Terug van een heerlijke ‘kort-vakantie’ aan zee. Berenkoud was het. OK, qua nieuwswaarde brengt jullie dat niks bij natuurlijk, maar als ze dat in het journaal van 7u iedere keer opnieuw bij de hoofdpunten mogen vertellen, mag ik dat hier ook nog eens herhalen.

Al heel lang wou ik eens een keertje Sergio’s ‘sexy gerechjes’ proeven en nu we toch in de buurt waren hebben we eens uitgetest hoe ‘sex on the plate’ proeft en eruit ziet. In Oud Sluis was alles volzet, maar in Pure C hadden we meer geluk.

Het restaurant is prachtig gelegen op het strand van Cadzand, binnen heb je een schitterend vergezicht op de zee. Ondanks de bittere kou buiten krijg je er direct een vakantiegevoel. Het kader is eigentijds hip, niet geforceerd echter. We werden vlot en vriendelijk ontvangen door jonge mensen, allemaal in trendy outfit.

 Het eten was top! Echte verwennerij!

100% geslaagd dus. Daarentegen ben ik als paparazzo compleet gebuisd! Sta ik daar in de bijtende kou nog een fotootje te nemen van het gebouw terwijl Sergio daar uit het beeld in de auto stapt (auto gedeeltelijk in beeld, zie pijl rechts onder)! Hij heeft waarschijnlijk gedacht: ‘daar staat weer zo’n onnozel wicht een foto van mij te nemen…’. 
En nu heb ik natuurlijk mooi zeggen dat hij in deze auto voor mijn neus wegreed, maar het is wel zo.

Ondanks het gure winterweer zijn het 4 mooie dagen geweest, eindelijk er eens helemaal echt uit. Alle dagen ben ik buiten geweest, maar ook binnen was het genieten, zo lekker onder mijn donsdekentje, stapel tijdschriften bij de hand en slurpend van een dampende mok rozebottel met veel appelsiensap erin. Vrijdagnamiddag kregen we gratis en voor niks een heel ander uitzicht, toen het ineens heel hard begon te sneeuwen.  

Zalig gewoon.

Het wandelen lukt momenteel niet zo goed, sta weer wat slap op de pootjes, maar met de hulp van een handig (maar aartslelijk) keukenstoeltje wordt er terug meer tijd gespendeerd in de keuken. Daar geniet ik echt van.

Heb net een grote pot chili gemaakt en de pastamachine draait ook terug op volle toeren. Vorige week probeerde ik eens orechietti uit, beetje verkeerd ingeschat want een pijnlijke bedoening met die geteisterde chemo-vingertoppen. Het leek zo makkelijk als ik het Youtube-filmpje bekeek waar de Italiaanse mama het zo vlotjes en snel voor mekaar krijgt, maar mij lukt het niet. Tja, ik ben niet Italiaans en ook geen mama, wat wil je dan? Dus blijft het voorlopig bij variëteiten die ik met de machine kan draaien en die zijn er nog zat (linguine, tagliatelle, papardelle …).

Heb zelfs vorige week pannenkoeken gebakken. Diegenen die mij goed kennen hoor ik nu zeggen: Jij? Pannenkoeken? Zoetigheden? Geen paniek, ik heb van die zoute Bretoense pannenkoeken uitgeprobeerd, met boekweitmeel. Ieder jaar als we gaan skiën doe ik me een paar keer tegoed aan die heerlijke crêpes au sarrasin met een mok (of fles ) cider erbij. Dit jaar wordt het noppes: geen ski, geen pannenkoeken . Van de nood dan maar een deugd gemaakt en zelf gezorgd voor pannenkoeken. Ze smaakten heel lekker, maar waren wat dik. Volgende keer het deeg wat dunner maken en het komt in orde.

Nu nog iets zoeken ter vervanging van de ski. Wordt moeilijker. Maar mogelijk vertrekken we deze week nog voor een paar daagjes naar zee en dat maakt me ook blij.
Hopelijk kan ik mijn conditie daar terug een klein beetje op peil brengen. Alleszins voel ik me stukken sterker dan bij ons vorig bezoekje aan zee. Daarenboven is er nu minder wind, dus van die ‘wegwaai-verhalen’ zal ik deze keer niet kunnen vertellen.

Even een PS bij het vorige postje.

Aan de reacties merk ik dat ik een beetje de verkeerde toon gezet heb, niet de toon die ik wou. Ook W zei me net dat het veel zwaarder overkomt dan het is en dan dat ik het ervaar.

Het was duidelijke taal van de dokter, waar ik even moest van bekomen, dat wel. Ik weet nu waar we staan en ben heel blij dat ze me niet zullen ambeteren met onderzoeken die hooguit nieuwe ziekteverschijnselen een paar maanden eerder kunnen detecteren. Echt belangrijk is dat niet omdat het om uitzaaiingen gaat, in tegenstelling tot bij een primaire kanker.

Ze hebben mij daar absoluut nog lang niet opgegeven, zoveel is zeker en als die lichte verbetering nog wat doorgaat zal ik echt wel meer dan ‘een-beetje-blij’ zijn. Grenzen verleggen dus, zoals ik al zei. Dat zal me beter lukken nu ik besef dat we in een volgende fase van het ziekteproces zijn beland.

Gelukkig heb ik deze uitlaatklep. Dank voor jullie reacties, dat helpt beter dan een lading antidepressiva die een zielenknijper me misschien wel had voorgeschreven bij het aanhoren van mijn jeremiade.

Vorige week woensdag.

Dr. DC zit voor haar PC, tokkelt wat op haar klavier, glimlachje op het gezicht en zegt: ‘Eindelijk goed nieuws, tumormarker zakt lichtjes, letsels stabiel en dikte van het longvlies afgenomen met een paar mm.’

Ik: ‘Ben daar zelf niet zo blij mee doc, ik verwachtte meer, we zijn al een eind in de behandeling en …’

De glimlach verandert een beetje een krampachtig grimlachje: ‘Ja, ik begrijp je, maar dit is echt wel goed in de gegeven omstandigheden.’

Ik: ‘slik’.

----------------------

Nadat ik een paar maanden geleden mondeling het resultaat vernomen had van het erfelijkheidsonderzoek, kreeg ik wat later de ‘standaardbrief’ in mijn brievenbus.

‘U bent draagster van de BRCA1 gen mutatie … hebt borstkanker … dient zich strikt te laten opvolgen … halfjaarlijks dit en dat en blablabla … jaarlijks dit … om de 2 jaar dat … eventueel wegnemen van … enzoverder enzovoort …’.

Ik had al even uitgesteld er met de dokter over te praten omdat ik daar echt allemaal niet zat op te wachten. Nog meer onderzoeken, nog meer witjassen. Ik zou palaveren tot de dokter zou zeggen dat ik nog wat mocht uitstellen of een paar van die onderzoeken mocht laten vallen.

Gisteren begon ik er eindelijk over.

 ‘Nu doc, wat moet ik hiermee?’

‘Ach, vergeet die brief maar, in dit stadium is dat allemaal niet meer belangrijk, er zijn andere prioriteiten, we zorgen nu vooral voor comfort, gaan je niet nog meer belasten.’

Niks te palaveren dus en blij dat ik niet nóg meer onderzoeken moest ondergaan, maar even later kwam de ontnuchtering.  
Na het gesprek kon ik naar mijn kamer. Goed geïnstalleerd, onder mijn dekentje, het infuus aangekoppeld, oogjes toe en het molentje in mijn hoofd begon te draaien: onderzoeken om andere risico’s te vermijden niet meer nodig … dat betekent dus dat … pfwww….
Nu was ik vorige week al serieus terneergeslagen, want moest verwerken dat stabiel echt wel goed is in dit stadium, ik heb daar hard moeten op bijten.

Blij dat de dokter eerlijk was, me met de neus op de feiten drukte, dat wel. Mogelijk deed ze dat al eerder en heb ík niet goed geluisterd, had ík ‘roze oordoppen’ in, ben ik er ook ingetuind (wat ik een ander nogal eens verwijt, zie vorig postje).

Maar goed, we zullen de grenzen dus nog maar een keertje verleggen en ‘blij’ zijn met kleine positieve resultaten. Blij met het resultaat van gisteren: ‘De tumormerker is weer gezakt! Van 335 naar 325!’ *
Beetje blij ben ik echt wel, maar echt ‘een beetje’. Het lukt straks wel weer, ik zal dit niet gelaten ondergaan, edoch nieuwe wapens gaan hanteren en verder ten strijde trekken.

* Mijn normale waarde was altijd 14.