PARKMATRAS TORCK : De parken van het merk TORCK zijn blijkbaar iets groter dan de gemiddelde parken, waardoor de TORCK-matras die we bij een uitverkoop hadden aangekocht niet in ons park past.
Iemand die een park van TORCK aankoopt de komende weken/maanden? Kom dan gerust onze matras halen; voor een luttele 10 euro mag ze weg. Spiksplinternieuw, nog in verpakking.
stap voor stap de grote wereld in
18-11-2009
Eerste schoolweek
Vorige week vrijdag zat de eerste schoolweek er op. De eerste van vele.
Hier en daar reeds gehoord dat een kleuter na slechts enkele dagen met 'vuile' of 'lelijke' woorden thuiskomt. Kijkend naar een braaf spelende Lander op vrijdagavond schoot me dit te binnen. Mijn hart zucht opgelucht dat we de eerste week voorbeeldig waren doorgekomen. Niet alleen zonder huilen 's morgens, maar ook zonder van die mondelinge 'uitwerpselen'. De gedachte was nog niet koud of Lander begint zich kwaad te maken op zijn blokjes... gevolgd door... "G*dverdomme!"
Euhm... hoorde ik dat goed? En nu? Rea-geren of Ne-geren.
Het werd negeren, en -ondertussen toch enkele dagen later - het woord is nog niet teruggekomen. Oef!
De tweede week. Halverwege. Een halve dag school. Het kind komt vrolijk de living ingewandeld en zingt een liedje voor zijn mama. Het liedje van K3 dat ze al dagen zelf loopt te kwelen (Mamasé! Mamasá! Mama saka mumba). O, zo lief! Euhm... oeps, het blijkt een eigen ondeugende versie te zijn. Goed luisterend blijkt de peuter iets anders te zingen, namelijk : Mamasé! Mamakakakakaaa! En opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. Zijn guitig gezicht verraad dat hij wel duidelijk weet wat hij zingt. Hij wacht op reactie van de mama. Mama laat hem met gezichtsspierverrekkende inspanningen weten dat ze gehoord heeft wat ze zingt, dat ze begrijpt dat hij dat grappig vindt, maar dat hij een ferme kapoen is (want dat ze weet dat hij weet dat het een vies 'woordjen' is). Verder geen woord. Het ne-geren lukt redelijk
Een derde alinea bruine troep had ik u graag en zonder gène voorgeschoteld. Helaas het word een smurrie van een andere kleur. Afgelopen maandag werd Lander op school onder de douche gestoken. Ja, echte vuilaards zijn wij. Straks de Sint, euh de kinderbescherming op ons dak. Dat Lander begonnen is aan de studie van zwarte¨Piet, en zich niet meer wil wassen... probeer hen dat maar uit te leggen. Studiekeuze is een heilig goed!. Nee, iets anders, maar dat wist u ook al wel. Lander werd inderdaad onder de douche gedropt, maar dit voor iets minder geleerde feiten. Een oncontroleerbare buikbroebel had de jongen getroffen midden op de 6e schooldag. En dat terwijl hij al redelijk geambeteerd liep dat het bij hem niet vlot op het potje. Genoeg om een potjestrauma op te lopen...
Maar deze ochtend lukte het in de klas wel op het potje. Hiep Hiep Hoera! Blijdschap alom hier ten huize. Er mocht een stickertje bij op het blad "Lander verus Mama". Hierdoor was zijn eerste rijtje van 4 vol en kreeg hij een snoepje. Meer dan twee maanden wachten op de eerste potjes-snoep... die heeft gesmaakt. De uroloog wist deze namiddag te vertellen dat het eventueel nog wel enkele maanden zou duren vooraleer Lander echt prober zou zijn. Enerzijds ontgoocheld, Anderzijds opgelucht, want hij wist er toch een termijn op plakken van +/- 3,5 maand.
Niet dat we voor de potjestraining bij een uroloog aankopten, zo desperate zijn we niet. De intieme details zijn hier niet op hun plaats, maar een klein knipje door een uroloog zal heel wat urinewegontstekingen voorkomen (en blijkbaar de potjestraining bevorderen). Een tweede medische ingreep op exact twee maand na de poliepenkwestie. Eind december is het zover...
Deze morgen trok Lander voor het eerst naar de onthaalklas van Juffrouw Gerda, samen met 13 andere instappertjes. Om 8u05 werden we in het klasje verwacht, om nog vlug eventjes te wennen vooraleer de andere volleerde peuters binnenstormen rond 8u20. Het jasje mocht aan de kapstok, de muts in de mutsenbak en de koekentas (euh boekentas) op de grote bank. Alles genaammerkt, zelfs de koekjes voor de speeltijden. Tegen dat we ons omdraaiden, lag lander al op de automat te vroemen en te broemen. tuut-tuut.
Papa kreeg het even moeilijk, mama hield haar sterk (wel wetende dat zij de afgelopen 3 maand al nu en dan een traantje moest wegpinken bij de gedachte van deze naderende ochtend...). En dan ging de bel. Er werd nog even in het geniep aan de venster getuurd, maar de kleine man was niet te verstoren tussen die auto's. Een 5-tal kindjes vonden schoolgaan minder leuk en huilden tranen met tuiten, ocharme die dutskes. Hopelijk vergaat het hen morgen beter. Hopelijk vergaat het de stoere ukken van vandaag morgen nog even goed. Stel je voor; misschien komt morgen het besef dat die creche echt niet meer terugkomt...
Tegen 10uur werden mama en Victor verwacht bij de allergoloog; zo kon(den) zij de zinnen even verzetten. Na wat gefriemel in de armholten om een adertje te vinden, werd in het handje geprikt op zoek naar iets roods. Opeens was het er. Eenmaal het buisje vol werd het afgegeven aan een courier uit Charleroi. Samen met wat gekookte patat worden ginds testen gedaan op de witte bloedcellen. Het lijkt een allerlaatste stap om eventueel een allergie te ontdekken, want de standaard bloed- en huidtesten wijzen niets uit. En toch is er iets. Toch komt er diaree van. "Misschien allergie type 4 ipv type 1, 2 of 3." Euhm, vraag ons het verschil niet. Verder zit er nu een patch op zijn rugje, een test op soya, melk, tarwe en ei. Die mag er woensdagnamiddag af, daarna moeten we een foto nemen van het rugje, en donderdag van hetzelfde. En dan mailen daar mevrouw de allergoloog, want ze zit in Venetië (afgelopen weekend in Parijs). Toch vreemd om bij een gerenomeerde spreker-op-congressen terecht te kunnen. We zitten op de goede plaats met onze uk! Dat bewijzen ook de verhalen uit de wachtkamer : kinderen die in shock gaan op prei, exceem tot in de hoogste graad,... vanalles hoor je er, en ieder is opgelucht eindelijk bij de juiste dokter te zitten.
Na de middag gingen we boodschappen doen. Toen we de straat van de school voorbijreden, dacht ik even te gaan piepen, niet echt verwachtende hem te zien. En opeens zag ik Landers gestreepte mutsje welgemutst naar de klasdeur huppelen, 13u25 de namiddag kon beginnen. Hij had de middag op de grote school goed overleefd. Emo.
Er was even verwarring over het einduur "der lessen"... Even internetten en mama zag twee verschillende uren... hmmm. Geen risico's, en dus maar onmiddellijk vertrekken. Blijkt nu dat de school op maandag een half uur langer duurt dan op andere dagen. Why? Wij nie weet nie. Dat halve uur te vroeg werd gevuld met een aangename babbel met een 80-jarige bolderaar (de bolderspiste ligt naast de peuterklas), tot ie op de bus stapte. Toen kwamen als eerste de onthaalklassers buiten, mooi gehoorzaam richting bankje onder het afdak. Lander had ons al vlug achter de poort zien staan en wuifde vrolijk en uitgelaten. Eenmaal de poort open, bleek al vlug dat de kleuter zijn namiddagslaapje niet had gemist en dat de school best wel een leuke plaats is. Eenmaal thuis bleef hij supervrolijk, de deugnieterij zal er flink in.
Victor had een baaldag in de creche, zo zonder voormiddagslaapje, zo zonder broer,... zo helemaal het ritme kwijt. Huilen was zijn deel. Het koekje dat Lander voor hem meehad kon het verdriet een beetje verzachten. Lander pikte nog vlug 5 minuten Dora mee op de creche-TV. Dora... we snappen niet wat hij in haar ziet, maar het is volgens hem wellicht een prachtige madam
Op naar schooldag 2. Morgen moet hij in de "studie" blijven, want mama en papa moeten werken. Benieuwd of hij dat even leuk zal vinden, onze schoolgaander...
Bravo kleine man, je deed het super vandaag! Papa en moeke zijn fier op jou!
Victor is in volle ontwikkeling, gelijk iedereen tussen 0 en 99 wellicht. Maar bon, als het jou eigen kinderen betreft, fascineert het net iets meer dan die van die miljoenen stuks tweevoeters aan de andere kant van de wereldbol.
Over tweevoeters gesproken... Daar schuilt nu net die ontwikkeling ten huize. Ons kruipend aapje vindt het sedert enkele dagen super om met zijn dikke buik overal tegenaan te leunen, rechtstaand welteverstaan hé : zetel, salontafel, bedrand. Je ziet zo dat hij eigenlijk zou willen stappen, maar zijn beentjes staan hem daarbij nog een beetje in de weg. Ze staan nog redelijk 'O' en de poep staat nog naar achter. Stappen lukt daardoor nog niet zelfstandig. Maar ondersteund aan beide okseltjes, doet hij toch al verwoede pogingen. Het plezier straalt er zo af. Trots is hij.
Het doet wel een beke raar, om hem opeens op een andere hoogte tegen te komen. Ik ben nu al ontroerd als ik denk dat hij op een dag door het huis zal waggelen, alsof ie nooit iets anders gedaan heeft . Supertrots zal ik zijn, als ik mij buiten kan begeven met twee blonde goden aan de hand.
Maar als de jongste des huizes groot wil worden, dan zal hij toch zijn fles terug moeten drinken. Sedert enkele weken drinkt hij slechts de helft van de avondfles, soms minder, zelden meer. Ik dacht dat hij te moe was en daardoor wat over zijn toeren. Sedert twee dagen weigert hij zowel de avondfles als de ochtendfles; terwijl hij natuurlijk wel zijn vocht moet binnenkrijgen. Dat proberen we door extra water aan te bieden en wat appelsap, maar zoveel succes heeft dat nu ook niet echt. Soya-yoghurtjes daarentegen...
Resultaat? Konijnebolleks ipv pureekakskes. Hopelijk heeft het sneetje peperkoek van deze morgen een goede invloed op de 'intestinale werking'...
Grote broer, ook al geen te grote ontbijter, brengt vandaag zijn laatste dag in de creche. Maandag is het D-day. Gisteren werd al afscheid genomen van de immer charmante Fee, zijn creche-vriendinnetje. Vriendjes voor het leven, tot gisteren. Maar als het lot het wil, dan treffen die elkaar wel terug op café ofzo.
Maandag verandert ook definitief het ochtendritueel voor alle huisgenoten. Daar waar de creche en het werk niet zo aan stiptheid gebonden zijn, begint de school natuurlijk elke dag op datzelfde ambetante uur. Aaaah, crossen tegen de klok, dat is afstompend voor een mens gelijk de mama. Jarenlang heeft ze er zelf tegen moeten vechten en toen ze kon gaan werken, weigerde ze een treinpendelaar te worden en dat puur om het feit van die tijdsdruk 's morgens. Elke dag op diezelfde minuut ergens moeten zijn... nee, dank u. En nu, voor de goede ontwikkeling van het kind, moeten we er weer door, voor jaaaaaaaren. Die snooze-knop van de wekker zal iets minder dienst moeten doen, vrees ik. .
Vandaag moest het een beetje rustig aan, na gisteren. Dit in gedachte, werd Lander thuisgehouden. Victor oefende alvast in de alleenheerschappij binnen de creche, want de broederlijke dictatuur eindigt er over een dikke week. Nog 10 keer slapen en Lander mag gerugzakt richting peuterklas bij de allerliefste juffrouw van de wereld, juffrouw Gerda. Of Juffrouw Gerda ook zo enthousiast is over die ferme brok lawaai en geweld in haar klasje... dat zullen wel in zijn "agenda" merken .
Ter voorbereiding op de eerste klasdag, voor zowel peutertjes als ouders, was er een kennismakingsuurtje. Deze namiddag wandelde Lander voor het eerst de deur binnen van wat zijn nieuwe speelotoop zal worden voor de komende maanden. Om een goede indruk te maken hadden we hem zijn hemdje en truitje aangetrokken, maar hadden we hem vooral een tekening laten maken "Voor juffrouw Gerda van Lander". Die prijkt nu al aan haar klasmuur. De eerste indruk zit hiermee goed hopen we. Misschien dient die tekening wel een beetje als zalf voor de komende wonden, want we hopen stilletjes dat Lander daar niet al te vaak zijn sterk karakter bovenhaalt. Hier thuis kunnen we die lieve gast de baas als hij even heftig doet, maar dat is steeds met de nodige uitleg en kalmte, met herhaling en negering, en tenslotte met boze blik, wijsvinger en die huilhoek.
De jas was nog maar net uit, of Lander was al terug te vinden in de speelhoek. Mama was al niet meer van tel. 14 nieuwe instappertjes zullen de klas vervoegen. Elke mama kreeg een heen-en-weer-buideltje waarin de juffrouw berichtjes kan steken. Lander werd genoteerd als warme eter, als melkdrinker en als pamperdrager... Of zou het ons lukken om hem nog in één week tijd proper te krijgen?
Als afsluiter gingen we allen naar de speelplaats. De peutertjes mochten plaats nemen op de kleurrijke bank. Daar moeten ze elke dag wachten op mama of papa. En toen ging de bel en kwamen er uit elke deur opgelaten kinderen. Vakantie!!
Deze morgen, donderdag, 29 oktober, vroeg in de ochtend, werd Victor afgeleverd bij Veerle van de creche en trokken Lander, moeke en papa verder naar de Volkskliniek van het Sint Lucas voor het verwijderen van zijn poliepen. Lander hield zijn "yoghurtje" (vanillepudding) klemvast in de handjes, want hij wou zijn ontbijt veilig stellen eenmaal de dokter in zijn keeltje had gekeken. Ja, nuchter zijn op zo'n jonge leeftijd... krijg het maar even uitgelegd en begrepen. Rond 9uur was het zijn beurt in de dagkliniek.
Samen met knuffel Celeste, tutje, papa en moeke werd Lander naar de 'kikkerkamer' gevoerd. Daar ging een mooie kikker op de muur en een teeveetje waarop het verhaaltje van 'Lucas en de slaapdokter' werd vertoond. Vorige week kreeg Lander dit verhaaltje in boekvorm mee naar huis, ter voorbereiding op de grote ziekenhuisdag.
Eenmaal de groene dokters Lander kwamen halen en hij op de operatietafel mocht worden gelegd, werden Lander en mama iets minder babbelachtig. Het gehuil van de kleine man zorgde er gelukkig voor dat hij vlugger naar adem hapte waardoor hij vlugger in dromenland vertoefde. Met rollende tranen verliet mama met papa de OK.
Een klein half uurtje later mochten we Lander al terugvinden op de recovery, waar hij loom en boos was en huilde, tierde, schopte en sloeg. Pijnlijk toezien hoe hij ook het infuus wou uittrekken en in zijn neus prutste waardoor deze opnieuw wat bloedde. Op zo'n momenten hoop je dat de tijd wat vlugger zou vliegen. Eenmaal op de kamer ging het beetje bij beetje beter. Mama vertrok met een klein hartje naar haar werk, en papa bleef waken en het de kleine man naar zijn zin proberen maken. Parrain Filip zorgde ervoor dat ze veilig thuis geraakten.
Lander moest zich rustig houden, maar tegen de vroege avond kon het ventje niet meer stilzitten. Als een aapje kroop hij overal op en onder, met veel jolijt en geroep.... Hmmm, lag die enkele uren geleden niet KO? Hij is al heel vlug terug de oude. Meer dan OK zelfs!
Niet dat we u willen vervelen met ons ziekteboekje, maar voor onszelf willen we eens een kostenlijstje maken. Papa Ben denkt met op te lijsten dat de doktersbezoekjes misschien stilvallen, wie weet...
We verzamelen dus de briefjes voor de mutualiteit van de afgelopen maand : - 18/09 : naar Huisarts met Victor - 21/09 : naar Huisarts met Victor - 23/09 : naar Kinderarts met Victor + naar labo voor bloedafname - 23/09 : naar Kinderarts met Lander - ... een gezonder periode zowaar... - 12/10 : naar Huisarts met Lander - 14/10 : naar allergoloog met Victor + bloedafname voor allergieën (bleek dat hij virale infectie had) - 14/10 : naar Kinderarts met Victor + naar labo met pamper (gezien langdurige diaree) - 19/10 : naar Kinderarts met Lander + naar labo met urine (gezien reeds 8 dagen koorts) - 21/10 : naar radiografie voor foto's van Landers keel en longen - 22/10 : naar neus, keel, oorarts (NKO) met foto's + naar labo voor bloedafname (gezien reeds 10 dagen koorts)
Ondertussen is Victor nog steeds niet volledig verlost van zijn dunne kak, en geeft hij om de paar dagen nog eens zijn gehele voedselvoorraad van die dag terug, liefst in bed, op knuffels en op de muren (sorry voor deze plastische mededelingen enzo hé). Motillium en Protectis worden nog enkele dagen aangehouden.
Maar voor Lander zit er wellicht beterschap in... Hij mag binnenkort 2 knipjes verwachten : - 29/10 : onder het mes voor het verwijderen van poliepen (en kuisen van oortjes). - 10/11 : op controle bij NKO-arts (spijbelt al halve dag op zijn 2e dag school ... 3e dag is het wapenstilstand...^^) - 18/11 : naar uroloog met Lander voor afspraken omtrent knipje in voorhuid, om verdere urineweginfecties te voorkomen.
Na vier dagen thuis, met dank aan oma en opa, mocht Lander deze morgen terug richting creche. Wij en hij content. Man, die gast had terug kindjes om zich heen nodig : hij sprong, klom, klopte, duwde,... voortdurend op mama, papa en broer. Zijn energie zocht uitwegen.
Peuter Lander is vandaag, op 20 oktober, 31 maand - oftewel 2,5 jaar en een scheet. Welgeteld nog 20 nachten en dan wordt hij een kleuter, 't is maar dat u het weet.
Hij kent alle kleuren (en kleurt zelf ook gelijk zot), alle dieren van de boerderij (diverse onomatopeën inclusief), alle tv-figuren (vergezeld van de begintunes - eat your heart out Dennis Black Beauty), tellen tot 20 (en soms verder) en zelfs enige citaten uit het alfabet (met opsommingen uit het woordenboek).
Is hij hiermee schoolklaar? - Verstandelijk wellicht wel, daar twijfelen we geen moment aan. Integendeel, het beangstigt soms hoeveel zo'n kleine meter lawaai in die hersenpan kan proppen. - Mentaal valt nog te bezien. Onze stoere kerel heeft tegenwoordig echt ontdooiing nodig als hij ergens binnenkomt. Mama vermoedt niet alleen traantjes bij zichzelf die eerste schoolpoort, maar ook bij de kleuter-in-kwestie (Grote mond, klein hartje). - Lichamelijk dan ... Zijn lengte heeft hij mee, zijn kracht om vrouwen van zich af te duwen ook. Enkel zijn ieniminie blaas is nog niet helemaal onder controle. Al weken weigert Lander ook maar een straal te lossen op dat mooie knalrode potje. Zelfs een sticker-scoreblad Lander-versus-mama, waarbij de mama al alle stickertjes had verdiend die maar konden (want die gaat mooi op het grote toilet), hielp voor geen druppel. Het kind is even enthousiast als mama een sticker kreeg als was het er ene voor hem... Gisteren lukte het dan opeens wel, nadat we hem voor de zoveelste week gevraagd hadden even pipi te doen voor de dokter. Zou het....? Zou het een aanzet zijn naar meer? Veel pushen, willen we niet, anders wordt hij misschien koppig en kunnen we nog maanden fluiten naar wat potjespipi. Van de directeur kregen we een e-mailtje waarin met aandrang gevraagd werd de potjestraining op te drijven... Ik voel het al aan mijn theewater, de herfstvakantie wordt er eentje van ongelukjes...
Nog 20 nachten... daar lig ik nu es wakker van zie. Ons kleine wordt groot. Met een uiterst klein hartje ben ik benieuwd welk stoere schoolpraat hij na een paar dagen al zal uitkramen...
Waar is dat knopje om die klok der tijdingen stil te leggen?
Tuurlijk zouden wij ook zo'n boompje planten in het eerste Gentse geboortebos! Superinitiatief, vooral gezien onze ukken in Deinze zijn geboren, waren wij aangenaam verrast dat we ook een eigen boom kregen. Het werd een Lijsterbes aan de bosrand van zone S-Z. Een zomereik of wintereik zou ook mooi zijn, maar die waren voorbehouden voor andere zones. Al hebben we rondom ons boompje ook 2 hazelnootjes, 2 walnoten en 4 eikels gepland; wie weet... Lander en Lien voerden mooi de instructies van Victor uit, want onze bos-VIP kan zelf nog niet stappen.
Gezien wij niet in het bezit zijn van enig professioneel boer-en-tuinder-materiaal, werd een zandbakschepje meegenomen. En zie, onze boom is ook geplant geraakt (gelukkig hadden ze al wat putten voorgeboord). We gooiden nog een bananeschil in de put ter vetmesting en klaar was kees. Puur voor de fotografie mochten Lander en Lien ook nog even boompje spelen. Ze werden in een putje gedropt en op de gevoelige plaat gelegd. De foto's ziet u ooit wel verschijnen in ons album... (momenteel nog bezig met die van augustus te verwerken, dus nog eventjes geduld).
Tuurlijk hadden we wel wat volk verwacht, er worden immers heel wat kindjes geboren in Gent. Maar toch waren we een beetje veel overdonderd van de massa auto's, buggy's, baby's, mama's, papa's,... die de revue passeerden. Super dat er zoveel jonge kindjes zijn die later naar het bos zullen kunnen terugkomen en hun boom kunnen beginnen zoeken.
Uit de krant : " Het geboortebos bevindt zich in de Gentbrugse meersen. De komende jaren zijn er daar verschillende bossen gepland. De centrale boszone, gelegen tussen de Rietgracht en de Schelde, is het geboortebos. Het aanplanten van het geboortebos is een combinatie van planten en zaaien en er wordt ook veel ruimte gelaten voor spontane bosontwikkeling. Het enthousiasme bij de jonge ouders was groot. Ongeveer 3700 mensen schreven zich in om mee te planten. ‘Het gaat om de ouders, familie en vrienden van 1.168 baby’s die in 2008 geboren werden in Gent’, zei schepen van bevolking Catharina Seghers. ‘Dat is ruim een derde van de 3362 geboortes die er in 2008 waren. Het eerste Gentse Geboortebos kan daarmee op veel belangstelling rekenen.’ "
Op de terugweg naar de auto, deed ik als mama en groene ziel wel een erg frustrerende ontmoeting. Een oude man op de fiets in zijn sletsen, sleppen en "skabbe" stopt en vraagt wat er eigenlijk wel te doen is, gezien al dat volk. Liesbet legt fier uit dat er een boompje kon worden gepland voor alle kindjes van 2008, een geboortebos,... en opeens zegt die vent : "tis toch erg hé madam, wa steken ze allemaal uit, waar gaat dat naartoe, en wie zal dat weer allemaal moeten betalen en onderhouden,..." Euhm... hoorden wij dat goed? Was die man zomaar efkes TEGEN de aanplanting van wat bomen die een bos zullen vormen? Onderhoud? Welk "Onderhoud"? Een bos onderhoudt toch zichzelf? Ik kon niet meer luisteren, ik ben verder gewandeld en zei luidop dat dat toch beter is dan een nieuwe autostrade en dat hij beter ook een putje ging graven en er best zelf inkroop. Deeeuh... vast een Vlaams Blokker ofzo. Ik heb over het voorval nog ettelijke tientallen meters lopen foeteren. Liesbeth is stukken beter in relativeren. Ze zei : "Ah, trek het u niet aan, hij zal nooit van het bos kunnen genieten. Tegen dat de bomen groot zijn is hij al lang dood." Coole gedachte vond ik dat, maar toch, diene mens moet toch niet gelukkug zijn. Als ge u ook al aan bossen ergert, dan ziet ge wellicht ook niet veel vreugde in andere dingen.
Een boompje opzetten over zieke kindertjes, dat kunnen wij ook als de beste. De tien-beurtenkaart voor oktober is bijna vol. Na een goede week maag-en darmproblemen bij 3 van de 4 inwonenden (met de nodige wasmachientjes tot gevolg) + een week 'goede' koorts bij Lander als extraatje, ging zijn temperatuur deze nacht naar 40,3. Hmmm, niet zo best. Nog maar eens naar dokter straks.
Dat hij maar vlug genezen is tegen zaterdag. Zaterdag komt Kaatje van Ketnet naar de boekhandel. Als het even kan, willen we dat niet missen; het is één van Landers grote idolen. Bewijs daarvan? Victor sprak 3 woordjes (tut, mama, papa) en kent er sedert afgelopen week een vierde, namelijk : "Kaatje"... . Kaatje Kaatje rijstevlaatje, Kaatje Kaatje rot tomaatje, Kaatje Kaatje ... (http://kaatje.ketnet.be/)
Niet veel 'babbel-babbel' hier de laatste maand hé. >> "Babbel-babbel" is een uitdrukking die we tegenwoordig vaak horen ten huize, uit monde van Lander. Mama en papa mogen niet meer babbel-babbel als meneer naar televisie kijkt, als meneer rustig zijn boterhammekes wilt opeten of als meneer van punt X naar punt Y vervoerd wordt. (De momenten dat hij wat rust verkiest, vallen helaas weinig samen met de momenten dat wij nood hebben aan wat kalmte...) >> niet veel... omdat we op vakantie zijn geweest en het ondertussen terug druk-druk is thuis en op het werk.
Maar, dat wil niet zeggen dat er geen belangrijke zaken zaken gebeurd zijn de afgelopen maand. Integendeel!
Kleine man Victor heeft belangrijke stappen gezet in zijn motorische ontwikkeling. 'Stappen' is teveel gezegd, maar tijdens de vakantie aan de Loire begon hij opeens te kruipen, 1 jaar en 1 week na zijn geboorte. 'Kruipen' is misschien ook teveel gezegd, alhoewel het toch onder die categorie geplaatst wordt. Wij hebben het nog nooit een ander kindje op die manier zien doen, maar in de crêche hebben ze er wel ooit al zo eentje gehad...(oef) : één beentje voorwaarts en één beentje achterwaarts; al lijkt het meer een trekken op de armen.
Enkele dagen nadien was het tijd voor een nieuwe primeur : blijven rechtstaan als hij op de voetjes werd gezet, weliswaar nog met steun, maar toch ook hier weer een 'stapje' vooruit op de ontwikkelingsschaal van Kind en Gezin.
En het houdt niet op : ons kleine waterrat heeft op vakantie ook zijn eerste zwembadbeurt achter de rug. Plezant dat het was, al dat water, al dat gesplesj. Lachen alom. Dat het water daarbij ijskoud was en eigenlijk onverantwoord om hem daar in te droppen, dat deerde hem niet. Lander daarentegen... meer dan zijn grote teen is er niet nat geworden, stoer van(aan)dewalle. Hij is meer een aardse ploeteraar, een zandbaktype .
Ondertussen vierde de jongste telg dus ook al zijn eerste verjaardag... de volgende mijlpaal hier ten huize is de eerste schooldag van de 'oudste'. Met een zeer zeer zeer klein hartje bij de mama nadert die dag opeens zo vlug. Nog een grote maand en het is zover : op 9 november worden we aan de schoolpoort verwacht, met boekentas en al! De mama heeft alvast een dagje verlof aangevraagd om wat de blèten . Op vrijdag 30 oktober mogen de kindjes en hun ouders al even klaspiepen. Hopelijk herinnert hij zich daar 10 dagen later nog iets van? Halverwege oktober is er in het schooltje hun jaarlijkse mosselfestijn. Ik denk dat we die dag ook al even gaan piepen, al is dat misschien meer om de eigen gemoederen wat te sussen.
Wie er nog niet aan denkt om naar school te gaan, is kleine Martijn. Mama's neef Kristof is op 25 september (op de verjaardag van Victors peter Danny - iep iep rahoe) trotse papa geworden van een echte Holvoet. Martijn zorgt hierbij voor een volgend mannenlijk viergeslacht, net zoals zijn papa deed 30 jaar terug. Welkom Martijn. Ja... was Lander een meisje geweest, dan hadden we hier een puur, zuiver, rasecht viergeslacht... 4 eerstgeboren en oudste dochters... God vond ons wellicht niet katholiek genoeg, of beslist hij daar tegenwoordig niet meer over?
Ter afsluiting van de maand september kijken we (samen met mama Anneleen en papa Karel - http://users.telenet.be/anneleen.robbe/Index.htm, en nog vele anderen wellicht) verlangend uit naar de geboorte van Luka's broertje of zusje.
Mama Elz, die aan de boekentasplanning begint. Moeten kinderen eigenlijk naar school op wapenstilstand?
… Ons enige echt Dyson-verslag! Hier komt ie (in uitgebreide modus nog wel) :
Tot in het g(e)ruis van mijn hart hoop ik dat u mij niet als een commerciële sloerie aanziet, ook al hebben de kids ten huize een bumba-assortiment en wat DVD’s links en rechts van de gekende huizen. Momenteel speelt Madagascar in onze zaal, mocht u geïnteresseerd zijn (sst, niet verder vertellen aan die van de Sabam-familie hé).
Ma bon, los daarvan voel ik mij geen meeloop-schaap die reclame-verdoofd alles met slogans alla ‘verbeterde formule’, ‘nieuwe smaak’, ‘verbeterde smaak’, ’nieuwe verpakking’, ‘gezien op tv’, ‘2+1’, ‘gratis magneet’, etcetera etcera... zomaar blindelings in haar karretje stopt.
Toen dus enkele jaren terug de reclame van de stofzuigende ‘uitvinding van de eeuw’ op tv kwam, Dyson-genaamd, vergezeld van de mededeling dat dit een ommekeer betekende in stofzuigland, spurtte ik niet onmiddellijk naar de electrowinkel. “Ah, stofzuigen doen alle stofzuigers toch? Ik wacht wel tot deze de geest geeft en dan zien we wel”.
Toen het geestgevende moment gekomen was en we ons richting Makro begaven, kozen we voor een deftig zakkenvullertje van Philips op basis van ‘veel watt’ en ‘lange draad’. De fancy modellen van Dyson leken me te trendy om er “maar stof mee te zuigen”.
Een volgend geestgevend moment* bekeken we het aanbod in de MediaMarkt. Daar bleek het gamma zak-lose machines uitgebreid met andere merken. Hmmm, zou dit dan toch de stoftoekomst zijn? Moeten we dan nog wel investeren in nog maar eens zo’n zakkenvullertje? En dan begon het weg en weergeloop om de eigenschappen en prijzen te vergelijken. U mag het gerust weten, ik kan daar gemakkelijk en met graagte een uur over doen hé.
En toen het verdikt gevallen was, stonden we aan de kassa met een Philips FC 9222 01 Autoclean. Prijskaartje : 199 euro voor een dyson-like zonder zak, maar met een korting van 25euro als je je ticketje opstuurde (ok we zijn in die ‘portemonnee-val’ getrapt bij de doorslaggevende keuze, tsssss, maar ons geld kregen we inderdaad gestort). Trouwens, voor die prijs heb je bij Dyson nog maar een kruimeldief…(de beste weliswaar)... Ietske bij het haar getrokken vond ik dat toen, denkend aan mijn budget voor kleine en zieke kindertjes. De prioriteiten ten huize lagen eventjes ergens anders. Sorry James! (van Dyson hé, James Dyson. Onze butler staat pas in de budgetplanning van 2030).
Thuisgekomen, voelden we ons trots op de nieuwe aanwinst. En… het ging goed. Daaaaag aan alle stofzuigers met kleine zakjes; zakjes die scheuren enzo, filtertjes die niet goed filteren waardoor vanalles toch in de motor terechtkomt of terug de stofzuiger wordt uitgeblazen langs de achterkant,…. Daaag!
En toch… er was toch iets waar ik mij stilzwijgend aan ergerde… De filter! Datt model mocht dan wel geen zakjes hebben, het bleef natuurlijk wel een centrale filter hebben. Een papieren filter in accordeonvorm… Echt “uitkloppen” kon dus niet, want werd die beschadigd. Er zou niet anders opzitten om een klein borsteltje te kopen en na x beurten de 100 gleufjes stofvrij te maken…; Hmmm ze had me liggen die zakvrije technologie…
En dan kwam er een mailtje van Caroline van Dyson. Tuurlijk wilde ik hun nieuwste toestel wel eens testen, en ik zou er een pak gezonde argwaan en ervaring bij doen! Op een zomeravond met Mieke richting Vlaamse Kaai Antwerpen. Verwelkomd door vriendelijke gezichten en lekkere hapjes luisterde ik aandachtig naar de James-filisofie en keken we naar een filmpje product-testing dat niet min was.
Toen bleek dat de Dyson modellen volgens een andere technologie werken dan die andere zaklose machine van bij mij thuis, werd ik echt curieus… Hoe zouden ze mij overtuigd krijgen?
Heel simpel blijkbaar. Op basis van heel wat trechtertjes en middelpuntsvliedende kracht (herinner u uw lessen Fysica!) werd stof gezogen als nooit tevoren : sterke zuigkracht, zonder filter en met zuivere uitlaat. Cool.
Advokaat van de duivel zijnde, vroeg ik naar het marktaandeel van Dyson in België J. Lap, bleek Dyson op nummer 1 te staan. Wow, had ik helemaal niet gedacht. Nu ja, het was wel in waarde uitgedrukt en niet in aantal toestellen. Ja, beste lezer, inderdaad, ze kosten meer dus ik zie u fronsen, het zal inderdaad makkelijker zijn om dan zo op het schavotje te geraken. Ma bon, ze staan er wel hé.
Laat me het zonder schroom toegeven : ik was ferm enthousiast over James, zijn filosofie en zijn producten (ook de kruimeldief natuurlijk). Die man vindt het zijn missie om zijn aardse bestaan te wijden aan levensvereenvoudigende dingen voor anderen. Mooi is dat. Dank u. Altruïsten zijn toch fijne mensen, niet?
Het prijskaartje blijft wellicht een hekel punt in de verse baby-middens zonder grote spaarpot. Dus ik hoop dat mijn Jameske lang blijft draaien, toch ten minste tot ik de Lotto win of de kids het huis uit zijn. Maar hij ziet er onvermurmbaar uit, dus ik heb er alle vertrouwen in.
Oh jawel, “mijn Jameske”, u leest het goed : wij kregen zomaar eventjes het paradepaartje van de stalling mee naar huis, en tis van houdens, niet van lenens… tatatatatatataarataaaa : de Dyson Stowaway Animal Pro (http://www.nederlands.dyson.be/store/product.asp?product=DC23-ANIMAL)
Onze vuilbak op vier wielen werd er mee na het verlof onder handen genomen, en het ging zeer goed : alles is los te koppelen en aan elkaar te koppelen in alle mogelijke samenstellingen.
Aan ieder die het horen of lezen wil, laten we graag weten dat we zeer content zijn, en dit los van enige commerciële druk. Was het anders geweest, u had het ook vernomen.
En vloeken dat ik nu doe op die kruimeldief van AEG Electrolux (die ondertussen goed dienst doet als fruitvliegenvanger)…. Aaaah. James, denk jij even aan mij met Sint en Kerst? J
(terug te vinden op Zaventem – watch out voor namaak van Misjubisjie)
Wie zich niet kan bedwingen, mag natuurlijk – op weg naar een verkoopspunt – altijd even een demo in mijn living komen uitvoeren. Graag tot in de hoekjes aub, dank u.
Elz – stofzuigster in hart en nieren (oeps, das erover zeker?)
ZOMER 2009 - mama toch! - ola! mooi! (kijkend naar Lien) - mama, pamper doen, kaka daan, ik stink een beetje. - Tietor is beebie, Nander is kleute, papa is kok, mama is btiende - Papa is kok, ete make vo alle mense - nee Tietor, mag niet, niet in mondje (bij gelijk wat Victor naar zijn mond brengt, en dat is nogal veel...)
HERFST 2009 - pajettie (spaghetti op 01/10/09) - zingend van 'vila vila vila vila' (liedje van 'il etait une fois' : "la vie la vie la vie") - seilach (hagelslag - okt 09) - oppepeten (opgegeten - okt 09) - kofo (choco) - kapionen (kampioenen) - sool (school - nov 09)
38 WEKEN (bijna 9 maand!): Lander : 74cm - 9kg920 41 weken (9M+11D) : Victor : 75 cm - 11kg000
47 WEKEN (10,5 maand!): Lander : 76cm - 10kg420 Victor : 78 cm - 11kg300
11 maand: Victor : 11kg600
49 WEKEN: Victor : 78 cm - 11kg900 51 WEKEN (bijna 1jaar!): Lander : 10kg840 Victor : 12kg400 53 WEKEN (1jaar!): Lander : 77 cm - 10kg960 56 WEKEN: Victor : 80 cm - 12kg020 en...8 tanden!
Lander op ... 15 MAAND: 81,5 cm - 12kg340 en...12 tanden!
19 MAAND: 84cm - 13kg300
22 MAAND + 9D: 88,5cm - 13kg080
26,5 MAAND: 92cm - 15kg500
27 MAAND + 3W: idem 30 MAAND (2,5 jaar): 94cm
Tandejezzz Lander : 29 sept. (6M9D) : Tand nr 1 5 oktober : Tand nr 2 26 december : Tand nr 3 14 januari : Tand nr 4 6 februari : Tand nr 5 14 februari : Tand nr 6 eind juni : reeds 12 tanden... herfst 2008 : nog eens 4 hoektanden
Tandejezzz Victor : 20 april (7M23D) : Tand nr 1 23 april : Tand nr 2 2 juni : Tand nr 3 20 juni : Tand nr 4 27 juni : Tand nr 5 1 jaar voorbij : 8 tanden
. Supertrots zal ik zijn, als ik mij buiten kan begeven met twee blonde goden aan de hand.
.
.
