50 een leeftijd waar ik nooit tegenop heb gezien maar direct de dag erna viel er al een envelop in de bus met voorlichtingsfolders en waarschuwingen over alle risico's die op deze leeftijd en hoger met zich mee brengt
ik heb die brief weg gesmeten als ik meer info wil over het een en ander zoek ik het wel op als de situatie op treedt ik hou mezelf echt wel op de hoogte maar om me nu dagelijks bezig te houden met bang te zijn voor dit en rekening te houden met dat.......
nu ben ik een half jaar verder een uitnodiging voor deelname aan het landelijk borstkankeronderzoek was de volgende zet ok, het is beter dat er referentie materiaal voor handen is indien er ooit wat voordoet dus met een zucht gaf ik me over aan een verpleegster die overigens echt zorgzaam met me omging en daarvoor dan ook een pluim kreeg ...... de week erna volgde een brief: waarschijnlijk niets ernstig, maar of ik toch maar eens een echo wilde laten nemen deze keer niet gratis wél 60 euro voor een weinig respectvol onderzoek door een arts die geen woord te veel zei en alleen maar een duw gaf als ik me wat moest draaien loos alarm, maar ondertussen even in de administratieve mallemolen verstrikt geraakt te moeilijk om te verwoorden
wat nog......... een afgebroken kies een verwijdering van de wortel in het ziekenhuis alle oude trauma's kwamen aangewaaid ik herinner me enkel de doodsangst welke ik doorstond als kind maar ik mis elk beeld en elk geluid behalve de stem van die laatste beul: "als je last hebt kom je maar terug dan trek ik ze wel uit" ......... ik heb gehuild om elk bezoek aan de tandarts vanaf mijn 21 jaar werd het minder omdat ik eindelijk een zorgzame mens had gevonden die dan weer op pensioen ging dus weer op zoek naar zo iemand en gevonden bij deze man ga ik nog steeds en ik kan me zelfs ontspannen tijdens een behandeling maar in het ziekenhuis begon bijna alles van voor af aan alleen heb ik me deze keer niet laten kleineren of afpoeieren ook al leek alles en iedereen tegen te zitten het is voorbij, kheb het overleefd en de pijn achteraf valt ook nog mee
een blog die een beetje pffff uitstraalt en dan ben ik nog niet eens klaar want ja 50 jaar betekent ook, dat ik in de buurt van de overgang verkeer was ik eigenlijk totaal niet mee bezig en toen ik dan ook een week over tijd was dacht ik dat ik de datum gewoon verkeerd in mijn agenda had geplaatst want ik ben zo regelmatig (28 dagen) en ik heb er zo weinig last van dat dat de meest logische verklaring was tot ik eens echt ging na rekenen en het ziet er naar uit dat het zo ver is wanneer ik er echt bij stil sta is het dus niet zo verwonderlijk, dat ik het soms plots warm had en rood aan liep en dacht dat mijn bloeddruk wat hoog was nope "8,5 op 13", zegt de dokter
.........overgang......... ..........stemmingswisselingen.......... ik denk dat deze blog op een laag pitje blijft staan kwestie van later geen rode kaken te hebben
deze week was het zover eindelijk na 20 jaar we hadden het te druk om dit speciale moment samen te vieren ik ging, hij kwam en visa versa soms te moe, soms te laat maar gisteren avond keken we elkaar aan: morgen! morgen maken we er iets speciaals van morgen halen we bij de bakker allerlei lekkere dingen morgen staan we wat langer stil bij het verleden morgen herdenken we diegene aan wie we dit ook te danken hebben morgen kijken we vooruit en gaan we plannen maken morgen starten we met champagne en kijken we elkaar in de ogen .... vanmorgen hebben we het gevierd en ook al hebben we vandaag werk voor de zaak en ook al poets ik gedurende de gehele dag toch staan we ook gedurende heel de dag even stil bij deze gebeurtenis en drinken we nog een glaasje (ja, er is nog over :) )
het huis is nu van ons het huis is eindelijk van ons alsof we nu pas echt durven te veranderen (behalve wat noodzakelijk was) ik weet dat dit voor sommigen vreemd lijkt ik weet dat dit slechts het idee van mij is maar pas dit jaar heb ik het gevoel gekregen dat dit eigenlijk ons huis is pas nu kan ik me inbeelden hoe ik het wil veranderen hoe ik thuis kom/wil komen hoe ik mijn plek hier in neem als vanzelf
Zelden kom ik kijken in facebook, voor de tv hang ik niet en energie geven aan hetgeen ik frustrerend vind, vind ik verloren energie. Een uitnodiging van Stef richting zijn facebook groep over positief gedrag zette me aldaar aan het schrijven en die reactie wil ik ook hier wel kwijt.
Daar waar ik zelf frustratie voel, tracht ik te kijken naar het waarom ik me daarover precies gefrustreerd voel. Om vervolgens te ontdekken dat niet het feit zelf negatief bedoeld is geweest, maar dat mijn reactie wél negatief en afbrekend is geweest. Dat ík dus in een anti gevoel ben verzeild, dat ík dus energie verlies en ík energie bij een ander weg haal.
Anti gevoelens zuigen dus overal energie weg. Anti gevoelens uiten, maken dat er een mini oorlog wordt gestart. Anti gevoelens uiten in groep geeft een 'wij tegen zij' gevoel.
Daarom is het zo belangrijk om eerst op zoek te gaan bij je eigen frustratie. Vervolgens zoek ik naar de gemeenschappelijke goede bedoelingen. Daarna maak ik de keuze of ik hierover wil communiceren ofwel dit alles wil laten evolueren. Omdat ik zelf het soms goed vond om van iemand te leren, maar soms kon ik alleen maar door schade en schande wijzer worden..... Het grote verschil tussen theorie en praktijk. Soms kan ik ook vertellen over mijn eigen 'schade en schande' verhalen, zodat ik via die weg contact kan maken en de ander kan voeden door herkenning.
Dit tot zover als inleiding. Denk ik........ Nee, nog wat. Ik merk op dat er velen op internet over anderen schrijven, het liefst van al over anderen die ze niet persoonlijk kennen.... over de ver van ons bed show, waarmee men niet akkoord is. Dit creëert een vals veilig gevoel, omdat het gemakkelijker is en directie confrontatie uit blijft. Hieruit kan je niet leren van elkaar en hierdoor kan je niet evolueren tot een vreedzamere, vreugdevollere mens. Hierdoor creëer je wel een veilig gevoel tussen gelijkgezinden en getrouwen. Via internet gebeurt dit zelfs nog sneller dan bij 'oog in oog' contact.
Onze uitdaging van deze tijd is het contact maken met andersdenkenden. Met mensen die ons gevoelens niet (schijnen te) delen. Oog contact maken, ook al is dit in het begin moeilijk. Vertellen dat je tracht te begrijpen, wat je nu nog niet begrijpt en vragen of de ander je daar bij kan helpen. Ik noem dit een uitdaging, maar ik vind dit vooral spannend. Veel spannender dan tot een soort krachtmeting over te gaan in de veronderstelling dat de ander te overtuigen is. Ook ik oefen hierin. Ik boek resultaat én ik ga regelmatig onderuit. Van beide gevolgen kan ik leren en dus is ook dat weer positief.
Ik wil zeker toegeven, dat ik net als jij soms weg loop of net als jij mens zie weg lopen, dat ik net als jij soms ruzie (met een ander of met mijzelf) maak of me machteloos in mijn schelp terug trek. Met jij bedoel ik ieder die dit leest. Ondertussen was mijn eigen blog al eventjes stil gevallen, omdat ik dacht dat ik nog weinig te vertellen had. Ook vond ik dat ik me tot nu toe te veel wilde bewijzen. Maar na nu (alweer een paar maanden) lijkt er toch wat te veranderen
Voor de rest verkies ik eerder positief te wezen dan er over te schrijven. Het eerste bereikt naar mijn gevoel meer mensen, van het laatste ben ik op dat vlak niet zo overtuigd. Mijn energiebalans vertelt me wat anders.
veiligheid
jezelf indekken
tegen aanvallen
tegen diefstallen
tegen misbegrepen worden
tegen vandalen
wanneer ik terug kijk naar wat ik heb geplaatst in deze blog
schrik ik
'het' had me plots te pakken
afbeeldingen plaatsen die niet door anderen gebruikt konden worden
linken plaatsen die weinig persoonlijk waren
interesses tonen die weinig reacties vroegen
vreemd zoals dat binnen sluipt
dit is niet wat ik wil
zo ben ik toch niet?
zat ik dan diep binnenin mezelf toch bang te wezen?
ik vermoed van wel mijn zorgeloosheid was ver te zoeken
dus ben ik blij dat ik hier nu even bij stil sta
om vervolgens te kiezen voor die andere manier van zijn
zacht, kwetsbaar, zorgeloos, open, koesterend
deze eigenschappen ontmoet ik momenteel in nogal wat mensen rondom me
mensen die ik vroeger vermeed als de pest
ondertussen zie ik in dat ik gelijk had....
ik ben besmet
alleen is de pest dodend
en deze eigenschappen in die mensen zijn levengevend
zij zijn zorgzaam voor zich zelf
en toch ontvankelijk voor de ander
zij stralen zonder zich te willen bewijzen
hun handelingen zijn spontaan en brengen warmte in ieders hart onlangs zei een van deze mensen 'be a magic one' voel de magie in jou wezen koester dit wezen verzorg jezelf versier jezelf doe alles voor jezelf wat je graag zou willen doen stel dit niet uit tot morgen zie jezelf stralen en geniet ervan en op die manier ben je een geschenk voor alle anderen
IK BEN VÓÓR ONTDEKKING VAN HET UNIEKE IN IEDERE MENS! WAT EEN RIJKDOM!
gewoonlijk schrijf ik tekstjes, overpeinzingen, gedachtenkronkelingen, gedichtjes, verhaaltjes... die overal en nergens gepubliceerd worden. dan weer hier, dan weer daar, op websites, msn groepen, in verenigings kwartaaluitgaves. Tot ik me wat ongemakkelijk begon te voelen: ik lag verspreid over het internet .... dat is nu dus veranderd openbaar reageren kan - als jouw reactie iets vertelt over je zelf - als je iets waardevol hebt toe te voegen - als je je echt niet kan inhouden ;) ... een gastenboek vind ik overbodig want in zo'n brievenbus komt doorgaans alleen reclame
