Episode in Perfectie
Over mijn eigen imperfectie...
Rondvraag / Poll
Ik ben slecht bezig zeker?
Ja, je bent slecht bezig! Wees blij met wat je hebt!
Je bent niet echt goed bezig, maar je bent een mens...
Tja, wat is slecht? Ik heb ook wel eens last van een overweldigend imaginair leven
Nope, same here
Bekijk resultaat

Rondvraag / Poll
Lopen er nog 'mensenlevensdromers' rond op deze wereld? (zie post 29/08/07)
Ja, want ik ben er ook eentje
Neen, ik ben er geen
Ik heb de post van 29/08/2007 niet gelezen en weet niet waarover het gaat
Bekijk resultaat

Inhoud blog
  • De twee meisjes...
  • Flippen!
  • Thinking of Pama
  • Werken is een vraagteken!
  • Ziek
  • Dan is een mens eens eerlijk!
  • A Lonely September!
  • Thnx bodyfreak (niet voor gevoelige lezers, kan shockerend taalgebruik bevatten)
  • Alles op zijn kop!
  • Alfred J. Kwak
    16-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De twee meisjes...

    Er is zoveel dat ik wil schrijven, maar de woorden komen niet, voor één keer. Alles lijkt zo mis. Alles is zo 'schuldig'. Mijn hoofd tolt, mijn maag werkt tegen. Ik loop tegen mezelf op en blijf verbaasd staan: wie is dit? wie ben ik? en in godsnaam, waarom ben ik wie ik ben?! De ene ik daagt de andere uit, maar als puntje bij paaltje komt, gebeurt er niets. Het 'echte' meisje slaapt, eet, drinkt, werkt, slaapt opnieuw. Het 'andere' meisje hoopt de hele dag dat ze snel mag gaan slapen, want in dromen mag je alles. En niemand die het weet. In mijn dromen worden beide meisjes één, tot veel te vroeg de wekker gaat! De ene legt haar dromen neer, staat op en doet wat moet worden gedaan. De andere blijft dromen, zweeft boven alles, observeert en huilt. Tot ze weer slapen mag...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    16-11-2007, 18:59 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (1)
    13-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Flippen!
    Dit weekend ben ik bijna 'geflipt', hoewel niemand het aan de buitenkant zal gezien hebben. Het was mijn binnenste dat zich roerde, alweer. (zucht). En ik dacht: ik moet bloggen, ik moet bloggen, of ik word ook aan de buitenkant een flipperbak .
    Het flipeffect is al een beetje minder, maar de gedachte aan de oorzaak zorgt nog steeds voor een ongecontroleerde flip-stuip. En de gedacht dat ik de oorzaak morgen wellicht voor het laatst in heel mijn leven zie, dat ik zijn stem (jaja) voor de laatste keer zal horen, dat ik voor de laatste keer die schattige lachkrul op zijn lippen zal zien verschijnen... dat zorgt voor een time-out in de flipperkast. Stilte voor de storm. Stilte voor de tranen. En de vraag: waarom maak ik het mezelf zo moeilijk? Waarom ben ik mezelf??? Waarom kan ik niet gewoon eens langer dan een half jaar blij zijn met wat ik heb! Tot nu toe was mijn imaginair leven nog min of meer gebonden aan conventies van tijd en ruimte, maar het huidige 'object of my affection' slaat werkelijk alles. Of hoe imaginair een imaginair leven kan zijn! Te dromen van iemand die je nooit meer zal zien, nooit meer zal horen, waarvan je niet weet wat er nog voor hem ligt, en wat precies achter hem. Te dromen van een leven dat zover afstaat van het mijne dat je voor minder een potje zou gaan flippen...
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    13-11-2007, 20:38 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    11-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Thinking of Pama
    Although I like my life,
    the certainty it offers,
    the Western wealth,
    the secured future.
    I think I like you more...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    11-11-2007, 14:23 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    22-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Werken is een vraagteken!
    Jaja, ik leef nog! Maar met moeite... Wat een job! Ik moet toegeven: had het een ietsiepietsie beetje onderschat . Het is wel leuk, maar naast het werk schijnt er geen leven meer te zijn, even. Het is een storm van jewelste in mijn binnenste, maar vanaf het moment dat ik de deur van mijn huisje open is het vuur eruit en kan ik, bij wijze van spreken, geen pap meer zeggen. Nog net goed genoeg om mezelf tot aan de zetel te sleuren en naar absoluut not-done programma's te kijken: mijn verstand niet meer belasten! Zo hebben de voorbije drie weken eruitgezien. Voor mij wil dit zeggen: dikke, vette ellende. Want ik ben totaal geen carrièremadam, absoluut niet. Waarom werkt een mens, dat heb ik me al vaak afgevraagd. En er zijn wel enkele zinvolle antwoorden te verzinnen, maar mijn eindconclusie is toch meestal: om de leuke momenten dat hij/zij niet moet werken te kunnen financieren... Probleem bij mij is nu aan het worden dat die leuke momenten vrij schaars zijn (om 19u thuiskomen, nog koken, tegen 20u halfdood in zetel hangen is niet bepaald de leukste bezigheid), dat er dus niet veel te fincancieren valt en dat het me dus een vraagteken is waarom ik mijn botten zo afdraai? Zal wel perfectionisme zijn zeker?!

    "Weinig arbeid geeft iemand veel eigenliefde, veel arbeid een zeer grote bescheidenheid." (Honoré de Balzac). Merci Honoré, er is dus nog toekomst voor een ontspoord individu als ik ;-)


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    22-09-2007, 11:33 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (1)
    16-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ziek
    Ik ben ziek. Verdorie nog aan toe! En dat tijdens het weekend!!! Net nu ik de weekends zo hard nodig heb om alle informatie die ik tijdens de week verzamel te laten bezinken...
    Ik haat het om ziek te zijn. Het is zo verleidelijk om me te laten gaan en het 'zielige ziekje' uit te hangen. Vroeger als ik thuis woonde, bij mama en papa, was ziek zijn soms een feest. Vooral op de dagen dat ik me eigenlijk al beter voelde, maar mama toch verse bouillon voor me maakte, me een theetje zette, me de hele dag naar televisie liet kijken en me vol propte met koekjes... Dat waren nog eens tijden. Sinds ik een jaar of vijftien ben, heb ik mezelf omgedoopt tot 'harde tante', dat wil zeggen: 'ik heb niemand nodig als ik ziek ben en ik doe gewoon zoals ik deed voor ik ziek werd'. Met dat gevolg dat het jaren geleden is dat ik een dokterskabinet van binnen heb gezien (m.u.v. de gekregen spuiten in tussentijd ), dat ik meestal veel langer ziek ben dan strikt noodzakelijk zou zijn als ik naar de dokter ging of op zijn minst de nodige rust nam en dat ik mezelf en de wereld rondom mij enkel iets wijsmaak! Stom natuurlijk. Dat weet ik ook wel, en dat is misschien een begin. Maar of ik mezelf zal kunnen veranderen, dat is nog maar de vraag. Deze keer is het in ieder geval nog niet gelukt: net nog mijn hele huis gekuist (met koudzweet van de koorts op mijn voorhoofd)... Ben weer goed  bezig! Morgen ga ik uiteraard gewoon werken... Het enige wat ik vervelend vind, is de kans dat ik anderen besmet. Maar helaas voor die anderen: voor één keer lig ik niet wakker van hen ;-)!
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    16-09-2007, 15:14 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    11-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dan is een mens eens eerlijk!
    Ik dacht dat de trein me vanaf vorige week maandag minder zou inspireren voor mijn blog... De trein naar Brussel zit niet overvol van het interessante volkje dat ik vroeger richting Gent nog wel eens tegenkwam. Meestal duik ik zo snel mogelijk in een boek om de drukte om me heen niet te horen, te voelen, te zien of zelfs te ruiken (ja, er sporen walgelijke types naar onze hoofdstad). Goed, je hoort me al komen, ik heb me serieus vergist in de inspiratie dankzij de nmbs...

    Deze ochtend rond een uur of acht stond ik klaar om naar A'pen-Centraal te treinen. Goed op tijd vertrokken, zodat ik nog een ticketje kon kopen van Berchem naar Centraal (wat ben ik toch een eerlijke meid)! De madam achter het loket vertelde me doodleuk dat ze dat soort 'zonebiljetten' niet kunnen geven aan het loket. Ze voegde eraan toe: 'Je moet dat kopen bij de conducteur voor je op de trein stapt'. Ik haastte me naar het perron en stond nog enige minuten doelloos te wachten. Plaatste mezelf strategisch op het punt waarvan ik logischerwijs kon verwachten dat het het midden van de trein betrof: dat zou me een hele hoop geloop besparen. De trein denderde het station binnen op het verwachte uur en helaas, helaas: de conducteur bevond zich helemaal vooraan. Dat had ik natuurlijk pas gezien toen de meeste traffic op en af de treinstellen voorbij was. Ik dus toch: lopen, lopen, lopen,... naar voor. Fluit die piewie toch wel niet zeker? Terwijl ik nog zo'n drie wagons te koersen heb... Ik begin als een gek met mijn armen te zwaaien terwijl de deuren piepend sluiten. De conducteur hangt nog even uit de deur en ik denk nog dat ik geluk heb, maar net als ik een meter of twee bij de deur vandaan ben, sluit ook die! Gvd! Ik word nog kwaad als ik eraan denk. Dan is een mens al eens eerlijk! Nu ben ik natuurlijk weer fel, maar op dat moment schoten de traantjes met in de ogen (ik weet het, het hoort niet dat je voor zulke dingen weent als je 26 bent, maar het gebeurt nu eenmaal. Het is sterker dan mezelf. En dan vervloek ik mezelf ook daar nog voor.
    Gelukkig was er op het spoor ernaast nog een trein naar Berchem enkele minuten later, maar dan moest ik uiteraard wel nog overstappen naar Centraal, wat me weer een paar minuten kostte. In totaal was ik dus meer dan een kwartier te laat, een frustratie rijker en enkele tranen armer... Maar wat zoveel deugd doet: ik heb een berichtje naar de kiss & ride gestuurd voor die hufters van de nmbs en heb lekker niet betaald voor de rit van Berchem naar Centraal. Ze kunnen de pot op!
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    11-09-2007, 18:58 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    10-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.A Lonely September!

    Gewoon even melden dat alles goed met me gaat na de emotionele uitspatting van gisteren! Nadat ik alles eens goed gezegd had op mijn blog (jaja, da's weer eens wat anders dan in het echt...), voelde ik me een heel stuk opgeluchter. Toen heb ik mijn ontdekkingstocht op het internet verder gezet. Of beter zoektocht: steeds die twee liedjes die ik op de radio hoorde en waarvan ik niet wist hoe ze heetten of wie ze uitvoerde... Blijkt (zo vertelde de stubru-site me) om volgende nummers te gaan:
    Air Traffic - Shooting Star (njummie)
    Plain White T's - Hey there Delilah (nog meer njummie en ook kippevelmoment)

    Vooral dat laatste nummer raakt me telkens weer. Vraag me niet waarom: ik ken geen Delilah en al zeker geen die mijlen van me verwijderd is. Het gaat dus niet om de 'herkenbaarheid', maar gewoon om het meevloeien met de muziek en de melodie! Zaaaaalig! En dan de verdere tocht op het internet: ik vond een nummer dat wel herkenbaar is, van die laatste groep. Zoek de tekst eens op, beluister het eens... A Lonely September!


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    10-09-2007, 20:11 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    09-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Thnx bodyfreak (niet voor gevoelige lezers, kan shockerend taalgebruik bevatten)
    Ik wou mijn blogje afsluiten, maar iets weerhoudt me! Er moet me nog iets van het hart, al begrijp ik helemaal niet hoe het zover is kunnen komen dat zoiets op me weegt. Om een lang verhaal kort te maken: de hobbyswitch. Ik ga niet in details treden over mijn vroegere sporthobby's, die ik omwille van 'druk' niet meer wil uitoefenen. Laat ons stellen: het was een verplichting, en ik houd niet zo van verplichte nummertjes . Dus op zoek naar iets flexibel om toch in conditie te blijven. Enkele weken geleden viel de oplossing in onze brievenbus in de vorm van een reclamefolder. Zondag 9 september opendeur in een naburig fitnesscenter dat vooral gericht is op groepslessen (ik hou ervan onder de mensen te komen). Ik had mijn vriend al verteld dat dit me wel iets leek en hij moedigde me aan ernaartoe te gaan. Deze ochtend dus een gratis les. Was supertof (dansen), maar dan kwam de keerzijde van de medaille: de centjes. Ze denken daar allerlei formules uit om je geld af te luizen en voor een eeuwige twijfelaar als ik zorgt dat voor het nodige dilemma! Bovendien had mijn vriend gezegd ook eens langs te gaan in een ander fitnesscentrum in de buurt om de prijzen te vergelijken. Ikke dus na die gratis proefles en de bijhorende verkoopspraatjes op mijn velooke naar die andere club, waar ik me van bij het binnengaan niet thuis voelde. Maar toch ging ik (hoe stom kan een mens zijn, zeker een mens als ik zou intussen al moeten weten dat het buikgevoel belangrijk is). Ik vroeg: 'het is voor een inlichting'. Een of andere afgeborstelde lul kwam achter de toonbank vandaan en bood me eveneens een gratis proefles aan: morgen. Ik stond met mijn mond vol tanden, maar gaf toe. Het was het proberen waard zeker. Toen kwamen ook daar de centjes aan bod. Nog duurder dan bij het eerste centrum! Daarbij kwam dat ik het er absoluut ongezellig vond en dat ik die commerciële, degoutante vent echt onuitstaanbaar vond. Maar het was genoteerd. 'Tot morgen dan', zei hij nog, met mijn naam erachteraan alsof hij me al jaren kent! En dat is iets waar ik echt niet tegenkan hé. Denken van die freaks uit fitnesszaken, immobureau's of interimbureau's nu echt dat ze mij daarmee als klant gaan winnen? Dan zijn ze dik mis, want ik haat het mijn naam over iemands lippen te horen komen omwille van commerciële bedoelingen. Dan nog liever iemand die me afblaft en me de grootste verwijten naar het hoofd slingert. Ik wil dat mijn naam emotioneel gebruikt wordt, onafhankelijk van de emotie. Goed, ik heb mijn punt gemaakt veronderstel ik. Nu ben ik fel, maar natuurlijk krabbelde ik niet terug en fietste naar huis met een baksteen in mijn maag. Morgen die fucking les en ik wist toen al dat ik niet zou gaan.
    Na een aantal mailtjes over en weer met mijn schatje (hij werkt op zondag dus was niet thuis om me te kalmeren, wat op die momenten geen overbodige luxe zou zijn), heb ik shakend de telefoon genomen. Die afgelikte bodyfreak met hand en tand duidelijk gemaakt dat ik niet kon morgen, dat ik nog wat bedenktijd nodig had. Kwam die sukkel met vragen af als:
    - Ga je dan helemaal geen sport doen?
    - Het kan toch geen kwaad om eens te proberen?
    En ik mij altijd maar slechter voelen. Raar hé, eigenlijk zou het een opluchting moeten zijn dat ik nu niet naar die les moet. Maar nu voel ik me megaschuldig. Ik heb het al gezegd: ik denk dat er op emovlak niet veel complexere mensen bestaan als ik. Heel mijn namiddag is nu verkloot door dat voorval, zeker omdat hij afsloot met: 'ik zal je binnen een maand opbellen om te zien of je je hebt bedacht'. Ik kijk er werkelijk naar uit! Waarom kan hij zich nu niet gewoon neerleggen bij een 'neen'! Echt, ik hààt zulke mensen, en dat is nog zachtjes uitgedrukt. En wat ik nog het ergste vind is dat dat type me keer op keer met een schuldgevoel opzadelt van hier tot in Tokyo en mijn - anders zo rustige - zondagnamiddagen tot een hel maakt! Thnx a lot, bodyfreak, thnx a lot!
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    09-09-2007, 15:25 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Alles op zijn kop!
    Long time not seen... (of gelezen in dit geval!) Het nieuwe werk begon net iets hectischer dan ik had verwacht. Inwerken, inwerken, inwerken! Om zot te worden met tijden, maar oneindig interessant en vernieuwend. Het was nog maar de eerste week en ik stootte al meermaals tegen mijn eigen grenzen als (klein) persoontje! Mijn hele leven staat op zijn kop!!! Ik begin er ook in mijn privé van te disfunctioneren, zo te zien... Ik geef hobby's op, zoek er andere om dan de gaten te vullen. En vraag me steeds maar af: waarom? Waarom??? En er komen geen antwoorden, alleen maar meer vragen! Ik weet met mezelf geen blijf, voel me alleen en niet in staat te controleren waar het heengaat met mezelf. En het is een kutgevoel, om het maar even ongecensureerd uit te drukken

    Ben blij dat ik er eindelijk toe kom te bloggen: ik werk al een week, heb sinds drie dagen een bureau, sinds twee dagen een computer en helaas nog geen internet. Vandaar de 'nul' posts sinds vorige week! Maar er wordt aan gewerkt, is me beloofd. Dus van mij uit: er wordt ook gewerkt aan mijn bijdragen, want er is zoveel te vertellen. Maar eigenlijk komt het allemaal neer op een hele reeks vraagtekens in mijn hoofd? Zoveel dat ik straks enkel nog in vragen spreek, enkel nog vragen hoor en er hoogstwaarschijnlijk ook vraagtekens in mijn ogen zullen verschijnen... Benieuwd of het andere mensenlevensdromers zal opvallen . Thnx trouwens voor de deelname aan mijn polletje! Zo blij te weten dat er nog rare snuiters zijn!

     
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    09-09-2007, 15:08 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    30-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Alfred J. Kwak
    "Soms ben ik ongelukkig, ontzettend ongelukkig, soms ben ik ongelukkig, dan sterf ik van verdriet!"

    De voorlaatste dag op het werk: mijn bureau is een stort (ben al dagen aan het opruimen en het schijnt steeds een grotere mesthoop te worden). Hoewel ik het bureau deel met vier anderen, zit ik hier alleen, omringd door stilte en enkel gefocust op mijn eigen gedachten die zich om één of andere reden niet laten vangen door een woord vandaag. Het Alfred J. Kwak-liedje komt in de richting...
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    30-08-2007, 11:49 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    29-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwsgierig!
    Mijn nieuwsgierig kantje komt weer boven, dus please: vul mijn allereerste 'poll' in...

    Ik ben op zoek naar mensen die het onbegrijpelijke in mij begrijpen
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    29-08-2007, 13:32 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mensenlevensdromers

    'Mensenlevens dromen', dat is mijn favoriete bezigheid op de trein als ik niet met mijn neus in de boeken zit. Noem het gerust een neologisme, maar het omvat volledig de activiteit die ik verricht. Het object van mijn droom is een persoon - mannelijk of vrouwelijk - die om één of andere reden mijn interesse opwekt. Mijn fantasie gaat met me aan de haal en ik verzin een heel leven voor hem of haar: wat hij/zij doet op de trein? Waar hij/zij naartoe gaat? Ik probeer aan de gezichtsuitdrukking het humeur in te schatten en daarvoor een reden te verzinnen. En heel soms vraag ik me af: zouden er nog mensen zijn die aan 'mensenlevens dromen' doen? En zou ik ooit de persoon zijn waarover wordt gedacht? Soms zet ik een droevig gezicht om 'mensenlevendromers' inspiratie te geven of soms kijk ik boos of nors, maar dan denk ik dat er niemand zich vragen stelt bij mijn leven. En soms ontmoet mijn blik de blik van iemand anders en vermoed ik dat we beiden 'mensenlevendromers' zijn. Meestal gaat het daarbij om personen van het andere geslacht, want laat ons eerlijk zijn: ik vind het leuker een leven te dromen waarvan ik geen idee heb hoe het kan zijn. Soms wou ik echt eens voor een paar uur een man zijn...

    Gisteren had ik een moment van 'mensenlevendromers - ontmoeting' met de jongen/man (wat is het verschil, voor mij alvast niet veel aangezien ik ook nog eens de neiging vertoon te vallen op jongere mannen/jongens?) die voor me op de trein stapte. Ik zocht een plekje uit (of althans: deed alsof ik zocht) en tja, de plek naast hem was vrij. Hij lachte eens vriendelijk, maar de blik in zijn ogen vertelde me dat hij ook wel eens een 'mensenlevensdromer' zou kunnen zijn. Het was alsof er een onzichtbare draad van verstandhouding tussen ons was, zonder woorden. Kort daarop viel hij in slaap en ik las... Toen de trein voor de tweede keer een station binnenreed, bleek dat we er allebei uit moesten. Hij opende zijn ogen net op het moment dat ik naar hem keek - hij was een mooie slaper. Hij grinnikte verontschuldigend en ik vond het aandoenlijk en schattig. Ik glimlachte terug en hij verzekerde me dat hij die avond vroeg in bed zou kruipen. Ik liep voor hem de trein uit, hij volgde me tot de fietsenstalling, maar ik durfde niet meer achterom te kijken. Te veel 'mensenlevensdromers - ontmoetingen' maken me een beetje bang, ik krijg het gevoel alsof mede-mensenlevensdromers tot in mijn ziel kijken, want in mijn dromen van andere mensenlevens ligt heel veel van mezelf. En dan loop ik weg...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    29-08-2007, 13:24 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Armpijn

    Kleinzeer of geen kleinzeer. Ik kan met de hand op het hart zeggen dat mijn arm pijn doet vandaag! Jezus Christus, valt dat tegen... Waar het gisteren enkel maar een licht tintelend gevoel was, is het vandaag alsof iemand een spijker in mijn arm heeft geslagen. Ik word er zowaar kregelig van. Het is raar je plots bewust te worden van het beschikken over een arm. Zo gaat het ook met hoofpijn, maagpijn of teenpijn: je beseft maar dat je het hebt op het moment dat het mankeert


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    29-08-2007, 12:06 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    28-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kleinzeer
    Waar het dus in essentie op neerkwam:

    Ik ben een 'kleinzeer' zoals ze bij ons zeggen. Het betekent: van het minsten pijntje een drama maken. Woorden geassocieerd met 'kleinzeer' zijn: mietje, watje, doetje, kneusje,... Zegt genoeg zeker?!

    Deze ochtend een zware beproeving: hernieuwing van de tetanos-spuit (rilling bij de gedachte). Ik ben helaas niet alleen een kleinzeer, maar ook bang voor spuitjes. En neen, ik ben geen kleuter meer, maar mijn blog gaat over mijn eigen imperfecties, right? Soit, ik dus naar de medische dienst volledig in stress. De verpleegster vroeg me 'te ontspannen'.
    Ik dacht: 'Ontspannen? Wat is dat? Jij gaat hier straks een naald in mijn bovenarm rammen en ik moet ontspannen??? Yeah, right!'
    Ze stond al klaar met het spuitje in haar hand en ik me maar proberen onstpannen. Maar hoe meer je je gaat concentreren op 'ontspannen' hoe minder ontspanning er in je lijf hangt. Of zo werkt het bij mij alvast.
    Dan maar zonder ontspanning, moet ze gedacht hebben, want ze zei: 'let op, klein prikje'.
    Ik kon nog net op tijd mijn hoofd afwenden in de hoop dat ik het niet zou voelen, maar ik voelde het toch . Kleine-kindjes-gedachten helpen niet meer in tijden van 'volwassen' nood. In alle eerlijkheid voeg ik eraan toe dat het maar een heel klein beetje pijn deed. Maar pijn is pijn! En nu heb ik last van een tintelende arm.

    De hele scène bij de verpleegster deed me terugkeren naar mijn kindertijd, meer bepaald: het medisch schooltoezicht. Eén voor één in een kleedhokje, dan in onderbroekje - in die tijd van die goeie, ouwe bommamodellen - en onderhemdje aanschuiven voor oogonderzoek, gehoortest, het plasje, het doktersbezoek voor het prikje (iek, jekkes). En dan terug naar de kindjes van de klas. Ikke altijd stoere meid: "Pijn? Zo'n prikje dat voel ik niet eens?" Terwijl ik enkele minuten daarvoor nog even was doodgegaan bij het spuitje. Maar dat geef ik niet toe, uiteraard. Niemand mag weten dat ik een kleinzeer ben, dat is toch al te belachelijk. Bij deze dus een primeur voor mijn blogje: IK BEN EEN KLEINZEER EN IK HEB SCHRIK VAN SPUITJES!

    "De enige manier om een kind geen pijn te doen, is het niet te verwekken." (H. Brusselmans) --> Thnx mama en papa!


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    28-08-2007, 15:24 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gvd!
    Gvd, deed ik hier net een beklijvende bekentenis, is de tekst weer helemaal weg! Kl*te technologie!!!
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    28-08-2007, 15:13 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (1)
    27-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Weekendrelaas van een overgevoelig wicht :-)
    Eerst even geheel terzijde en los van de werkelijke inhoud van de post: het valt me plots op dat ik nooit eerst de titel van het bericht schrijf, ook al heb ik er meestal wel een idee van wat ik zal schrijven... Ik heb al gemerkt dat de woorden soms ongemerkt een eigen leven gaan leiden: ik start met schrijven, maar 'iets' neemt het van me over at the point of no return. En dan staat het er en denk ik: dit had ik zelf niet beter kunnen formuleren. En dan verschijnt de titel ook vanzelf... Het is toch handig een schrijfmachien te zijn :)

    Soit, naast deze bedenking nu over wat werkelijk mijn ziel beroert... Een hele tijd geleden, tien jaar om precies te zijn, keken we tijdens de lessen muzikale opvoeding naar 'West Side Story'. En echt, alles dat een mens kan ergeren aan een film, ergerde mij: Tony was een verwijfde (én lelijke) gast, Maria zo mogelijk nog minder aantrekkelijk en belachelijk naïef, de Jets waren janetten eerste klas die niet vechtten, maar dansten en dachten hun tegenstanders te kunnen afmaken door irritant vingergeknip, de film scheen eindeloos te duren en over niets in het bijzonder - op een belachelijke romance na - te gaan en op elk onmogelijk moment begonnen ze dan nog te zingen ook. Kortom, West Side Story stond in mijn geheugen gegrift als: 'nooit meer te herbekijken'.
    Niet verwonderlijk dus dat ik zowat een hartstilstand kreeg toen mijn grootmoeder dit weekend belde met de vraag of ik in haar plaats naar de musical wou gaan kijken: ze had tickets, maar haar knie deed pijn en ze wou persé dat ik zou gaan. Ik kon het oude mensje gewoon niet teleurstellen, dus gingen mijn vriend en ik gedwee ons achterste twee uur op de proef stellen (die stoeltjes zijn echt niet normaal ongemakkelijk). En toen, wonder boven wonder, vond ik het prachtig! Vooral het liedje 'tonight' deed me tranen in de ogen komen (O jeetje, hier ga ik weer... Wat ben ik toch een overgevoelig wichtje). De zang was prachtig en gelukkig misschien: de gezichten van Tony en Maria kon ik niet goed zien (mijn ogen - zelfs met bril of lenzen- zijn nog steeds niet wat ze moeten zijn, heb ik de indruk), dus ik kon me niet ergeren aan een hoge verwijfdheidsgraad of een lelijk bakkes .

    Het is dus duidelijk dat je oude haatverhoudingen soms een nieuwe kans moet geven... Ik heb weer wat geleerd dit weekend. Toch nog een bedenking die ik me maakte bij het zien van het stukje zang en swing: hoe kan je nu, als je iemand één dag kent, die persoon vergeven voor het vermoorden van je broer??? Op het moment dat ik dat zag op het toneel - het was één van de vele dingen die ik had verdrongen - dacht ik: ik zou mijn vriend nog niet kunnen vergeven na al die jaren... En toen dacht ik er verwonderd bij: 'Tiens, dit is de allereerste keer dat ik iets voel dat zou kunnen omschreven worden als zusterliefde voor mijn kleine broertje! Zo zie je maar: in een weekend kan veel gebeuren

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    27-08-2007, 10:05 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    23-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ervaring? Mijn botten!
    Het gaat niet over, het gevoel. Het wordt alleen maar erger. Een aantal collega's vertrekken na het weekend op reis. Net díe collega's die me heel nauw aan het hart liggen. Iets te nauw misschien, die ene, maar daar weid ik voorlopig niet over uit. En wellicht later ook niet meer: gedane zaken nemen geen keer, wordt wel eens gezegd.
    Het doet gewoon pijn te weten dat we niet meer hetzelfde bureau zullen delen. Dat ik de gezellige sfeer inruil voor een duf, eenzaam hokje in een nog duffer gebouw. Al zeker niet met het mooie uitzicht (lees: die ene) dat me hier elke dag werd gegarandeerd... Die mooie lach, die volle lippen, dat mooie haar, die ogen die gedurende de dag van 'grijsgroen moe' naar 'zeeblauw fel' gaan. Stom dat ik er sentimenteel van word, ik vind het echt stom van mezelf. Maar mijn gedachten lopen weer even weg, ongrijpbaar, oncontroleerbaard. Wat heb ik nu weer geschreven als beschrijving van mijn blog: emoties in het kwadraat? Een betere omschrijving van mezelf bestaat niet denk ik. Geen mens die het weet...

    Het klinkt zo 'volwassen', zo groot voor een kleintje als ik, om:
    - 'van werk te veranderen'
    - 'een nieuwe weg in te slaan'
    - 'iets af te sluiten'
    - 'een andere uitdaging aan te gaan'
    Ik dacht dat dat voor 'grote mensen' was. Ik zie mezelf nog als dat kleine, onbezorgde meisje, soms onbezonnen ook. Maar er zit waarheid in Honoré de Balzac zijn woorden:
    "Men brengt een groot deel van zijn leven door met uit te wieden wat men tijdens zijn jeugd in zijn hart heeft laten groeien. Deze bewerking heet ervaring opdoen."

    Ik denk dat ik bij deze 'de periode die jeugd wordt genoemd' ergens afsluit. Ik ben begonnen met wieden, op plaatsen waar het kruid zich heeft geworteld. En het doet (hier zou een krachtterm moeten staan, maar ik houd rekening met gevoelige lezers) goed pijn! Ervaring? Mijn botten!

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    23-08-2007, 15:12 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    22-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Leeg gevoel
    Het is zo'n leeg gevoel. Het gedacht dat ik Gent binnen enkele dagen inruil voor Brussel, op weg naar het onbekende. Het kleine meisje in de grote wereld... Nu vul ik mijn werkdagen in ledigheid: ik zit aan de computer, rikketik een beetje op het klavier, maar al bij al dwalen mijn gedachten vaak af naar waar ze niet zouden moeten zijn. Ik leef van koffiepauze tot koffiepauze, die elkaar steeds sneller opvolgen omdat er in tussentijd steeds minder werk rest. Mijn contract loopt af, mijn werk zit erop, het is aftellen tot 31 augustus en proberen mezelf te vermaken op zo'n manier dat ik me niet al te weinig schuldig moet voelen over mijn beperkte bijdrage aan de maatschappij op dit moment . Bloggen bijvoorbeeld!

    En dan... de grote stap. Voor het eerst in mijn leven niet meer in de veilige haven, maar een sprong in het duister. Te weten: ik ben bang in het donker . Dus: ik ben ook bang van de sprong erheen... Stom, ik heb er zelf voor gekozen. Ik heb zelf gezocht naar ander werk. Ik was ongelofelijk blij toen iemand belde met het heuglijke nieuws dat ik dé job had en toch... Het voelt een heel klein beetje klote!
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    22-08-2007, 14:29 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (2)
    21-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vriendschappen
    Ik vraag me af waarom ik nooit geen 'gewone' vriendschap kan hebben met iemand? Waarom altijd haat-liefde verhoudingen? De ene dag loopt mijn hart er van over, de volgende wens ik de persoon in kwestie naar het einde van de wereld (en liefst nog iets verder). Die jeukende littekens wellicht... Ik ga niet uitwijden over die jaren, dat zou me te ver leiden. Te ver van de kern of misschien net er te dichtbij! Ik heb schrik om er op door te gaan, dus laat ik het los. Duw ik het weg, naar de verste uithoek van mijn hersenen, tot er weer eens iets gebeurt waarvan ik door het lint ga... Eigenlijk dingen die bij een normaal mens misschien een vleugje irritatie naar boven brengen, maar bij mij een Harry Potter-Voldemort effect opleveren: en jeuken dat littekens kunnen! Hopelijk gaat de jeuk snel over en kan ik de herinnering weer in een doosje wegmoffelen... Een duiveltje in een box...
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    21-08-2007, 14:09 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    20-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jeukende littekens
    Het verschil tussen 'bewust iemand het gevoel geven er niet bij te horen' en 'onbewust iemand het gevoel geven er niet bij te horen' is ontzettend klein voor het 'slachtoffer'... En mij is - door enkele ontzettend fijne schoolervaringen - de gave ontnomen dit verschil te zien...
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    20-08-2007, 17:05 geschreven door meisje_met_de_vlecht  
    Reacties (0)
    ... en laat ons toch iets weten ... dan horen wij je stem!

    Laat je horen in mijn gastenboek...

    Laatste commentaren
  • ... (Elisa)
        op De twee meisjes...
  • ... (wouter)
        op Werken is een vraagteken!
  • Hoi (Elisa)
        op Thnx bodyfreak (niet voor gevoelige lezers, kan shockerend taalgebruik bevatten)
  • recht uit het hart (wouter)
        op Gvd!
  • dromen (Chimp)
        op Mensenlevensdromers
  • Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Archief per maand
  • 11-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
    Mijn favoriete blogs
  • chimp's blog
  • lindeboom
  • chocolate moose
  • Delphina
  • Tekst Zonder Verhaal
  • Vreemd Eendje
  • Willekeurig Bloggen.be Blogs
    windowsgids
    www.bloggen.be/windows
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    muntenverzamelen
    www.bloggen.be/muntenv
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    windowsgids
    www.bloggen.be/windows
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    heiligerita
    www.bloggen.be/heilige

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!