PARKMATRAS TORCK : De parken van het merk TORCK zijn blijkbaar iets groter dan de gemiddelde parken, waardoor de TORCK-matras die we bij een uitverkoop hadden aangekocht niet in ons park past.
Iemand die een park van TORCK aankoopt de komende weken/maanden? Kom dan gerust onze matras halen; voor een luttele 10 euro mag ze weg. Spiksplinternieuw, nog in verpakking.
stap voor stap de grote wereld in
06-02-2010
Welkom Maren!
Afgelopen dinsdag, 2 februari, kwam Lander van school thuis met een T-lichtje. 'Aaaah', ze de mamie, 'juist, een kaarsje voor Maria Lichtmis'. 'Jaaa', antwoordt een enthousiaste kapoen, 'en van de KindjeS Jezus'.
Hij vertelde ook dat hij op een grote stoel had mogen zitten in de kerk.
Wow, onthaalklas, amper 3 maand school, amper 3 jaar oud en JezusMariaJozef zitten al in het collectief geheugen... Het Nieuwe Testament is alvast niet uitgestorven bij de generatie van 2007!
Zo vertederend zei hij "KindjeS Jezus". Ook benieuwd met hoevelen die zijn?
Enfin, hun aantal doet er niet toe. Het aantal pannenkoeken dat gebakken wordt voor de reiniging van Maria/voor het lengen van de dagen des te meer. En het waren er veel dit jaar; een belangrijk aandeel daarvan werd vandaag gebakken door JP en Dennis en werd geserveerd te Sellewie (Sint Lodewijk voor de niet-westfluten). Vele vriendjes groot en klein verzamelden rond de goudbruine stapeltjes lekkers.
Verder werd er geschommeld door de groten, de kleintjes keken wat naar veldrijden. Eerder vernamen we het heugelijke nieuws van de geboorte van Maren bij ex-kotgenote T; Later vernamen we dit jaar ook een boeleke mogen verwachten bij ex-kotgenoot L. Een fijne dag, voor herhaling vatbaar, dankzij een mix van bakpoeder, zuiker, chocomelk en koffie. Een grote merci aan gastvrouw M. Tot volgend jaar!
(En ondertussen blijven we maar wachten op JIP, de grote onbekende die in Lien haar buik vertoefd en het daar al te veel naar de zin heeft. Al 10 dagen over tijd. De stalen zenuwen zijn bijna doorroest...)
Puur uit ondervinding beweren we het al meer dan een jaar, van toen hij zijn eerste groentenpapjes mocht eten in december 2008, dat onze jongste het niet zo heeft voor aardappelen. En dat terwijl we net zo uitkeken naar zijn vierde maand, naar het eten van vast voedsel. We hadden immers net 4 zware maanden achter de rug, 4 huilmaanden, 4 slapeloze maanden, omdat ukkie 2 maar niet de gepaste melk vond. Koemelkallergie was toen de eerste hinderpaal; het kindje-lief werd op Nutramigen geplaatst; bweukkes.
Na een week wortelpuree, bleek al dat die niet veel soelaas had gebracht. Maar misschien was het nog te vroeg om te oordelen (die darmpjes ochgottekes). Misschien was hij wel erg erg erg koemelkallergisch waardoor zelfs Nutramigen nog steeds niet de juiste keuze was...
Toen werd het tijd voor de eerste testjes, een bloedtest in St-Lucas ergens begin januari 2009 : Negatief op alle vlakken. De test is helemaal niet betrouwbaar op die leeftijd, maar toch vonden diverse dokters dat de testresultaten wel juist waren... hmmm.
Ondertussen zat mama onder de pillekes, want haar weerstand vertoonde ook allergische reacties op het slaaptekort en op de zeer humeurige baby. Op 1 februari mocht ze terug werken en daar hoort ze spreken van een kinderarts met enige allergieervaring in Maria Middelares (Dr Kamoen). Hop, op 3 februari vroeg ze al een dag verlof en was een afspraak een feit. Hier horen we voor het eerst het woord aardappelallergie vallen. Zeldzaam, maar ze had net zo'n geval gehad, vandaar dat ze het opperde. In afwachting van evolutie enzo moesten we ons kleintje grootbrengen op potjesvoeding (potjesaardappel is fletser dan verse, daar waren we zelf ook al achter, maar het doet raar om het een dokter te horen bevestigen dat je beter potjes geeft, we waren 'goed' bezig). Het ging beter, maar daarom nog helemaal niet goed.
Na anderhalve maand potjesvoeding (die in grote getale incognito werd ingekocht in Auchan - vanwege de vele keuze ginds), waarna we ons onverantwoorde ouders voelden, hoorden we het bestaan van een Herboriste. En hop, weg waren we. Het leek hocuspocus met ijzeren staven maar het resultaat lag zwart op wit op tafel, terwijl de klassieke geneeskunde op die jonge leeftijd geen diagnose kan stellen. Diverse intoleranties waren Victors deel (waarvan sommige een allergie konden zijn) : eiwit van ei, eiwit van rood vlees, eiwit van aardappel (wijzer sloeg "tilt"), eiwit van alle soorten melk, witte suiker, citrusvruchten, tarwe. Soya werd tevens afgeraden, gezien dat eiwit sterk lijkt op dat van melk en er een nieuwe intollerantie zou kunnen ontstaan.
We pasten braaf haar aanwijzingen toe en ziedaar... een ander kindje. Het kindje voelde zich met momenten nog vaak naast zijn sas, maar het was leefbaar. Leve Leve LEVE het alternatieve circuit. Elke klassieke dokter die we onze enthousiaste alternatieve ervaring vertelden, bekeek ons alsof waren we aliëns... veel afkeurende blikken of afkeurend gemompel. Kan zijn, maar wij hebben al veel herboristen-reclame gemaakt en nogmaals : Els Vanacker uit Ename
Ondertussen leverde wat www-surfen het weetje op dat er in Gasthuisberg Leuven een dokteres De Swert was die gespecialiseerd was aardappelallergie. Olé, daarheen (al moesten we maanden wachten op een afspraak). Hmm, we weten nog steeds niet wat we er moeten van denken. We werden bekeken als waren we geen geval voor haar. We kregen haar pas een dikke drie maanden na afspraak te pakken om de resultaten te vernemen. Volgens haar negatief...
Na 6 maand eventjes terug naar de herboriste. De gevoeligheid voor aardappelen werd opnieuw sterk bevestigd.
Ondertussen werd er een babietje geboren die het ook goed zitten had, iets dat goed fout zat. Sennes parcourtje verliep via nog een andere kinderallergologe dan de onze. Een ferme madam zo bleek, ze reist de wereld rond om te spreken en te luisteren op congressen. De eerste huid- en bloedtesten ginds wezen ook niets uit. De tweede reeks was eveneens een njet. Maar in plaats van ons wandelen te sturen, geloofde ze in ons oudergevoel. Ze wou en zou vinden wat er scheelde. Er moest iets zijn. Niet voor niets houdt iemand de vele onderzoeken en dure visites vol.
De laatste stap was een bloedonderzoek door een labo in Mons (al noemde zij het gedurig Charleroi - enfin, de factuur kwam toch van Mons). Ze tapte bloed af, kookte wat aardappel en gaf beiden mee aan een courier die speciaal uit het diepe België naar Drongen kwam om het op te halen (samen met wat bloed en gekookte prei voor een ander dutske). We konden ons niet goed voorstellen wat ze in dat labo met die gekookte aardappelen (en prei) zouden doen : beke in het bloed dompelen? naast het bloed leggen en wachten tot de wormen aan uitwisseling deden? opeten?
Deze namiddag het 'verlossend' telefoontje om te zeggen dat we al maanden gelijk hebben : Victor is officieel allergisch aan aardappel. Oef, niet voor niets die vele speciale "patatjes" gemaakt om dagelijks mee te geven naar de crêche. Wekelijks/tweewekelijks wordt hier nouvelle cuisine geprobeerd met basmatirijst, volkorenrijst, wilde rijst, snelkookrijst, rijst toucourt, polenta, quinoa, boekweit, gerst, gierst, ebly, couscous, linzen,... gelukkig mag hij ondertussen wel al terug tarwe eten. Meerdere porties in eens, diepvries in, en elke dag eentje uithalen. We hopen wel dat hij de allergie kwijt is tegen dat hij naar school moet, want op school zie ik ze niet dagelijks pottekes in de microgolf steken...
For the record en de kantlijn : Aardappelallergie is pas goed gekend sedert midden jaren 90 en komt nu vaker voor. Ze denken aan een modificatie van de aardappel. Het betreft een allergie tegen het eiwit die in de patat zit, niet tegen het zetmeel ofzo. Kan duren tot leeftijd van 10 jaar (in extreme gevallen langer).
Idd, geen frietjes ... de mama heeft er (misschien) teveel gegeten tijdens de zwangerschap... U weze gewaarschuwd.
Bij deze onze oprechte dank aan Dr Kristien Kamoen, Herboriste Els Vanacker en Dr Marijke De Lange!
Ah, hoe idyllisch die zaterdagmiddagen ten huize. Papa in de keuken, mama in de zetel (eventjes aan het bekomen van een te korte nacht na een etentje met oude scoutsmakkers - mercikes Geert) en de kindjes -elkaar de haren uittrekkend- aan het spelen op het tapijt. Mama verlaat het toneel en begeeft zich richting het 'klijn pessijn'.
Beke later hoort ze slaan en stompen op de trap. Aaa, herkenbaar, kleine Victor begeeft zich naar boven. Sedert hij de trap leerde beklimmen, is het zijn favoriete sport geworden. Hierbij wordt hij steeds gechapperonneerd door mama of papa die achter zijn veren zitten, want hij zou zich midden de beklimming omdraaien en de andere riching uitgaan. Er kwam een glimlach op mama's gezicht omdat ze dacht aan hoe leuk hij het vindt om trappen te overwinnen. Dus maar eventjes om het hoekje kijken. In het rechterbovenhoekje van het gezichtskader van haar alziende ogen zag ze nog net de voetjes van de kleine man de laatste trede verlaten. Oef hij was boven.
In diezelfde seconde (nog steeds in de WaterCast) kwam de bedenking dat ze geen stappen van de papa hoorde volgen. 'Vlug vlug in de broek schieten en er achterna', dacht ze nog even, 'stel dat hij valt'. Ze staat recht en draait zich om waardoor ze de trap te zien krijgt. In die fractie is duidelijk dat ze het wc-papier en de broek kan laten waar het is (op de rol en op de enkels - ge ziet het zo voor u, niet?), want ze ziet de kleine man terug in beeld verschijnen, de zwaartekracht aan het verpersoonlijken. Armpjes en beentjes slaan alle richtingen uit, bonk bonk bonk b... en paar pirouettes later knalt de pruts tegen de stenen vloer. Een halve seconde stilte en dan huilt hij. Ondertussen, tijdens die halve seconde, eventjes twijfel bij de mama of ze hem wel mag oprapen. Maar zijn gehuil zorgt voor een gedeeltelijke opluchting waardoor ze hem toch opneemt om te troosten. Ze roept, tiert van het verschot en trilt gelijk een bende rietjes in een wervelwind. 't Is gebeurd, zou Erik Van Looy zeggen.
Grote broer Lander had de deur geopend en kleine broer Victor had "het gat" gezien... We leren hieruit dat ge niet op de pot kunt gaan zitten terwijl de ander in een ander hoekje van de veel te grote living vertoeft. Kleine of grote boodschappen worden hier dus voortaan galmend door de vertrekken aangekondigd. Nog een reden te meer om een eigen huisje te zoeken (met bescheidener vertrekken maar met open keuken).
Na een weinig minuutjes bleek algauw dat Victor het er wellicht goed van af had gebracht. Een klein wonder. Onder zijn haartjes verscheen een dikke paarse bult. Omdat het weekend was en binnen enkele uren nacht en natuurlijk ter controle van de ongelukkige, werd in de rapte een zak gerief samengeraapt en vertrok hij met mama richting Spoed.
Op de Spoed kwam er veel schaamte in de trillende gedachte van een onthutste mama : - WIE laat er nu zijn kind van de trap vallen? Nog nooit gehoord dat ge ogen op uw had moet hebben met van die klein mannen? - Wat zullen ze niet denken? "Van de trap vallen" is de meest doorzichtige uitvlucht bij blauw plekken naast "tegen de deur gelopen". - Zijn we hier wel terecht? Naast een dikke blauwe buil was niet veel te zien op het eerste zicht. Die op de spoed kunnen u zo aankijken alsof ge voor een muggenbeet hun kostbare tijd komt afpakken... ... en ook : - Lap, hij had daarnet een kak-vlekje op zijn bodieke en ik heb het -tegen de gewoonte in voor een keer- niet ververst... - Lap, hij heeft daarnet een banaan binnengesmikkeld en hij had -tegen de gewoonte in- geen slabbetje aan...
In afwachting van de kinderarts werd Victor ontkleed. Bleek er ook nog een blauwe streep te zitten op zijn bovenbil, en eentje op zijn bovenarm, had hij een schaafwondje onder het oog en nog twee plekjes erboven, plus een kleine blauwe buil boven aan zijn achterhoofd. De foto's bleken in orde, het hoofd ook. Maar we moesten blijven ter observatie, minstens 12 uur lang. Hersenbloeding kan met vertraging optreden, zeker bij de kleintjes. Ja santé! Victor werd aan de monitor gelegd voor hart- en longfunctie. Om de twee uur werden zijn pupillen gecheckt. Alles bleek ok. Oef. (stootte zijn hoofd nog wel enkele keren aan de spijlen van het ziekenhuisbed en haalde acrobatetoeren uit in het bad waardoor hij bijna een bult extra had)
20 uur later : thuis, alsof er niets gebeurd was. Deze avond klom hij alweer gezwind de trap op (met mama in de achterlinie)... Hij ziet er wat bont en blauw uit, maar dat zal vlug genezen. Tegen het licht van andere gebeurtenissen (Haïti, herdenking Dendermonde, slecht familienieuws bij vrienden,..) is het echt wel klein zeer. Het geluk mag je niet tarten. Het was een leerles en eentje waar we graag een positief gevolg aan geven. Plan International kan binnenkort op onze steun rekenen. Er zijn miljoenen mensen die het slechter treffen, we mogen niet de andere kant opkijken.
Al zou Lander liever zingen van Gelukkige Verjaardag. Hij staat te springen om 3 jaar te worden. Papa heeft beloofd dat hij dan een xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />'feestje met meisjes'mag geven... Ja, opeens werd het mama duidelijk waarom ze eerder die week het volgende te horen kreeg (na onenigheid tussen Lander met papa bij het aankleden…) : “Papa niet mijn beste vriend. Als ik 3 jaar word, dan papa mijn beste vriend zijn. Nu nog niet. Nu mama mijn beste vriend.” (14/01/2010)
Tsss, uw kinderen omkopen met meisjes en feestjes… J
Dat het een tijdje stil is geweest in ons eigenste blog-land moet u ons vergeven. Het waren drukke kerst- en nieuwtijden, vol potjestraining en plasserverzorging voor de één, vol stappen-aan-de-handjes en een beginnend woordenboek bij de ander, veel sneeuw voor beiden, en opnieuw wat doktersbezoekjes. Oh, maar over dat laatste hoort u ons niet klagen. Sedert de poliepen verwijderd zijn bij Lander, zo ergens eind oktober, zijn het pas de eerste snottebellen. Een waar succes. Wel direct met zijn vieren geveld, maar dan zijn de microobjes misschien straks ook gezamenlijk de deur uit.
Sneeuw zei u? Jawel! Het witte tapijt bleef bijna een maand lang liggen. De winter 2009-2010 is er eentje voor in de sneeuw-annalen. Mama en papa moeten daar meer dan 30 jaar op wachten en die twee kleine ukken van ons krijgen die geserveerd van bij hun prille begin. Hopelijk mogen ze het de komende jaren nog even meemaken, bewuster meemaken, en dat terwijl ze metershoge sneeuwmannen maken met hun vriendjes en terwijl ze hun vriendinnetjes een ritje op de slee trakteren.
Gezien het ziekenhuis en de snottebellen werden immers geen echte sneeuwbuitelingen gemaakt. Jammer, maar ah, de (kerst)boom in met de global warming, wij geloven er rotsvast in dat het volgend jaar terug van dat is.
Kerstboom, of liever ‘kepoo’ zoals kleine Victor hem trots noemt. Little V heeft, naast het grommen bij het zien van een poes, beer of leeuw, ook al enkele andere woordjes op zijn palmares : - koeje (koekje) - ba-aa (banaan) - ba (bal) - i(g)edaa (is gedaan) - kaka (tja) - Kaatje! (zijn eerste tv-heldin, stapelzot is hij ervan – naast de DVD, de CD, de fanfoto met Lander, de 2 boekjes, hebben we nu ook de plushen versie in huis. Ketsjing Ketsjing Studio 100 – nog een geluk dat Kamiel uitverkocht was, maar das misschien maar uitstel…)
Lander daarentegen noemt zijn eigen nog steeds Nander, ook na 34 maand, maar hij heeft de ‘bopammen’ wel ingeruild voor ‘boterhammetjes’. En hij kan ook supermooi zijn nieuwjaarsbrief opzeggen. Smelt. J
Ah kerstboom… een volle maand heb je de living en de oogjes van de kapoenen doen twinkelen, maar nu zit je terug veilig in je doosje. Een volle maand, jawel, misschien zelfs net iets meer – van na de Sint tot 13/01... Ah, er waren eerst enkele dagen mentale voorbereiding nodig bij kind 1... ‘s Anderdaags ‘s ochtends voelde hij met zijn handje door het gaatje van de doos en aaide hij de takken nog es Tot volgend jaar.
En alsof sneeuw en ijs nog niet voor voldoende nattigheid zorgden de afgelopen weken, zijn wij bij het intreden van de dooi het weidse sop gaan opzoeken : nee niet het diepwaterbad van 4m, maar toch wel het plonsbadje van 0,23m. Veel baden en veel glijbanen, van schuif-afjes-voor-ienieminies tot heuse groene kronkelwegen waarin je roetsjt alsof je in vrije val bent,… alles werd met evenveel gejuich onthaald. Voor herhaling vatbaar. Plons.
Oh, en ons voornemen voor dit jaar?
Geregeld een postje blijven schrijven, geregeld de fotootjes blijven aanvullen maar vooral : es tijd maken om de fotootjes in een boekje te collage-eren… Misschien lukt het dit jaar wel, wie weet…
Beide kapoentjes zijn terug aërosol-patiënt. Een dokter hebben we nog niet gezien, maar sedert we over een eigen toestel beschikken en een voorraad 'productjes', hangen we de bengels na enkele dagen rochelen aan het mondmaskertje.
- Victor (vandaag 16 maand!!) is een 'longenkindje' gelijk ze zeggen, nadat hij met een eerste bronchitits op 3 weken al terug in het ziekenhuis lag en na 8 weken opnieuw met RSV. Toen vonden we een eigen toestel wel veroorloofd, en speet ons nog geen moment.
- Lander mag vandaag en morgen geen koorts doen, vandaar dat we hem ook onderwerpen aan de 'verneveltherapie'. De grote jongen moet morgen immers nog eens onder het mes. Twee maanden terug werden zijn neuspoliepen verwijderd, en dat bracht een immens scherpe daling van de doktersfactuur teweeg. Morgen moeten we hem aan de handen van een uroloog toevertrouwen voor een "knipje".
De mama heeft er heel wat slaap voor gelaten afgelopen nacht. Ze voelt zich een beke schuldig tegenover Lander. Raar, maar het voelt precies mijn schuld dat hij dit* moet ondergaan. Toen Victor vorig jaar een knipje kreeg voor zijn tongriem, voelde het ook zo. Maar het was van moetens, anders zou de jongen niet goed kunnen eten en babbelen. De knip duurde een seconde en een uur nadien kon je er al niets meer van zien. Nu ligt dit* toch eventjes anders... het zal zijn leven lang zichtbaar zijn. Wat zal de impakt zijn op zijn verdere goedvoelen en zijn leven? Man man man, ' t is dat het ook van moetens is, anders had ze de ingreep geannuleerd.
In bepaalde godsdiensten en culturen is dit* standaard. Blijkbaar wordt het ook ontzettend veel toegepast in Amerika, vanuit hygiënische redenen. Dus wie weet loopt de helft van de mannelijke wereldbevolking** 'gescalpeerd' rond en voelen ze er zich gezond en goed bij... 't Is wel een feit dat je er nooit echt openlijk over hoort, tot je er zelf voorstaat. Dan komen van alle kanten de verhalen. Alleen is hij dus zeker niet.
* 'dit'... omdat we het niet verder kunnen benoemen. Wordt het een knipje? Wordt het een besnijdenis? Wordt het...? Morgenvoormiddag zien we het resultaat wel. ** Schattingen wijzen uit dat circa 30% van alle mannen wereldwijd besneden is. In 2006 ging het om circa 665 miljoen mannen.Besnijdenis is de meest voorkomende chirurgische ingreep ter wereld. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Circumcisie)
Enkele dagen voor hij 16 maand wordt, kan onze kleine sloeber op eigen benen staan. En dit zonder dat daar enige salontafel, zetel of ouderlijk been aan te pas moet komen. Gisteren, 23/12, hebben we het hem enkele keren na elkaar zien doen. Bravooo!!
Het is weliswaar nog niet vanuit zitstand, maar wanneer hij al gebogen staat aan de zit-step, dan duwt hij zich opeens af en staat hij enkele luttele seconden recht (om dan terug op de poep terecht te komen).
Grappig eigenlijk om "onze baby" ook al op "ooghoogte" te treffen . En dan die blik.. zo zelf beseffend dat hij precies iets nieuws doet... Fijn om te zien.
Wie weet stapt hij straks letterlijk het jaar 2010 binnen...
Vorige week woensdag werd Lander 's middags door mama van school gehaald en reden ze beiden rechtstreeks Gent-centrum binnen. Eens de auto geparkeerd, werd de zoektocht naar een echte winterjas ingezet. Een echte deze keer, want wat eerst zijn winterjas moest zijn, bleek uiteindelijk toch niet zo ideaal om echte kou te trotseren. Nu, tot vorige week woensdag was het nog geen winter in de enge zin; wacht nog eventjes met de jeugdbescherming te bellen; het kind had tot dan toe nog geen vriesplekken.
In de ene winkel te duur, in de andere winkel te lelijk, in nog een andere winkel lag enkel de zomercollectie op de schappen (!), ... en zo werd het al gauw half twee voorbij... Nadat de kleine honger rond 12u met een koekje werd gestild, werd het stillekesaan tijd voor het echte werk. Zodoende hadden Lander en mama hun eerste echte tête-à-tête in een echt restaurant. Hij een spaghetti; Zij balletjes in tomatensaus. Hij een plat water met rietje; Zij een Appeltise zonder rietje. Hij met een slabbetje; Zij met een helium-gevulde-ballon-aan-een-touwtje aan de pols. De mensen keken, gniffelden, lachten vriendelijk,... Het had wel iets liefs, dat mooie plaatje. Geen peuterpuberteit te bespeuren. Zalig!
Na de lunch ging de zoektocht verder. Gelukkig vonden we de ideale jas : blauw, kap, aansluitende polsjes, gevoerd, juiste maat en voor een superprijsje. Bijna niet te geloven, maar de beste jas op onze kooptocht, bleek ook de goedkoopste. Super toch? Leve Zara!
Verbazend dat zo'n peuter 'braafjes' en 'volgzaam' enkele keren winkel in, jas in, jas uit, winkel uit, zonder problemen volhield. Soms waren al eens lepe afleidingstruukjes nodig, maar we bleven gespaard van scènes... Gemakkelijk kind toch?
Tot 's anderendaags.... Die donderdagochtend, 17 december, wou Lander van geen nieuwe jas meer weten. Hij wou zijn andere terug (maar die zat al te draaien in de wasmachine, dus geen optie). Scène. Geblèèèèèt. Oei. Het gamma bijwoorden werd bovengehaald om de nieuwe jas te prijzen, maar niets hielp. Maar net toen de moed naar de schoenen gluurde, hielp de Almachtige ons doorheen het haastige ochtendritueel... Alles was wit! Alles was koud! Alles onder een dikke laag sneeuw! En Lander had toevallig toch wel een sneeuwjas gekregen zeker.... Et voilà : jas was voor le petit bonhomme opeens 'fantasties'. Of hoe het keren kan
Vandaag, 6 volle dagen later, ligt diezelfde (en wat extra) sneeuw er nog. Lucky ones! Al 6 dagen na elkaar sneeuw... Mama heeft zoiets nooit (bewust) mogen meemaken. In haar tijd mocht je al blij zijn als het witte tapijt de volgende nacht overleefde. Alhoewel... weerman Frank en weerman Papa beweren dat in het jaar 1981 (wat een ouwmannengeleuter) ook zo bleef liggen. De Papa heeft zelfs sneeuwmanfoto's van in die dagen... Hij was toen ook al 8 jaar natuurlijk (Frank : 23 jaar).
Lander wordt met "botjes" getooid, maar hij is er heel zorgzaam voor. Er mag geen sneeuw op komen; ze mogen niet nat worden... eeeuhm?? Nu het vakantie is, en juffrouw Gerda haar klasje dicht is, mag Lander met zijn laarsjes enkele dagen mee met broer Victor naar de crêche. "Als ik klein was, ik ook naar de crêche é mama. Nu is vakantie, ik terug naar de kleine kindjes é." Ja jongen, mooi zo. Zonder morren gaat hij, een grote jongen zijnde, braafjes mee. Het terugzien met vriendin Fee verloopt van harte.
Dat Lander zijn afspraakjes zomaar aan de grote klok zou hangen, was niet in het plan berekend. Maar deze avond bleek Veerle alle details van de tête-à-tête te kennen. Hij verklapte ook zo maar eventjes dat ik van zijn spaghetti geproefd had! tsss ...
Victor kreeg van de crêche zijn nieuwjaarsbrief mee : superleuke foto, Victor gehesen in een kerstmanpakje (zie Picasa). Het kerstmanbuikje is alvast echt : het ventje zou alles eten wat op zijn route passeert en er enigzinds eetbaar uitziet. Maar wit spul in een fles, gewarmd, met een speen erop... no way, niet meer voor deze gast! Waarom zure, verteerde melk drinken als er iets verder lekkere boterhammen met speculoospasta of choco worden geserveerd, vergezeld van appelsap, alprodrinkjes, rijstdrankjes en (alpro)yoghurtjes?
Met een beetje geluk, krijgen we misschien een prachtig kerstgschenk. De kerstman-des-huizes kreeg de afgelopen week reeds 3x puree geserveerd; u weet wel, puree van echte patatjes... en veel uitslag kwam er niet te voorschijn, een beetje maar. We vermoedden wel wat krampjes, maar het kon ook gehuil zijn om andere redenen. Het kan een jeukreactie zijn aan ogen en oren, maar het kan ook een beginnende oorontsteking zijn...Het is ons -na een kleine 16 maanden- nog steeds niet 100% duidelijk waarom hij soms huilt... Maar hij wordt groot, dat is ontegensprekelijk. Hij brabbelt er lustig op los, stapt de omtrek van de salontafel af, shwalbt en vecht om hebbe en (speel)goed gelijk de beste. En vooral : Hij slaapt door! Nu toch al een volle maand. Man, wat zijn wij uitgeslapen. U heeft er geen gedacht van!
In deze donkere en koude dagen, met een hoop feestgedruis voor de deur, zijn er ook mensen die het minder treffen. En alsof hun aantal nog niet groot genoeg is... zou Lander de mama ook graag bij die groep toevoegen.
Op dagen dat hij niet zo'n dikke vriendjes is met zijn mama, of boos is omdat zijn wel-niet-wel-niet-wel-niet spelletjes niet altijd het gewenste effect hebben, dan verwenst hij haar. Zijn gamma zinnen om dit uit te drukken is eindeloos, zo lijkt het. Hier alvast enkele citaten : "jij ben niet mijn dikke vriend", "jij mag niet naar mij kijken", "jij mag niet (naast mij) zitten", "jij mag niet mijn kleertjes aandoen", "jij mag niet bopammetjes eten",... En alsof dat allemaal al niet pijnlijk genoeg is, doet hij er soms nog een schepje bovenop... : "jij mag niet binnen in ons huisje". Gisteren ging hij zelfs de iets formelere toer op : "U woont hier niet in dit huisje".
... euhm, je zou al beginnen denken dat de mama de grootste boevrouw is die er bestaat, niet? Het is overduidelijk papa-week. Gelukkig voor de mama is de papa bij momenten "ook niet mijn dikke vriend"... Hij zal veel vrienden overhouden als hij zo doorgaat .
Nog een geluk dat alles op school goed gaat. We keerden tevreden terug van het eerste oudercontact. Lander zit bij de beste van de klas om te luisteren, te kleuren, te spelen met anderen,.... enfin, niets dan goeds. "Al is het ook een zeer gevoelig ventje", zei juffrouw Gerda. Dat hij vlug huilt na een opmerking, ja dat doet hij thuis ook. En dat hij met de felste jongens van de klas speelt... verwondert ons ook geen seconde. Ze ziet Lander maandag graag terugkomen. Oef! .
Ondertussen groeit ook kleine, kloeke Victor gestaag verder. Al zo'n 12kg620 ondertussen, in een kleine 82 centimeter. Straks haalt zijn buik nog die van Lander in (15kg300). Victor stapt al goed "aan de hand" en is ondertussen een eigen repertoire aan het samenstellen ("hihihi hahaha - brabbel brabbel - naal" - vrij naar kzag twee beren). Het is nog enkel een kwestie van enkele dagen vooraleer hij een 10-tal woorden duidelijk kan uitspreken. Naast mama, papa en tutte brabbelt hij al zaken die duiden op een bal, een boom (kerstboom), lichtjes, boem patat, Lander, ...
Ja, onze kerstboom staat er. Daags na Sinterklaas werd hij opgesteld, tot 1u30 's nachts. Zodat de ukken toch een leuke verrassing zouden te zien krijgen 's morgens Voorlopig hangt alles er nog in. De Sint is nu terug naar zijn huisje in Spanje, godzijdank. De broertjes zijn precies wel heel braaf geweest het afgelopen jaar... een autotapijt, autootjes, badfluiten, duplo-winkel, een eerste computer, een kloklezer, haargel, kammetje en bekertjes, ondergoed, domino,... Overal bracht de Sint iets. En overal ook massa's pliekplieken (picnicken) en sjokolade met mandarijntjes. Njammie. Van de mandarijntjes geen spoor meer; de helft van de chocolade en één derde van de pliekplieken zijn ook al verorberd. We doen ons best .
Deze morgen zaten onze hummeltjes braaf broederlijk samen te kleuren aan het salontafeltje, elk op een stepje. Er werd wel wat weg-en-weer gesleurd met een bepaald kleurtje, waar ze -o toeval- allebei mee wilden kleuren, maar al bij al was het een groot succes. Houden zo. Dan komt die Sint volgend jaar zeker terug! Braaf kindjes, braaf!
Update : ook deze kan er nog bij blijkaar... : "je bent niet mijn mama"... euhm, helaas mijn schat... of ze zouden die ene minuut dat ik mijn ogen heb toegedaan in de materniteit u in het beddeke van mijn kindje moeten komen leggen zijn... Hoeveel pech kan je hebben?
Lander zingt dees dagen liedjes van de goed heilig man ("met een staf en witte baard hé, mama"), zoals het kleutertjes betaamt in deze tijd van het jaar. Sommige in de originele versie, sommige in een eigen versie... Het repertoire op vandaag :
- Zie ginds komt de stoomboot,...
- Sinterklaas kapoentje... (lik wat in mijn schoentje, lik wat in mijn laarsje)
- Sinterklaasje Bonne Bonne Bonne (zijn versie kan ik fonetisch niet neerpennen... zo speciaal is die )
En dan is er ook nog eentje bij waarvan ik niet wist dat het meer dan twee lijnen bevatte : "Zwarte Piet, wiedewiedewiet! Ik hoor je wel maar ik zie je niet! Wil je Sint de groeten doen? En iets gooien in mijn lege schoen?"
Benieuwd met welk liedje of versje hij morgen thuiskomt van school. School... net alsof ie al jaren gaat, en graag gaat. Voorlopig wil hij niet terug naar de creche. Als we samen Victor gaan oppikken, krijgt hij lichtjes wat ongemakkelijk gedrag als hij de verzorgsters ziet. Ergens is hij er graag, maar langs de andere kant wil hij wel tonen dat hij nu bij de grote kinderen hoort, bij de schoolgaande kinderen. Hij doet toch iets afstandelijker dan ik had kunnen denken tegenover de kindjes van de creche die hem enthousiast toeroepen. Zij zijn blij hem terug te zien, en hij staat daar wat koel te wezen.
En de potjestraining, hoor ik u in stilte denken. Wel, daar gaat het eigenlijk heel goed mee. Dank u. Thuis worden nog weinig pampers gevuld, of het moeten nachtpampers zijn. Het potje wordt geregeld en spontaan bezocht, met gele gevolgen. Telkens wordt dit beloond met een stickertje; vier stickers leveren een snoepje op. Het eerste potjesblad is al vol-gestickerd. Deze namiddag een tweede rooster aangemaakt en alweer prijken daar drie 'plakkertjes' : een traktor, een luchtballon en een sterretje.
Ook in de klas gaat hij geregeld op het potje. En toch komt hij zeker 3x per week met een andere broek naar huis... en dan te weten dat deze ongelukjes meestal niet zijn schuld zijn. 's Middags, tussen 11u35 en 13u25, is er geen potje op de speelplaats en in de refter. Wellicht weet hij dan niet wie aanspreken, of kan hij niet onmiddellijk zelf tot aan of op de kleine toiletjes geraken... Of, als dat dan toch lukt, dan trekt hij gewoon zijn pamper, onderbroek en broek terug omhoog, inclusief plasser. Van een volgende plasje komt dan weinig in de pamper terecht, maar over de rand, op de broek... Schattig eigenlijk, hij heeft nog veel te leren. Al staan we dagelijks verbaasd van wat hij nu al kan, onze kapoen. Een kleine drie jaar geleden nog niet op de wereld en nu heeft hij precies zijn wereld volledig onder controle. Heer en meester is hij tussen duplo's en auto's .
Na welgeteld 32 maanden, 4 dagen en een kleine 6 uur begon deze avond een nieuwe faze in het leven van kleuter Lander... Waarom?
Aan de ervaringen van deskundige ouders te horen, kan die faze niet alleen een paar jaar duren, maar kan ze potverdikke ook ferm op de zenuwen werken bij momenten... Waarom?
Omdat Lander tegenwoordig vaak over spoken begint, en dan altijd vraagt waar ze zijn, wist ik niet beter dan te zeggen dat spookjes alleen maar bij stoute kindjes gaan (natuurlijk direct de reflex makend dat dat niet het meest snuggere antwoord is, want meneerke is soms zelf eens stout en stel dat ie dan denkt dat... enfin. Waar is dat grote spontane-en-correcte-antwoorden-op-alle-kindervragen-boek te koop? Alvast niet gezien op de boekenbeurs).
Vanavond kwam de vraag WAAROM die spookjes alleen bij stoute kindjes gaan.... eeeeuhmmmm... "ha ja, omdat ze stout zijn natuurlijk".
Ow, het woord 'Waarom' viel dus voor het eerst... en twee zinnen verder nog eens en nog eens... help
En de spookjes? Toen Lander ging slapen, zei hij dat hij flink zou zijn zodat de spookjes niet zouden komen... Hmmm, dat spokengedoe is dus ernstiger te nemen dan ik eerst dacht. Die kleine hersentjes zijn er echt wel constant mee bezig, al dagen, en elke dag iets grondiger. Er wordt van onze kant niet dieper op ingegaan, al zegt de pedagodische literatuur wel dat we het niet mogen wegwuiven als je kind er echt een probleem in ziet. Het is nog zover niet, maar eens hij ervoor begint te huilen enzo, dan moeten we hem geloven en samen een truukje vinden om de angst te verdrijven...
Waarom die spokentroep zo opeens komt ronddolen? Wel, u mag het gerust weten, van onze allerliefste vriend Piet Piraat! Die heeft een videoclip vol spoken en bange gezichten. Wat zou jij doen als bij jouw grootste idool het angstzweet uitbreekt? Als zelfs een piraat al bang is... Waarom toch?
ZOMER 2009 - mama toch! - ola! mooi! (kijkend naar Lien) - mama, pamper doen, kaka daan, ik stink een beetje. - Tietor is beebie, Nander is kleute, papa is kok, mama is btiende - Papa is kok, ete make vo alle mense - nee Tietor, mag niet, niet in mondje (bij gelijk wat Victor naar zijn mond brengt, en dat is nogal veel...)
HERFST 2009 - pajettie (spaghetti op 01/10/09) - zingend van 'vila vila vila vila' (liedje van 'il etait une fois' : "la vie la vie la vie") - seilach (hagelslag - okt 09) - oppepeten (opgegeten - okt 09) - kofo (choco) - kapionen (kampioenen) - sool (school - nov 09) - Heb mij gefliekt (ipv verslikt - nov 09) - veel rénene é mama (regen) - pliekpliekjes (picnic-jes) - uw poep is vuil (wijzend naar een ontblote schaamheuvel :-)
WINTER 2009 - L: moet niet spruitjes, spruitjes komen uit de poep (28/12) - V: Kaatje! (telkens hij de gele krullebol opmerkt) - V: pijn gedaan (eerste 'uitdrukking'; eerste "tweewoordenzin") (29/12)
38 WEKEN (bijna 9 maand!): Lander : 74cm - 9kg920 41 weken (9M+11D) : Victor : 75 cm - 11kg000
47 WEKEN (10,5 maand!): Lander : 76cm - 10kg420 Victor : 78 cm - 11kg300
11 maand: Victor : 11kg600
49 WEKEN: Victor : 78 cm - 11kg900 51 WEKEN (bijna 1jaar!): Lander : 10kg840 Victor : 12kg400
53 WEKEN (1jaar!): Lander : 77 cm - 10kg960
56 WEKEN: Victor : 80 cm - 12kg020 en...8 tanden!
15 MAAND: Lander : 81,5 cm - 12kg340 Victor : 81,5 cm - 12kg620 en beiden ... 12 tanden!
17 MAAND: Victor : 13kg000
Lander op ... 19 MAAND: 84cm - 13kg300
22 MAAND + 9D: 88,5cm - 13kg080
26,5 MAAND: 92cm - 15kg500
27 MAAND + 3W: idem 30 MAAND (2,5 jaar): 94cm
32 MAAND +2W: 97cm - 15kg300
Tandejezzz Lander : 29 sept. (6M9D) : Tand nr 1 5 oktober : Tand nr 2 26 december : Tand nr 3 14 januari : Tand nr 4 6 februari : Tand nr 5 14 februari : Tand nr 6 eind juni : reeds 12 tanden... herfst 2008 : nog eens 4 hoektanden
Tandejezzz Victor : 20 april (7M23D) : Tand nr 1 23 april : Tand nr 2 2 juni : Tand nr 3 20 juni : Tand nr 4 27 juni : Tand nr 5 1 jaar voorbij : 8 tanden
.
