PARKMATRAS TORCK : De parken van het merk TORCK zijn blijkbaar iets groter dan de gemiddelde parken, waardoor de TORCK-matras die we bij een uitverkoop hadden aangekocht niet in ons park past.
Iemand die een park van TORCK aankoopt de komende weken/maanden? Kom dan gerust onze matras halen; voor een luttele 10 euro mag ze weg. Spiksplinternieuw, nog in verpakking.
stap voor stap de grote wereld in
22-01-2012
Rekenen met kerstomaatjes
Ze oefenen hier thuis nogal graag rekensommetjes. Zodoende...
Victor vond op tafel een bakje met 4 kerstomaatjes in. Hij legt er steeds een aantal in en vraagt dan telkens hoeveel hij er heeft. Dit gemakkelijk enkele minuten aan een stuk (zodat het bijna op de zenuwen begint te werken, zoveel minuten ongeveer). 3 Victor, 4 Victor, 2 Vitor,... en dat in onwillekeurige volgorde en dus meermaals.
Opeens haalt hij ze alle vier uit en vraagt opnieuw "en nu, mama?". Mama kijkt om en ziet in een fractie voor ze antwoord, dat er geen meer in het bakje zitten, waw, een nieuwe mogelijkheid, ene die we de afgelopen minuten nog niet gehad hebben. Die kleinste denkt dan toch ook tot aan het puntje van zijn neus,oef.
Dus, de mama antwoordt : "Ha, dat zijn er nul, Victor, jij foppertje." Het kind antwoord (lichtjes verontwaardigd) : "Nee, fout, dit is een leeg tomatenbakje!"
Sorry, maar ik heb het uitgeproest (in mijn binnenste weliswaar) en moest deze noteren tegen de geheugenkaas... (mss als lezer verre van zo grappig als het hier in de keuken was, ma bon, das gelijk net niet mijn probleem, nah )
xxx
Ondertussen Lander tegen papa (die vanbuiten komt) : papa, schoenen afvegen, ze doen nog van tsjiep tsjiep tsjiep!
Van die keer dat het brave kind uit de zetel viel...
"Er zijn geen stoute kinderen dit jaar"... tja als de Goedheilig man dit openlijk op televisie verklaart, dan sta je daar als ouder... Niets kan of mag je daar nog tegen inbrengen natuurlijk... Al die lichte dreigingen de voorbije weken, dat de Sint wel zou zien dat ze niet flink waren, worden vanaf dat Antwerpse balkon weggeblazen, verpulveren, gaan op in rook. Dus... kwam ook hier de man zijn speelgoed strooien, wadachje?
De afgelopen weken kabbelden rustig voorbij, afgezien van zo nu en dan een vermanende vinger en van die waardeloze Sintverwijzingen. Het is een warme herfst. De buik van mama deinde beetje per beetje uit, pruts nr 3 laat zich voelen. Nu het de moment is om zich rustig te houden en een beetje stil te zitten, laat ze natuurlijk vanalles uit haar handen vallen. Over de helft zijnde, lijkt het al es aangewezen om aan een naam te denken. Maar we zijn er nog uit. Veel mooie namen, 2 geslachten... ah ja, de mama doet een poging om niet in het envelopje te neuzen, mocht dit toch het einde lukken, dan zou ze tijdens de bevalling wel superbenieuwd zijn wat die laatste uk tussen de beentjes verbergt. Papa moet zijn curiositeit bedwingen tot de namen gekozen zijn, dan mag hij piepen naar wat de gynaecoloog heeft neergeschreven.
Ondertussen loopt Lander nog een paar dagen rond met een schouder-harnasje. Ergens begin december wou hij weer eens zetelstunts uithalen, alleen... deze keer liep het niet zo goed af : Plets Patat, op de grond. Veel pijn aan zijn rechter schouder, moeilijk een slaaphouding vinden en 's anderendaags 's morgens werd alles met de linker arm geregeld... Een bezoekje aan de Spoed drong zich op. Mama wou echt zeker zijn dat het niet zomaar zou overgaan met wat rusten, dus vroeg ze tientallen keren of hij echt pijn had enzo, want we stonden in het verleden nog al wel es voor joker bij een dokter... De kleine man bevestigde telkens, en hij was inderdaad niet te betrappen op een beweging met de rechter arm. Richting UZ dan maar. Zijn vrolijke, stoere zelf, clownesk bij verpleegsterpubliek deed de moed al in de schoenen zakken bij de mama. Er reeds twijfel, ook bij de UZ-mensen. Landerman wou enkel cartoontelevisie zien, en antwoordde niet al te veel meer op de gerichte vragen.
Gelukkig kende hij een voorganger bij wie ze na twijfel toch een foto namen en er toch een barstje te zien was, dus namen ze ook bij Lander het zekere voor het onzekere. Oef. En nog meer "Oef", helaas, toen er een duidelijke barst te zien was in het sleutelbeen. Oef het spoedbezoek was terecht, Oef er was terecht een foto, en Oef we wisten nu waar we aan toe waren. Helaas, weinig aan te doen... Een schouderharnasje om hem een beetje rechter en stil te houden (tarara blijkt achteraf natuurlijk), een tweetal weken niet turnen enzo, en het zou heel spoedig genezen "bij die klein gastjes".
Zowel thuis als op school moest hij er meermaals per dag aan herinnerd worden dat hij rustig moest zijn, van de klimrek moest komen, niet meer in diezelfde zeten staan springen, ... Zijn hoge pijndrempel zorgde ervoor dat het altijd al te heftig was geweest vooraleer hij het zelf voelde. Dat harnasje kreeg een week extra, en nu boven de kleren. Misschien zou het hemzelf en zijn omgeving nu meer opvallen dat er toch wel iets niet pluis was daar, links van zijn hoofd.
Enfin, komt wel goed zeker? Maandag de 19e op controle in datzelfde UZ Les geleerd? Helemaal niet, want gisteren deed hij precies hetzelfde als die keer, twee weken geleden, je weet wel : zetelhoppen...
O, en tussen al dit sint- en zetelgeweld zouden we nog vergeten dat de lokale kermis ondertussen voorbij is en dat we daar een doos plastieken creaturen aan overhouden, vanalles verwijzend naar lang vervlogen tijden. Bij het benoemen van al die schepsels (na raadpleging van een gespecialiseerde elektronische pagina natuurlijk) was er eentje die we wel zonder hulp herkenden : de Tyranosaurus Rex! Lander deed vervolgens een heel eenvoudige deductie om tot de naam van het volgende wezen te komen : Dynosaurus Links!
Kleine broer Victor, die binnen enkele maanden ook grote broer wordt, doet het ondertussen beter op school. In de klas is er nooit een probleem geweest, een stilleke, maar het is algemeen een stillere klas dan vorig jaar, oef. Maar het afscheid nemen 's morgens verloopt tegenwoordig erg goed. Op maandag durven er nog es traantjes zijn, maar de andere dagen staat hij flink op één van de blauwe stippen. Soms zwaait hij ons al weg, nog voor de juffrouw in beeld komt. Sedert een tweetal maanden is hij ook volledig proper overdag. Maanden hebben we geoefend. Uiteindelijk bleek de pipi op het potje te lukken. En zoveel weken later, en veel kakbroekjes thuis, op school en daarbuiten later, lukte het van de ene op de andere dag. Het wordt zo'n flinke, grote kleuter. Niets meer baby, niets meer peuter, een grote man in wording!
De auto is sedert woensdag "in de garage", en nee, niet die "in" ons huis, want die staat bomvol (kasten, schoolbank, fietsen voor groot en klein, fietskar, bouwmateriaal, potgrond, oud papier, containerparkbrol en vooral veel, heel veel bananedozen (vol rommelmarktbrol).
De auto is dus "in die andere garage", en nee niet die van ons 2e verblijf (zou niet weten waar dat staat). Maar dus "in die andere andere garage", u weet wel, waar ze prutsen aan uw auto en ze hopen (samen met jou) dat ze hem goed opgelapt tegen betaling terug overhandigen. Ja, dié garage dus.
Garagist Guido sprak het verdoemde woord 'vervangstukken' uit, en dan weet je dat het euro-tellertje begint te lopen... En dan weet je ook dat je de bolide niet diezelfde dag terugziet, en dan hoop je stilletjes dat het de dag nadien is, en dan hoop je nog stiller dat de garagist niet beseft dat er een verlengd weekend voor de deur staat enzo... En misschien helemaal 'mute' dat er een vervangwagen voor je klaar staat, mocht je vorig gehoop toch nog te luid zijn geweest.
Nu, de eerste berichten vallen mee. Qua timing toch, want de centjes-teller gaf nog geen eindbedrag. Het stuk was daags nadien binnen en zou vandaag gemonteerd worden (terwijl vandaag hun verlegnde weekend eigenlijk al in ging... en weekend van 5 dagen, moet kunnen - moderne garagisten, tssss). Deze namiddag mogen we es bellen voor de voortgang der werken en kosten; en vanavond mogen we ons boeleke wellicht ophalen. Zo niet, wordt het volgende woensdag, maar er is ook grote kans op de vervangwagen. Pfffieuw, wie weet, valt het al bij al mee deze keer (al is er een erg klein hartje voor wat die kosten-verrassing betreft).
Geheel deze inleiding, om te melden dat we 's morgens te voet naar school moeten Gaat vlot, is niet ver. Een rustige 15 minuutjes stappen. Maar het is gewoon wonderlijk dat we op tijd aankomen, lees dus : op tijd vetrekken.
Autogewijs moeten we pas later de voordeur uit, en toch is het een even grote race om tijdig op school te geraken. Altijd 'boel' om wie eerst in de auto mag, wie langs welke kant in de auto wil, wie eerst zijn gordel wil,.. met bijhorende boze en- huilbuien (tekenend, als onze overbuurjongen meldt dat hij zijn wekker niet meer hoeft, gezien wij elke morgen zijn wekker zijn tijdens ons instapproces... hopen dat hij zich de afgelopen dagen dus niet overslapen heeft ).
Dat te voet naar school, is geen last voor die ukken. Ze zijn het eigenlijk wel gewoon, maar dan in omgekeerde richting. 's Avonds komen ze heel vaak met de papa te voet naar huis. Dat mama na het schooldroppen 's morgens de bus moet halen naar het werk, da's een ander gegeven. De bus rijdt weg als mijn rug net de schoolpoort ziet. We komen bijgevolg een beetje te laat op het werk (al durft dat met de auto ook gebeuren naargelang het Dampoortgebeuren).
Onderweg vroeg Lander gisteren heel serieus : "En wanneer mag ik dan es alleen naar school stappen?". Ow, kid, je bent nog maar 4,5... dus de mama floepte er vlug iets uit : "Als jij 10 jaar bent, mag jij alleen naar school stappen". Hevig protest verwachtende, was ik verbaasd dat er geen kwam. We stapten gewoon rustig verder. Zalig, wandelingen zonder drama. 2 ukken aan de hand, 1 in de buik, en alles onder controle... Gevolg? Ik genoot deze morgen tijdens de ratrace alvast van het idee dat de wandeling naar school weer het rustpunt van de ochtend zou worden. En dat was het ook, zeker met zo'n zacht herfstweer (met roze wolkjes). Met regen zou je hier een totaal andere klok horen, zeker weten.
Op 4/5e woensdagen moeten we mss es meer te voet naar school... Het eindejaar nadert, ik voel het, de voornemens beginnen mijn geweten te kriebelen...
Lander stond deze morgen op met de volgende vaststelling :
“Mama, er zijn drie peuters : teenpeuters, neuspeuters en oogpeuters”, waarna hij de slaapjes uit zijn ogen peutert.
Hij is ook fervent van van de 2 andere categoriën gepeuter… Bij thuiskomst vliegen algauw kousen en schoenen uit om tot rust te komen met de vingers tussen de tenen J
(zelfs tijdens het wachten bij de kapper gisteren; ah, heb hem laten doen… )
Het neuspeuteren is dagelijkse kost, bweuk. Tot daar de mededeling.
Maar wij deze ochtend blij dat hij toch goed geslapen heeft afgelopen nacht, zonder nachtmerries…
Gisteren namelijk, hadden we een grote verrassing gepland :
voor het eerst zouden we met onze kapoenen richting Kinepolis trekken. Erg nieuwsgierig bleef Lander vragen wat de verrassing zou zijn, tot hij de megalomane festivaltrappen had beklommen en hij de diverse affiches zag : De Smurfen!
Die blauwe rage is enorm, en ook ten huize doen ze kuddegewijs graag mee. De affiche die de film aankondigde hing op amper 100 meter van ons huis, dus dagelijks vielen de mondjes open. Konden we dan een nog groter plezier schenken dan es naar die leuke heerschappen te gaan zien “in techt”?
Postgevat met een zakske snoepjes in de grote, zachte zetels werden ze stil. Beetje overdonderd – hadden we beter een foto van genomen J.
De film start onmiddellijk met een razend tempo, de beelden zijn voor mama’s ogen soms moeilijk te volgen. Die spectaculaire start zou nodig zijn om de 3D-ers direct mee te zuigen in het verhaal; wij kijken 2D, dus het voelt wat raar aan.
Voor die kinderen moet het tempo toch ook hels zijn, vraag ik me af… Maar ze zitten braafjes met open mond te kijken naar de vele figuren en kleurtjes die de revue passeren.
Maar vanaf het moment dat Gargamel zijn intrede doet (zalig goed gedaan, vond ik – de kat vond ik ook erg goed), begint de angst wat in de oogjes van de kids zichtbaar te worden. De magie van het tekenfilm-achtige daalt wat; het wordt opeens een stuk realistischer in hun ogen (Gargamel is namelijk geen tekenfilmfiguur, maar een echte man!).
Je ziet Lander dieper en dieper in zijn zetel zitten. In de pauze is hij opgelucht, staat recht om naar huis te gaan. Als we vertellen dat het ‘pauze’ is, en er straks nog een deel komt, begint hij te huilen. Hij laat duidelijk horen dat hij bang is, en NU naar huis wil. Mama en papa wat ontgoocheld natuurlijk, maar een bang kind voor zo’n meega-scherm laten zitten, zou echt des duivels zijn. Broer Victor kreeg de keuze : hij mocht gerust blijven met één van ons. Maar hij wou ook naar huis.
Cinefiele papa kan het niet vatten, zijn zoon stuurt hem -na zowat 2 jaar cinemaloos te zijn- midden een film naar huis (en okay, het was MAAR de smurfenfilm) … We gunnen hem wat tijd om erover te raken ;-)
Buitengekomen vraagt Lander waar zijn echte verrassing nu blijft; want hij kan maar niet vatten dat wij iets waar hij bang van is als verrassing voor hem hadden gepland. Smurfen zijn opeens stom; later komt de nuance dat het die Gargamel is die erg stom is. De ganse weg naar huis blijft hij ons overtuigen van zijn schrik en zijn mening over de film. Al zit hij toch te spelen met zijn 2 Delhaize-smurfen. Dus de liefde is nog niet helemaal over… (oef?).
Voor ons klonk het soms ondankbaar dat hij nu maar bleef mekkeren en bleef zeuren om zijn ‘echte verrassing’, maar anderzijds was er veel begrip. Zo’n levensgrote figuren in een duistere zaal… Nochtans op voorhand bij diverse bronnen gecheckt of het wel iets voor zijn leeftijd zou zijn…
Ook eentje om te onthouden : tijdens de film wil Lander naar het toilet. Teruggekomen ziet hij de zak van de snoepjes bij papa’s stoel liggen, er zit nog eentje in. Voor een paar rijen rondom ons, zegt hij luid : Victor heeft al de snoepen opgegeten! Ssssst, Lander! J
Al maanden ligt in de keuken een papiertje te slingeren met enkele vlug neergekrabbelde citaten van de kids. Gezien ik het blaadje nu al 10-tallen keer verlegd heb, kunnen we de zinnetjes beter hier intikken, niet?
Meer en meer spelen onze broertjes samen en ook meer en meer in een fantasiewereld of een heuse spelwereld. Sommige kinderen doen dit van peuter-af (Victor bijvoorbeeld), maar Lander doet dit nog maar recent. Voordien moest alles erg waarheidsgetrouw zijn, alles telbaar, ... Als de juf zich in een typetje wou verkleden, gaan veel klasgenootjes daar in op. Lander niet, die zegt simpelweg dat het een verklede juf is en kan niet meegaan in wat ze vervolgens van hem vraagt.
Toen ze maanden geleden elkaar wilden overtroeven aan de glijbaan, door alles te doen behalve te glijden, hoorden we het volgende (toen een unicum, ik heb er zo van genoten): - Lander tegen Victor : "Hei Piraat, kijk es naar de Kapitein, die kan coole dingen want die is 4 jaar." - Lander tegen Victor : "Cool he Piraat, laat jouw truukje nu maar es zien" enzoverder
Een tijdje terug had je Victor die bij de papa kwam klagen over Lander : Victor : "Papa, Lander zegt mij altijd na" (kan bij tijden best vervelend zijn, kunnen we zelf getuigen) Papa : "Probeer het dan ook eens Victor. Zeg Lander ook es na". Victor wandelt naar Lander tot enkele stappen ervoor. Daarna strekt hij hoofd en nek om nog net iets dichter bij Lander te zijn en zegt dan vol overtuiging en verwijtend : "NA!" (hilarisch toch?)
Pfff, ik ben nog niet bekomen van die keer ik een postje in voorbereiding had over Victor zijn eerste schoolweken… en dat het dan plots blokkeerde en de ganse tekst naar de wereldwijde web-hemel ging en nooit terugkwam, zelfs niet met de magische shortcut die ik sedert het ontdekken ervan al vele keren heb gebruikt en denk aan de keren dat ik hen had kunnen gebruiken maar er toen nog het bestaan niet van wist (ctrl+Z voor de curiezen… terugkeren wanneer de ‘back’toets en co niet werken… maar werkt dus blijkbaar ook niet altijd, maar toch zeer vaak ze)
Niet bekomen van dat onmachtig toeval, en ook een beetje gevloekt op mezelf, en nog steeds. Omdat het vooral de eerste keer niet was dat mij dit overkwam en ik ondertussen de ‘toeval-les’ reeds hardleers gesnopen had : de blogjes bereid je best voor in één der Word-s dezer wereld, en dan doe je copy-paste (ofte Ctrl+A – Ctrl+C – Ctrl+V, van vastplakken wellicht… mijn Engels raakt niet zo ver).
En die keer, dacht ik dus weer eens slimmer te zijn dan mijn eigen verledene zelf, en lap.
Zijt maar zeker dat wat ge nu leest, eerst in een tekstverwerking is ingetikt, op dit eigenste moment voor mij, op een eerder tijdstip voortegij (maar ter uwer chronologie : op het moment dat op de lichtbak een Franse tijdrit wordt uitgezonden en er witte mannekes het zadel vasthebben van oranje trappertjes).
Tot het weer eens te goed gaat wellicht en ik dan nog eens tegen de lamp moet lopen. Is gezond zo nu en dan, uzelf een beeke opvoeden blijft een eeuwig proces.
Enfin, die eerste schoolervaring dus :
Hij stapte zo fier uit de auto, met zijn prachtige boekentas op de rug (zie foto’s). Met een iets kleiner hartje ging ie de schoolpoort door, want van de rust aan de ene kant ging het opeens over in een gejoel en geloop aan de andere kant. Maar veilig aan mama’s handje lukte het wel. Tot het moment dat de bel al een tijdje was geweest en de juf ter hoogte van ons passeerde en het kindje meemoest : wat een immens verdriet.
Dikke, dikke, dikke, zei ik al dikke?, dikke dus, dikke tranen rolden, de één na de ander, het snikken kwam van zo diep, de snottebellen met beken… Hij leek te beseffen dat hij voor minstens 15 jaar elke ochtend aan dit ritueel gebonden was.
Mijn zwakke traanklieren konden het niet aan, en ik deed een potje mee.
Dag twee weer van dat, dag drie, dag vier, dag vijf… en alle 61 schooldagen die er nog volgden. Ow, we moeten niet overdrijven, op vrijdag 1 april heeft hij geen traan gelaten. Hij dacht wellicht dat we hem liggen hadden en wou ons te slim af zijn, maar helaas, hij moest toch de ganse dag blijven J.
Mama en Papa susten zichzelf met de gedachte dat het volgens de juffen erg snel over was en dat hij zo zijn best deed in de klas. Een stillere kracht dan zijn broer (kan moeilijk anders), zot van boekskes, speelt erg graag en erg lief. Maar elke morgen huilen. ‘Elke’ is nog steeds overdreven, want na die 1e april waren er de allerlaatste schooldag ook geen zoute tranen te bespeuren.
Als we een beetje met terugkerende kracht denken dat zijn er toch wel een 6-tal droge ochtenden geweest.
En om de zoveel weken, kreeg de mama er ook weer last van. Deed dat pijn zeg, je kind 3,5 maand elke ochtend de zien schreien, niet met veel getier, nee, erg kalm en rustig, maar zeer intens erg heftig verdrietig. Elke ochtend ontzettend ontgoocheld in de mama omdat ze hem losliet en hem meestuurde, alsof het naar de slachtbank was.
Heel soms toch erg krachtig, voor de ganse school. Op één hand te tellen, maar toch… als je op weg naar je auto maar eentje hoort huilen boven het gejoel van 200 anderen,… Ik dacht toen : laat niets ernstigs gebeuren vandaag, dat het niet het laatste zou zijn dat ik van hem hoorde, of ik voel me voor eeuwig en altijd schuldig.
U moet weten, wellicht hier al wel es gelezen, dat onze Victor niet zo’n mens-man is. Hij heeft moeite met massa’s (= meer dan 5 mensen tegelijk, kan al eens oplopen tot 10). Zijn mensvrees neemt gestaag af, langzaam zien we altijd ietsje verbetering.
Wel, zo’n kindje in een nieuwe omgeving droppen en midden in een troep van vele tientallen reuzen en reuzinnen, gedirigeerd door nog grotere reuzen en reuzinnen… het went (nog) niet.
Benieuwd naar 1 september? Wij ook.
Eén scenario is al gekend : mama’s die mij sussend zeggen dat het wel overgaat na een paar dagen, omdat ze denken dat hij pas is ingestapt (na Pasen, of na Pinksteren en straks wellicht per 1 september). En in het begin zei ik telkens dat hij al kwam van na de Krokus, en dat hij zo is, zo was ook na twee jaar creche, maar dat dat niet zo erg was, dat we hem zo respecteerden en ook huilend graag zien. Niet iedereen moet zich als een vis in het schoolwater voelen toch? Niet iedereen moet zich goedvoelen in veeleisende massa’s. Bla bla bla.
Maar na een tweetal maand, liet ik ze zeggen, die moeders met hun loeders. Sommigen herkenden ons elke ochtend en keken triest, maar wij hielden ons sterk. Wel wetend dat als het belsignaal was geweest en de juf aan ons bankje passeerde dat het weer zover zou zijn. Onze lieve schat…
Lieve schat, het doet pijn aan onze hartjes, het jouwe omdat we je koud loslaten, het onze omdat we jouw best zonder al te veel tralala met de juf moeten meesturen. Maar der is geen ééntje die zijn middelbaar elke ochtend huilend start. Dus, over gaat het zeker. Het komt niet op een dag. Doe jij maar op jouw gemak, op jouw tempo.
Geniet nu maar van je eerste grote schoolvakantie, als een visje in ons huiswater.
Er staat vanalles gepland, vooral om in te halen : - primer op de muren aanbrengen - laminaat leggen - tuin "recht trekken" - boekhouding recht trekken - ...
Maar ook - foto's bewerken (en boekskes van maken - al 4 jaar het plan...) - blog beetje bijwerken (al 4 maanden het plan...) - uitspraken noteren van 2 grote kleintjes
En toch hopen we vooral op heel veel mooi weer, zodat we - fantastisch kunnen speelstraten (op zaterdagnamiddagen) - vrolijk in de tuin kunnen spelen (en ijsjes eten) - een balletje tennis kunnen slaan en een plons in het ploeterbad - onkruid kunnen wieden en de boel rechttrekken in een volkstuintje - kunnen BBQ-en voor een jaar ver
Wie weet... kan alles wel? Duim duim duim
Oh ja, en Victor deze middag... die heeft spionnen* gegeten. Lekker hoor.
* en nu wou ik ondersteboven kunnen typen : champignonnen
(had hier een lange post getypt en bij het tikken van de titel ben ik hem kwijt... ctrl Z helpt niet, aaaah, en heb nu geen zin om het opnieuw de doen. Later es, dan maar, grrr)
We hebben wat geblog in te halen, maar ondertussen wilden we deze niet vergeten :
Papa vertelt Lander dat mama gisterenavond in slaap is gevallen in de zetel en dat hij haar had toegedekt met een fleece (om te illustreren hoe lief hij wel is -dank je liefje - en om nog maar eens te duiden dat mama dat altijd vergeet als papa in de zetel eindigt... - sorry liefje).
Lander kijkt bedenkelijk en bezorgd : "Mama, dan doet jouw buik toch pijn? Dan is jouw buik toch verbrand?"
Mama snapt de vraag niet goed en vraagt waarom haar buik dan wel zou pijn doen.
Lander : "Als papa vlees op jouw buik legt, dan doet dat toch pijn?"
....
fleece - vlees : moet niet makkelijk zijn om het thuis te brengen ergens : Engels, Nederlands, Vlaams, Gents, Westvlaams... die jongen dacht het begrepen te hebben...
VIER jaar werd onze uk vandaag! Supertrots is hij dat hij nu tot de "groten" van zijn klas behoort. Consequentie is wel dat hij vanaf nu ook altijd zijn korstjes zal moeten opeten (al deed hij dit de laatste tijd al erg vaak). Vier jaar is voor ons al zo groot, maar voor de jarige zelf kan het niet rap genoeg gaan. Hij telt de dagen al tot zijn 5e verjaardag
Partycrasher Jules, de pop van Landers klas, kwam bij ons logeren en noteerde het volgende in zijn dagboekje :
Dag Kikkervriendjes,
Afgelopen vrijdag, 18 maart, mocht ik mee met de fietskar van Lander. Zijn broertje Victor was ook mee, die had er net zijn eerste schoolweek op zitten.
Na een boterhammetje deden we onze pyama aan en keken we nog een beetje naar ‘Kleine Einsteins’ op TV. Daarna was het bedtijd. Na een verhaaltje uit een dik boek, dommelden we braafjes in.
Op zaterdag mocht ik mee op de achterbank van de auto om boodschappen te doen. Nadat we allemaal ‘ingeklikt’ waren, gingen we op weg naar de Turkse bakker. Die platte, ronde broden zijn best wel groot hoor, ik kon er mijn ganse lijfje achter verstoppen.
Na de middag mocht ik even mee met Lander op de glijbaan. Landers mama nam me daarna terug mee naar binnen. Vanuit de keuken wierpen we zo nu en dan een blik in de tuin om mijn vriendjes gade te slaan. Ze hadden veel plezier.
Rond drie uur smulden we een appel en een banaantje om daarna al eens onze feesthoedjes op te zetten en de feesttoeters te testen. ’s Avonds volgde er immers een feestje met lekkere kaas. We mochten een uurtje langer opblijven. Tegen 20u zaten Landertje, broer Victor en 3 logéétjes (Senne, Lien en ikzelf) allemaal samen op Landers grote bed voor het vervolg van het bedverhaaltje. We kregen allen een kus en een knuffel en fluisterden dan nog wat stilletjes in ons bedje.
Op zondag waren we al vroeg wakker en speelden we rustig wat met de kadootjes die Lander de vorige avond gekregen had van de buren en de peters. Na de patatjes was er nog een feestje, joepi! : de oma’s en opa’s kwamen langs om samen met ons van een lekkere taart te smullen. Terwijl Lander 4 kaarsjes mocht uitblazen, kroop ik bij Landers broertje op de stoel; er werd goed voor me gezorgd.
Na de taart deden we wat zottekes met Tante Conny en Parrain Philippe en speelden we tikkertje. Tegen 18 uur ploften we uitgeteld in de zetel. Nadat we oma en opa hadden uitgezwaaid, mocht ik voor de derde keer op rij naar Landers bedje. Morgen terug school, dus sliepen we alweer vlug in.
Volgend jaar kom ik vast en zeker nog eens terug naar Landers huisje, maar dan mag ik in het bedje van Victor slapen. Ondertussen bezoek ik eerst nog mijn andere vriendjes van de kikkerklas.
Wie zou de volgende jarige zijn?
Groetjes,
En tot gauw liefste dagboekje
Jules, 20 maart 2011 --------------------------
Na al het gefeest, kon er bij het slapengaan ook een ernstige noot gekraakt worden. Lander vroeg wanneer ik zou doodgaan...
Tja, lieve jongen, dat kan ik in de verste verte niet voorspellen en ik heb veiligheidshalve geantwoord : "Als ik erg oud ben." "Wanneer ben jij oud, mama?" "Ik denk dat ik een beetje oud zal zijn als ik 70 jaar ben", heb ik gezegd. Ik hoop geestelijk gezond te zijn tot dan (en verder) en me vooral jong van geest te voelen tot dan (en verder).
"Als jij dood bent, dan ben je weg hé mama". "Ja schat, maar dan wacht ik wel op jou tot jij ook oud bent. Ik zie jou dan wel terug in de hemel, waar alle dode mensen elkaar terug zien". "Victor, als de mensen dood zijn, dan komen ze allemaal samen om op elkaar te wachten." Victor knikt bevestigend.
"Maar je kan ook 80, 90 of 100 jaar worden hoor", zeg ik er nog fijntjes bij en denk ondertussen dat hij dan nog 96 jaar voor hem liggen heeft... hij, die jonge spruit van 4, mijn baby. Ik wens hem stilletjes nog 96 goede jaren en knuffel mijn neus in zijn wilde haren.
Ondertussen vindt mama het onderwerp nogal zwaar om de verjaardag mee te eindigen en zegt ze : "Schattie, maar mama ziet jou graag en zal nog lang bij jou blijven hoor, het duurt nog lang vooraleer ik 70 jaar ben" (al ben ik potverdikke straks halverwege tedju). "Ja mama, ik blijf ook bij jou hoor, tot ik ook 70 jaar ben".
Man man man, de ogen schoten vol. Hopelijk was dit niet het laatste geprekje met mijn kapoen en tart ik morgen niet het lot. Wat wil ik graag nog 101 jaar worden en met mijn 70-jarige zoon terugdenken aan zijn vierde verjaardag...
WINTER 2009-2010 - L: moet niet spruitjes, spruitjes komen uit de poep (28/12) - V: Kaatje! (telkens hij de gele krullebol opmerkt) - V: pijn gedaan (eerste 'uitdrukking'; eerste "tweewoordenzin") (29/12) - L: die huilt die kleine kind (over Victor) (3/2) - L: Vriesvies (ipv diepvries) (2/3)
HERFST 2009 - pajettie (spaghetti op 01/10/09) - zingend van 'vila vila vila vila' (liedje van 'il etait une fois' : "la vie la vie la vie") - seilach (hagelslag - okt 09) - oppepeten (opgegeten - okt 09) - kofo (choco) - kapionen (kampioenen) - sool (school - nov 09) - Heb mij gefliekt (ipv verslikt - nov 09) - veel rénene é mama (regen) - pliekpliekjes (picnic-jes) - uw poep is vuil (wijzend naar een ontblote schaamheuvel :-) ZOMER 2009 - mama toch! - ola! mooi! (kijkend naar Lien) - mama, pamper doen, kaka daan, ik stink een beetje. - Tietor is beebie, Nander is kleute, papa is kok, mama is btiende - Papa is kok, ete make vo alle mense - nee Tietor, mag niet, niet in mondje (bij gelijk wat Victor naar zijn mond brengt, en dat is nogal veel...)
38 WEKEN (bijna 9 maand!): Lander : 74cm - 9kg920 41 weken (9M+11D) : Victor : 75 cm - 11kg000
47 WEKEN (10,5 maand!): Lander : 76cm - 10kg420 Victor : 78 cm - 11kg300
11 maand: Victor : 11kg600
49 WEKEN: Victor : 78 cm - 11kg900 51 WEKEN (bijna 1jaar!): Lander : 10kg840 Victor : 12kg400
53 WEKEN (1jaar!): Lander : 77 cm - 10kg960
56 WEKEN: Victor : 80 cm - 12kg020 en...8 tanden!
15 MAAND: Lander : 81,5 cm - 12kg340 Victor : 81,5 cm - 12kg620 en beiden ... 12 tanden!
17 MAAND: Victor : 13kg000
Lander op ... 19 MAAND: 84cm - 13kg300
22 MAAND + 9D: 88,5cm - 13kg080
26,5 MAAND: 92cm - 15kg500
27 MAAND + 3W: idem 30 MAAND (2,5 jaar): 94cm
32 MAAND +2W: 97cm - 15kg300
Tandejezzz Lander : 29 sept. (6M9D) : Tand nr 1 5 oktober : Tand nr 2 26 december : Tand nr 3 14 januari : Tand nr 4 6 februari : Tand nr 5 14 februari : Tand nr 6 eind juni : reeds 12 tanden... herfst 2008 : nog eens 4 hoektanden
Tandejezzz Victor : 20 april (7M23D) : Tand nr 1 23 april : Tand nr 2 2 juni : Tand nr 3 20 juni : Tand nr 4 27 juni : Tand nr 5 1 jaar voorbij : 8 tanden
).
