Deze week kreeg ik het droeve bericht van het overlijden van mijn lieve vriendin, Stans.  Ze was al heel lang ziek, maar verbaasde ondertussen de dokters en deed hun statistieken wankelen. Het bericht kwam niet onverwacht, want vorige vrijdag al stuurde haar partner een mailtje omdat ze gevraagd had me nog een dikke knuffel te geven, dat het bijna voorbij was, de lange lijdensweg, dat ze nu echt naar huis wou….

Ze is zondag thuis heel rustig ingeslapen. Helemaal zoals ze het zelf altijd wou en tot het einde heeft ze zelf alles in de hand gehouden.  

Ik ken haar amper 10 jaar, we leerden mekaar kennen via de gespreksgroep voor borstkankerpatiënten, onze ziekte liep een beetje gelijk en we hadden heel snel een heel speciale band die nooit meer stuk ging. Ik zal haar heel erg missen, ook al waren de contacten de laatste tijd sporadisch en verliep een telefoongesprek traag en moeizaam. Lieve Stanzepanze, je was super! Een eer je vriendin te zijn geweest!

Nu krijg ik vast weer een aantal reacties van mensen die vinden dat ik dat soort verdriet zelf zoek, omdat ik die contacten heb met lotgenoten. Als ze dat vinden is dat maar zo, voor mij is dat zeer waardevol, je ogen sluiten verandert de situatie toch niet. 

Ook de vraag waarom ik blijf modereren op een forum voor borstkankerpatiënten, komt regelmatig terug. Waarom ik me ook nog eens roer in het leed van anderen, dat het op die manier toch nog moeilijker moet zijn om te vergeten…. Vergeten! Alsof dat zomaar gaat. Trouwens, dit is mijn manier, mogelijk niet de goede, het zij zo. Ik denk altijd dat, al kan ik maar 1 iemand, een heel klein beetje helpen in een moeilijke situatie (vb. net diagnose kanker gekregen, bijwerkingen van de behandeling, bang weer een uitslag afwachten…), dan is dat voor mij de moeite meer dan waard.

En dan de deugddoende reacties, ze zijn er niet vaak, maar het zijn opstekertjes. Zo kreeg ik vorige week nog een mailtje toegestuurd van een bezoeker van het forum, ik haal er 1 zinnetje uit, ze deed een heel verhaal en besloot met: “Waarom schrijf ik je dit? Jij bent één van die mensen die goed doen in het leven van een ander (in ieder geval in dat van mij)“.  Is dat niet mooi? Ik hoop het nog zeer lang te kunnen doen, liever dan dat ikzelf aan de deur moet gaan kloppen. Maar ik weet dat er dan ook mensen voor me zullen zijn om het me een tikkeltje lichter te maken.

En nu sluit ik dit K-doosje weer voor een tijdje, want wat de uitslag maandag ook weze, diezelfde dag vertrekken we naar Texas. Een weekje weg uit busy California en genieten van de natuur en de rust op de ranch. Yeehaaaa!!!!!!!!!!


PS nu ik A gezegd heb zal ik ook B zeggen en jullie volgende week zeker de uitslag meedelen. Dank voor de steun!

19-11-2009 om 23:38 geschreven door Rikkert

Even wat duidelijkheid bij het * van vorige mail.

Met regelmaat van de klok krijg ik de vraag van een bloglezer(es) hoe het met me gaat. Hoewel ik probeer zo weinig mogelijk over mijn gezondheid te schrijven op het blog, doet het me toch wat dat mensen daar bezorgd om zijn. Wel, het gaat redelijk goed, maar toch niet helemaal zorgeloos.

Om diegenen die ondertussen de pedalen zijn kwijtgeraakt wat bij te sturen, som ik hier in ’t kort wat feiten op:

   o    In januari dit jaar ineens verhoging van de tumormerkers. Grote paniek bij mij, niet zo bij de oncoloog.

 o    Februari weer toegenomen waarden en allerlei onderzoeken volgen, geen verdachte tumoren gevonden.

o    De verhoging blijft zich doorzetten, maar gaat (gelukkig) niet pijlsnel. Oncoloog heeft geen haast om medicatie te veranderen. Ik blijf me zorgen maken.

o    Begin juni wordt toch overgeschakeld op een ander medicijn, mede op aanraden van mijn oncoloog in Jette, waar ik in mei op consultatie ging.

o    Euforie bij de volgende controle in juli toen bleek dat er voor de eerste keer geen stijging was.

o    Weer een teleurstelling in augustus, forse stijging van de merkers. Besluit: de nieuwe medicatie slaat niet aan.

o    Eind augustus wordt gestart met een andere behandeling, spuiten dit keer (eerst om de 2 weken, nu nog om de maand).

o    Eind oktober is er nog niet het verhoopte resultaat. De oncoloog verzekerde me dat er nog geen haast was om al met chemo te beginnen en wil nog een maand de kat uit de boom kijken, want sluit niet uit dat deze behandeling toch nog kan aanslaan. Hoop doet leven.

Volgende spuit en bloedresultaat krijg ik nu maandag 23 november. En dan zijn er 3 mogelijkheden:

1.     Ik spring een gat in de lucht!

2.     De stijging is niet dramatisch: alles blijft volgens schema verlopen zoals vermeld in vorig postje.

3.     Teleurstellend resultaat en een zwaardere behandeling is dringend: we stellen alles in het werk om asap richting België te komen.

Ik zit echt niet in zak en as, wil zeker niet dramatisch klinken of meelij wekken, dat is het laatste wat ik wil. 2 slechte kaartjes heb ik getrokken in mijn leven, 2 keer kanker, maar die andere kaarten? Dat waren vooral veel azen en jokers! En ik hoop er nog een paar te trekken!
(Dat is dan ook de reden waarom ik me nooit ofte nimmer afvroeg: 'waarom ik?').

18-11-2009 om 04:29 geschreven door Rikkert

Dit heeft te maken met een aantal beslissingen die W maakte in functie van zijn job. Daar ga ik het hier niet over hebben, dat hoort niet op mijn blog. De beslissing is in juli al gemaakt, maar heel bewust heb ik alles een trap voorwaarts gegeven en het tot november weggeschopt vooraleer er echt serieus aan te beginnen denken. Was niet altijd even makkelijk, want dit ‘regelteefje’ wil liefst alles zo lang mogelijk vooraf op een rijtje hebben. Gelukkig eigenlijk dat we zoveel bezoekers hadden en ik er willens nillens niet kón aan beginnen.

Het plan was oorspronkelijk om hier eind december de boeken toe te doen, maar het wordt uiteindelijk eind januari. Als er tenminste op 23 november geen vervelende aap uit de mouw komt*. We hebben ook nog een tijdje met de gedachte gespeeld een rondreis te maken door de US met een camper, maar dat plan is definitief afgeblazen.

Sinds begin dit jaar hadden we hier met vrienden een skivakantie vastgelegd voor de 3^e week van januari 2010. We kijken daar al zo lang naar uit dat we ons vertrek daarom met een maand uitstellen, eind januari dus i.p.v. eind december.

Ondertussen hebben we nog een heel programma af te werken. Zo vertrekken we over een 10-tal dagen naar Texas, net als vorig jaar, om er Thanksgiving te vieren op de ranch. Ik kijk vooral uit mijn vriendin terug te zien.

Begin december zijn we terug in Irvine en dan moeten we zien al onze spullen te verkopen, zowat alles wat we hier kochten, van onze Ikea-meubelen tot alle elektrische apparaten, hier 110watt en dus waardeloos in Europa. Hoe ik dat allemaal voor mekaar ga krijgen, pfwww, geen idee…, Craigslist waarschijnlijk, waar ik eerder vlotjes mijn tuinstoelen verkocht. Zo’n soort Ebay, maar gratis.

Al ons keukengerei, potten en pannen, bestekken, tassen en borden, tapijten, schilderijen, decoratiespulletjes, lakens, handdoeken, fietsen… worden terug verscheept naar ginder. Dat zou in de loop van december de deur uitgaan in de hoop dat het begin februari in Mechelen arriveert.

Onze huishuur laten we eind december  aflopen, want het heeft uiteraard geen zin een leeg appartement nog een maand langer te huren. Onze huisraad pas in januari laten verschepen is ook geen goed idee want dan wordt het daar in Mechelen een maand langer kamperen. En als Murphy er zich deze keer weer mee bemoeit, zoals vorig jaar toen de container meer dan 3 maand onderweg bleef…, ik zal daar maar niet aan denken….

Daarna vertrekken we voor een weekje naar Michigan, bij W’s broer, waar we oudejaarsavond vieren met de hele familie.

Ons laatste uitje hier wordt dus de skivakantie in Utah, ergens in de buurt van Salt Lake City, van 17 tot 24 januari en daarna zeggen we California echt vaarwel.

Hmmm, zien jullie de grote gaten in het verhaal?

Eerste gat: hoe doen we het eind december als alles hier verkocht is en onze andere spullen in de container zitten? Ongeveer een week in een leeg appartement…. Het volgende gat is wat groter, nl. van ergens begin januari tot de 17^e,  met helemaal niks meer, zelfs geen leeg appartement, alleen nog onze koffers gevuld met kleren en wat zaken die we zelf zullen meebrengen naar België….

Gelukkig hebben we een paar heel goede vrienden die ons logement aanbieden, we hebben de keuze tussen logeren bij onze vrienden in Texas of hier in Newport Beach in het appartement van een vriend die een LAT-relatie heeft en het geen probleem vindt een paar weken bij zijn vriendin in te trekken.  

Edoch, zucht, zucht. Diepe zucht. Heel diepe zucht. Zowel omwille van die gaten als over mijn zorg hoe die verkoop zal verlopen, alle rompslomp om abonnementen op te zeggen, adresverandering, telefoon, gas, water… en nog een hele hoop, teveel om op te noemen en voorzeker ook een hele hoop zaken waar we nog niet aan gedacht hebben en nog moeten gebeuren.

W blijft daar ‘cool’ bij, ziet het allemaal wél zitten, alleen heeft hij het wat moeilijker dan ik met de gedachte terug te keren naar een grijs landje.

Enfin, ik zal dit postje maar eindigen, maar eerst…, pfwww, nog maar even een diepe zucht.

*daar geef ik in mijn volgend postje meer uitleg over, deze boterham is voor vandaag al dik genoeg.

En over de gevoelens die ik heb bij dit vertrek zal ik het later ook nog wel eens hebben, want het doet je buik toch weer kriebelen….

14-11-2009 om 01:38 geschreven door Rikkert