De last aan de heup tijdens en na de wedstrijd in Ieper (zie vorige post) kwam niet plots uit de lucht vallen, zo bleek vorige week na een reeks onderzoeken bij een andere specialist. Ik ging terug onder de foto's en kreeg uiteindelijk het verdict te moeten stoppen met lopen. Einde van het triathlonverhaal dus.
De verdikking op de heupbol is tijdens de vorige operatie niet helemaal verwijderd. Dit is echter niet het grootste probleem, de foto's tonen dat de slijtage zich verder heeft doorgezet. De bevindingen op de foto's spreken van 'Arthrose tov rechterheup met kraakbeenletsel en subchondrale aantasting van het acetabulum'. Verder lopen zou wel eens sneller dan aan te raden voor een heupprothese kunnen zorgen. Gezien mijn 32 lentes veel te vroeg, dus de zware belasting van het lopen dient geschrapt te worden.
Een extra operatie behoort wel tot de mogelijkheden, om het slijtageproces af te remmen. De CAM (verdikking) verder wegnemen is wenselijk, maar vooral een kraakbeentransplantatie kan het gewricht terug wat 'weerbaarder' maken. Die techniek wordt echter nog niet zo courant toegepast als bijvoobeeld in het kniegewricht. Kans op slagen voor de heup is volgens de specialist 50 a 60% dus ook niet echt een plan met veel houvast.
Met hetgeen ik nu weet en te horen kreeg zal ik dus goed zorg mogen dragen van het gewricht en me dus moeten beperken tot zwemmen en fietsen. In de praktijk zal dat eerste waarschijnlijk wegvallen, zonder competitiedoel zie ik mezelf niet wekelijks 2 a 4x in het water dobberen... We zullen dus wat fietsdoeletjes moeten zoeken om actief te blijven Niettemin vind ik het echt zonde. Ik ben enkele jaren geleden begonnen met triathlon omdat ik wat uitgekeken was op 'de koers' en al jarenlang droomde om te starten met triathlon. De combinatie van de 3 sporten en de geweldige sfeer tijdens wedstrijden was echt een plezier en werkte heel aanstekelijk. M'n deelname aan Hawaii topt uiteraard m'n favorietenlijstje. Een schitterend evenement op een super locatie en bovendien zéér inspirerend, al werd die sportieve boost 2 maand erna al ferm de kop in gedrukt door die operatie. Met het gewricht is het daarna niet echt meer goed gekomen. Jammer...
Ik probeer zo snel mogelijk nog een extra opinie te vragen, maar kreeg vorige vrijdag een duidelijke boodschap, waarvan ik niet denk dat andere specialisten plots een gans andere versie gaan verkondigen. Maar toch, je weet maar nooit Ciao Fre
'Flanders Fields' waren gisteren terug het decor voor de 3e editie van de triathlon in en rond Ieper. Ik stond er voor de 2e x aan de start. Mijn prestatie van vorig jaar evenaren leek me onmogelijk (5e plaats in volle voorbereiding voor Hawaii), maar ik was de laatste weken terug stevig bezig geweest en voelde de conditie toch groeien naar een meer dan behoorlijk niveau. Gas geven en op een deftige manier zo dicht mogelijk eindigen waren de 2 belangrijkste doelen, om op die manier met een goed gevoel de winter in te gaan! Van de voorspelde onweersbuien was er tijdens de voorbereidingen (inschrijving, wisselzone, ...) helemaal geen sprake. integendeel, een stralend zonnetje deed ons zelfs zweten! Pas toen we aan de zwemstart stonden zagen we de dreigende wolken snel dichterbij komen. Tijdens het zwemmen zorgde een stortbuitje voor verfrissing bij de toeschouwers, wij waren toen al nat genoeg. Het legde me bij de start helemaal links om vrije baan te hebben, maar verzeilde al snel in een robbertje trek -en duwwerk. Pas na een 200tal meter had ik vrij spel en in het 2e deel van de voorziene 1000m had ik een (letterlijk) zee van ruimte voor me om onder stoom te komen. Ik haalde nog wat atleten bij en hield een goed gevoel over aan mijn zwembeurtje. Snel de wissel instrompelen en zo snel mogelijk de fiets op. Mijn wissel verliep behoorlijk en ik geraakte op de fiets ook redelijk snel in het ritme. De stortbui had op het parcours hier en daar een stevige plas water laten staan en hier en daar was het ook gevaarlijk in de bochten en de smalle baantjes onder het bladerdek. Niettemin vind ik dit één van de mooiere parcours die ik in België al mocht afrijden tijdens een triathlon. Minpuntje was het rare keerpunt (start 2e fietsronde) en het stilaan toeslibben van het parcours met atleten uit waves die na ons startten en aan hun 1e fietsronde begonnen terwijl wij aan onze 2e begonnen. Respect voor ieders niveau, maar hier en daar zorgde dit voor gevaarlijke situaties. Iets teveel ambitie van de organisatoren om 'Brugse toestanden' te evanaren, terwijl hun parcours daar helemaal niet voor geschikt is! (600dlnrs!) Ik was tijdens het fietsen een mooi stukje opgeschoven en eindigde rond de 8e plaats in de wisselzone. Voor me zag ik nog net Coddens vertrekken. Ietsje te snel om in te halen tijdens het lopen . Ik vertrok direct in een behoorlijk (gecontroleerd) tempo waarvan ik hoopte het 10km lang vol te houden (4'/km) maar dit bleek toch een eind te traag, want na 1km waren zowel Pieter Vanhee als Matthias Laureys me al voorbijgesneld. Nadien liep ik een tijdje in 'niemandsland' op een 10e plaats. In de laatste ronde kwamen achter nog 3 snelle lopers voorbijgezoefd. Ik bleef m'n zelfde tempootje lopen, maar kon ook niet sneller, ik kon best wel leven met een 13e plaats Veel minder tevreden was ik over het gevoel in de heup. Nog nooit had ik tijdens een loopnummer zoveel last in de rechterheup, en ook de uren (en nu de day after) was de heup nogal pijnlijk. Een behoorlijke tot goede prestatie staat voor mezelf dus in een serieuze schaduw van die heuplast... Het beperkte seizoen (met amper 2 triathlons) met een goed gevoel afsluiten is dus niet echt het geval. De motor draaide behoorlijk goed, maar de carrosserie vertoont gebreken. Tijd voor bezinning
De Tristar triathlon in Monaco waarvan sprake in vorig bericht is ondertussen al gepasseerd. Zonder mij weliswaar, de conditie was ontoereikend voor een tripje naar het zuiden van Frankrijk. In plaats van die wedstrijd te betwisten ben ik sinds midden augustus terug naarstig aan het trainen om toch nog eens van de grond te geraken ;-) (sportief dan toch). Het gevoel in de 3 disciplines gaat crescendo, en zonder ongelukken sta ik volgende week 18 sept aan de start van triathlon Ieper. Mijn 5e plaats van vorig jaar zal ik ZEKER niet evenaren, verre van. Doel is om de wedstrijd te eindigen met een goed gevoel, waar we eindigen maakt niet zoveel uit. Meer info: www.triathlonieper.be
Van triatlon is er de voorbije weken niet zoveel in huis gekomen. Er stonden geen wedstrijden op het programma en de 'drive' is bij mij altijd een tikkeltje minder als er geen concreet doel is. Vooral onderhoudend trainen dus... Ondertussen zit ik met de nationale ploeg in Portugal. Ik ben één van de begeleiders tijdens het EK Piste in Anadia, dat vanaf vandaag (26 juli) tot zondag 31 juli plaats vindt. Met 21 renners in totaal (juniors, beloftes, jongens, meisjes) en specialisaties in verschillende disciplines zitten er zeker een aantal mooie prestaties in. Voor mezelf heeft dit evenement ook een grote emotionele waarde; Peter was tot 4 maand geleden trainer van een aantal renners die hier nu mee zijn. Vorig jaar was hijzelf ook als begeleider mee naar EK en WK. Voor de renners en mezelf zit er binnenin dus een grote extra motivatie om er iets moois van te maken! Wat triatlon betreft staat er voorlopig niet zoveel op het programma. Enkel Ieper (eind sept) ligt vast, maar als ik in de komende weken de conditie beetje kan onderhouden dan start ik alsnog misschien in Monaco (Tristar - 1k zwemmen, 100fietsen op zwaar parcours, 10km lopen). Een formule en parcours op mijn maat, maar de basisvereiste is wel een deftige conditie... nog effe afwachten dus vooraleer me in te schrijven
Gisteren dus zoals voorzien van start in de 'city triathlon' in Brugge. Zoals de voorgaande jaren een massa volk aan de start, een massa volk aan de kant, ambiance dus ;-) De zwemstart is zoals altijd ambiance, al was ik dit keer wel redelijk goed weg. Ik geraakte redelijk snel in m'n ritme en moest onderweg maar 2x stoppen: eerst een collega die me iets te hevig onder trok en hetzelfde terug kreeg, en nadien zelf eventjes moeten watertrappelen omdat er eentje mijn zwembrilletje aftrok. Maar alles bij elkaar wel tevreden van m'n zwemnummer, na 13'51" aan wal, dus ondanks de obstakels terug ietsje sneller dan vorig jaar. Wat de eerstvolgende minuten daarna volgde was een pak minder: Ik kreeg mijn wetsuit niet uit en stond te prutsen en te vloeken eer ik dan toch mijn velcro + rits open kreeg. Nadien ook nog gesukkeld om de voeten in de schoenen te krijgen (voor de eerste keer vast op de fiets... nooit meer!). Samengevat dus een zéér povere wissel. Volgens de uitslagen 2'... Het eerste deel van het fietstraject zat de wind schuin op de kop van links. Zowat 5 beaufort... Nu en dan een kwakje dus, volle wielen waren gelukkig verboden. De eerste 10km geraakte ik niet echt in m'n ritme, het was trekken en sleuren. Het was dan ook de eerste keer sinds Hawaii dat ik nog eens in wedstrijdsituatie vertoefde. Nadien ging het stilaan beter en ondanks de tegenwind kon ik de snelheid toch constant tussen 35 en 40 houden. Na het keerpunt in Passandale ging het een pak vlotter en ging de ketting achteraan dikwijls naar de 12 en de 11 Na een iets betere wissel begon ik het loopnummer. Met de heupproblemen van de laatste maanden in het achterhoofd had ik me voorgenomen gewoon een egaal tempo te lopen zonder a bloc te gaan. Zo gezegd zo gedaan, de heuplast was voelbaar, maar houdbaar. Ik voelde ook dat ik conditioneel niet veel meer kon dan dat egale tempootje, ik zou snel in overdrive gaan. Mijn vierde deelname in Brugge heb ik dan ook meest genoten van het schitterend kader waarin deze wedstrijd plaats vindt. Ik eindigde in 2u2'22" als 30e en was vooral tevreden dat ik de wedstrijd vlot heb kunnen uitdoen na de heupmiserie van de voorbije maanden. Hopelijk verbetert het gevoel in het gewricht verder en kan ik stilaan het trainingsvolume oprijven... Tot binnenkort!
Hier ben ik weer. Het was hier nogal lang stil door allerlei redenen, het waren niet de makkelijkste maanden, maar nu er terug wat competitie in zicht is zijn we weer wakker. Ik heb de voorbije maanden deftig getraind in de mate van het mogelijke en denk conditioneel OK te zijn voor een competitie-uitstapje in Brugge. Het is ondertussen al de 4e keer dat ik er meedoe en het ging de voorbije jaren telkens beter: 44e in 2008, 25e in 2009 en vorig jaar 10e plaats, een prestatie waarop ik wel heel fier was en die me veel vertrouwen gaf voor de rest van een onvergetelijk sportjaar. De stijgende lijn zal dit jaar echter terug in dalende richting afbuigen vrees ik, de heupoperatie van eind december is nog altijd niet vergeten. Ik ben ondertussen wel terug activiteiten aan het doen die te catalogeren vallen onder de noemer lopen, maar de loopschoenen hebben nog niet zwaar afgezien. Vorige week liep ik voor de eerste keer terug 10 kilometer aan 1 stuk, dus ik kan niet verwachten dat ik morgen in Brugge direct een toptijd zal neerzetten... Ik ben al heel blij dat ik kan starten in één van de populairste wedstrijden in België. Gelukkig bestaat triatlon uit 3 disciplines en heb ik het geluk dat zwemmen en fietsen eerst komen. Hierin ga ik zeker en vast gas geven, nadien zal ik al tevreden zijn dat ik de wedstrijd gewoon lekker kan uitlopen. Ik ben in alle geval content als een klein kind dat ik terug een wedstrijdje kan betwisten!
Sportieve nieuwtjes verdwijnen in het niks bij de gebeurtenis van zaterdagnacht. Collega Peter Harinck verongelukte met zijn wagen op de E17 in Deinze. Peter was een collega, maar werd in de loop der jaren meer dan dat. We ontmoetten elkaar zo'n 5 jaar geleden voor het eerst. Hieronder een foto van 'de Ronde van Wiebo', een evenement voor kinderen in de schaduw van de prof-Ronde van Vlaanderen, waar we samen de kids op sleeptouw namen op weg naar 'de Muur'. Later vervoegde hij ons team op de topsportschool en groeide hij uit als vaste waarde voor de renners. Een trainer met zeer veel kwaliteiten, getuige daarvan de vele topsprestaties van zijn renners op nationaal en internationaal niveau. Zijn heengaan valt me heel zwaar. Aangezien we vlakbij elkaar wonen gingen we vaak samen met auto of trein naar het werk, samen op training met de renners van de topsportschool, samen op de kamer tijdens stages, puzzelen om programma's in elkaar te boxen en renners klaar te krijgen voor belangrijke competities, ... We hadden veel plezier, deelden vaak dezelfde zorgen, we zaten op dezelfde golflengte. Daarvan blijft nu niks meer over, enkel mooie herinneringen... Bovendien is zijn vriendin Charlene net als mij aangesloten als triatlete bij WTDT. Ze hadden samen nog zoveel plannen, tot plots... Mijn gedachten gaan nu vooral uit naar haar en naar de familie van Peter en Charlene. Veel sterkte.
Misschien is het een gebrek aan geduld, maar ik had de voorbije dagen het gevoel dat ik wat terplaatse blijf trappelen in de revalidatie na de operatie. We zijn ondertussen bijna 2 maand na de ingreep. De eerste weken ging alles vlot vooruit, maar sinds enkel weken gaat het maar stapvoets vooruit. 'Verminderde meeropbrengst' zou men in trainerstermen zeggen
Niettemin voel ik me wel terug een beetje 'sporter'. Ik ben terug een 3tal weken aan het zwemmen en deftig aan het fietsen. De conditie zat oorspronkelijk dichtbij 0, maar stilaan ligt die nulwaarde al een eindje achter mij. De maximumwaarde 100 is echter nog lang niet in zicht... Lots of work to do!!
Lopen zit er voorlopig nog niet in, al wordt ook hiervoor al wat voorbereidend werk gedaan bij de kiné. Minimum 2x per week zit ik een kleine 2 uur bij kiné Callewaert voor de revalidatie van de heup en is het bij momenten zweten bij allerlei oefeningetjes kracht, stabilisatie, ... . De praktijk van de 4 kiné's ademt kennis, ervaring en ambitie, en ik heb het geluk dat het maar 500m van mijn deur is verwijderd. Meer info www.kine-callewaert.be
Zowat een jaar geleden (24/1/2010) schreef ik hier een klein stukje over de opkomst van de Engelstalige landen in de wielersport. Groot-Britannië, Australië, VS, ... maken een steile opgang en worden/zijn een verrijking voor de wielersport en (sportieve) bedreiging voor het Europese peloton. Op het eind vermelde ik 3 namen van jonge Australische renners die een voorbeeld waren van deze opmars: Travis Meyer, Cameron Meyer, en Jack Bobridge. Allen gevormd op de piste (wat traditioneel is voor hun contreien), en nu combinatie met de weg makend. In de loop van 2010 kreeg ik van clubmakker (en wielerkenner) Kurt dikwijls de vraag hoe het zat 'met die jonge snotapen die ik eens vermeld had'. Welnu Kurt, ik vermoed dat je ze een jaar nadien misschien al begint te kennen: Cameron Meyer werd vorig jaar Australisch kampioen in het tijdrijden en deed dit vorige maand nog eens opnieuw. In de Tour Down Under won hij de 4e rit en het eindklassement van deze eerste Pro Tour wedstrijd van het seizoen. Eerder had hij het voorbije jaar ook de wereldtitel weggekaapt in puntenkoers, ploegkoers en ploegenachtervolging... Travis Meyer is zijn jongere broertje die het ganse jaar in de trui van Australisch kampioen op de weg mocht rondrijden. Andere uitschieters op de weg vond ik niet echt, maar ook op de piste reed hij een pak prijzen bij elkaar. Jack Bobridge snoepte vorige maand de trui van Australisch kampioen af van Travis Meyer. In 2010 had hij ook al een rit in de Eneco Tour gewonnen, en een pak topprestaties op de piste geleverd. Gisteren kwam daar nog eentje bij, en wat voor één: hij reed tijdens de individuele achtervolging (4 kilometer) het record van Chris Boardman van de tabellen. Als je dan nog weet dat Boardman het record reed in 'de supermanhouding' (gestrekte armen - veel aerodynamischer, maar ondertussen verboden door de UCI) en in 1996 (een ander tijdperk...) dan is het wel héééél straf wat Bobridge hier doet... Hij had uiteindelijk 4'10"534 nodig voor de 4 kilometer. Simpel gezegd: in de start richting 1500 Watt gaan en nadien ruim boven de 500 Watt (misschien zelfs eerder richting 600?) draaien denk ik... Dus eerst de benen doen ontplofffen in de start en nadien toch nog tegen de 60km/u rijden... Il faut le faire
Het door onszelf 'rijk' gewaande Belgische wielerland verbleekt toch wel een beetje bij zo'n talenten vind ik. Welke Belg van 21 kan zo rap rijden, nationaal kampioen tijdrijden worden of een Pro Tour koers winnen? Geen enkele.
Ik was nooit een boekenverslinder of poëzieliefhebber, maar soms kan ik wel genieten van een mooi geschreven tekstje, zeker als het over sport handelt. Zo vind ik de columns van Hans Vandeweghe altijd leuk en gevat om lezen. Recht voor de raap, soms 'stinkende potjes' openen en tegen de schenen stampen, mooi... Ook in het Nieuwsblad terug te vinden zijn de schrijfsels van Karl Vannieuwkerke. Ik kan de reporter Vannieuwkerke appreciëren tijdens de wielercommentaar, al gaat hij soms wel eens een brugje te ver in het balanceren tussen objectieve en subjectieve verslaggeving. Niettemin heeft hij kennis van zaken, een kwaliteit waar sommige van z'n collega's iets van kunnen leren... Voorbije week botste ik op een column van Vannieuwkerke over Jurgen Vandenbroeck, Belgisch rondetalent. Een mooie schets hoe gedreven iemand met z'n sport kan bezig zijn, schitterend! Bovendien is het verhaal VDB voor de auteur ook een middel om bepaalde ideeën en meningen naar voor te brengen. Lezen maar! http://vannieuwkerke.wordpress.com/2011/01/16/herakles/
