Foto
Inhoud blog
  • MaTb
    Zoeken in blog

    Emily Fokov

    16-01-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.MaTb

    Kinders,

     Ik ben Emily Fokov.  Mijn meisjesnaam is Emily Schuurmans.  In 1962
    trouwde ik met Piotre Fokov.  Ik baarde 9 kinderen die allemaal gezond
    en wel groot geworden zijn.  Ik ben echt trots op ze.  Mijn man Piotre
    is afkomstig uit Rusland.
    Zijn naam deed dat al vermoeden, neem ik aan.  Toen we mekaar leerden
    kennen ergens in het najaar van '62 was ik op slag smoorverliefd op
    hem.  Een maand later waren we getrouwd.  Ik sprak geen woord Russisch
    en Piotre sprak geen woord Nederlands.  De taal van de liefde heeft
    deze kloof gedicht.  Het jaar daarop werd Alexander geboren. De 10
    volgende jaren zou ik zo goed als elk jaar zwanger zijn.
    Na onze flinke Alexander kwam John in '64, Cindy in '65, Henrietta in
    '66, Mercedes in '67, onze Stan in '69, Jerry in '70, Prunella in
    '71en onze flinke Imelda in '72.  '68 Hebben we overgeslagen omwille
    van de mei-revoltes.  In '73 had ik nog een miskraam en toen zei
    Piotre ermee op te houden.  Onze gezondheid ging voor, zei hij en hij
    heeft zich laten steriliseren.  Zo is onze Piotre.  Recht door zee,
    zonder bochten naar de overkant en weer terug als het moet.  Toen
    Piotre in '62 naar België kwam, had hij geen nagel om aan zijn gat te
    krabben.  Hij moet daar een duister leven geleid hebben, in het Moskou
    van begin jaren '60.  Hij is dus gevlucht, met andere woorden.  Hij
    koos voor België omdat hij hier enkele vrienden kende.  En die
    vrienden waren onze buren.
     Op een zaterdagavond liep ik Piotre tegen het lijf bij ons voor de
    deur en we keken mekaar aan en het was prijs.  Omdat Piotre geen werk
    had en dus geen geld, is hij voor één keer terug naar Moskou gegaan.
    Enkele weken later kwam hij in een limousine voorgereden om mij ten
    huwelijk te vragen.  Ik dacht, dit is een grap, die auto.  Maar neen
    hoor, Piotre vroeg me in te stappen om naar onze toekomstige woonst te
    gaan kijken.  Ik schrok me kapot.  Omwille van de kinderen heb ik me
    mijn leven lang met het huishouden beziggehouden.  Alexander en John
    hebben me daarin enorm gesteund.   Later de andere kinderen ook hoor,
    maar het was toch vooral het begin, het zo in de kinderen geraken dat
    zo moeilijk was.
    Door het drukke beroepsleven van mijn man kon hij zich maar sporadisch
    vrij-maken voor het gezingsleven.  Aan de andere kant kwamen we niets
    tekort.  Hoe Piotre aan zijn fortuin gekomen is, is mij tot op heden
    een raadsel.  Ik durf het hem ook niet vragen.  Hij zou in één van
    zijn betere scheldtirades kunnen vervallen.
    De scheldtirade is het handelsmerk van de Fokovs.  Voor het minste
    barst het hier los.  Sommige 'maaltijd-momenten' zijn ooit letterlijk
    'uitgescholden'.  En ze hebben het allemaal, die Fokovs.  Ik dus niet.
     Vermits ik Schuurmans heet.  Het bizarre aan de scheldtirades is
    eigenlijk dat er niet, of bijna niet, geroepen wordt.
    Aanvankelijk had ik dus niet door dat Piotre de hele wereld
    bijeenschold, vermits hij
    het in het Russisch deed.  Onze vroegere buren hebben mij hier het
    eerst op gewezen.  Later de kinderen ook natuurlijk, omdat ze het in
    het Nederlands deden.
    Sommigen kunnen het ook in het Russisch.  Rare momenten zijn dat.  Het
    begint als een soort ruis, zoiets binnensmonds.  Langzaam glijdt het
    over in iets concreters, woordachtige voortbrengsels die het midden
    houden tussen gebalk en geneurie met hier en daar iets verstaanbaars,
    alsof een vis iets wil zeggen.  Onze Prunella is hier het sterkst in.
    Als dan het boeltje behoorlijk is aangezwengeld, dan barst de hel los.
     Een eindeloze reeks achter-en ondermekaar geplaatste woorden die
    veelal nog niet bestaan maar niets aan het toeval overlaten.  De
    betekenis ervan is duidelijk.  Piotre is hier het sterkst in.  sommige
    van die nieuwe woorden heeft hij opgelijst.  Ooit komt er wel eens
    iets uit, iets in de richting van
    'De verzamelde woorden van Fokov'.
     Nu de kinderen het huis uitzijn is het een stuk rustiger.  Behalve
    op familiefeestjes.  Dat hou je niet voor mogelijk.  Vooral als Piotre
    van wal steekt.
    Er is niks fijner, zegt hij, dan iemand geheel de verdoemenis in te schelden.
    Er wordt heel wat afgelachen.  Vroeger was het ernstiger.  Ik herinner
    me nog het moment dat de postbode aanbelde.  Het was op een mooie
    dinsdagochtend ergens in de zomer van '74.  De postbode belt dus aan.
    Dat had hij beter niet gedaan.
    Ons Prunella was toen 3 jaar en maakte een heel moeilijke slaapperiode door.
    Onze vorige postbode was met pensioen gegaan en was vergeten zijn
    opvolger in te lichten over de Fokovs.  Een blunder van jewelste, dat
    heeft hij diezelfde dag nog mogen ondervinden.  Driiiing.  En ons
    Prunella schiet wakker.  En iedereen schiet wakker blijkbaar.  Piotre
    schiet als eerste naar de raam aan de straatkant, juist boven de
    voordeur.  En hij begint me daar te bulderen.  Een deel van het raam
    begaf het en kletterde naar beneden, vlak naast de ons toen nog
    onbekende postman.  Seconden later hingen alle  Fokovs uit het raam.
    Een vloedgolf aan pure frustratie werd over de jongeman uitgegoten.
    Russisch, Nederlands zelfs in het Frans waren ze bezig.   Dat moet
    Jerry geweest zijn, die kreeg toen al Frans op school.  'Dan is het
    toch nog voor iets goed', zei'ie, maar dan in't Frans.  Ik schaamde me
    rot.  Ze hebben die postbode gewoon weggeblazen.  Een kwestie van
    overdruk.  De hele straat werd vacuüm getrokken.  En als dat nog niet
    genoeg was besloten onze Stan en Henrietta er nog achteraan te gaan
    ook.  Precies twee pittbulls achter een losgelaten konijn.
    Ondertussen was Prunella terug ingeslapen.
    Dit soort wapenfeiten waren kering en inslag.  Elke week moest ik wel
    ergens naartoe om één der Fokov-uitbarstingen recht te gaan zetten.
    We zijn in totaal 23 keer verhuisd.  Nu wonen we in 'The mall'.
    Piotre heeft ons daar een verdieping aangeschaft.  Typisch Piotre.  In
    de lift heeft hij in het groot naast knop 36 FOKOV
    geplakt.
       Over de activiteiten van onze kinderen hebben we het een ander
    keertje nog wel eens.  Ik ben er moe van geworden.  Al die uitleg.
    Ook al heb ik mijn levenlang niets anders gedaan.

    'Emily Fokov', the mall.

    www.bloggen.be/piotrefokov

    16-01-2006 om 00:00 geschreven door Emily Fokov  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - ( Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 16/01-22/01 2006

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!