen veranderd worden dan hou ik daar rekening mee. (Niet iedereen wil er met zijn echte naam in)

    Ik ben blij dat het nu goed gaat met je. Dikke x van mij Han. 


    Deze mail kreeg ik terug:


    Lieve Han, tuurlijk mag je dat gebruiken, is ook een beetje jouw verhaal he want zonder jou als boodschapper had ik het nooit geweten.

    Ben nog zo dankbaar dat de Engelen het zo mooi gebracht hebben.

    En ze laten de laatste tijd hun aanwezigheid goed merken. 

    Ik schaam me niet dat ik in Engelen geloof dus hoef ook geen andere namen.


    k hoop dat mijn ervaring andere mensen hoop en moed mag geven om te blijven vertrouwen en niet op te geven als jouw boodschappen niet onmiddellijk realiteit worden, het gebeurt immers op het juiste ogenblik met de juiste mensen op je pad gebracht.


    Ook heb ik het de toekomstige schoonpapa van onze zoon verteld en diene mens is ook danig onder de indruk dat hij zo plots in een blog verhaal komt, maar hij is overtuigd dat Engelen wel degelijk bestaan, want toeval bestaat nu eenmaal niet he Han.

     

    Ik kan je nooit genoeg bedanken om ons geleerd te hebben om deze prachtige wezens in ons leven toe te laten. Ps verwacht je aan nog veel extra zieltjes want ik kan mijn enthousiasme voor jou niet onder stoelen of banken steken en dat werkt blijkbaar aanstekelijk.

    Dikke zonneknuffel xxx

    Iris.



    Zo zie je maar, lieve engelenvrienden onze engelen zijn er elke dag, spontaan om ons te helpen. 

    Al moet je soms wel wat geduld oefenen zoals in het geval van Iris de Winter. 


    Tot binnenkort voor weer een nieuw engelenverhaal. 

    Warme groet, 

    Han Beeren. 





    Iris De Winter



    De breuk die ik tijdens de reading zag verschijnen.



    Cement werd als tijdelijke oplossing gegoten.



    Spontane hulp werd aangeboden en tegels gerecupereerd, door een aardse engel Paul genaamd.



    Het nieuwe terras van Iris en haar gezin. 

    15-06-2016 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (39 Stemmen)
    » Reageer (1)
    17-03-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Papa Umans geeft duidelijke antwoorden aan zijn dochter Veronique !

    Lieve engelenvrienden allemaal, 


    Graag wil ik met jullie wel een heel leuk verhaal delen. 

    Ik leerde Veronique kennen doordat ze de engelencursus bij mij kwam volgen. 

    Met sommige mensen heb je direct een klik en met Vero was dit voor mij zeker het geval. 

    Het hart op de juiste plaats maar met zo een heerlijke humor die ik absoluut wel kon smaken. 

    Elke les die ze kwam volgen nam ze serieus, maar wat ik zo leuk aan haar vond was dat ze dat relativeerde met de humor die haar zo eigen was. 

    Dikwijls lag ik dan ook krom na de les als ze weer eens gevat met humor antwoordde op een van mijn vragen.


    Iedereen mocht haar graag de lessen liepen op zijn einde en ook Vero was een korte tijd uit mijn gezichtsveld verdwenen. 


    Totdat ik haar weer tegenkwam op een groepsreading bij Olga thuis. 

    Ik had geen idee dat ze die avond aanwezig zou zijn en was dan ook verbaasd toen ze haar leuke kop door de deur naar binnen stak. 


    Spontaan gaven we elkaar een dikke knuffel en ik vroeg haar hoe ze in hemelsnaam die avond bij Olga terecht was gekomen. 


    Blijkbaar had de gastvrouw enkele afzeggingen gehad en waren er twee plaatsen vrijgekomen op de groepsreading. 

    Daar ze dit op Facebook had gepost had Vero daar onmiddellijk op gereageerd en besloten om er die avond bij te zijn. 


    Ik vond het leuk dat ze er was en ging die avond aan de slag met ongeveer een tiental foto’s van overleden dierbaren die bij Olga op de tafel waren gelegd. 


    Ook Vero had een foto meegenomen van haar overleden vader en terwijl de avond vorderde en ik na een tijdje de foto van haar vader vastnam gaf de man mij wel een heel bijzondere boodschap. 


    Veronique heeft al jaren een krantenwinkel en nu had ze besloten om deze van de hand te doen. 


    Ik vroeg haar of het klopte dat ze wou stoppen met haar kranten & lotto winkel? 

    En Veronique gaf aan dat ze daar inderdaad serieus over aan het denken was. 


    “Awel” gaf ik haar door je papa zegt dat hij je zal helpen met het van de hand te doen. 

    Het zou niet meer voor 2015 zijn maar voor 2016 mocht ze wel een koper verwachten die haar zaak zou overnemen. 


    Han zei ze ik laat het je weten en als het klopt wat jij me nu doorgeeft trakteer ik jou op een etentje. 

    Daar hou ik je aan liet ik haar weten en vroeg haar om me op de hoogte te houden als ze meer inzicht had over de verkoop van haar winkel. 


    Zo gezegd, zo gedaan, enkele weken gingen weer voorbij en het jaar 2015 liep zo stilletjes op zijn einde. 


    Veronique deed haar verhaal aan een goede kennis en heel goede vriend van haar (de Schuur genaamd ) 

    Ze vertelde hun wat ik had doorgekregen van haar vader en ook zij waren geïnteresseerd om de engelencursus bij mij te komen volgen.

    Veronique sleepte hun tweetjes dan maar mee naar mijn engelenlessen en kwam zelf met hun deel 1 van de cursus opnieuw meedoen.

    Tijdens deze lessen zou haar vader opnieuw van zich laten horen. 

    Want plots was daar opnieuw informatie over de verkoop van haar winkel. 


    Haar vader kwam toch wel héél straf uit de hoek,sterker nog hij liet me zelfs de persoon zien wie haar zaak zou gaan kopen.En gaf me duidelijk de volgende boodschap door die ik aan zijn dochter mocht geven. 


    Hij sprak de volgende woorden naar mij toe:

    Er zal een koppel komen en een bod doen maar deze mensen gaan uiteindelijk afhaken. 

    Iedereen die over de vloer gaat komen mag ze links laten liggen behalve als er een dame komt aankloppen die laten we zeggen nogal een stoerder uiterlijk heeft.

    Het is een vrouw met opgeschoren haren en als je haar ziet zal je het doorhebben. Zij zal diegene zijn die de zaak van mijn dochter uiteindelijk zal overnemen. 

    Ze is laten we zeggen zei haar vader toch wel wat van het mannelijke type. 

    Een iets ruigere dame, dat wordt ze.

    Ook heeft ze een relatie en 3 kinderen en als ze plots over de vloer komt met de vraag om de zaak te  kopen zal mijn dochter Veronique wel weten en wel merken wat ik ermee bedoel. 

    Begin 2016 gaat zich zo iemand bij mijn dochter aanbieden en dit wordt de nieuwe uitbater van de krantenwinkel. 


    Veronique luisterde aandachtig en sloeg al deze informatie zorgvuldig op. 


    Haar gevatte antwoord was: Han; als dat klopt, menneke dan zijde wel héél straf bezig. 


    Ik niet uw vader liet ik haar al lachend weten.


    Zo gezegd zo gedaan, weer enkele weken gingen voorbij en toen Veronique samen met de goede kennis en vriend (de Schuur) de voorlaatste les kwamen volgen kwam ze met een smile “The Angel Academy” binnen. 


    Hanneke ga nu maar eens even zitten zei ze heel serieus totaal niet wat ik van haar verwachte. Want wie Veronique kent weet dat ze met een lach door het leven gaat en er soms de reinste onzin kan uitgooien. Maar nu was het haar wel duidelijk héél erg menens. 


    Er is gisteren een mevrouw in mijn winkel geweest, Han je raadt het nooit, een stoerdere vrouw met opgeschoren haar! 

    Ik kende haar van haar nog pluim en ze vroeg doodleuk of mijn zaak nog te koop stond. 

    Daar ik nog met een koppel bezig was die met de bank nog aan het onderhandelen waren heb ik in eerste instantie de boot afgehouden. 

    Mijne euro viel ook niet direct, totdat deze mevrouw me duidelijk liet verstaan dat ze het gehoord had van haar bazin. 

    Notabene het koppel waar ik mee aan het onderhandelen was!!!

    Dat veranderde voor Vero de kijk op deze zaak, ze belde de mevrouw van het koppel op, en zij bevestigde inderdaad dat ze haar (de stoerdere dame) erop attent had gemaakt dat de zaak van Veronique te koop stond. Daarop had deze dame de koe bij de horens gevat en was naar Veronique gereden, met de vraag of ze nog kans maakte om een bod te doen. 


    De vriend van Vero (de Schuur) luisterde aandachtig mee naar Vero haar verhaal. 

    Hanneke liet hij me weten toen Vero uitgepraat was, als dat waar is wat jij hier hebt voorspeld en dit komt uit krijgt gij van mij een standbeeld. 

    Ik moest lachen en vroeg hem of dat dan op de Grote Hei bij hem in de buurt kwam staan of dat hij dat hier in Bree kwam plaatsen. 

    We zullen wel zien antwoordde hij. 


    Toen we tijdens deze lessen aan de pauze waren sprak de vader van Vero weer enkele boodschappen in mijn oor. Tijdens de koffie kreeg ik dan ook de volgende boodschap door:

    Het zal even spannend worden wat de koper betreft, maar deze dame gaat ervoor en zij zal uiteindelijk de nieuwe eigenaar worden van de krantenwinkel. 

    Als het héél erg spannend wordt of het wel doorgaat wil ik dat Veronique positief blijft want de koop gaat sowieso door liet hij me duidelijk weten. 

    Ook deze boodschap gaf ik weer door aan Veronique.


    Weer gingen enkele weken voorbij tot dat ik een mailtje kreeg van Veronique dat ze inderdaad in de spannende fase zat, zoals haar vader had voorspeld. 

    De bank moest een beslissing gaan nemen en het leek erop dat er wat moeite was met bepaalde documenten. 

    Deze moesten asap aangevraagd worden maar voordat daar een uitslag van zou zijn zou maanden kunnen duren. 

    Ik schreef Vero terug dat ze niet moest paniekeren, dat haar vader duidelijk had doorgegeven dat de koop uiteindelijk zou doorgaan voor het eerste kwartaal van 2016 en dat ik het goed gehoord had en bleef geloven in een goede uitkomst. 


    Enkele weken daarna namelijk op 6 maart 2016 kwam Vero de winkel binnen gelopen en had ze wel héél goed nieuws. 


    Haar zaak was verkocht !!! 

    De bank, de dame met het opgeschoren kapsel en de documenten waren allemaal in orde gekomen.En dit binnen de termijn van het eerste kwartaal van 2016.

     

    En Veronique draait nu dus op 16 april 2016 haar laatste dag in haar zaak!


    Lieve Vero het is je zo gegund, ik wens je alle succes met alle dromen die je nog gaat aanpakken en de nieuwe wegen die op je pad gaan komen, dat etentje dat regelen we nog zéér binnenkort.

    En beste Schuur: Ik verwacht mijn standbeeld dan ook ergens in 2016 het hoeft heus niet op een sokkel te staan maar belooft is belooft hé ;-) 


    Zo zie je maar hoe dat alles uiteindelijk toch op zijn plaats kan vallen en onze overleden dierbaren dikwijls de juiste oplossingen voor ons hebben.

    We hoeven alleen maar te luisteren en erin te blijven geloven wat ze ons doorgeven.


    Ik wens jullie allemaal een heel mooi voorjaar van 2016 en tot binnenkort voor weer een nieuw engelenverhaal. 

    Warme knuffel 


    Han Beeren. 




    Veronique, het was haar vader die haar op voorhand duidelijke boodschappen gaf in verband met 
    de verkoop van haar krantenwinkel.


    De Schuur, een goede vriend van Veronique, die me een standbeeld beloofde ;-) 

    17-03-2016 om 08:51 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (90 Stemmen)
    » Reageer (2)


    Foto

    Beste lezer,

    welkom op mijn blog. Ik ben Han Beeren, woonachtig te Bree (Limburg). Geboren op 24 februari 1971, gehuwd met Perry Brulez sinds 1999 en ook in dat jaar mama geworden van een kei leuke tweeling Brett & Nette.


    Ik wens je heel veel plezier op dit blog samen met de engelen.

    Bezoek mijn website


    Bestel hier mijn eerste boek
    "En toen kwamen de engelen".


    Of mijn tweede boek 
    "Engelen op mijn zolderkamer"
    Ook kan je mijn derde boek reserveren.



    Foto

    BESTEL NU !
    E-mail mij

    Zin om in contact te komen met een dierbare overledene ? Of om een engelencursus bij mij te volgen ? Je mag mij steeds vrijblijvend een email sturen via onderstaande link


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !



    Mijn engeltjes
    De tweeling Brett & Nette


    Perry, mijn echtgenoot


    Mijn ouders Harry & Georgette


    Juul (de golden retrever) & Jef (de tekkel)


    Mijn lieve Bas (zie verhaal "De hemel is 2,5 dag reizen")



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!