Ik heb last van een overdosis Lange Wapper. Sinds zondag zie, hoor en lees je niets anders meer. En eerlijk gezegd: al die berichtgeving daarover heeft de zaak er voor mij alleszins niet duidelijker om gemaakt. Een brug, een tunnel, achttien rijstroken, politieke voor- en tegenstanders, ... Waarover gaat het nu eigenlijk? Het fileprobleem in en rond Antwerpen oplossen? Ik vrees toch dat daar meer voor nodig is dan een uit de kluiten gewassen brug. Een serieuze mentaliteitswijziging, om maar iets te noemen.
Bloggen over worstenbroodjes en frieten: je zou kunnen zeggen dat dat van weinig diepgang getuigt. En dat is wellicht nog waar ook. Maar ik beloof u: binnenkort ga ik weer wat dieper. Dat is, wanneer ik aan mijn nieuwe job begonnen ben, en ik in de weken daarvoor op adem gekomen ben door het verslinden van een stapel boeken en het opsnuiven van de frisse Londense lucht.
Daarna beginnen we met een propere lei. Nieuwe job, nieuwe inspiratie, en wie weet zelfs een nieuwe blog (dat is, wanneer het me lukt om wegwijs te geraken in Wordpress).
- "Na dat nachtje stappen had ik nood aan iets hartigs, dus ik bestel bij de Panos een worstenbroodje spécial. Kennen ze dat daar in Antwerpen toch niet, zeker?! Ik heb dat dus moeten uitleggen, hè."
- "Ehm, ik heb daar eerlijk gezegd ook nog nooit van gehoord." (Een curryworst spécial: ja, dat ken ik. En dat je in onze contreien ook een friet spécial kunt bestellen in het plaatselijke frietkot, was me ook bekend. Maar dat het toevoegen van de combinatie mayonaise-ketchup-ajuin aan een worstenbroodje eveneens tot de gangbare praktijken behoorde: neen, daarvan was ik niet op de hoogte.)
- "Serieus? Ja, dat bestaat wel degelijk. Ideaal om een kater mee te bestrijden. Zo'n worstenbroodje spécial, daar kikkerekik van op, hoor."
Junkfood verschilt van regio tot regio. De spécial is voor de Kempen wellicht wat de mitraillette is voor Brussel. Allebei even grote boecht.
In het radionieuws werd er vandaag gesproken over "Marcel Habran en zijn trawanten". Trawanten. Mooi woord. Al zou ik het toch eerder verwachten in een dialoog tussen Suske en Wiske.
Dat uitlekken van die interne mails bij de sp.a, is dat nu echt zo ophefmakend? Dat gebeurt in elk bedrijf, hoor. De dienst communicatie dient er net voor om dingen te verbloemen (of beter "in het juiste perspectief te plaatsen") naar de buitenwereld toe. Daarover van mening wisselen gebeurt soms in vrij directe bewoordingen, ja. Ook wanneer het over personen gaat. So what? Homo homini lupus. Zeker in de kantoorsfeer. En iedereen weet: mailen is altijd riskant. Je moet daarmee oppassen.
"Hoe noemen we gedroogd gras?" "Ehm... Stro?" "Oooh, wat jammer! Het is fout! Het juiste antwoord was hooi." (Elke Vanelderen stelt een quizvraag tijdens haar middagprogramma op MNM)
"Waar wordt de wielerronde Down Under gereden?" "Ehm... Australië!" "Jaa! Dat is helemaal juist!" (Elke Vanelderen stelt nog een quizvraag - eentje met iets minder ruimte voor discussie deze keer)
"Caroline weegt elk ingrediënt mi-ti-cu-leus af." (Peter Van Asbroeck die in "Komen eten" eigenlijk "meticuleus" bedoelde)
De eerste aflevering van de nieuwe, “prestigieuze” fictiereeks (een mens zou zich bijna gaan afvragen wanneer er nog eens een fictiereeks gemaakt wordt die niet prestigieus is) “Los Zand” op Eén heeft mij niet kunnen bekoren. Toen ik zag dat Matthias Schoenaerts wéér eens zijn mysterieuze zelf mag spelen (zie ook: Anyway the wind blows, Loft, Linkeroever, De smaak van Dekeyser… – altijd weer diezelfde rol) was de lol er al af wat mij betreft. Eigenlijk vond ik ook de andere karakterschetsen niet bijster indrukwekkend. Een bende dertigers, elk met hun verborgen kantjes en geheimen uiteraard, die hun gesettelde leven ontvluchten en gin-tonics gaan drinken in de Afrikaanse zon. Weinig origineel uitgangspunt voor een prestigieuze reeks, me dunkt. En Tine Embrechts in een serieuze rol: ik blijf dat raar vinden. De soundtrack van Woven Hand, die was gelukkig wél goed gekozen.
Neen, dan liever "The Thin Blue Line": een streepje klassieke Britse comedy dat ik nu pas ontdek, elke avond laat op Canvas. Een mooie afsluiter voor het slapengaan. Want: don't even get me started on De Laatste Show. Een flauw afkooksel van wat het ooit was, als u het mij vraagt.
Wat zal die dvd-speler weer goed van pas komen tijdens de donkere winteravonden.
"Hierzie, ons Floor heeft weer creatieve schoenen aan! Zeg, gij moet toch een serieus grote schoenencollectie in uw kast hebben staan. Niet?"
Ik krijg die vraag wel vaker. Daarom heb ik al mijn schoenen eens geteld. Sindsdien kan ik tot ieders verbazing antwoorden: "Maar neen gij, ik kom niet eens aan twintig paar. Geef toe, da's toch niet zo exuberant?"
Dat moeten ze dan wel toegeven, dat achttien paar schoenen bezitten - sneakers en sandalen inbegrepen! - niet zo overdreven is.
Ik weet hoe het komt, hoor. Dat ze denken dat ik een soort Imelda Marcos ben. De truc is simpel: variatie. Elk paar heeft een andere kleur, en ik doe geen twee dagen na mekaar hetzelfde paar aan.
Zo krijgt ge dus de reputatie van creatieve schoenendraagster.
