Niet letterlijk, zo gemakkelijk kan ik mijn bakstenen nu ook weer niet achterlaten. Figuurlijk wel in de zin dat ik in de toekomst mijn klaviervruchten niet meer bij bloggen.be ga posten, maar wel op : http://secondpartofmylife.wordpress.com
En natuurlijk neem ik mijn lezers heel graag mee !
Soms kan een mens eens met zijn gat in de boter gevallen zijn. Zo op een weekendmorgen tijd hebben om uitgebreid te ontbijten. Of is het volgende niet uitgebreid genoeg ? - fruit : verse ananas, druifjes, gestoofde peertjes - hartig : blokjes salami, warm hapje ietwat met kip - nog warme mini versies van croissant, chocoladekoek en brioche - cakeje met confituurvulling, eierkoek met vanillevulling, mini prince-koekjes - een vers gemaakt kopje koffie
Toch een paar bemerkingen (niet dat ik een moeilijk mens ben hoor ) - tafeldekking was minimaal - ze hadden totaal niet gedacht aan de suikervrije medemens - sfeer en gezelligheid was ver te zoeken - koele mede-ontbijters - zo met een vierwielig voertuig van het ene hapje naar het andere moeten lopen is niet bevorderlijk voor de apetijt
Volgende keer misschien thuis ontbijten i.p.v. in de Colruyt
Zo druk ik me niet vaak uit over mensen, maar deze keer toch wel. Gisteren zat ik nog maar eens in de wachtzaal op de dienst oncologie voor het vrijwilligerswerk (nog 29 keer te gaan), een wachtzaal die bovendien bijna vol zat. Zo zaten daar ook een vader met een vrouwspersoon die duidelijk zijn dochter was. Amaai, hoe die tekeer ging tegen haar zieke vader, de man mocht zijn mond amper open doen, en als hij dat toch eens deed, dan wist ze het allemaal beter. Alsof het nog niet erg genoeg is dat de hij ziek is, krijgt die mens dan nog zo een teef van een dochter. Ik zou er nu nochtans veel voor over zou hebben om nog een vader te hebben, en mocht hij dan nog de pech hebben van zo ziek te worden, ik zou hem met veel liefde in de watten leggen. En dit nu schrijvende bedenk ik me plots ook dat ik zelf ook een tijdje (weliswaar door de tirannie van de echtgenoot, wat natuurlijk geen excuus is) een beschamend slechte dochter geweest ben. Mocht ik mijn leven kunnen overdoen, er zouden toch een heel aantal passages resoluut uit geschrapt worden hoor ! Maar helaas ...
Is, eigenlijk nog niet, maar het wordt wel (bijna) dagelijks gebakken. Het aangekochte broodmachien is dus nuttig gebleken, dito snijmachien eveneens. In het begin heb ik wel een beetje moeten zoeken om van mijn broodje een licht verteerbaar exemplaar te maken, maar ondertussen hebben we de kneepjes van het vak al een beetje onder de knie. Ik heb geleerd dat je vooral geduld moet hebben met die dingen, het snelle programma van 1 uur is alleen maar snel, licht brood levert dat absoluut niet op. Trouwens als je dezelfde hoeveelheid bloem gebruikt krijg je met het programma van 1 uur een klein broodje, en met het lange programma van 3 uur een groot brood. Mijn koppigheid en het graag mijn goesting doen bij het bereiden van voeding heb ik ook een beetje moeten laten varen. Ik bakte eerst brood met een kant en klaar pakje bloem (Aldi-stuff), daar moet je enkel water en melk bijdoen. Dat resultaat was veel te zout, dus zijn we maar andere broodbloem gaan kopen, en gist apart. Dan negeerde ik grandioos de recepten in het meegeleverde boekje bij het toestel, en vond ik dat brood géén melk en géén vetstof nodig had. Het resultaat was dat ik geen 'boter'hammen kreeg, maar 'kruimel'hammen. Ondertussen ben ik nog altijd geen recept aan het volgen, maar gaat er nu toch al de helft water, de helft melk, een beetje vloeibare boter, en als ik het niet vergeet, een koffielepeltje zout in het deeg. Ja, en natuurlijk ook de gedroogde gistkorrels (aan verse gist heb ik me nog niet gewaagd) Dat gist en zout geen goed huwelijk zijn, dat heb ik ook mogen ondervinden. Ik heb nochtans in een ver studieverleden nog geleerd dat de werking van gist ongedaan wordt gemaakt door zout. Dus als er in de recepten staat dat je gist in een putteke in de bloem moet, en het zout ergens in een hoekje er ver vandaan, dan is dat een goede raad die je beter kan opvolgen. Het resultaat van al die huisnijverheid mag er ondertussen zijn. Ik heb nu 3 soorten bloem in huis (wit brood, bleek meergranen brood, boerenbrood) en elke dag wordt er nu een verschillend broodje gebakken. En zo zit ik nu in de keuken, in de geur van vers brood, zelfs Chanel nr5 ruikt niet beter !
In de week van de radio, komt er ook nog een nieuwe speler aan de oppervlakte. Radio Maria, Heilige Katholieke radio Great shock ! En ik die dacht dat we met een Sven Ornelis, en een Tess Goossens in radioland al het slechtste al hadden gehad. Wat moet je van zo een station verwachten dan ? - Nieuws zullen ze daar niet veel uitzenden allicht, want bij de Kerk steken ze toch alles in de doofpot. - Misschien krijgen we daar een interview met mega-tjeef Dehaene, kan hij eens komen biechten over zijn zonden bij Dexia, de mens moet zijn hart toch ergens kunnen luchten hé, ik veronderstel dat die miljoenen die hij heeft laten verloren gaan toch zwaar moeten wegen. - Of ze kunnen misschien eens een schone jongen naar la douce France sturen om aan Vangheluwe zijn favoriete plaat te vragen (we will, we will rock you ? En dan zingt hij waarschijnlijk luidop een FU waar een RO staat) - Je t'aime, moi non plus gaan ze daar niet draaien allicht, je kunt niet weten dat de onbevlekte ontvangenis op die manier in gevaar komt hé. ... Ondertussen ben ik eens live gaan luisteren via de website. De muziekjes zijn dus allemaal klassiek, en de eucharistie wordt net aangekondigt. Tja, 't is eens wat anders dan de 'Madammen' van radio 2.
Wat er ook op de website staat : een blikken spaarpotje met een afbeelding van de Heilige maagd, met daarbij : ondersteun ons, Radio Maria is volledig afhankelijk van giften van luisteraars, steun ons met een eenmalige of een periodieke gift. 'k Ga ze hier niet neerschrijven, alle vloeken die nu in me opwellen om die verdomde schooiers alle moois van de wereld te wensen. Grrrrrrrr. Het instituut Kerk, kan waarschijnlijk de eurocrisis en alle hongersnoden in de wereld met al hun kerkschatten in één oogwenk oplossen. De werken van barmhartigheid zijn waarschijnlijk niet meer van deze tijd ...
Moment, eerst een kruisteken slaan, de mis begint (ja, 't is er ook ingebakken vroeger)
Na een zo deugddoende nacht onder mijn warm donsje, de ochtendperikelen : - Het regent dat het giet, en de kroost heeft veldloop vandaag. - Hadden ze wel 'vergeten' zeggen dat ze allebei een lunchpakket mee moesten hebben. - Had ik daardoor net te weinig brood (een dikke korst was dus mijn deel vanochtend) - Hadden ze ook 'vergeten' zeggen dat ze douchegerief, bikini (voor onder die gemeenschappelijke douche) moesten mee hebben. - Waren beider boekentassen nog niet klaargemaakt van gisterenavond (iets waar ik nochtans elke avond op hamer) - Had ik zelf net nog tijd om te douchen, want al om 8u15 verwacht bij de kapper - Duurt dat kappersbezoek, en dat bijgevolg veel in de spiegel kijken me altijd te lang. - Was mijn idee om een superkorte 'froufrou' te nemen wel mooi, alleen jammer dat die rimpels dan zo duidelijk te zien zijn (confronterend !) - Ben ik na de kapper nog binnengesprongen in de bank om de uittreksels te printen, ik moet dat duidelijk wat vaker doen, want diegene achter me dacht dat ik van een heel jaar aan het printen was. - Zit ik hier dus afgeborsteld en mooi te wezen op mijnen alleen. - Mag ik straks nog een ritje doen naar de kliniek met een lief menske, helaas afdeling oncologie (nog meer confronterend, want kanker treft zowel jong als oud) - Werd ik ook nog vriendelijk verzocht (enfin, werd het vanzelfsprekend gevonden) dat ik de kroost ook nog eens ga afhalen om half 4 (akkoord, na een kletsnatte veldloop nog een uur in de studie zitten is niet aangenaam) - Zal daar ook alweer een bezoek aan het tankstation bij zijn, om mijn taxi rijdende te houden
Ondanks alle perikelen, we mogen blij zijn dat we gezond zijn ! Nu maar hopen dat er bij de modderige veldloop geen gekwetsten vallen (de krukken zijn nog maar ingeleverd, 't zou erg zijn mochten we er alweer nodig hebben)
Toen ik vanmorgen thuiskwam van een stationsritje met oudste dochter, liep onze Pluis met de kont in de lucht te huppelen over het gras. Vermits dat niet haar gewone habitat is heb ik haar maar weer proberen pakken, wat na een paar korte sprintjes wel lukte. Madam kon terug naar haar hok, dat voor de verandering helemaal open stond, en waar dus ook geen Julietje meer te bespeuren was. Nu is een wit konijn nog gemakkelijk te zien in een tuin, een donkergrijs daarentegen, dat is een ander paar mauwen Dan maar child focus verwittigd t.t.z. de piepedol uit haar bed getrommeld met de fijne boodschap dat haar babykonijn op voyage was. Ze is nog nooit zo snel uit haar bed en aangekleed geweest denk ik. Ondertussen was ik al heel onze tuin aan het afspeuren, en het aanpalende gemeenteplantsoentje. Gelukkig ging jongste dochter snel aan het roepen dat ze haar Julietje had gevonden. Oef, dat ging vlot, haar weer pakken ging iets minder snel (blijkbaar beviel de vrijheid haar niet slecht). Dat kleine ding verschanste zich altijd maar onder een ijzeren rek achter de garage. Na een beetje eten gehaald te hebben kwam ze toch wel weer piepen, en konden we haar weer lieflijk herenigen met de mama, wat direct een aandoenlijk tafereel van moeder-dochterliefde opleverde. Hoe dat nu allemaal is kunnen gebeuren ? Dochter is zich van geen kwaad bewust, ze heeft ZEKER het hok niet opengelaten. 't Zal dan van de 'bevrijd de konijnen'-activisten zijn zeker, vraag is waarom deze dan zo discriminerend tegenover de Blacky geweest zijn, ik durf wedden dat die ook wel eens een stapke in de wereld zou willen zetten !
Voor de niet-streekgenoten : vooruit met de geit Ons moeder zei dat altijd tegen ons pa als ze aan een kruispunt stonden, en er geen verkeer was zodat ze veilig konden oversteken. (zou ze dat op andere, meer intieme momenten ook gezegd hebben ? ) Soms moet ik dat ook eens tegen mezelf zeggen. Ik was een beetje lui aan het worden de laatste tijd. 'k Had al zo weinig te doen, en dan liet ik het soms nog liggen. Hoewel, ik heb hier nooit geen klachten gekregen van de huisgenoten hoor, want de courante dingen als was/plas/strijk/koken/afwas/brood bakken ... werden allemaal wel gedaan. Maar vermits ik in mijn hoofd altijd nog een extra lijstje heb met dingen 'to do' was ik niet tevreden over mezelf. Vandaag heb ik toch al twee dingen van het lijstje kunnen schrappen, nl de badkamer een iets grondiger beurt geven (lees : die verdomde kalk van de douchedeuren eens aanpakken), en de vestiaire opruimen (zomerjassen van de kapstok en wassen, zomerschoenen wegzetten, versleten/te kleine schoenen wegdoen, handtassen opruimen (kleine dochter heeft gelijk, ik heb er teveel)) Wat er nog op dat lijstje staat : bloembollen planten, ruiten wassen (heb daar zo een hekel aan) tuinhuis opruimen (altijd een rommeltje op het einde van het tuinseizoen), de respectievelijke 'shit' van kippen en konijnen opruimen, tuinpaden nog eens schrobben. Wat ik dringend eens bovenaan het lijstje moet zetten, dat is onze bedden weer voorzien van een donsdekbed (er wordt hier in de zomer nog geslapen met een ouderwets deken) Ondanks het dragen van een flanellen pyjama, heb ik het al enkele nachten koud, en helaas heb ik geen natuurlijk 'stoveke' naast me liggen. 't Zal voor morgen zijn, vanavond gaan we eerst een duur inkomticket van Els De Schepper gaan oplachen.
Door een textielzaakverleden van de schoonouders komen er bij tijd en wijle nog 'schatten' van hun zolder - enfin, schoonmama denkt tenminste dat het schatten zijn. Zo ook deze week. Dochterlief was haar ingezoomde broek gaan halen, en de mémé had nog iets in de zak gestoken : een tiental onderbroekjes, in evenveel stijlen, het één al antieker dan het andere. Ook degelijk materiaal dat je nu nog altijd in de winkel terugvindt, en dat dus perfect draagbaar blijft. Maar er zaten toch exemplaren bij waar ik mezelf niet direct mee zie rondlopen (OK, niemand ziet dat, maar het feit dat ik het weet is al meer dan voldoende) Of wat dachten jullie van een miniscuul, kanten, vleeskleurig niemendalleke, zo een beetje de stijl van de betere Emanuelle-films ? ('k vraag me af of dat broekske niet ouder is dan ikzelf ) En ik vraag me eigenlijk nog meer af welke schoonmoeder ooit het ondergoed van haar schoondochter heeft gekocht, en als ze dat dan toch doet, waarom het in mijn geval dan moet frivool zijn ? Ik meen me te herinneren dat ik eerder op het jaar de boodschap heb gekregen dat het me niet toegestaan is om mijn overleden echtgenoot te vervangen door iemand anders, dus heb ik dat niet nodig zeker ... Hoewel, misschien moet ik gewoon voor mezelf mooi ondergoed uitkiezen, alles is immers goed als het mijn zelfvertrouwen een boost kan geven.
Nee, dit wordt geen stukje over goesting hebben. Hoewel ... De kroost en ik denken dikwijls met heimwee terug aan de tijd dat we tijdens onze vele reizen in 'Great-Britain' bij de Indiër gingen eten (zowat de enige keuken in Engeland die lekker is). Ik zou alleen al eens de plas oversteken (ondersteken eigenlijk) om in Folkestone bij een in de prijzen gevallen chef te gaan eten. Jammie !! Gisteren ben ik zelf maar eens aan het experimenteren gegaan. Met een volledige kast vol met uitheemse kruiden in huis(ondertussen waarschijnlijk allemaal over datum - erfenis van de echtgenoot) ben ik zuiver op de geur van de kruiden afgegaan om mijn gerecht te maken, een blik cocosmelk (naar Komen eten gekeken vorige week ?) maakte mijn marinade voor het vlees af. Alles netjes gebakken, sausje gemaakt van mijn cocosmelkmengsel, rijst erbij, en 't was klaar. En 'k moet zeggen : ik heb geen klachten gekregen, integendeel. Kleine dochter vroeg me nog of ik nog wist wat ik er allemaal ingedaan had van kruiden, zodat ik het nog eens kan maken. Het enige nadeel van zo een gerecht is dat je op tijd eens moet blussen tussen de maaltijd door. Yes, it was hot ! En toch evenaart het nog aan geen kanten wat we bij een echte Indiër kregen. Misschien moet ik eens aan de oren van mijn ex-maatje trekken, die heeft me beloofd toen hij hier begin september geweest is, om me eens mee te nemen naar een Indisch restaurant in Blankenberge, waar het volgens hem lekker is. Aan de andere kant, als ik op hem moet wachten ...
Moeilijke week achter de rug, hoe het komt, ik weet het niet altijd. Gisterennamiddag ben ik precies weer in actie kunnen schieten, misschien heeft de zon daar ook iets mee te maken. Mijn tuin heeft nog een opkuisbeurt gekregen, gras afgereden, wat gesnoeid, een druivelaar volledig uitgedaan (ik heb er al genoeg), een pergola die op instorten stond afgebroken, nog wat gras ingezaaid waar de druivelaar en pergola stond. En 's avonds nog gered geweest van een saaie tv-avond, dus een klein stapke in de wereld gezet. Het heeft me allemaal deugd gedaan ! Mijn onderbewuste houdt me ook soms in het verleden, vanmorgen was ik rond 5 uur al wakker door late fuivers met luide brommers, en dan ben ik zo blijven hangen tussen droom en werkelijkheid. Ik droomde dat de echtgenoot er terug was, en dat hij het maar voor normaal nam dat hij 'back' was, en ook nog 'to stay'. Dan ben ik een lijstje voor hem gaan aframmelen, wat mijn voorwaarden waren waarop hij mocht blijven. Mijn lijstje was nog niet af toen mijn wekker afliep, maar er stonden al voldoende punten op om hem compleet murw en met de staart tussen zijn gat te doen afdruipen Oeioei, wat ben ik een moeilijk vrouwmens geworden ! Ik denk dat er tegenwoordig op elke i twee puntjes staan i.p.v. één. Maar ik heb in het verleden wel véél te veel over me heen laten lopen, dat kan ik niet meer laten gebeuren. En toch ... 'k ben toch zo een braafke, lief, zorgzaam, proper, alleen slecht gezind als mijn hormonen opspelen, ik zaag nooit (nietwaar dochters ) Eigenlijk, als ik eerlijk ben, er lopen wellicht véél perfecter mensen rond dan ik. Niets menselijks is me dus vreemd gelukkig !
En wat/hoe durven we te zijn ? Wat durf ik te zijn ? - mama, what else ? Vroeger had ik de indruk dat ik dat maar in 'bijberoep' kon zijn, er zat toen een mannelijk 'hoofdberoep' in de weg. - zelfstandig denkend en handelend - onzeker (ja, toch nog, ondanks alles waar ik al alleen tegen gevochten heb) - ondernemend (op kleine schaal dan, binnen de grenzen van mijn bankrekening en flink gespaarde eigendom - het ene plan is nog niet uitgevoerd, of ik zit alweer met een ander in mijn hoofd) - zwak : we moeten als eens kunnen toegeven dat we iets NIET kunnen - soms een warhoofd : ik vrees dat ik dit een leven lang ga zijn - leergierig : ik weet nog lang niet genoeg, en ik heb nog altijd het gevoel dat ik nog iets goed te maken heb wegens de kansen die ik heb vergooid op studievlak. ('t wordt trouwens tijd dat ik nog eens wat Spaans ga leren) - vrouw : de op automatische piloot levende robot in mij is defect geraakt op het moment dat ik de echtgenoot heb begraven. Ik steek me niet langer weg (letterlijk : vestimentair in brave kledij - ik kon toch zo een slonsje zijn, en figuurlijk : 'k zal wel evenveel bestaansrecht hebben als gelijk wie zeker) Wees gerust, niemand moet zich hier bij mij een Lesley-Ann Poppe decolleté voorstellen (zoveel 'inhoud' heb ik daar nu ook weer niet) En hier thuis loop ik nu ook niet bepaald als een 'dame' rond, maar als ik buiten kom, dan 'mag' dat wel eens. - genieter : vroeger had ik geen idee hoe dat er moest uitzien, nu mijn professioneel leven op de rem staat weet ik wel beter !
Wat ik nog niet, of niet meer durf te zijn ? Dat is een ander paar mouwen ! Eigenlijk is het maar één punt : partner. - Water in mijn wijn doen, kan ik dat nog wel ? - Wil ik nog wel bemoeienis in mijn leven ? - Kan ik de kroost zoiets aandoen ? - Kan ik überhaupt wel een goeie partner zijn ? Mijn huwelijk heeft daar allesbehalve bewijs van geleverd.
Die 'nous' uit de titel van dit stukje is dus een moeilijk punt. En toch, mocht die er ooit zijn, dan zal het waar zijn : we zullen zijn wat we durven, and (hopefully) if we dare we will succeed !
Gisteren heb ik me beziggehouden met een oude speelgoedkast van de kroost uit te mesten. Veel van de inhoud van de kast is naar de vuilbak/papierbak/grof vuilbak verwezen, maar er zijn een paar dingen die ik toch behouden heb. Een schriftje met bovenstaande titel, geschreven door oudste dochter heb ik toch behouden. Het betreft niet haar favoriete gerechten met kip, maar het is wel degelijk een kookboek met gerechten voor haar kippen. Al van kleinsaf bracht ze uren door bij haar kippen, er zijn hier zelfs nog tranen gevloeid bij overlijdens van één van hen en onze tuin telt zelfs een heus kippenkerkhof. 'k Moet zeggen met ouder worden is haar liefde sterk aan het verminderen, maar ondanks het feit dat ons huidig viertal geen enkele moeite meer doet om te leggen, mag ik ze toch niet dood doen. Maar ik had het over haar kookboek. Eén gerechtje wil ik jullie echt niet onthouden : SLAKKENSOEP MET MISPELBLADEREN Het gerecht is voor 5 kippen Ingrediënten : - 15cl regenwater - 10 slakken (gelijk welke soort) - 5 mispelbladeren - kommetje Bereiding : - Doe het regenwater in het kommetje - Doe de mispelbladeren in het water. Knijp ze één voor één uit in het water tot al het groen sap eruit is - Als de bladeren goed uitgeknepen zijn, dan vallen ze bijna vanzelf uit elkaar. Duw en schuur ze één voor één tegen de bodem van het kommetje zodat het allemaal kleine stukjes blad worden - Voeg er de slakken aan toe. (OPGELET : het volgende is niet voor gevoelige lezers !) Indien het huisjesslakken zijn plet je de huisjes en laat je de schilfers in de kom (hopelijk leest Gaia niet mee !) Roer alles nog 1 minuutje - Zet de pot bij het eten in de kippenren.
SMAKELIJK !!
Voordelen : - Ideaal om een slakkenplaag tegen te houden - In de winter en het begin van de lente is uw kip op z'n zwakst. Slakkensoep is een stevige maaltijd om de gezondheid van uw kip op peil te houden. En om het nog lekkerder te maken is wat groenvoer altijd welkom.
Spijtig dat de fantasie met ouder worden fel vermindert, maar aan de andere kant ben ik toch blij dat ik geen kip ben, want het bovenstaande lijkt me allesbehalve een 'sexy gerechje'
En de kots ben ik ook beu. Waar is de tijd dat we dat met een 'zeverlapke' konden opkuisen bij de dochters ? Vanmorgen verslikte oudste poppemieke zich in de grote antibioticapillen, en kreeg ik net niet heel haar ontbijt over me heen. Toen ik fijntjes vroeg wie dit allemaal ging opkuisen, antwoordde ze met de boodschap "zeg ! ik wil niet weer kotsen hé" Was ik nu eens tevreden opgestaan, want de migraine die me gisteren de hele dag verlamd heeft was over, de onpasselijkheid die erbij hoorde eveneens, en dan krijg je zoiets op je net-niet-meer nuchtere maag voorgeschoteld. Diegenen die kroostloos door het leven gaan weten echt niet wat ze missen En dan gisteren, ondanks de kortsluiting in het kopke ben ik toch maar een nieuwe wasmachine gaan kopen. Ik had eens het factuurtje opgezocht van de vorige herstelling, en vermits het nu over exact hetzelfde probleem gaat kan ik een beetje inschatten wat dat herstellen moet kosten. Tel de twee herstellingen samen, en ik heb al een halve nieuwe machine betaald, en toch blijf ik dan met een bejaard exemplaar wassen. Voor ik mijn aankoop ben gaan doen heb ik me natuurlijk wat geïnformeerd via het internet : kenmerken van verschillende machines, inhoud trommel, energieverbruik, soorten wasprogramma's, en niet geheel onbelangrijk : de prijs natuurlijk. Dat alles heeft me doen besluiten om van merk te veranderen ('k weet het moeder, ge zou kwaad zijn, zomaar alle traditie overboord gooien) Tegen dat ik goed en wel thuis was had ik zo mogelijk nog meer koppijn, want inderdaad, heb ik daar nu wel goed aan gedaan om van merk te veranderen ? Had ik toch moeten bijbetalen voor de extra lange garantie ? Tja, only time can tell ...
Onder het motto : alles is beter dan waterlanders laten lopen, ben ik deze morgen onder de douche gestart met een tango . Does anyone care for a dance ?
Meesterwerkje van Toon Hermans. Zij die het kennen, gaan nog eens lachen, zij die het niet kennen, vergeten het nooit meer !
Nee, niets over bijstellen van kredietwaardigheid. Als alleenstaande mama, zou ik dat bij veel banken waarschijnlijk toch niet zijn, maar vermits mijn noden nooit groter zijn dan mijn portemonnee, heb ik geen kredieten nodig. Als ik het heb over mijn 'mood', dan kan ik daar zeer kort over zijn : I need a hug !
doe ze in de wasmachien, laat maar lekker draaien. Tot zover alles OK met mijn toestel. Water inkranen, wassen, ondanks haar steeds bejaarder wordende leeftijd, doet ze dat nog als de beste. Als we het hebben over water wegpompen en centrifugeren, dan is het net iets minder . Gisteren ben ik dus met een half gewassen lading badhanddoeken naar schoonmama moeten trekken, om daar de boel nog eens te laten spoelen en uitzwieren. Meteen de 'zeer goede' raad ter harte genomen en rechtstreeks gebeld naar de servicedienst van het merk (het merk van 'er is geen betere' - dit is als ze niet mankeert natuurlijk). Verdomme, waarom ben ik toch altijd zo braaf om te luisteren naar anderen. Ik kreeg te horen dat ze pas volgende week donderdag kunnen langskomen, dat de verplaatsing alleen al 52€ moet kosten, en dat de technieker aan 73€ per uur werkt (dat hij zich dan vooral maar niet bezig houdt !!) Vermits ik de gewoonte heb van op maandag en vrijdag wasdagen te houden (niet altijd strikt hoor, heb gisteren dus ook al een draai gedaan) zitten de wasmanden vol. Omdat ik geen zin heb om mijn was volledig door schoonma te laten doen (het gaat haar geen ene moer aan wat voor ondergoed er hier in dit huishouden gedragen wordt) heb ik mijn practisch verstand een beetje laten werken. In mijn washuis heb ik namelijk een afvoerputje liggen (dat daar al jaren ligt te liggen voor niets eigenlijk) hoog tijd dat dat ook eens zijn nut bewijst. Ik heb dus mijn wasmachine met de uitlaat vooraan over het putteke gezet, een gaatje in een plastieken fles gemaakt, daar nog een trechter ingestoken, dat onder het uitlaatpijpje gestoken, dop van de fles geschroefd, dus ben ik nu toch aan het wassen. Dwz machine laten beginnen, half uurtje wassen, water laten uitlopen, programma weer opnieuw starten om de was te spoelen, weer laten uitlopen, en dan ga ik met de gewassen kledij naar schoonmama om te gaan uitzwieren. Als doe-het-zelver doe ik dat daar ter plaatse ook allemaal zelf. Meteen wrijf ik het hun nog eens onder hun neus dat die rechtstreekse hersteldienst toch niet zo snel is als een MUG-dienst, om van het kostenplaatje nog maar te zwijgen. Misschien ben ik toch nog zo braaf niet ...
Maar de val die grote dochter er in maakte kwam iets minder zacht aan. De bromfietser die haar ertoe dwong uit te wijken is 'netjes' doorgereden. Dat was dinsdag na school. Resultaat gescheurde broek, kniewonde rechts, wonde aan kleine teen en rand voet links, linker schoen naar de vaantjes, veel bloed, 't was proper ... een geluk dat taxi-mams maar een telefoontje verwijderd is van alle onheil. Omdat grote dochter nogal een theatermadam is, weet ik nooit of pijn bij haar echt is, of dat ze er méér van maakt dat het is. Nadat ik dinsdagavond de eerste zorgen heb toegediend, stond ze gisterenmorgen toch nog met veel pijn op, en was de kniewonde duidelijk niet verbeterd. Dan maar een afspraak gemaakt met de dokter voor gisterennamiddag. Tegen dan was de knie al opgezwollen, en had hij veel warmer dan de andere. Blijkt dat ze een slijmbeursontsteking heeft van de knie, waardoor deze nog amper plooibaar is. Als je weet dat aan de andere voet ook nog wonden zijn, dan snap je wel het ongemak bij het stappen. Bijgevolg loopt ze nu met krukken, heb ik aangepaste zalf en niet in de wonde klevende gaasjes gekregen, moet ze ontstekingsremmer nemen en antibiotica, om al het kwaad te bestrijden. Vanmorgen heb ik dan maar de volledige kroost naar school gebracht, inclusief fiets van de Piepedol, want die had ze nodig om naar het zwembad te rijden. Ook heb ik nog een bezoekje gebracht aan het secretariaat, om papieren af te halen voor de verzekering. Met diezelfde papieren ben ik nog een keer naar de dokter gegaan om deze in te vullen. Tussendoor nog wat boodschappen voor de schoonmama (anders had ze ramp o ramp een kortingsbonneke gemist - en dat kun je de mensen toch niet aandoen hé). Toen ik thuiskwam bleek de afstandsbediening van de garage niet te werken (dan maar aan gewichtheffen gedaan) De oorzaak was een uitval van de stroom, waarschijnlijk veroorzaakt door mijn wasmachine, want die krijgt na 15 jaar serieuse kuren. Dus stroom weer op gang gebracht, alarm van toestel zonnepanelen verholpen, en zo is heel de voormiddag eraan. Donderdag, mijn dag, het zal niet voor deze week zijn vrees ik, want straks om 13u staat er alweer een minder mobielen rit gepland, en tegen 16u20 kan ik de kroost weer afhalen van school. Nu vlug een boterhammeke eten, want mijn knorrende maag heeft al voor entertainment gezorgd in de wachtzaal van de dokter, tijd om dat euvel ook te verhelpen.
Gisteren zijn we nog maar eens naar zee gaan genieten van onwaarschijnlijk warm oktoberweer. Uitzonderlijk was dat met een volledige kroost en 1 stuk bonuskroost (buurmeisje). Oudste had gelukkig ook eens tijd om mee te gaan, want niet veel schoolwerk (de toetsen zijn allemaal vorige week gegeven, deze week rapport). Dus van zodra ze thuis was van het jeugdorkest, gegeten had, en bikini aan had, zijn we vertrokken. Weer naar de Nederlandse kust, daar is het altijd gemakkelijker om te parkeren. Toen ik thuis mijn bikini aantrok (tankini eigenlijk) was ik even uit mijn hum omdat dat ding niet de juiste steun geeft, waar de wetten van de zwaartekracht beginnen te spelen , en omdat mijn buik daar ook zo overduidelijk in staat. Niet dat ik dik ben, oh nee, ik pas nog altijd in een maatje 38, maar vet is een beetje zoals geld hé, er is van beiden genoeg, maar het zit altijd op de verkeerde plaats. Toen ik uiteindelijk aankwam op het strand en daar het eerste 'model' aanschouwde, wist ik uiteindelijk niet meer waarom ik me zorgen maakte over mijn figuur. Daar moeten vrouwen met een slecht zelfbeeld dus naartoe gaan, er zijn altijd mensen die er véél slechter uitzien Het enige wat ik aan het strand heb gedaan is me neergevleid in het warme zand met een handdoek half over mijn gezicht. Ik zat me toen nog te bedenken dat ik dat een paar jaar geleden nooit had gekund. De stresskip die ik toen was had onmogelijk kunnen stilzitten/liggen. Na twee jaar heb ik al geleerd hoe dat moet, genieten. Niet dat ze me daar 5 uur aan een stuk zouden achterover doen liggen, dat nu ook weer niet, maar toch lang genoeg om het kopke vrij te maken van overbodige zorgen ! Enige minpunten waren de buurbadgasten : aan de ene kant een voortdurend kibbelend koppel, aan de andere kant een man die constant met een veel te hoog stemmetje en een 'koetschie koetschie'-taaltje tegen zijn mormel van een hond aan het praten was. Mensen zouden zichzelf eens bezig moeten horen, ze zouden misschien iets bijleren ...
De Bank waar J.L. Dehaene het vetste spaarvarken is heeft een nieuwe radio- en TV-spot : Voor alle moedige stappen, Voor alle alleen genomen beslissingen, voor alle alleen betaalde facturen, ... Chapeau ! Natuurlijk dadde, 't is niet omdat ik (en velen met mij) er alleen voor staan dat we ons niet uit de slag trekken hé. We kunnen er al eens vierkant naast zitten met het beslissen, of met opvoeden, mensen maken nu eenmaal fouten. Daarom hebben auto's ook bumpers en potloden ook een gommetje Dat ze in diezelfde reclamespot de éénpersoonstoeslag afschaffen bij een reis (na eerst het aangeprezen product = verzekering gekocht te hebben) is me dan weer een brug te ver. 'k Zal een beetje zielig alleen gaan wezen in het buitenland zeker ... Op slechte dagen kan ik dat thuis ook ! Gelukkig zijn er véél goeie dagen, ik hou er nu eenmaal niet van om me te wentelen in zelfmedelijden !
Ik hoorde in het ochtendnieuws dat een Leuvense prof genomineerd is voor een IG-Nobelprijs. Dit is een nep-Nobelprijs die uitgereikt wordt voor humoristisch/onnozel onderzoek. De bewuste man heeft samen met collega's van een Nederlandse universiteit de invloed onderzocht van het dringend moeten plassen, op te maken beslissingen. De conclusie van al dat onderzoek was dat mensen met een volle blaas verstandiger beslissingen nemen. Welke conclusie moet ik daar nu uit trekken ? Ik mag toch hopen dat mijn verstand nog altijd in mijn bovenkamer zit, en niet in mijn 'afvalwater'. Moeten we nu met zijn allen onze behoefte ophouden ? Als je al eens een blaasontsteking gehad hebt, dan weet je dat het geen optie is om dat te doen, want het bespaart je veel buikpijn als je wèl regelmatig het kleinste kamertje gaat opzoeken. Mijn ervaring met zeer dringend moeten is er meer eentje van aan niets anders meer kunnen denken. Als ik dan door de supermarkt loop, dan ben ik gegarandeerd een deel van mijn boodschappen vergeten, want dan wil ik zo snel mogelijk naar huis. Eigenlijk heb ik wel een beslissing die kan genomen worden : koop ik een nieuwe fiets of niet ? Mijn fietstocht van gisteren heeft me inderdaad eelt op de billen bezorgd (lees : ik wil een gelzadel). Maar heb ik die fiets nu nodig, of wil ik hem gewoon ? Dat lijkt me nu eens een verstandige vraag die ik mezelf kan stellen. Maar de beslissing hierover kan ik nu nog niet nemen, ik moet namelijk nog niet dringend
Ik heb er de laatste tijd een gewoonte van gemaakt om van de donderdag een dag te maken waarop ik 'de boel, de boel laat' Dan mag het kruid in de tuin blijven staan (er staat er toch niet veel !), het gras mag groeien, de was blijft ongestreken, ... Een ramp is dat niet in mijn geval, want ik probeer alles wel bij te houden op de andere dagen van de week. 'k Ben zopas al gaan zien op fietsnet (routeplanner tussen de fietsknooppunten) en ik heb al een heuse fietstocht gepland van een 32 km, vertrekkende van Het Zwin in Knokke, langs de Nederlandse kust en een paar van die kleine dorpjes daar. Nu het weer zo mooi is, moet ik ervan profiteren, want lang zal dat niet meer duren. Vorige week ben ik ook gaan fietsen in Nieuwpoort. Daar had ik wel de brute pech dat alle bordjes die de fietsknooppunten zouden moeten aangeven verdwenen waren (de palen waar ze vermoedelijk aan bevestigd waren stonden er wel nog), het is dan een route 'à l'improviste' geworden, die me ook deugd heeft gedaan. Toch hoop ik dat de vandalen die zich met het stelen van bordjes bezighouden, niet tot in Knokke geraakt zijn. Ik heb in elk geval veel bordjes zien staan toen ik zondag nog aan de Nederlandse kust was (daar hoop ik dus mijn weg vlot te vinden) Het enige probleem dat ik nu nog heb is mijn 'stalen ros'. Vorige week had ik de splinternieuwe fiets van de piepedol in de autokoffer gedaan (wat fietst die soepel !), maar vandaag moet ik het met mijn eigen exemplaar doen van 23 jaar oud, want dochterlief is met de fiets naar school. En 't is niet omdat hij oud is dat hij niet meer goed is, het enige probleem is dat het zadel zo verdomd hard is. Ik zal het voelen aan mijn 'derrière' denk ik. Het eerste dat ik nu ga doen is mijn banden oppompen, want die kunnen een beetje extra adem gebruiken. En dan maar zorgen dat ik zelf adem genoeg heb om de tocht te volbrengen
't Was niet vandaag, maar gisteren, en 'k ga er met een ten eersten, ten tweeden en ten derden niet geraken vrees ik ...
- Mijn Josje (GPS) kan toch zooo met mijn voeten rammelen (lees : ik weet het toch beter !) Als je namelijk het adres ingeeft van een hospitaal waar je nog nooit bent geweest, dan kom je inderdaad uit aan de voorkant ervan, maar dan blijkt de parking achteraan te liggen, en moet je een heel stadsblok rond om er te geraken. - Pluspunt bij dit ziekenhuis : ze hebben voorbehouden plaatsen op de parking voor vervoerders van zieken (ik heb zo een speciale kaart op mijn zonneklep hangen met een bejaard man met Di Rupo strikske, die in zijn wagen een schone deerne vervoert - dat komt natuurlijk omdat de meeste chauffeurs van onze dienst gepensioneerden zijn, ik ben met mijn 42 jaar nog een 'baby') - Het personeel aan de balie in het ziekenhuis krijgt een grote onvoldoende qua uitleg geven en wegwijs maken. We hebben het dan maar zelf ontdekt : in dit ziekenhuis werken ze met straten die genummerd zijn(eens je het weet is het simpel natuurlijk) - Het personeel in de afdeling oncologie daarentegen is wèl bekwaam en ondersteunend (nog een geluk, 't is al erg genoeg dat een mens daar naartoe moet) - De wachtzalen zijn daar niet zo overdonderend als elders, brochures over de vreselijke ziekte staan discreet opgesteld, je kan er dus vlot bij, maar ze smijten je er niet mee om de oren. - Patiënten en hun familie (of zoals in mijn geval,begeleiders) kunnen er gratis een bakje troost (koffie, warme chocomelk) of een glas water nuttigen - Minpunt : de airco braakt ongenadig zijn koude lucht uit boven je hoofd, en met de zomerse temperaturen van de laatste dagen was ik daar niet op gekleed. - Mensen kunnen echt pech hebben in het leven, de patiënte die ik vervoerde (72 jaar) vertelde dat zij en haar man vorig jaar nog perfect gezond waren, en nu heeft zij kanker, begint haar man te dementeren, en heeft hij net een lichte hartaanval gekregen. Op die leeftijd zouden ze eigenlijk ten volle van het leven moeten genieten, het is hen blijkbaar niet gegund ... - Mensen met kanker zijn NIET zielig ! Zéér groot respect ! Al hun onzekerheden zitten netjes onderhuids verborgen (net als die vreselijke kanker), maar ze zijn blij met alle kleine beetjes hulp die je hen kan bieden. Bij deze zal het me dus een eer zijn om deze vrouw tot steun te zijn tijdens de 30 ritten die haar naar de bestralingen moeten brengen !!
Ik ben vandaag voor de tweede maal in 4 dagen naar de kust geweest. Donderdag was het de Belgische - neen, daar hebben de Walen nog niets te zeggen (hoop ik) - de Vlaamse kust dus. Die kennen we allemaal als een aaneenschakeling van appartementsblokken, met op het gelijkvloers horeca en winkels, buiten de zee zelf is er daar niet veel natuur meer te bespeuren. Vandaag ben ik nog eens naar Nederland geweest. De kust die ik ken uit mijn jeugd, toen ons vader langs de dijk zijn auto nog kon parkeren, en het zee-feest al begon met het beklimmen van diezelfde dijk. De kust ook waar toen totaal geen horeca te bespeuren viel. Helaas komt er daar stilaan ook verandering in. Ondertussen vindt je daar ook al strandpaviljoenen waar je kan eten en drinken, er is nog altijd wel de natuurlijke dijk, en zelfs wat bebost gebied waar je doorheen wandelt, maar zelfs daar zijn de bouwwerken ook begonnen. Waar wij geweest zijn staat al een gigantisch hotel te pronken op de dijk, en een grote bouwput tegenover de straat ligt klaar voor het plaatsen van een zo mogelijk nog grotere building. Onder de noemer van vooruitgang gaat er toch zoveel verloren. De mannen van de macht liggen er niet wakker van precies. Als het allemaal maar opbrengt. Gelukkig kunnen ze me mijn vroegste herinneringen aan 't zeetje niet meer afnemen. Die zijn namelijk niet te koop !!!!
Anders hadden ze het wel vierkant gemaakt Met dit motto in gedachten heb ik me woensdag een broodbakmachine en een snijmachine gekocht. Allebei een 'superpromotie' in den Aldi (als ik nu niet gekloot ben, wanneer dan wel ?) Bij ons in de buurt kost een brood al tussen de 2.10 en 2.30€, sedert de broodprijs vrij te kiezen is door de bakkers, houden ze zich duidelijk niet in. Dus vond ik het raadzaam om voortaan zelf mijn broodje te bakken (ik heb er toch de tijd voor, mijn zonnepanelen zorgen toch voor 'den elektriek', en een pakje all-in bloem kost maar 0.59€). Deze morgen na een taxiritje ben ik er aan begonnen, moeilijk is het niet, een beetje water, een beetje melk en een beetje vetstof in het kommetje, pakje bloem erover uitkieperen, machine aanzetten, programma kiezen, je kunt zelfs kiezen hoe hard je de korst van je boterhammeke wil hebben. Het resultaat van al deze huisnijverheid mag gezien worden, en is zelfs eetbaar Of er rendement uit deze investering zal gehaald worden, dat zal natuurlijk aan mij zelf liggen. Ik weet ook wel dat als ik het toestel na een maand in de kast zet, mijn geld inderdaad uit mijn zakken is gerold. Maar word ik daarentegen mijn eigen 'warme' bakker, dan zal ik er (als het toestel degelijk mag blijken en geruime tijd zal meegaan) een goede koop aan gedaan hebben. Bij deze excuseer ik me bij mijn eigen 'koude' bakkerin voor het inkomstenverlies
Liefdesverdriet, het overkomt iedereen wel eens, vandaag is het aan mijn oudste poppemieke. Niet dat ze momenteel een vriendje had, maar ze was al een aantal maanden tuk op een jongen die dit jaar in haar klas zit. De momenten van naast mekaar zitten in de klas, samen aan tafel zitten in de refter, soms samen naar huis fietsen waren haar ondertussen zeer dierbaar geworden. Tot vandaag ... Op donderdag hebben ze steeds een vrij uur tussen de lessen, en dat uur wordt natuurlijk gebruikt om over van alles en nog wat te praten. Toen de bewuste jongen vertelde dat hij een grote boon had voor een andere meisje (van buiten de school) en zelfs al een foto van haar in zijn bezit had, stortte haar puberwereld een beetje in. Ik zag het al direct aan haar gezicht toen we gelijktijdig thuiskwamen deze namiddag, de tristesse droop ervan af, en ze bleef een beetje down rondlopen in huis. Wat me ook opvalt is dat ze haar verdrietjes op dezelfde manier oplost als haar moeder, de grote zak chips is het bewijs dat het emo-eten niet alleen bij mij een probleem is. Hoewel een probleem, ze weegt maar 46 kg en is 1.58m groot, veel overtollig vet is er bij haar dus niet te bespeuren. En 't is precies of ze zich wil wentelen in haar verdriet, want ze is naar een super-emotionele film aan het kijken (eentje die ik vroeger eens heb opgenomen voor haar) Gelukkig heeft ze nog een heel leven voor zich om het juiste dekseltje te vinden op haar potje, er zijn er maar weinig die op hun zestiende al de persoon tegenkomen waarmee ze heel hun leven gaan delen. Ooit zal het er dus wel eens van komen, er is daar nog geen haast bij !
Wat kan ik toch een vergeetkop zijn ! Deze namiddag hebben ze me met twee ritten opgezadeld voor het minder mobielen vervoer (niet echt opgezadeld, ik ben gewoon te braaf om te weigeren) Waar ik helemaal niet aan gedacht heb, dat is dat de kleine dochter om 16u30 ook op de muziekschool moet zijn (elk schooljaar andere uren en dagen les, ik moet er altijd een paar maanden aan wennen) Dus ik moet om 15u in de kliniek zijn met een rolstoelpatiente, om 15u15 moet ik terug in de thuisbasis zijn om daar dan een patient af te halen die naar een centrum voor geestelijke gezondheidszorg moet (gelukkig in dezelfde stad als de kliniek), dan zal ik waarschijnlijk mijn rolstoelpatiente afhalen en weer naar huis brengen, om dan weer gezwind de geestelijke gezondheidspatient te gaan afhalen. Als de dokters waar beide patienten moeten zijn zich aan hun afspraakuur houden, dan mag dat allemaal geen probleem vormen, maar ik geloof niet dat zo een dokters bestaan. Want mijn ervaring leert me dat dokters altijd vertraging hebben ! Het ziet er dus naar uit dat kleine dochter haar uurtje AMC (algemene muziekcultuur) gaat missen vandaag. Erg is dat niet voor haar, want een saaiere les bestaat er niet, zegt ze. Voor de vioolles van 18u zal ze echter wel paraat staan. Taxi mams maalt zijn kilometers vlot de laatste dagen !
Dat ben ik nu eens helemaal ! Alles wat ik niet mag eten (dwz alles waar suiker in zit) is de laatste dagen mijn mond gepasseerd. Zelfgemaakte cakes, ijsjes, madeleintjes, popcorn, ik heb het vorige week zelfs gepresteerd om een volledig glas cola te drinken (was eeuwen geleden). Niet goed bezig dus ! (de weegschaal weet me dat trouwens ook te vertellen) De emoties zitten ook, in een voor het moment, zeer ingewikkelde knoop. Het verleden dat als een eeuwig spook boven me lijkt te hangen, de nabijheid van de niet-meer-knuffelman missen en tegelijk niet willen, alleen willen door het leven gaan, en toch willen wakker worden naast iemand die me graag ziet, een mede-opvoeder willen voor de kroost (maar dat kan dan enkel hun eigen vader zijn). Allemaal dingen die ofwel niet mogelijk zijn, ofwel tegenstrijdig ... Ons moeder zou zeggen : "moar kind toch, zeun nekeer content mee wat dat ge wel hebt" en gelijk zou ze hebben natuurlijk ! Dus toch maar proberen de ladder te zoeken om uit de put te kruipen ! Vandaag al beginnen met GEEN suiker te eten, veel water te drinken (is geen opgave, want ik heb constant dorst), en gewoon doen wat moet, namelijk er stevig staan voor diegenen die me nodig hebben !
Grote dochter wou gisterenavond nog een stapje in de wereld zetten, tegen half 11 was ze afgesproken met twee vriendinnen op de Oerwoudfuif. Wat ze niet wist, dat was dat die bewuste fuif in open lucht doorging, en vermits dat de regen met bakken uit de hemel viel toen ik haar daar ging afzetten (regenwoudfuif ?), was dat een detail dat ze misschien toch wel liever op voorhand had geweten. De bedoeling was dat ze tot half 2 zou blijven, maar tegen kwart vóór 1 ging mijn telefoon al, of ik ze misschien toch al wilde komen halen. Of course my love, hoe eerder ik naar mijn bed kon hoe liever ! De weinige keren dat ze al is uit geweest, druk ik haar steeds op het hart dat ze niet haar mooiste schoenen moet aantrekken, en al zeker geen hakken, ik herinner me namelijk uit mijn jonge jaren dat zo een fuiven ofwel stoffig, ofwel slijkerig kunnen zijn. Gelukkig heeft ze in deze toch geluisterd naar de goede raad van mams. De zwarte schoentjes die ze enkel nog voor dit doel gebruikte (wegens al een beetje versleten) hebben een (niet deugddoend aan de voeten) modderbad amper overleefd. De voeten die erin zaten waren zwart, en vooral verkleund van de kou. Om het allemaal wat vooruit te laten gaan heb ik haar bij thuiskomst laten plaats nemen op de rand van het bad, en heb ik haar arme voetjes laten opwarmen onder de sproeier, en ze ook nog proper gewassen (waar hou ik me eigenlijk mee bezig, ze kan dat perfect zelf !) Daarna is ze haar haren nog te lijf gegaan met de haardroger, en dan konden we eindelijk gaan slapen. 'k Moet zeggen dat het vooruitzicht van een elke week uitgaande dochter toch niet iets is waar ik volop naar uitkijk. De baby in mij heeft namelijk zijn slaapke nodig. Toen vanmorgen om kwart over 7 de wekker afliep (weeral voor diezelfde dochter die naar het jeugdorkest gaat), kon ik er echt niet mee lachen ... pfff en dan heb ik nog een tweede dochter die 4 jaar jonger is, 'k ben meteen goed voor een paar jaar korte weekendnachten
't Zouden de namen kunnen zijn van een schoon koppel, ware het niet dat ik het over Merkel en Berlusconi heb, en die laatste valt niet op vrouwen van zijn leeftijd ... Oei, nu beledig ik Angela ook nog, Berlusconi is al 75 jaar, dat maakt van haar nog een jong bloempje ! Hij heeft - off the record, maar het is toch uitgekomen - gezegd dat Merkel een dik gat heeft. Tja, misschien zit er in haar dik gat wel meer verstand dan in zijn (mischien wel klein) pietje, want zij loopt haar 'derrière' duidelijk niet achterna, hij zijn pietje daarentegen ...
Eéntje aan de kassa van de studietoelagen : er is daar een 'rappe' geweest die me toch al de normale studietoelage heeft uitbetaald op mijn rekening. Ik heb wel recht op de helft meer, maar ondertussen heb ik dat sommetje toch al (de rest zal dan wel in 2012 komen)
En dan de tweede : bij het naar huis rijden van een dagje Gent, nog gestopt in een provinciestadje dichter bij huis : aan de kassa van een schoenenwinkel : ik had een cadeaubon gekregen voor mijn verjaardag van mijn schoonzusje, en die wou ik gebruiken bij de aankoop van een paar laarzen. Eerst leek het op de processie van Echternach, schoenen scannen, cadeaubon scannen, dat lukte niet, alles weer annuleren, telefoontje naar collega in andere winkel, opnieuw eerste ritueel, weer alles annuleren, telefoontje naar nog een persoon, tussendoor nog maar eens proberen, weer annuleren ... Na een goed half uur was mijn geduld toch wel helemaal op. Ik kreeg nog de vraag of ik dichtbij de winkel woonde, daarop heb ik geantwoord dat ik niet van plan was om nog een keer terug te komen. Ik heb toen voorgesteld dat ze gewoon in hun kassa een andere soort korting zouden invoeren, zodat ik toch naar huis kon, en dat ze het dan maar morgen met de hoofdzetel moesten regelen, vermits dat toch mijn probleem niet was. Toen de zaakvoerster (die er ondertussen ook bijgekomen was om andere klanten verder te helpen) zag dat ik er niet meer kon mee lachen, dacht die waarschijnlijk van een klant te verliezen (ik had tussen mijn tanden al gemurmeld dat mijn twee dochters ook nog schoenen nodig hadden, en dat ik niet van plan was om daar telkens zoveel tijd voor uit te trekken) en ze bood me spontaan 10% korting aan op mijn laarzen, trok de cadeaubon ook af op mijn rekening, en stak me poeslief nog een cataloog met heel de collectie in de pollen (zodat de dochters al eens konden kijken hé) En zo komt het dat mijn laarsjes, die anders een hap uit mijn budget halen, nu aan een zeer democratische prijs in mijn bezit gekomen zijn. Ik maak er geen gewoonte van om reclame te maken, maar bij deze : bedankt Torfs ! (mijn commissieloon voor deze reclame mogen ze altijd storten op mijn rekening )
Vandaag twee mails gekregen van de dienst studietoelagen. Met mijn inkomen heb ik daar gelukkig recht op, maar 't zal weer (net als vorig jaar) een werkje van lange adem worden. Vermits ze daar nog met het referentie-inkomen van het jaar 2009 werken, heb ik al bij het invullen van de toelage, moeten verklaren dat mijn inkomen aanzienlijk minder gaat zijn dan in dat jaar (toen nog een half jaar inkomsten van de echtgenoot, en ik extra veel loon door het ontvangen van mijn vervroegd vakantiegeld voor 2010 bij uitdiensttreding op het werk) Dus vandaag vragen ze naar ONS (zie verder) 'vermoedelijk' inkomen van 2011, en daar meteen de leuke zin bij dat de toelage dus maar vanaf 2012 kan uitbetaald worden (ze moeten dat vermoedelijk inkomen toch nog kunnen checken met de werkelijkheid hé) Ik heb dus al snel gemaild naar de pensioenkas om de nodige documenten aan te vragen, zodat ik de meegemailde documenten kan invullen. Wat me het meest treft in alle correspondentie, dat is dat ze ook nog naar het inkomen van de echtgenoot vragen (ook al heb ik al twee jaar op rij verklaard dat hij is overleden). Bij mijn weten verdienen overledenen niets meer, 'k ben verdomme niet de weduwe van een nog dagelijks royalties verdienende John Lennon, Elvis Presley of Michael Jackson !
Gisteren kreeg ik een buitengewone dag voorgeschoteld. Een dag met veel familie, met voor de meiden elk een vriendinnetje, met folklore in mijn kleine dorp. Een dag die vroeg begon, omdat ik mezelf de opdracht gegeven had om voor een dessertenbuffet te zorgen : cakes, brownies, witte chocomousse, bruine chocomousse, perenbavarois. Tussendoor nog iets lekkers op tafel toveren voor 's middags voor mijn kleine gezinnetje, ik ben dus niet uit mijn keuken geweest. Net na de middag samen met de meiden de living klaargemaakt (nog rap stofzuigen, tafelkleed opleggen, borden, kopjes, glazen, bestek,... op de kast zetten) ik had nog net de tijd om me snel te douchen en iets moois aan te trekken voor de eersten arriveerden. We dachten op dat moment dat de folklore letterlijk in het water ging vallen, maar gelukkig is het bij die ene bui gebleven en zijn we met de twee tuinbanken naar de aanpalende straat gegaan, om heel het gebeuren te zien passeren. Omdat alles nogal lang duurde konden we achteraf nog wel wat warmte gebruiken. Het haardvuur, de koffie, en mijn 'self-service-buffet' werden gesmaakt. Wat mij betreft : mission accomplished ! 't ed ons deugd gedaon an ons hertje !
Wablieft ! Heeft dat beest nog iets te willen. Ik durf wedden dat zijn slachtoffers niet wilden vermoord worden en dat de familie en vrienden van diezelfde slachtoffers willen dat hij nooit was geboren. Moet dat mediacircus (proces - waar al even onzinnige mensen naartoe gaan om een handtekening te vragen aan de strafpleiters) eigenlijk nog wel plaatsvinden ? Moet de maatschappij eigenlijk nog jaren betalen om dat heerschap te soigneren en te huisvesten ? Voor mijn part sluiten ze die op en gooien ze de sleutel weg !
met veel ingrediënten, veel smaken. Eens zoet, eens zuur, eens bitter, het ene verteert dus al beter dan het andere, en als het te pikant is moeten we al eens een traan verpinken ... Is dit genoeg rond de (soep-)pot gedraaid voor het beschrijven van de exit van de knuffelman maar het behouden van een echte vriend voor het leven (in één en dezelfde persoon). Soms zit het méér tussen twee mensen juist in minder. Een tijdje geleden had ik daar absoluut niet kunnen mee omgaan, nu wel omdat ik weet dat ons wederzijds respect voor mekaar niet gehavend uit de strijd is gekomen. Hij blijft een meerwaarde in mijn bestaan !
Verontwaardiging bij grote dochter gisterenavond. Om de zoveel tijd leest ze mijn blog eens door (even controleren of ik niet teveel over haar vertel zeker ...) "Maar mams toch, je staat niet meer in de top 20." Ik ben daar zelf zo niet mee bezig, maar zij vind dat blijkbaar wel belangrijk. Als ik niets schrijf, dan zal het wel zijn dat er niet veel te vertellen valt zeker, of dat ik eigenlijk meer andere dingen te doen heb dan achter mijn PC te zitten. Dat laatste was het geval de laatste dagen. Mijn hulpeloosheid die ik in vorig stukje heb beschreven, is opgelost, door hulp te vragen natuurlijk . Mega-neef (werkt in de bouw) heeft met een zware boormachine de gordijnroedes 'geplasseerd', en mega-zus heeft mijn gordijnen ingezoomd. Ondertussen gezellig gekeuveld, samen gegeten, koffietje, koekske ... 't was zondag voor iets hé. Gisteren nog het laatste stof (van het boren) weggeswifferd en mijn benedenverdieping gepoetst, 't ziet er allemaal goed uit nu. De taxiritten voor de minder-mobielen zijn ook weer daar, dus daar zijn we ook weer zoet mee (nu nog een goede therapeut zoeken om de verhalen van sommige 'klanten' te verteren, man, man, miserie is er genoeg in de wereld - wegens 'beroepsgeheim' ga ik daar niet over schrijven). Tegenwoordig krijg ik hier al mensen persoonlijk aan mijn deur om hun rit te bestellen, wat niet de bedoeling is, ze moeten daarvoor naar de dispatch bellen (een beetje moeilijk als madam van de dispatch haar telefoon niet opneemt) Eigenlijk zit heel de week en het komende weekend al helemaal vol. Het voornemen om opnieuw een part-time job te zoeken is hiermee dus weer in de kast gestopt. Het zou me niet veel opleveren ook. Financieel een beetje meer krijgen en aan de andere kant voordelen kwijtspelen, meer stress allicht ook dan, en de dochters weten dat mijn humeur daaronder te lijden heeft, dus die houden ook alles liever zoals het nu is. Gelukkig kan ik vannamiddag nog een paar uurtjes uittrekken voor mijn vriend. Quality time voor mams alleen. Yes !
Ik zit momenteel in een 'ik ben een vrouw en ik kan het niet'-fase. Heel de histoire van de gaten boren in beton, ik heb daar dus effectief geen spierkracht genoeg voor. De gordijnroedes hangen uiteindelijk wel op, maar de vraag is alleen hoelang het gaat duren voor ze weer naar beneden komen Gisterenavond ben ik ook nog met mijn immer goede gezelschap een terrasje gaan doen in een voor ons beiden centraal provinciestadje. Bij het wegrijden uit mijn parkeerplaats daar heeft de wagen achter me een 'bumpertouchke' gekregen (naar 't schijnt is dat een vrouwelijk verschijnsel ) en op de koop toe heb ik op de terugweg een platte band gekregen. Ik mag dan wel op veel vlakken mijn plan trekken, maar aan een wiel vervangen daar begin ik zelfs niet aan, ik weet toch dat ik dat niet kan. Wat doet een hulpeloos wijveke dan : dan bel je aan het eerste huis waar nog licht is aan, resultaat niemand doet open, maar bij het tweede huis had ik meer geluk. Die mensen hadden een parlofoon, en konden er zich zonder hun deur open te doen van vergewissen voor welke reden er iemand aanbelde. Toen ik mijn probleem uitlegde, werd er open gedaan door twee vriendelijke, bejaarde mensen. Meneer zag het niet zitten om zelf de handen uit de mouwen te steken, dat verwachtte ik ook niet van zo een oude man, maar ze konden me wel het telefoonnummer van een bandencentrale geven in de buurt, waar men 's avonds ook op de baan gaat om mensen in nood te helpen. Die zijn me met de glimlach komen helpen (ik zou ook lachen mocht ik voor 10 minuten werk 40€ krijgen !) De man vroeg me nog of hij mijn wiel niet moest meenemen, maar ik heb daar vriendelijk voor bedankt, ik had namelijk geen zin om vandaag nog eens zo ver te rijden om dat weer op te halen. Ondertussen is mijn wiel hersteld door de bandencentrale die ik passeer op weg naar de muziekschool. Al die toestanden maken dat ik me zo opgelaten voel. Ik haat het als ik iets niet voor mekaar krijg. Grote dochter zegt dan wel "mams, ge moet u dat niet aantrekken, dat is eigenlijk toch mannenwerk" 'k ben er vet mee, ik heb er hier niet meteen één bij de hand. En trouwens, mocht de echtgenoot er nog geweest zijn, dan ben ik zeker dat hij het op een zagen zou gezet hebben over mijn nieuwe wijze van gordijnen ophangen (waarom is dat nu nodig ? was de vroegere manier weer niet goed genoeg ? ...) Depanneren met de wagen had hij niet hoeven te doen, want ik zou braafjes thuis geweest zijn ...
Een woord dat bij ons wil zeggen dat het weer in orde is gekomen, dat je het wel redt. 'k Heb woensdag dus goed nieuws gekregen van de gyn. Slechte cellen zijn (hopelijk voor altijd) verdwenen. Voorlopig nog zesmaandelijkse controle, maar dat lijkt me maar meer dan logisch, 'k zou anders zelf ook niet gerust zijn. Mijn huis komt ook in orde, de schilder/behanger is buiten sedert gisterenmorgen 10 uur. Daarna ben ik snel beginnen opkuisen (het werk gaat weer vooruit nu dat de kroost niet voor de voeten loopt ) Het enige dat nu nog moet gebeuren is kaders ophangen (nog eens kiezen wat er wel terug gaat en wat niet) en nog twee gordijnroedes ophangen, en dan ook de gordijnen natuurlijk (als ze ingezoomd zijn) Dat bekent dus gaten boren, pluggen en haken inslaan. Met het boren ben ik al begonnen, en 'k had meteen al pech (bij mij gaat nooit iets vanzelf) de nieuwe gordijnroedes komen op 5 cm van het plafond te hangen, en laat daar nu al een stevige betonnen steunbalk beginnen waar de bovenverdieping op rust. Het resultaat is dat mijn doe-het-zelf boormachientje daar best wel wat problemen mee heeft (om maar niet van mijn armspieren te spreken) 'k ben er zeker van dat hier nog gevloekt gaat worden tegen dat alles in orde is. Eigenlijk had ik mijn vroeger maatje moeten aan het werk zetten, die is hier gisteren geweest (zakelijk - bankier) maar dat is uiteindelijk een goed gesprek geweest over vroeger, ons beider kroost, mekaars familie ... En daarbij, ik wil graag een vrouw zijn die zich uit de slag weet te trekken, dus val ik niet graag andere mensen lastig om me te helpen (tenzij het niet anders kan hé) Net zoals de eerste schooldag bij ons allen (ja, toch weer Spaanse les hoor !) goed is verlopen, is mijn eerste dag zonder kroost dat ook. En nu is het nog geen half negen, 't is stil in huis, de zon schijnt, ... we gaan er invliegen !
Schoolbag in hand, she leaves home in the early morning
1 september, een nieuwe start. Kleine dochter is een beetje minder klein aan de grote school begonnen. Een beetje nerveus, lacherig, lawaaierig, humeurig, alles is gepasseerd vanmorgen. Maar kom, ze zijn allebei, ondanks de altijd aanwezige kleine hindernissen op een ochtend, toch op tijd vertrokken. Ze worden met de dag groter, de dochters. De tijd is ... slipping through my fingers
Vandaag krijg ik het resultaat van het uitstrijkje van drie weken geleden. 'k Moet zeggen 'k ben er de voorbije weken niet echt veel mee bezig geweest, maar vannacht ben ik er toch om 3 uur van wakkergeschoten, en er is van slapen daarna niet veel meer in huis gekomen. Er staat een telefonische afspraak in de prof zijn agenda, de secretaresse wist me daarbij nog te vertellen dat hij zou bellen als het hem uitkomt Dus ik wacht, en wacht, en wacht, ...
Daarnet telefoon gekregen, de behanger die hier klokslag half negen zou zijn, komt maar na de middag (moet ik daarvoor een uur vroeger opstaan ) Maar kom, de vorige keer dat hij hier moest zijn voor het behangen van mijn traphal, is hij pas 14 dagen later gekomen, de arme mens had een 'verschot' in de rug. En 't was nochtans niet van mij dat hij zo 'verschoten' was ... Mijn hoop om morgenavond een gerestyled huis te hebben wordt hierbij een beetje kleiner. Oh ja, 't zal dan een beetje later zijn, 't zijn ook de laatste loodjes van de totaalrenovatie, maar in orde komen zal het ! Eindelijk !
Kom, komkomkomkom, kom. Nee buurman, ik kom niet ! 't Is natuurlijk ook niet naar mij dat die man zo onnozel staat te roepen, maar naar zijn eersteklas stoep- en ramenbevuilers, maar al bij al toch mooie vogels, zijn duifkes natuurlijk. Het is hier ook letterlijk komkommertijd, geen hoofdpunten in mijn gezinsnieuws.
De kleine feitjes dan maar op een rij : - Het antivirusprogramma heeft zich 'overnight' naar de juiste versie 'ge-updated', en is dus nu helemaal in orde. - De schoolboeken van kleine dochter op de grote school zijn afgehaald. Toen ze die samen met zus aan het kaften was kreeg ik eerst de boodschap dat er één boek ontbrak, tegen dat ze gedaan hadden waren het er al drie. Eerst zelf maar eens nazien met de lijst, en dan al beginnen met een briefke te schrijven voor het secretariaat, we starten dus meteen goed ... - Ons Julien/Julietje was gisteren 1 week oud, en groeit als kool. - De schilder/behanger komt morgen (behangen living, herschilderen plafonds living en inkom, herschilderen muren inkom) het schilderen zou ik eigenlijk zelf wel kunnen, maar vermits deze twee plaatsen toch een beetje het visitekaartje van een mens zijn huis zijn, laat ik dat liever doen door iemand met meer ervaring. - Gevolg van het vorige : de meubelen van de living staan ongeveer allemaal in één helft onder oude lakens, de grote mat heb ik omgekeerd gelegd (kan die meteen de spatten van het plafond opvangen, en hoeft die mens de grote vlekken van wijn niet te zien op mijn natuurstenen vloer) - Er is weer beweging in het vrijwilligerswerk, het is een stille zomer geweest (amper 4 ritten op 2 maanden) De dokters zijn natuurlijk met verlof geweest, en de mensen die ik vervoer zijn (gelukkig) niet acuut ziek. Hopelijk wordt het een beetje drukker de komende maanden, want mijn dagen van alleen zijn zullen langer worden nu kleine dochter niet meer naar huis zal komen over de middag. - De busabonnementen voor de kroost zijn gekocht. Normaal zou dat er maar ééntje geweest zijn, enkel voor de kleinste, maar met de verminderingen waar ik recht op heb kost een jaarabonnement maar 30€ i.p.v. 168€, dus heb ik meteen voor beide dochters eentje gekocht, de oudste zal nu misschien sneller de bus nemen als ze dat samen met zus kan doen, en haar zondagse ritten met de tram in Gent, als ze naar het orkest gaat, zijn meteen ook betaald dan. - Aan dat busabonnement halen (in Brugge) hebben de dochters nog een shoppingnamiddag gebreid. Wat was dat heerlijk voor mij, want ze besloten met hun tweetjes door 't stad te lopen, en mams mocht dus genieten in haar eentje. Bij mij heeft dit niet geresulteerd in nieuwe kleren, maar wel in het kopen van gordijnroedes en toebehoren voor de living. Iedereen content dus ! - Het tweede jaar Spaanse les is nog geen zekerheid. Ik ben wel ingeschreven, maar voorlopig zijn we maar met zes, en voor zo een kleine groep starten ze geen jaar. Ons jufke heeft nog een mail gestuurd naar iedereen, hopelijk kan ze er nog een paar over de streep trekken. De dochters zeggen al smalend dat ik, als het Spaans niet doorgaat, nog altijd overdag een cursus kan volgen tussen de senioren (als gepensioneerde van 42 tussen de gepensioneerden, yeah right...) - We wonen hier duidelijk goed : geen orkaan 'Irene', geen wateroverlasten gehad in de voorbije dagen, er zijn er die het slechter treffen.
Het leven, het kabbelt voort, volgens de kroost die aan de laatste vakantiedagen begint wel iets te snel ...
Zou dat bestaan, een 'besmet' antivirusprogramma ? Ik had er eentje met een licentie van 2 jaar dat eergisteren vervallen was. Vandaag ben ik om een nieuwe licentie geweest naar de PC-winkel en daarmee dus aan de slag gegaan. Mooi eerst gelezen hoe het allemaal in zijn werk ging, en alles volgens het boekje gedaan, en toch wil dit verdomde ding niet werken. Ik moet hier dus zorgen dat mijn woorden niet te 'giftig' zijn, want anders maak ik heel mijn computer om zeep Misschien ligt het allemaal wel aan mijn stemming, want laat die nu juist niet opperbest zijn ... Zondagavond kon ik het dafalganneke gebruiken waarvan mijn schoonbroer gezegd had dat ik die nodig zou hebben na het logement van zijn kids. Wat zijn dat druktemakers, en wat hebben ze ruzie gemaakt ! Ik heb niet anders moeten doen dan scheidsrechter spelen. Van pure opluchting dat ze eindelijk weg waren, had ik gisteren energie voor twee. Dan maar grote opkuis gedaan in de garage, en achter de garage onder het afdak de boel eens gereorganiseerd. Veel zwaar materiaal versleurd, tegen aan de middag hing mijn tong aan mijn tenen. Na het eten heb ik zelfs nog de vloer van de garage geschuurd met de hogedrukborstel, het is geleden van de tijd dat de garage nieuw was dat de vloer nog zo proper is geweest. Om er dan eens helemaal uit te zijn ben ik na een persoonlijke opknapbeurt nog met de kroost naar zee gereden, waar we van de eerste regendruppels konden genieten Maar kom 't was gezellig, de pannenkoek achteraf was naar 't schijnt lekker (ikzelf heb gepast, de kilo's komen er tegenwoordig een beetje te gemakkelijk bij) En vandaag dus bijna heel de namiddag met die verdomde computer bezig geweest, tussen het strijken door, want zitten wachten voor een scherm is niet mijn favoriete bezigheid. Vermits de computer zeer traag werkt heb ik er wat sofware afgedaan die we toch niet gebruiken, gedefragmenteerd, en dus het antivirusprogramma 'proberen' installeren. Ondertussen is het rode oog dat de virussen scant toch al groen geworden, maar wil het programma nog altijd niet updaten naar de database van vandaag, want de gebruikersnaam en wachtwoord worden niet aanvaard. Verdomme toch ! De koppijn ligt weer op de loer. Ik heb een computerspecialist nodig om me te helpen. Maar boven alles kan ik een knuffel gebruiken, want dat is zo ellendig lang geleden !
melden U met gepaste fierheid dat hun nageslacht geboren is ... We denken hier dat het maar uit 1 stuk bestaat, dat nageslacht, maar zo duidelijk is dat niet te zien, want mama konijn heeft bijna heel haar vacht uitgerukt om haar nestje te bouwen, dus babykonijn(en) zit(ten) dus letterlijk onder de wol. Vermits het gisteren mijn vaderke zijn verjaardag zou geweest zijn, zal een naam kiezen niet moeilijk zijn. Om het even welk geslacht, zijn naam laat zich gemakkelijk vervrouwelijken. De discussie met kleine dochter over het al dan niet houden van de kleine konijntjes is bij deze geöpend ...
and those under it never fall out - Ierse wijsheid op één van mijn keukenhanddoeken ...
De kroost is weer voltallig, hoewel tegen vannamiddag is het kroost x twee. De kroost van schoonzusje komt er ook nog bij voor twee dagen, terwijl zij romantisch met haar ventje haar 40ste verjaardag nog eens gaat vieren. Het is hun gegund ! Nu snel nog wat inkopen gaan doen, zodanig dat we eten en drinken genoeg hebben. En daarna eens nadenken hoe we heel die bende gaan entertainen. Het weer zit gelukkig mee. Het zeetje zou misschien wel een goed idee zijn, het gejengel op de achterbank, van wie naast wie mag zitten, zal ik er maar bijnemen zeker ...
Morgen komt ze al terug van kamp, maar we hebben nog steeds geen nieuws gehoord. (zo zit ik hier nu met de laptop op mijn schoot te typen in de erker van mijn living, met veel tegenlicht, om toch maar de postbode te zien komen) Ik heb me toch wel wat zorgen gemaakt deze week, want kleine dochter en nieuwe sociale contacten leggen, dat is niet altijd evident. Het kan altijd twee kanten uit met haar, ofwel kruipt ze in een hoekje en zondert ze zich af van alle gezelschap, ofwel is ze super uitbundig (wat ook al eens ergernis opwekt). 'k Hoop toch zo dat ze daar een maatje gevonden heeft, en dat de activiteiten meevallen ! Moment, daar is de postbode ... Helaas, behalve tweemaal hetzelfde rouwbericht, zitten er geen gevulde enveloppen bij. 't zal voor morgen zijn zeker ? Ondertussen is het hier in huis toch maar stil hoor, de oudste moet duidelijk wat slaap inhalen en heeft zich vandaag nog niet getoond. Eigenlijk moet ik er van genieten, van die rust, voor ik het weet vliegen beide dochters mekaar weer in de haren, is de TV weer Kampioenenepisodes en Disneychannel aan het uitbraken, en is de uitspraak gisteren van de oudste van "Mams dat ligt hier zo proper" weer compleet achterhaald. 'k Zie net dat de nieuwe salontafel al 'getooid' is met nieuwe decoratie in de vorm van een lege zak chips en een fles Spawater ...
... had ik een dag eerder mijn kroost afgezet in Kortrijk voor een muziekstage. ... reed ik op dit eigenste moment in de gietende regen naar zee. ... zag ik na een virtuele kennismaking van een tijd eerder (via bloggen) voor het eerst de man achter de blog in levende lijve. ... liep het gesprek tussen ons meteen vlot ... hoefde ik me alleszins geen zorgen te maken over hoe ik eruit zag, want ik zag er echt niet uit want helemaal verzopen van de regen (met dank aan de goedkope paraplu, die tot niets heeft gediend) ... verdween het opgelaten gevoel dat ik had vóór mijn vertrek naar zee als sneeuw voor de zon (zo van meid, waar begin je aan, iemand die je leert kennen via internet, mijn moeder zat in mijn hoofd met een verwijtend vingertje te zwaaien van pas toch op ...) ... had hij vóór onze ontmoeting beloofd dat hij geen moeite zou doen om mijn hart te veroveren.
En nu, een jaar later ... ben ik nog altijd blij met de man die een deel van mijn leven is geworden. ... durf ik het voor mezelf nog altijd geen liefde noemen. ... vind ik hoe langer hoe meer dat een relatie en mijn kroost niet samen gaan. ... ben ik plots aan het rouwen om de goede tijden die ik met de echtgenoot heb beleefd (de colère is eerst moeten passeren hé) ... heb ik de laatste dagen dikke tranen geweend om mijn kroost die vaderloos alle hoogtepunten uit hun leven moet beleven.
Tja, 't leven ... 't mocht van mij allemaal wat simpeler zijn ...
Gisteren telefoon van de oudste gekregen 'live' uit Barcelona. 'k Had niet gedacht dat ze één gedachte aan haar moederke zou spenderen, maar toch ... Vermits de rest van haar meidenkliekje ook naar huis belde, kon ze niet achterblijven. En hoe het haar daar vergaat in Spanje ? - 't is daar heet ! 38° maar liefst ! - ze heeft daar de vakantie van haar leven : elke avond uitgaan, dansen, veel vrijheid ('t zal thuis nu nog saaier zijn !) - streek is mooi, accomodatie is iets minder, want gemeenschappelijke douches, en toiletten die niet doorspoelen. - ze krijgt daar te weinig eten (ze is amper 42 kg zwaar maar kan eten als geen één) en een vier-uurtje krijgen ze ook al niet - het budget, dat de inrichters vooropgesteld hebben, is niet voldoende (wat wil je met al dat uitgaan). Momenteel staat haar saldo op -1.40€, met nog 3 dagen te gaan is dit dus niet fameus (één voordeel, ze moet niet meer bang zijn voor zakkenrollers, die hebben bij haar niets meer te zoeken ) - er is een 'schel' van haar teen (klein ongelukje bij het kajakken) waardoor ze een paar dagen niet mag zwemmen, maar geen nood, er bestaan luchtmatrassen. - ze hebben al leren Salsa dansen, de amper 3 jongens in het gezelschap van meer dan 30 meisjes zullen hun best hebben mogen doen ! - tapas maken kan ze nu ook - ze moet zich vooral niet inhouden om dat thuis voor ons dan ook eens te doen - ze vroeg om de groeten te doen aan haar zus (zal dus niet lukken want die is ook weg), op verre afstand bestaat zusterliefde dus toch ... Om het met Marco Borsato te zeggen : oh, wat gaat te tijd toch snel, gisteren nog zag ik haar voor het eerst, lag ze hier in mijn armen. Wat is ze mooi, en wat staat de tijd haar goed. Ik knipper met mijn ogen en zie hoe ze steeds weer een beetje veranderd is. Maar hoe groot ze ook mag zijn, in gedachten blijft ze altijd klein !
Sedert vanmorgen 7 uur is een kidsloze 4-daagse ingegaan. Kleine dochter is dus ook uitgezwaaid. Ik denk dat ze een beetje met een klein hartje op de bus is gestapt, want voor het eerst helemaal alleen weg, zonder dat ze daar iemand kent. Maar kom, ze was al direct aan het babbelen met haar buurmeisje op de bus, dus dat zal wel in orde komen. Alleen dus, de kroost is zich waarschijnlijk luidop aan het afvragen tegen wie ik nu ga zagen tegen niemand dus hé, want er zullen geen pantoffels onder de salontafel blijven liggen, de colafles, snoep, chips, klokhuizen van appels zullen niet op de salontafel staan/liggen, de TV's en computers zullen allebei vrij zijn, en het geluidsniveau die deze toestellen produceren zal draaglijk zijn. De beestjes buiten zullen gewoon eten en drinken krijgen van mij, ze zullen denken dat het kermis is, want anders zitten ze soms wel eens een half dagje zonder iets. Als ik straks opgeruimd heb in de living en de badkamer (en gedragen kleren dus in de wasbak liggen en er niet bovenop) dan zal mijn 'home sweet home' zich amper nog verroeren tot aan dinsdagmiddag. 'k Zal dus tijd hebben om een citytrip in eigen land te plannen en te gaan genieten van de tegenwoordig o zo warme temperaturen aan 't zeetje. Oh ja, als 't gezelschap goed is, is al de rest bijzaak zeker. En toch zou ik graag zondag een beetje warmte en droogte hebben, want met een familie van meer dan 30 man binnenzitten is net iets minder leuk dan buiten in de tuin. Zouden de Arme Klaren nog eieren moeten hebben ? Anders haal ik er rap nog een paar vanonder de poep van mijn kippen ...
'k Was liever kalm naar dokter Bibber gegaan ... Hoewel, uiterlijk zal niets aan me te zien zijn hoor, ik krijg trouwens gezelschap van kleine dochter (ja meisje, het moet echt, dat vragen naar een voorschrift voor jou voor de spuitjes tegen het monster waar ik later ook niet wil tegen vechten) Morgen gewoon een uitstrijkje, erg is dat niet, het wachten op de uitslag ervan zal net iets ambetanter zijn ... Please, laat het goed zijn !!!!!!!!!!!!!!!!
Nee, 't was Lukaku die het hoofdpunt was van het laatavondnieuws gisterenavond. Ik wist niet wat ik hoorde, er waren slechts twee hoofdpunten : de transfer van Lukaku naar Chelsea, en de steeds groter wordende financiële crisis in de wereld. En dan nog gebracht in deze volgorde. Men weet in ons land duidelijk de hoofd- van de bijzaken te scheiden (ooit zei er een belangrijk man in de geschiedenis : geef het volk brood en spelen - er is blijkbaar nog niet veel veranderd) Ik denk nochtans niet dat een voetbaltransfer de maatschappij meer zal beroeren als je het moet vergelijken met de 'struggle for life' van vele gewone mensen die te lijden hebben onder de crisis. En 't is nu niet dat ik Lukaku zijn succes niet gun, verre van, die jongen heeft duidelijk talent, en talent mag van mij kansen krijgen. Hopelijk krijgt hij die dan ook daar in Engeland, want hij zou de eerste Belg niet zijn die na een paar jaar met hangende pootjes naar hier terugkeert, met 'een zeer gat' van het vele bankzitten. En toch ... de kranten spreken van een transfertsom van 1200000€, de sukkelaars in de Hoorn van Afrika zouden daar andere dingen kunnen mee aanvangen. Op een bal schoppen zal daar zeker geen prioriteit zijn !
Ik heb sedert gisteren weer een stukje van mijn vroegere thuis terug, in de vorm van het bureautje waar ik vroeger aan studeerde. Als ik de deuren en laden opentrek dan heb ik weer het gevoel van thuis te zijn door de specifieke geur van het hout. Vermits het echt om een 'bureautje' gaat, en ik gewoon was aan een XL versie, ben ik vanmorgen vroeg al om een groter bovenblad geweest, zodanig dat ik mijn PC en aanverwante toestellen weer kon installeren. Het grote bureel pronkt al op de kamer van de piepedol, want gisterenavond ben ik nog in actie geschoten (kleerkast verplaatsen, bureel ontmantelen, weer in mekaar steken) Op het gezicht van de oudste was letterlijk te lezen : "mams, moet dat nu echt op een vrijdagavond", de paar minuten hulp die ze me moest bieden om het zware bureaublad te tillen, was blijkbaar ook nog teveel gevraagd. Toen ik zondag eens een meubelzaak binnenstapte kreeg ik het ook nog op mijn boterham dat ze nog steeds geen echte bureaustoel had (de paps had die al beloofd in het eerste middelbaar en ondertussen gaat ze al naar het vijfde jaar), dus heb ik vanmorgen maar ineens ook nog twee bureaustoelen gekocht. Dat resulteerde in 10 maal dankjewel van de piepedol, maar voor de oudste was het weer maar dood normaal. Vermits ik twee verschillende kleuren had gekocht (hoe stom kan een moeder zijn) kreeg ik als dank ook nog de discussie van wie, welke zou krijgen. Kop of munt heeft uitsluitsel moeten geven, in 't nadeel van de kleinste, maar al bij al is ze toch supergelukkig met haar nieuwe werkplaats. Of er al dan niet veel gewerkt gaat worden, dat zal de toekomst uitwijzen, maar ze zal toch een tandje meer moeten bijsteken. We gaan in elk geval een speciale deodorant kopen voor het luie zweet dat vroeger wel eens snel klaar zat
De koffers zijn hier nog maar pas uitgepakt, en we mogen al opnieuw inpakken. Binnenkort vertrekt de kroost nog op kamp, de oudste zondag al naar zonniger Spaanse oorden, kleine dochter volgende week vrijdag naar hopelijk droog Ameland. Veel werk heb ik daar niet aan, enige zelfstandigheid is mijn kroost wel bijgebracht. Alleen een paar keer van "mams, waar ligt dat ? heb je dat ? is dit gewassen/gestreken ? ... " Maar kom, 't zal wel niet in mijn huisgezin alleen zijn dat de kids er op uit trekken. De planning was dat gedurende de afwezigheid van de kids mijn living kon behangen worden, maar dat is buiten de behanger gerekend, die kan zich pas vrijmaken op het einde van de maand. Het ritueel verbranden van de totaal niet meer in de mode zijnde bloemekesgordijnen is hierbij ook nog een beetje uitgesteld. En wat gaat mams doen hé, 4 lange dagen zonder kroost ? Er zijn al een paar dingen gepland : - moderne gordijnen kopen, nieuwe salontafel (eigenlijk het liefst ook meteen een nieuw salon, maar dat zal nog even moeten wachten) - mijn bureel (zelfde als dat van de oudste) verhuizen naar de kamer van de piepedol, dan hebben ze allebei hetzelfde, en is er daar alvast geen discussie over - klein bureautje door ons vader zelf gemaakt, van een groter bovenblad voorzien (vandaag daarvoor al eens gaan kijken in de doe-het-zelf-zaak) - een dag voorbehouden voor de grote familie, onze jaarlijkse barbecue komt er weer aan - een beetje me-time inbouwen, hopelijk met goed gezelschap - misschien eens een film meepikken in de bioscoop of thuis in mijn luie zetel. Een film die voor de verandering dan eens mijn keuze zal zijn en niet die van de kids. Die vier dagen, ze zullen rapper voorbij zijn dan ik nu denk ! Nooit gedacht dat er zo een moederkloek in me woonde ...
Voor de eerste maal in mijn leven hebben de kids me een verjaardagscadeau gekocht, dank U meiden ! (yes, alweer een jaartje bij vandaag ) Een echte verrassing was het niet, want ik was erbij toen ze het kochten. En toch ben ik er blij mee ! Ze hebben me een deurmat gekocht met bovenstaande titel als opschrift. 'k Ben blij dat ze het beseffen dat ze hier gesoigneerd worden ! Ze kunnen nu eens letterlijk hun voeten vegen aan de mat i.p.v. aan een taak die ik hen opdraag te doen (wees gerust, ze moeten zich hier niet doodwerken !) Weer een jaar erbij, maar ik heb daar absoluut geen probleem mee, ik ben tenslotte maar zo oud als ik me voel, en ik blijf me 3x7 voelen (hoewel het vandaag tweemaal 3x7 is) maar dan gelukkig met de levenservaring van een 40-plusser. Trouwens, wie niet ouder wil worden moet jong sterven, ik wil dus nog heel veel keren verjaren !!!!
Dat dacht ik toch, toen ik vanmorgen naar het containerpark ging. Er waren daar namelijk weinig vrouwen in actie. Ik daarentegen heb weer geen fitnessabonnement nodig gehad om bepaalde spieren in vorm te krijgen. Ik was daar namelijk met 20! curverboxen vol met steenpuin. Deze waren achtergebleven nadat mijn tuinpaden waren aangelegd, samen met een kruiwagen vol met hard geworden cement van de betonmolen uit te kuisen. Vanmorgen vroeg was ik daarmee dus begonnen, met moker en beitel de cement uit die kruiwagen loskloppen (mijn buren zullen geen wekker nodig gehad hebben !) De bakken stonden al geruime tijd gevuld tegen de tuinmuur, want schoonpa had me al een aantal weken geleden beloofd om met zijn remorque naar het containerpark te gaan, maar sedert de verslechterde relaties, is dat er dus niet meer van gekomen. Dan maar zelf mijn wagen geladen : koffer vol, achterbank eerst bedekt met een oud laken en ook volgezet, en op de passagiersstoel stond ook nog een ronde ton die ik leeg in de wagen gezet heb, en nadien gevuld (anders zou die te zwaar zijn geweest om te tillen) Eens aangekomen op het containerpark dacht ik even dat het me niet zou lukken om die boxen in de bewuste containers te legen. Die container was namelijk redelijk hoog, en als je weet dat ik zelf maar iets meer dan anderhalve meter groot ben, dan snap je 't probleem wel zeker, ik moest alles dus bijna tot aan mijn schouders optillen ... Vermits al het mannelijk personeel niet de moeite deed om een handje toe te steken, heb ik het toch wel allemaal zelf gedaan (in gedachten Diana Ross achterna, I want muscles gezongen). Na een half uur sleuren was ik uiteindelijk van alle afval verlost. Daaraan zie je dat je niet van het 'sterke' geslacht moet zijn om je mannetje te kunnen staan ! En toch ben ik maar een frêle vrouwtje die haar mannetje mist ...
Bovenstaande tijd heeft niets te maken met één of ander prestatie die ik geleverd heb, van enige sportiviteit kan men mij nu eenmaal niet echt verdenken Ik heb vanmorgen naar de klantendienst gebeld van Pr.x..us (nee echt, ze verdienen geen publiciteit !!) en dat was de tijd die ik daarvoor nodig had. Om meer precies te zijn 12 minuten om naar Wim Mertens (je weet wel : pampampam, pampampam,pampampam,pampampampam) te luisteren onderbroken met de gebruikelijke zinnetjes van medewerkers die in gesprek zijn, en dan iets meer dan 5 minuten om mijn probleem naar voor te brengen en te laten oplossen. Voor de twee vraagjes achteraf die nog zouden komen over de kwaliteit van hun service, heb ik vriendelijk bedankt. Hoewel vriendelijk, ik heb gewoon de verbinding verbroken. Kwaliteit van de service, mijn voeten ... OK, ik heb tijd overdag, en nog meer OK, het is bellen naar een gratis nummer, maar moet dat echt zo lang duren ? Hoe moeten hun dierbare klanten dat oplossen die drukbezet zijn ganse dagen ? Kunnen die de boom in dan omdat ze zo lang niet kunnen wachten ? Ik dacht nochtans dat we een minister hadden die zich bezig hield met telecommunicatie (Q?) en dat die ging zorgen dat mensen die voor bepaalde diensten betaalden waar voor hun geld gingen krijgen. Maar ja, wat zwans ik nu hé ... onze politiekers worden niet betaald om te werken, die worden betaald om in lopende zaken te blijven, en de Vlaamse worden betaald om uiteindelijk alles aan de Walen te geven denk ik, en bovendien zijn ze momenteel in verlof (die dutsen hebben dat nodig na een heel jaar niet regeren ...) Mijn eenmansregering in mijn driemansgezin krijgt de kans niet hoor om te vallen, en mijn begroting, daarbij moet ik ook niet teveel buiten de lijntjes kleuren ... 'k Ben aan 't zagen zeker ? 't Zijn de hormonen, de hormonen, ze spelen ping pong, ping pong
't Zijn niet alleen emoties die onder druk staan tegenwoordig. Gisteren ben ik me in de betere doe-het-zelf zaak een geel-zwart toestel gaan kopen (ze durven dat hier in de streek wel eens een 'krechter' te noemen) dat geweldig met druk kan omgaan (beter dan ik op sommige momenten). Het was niet de bedoeling om dat gisteren al direct uit te proberen, want er wachtten nog andere tuinklussen die dringender waren - gras afrijden o.a. Maar weer eens was het lekker Belgische weertje spelbreker nummer één, resultaat : een half afgereden 'pelouse'. Omdat er mij in een vorig leven is geleerd dat een mens moet werken voor zijn kost, kon ik me niet op mijn luie krent gaan neerzetten, en ben ik toch maar de bewuste hogedrukreiniger gaan monteren (wielen, handvat, drukslang ...) om er daarna als een volleerde mee aan de slag te gaan. Hoewel, zo vlot verliep dat nu ook weer niet. Bij mij moeten daar altijd een paar vloeken aan vooraf gaan eer dat een nieuw toestel doet waarvoor het gemaakt is (dat ligt altijd volledig aan mezelf, heeft alles te zien met het feit dat ik zo zelfingenomen ben, dat ik meestal niet de moeite doe om een handleiding te lezen - en ja, dan loopt een mens al eens met zijn harde kop tegen de muur hé). Maar uiteindelijk kreeg ik wat ik wou : pressure ... en hoe ! Mijn gekasseide oprit heeft er helemaal moeten aan geloven. Dat de poep van mijn wagen in de garage nu bruin gevlekt is, en dat ikzelf na de hele operatie op zijn zachtst gezegd een zandstraalbeurt kon gebruiken, dat zijn maar bijwerkingen van het medicament (mijn lange broek kon alleen rechtstaan denk ik ...) Vandaag ben ik nog altijd aan het wachten op droog weer, om de rest van het gazon onder handen te nemen, maar voorlopig op dat vlak nog geen 'chance'. Maar geen nood, ik ben de waterspelletjes nog niet beu ! Vanmiddag ga ik eerst op de koffie bij jongste zusje (nog eens laat gaan bedanken voor het heerlijke jubileumfeest - de cake is al gebakken hoor zus ...) om daar dan een speciale terrasborstel (toebehoren bij het hogedruktoestel) te lenen om mijn nieuw aangelegde blauwstenen paden te kunnen ontdoen van de cementsluier (die er ondanks speciale producten en herhaaldelijk schuren maar niet vanaf wil) En ondertussen ziet de buitenomgeving van mijn huisje er steeds beter uit, en dat is dan weer iets dat de druk in mijn hoofd niet opbouwt, maar beetje bij beetje wegneemt. En zo hoop ik op latere leeftijd als een geruste ziel mijn dagen te passeren ...
en ik hoef me enkel te verantwoorden aan mijn kroost, en niet aan jullie. Een eerder lompe uitspraak misschien, maar toch is dit wat mijn schoonma door de telefoon heeft mogen horen. Wat hebben ze me kwaad gekregen !! We waren deze week gevraagd bij schoonzusje in het verre Hageland omdat ze 40 werd. Ik had al afgesproken met schoonma dat ze met me mee konden rijden (130 km enkele reis, een beetje onnozel om dat met 2 wagens te doen vind ik) ik weet dat ik haar daar een groot plezier mee doe, want op de terugreis moet zij anders altijd rijden (wegens schoonpa altijd stevig boven zijn theewater) en ze voelt zich niet meer zo zeker achter het stuur met ouder worden. Zo een 5 minuten voor ik zou vertrekken kreeg ik telefoon dat schoonpa zelf ging rijden. Omdat ik de reden wel kon vermoeden - hij kan blijkbaar niet meer op mijn gezicht kijken na mijn 'biecht' over mijn vriend - heb ik nog eens gezegd tegen schoonma dat er toch niets hoeft te veranderen tussen ons. Ik ben niet van plan om daar hun deur plat te lopen met hem, ik snap ook wel dat het voor hen moeilijk is dat hun (tegenwoordig weer 'perfecte') zoon vervangen is door iemand anders. Op dat moment kreeg ik als antwoord dat ik nooit een vriend mocht gehad hebben vooraleer mijn kroost de deur uit is, en ook nog dat ze het liever allemaal niet had geweten (ja, ja, en als ze het dan van vreemden zouden gehoord hebben zou het huis niet te klein geweest zijn zeker ?) Ze hebben m.a.w. liever een schijnheilige schoondochter dan een eerlijke. Wat ze niet weten is dat hun eigen kinderen (met de echtgenoot op kop) ook heel hun leven al gelogen hebben tegen hen, om toch maar een beetje een eigen leven te kunnen hebben ... Wel, laat dat nu iets zijn wat ik later niet graag zou hebben voor mijn meiden. Het was trouwens kleine dochter die er op had aangedrongen dat ik hen zou vertellen over mijn vriend (mama, je doet daar toch niets fout mee, waarom zeg je het hen niet gewoon) omdat ze bang was dat ze zich plots zou verspreken. En nee, ik wil mijn dochters niet als leugenaars opvoeden ! Het bezoekje in het Hageland was dus super gezellig . En ondanks mijn vlaamse 'colère' heb ik toch serieus in mijn vuistje moeten lachen, want schoonpa moest 'spawater' drinken aan tafel, want hij moest verplicht met de wagen naar huis rijden. Bloednuchter zal hij niet geweest zijn, want hij is tot tweemaal toe een wandelingetje gaan maken in de namiddag, en dat zal wel een alcoholische reden gehad hebben. Gelukkig dat schoonzus me nog een beetje kon geruststellen, ze zei : of het nu of over 10 jaar zou geweest zijn, ze zouden zich toch nooit kunnen verzoenen met de feiten ...
Niet dat ik op het bovenstaande een antwoord verwacht hoor ... Wel zijn we vanmiddag naar Gent geweest, 't is namelijk weer 'Fieste'. Vermits we vorig jaar niet zo een goede ervaringen gehad hebben met de laatavondfeesten, en het vanmiddag toch even mooi weer was, zijn we dus wat vroeger afgezakt naar daar. Eigenlijk hebben we een beetje een vervolg gebreid aan het kuieren van op reis. Rustig de kraampjes bekijken, al een klein streepje muziek opgevangen hier en daar, een paar winkeltjes in en uit, en om van het 'geneut' van de twee grootste zagen van het Westelijk Halfrond af te zijn, een boottocht gemaakt op de Gentse wateren (met daarbij als bonus een gratis ijsje). Op dat bootje geen beetje op mijn gemak gezeten, wegens het feit dat het ding zo scheef hing aan onze kant, ik die totaal geen zeebenen (hier rivier-kanaalbenen) heb, dacht dat die boot vroeg of laat toch ging omslaan ... Maar enfin, toch een beetje bijgeleerd over de geschiedenis van de stad, want een zeer competente gids aan boord. Foto's kunnen nemen van op het water is ook eens speciaal, en ik wou trouwens vandaag zelf ook wel eens op de foto, want vanmorgen netjes gekapt, mooie jurk aan - 'k zie er niet elke dag zo afgeborsteld uit Daarna nog een drankje genuttigd in het historische Galgenhuisje, bijna natgeregend bij het buitenkomen (geen nood, de handelaars zijn er op voorzien, regenjas gekocht voor 3.50€, daar kan een mens toch niet voor sukkelen !) Om uit de regen weg te zijn zo een fameuse stockboekenwinkel opgezocht en de kroost nog getracteerd op 'great British literature' van Jane Austen, en teken en knutselgerief. Hoewel mijn oudste poppemieke nog lang geen zin had om huiswaarts te gaan, zijn we daarna toch maar onze wagen gaan opzoeken. Al bij al was het een fijne namiddag !
- Het water van het zwembad was nat, de regen hier thuis is dat ook en is koud bovendien ! - In Frankrijk betaal je (véél) voor het gebruik van het wegennet, in ruil krijg je daarvoor wel perfect onderhouden wegen (als we ooit eens een regering hebben mogen ze voor mijn part werk maken van een betalend systeem voor de buitenlanders die hier mee helpen de banen stukrijden - niet voor ons hé, wij betalen al genoeg verkeersbelasting) - Kleine dochter heeft het nog altijd niet gesnapt : tegen Nederlanders zeg je niet 'Saluu' als je weggaat, want dat begrijpen ze niet, en tegen Fransen zeg je Salut als je ze groet. (en nochtans is haar Frans niet slechter geworden, want ze vroeg me bij thuiskomst direct om de 'prises' van TV/DVD/Video terug in te steken ) - In Frankrijk ligt er op de toiletten bij de wegrestaurants geen bril, klein detail, maar ik heb die wel graag. Als gevolg heb ik vandaag een paar keer gehurkt i.p.v. gezeten op het toilet. Hiermee wil ik alleen maar duidelijk maken dat de staat van onderhoud (op alle vlak) van de toiletruimten vreselijk te wensen overlaat - volgens mij doen we dat in België beter ! - In Frankrijk zijn gamba's blijkbaar langoustines, die je dan ongepeld op je bord krijgt (wat grote dochter net iets minder vond bij haar 'chique' etentje) - Wat 'chique' betreft : ze kunnen daar nog wat leren van onze hygiëne, zelden zo een vuile vloeren gezien als in sommige horecagelegenheden, idem dito voor het sanitair daar - Ook in Frankrijk hebben Orientaalse restaurants pikant eten, en het blussen door de kroost met een cola van meer dan 4€ hielp niet beter dan met een cola van hier die de helft minder kost. - Ons huisje daar was - zoals al eerder gezegd - klein, waardoor onze thuisbasis ineens héél groot leek. - Mijn twee dochters : als ik daarvan de verschillen moet opnoemen, dan ben ik morgen nog bezig ... In elk geval genoeg gekibbel gehoord de laatste dagen ... - Op reis werden enkel de badhanddoeken eens gewassen, alle kledij wacht nu nog op de wasmachine thuis (en daarvoor moet ik gelukkig geen 4€ per machine betalen !) - Hier moet ik ook weer strijken - en dat heb ik nu echt niet gemist vorige week - En helaas, in Frankrijk hadden we geen verwarming nodig, hier als het zo koud blijft wel !
- 640 km rijden, op hotel gaan (driepersoonskamer), dromen over vreselijk hard remmen en ene die de 'derrière' van mijn auto net mist (al jaren mijn altijd terugkerende droom na een lange autorit) - Dag 2 : nog iets minder dan 200 km rijden, aankomen op Ile de Ré, lekkere pizza eten op de camping, op het terras naast het zwembad (net als vorig jaar) - Handjes schudden met zowel onze linkse als rechtse buren van vorig jaar (Nederlanders) die hier ook weer zijn, wat mijn kleine dochter weer speelkameraadjes oplevert - Mooi chaletje betrekken, mini-huisje ter grote van mijn living thuis, maar wel met twee slaapkamers, badkamer, apart toilet, mooie moderne keuken, zithoek met tafel - alles wat we nodig hebben dus - Al een eerste duik nemen in het zwembad, duidelijk nog werk aan de conditie, ik ben meteen buiten adem (waarschijnlijk gewoon moe, niet veel geslapen in 't hotel, grote dochter snurkt al net zo hard als haar vader destijds) - Nu al twee dagen genieten van vorig jaar niet-ontdekte stadjes, fietsen, kuieren, genieten, ook even naar 't strand (als je op een klein eilandje zit is dat nooit veraf) - 's Middags eten koken, met de Vlaamse radio 2 op de laptop (vandaag moest dat toch hé, 't is 11 juli voor iets) - Tussendoor 's avonds site van knuffelman bijwerken, als hij het zelf niet doet, slaapgelegenheid vooruit boeken voor hem als hij geen internet binnen het bereik heeft. - Ook tussendoor : kibbelende dochers scheiden, jammerende piepedol insmeren (want kreeftenrode benen), fietsketting op fiets leggen nadat oudste toch op een paal gereden is (al die palen waar ik niet mocht voor verwittigen, want ze zien dat wel zeggen ze ...) - Me gedragen als een 'echte' vrouw : dat wil niet zeggen als een poppemieke met hoge hakken op de gekasseide straatjes lopen (zoals mijn oudste even heeft geprobeerd), maar geen fietskaart kunnen lezen, en me aan geen kanten kunnen orienteren. Dat belooft voor morgen, want dan nemen we de trein naar Bordeaux, benieuwd of we die bewuste langste winkelstraat van Frankrijk gaan vinden
Och, reizen, zo leuk dat we nu al beslist hebben om er een extra dag aan te breien, zaterdag afspraak in Blois met mijn knuffelman. Fijn !! Vooral omdat mijn kroost me dat oprecht gunt. (uitleg aan de schoonouders dat we een dag later komen zal iets minder fijn worden, maar dat zijn zorgen voor later)
Bij de schoonouders nog niet (schoonpa zegt geen woord teveel, schoonma doet alsof er niets gebeurd is), maar wel van al mijn was. Mijn strijkijzer was namelijk al twee weken geleden 'in panne' gevallen. De vorige week had ik nog dat van schoonma geleend, maar onder de gegeven omstandigheden had ik geen zin om dat deze week weer te doen, en ben ik dus maar om een nieuw geweest ('t zijn daar ook solden - behalve op het strijkijzer dat ik wou natuurlijk ) Nieuwe bezems vegen goed, dus dat strijkijzer deed dat ook ! Resultaat, alle was aan kant, en koffers al gepakt tegen vrijdag. Dochters zijn duidelijk weer een jaartje 'volwassener' geworden, en hebben zelf hun koffer gepakt. Bij de jongste heeft moeder dat nog eens gecontroleerd (ja, sorry ik kan het niet laten) maar ze had dat voortreffelijk gedaan, op één detail na, ze had namelijk geen enkele trui ingepakt (waarschijnlijk de redenering gemaakt dat het daar vorig jaar warm was, en dat het nu ook maar warm moet zijn) De oudste zal dat wel goed gedaan hebben, dat heb ik dus niet meer nagezien. Verder heb ik deze week echt nog niet stil moeten zitten. De tuin moet in orde zijn - dus gras afrijden, perken netjes maken ... ik heb ooit een man op de radio horen beweren dat zweet de beste meststof is voor de tuin, awel, bij deze heeft mijn persoonlijk mestactieplan voortreffelijk gewerkt . Vandaag ook nog alle slaapkamers een poetsbeurt gegeven, en morgen nog wat stofzuigen beneden, en dan zal het wel allemaal in orde zijn. De auto is ondertussen ook nagezien door de garagist, en gewassen door de piepedol, dus die is ook al vakantieproof. We zijn dus bijna klaar om te gaan leven als God in Frankrijk ('k ben benieuwd of ik mijn knuffelman niet ga tegenkomen ...)
Kwaad dus, al had ik gedacht dat ik op dit moment opgelucht zou wezen. Vandaag de schoonouders verteld over mijn knuffelman, omdat ik dacht dat na maandagavond weg te lopen uit de proclamatie van de piepedol wel praatjes zouden de baan doen (ge moogt hier in dit dorp bij manier van spreken nog geen scheet laten, of iedereen weet het) Ik verwachtte nu niet dat ze met zo een nieuws zouden zeggen dat ze een fles champagne gingen openen, maar dat ze zo negatief zouden zijn, dat had ik nu ook weer niet gedacht. In 't kort samengevat, hun commentaar : Ik mag niet meer trouwen, en ik moet maken dat ik niet meer zwanger wordt, en mijn kinderen gaan daar zeker onder te lijden hebben !! HALLO !! had ik daarvoor niet gezegd dat ik NOOIT meer van plan ben om te trouwen, zelfs niet om samen te gaan wonen (mijn kroost moet van mij niet verplicht diegene graag zien die ik graag zie, ik geloof absoluut niet in nieuw-samengestelde gezinnen !), en het 'kleine' detail dat hun zoon niet gewacht heeft tegen dat ik goed en wel begraven was om op een ander te gaan, zal ik dan ook maar snel vergeten ... 't Was naïef zeker om te denken dat ik daar op enig begrip ging kunnen rekenen. Ik heb nochtans voor die mensen evenveel respect als ik voor mijn eigen ouders gehad heb, ik vind hun goedkeuren dus belangrijk. Vooral het feit dat ik nu tot slechte moeder gebombardeerd ben doet me pijn. Wel verdomme, ik vind dat ik een betere mama kan zijn als ikzelf ook gelukkig ben !!
Of misschien toch beter een loodgieterscursus ? Dat laatste heb ik momenteel meer nodig. Dinsdag had ik mijn toilet beneden helemaal ontmanteld, omdat er altijd maar water onderaan op de vloer lag. Was ik nu zo slim geweest om eerst eens te voelen waar dat water drupte, maar nee hoor, 'k was er weer eens ingevlogen als een kieken zonder kop. Om dan uiteindelijk tot de constatatie te komen dat het water gewoon uit de sasbak drupte op de plaats waar de schroeven zitten die hem op zijn plaats houden. Maar kom, no harm done, mijn toiletje is nog nooit zo proper geweest, want vermits ik dat eens kon verzetten is het achteraan en op andere moeilijk bereikbare plaatsen ook helemaal 'spic en span' Vermits ik dinsdag de klus voor bekeken heb gehouden werd het vandaag toch maar eens tijd om de sasbak nu echt te herstellen (want door al dat gedemonteer was dat waterlek nog erger geworden). Dus nieuwe rubberen rondel en een inoxen rondel rond elke schroef, zelfs nog een rubberen aan de buitenkant van de pot, gaatje is dus meer dan goed gedicht. De problemen kwamen echter na het weer monteren van het doorspoelsysteem. Dit werkt namelijk tè goed nu, want het toilet blijft wat stromen (wat mijn regenwaterpomp om de haverklap aan het werk zet) Dedju, en ik die dacht dat ik dat nu eens ging kunnen ... 'k ging nu eens besparen op loodgieterskosten Ondertussen heb ik gewoon de waterkraan van het toilet toegedraaid, we moeten nu toch niet meer telkens naar boven lopen voor de dringende behoefte. Tja, ik ben al ingeschreven voor het tweede jaar Spaans, maar mocht er zo ergens een cursus gegeven worden voor herstellen van kranen, afvoeren, toiletten, ... ik zou zeker geïnteresseerd zijn ! Een vrouw moet haar mannetje kunnen staan vind ik !
Mijn Ierse madam mag vandaag 1 kaarsje uitblazen. Ferme dame, eerste klas therapeute, en goedkoop 'k Wens haar dus nog vele jaren toe ! Hoewel ik mezelf wens dat ik ze niet te hard ga nodig hebben in de toekomst om dingen van me af te schrijven. Maar ja, goed nieuws mag ook verteld worden zeker ... Dus : come on baby, let the good times roll !!
Nee, grote zorgen heb ik niet, maar 'k ben wel een slaaptekort aan het opbouwen ... Zaterdagavond zéér goed gefuifd op jubileum zus en schoonbroer (oh zus, wat was ik jaloers toen je zo spontaan zei dat je alles zo weer over zou doen - als dat geen gelukkig koppel is !). Resultaat om 4u45 in mijn bedje. Zondag best fris opgestaan, maar daarna 'gegrilld' tijdens de optredens van het schoolfeest van de Piepedol, 's avonds naar de bioscoop, want filmcheques cadeau gekregen, en die vervielen op 30 juni - weer pas om 23u45 naar bed. En gisterenavond was het dan proclamatie voor het zesde leerjaar. Mijn 'kleine' meid, praatte die, verkleed als Lesley-Ann Poppe, aan mekaar samen met een klasgenoot. Je had dat moeten zien, het kind was er helemaal uit plots, met hoge hakken van zus, rood décolleté jurkje met daaronder een extra BH met vulling van mams, blonde pruik ... zelfs de 'arm der wet' die aanwezig was om de fietsdiploma's uit te delen kreeg een blos op de wangen toen ze hem spontaan drie kussen gaf Tijdens die proclamatie had ik al een paar SMS-jes gekregen van mijn knuffelman, die was zichzelf letterlijk voorbijgelopen. Hij had 40 km afgelegd, en dat bij 35°. Ondanks het drinken van 6 liter water was hij toch waarschijnlijk compleet gedehydrateerd met als gevolg dat hij moest overgeven, en om nog maar niet van zijn arme voeten te spreken, want daar kon hij dus amper nog op staan (laat staan dat hij vandaag nog het gewicht van zijn rugzak zou kunnen dragen) Wat doet een bezorgd mens dan, wel dan neem je de wagen, en laat je de proclamatie voor wat ze is, en rijd je zo een 135 km om hem te gaan halen. Als je dan maar om 21u vertrekt, dat weet je automatisch dat een vroege nacht er weer niet inzit. Om 1u uiteindelijk in de koffer. Hiermee is het Compostela-avontuur niet afgelopen hoor, donderdag herneemt hij waar hij gisteren is gestopt, met hernieuwde moed, en vastbesloten om de etappes nu maar op 25km per dag te houden, en zo een beetje meer te genieten onderweg. En vanavond, weeral weg, proclamatie Spaanse les, zopas per mail een ludiek diploma gekregen van ons jufke (zou 89% genoeg zijn om de kroost te overtuigen dat mams nog iets kan ?) In normale omstandigheden zou dit niet lang moeten duren, maar de oudste gaat ook nog opdienen op de proclamatie van de zesdes van het middelbaar, en dat kan volgens de brief die we daaromtrent kregen ook tot na middernacht duren Alleen morgenavond zou ik mijn bed wat vroeger kunnen opzoeken, maar donderdag wacht me nog een etentje met de collega's van Spaans, en dat kan ik ook niet aan me laten voorbij gaan. Volgende week gaat dat uitgaan toch wat moeten minderen hoor, want 'k moet toch fris zijn tegen dat ik eind van de week de wagen heb volgeladen om naar Ile de Ré te trekken. Hopelijk kunnen we daar genieten van zon, zee, zwembad, fietsen, beetje cultuur, en onvermijdelijk - want 3 personen van het vrouwelijk geslacht èn soldentijd - een dagje shoppen (dat is als we in Bordeaux geraken) Eigenlijk wordt het me helemaal niet teveel, 'k ben gewoon aan 300km/uur van 't leven aan 't genieten ...
Waarom 'content' zijn met minder als je méér kunt krijgen, dat moet mijn knuffelman gedacht hebben toen hij begon aan de voorbereiding van zijn voettocht naar Santiago de Compostela. En dat méér heeft dan niets met materiële dingen te zien, maar wel alles met het verruimen van zijn blik op de wereld en zijn bewoners. Letterlijk en figuurlijk een paar grenzen oversteken (of verleggen), en onbezorgd de dag plukken. De bij hem goed geöliede machine van het geregelde leven - met opstaan, gaan werken, de was en de plas, ouders, familie, vrienden, zijn eigen bed - eens op non-actief stellen. Hoewel er dan meteen een andere zéér goed geöliede machine in werking schiet, want er is geen mens die de uren die hij heeft gestoken in de voorbereiding van zijn tocht wil gaan werken ... Niet dat dat garant staat voor een trip zonder verrassingen, die zullen er zeker zijn (hopelijk meer ten goede dan ten kwade !) Dat ik hem ga missen al die maanden, ja, daar moet ik geen tekeningetje bijmaken zeker, maar dat is van mijn kant dan ook maar een egoïstisch standpunt. Gaat hij mij missen ? Nee, dat moet hij niet, dat is alleen maar ballast in het kopke, laat zijn hoofd maar leeg genoeg zijn om er alle indrukken die hij opdoet in op te slaan, zodat hij er achteraf nog veel kan aan terugdenken. Hem letterlijk uitzwaaien ga ik morgen niet doen (vanavond zilveren bruiloft van zus, dus op dat moment lig ik waarschijnlijk nog maar een paar uur in bed) Trouwens laat dat maar over aan zijn naaste familie, vrienden en collega's die een eindje met hem gaan meestappen. Wij hebben al eerder afscheid genomen, 'k heb liefst geen pottekijkers als ik emotioneel ben. Voor geïnteresseerden (heb het al eens eerder vermeld) http://www.compostela2011.webs.com
Dat is het idee dat de kroost heeft over vakantie. En 'k moet zeggen, de 4 dagen van het zogezegde schooljaar zijn maar een formaliteit meer. Voor de oudste betekenen die nog eenmaal naar school voor het indienen van de huurboeken en bezinning, en dan op donderdag samen met mams het rapport gaan afhalen bij de titularis. In de lagere school moeten ze wel nog verplicht alle dagen aanwezig zijn (hoewel moeten, ik hoorde vandaag dat er op Brussels Airport al massa's vakantiegangers vertrokken zijn - tegen een goedkoop 'prijzeke' allicht) maar ook voor haar niet veel schoolse dingen meer. Zondag een schoolfeest, maandag proclamatie met vrij podium, dinsdag sleep-in op school (met BBQ, film kijken, ...) woensdag nog wat opruimen, en tegen donderdag zullen ze niet meer weten waar de uren mee te vullen denk ik. Wat een vroege vakantie betreft pleit ik ook schuldig, want gisterenavond heb ik mijn laatste Spaanse les ook overgeslagen omdat het voor vandaag geplande 'Ieperen' gisterenavond al is doorgegaan. Ik kom er graag, 'k vind het een fijne stad, maar gisteren was er al een invasie van alles wat met de autorally te zien heeft die dit weekend doorgaat. Massa's racewagens, volledige opleggers met autobanden (het steekt daar blijkbaar niet op een 'tubke'), servicestations voor elk raceteam, VIP-tenten voor de beau-monde (of die die denken dat ze daartoe behoren) waar ze sloten champagne kunnen verzetten. Enfin, een natte droom voor de autoliefhebber, mijn knuffelman inclusief, want hij heeft zich vroeger nog de organisatie aangetrokken, en ze weten hem nog altijd te vinden als ze nog een paar helpende handen nodig hebben. Het is hem gegund, zo nog een twee dagen pure ontspanning, vooraleer hij op pad gaat, en ik, ik heb mijn knuffel ook nog gekregen, dus iedereen 'content'. We kunnen er weer tegen, hopelijk voor een tijdje, want de vakantie is nog lang, en half oktober nog langer ...
Het is 21 juni vandaag, de langste dag van 't jaar (verdorie, gaan die dagen dan alweer korter worden ?) Vanmorgen aan de ontbijttafel dachten ik en de oudste terug aan de keer dat we Stonehenge gingen bezoeken. De echtgenoot en ik waren al een paar jaar eerder eens geweest, hadden toen tussen de stenen kunnen lopen, alles van dichtbij gezien dus. Toen we later met de kroost daar nog eens gingen kijken was het daar helemaal anders. Er was een parking aangelegd aan de overkant van de straat, door een tunnel kon je dan naar de stenen gaan kijken, ertussen lopen, dat kon niet meer, want een grote omheining verhinderde dat. Dat alles was het gevolg van een paar cultuurbarbaren die het nodig gevonden hadden om zo een monument ook al te gaan molesteren. Waarom kom ik nu op Stonehenge, wel ja, omdat de hippies en andere zwerige types daar elk jaar samenkomen om de zonnewende te vieren. We zullen maar hopen dat het niet te bewolkt is vandaag in 'Good old England' Bij mij was het vanmogen precies of dat de dag te weinig uren ging hebben. De laatste tijd heb ik heel wat CM-taxiritten moeten doen, en het huishouden was er een beetje bij ingeschoten. Ik heb hier al gepoetst alsof mijn leven er vanaf ging, niet dat het hier nu zo vuil lag, maar door de ventilator in mijn inbouwhaard heb ik wel beduidend meer stof in huis. Als je dan nog het geluk hebt van donkere meubelen te hebben, dan weet je dat stof afdoen wel eens nodig is (lang leve de swiffer !) en dat niet alleen, stofzuigen, dweilen, je weet wel heel de cirque. Behalve de ramen buiten, blinkt hier alles als een spiegel. Eén van de voldoeningen van een contente huisvrouw (soms is een mens met weinig tevreden hé) En eigenlijk, waarom zou ik niet tevreden zijn ? De zomer begint vandaag, vakantie is ook in zicht, en vrijdag mag ik onverwacht toch nog gaan 'Ieperen', nog een laatste 'big hug' gaan halen van mijn fijne knuffelman eer hij het op een lopen (wandelen) zet. Er moet dus al veel gebeuren willen ze mij slecht gehumeurd krijgen !!
Ja, van de vice-premier himself (zal wel van een slaafje van hem zijn waarschijnlijk, maar kom, toch door hem ondertekend) Mochten mijn lezers zich afvragen waarom die me persoonlijk mailt, wel om de volgende reden. Vermits ik dus vorige dinsdag het 'leuke' nieuws heb gekregen bij de belastingen dat ik niets, nada, 0.00 weerkrijg op de plaatsing van mijn zonnepanelen, heb ik mijn frustratie een beetje afgereageerd bij de big boss van Financien. Namelijk dat ik het niet eerlijk vond dat grote verdieners mochten terugkrijgen, en ik als alleenstaande met een klein inkomen niet. En dat ik in 2010 wel een groot bedrag aan belastingen heb betaald, weliswaar niet als bedrijfsvoorheffing afgehouden van mijn loon (dat is al zo miniem dat er bij mij geen BV meer afgaat) maar in de vorm van successierechten betaald na het overlijden van mijn man (dat wordt ook betaald aan het ontvangkantoor van financien, dus is dat toch eigenlijk dezelfde grote pot). Ik heb dus m.a.w. de vraag gesteld of die successierechten niet als belastingen aanzien worden, en of daar dan het geld van mijn zonnepanelen kan gerecupereerd worden. Eigenlijk denk ik al op voorhand te weten dat dit een maat voor niets zal zijn, maar ik ben wel een 'brave' burger, maar ook een zéér teleurgestelde. En vermits politici er toch zouden moeten zijn voor de burger ... ik probeer me dus als frêle vrouwtje een beetje te weren tegen een Goliath. Reynders zegt dat mijn vraag zijn volledige aandacht heeft gekregen en dat hij mijn schrijven direct heeft overgemaakt aan de fiscale cel van zijn kabinet. Even braaf als altijd ga ik nu afwachten wat hier verder nog mee gebeurt. Ondertussen ben ik me wel al aan het voorbereiden op een aanval op de mailboxen van de krantenredacties, want mijn strijd is nog niet gestreden ! Om het even welke gepensioneerde met een minimumpensioen zal in mijn ogen hetzelfde probleem hebben. Ik kan op mijn leeftijd (hopelijk) nog jarenlang genieten van mijn gratis stroom, maar iemand van 65 die deze investering nog zou willen doen, en die de pech heeft van bijvoorbeeld maar 72 jaar te worden, zal er zonder tegemoetkoming van de staat toch niet veel profijt meer uithalen vrees ik. Hoog tijd dus dat de mensen dat allemaal weten ...
't Is weer examentijd, en heel wat talen zijn al de revue gepasseerd de vorige week. "Mams ga je me opvragen" is weer een versleten vraag aan het worden, het is bovendien een bezigheid die ik redelijk tegen mijn goesting doe, maar ja, alles voor 'the good cause', ik wil natuurlijk wel dat de dochters goeie punten halen hé ... Vorige week zijn Frans, Duits en Engels al gepasseerd, dit weekend Latijn, en tussendoor heb ik voor mijn eigen 'good cause' ook nog wat Spaans geleerd. Al dat opvragen is natuurlijk ook wel eens toetsen hoe goed (of hoe slecht) het met mijn eigen talenknobbel is gesteld, zo blijven we ook alert hé ('k zou mijn oudste dus dankbaar moeten zijn). Maar 'k ben er toch niet rouwig om dat er ook wetenschappen op het programma staan, die moet ik niet opvragen ... Bij de jongste wordt de kennis over Sexuele opvoeding getoetst volgende week, en 'k moet zeggen, ze heeft het studeren grondig aangepakt, plastisch ook, want mannelijke en vrouwelijke onderdelen werden getekend en benoemd. Toen ze me vroeg waar het prostaat zit bij de man, moest ik zelf tweemaal nadenken, want zoals in eerdere blog al geschreven, ik heb nooit de mannelijke kant van de zaak geleerd op school Zo zie je maar dat je door je kroost al eens iets bijleert hé. Ja, kennis vergaren, een flink aantal jaren van onze jeugd zijn we er intensief mee bezig geweest, en eigenlijk vind ik dat het leven me nog elke dag iets bijleert. Soms practische zaken, soms levenswijsheid, het spreekwoord 'je bent nooit te oud om te leren' is echt wel van toepassing. Mochten we niets meer bijleren of geen ervaringen meer opdoen, het leven zou op de lange duur wel saai worden. Laat ons hopen dat de 'little grey cells' nog lang hun werk doen in mijn koppeke, een universitair diploma zal me dat niet meer opleveren, maar ik blijf op die manier wel met een gezonde open blik naar deze wereld kijken ...
Vanmorgen het geplande bezoek gebracht aan het belastingkantoor, op zoek naar goed (teruggave) nieuws. Maar driewerf helaas, mijn boekhoudkundige skills ben ik nog niet verleerd, ze komen dus bij de belastingen aan hetzelfde triestige resultaat dat ikzelf al had berekend via tax-on-web, namelijk dat ik 0.00€ terug krijg. Dat vertellen die mannekes van de zonnepanelen er niet bij hé als ze je een offertje geven. Terugverdientijd van de investering minder dan 5 jaar, 40% door de staat terugbetaald, mijn voeten Enkel de mensen die belastingen betalen krijgen die aftrek. Dus ik met mijn schamel belastbaar inkomen kan ernaar fluiten. Nieuwe stookketels, onderhoud ketels, dubbele beglazing, ... die krijgen dat geld terug, maar zonnepanelen, warmtepompen (hetgeen het meeste kost dus) genieten daar niet van. Waar zitten de 'sossen' nu met al hun sociale maatregelen, Madam Freya Van Den Bossche is daar wel ergens voor bevoegd meen ik. Ja, met haar inkomen zal zo een investering wel renderen, ben trouwens al altijd van de overtuiging geweest dat die bewuste socialisten het meest sociaal zijn met hun eigen portemonnee. Tot overmaat van ramp bracht den Biepowst me vandaag ook geen goed nieuws. De notaris die de nalatenschap afhandelt van mijn man laat me weten dat er nog een bedrag van 933€ aan bijvoeglijke successierechten verschuldigd zijn (ze hebben maar liefst 50.000€ bij de geschatte waarde van mijn woning gedaan), te betalen tegen 16 juni om intresten te vermijden. Na deze betaling zal gans de nalatenschap eindelijk gebeurt zijn, en zal diezelfde notaris ook haar rekening presenteren (ook méér dan 3000€) Met hetgeen ik misloop van mijn zonnepanelen, en de successie, en de notaris, ben ik in één klap 10.000€ armer. De 14de juni, het blijft een pechdag ... awel merci, ze zijn allemaal NIET bedankt !!
Lang-weekend-perikelen : - Omdat de DJ op het trouwfeest de Plopdans niet meehad, heeft de Piepedol dan maar de 'macaroni' aangevraagd (voor diegenen die niet mee zijn : de Macarena) - Macaroni was er wel, als onderdeel van het Italiaanse buffet, en voor het geval we daar nog niet mee genoeg hadden konden we ook nog voor het Spaanse buffet gaan, of het oerdegelijke Belgische buffet. Alles heb ik niet geproefd, er moesten nog wat gaatjes over blijven voor het dessertenbuffet hé. Mjammie !! (iets minder is dat ik al dat suiker niet mag hebben, en het nu al drie dagen letterlijk moet uitzweten ...) - Zaterdag nog een beetje uitgeslapen tot half 11 - hoewel dat niet echt uitslapen is als je maar om half 4 je bed opzoekt - Zaterdagavond klein reisje naar 'la douce France', met mijn favoriete gezelschap (de 'bergen' van Heuvelland eerst bedwongen, allemaal vlakbij Ieper) en daar een oerdegelijk bord voorgeschoteld gekregen, helaas te weinig van gegeten, wegens de overdaad van de avond voordien. - Vanaf gisteren weer 'de vroegen', zijnde om 7 uur opstaan, oudste poppemieke moet studeren. - Gisterennamiddag eens rond het dorp met mijn jongste, rommelmarkt (amaai, en of dat het rommel was !!) - Op die rommelmarkt had een vriendin van de lagere school ook een stand, en ja zij en ik wisten nog dat we op dezelfde dag indertijd vlak na elkaar getrouwd zijn. - Mijn communie/trouwfeestjurk gewassen in de wasmachine, ook al zei het wasvoorschrift dat je dat best niet doet met een stof die uit 87% zijde en 13% metaal bestaat (metaal, hoe vinden ze het uit ?) Enfin, geen 'malheuren' gebeurd, zelfs het strijken is vlot verlopen - Oerdegelijk zondags gebraad gemaakt gisteren, met volgens de zagende kroost, wééral frieten (kan een mens ooit goed doen ?) - Zéér lazy sundayafternoon beleefd, zelfs liggen slapen in de zetel. - Mooie film op TV gezien, met de kroost - Zéér zoet gedroomd vannacht, pfff ... 'k zou zo weer mijn bed willen inkruipen - Vanmorgen op een loopje (ja, eindelijk kwamen de loopschoenen nog eens uit de kast) naar de schoonthuis, rolluiken omhoog gaan doen voor de reizigers, een beetje lomp geweest vrees ik, want een lint afgebroken (straks nog eens mijn klustalent wakkermaken, en weer herstellen) - En nu rap aan mijn eten beginnen, en nee, 't zijn geen frieten !
Emoties met de 'sky' als 'limit' zijn gepasseerd de voorbije dagen. Veel twijfel aan alles en iedereen, immense blijheid om het geluk op de gezichten van broer en schoonzus, en tranen met (grote) tuiten om hetgeen niet meer voor mij is weggelegd, nl 'doodgewoon' gelukkig getrouwd zijn. En dan gisteren in de late namiddag dat ene berichtje : 'kom je naar me toe ?' Ondanks dat ik eigenlijk vroeg naar bed wou, en tè moe was om nog ver te lopen, was dat hetgene wat ik ècht nodig had. Hoewel het nu al een afscheid voor meer dan 3 maanden was, is na twee uur rijden en anderhalf uur samenzijn alles weer in een veel draaglijker perspectief gezet. Gelukkig getrouwd zal ik misschien nooit meer zijn, maar dat belet niet dat ik - zonder boterbriefje - niet 'gewoon' gelukkig kan zijn. Hoewel, gewoon is geluk nooit zeker, 't is meer iets om heel hard te koesteren !!!
Pfff 'love', welke onnozelaar heeft er dat uitgevonden ... Mijn emotioneel kraantje lekt weer dedju toch, dringend een goeie loodgieter gevraagd ... 'k Ben meer in de stemming voor andere liedjes Clouseau : afscheid nemen bestaat niet Will Tura : het 'kan' (in mijn geval : mag) niet zijn Ella Fitzgerald : I cried a river over you Jelle Cleymans : Ik ben labiel XTC : Senses working overtime Donna Summer en Barbra Streisand : enough is enough
Hoewel, 'k heb al meerdere depri-waterkes doorzwommen, tijd voor oplossingen ! Moeder overste in the sound of music : climb every mountain, search high and low ... till you find your dream, a dream that will need all the love you can give, every day of your life, for as long as you live --- zware tocht, zware tekst : dat wordt kuiten insmeren Of Toon Hermans : vader - in mijn geval : moeder gaat op stap --- maar nee verdomme, 'k heb geen goesting Of artist unknown, filmmuziek : count your blessings, instead of sheep --- ja, ik heb er daarvan nog genoeg, waar 'neut' ik eigenlijk over, foei !
Misschien moet ik Boudewijn De Groot-gewijs, me blijven verbergen achter de lach op mijn gezicht, of nog beter, zoals Gloria Gaynor met mijn levensmotto : I will survive ... als de DJ dat mee heeft op het trouwfeest vrijdag, dan zal ik als eerste op de dansvloer staan ! (moeder gaat dus toch op stap )
En voor diegene die een beetje verder gaat stappen op het einde van de maand : niet panikeren ! Ik vind je nog altijd een 'schat' van een man !
- R.I.P. voor Kermit, de buurman was zijn nachtelijk gekwaak blijkbaar ook beu, en heeft hem vanmorgen om 7 uur naar de eeuwige kwaakvelden gestuurd - De zwangerschapstest blijkt negatief - van Pluiskonijn, of wat dacht je ... - ofwel is het een ezelsdracht en is ze gewoon over tijd - Vandaag is rood : de kleur van mijn rugske ... heb me laten verbranden - hoe stom kan een mens zijn, en dat allemaal omdat ik vond dat die witte linten die mijn rug sierden vóór de communie ook nog moesten bruin zijn. - Iets minder pijnlijk, maar ook rood : de aardbeien die ik donderdag heb gekocht op de markt. Op zich heel lekker, en het ijs dat ik ervan gemaakt heb was al helemaal super ! - Proper gewassen en gedecoreerd met twee kleurige lintjes : mijn oud Japannerke, helemaal communieklaar - Voor de verandering morgen eens geen taxi mams, de muziekschool overbrugt ook - De paden rond het huis liggen er sedert vandaag helemaal, enkel nog opvoegen, dwz dat er dus voor mij nog een serieuse klus wacht, namelijk wat kruiwagens uitgedolven zand verslepen, en een volledig (groot) bloemenperk weer aanleggen - Dank aan de nieuwe postbode voor het brengen van al 37 communiekaarten voor de Piepedol (bromfiets is weer afgeschaft bij den Biepowst - er moet weer getrapt worden, dus onze briefwisseling komt een beetje later op de dag nu) - Moet het nu echt morgen 30° worden en zondag regenen ? Of mogen we toch nog hopen van droog uit de kerk te komen ? - En al schrijvend is mijn bedtijd, van de geplande vroege nacht, toch weer uitgelopen ...
Sedert 2009 is dat een 'moeilijke' maand geworden voor mijn kleine gezinnetje (en voor de schoonouders natuurlijk - die hebben alweer een 'alles-om-niet-te-moeten-piekeren-reis geboekt - en gelijk hebben ze !) Verjaardag van 't overlijden van de echtgenoot komt er dus aan, vaderdag ook (de twee zijn onlosmakelijk verbonden) Dit jaar wordt het gelukkig ook een feestmaand : zondag plechtige communie van de piepedol, de vrijdag daarna trouwfeest broer (vanaf dan is het tante S - de meiden moeten er nog een beetje aan wennen), en de laatste zaterdag van de maand het jubileumfeest van zus en schoonbroer ook compleet met discobar, dus alle kilo's die we opeten gaan we er zo weer afdansen ... Tussen al dat feesten in zijn er natuurlijk ook examens voor de oudste (die is al volop aan het voorbereiden) en toetsen voor de jongste (die is er wel gerust in, veel voorbereiding is er bij haar niet bij) - dus die twee mogen dan een beetje extra in de watten gelegd worden door mams (vanillepap, chocoladepap, rijsttaart, pannekoeken, cake, fruitsla voor extra vitamientjes ...) met veel plezier gedaan natuurlijk, want is dat niet één van de redenen waarom ik de job vaarwel heb gezegd ? Maar kom meiden, niet getreurd, al dat studeren houdt de belofte in van een lange vakantie, met begin juli al onze reis naar Frankrijk (hopelijk beslissen de weergoden tegen dan niet dat de zomer al lang genoeg heeft geduurd ...) En wat er ook aankomt (maar waar ik het liefst niet teveel aan denk) is natuurlijk het vertrek naar Compostela van de zéér fijne man die mijn pad is gekruist. Gelukkig zijn alle wonderen van de techniek er, zodat we toch nog een beetje contact kunnen houden, anders zouden de dagen tot halverwege oktober wel héél lang duren ! Weer juni, och ja, we zullen het wel overleven zeker ...
Einde zesde leerjaar voor de piepedol, en het is zover : de lessen sexuele opvoeding worden gegeven (ze zegt dat de jongens die anders niet graag WERO = wereldorientatie doen, nu wèl geïnteresseerd zijn) Toen ik vanmiddag vroeg waarover ze al geleerd hadden begon ze met het beschrijven van de vrouw : borsten, eierstokken, baarmoeder, en ook de 'fatima'. Vermits ik niet meer bijkwam van 't lachen wist ze al dat ze iets verkeerds had gezegd (allez mama, waarom lach je me nu uit ...) ze bedoelde natuurlijk de vagina ! Nochtans zit mijn kind hier op den boerenbuiten nog niet met de helft ! allochtonen in de klas, zoals in Antwerpen, maar je ziet maar dat de 'vreemde' namen wel ingeburgerd zijn. Toch een verschil met mijn tijd, die lessen S.O. Bij mij heeft de juf dat uitgesteld tegen de laatste week van 't schooljaar, dus veel heeft ze ons niet bijgebracht, enkel het feit dat we binnen afzienbare tijd ongesteld zouden worden. De mannelijke kant van de zaak werd niet besproken, en al zeker niet wat man en vrouw dan samen deden. De bewuste juf (zo nog een echte ongetrouwde oude deerne - een non zonder kap) zal er misschien zelf niet veel van af geweten hebben. Ze zal gedacht hebben dat we het allemaal wel proefondervindelijk zouden leren ... Dertig jaar later zou ik mezelf absoluut geen expert durven noemen, eerder nog wat groen achter mijn oren ... enfin 'k lig er niet wakker van.
De kroost had het vanavond om één of andere reden over hagelslag aan tafel, 't is te zeggen, de ene over hagelslag, de andere over muizenstrontjes. Wat als gevolg had dat er zich ene versprak en het dus over hagelstrontjes ging ... Als ik het al eens over uitwerpselen van dieren mag hebben, dan weet ik hetvolgende : - De duiven van de buurman doen hun behoefte graag op één en dezelfde plaats op mijn nog in aanleg zijnde blauwstenen pad rond het huis. - Onze Pluis (mamakonijn) legt de laatste tijd geen ronde keutels meer, maar dubbele langgerekte (waarschijnlijk iets te zien met het in aantocht zijnde moederschap ) - Haar wederhelft (hitsige Blacky voor de vrienden) legt graag zijn zwarte kogelvormige eieren in het binnenhok (kan dat beest dat nu niet in het gras doen ? geen manieren hé) - De parkieten doen het het liefst bovenop hun tot voederbak omgedoopte waterfontein. - De vele katten uit de buurt vinden de plaats achter mijn haag een zeer geschikte kattenbak (hebben die zelf geen tuin om dat in te doen misschien ?) - De rondvliegende insecten vinden al mijn ruiten een goede plaats (die hebben geen 'compassie' met iemand die niet graag ruiten wast !) - De op-wandel-zijnde honden heffen hun poot al eens graag op tegen mijn tuinmuur i.p.v. 10 meter verder in het gemeenteplantsoentje - En mijn kwartet aan kippen doen het liefst alles in de legbak (buiten is waarschijnlijk niet voldoende plaats daarvoor) Een geluk dat de tijd van volle pampers verversen achter me ligt, de huidige menselijke bewoners van dit huis hebben betere manieren. 'k Zal het dus maar niet hebben over het feit dat de dochters allebei op korte tijd het toilet hebben verstopt door teveel papier te gebruiken. Shit hé !!
Al een paar dagen zitten we hier met een nieuw geluid in de tuin. Hoewel, in de tuin ... je hoort het binnen in huis even goed ! De buren hebben namelijk een gast in hun vijver, een kikker. Of zij het door hebben, ik weet het niet, maar er naast horen dan kan je toch niet. Vroeger heb ik ooit eens een dame aan het woord gehoord op de radio die klaagde over de buren met een grote vijver, en al dat lawaai van kikkers. Toen dacht ik nog van mens, 'neut' nekeer niet en laat de natuur gerust, maar effectief, die beesten produceren toch ettelijke decibels. Zelfs gisterenavond toen ik véél te laat mijn bed opzocht, was het nog concert, en vanmorgen van zodra het weer begon te klaren, wéér van dat. Met het raam open slapen is practisch onmogelijk, want ik slaap aan de kant van de vijver. Vermits ik toch vroeg genoeg wakker was, had ik alle tijd om te bedenken hoe dit probleem op te lossen. Klaarmaken in lookboter ? Een soepke van maken ? Eens goed likken aan het beest in de hoop er al hallicunerend van in hogere sferen te komen ? Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat ik het 'lieverdje' best een dikke kus kan geven. Ik ben ervan overtuigd dat hij dan direct in een mooie prins verandert 'k Zal dan misschien ook wakker liggen in bed, maar 't zal toch niet alleen zijn ... 'k moet toch ooit wel eens mijn al lang gekochte babydoll kunnen dragen hé ... hoewel, die heb ik eigenlijk voor iemand anders gekocht !
Gisteren mijn eerste vrijgezellenfeest meegemaakt (ja, een mens is nooit te oud voor nieuwe ervaringen hé ) Het eerste deel van de avond was het een zussen -en van sommigen hun dochtersonderonsje samen met de vrouwelijke familie en vriendinnen van ons binnenkort nieuwbakken schoonzus. In vol ornaat, compleet getooid met boa en pruik, en voor het feestvarken een nonnenkleed, met kap èn roze kousenband zijn we van café naar café getrokken in het dorp waar datzelfde feestvarken van afkomstig is. Ondertussen waren de mannen - broer dus, met zijn familie en vrienden - aan een fietstocht begonnen op zo een fameuse bierfiets (12 trappende mannen, drie achteraan op een bankje, 1 die het biervat bediende) en nog een paar erachteraanfietsenden die geen plaatsje meer konden bemachtigen op het voertuig. Ook zij hebben een paar cafés gedaan, we kwamen mekaar wel eens tegen elk in een ander café op twee hoeken van een straat. Waarop mijn vrouwelijke familieleden al met zorgen zaten ... 'De mijnen heeft al genoeg hoor, ik zie dat aan zijn manieren, de mijnen zit te slapen (veel lange werkdagen gedaan in combinatie met veel vloeibaars) waar zit de mijnen, ik zie hem nergens, zo mag de mijnen niet meer met de auto rijden hoor' ... (was de mijnen er nog bijgeweest, ik zou al na een uur naar huis geweest zijn wegens hij toen al paraplu ) Het uiteindelijke doel was een fuif in een tent waar mannen en vrouwen weer 'liefelijk' herenigd zouden worden (dezelfde fuif waar broer zijn aanstaande mokke twee jaar geleden heeft leren kennen) Half één was het al toen we daar arriveerden, mijn kaars was bijna uit toen (en nee, niet van de alcohol, ik zal de enige geweest zijn samen met mijn oudste die geen druppel gedronken had - behalve bijna 'verdronken' in het spa-water). Nog wat de beentjes losgegooid en om dochterlief te plezieren toch nog gebleven tot iets na tweeën (wat voor madam toch nog véééél te vroeg was, haar dan maar met iets minder zachte hand naar huis meegetrokken) Thuisgekomen onze zwarte pootjes nog gewassen (het was daar nogal een zanderige bedoening rond die tent), en tegen drie uur, met een fameuse tuuuuuuuuut in ons oren ons bed opgezocht. Van slapen kwam eerst niet veel in huis, want eerst moest er hier nog een dondervlaag overwaaien ... Normaal gezien werd ik (volgens mijn schoonmoeder) vanmorgen verwacht in de 10-urenmis samen met de piepedol (zij heeft bij schoonouders gelogeerd), maar 'k ben er van overtuigd dat mijn 'flinke' jongste de weg naar de 'paster' wel alleen zal gevonden hebben. Dat zal me wel slechte punten opleveren bij diezelfde schoonmoeder, maar ja ... één buis maakt nog geen slecht schooljaar hé
Gisterenavond na de avondles nog eens een 'goed' programma gezien op TV. Met dochters die graag naar goedkoop amusement kijken is dat niet altijd het geval ! Het was een documentaire op canvas met als onderwerp de zoektocht naar onsterfelijkheid. En eigenlijk staan ze al ver daarmee, twee vrouwen en één man hebben daar gezamenlijk al de Nobelprijs voor geneeskunde voor gekregen. De documentaire was ook heel plastisch en begrijpelijk in mekaar gestoken, mijn oudste was nog wakker, en was ook direct geboeid (goedkoop amusement kan ook al eens vervelen hé) Eeuwig leven, de vraag is maar of dat wel de bedoeling moet zijn, want dan zal onze planeet zeker uit zijn voegen barsten qua wereldbevolking. Heel het onderzoek is gebaseerd op het feit dat de goede cellen in een mens zijn lichaam met ouder worden plots stoppen met delen en afsterven, wat dus ook de aftakeling van de mens veroorzaakt. Dus zoeken ze nu middelen om die celdeling te laten verdergaan, zodat de cellen niet afsterven en ons 'lijf' jong blijft (niet uiterlijk, maar innerlijk) Bij mensen die kanker hebben is het juist het omgekeerde dat moet gebeuren, want die slechte cellen moeten stoppen met delen en afsterven. Heel dat systeem in orde krijgen betekent de oplossing voor alle kankers, laat die revolutie vooral snel beginnen !!!! Eerder op de week nog een uitspraak gehoord van Frieda Van Wyck : naar het schijnt kunnen mensen die elke dag joggen hun leven met zo een vijf maanden verlengen. Ze maakte de bedenking dat als je die extra vijf maanden in het 'oudemenskeshuis' doorbrengt, dat dat dan zo een 1900€ per maand kostte. De conclusie was dus als je niet elke dag ging lopen dat je dan een 'schoon' sommeke kon uitsparen. Voor de niet zo gemotiveerde bewegers van deze wereld (waar ik mezelf ook bij aansluit ) weer een argument méér om de loopschoenen in de kast te laten. Toen mijn dochter me vanmorgen achter de hielen zat om nog rap haar GSM op haar nachttafel te gaan halen vóór ze naar school vertrok, heb ik haar gezegd dat zij mij persoonlijk langer gaat laten leven ... door achter haar gat te lopen ... (weliswaar niet met loopschoenen, maar op mijn slofkes)
Gisteren ben ik tot de vaststelling gekomen dat ze me absoluut niet graag zien bij 'vadertje staat'. 't Is weer belastingaangifte-indien-tijd, dus als brave burger ben ik naar de tax-on-web-diensten gegaan op mijn pc. Vorig jaar ben ik naar zo een avond geweest met uitleg over online indienen van de aangifte, niet dat ik dat niet kan ('t zou maar erg zijn met 20 jaar beroepservaring op een boekhoudkantoor), maar omdat ik een specifieke vraag had over de nalatenschapsaangifte van mijn echtgenoot, èn omdat je daar dan gratis zo een ID-lezer mee naar huis kreeg. Uiteindelijk kon ik vorig jaar de aangifte van de echtgenoot niet online versturen, en ben ik dan naar zo een zitdag geweest van de belastingen, waar ze aangiften invulden en direct electronisch verstuurden. Toen had de ijverige ambtenaar de aangifte van de echtgenoot ingevuld op de volgende manier : weduwnaar, en echtgenote gestorven in 2009. Hoe hard ik toen (emotioneel) ook vocht om mijn kop boven water te houden, voor de belastingen was ik al dood en begraven !!! Mocht dat betekenen dat ik dan heel mijn leven geen belastingen meer hoefde te betalen, dan zou ik daar nog kunnen mee leven (hoewel leven, als je al dood bent ...) Toen ik eind 2010 mijn aanslagbiljet ontving met een redelijk bedrag tegoed aan belastingen, wist ik dat ze me weer bij de levenden gecatalogeerd hadden. Iets minder werd mijn euforie toen dat bedrag dat eind februari op mijn rekening zou staan, begin maart nog niet uitbetaald was. Toen ik daarvoor belde naar het ontvangkantoor zegden ze me daar doodleuk dat het geld geblokkeerd stond in Brussel (wegens nalatenschapsaangifte), ze zouden me een papier opsturen, hetwelk ik moest invullen, en opsturen naar FOD Financien Gent, en die zouden dan het nodige doen om de centjes vrij te maken. Dat papier heb ik daags nadien ontvangen, direct opgestuurd, maar ondertussen zijn we halfweg mei, en de centen staan nog niet op mijn rekening !! En nu voor dit jaar : toen ik gisteren probeerde in te loggen met mijn identiteitskaart, wilde dat maar niet lukken. Maar geen nood, ik ben een vrouw die haar plan kan trekken ! Ik heb namelijk ook nog zo een fameus 'token' om mee in te loggen, en ja, daarmee lukte het wel. Dus aangifte ingevuld, uitgaven voor mijn zonnepanelen netjes vermeld, en dan met dollartekentjes in mijn ogen eens gekeken hoeveel ik mocht terugkrijgen. Awel, 't was om bij de huilen. Het bedrag om te betalen/terug te krijgen is 0.00€ ! Hallo ! Ik meen toch begrepen te hebben dat ik een belastingvermindering van 40% krijg op mijn investering van zonnepanelen ... Toen ik de belastingvermindering bekeek op de berekening, bleek dat ze voor dit jaar een luttele 167€ in mindering hebben gebracht. Waarschijnlijk is mijn redenering fout dat je dat bedrag gewoon terugbetaald krijgt (max 3600€ per jaar, ik wist dus dat het over meerdere jaren ging zijn) Wat het ook moge zijn, ik heb de aangifte uiteindelijk nog niet verstuurd ! Ik ga me levend en wel weer gaan aanbieden op de zitdag van de belastingen in de gemeente. 'k Ben benieuwd of de ambtenaar me daar positiever nieuws kan melden (wee zijn gebeente als dat niet zo is, dan gaat het luid gaan vrees ik !!)
Hoewel slapen, ik lag al uren te koekeloeren ... maar ik had wel mijn wekker i.p.v. om kwart vóór 7 om kwart vóór acht gezet (ik kan toch zo een verstrooide kop zijn !) Dat zou nog zo erg niet geweest zijn mocht ik dat dan ook direct door hebben gehad toen ik beneden kwam, maar nee hoor ... Ik ben op mijn gemak naar de herhaling van het laatavondnieuws beginnen kijken, en toen dit afgelopen was zag ik het maar (ondertussen 8u06 !) Oudste stond nog onder de douche terwijl ze al een kwartier moest vertrokken zijn, jongste nog in bed. Een geluk bij een ongeluk, we werden er alledrie collectief een beetje lacherig van. Dan maar haastig de fiets van de oudste in de autokoffer gedaan, boekentas ook al op de achterbank, madam vond zelfs nog tijd om lippenstift aan haar mondje te doen - zonder is ze waarschijnlijk maar half gekleed Ik kreeg nog wel wat klachten in de wagen dat haar haar nog niet volledig droog was, en haar kapsel op niets trok (want o ramp : niet gestijld !) 'k heb haar gerustgesteld met te zeggen dat er niemand zou zeggen dat haar 'pruik' vandaag op niets trok ... Onder de baan nog een uitzondering gemaakt op de regel 'niet eten in de auto', als ontbijt heeft ze nog twee repen chocolade met nootjes zitten verorberen, kwestie van een beetje 'instant-energie' te krijgen. Ik heb het nog gepresteerd om haar om 8u29 af te zetten aan de school, als ze nu een beetje snel haar fiets in de berging heeft gedaan, dan kan ze de preek van de strenge leraar informatica misschien nog ontlopen hebben ... hoewel, mijn dochter en snel, dat is een beetje een tegenstrijdigheid ! 'k Heb alvast voor morgen de wekker al juist gezet. En juist is dit keer om kwart vóór 6, want ik moet al om kwart over 6 iemand gaan afhalen om naar de kliniek te voeren in Gent. De kroost zal eigenhandig een wekker moeten instellen. Hopelijk lijken ze in dit niet op hun moeder, en zetten ze hem juist !
Bovenstaande titel vond ik op de, door dochterlief zelf gemaakte placemat terug die onder mijn bord lag, bij het etentje voor moederdag op school donderdag. (met het woord wereld vervangen door een wereldbol) Lief hé ... Ja, moeders, ze worden gemist als ze er niet meer zijn ! Vandaag nog naar een herdenkingsmis geweest voor mijn eigen moederke (en vader) omdat het maandag haar verjaardag zou geweest zijn. Ze zou nog maar 74 geworden zijn, twee jaar geleden is ze dus véél te vroeg gestorven. Dus voor haar gaan we nog wel eens de drempel van het kerkgebouw in de thuisgemeente over. Dochterlief heeft de pastoor zelfs nog wat zakgeld gegeven door drie ! kaarsen aan te steken (eentje voor de paps, eentje voor memé en eentje voor pepé). En onder het motto 'als we iets doen, dan doen we geen half werk' zijn we met zijn allen zelfs ter communie geweest ... niet dat ons dat goed deed, maar kwaad zal het zeker niet gedaan hebben zeker. Hoewel, de nieuwe hit van Hooverphonic, Anger never dies, kwam stante pede in mij op, want de zeer 'heilige' hostie werd me in de pollen gedrukt door een vroeger lief van de echtgenoot. Misschien was hij beter met dat 'tante nonneke' getrouwd geweest, dat had ik - om in kerkelijke termen te blijven - deze kelk aan me kunnen laten voorbij gaan. Om positief af te sluiten, niet alle huwelijken hoeven slecht te zijn, getuige daarvan de uitnodiging die ik kreeg van één van de zussen, die viert eind juni met heel veel plezier, haar 25-jarig jubileum. Zelf zal ik zoiets nooit meer vieren, maar voor diegenen die het geluk wel hebben, het is hun meer dan gegund !!
Goeimorgen, morgen, goeiedag : nee niet echt ... Hoewel toch goed gestart met het direct in de oven schuiven van croissants en chocoladebroodjes voor de kroost. Maar kleine dochter heeft me op mijn paard gekregen (en 't was geen klein ponytje ) Vorige week vrijdag is ze naar huis gekomen, niet alleen met traditioneel knutselwerk voor moederdag, maar met een heuse uitnodiging voor een etentje (ze gaan dus met de ganse klas koken voor de mama's) Vanmorgen zei ze dat ze nog naar de winkel moest, om ingrediënten voor dat eetmaal, maar vermits ik haar gisterennamiddag nog gevraagd had of ze niets nodig had, schoot dat bij mij in het verkeerde keelgat. Ze had chocolade nodig, en nog iets van groenten (ik mocht niet weten wat !) Al die geheimdoenerij was er me teveel aan, verdomme ik weet toch dat ik mag gaan eten ... dus moeder kwaad (mijn geduld is opgebruikt in een ander leven, en mijn tong kan scherp zijn ...) Gevolg, dochter verschanste zich in de badkamer, terwijl ik me bezighield met de papiertjes van rond de kleine paaseitjes te doen (die blijven anders toch maanden liggen in de kast, en de repen die ik had waren allemaal met nootjes) Toen ik haar vroeg of 200gr chocolade genoeg was, begon ze nu toch te wenen hé ... Stop er maar mee mama, ik moet helemaal geen chocolade meehebben. Ik dacht zo van wat krijgen we nu. Blijkt nu dat ze enkel maar naar de winkel wou om me een klein cadeautje te kopen dat ze me vanavond wou geven ... (en vermits ze al haar centen naar de bank had gedaan, en ze niet zomaar in mijn portemonnee graait, kon ze niet anders dan me om geld vragen) De schat ! En daarvoor heb ik me zo kwaad gemaakt - Paul Severs zou zeggen : "geen wonder dat ik (zij) ween(t). Foei mama ! Misschien moet ik de volgende keer vóór ik me kwaad maak eens tot tien tellen !
- kroost afzetten aan de muziekschool - aankomst in wassalon : donsdekbed gaan wassen in zo een grote wasmachine - na gans de uitleg te hebben gelezen en 10€ armer, is mijn machine aan het draaien, en ze geeft een duurtijd aan van 20 minuten - boek gaan lezen in de wagen - toch maar eens gaan kijken of dat toestel zijn werk wel goed doet - half wassalon onder water, allemaal uit 'mijn' machine komend - noodnummer gebeld van de eigenaars van de zaak - man komt er snel aan - "moar madam toch, ziede da nie dat oewen dons een stuk tussen die deure zit" (tot mijn schade en schande, nee ik had dat niet gezien ) - man haalt waterzuiger uit zijn sanitaire ruimte - man kan niet met waterzuiger overweg, ikke wel - man legt nog steeds draaiende wasmachine stil - man bedient me ook nog van trekker en dweil, ik maak heel de boel weer proper - machine opnieuw laten draaien (weer 20 minuten wachten) - in tussentijd weer om de kroost - dons afhalen, machine is klaar - dons uit machine halen (verdomme dat ding heeft niet gecentrifugeerd) - dochter uit de auto gaan halen om te helpen dragen, want die dons weegt kilo's als hij zo nat is - wassalon wéér deels onder water door het spoor dat we achterlaten - autokoffer ook doorweekt - dons over wasrek gehangen op terras weer met hulp van de kroost - 'k ben pissig ! (nochtans al water genoeg gezien )
Gisterenavond was het zoals elke week Spaanse les. Deze keer zat ik niet alleen in de wagen, want de oudste had een extra repetitie voor een aankomend examen van het strijkorkest in de muziekschool. Ik had les van half 7 tot half 10, zij had repetitie van kwart over 7 tot 8 uur. Daardoor kwam het dat ze bij het begin van onze pauze al aankwam op de avondschool. Ik heb naar het schijnt een 'schone' dochter, volgens de commentaren van mijn medecursisten toch. Toch raar dat uit twee, maar middelmatig mooie mensen, toch nog een mooi broedsel tevoorschijn komt (ze hebben misschien in die proefbuizen nog iets extra's gestoken en eens goed geschud, wie weet ) Toen dochterlief zag dat ik net mijn verbeterde toets van vorige week teruggekregen had, was zij ook de eerste om hem in te kijken en commentaar te leveren, gelukkig positief - ondanks mijn slechtste resultaat toch nog 83.5% Na de pauze is ze nog een uurtje mee gaan volgen in de les en bij het naar huis rijden kreeg ik weeral commentaar : amaai mams, gij zijt een babbelette (ja, een mens moet nu eenmaal praten als je telkens met je buur iets moet voorbereiden), en amaai, dat gaat daar snel in de les (wat dacht je kind, dat ik daar maar gewoon mijn broek ga verslijten ?) Enfin, ze kennen nu allebei mijn dochters, want de piepedol is ook al eens meegeweest (opvangprobleem). Mocht je nog twijfelen, ja, ik ben een fiere mama ... En vanavond gaat mijn fiere gieter weer overstromen als ik ga luisteren naar een klassiek concert dat de oudste geeft in Drongen als lid van het JeMOO (jeugdorkest Oost-Vlaanderen), 't is trouwens een concert t.v.v. een goed doel, allen daarheen !
- Van 'contentement' toen de gyneacoloog zei dat alles goed geneest na de ingreep van 11 april - Om de piepedol die de vrijheid kreeg om na school alleen naar de mémé te gaan (ons woensdags eetadres), en die dan maar prompt een andere weg naar daar nam, en een half uur later dan normaal arriveerde. Zij lachte iets minder toen ze op haar donder kreeg van de pépé - Om de vraag van de kapster nl of ik het druk had de laatste tijd (hallo, druk, ik maak het toch zo druk of zo rustig als ik het zelf wil zeker ...) - Om de vrijheid die ik heb om midden in de week de fiets te kunnen nemen, en er op uit te trekken in ons groene dorp - Om de tweede 350€ in 40 dagen die vandaag op mijn rekening gekomen is als beloning voor geleverde stroom - Om het feit dat de schouwmantel in aanbouw met het aflakken van de onderste kasten er al een stuk beter uitziet (morgen de bovenkant nog een voorlopige verflaag geven - 'k ben nog niet zeker van de kleur, misschien verander ik achteraf nog van gedacht, een nieuw laagje verf is rap gelegd) - Nogmaals om de piepedol, die fier als een gieter voor het eerst op haar grote nieuwe fiets reed (dank U mémé en pépé : plechtige communiecadeau), die bij haar inwijding van de fiets al na een tweetal km fietsen zoooo dringend naar het toilet moest, dat ze uit pure nood aan wildplassen gedaan heeft in het bos, en toen we op de bestemming van de fietstocht een drankje nuttigden ze dat morste op haar jeans en witte jasje (daarom gaat er bij mij bij elke bleke was een dosis bleekpoeder bij)
Er zijn van die dagen waarop ze mij niet kwaad krijgen ...
Wat heb ik me nu weer op de hals gehaald ... Gisteren moest ik naar de winkel een voorraad kippen- en konijneneten gaan op doen. In die winkel hebben ze ook een live-dierentuin : vogels, muizen, ratten, hamsters, konijntjes, alle soorten kippenrassen, honden, en buiten zelfs geitjes en lama's. De jongste was mee, en vermits we nog wat tijd over hadden vóór grote zus gedaan had met de muziekschool, sleepte ze me mee naar de beestjes. En ja hoor, één schoon, klein, lief, langoortje kreeg haar volledige aandacht. Please mama, mag ik hem hebben en het bleef daar niet bij natuurlijk. Alle argumenten kwamen de kast uit, ook dat ze hem zelf wel zou betalen (over zelf de 'kak' opkuisen heb ik niets gehoord - ze is toch al gewoon dat mams dat wel doet). Enfin, uiteindelijk heb ik toegestemd (silly me !) Vermits onze eigen (witte) Pluisje van de vrouwelijke soort is, en de nieuwe (zwarte - of wat had je gedacht met zo een blogtitel) van de mannelijke soort, heb ik toch maar eens geïnformeerd bij de verkoper hoelang het zou duren vooraleer deze langoor tot actie zou overgaan. De man verzekerde me dat het zeker nog een tweetal maanden zou duren (het beestje is namelijk nog niet groot van 'postuur'). Op dat vlak een beetje gerustgesteld nam ik hem dus mee naar huis. Eens gekooid in zijn nieuw onderkomen bij zijn nieuwe 'madam' gingen ze beiden zonder veel interesse voor mekaar elk in een hoek van de kooi liggen zonnen. Tot zover alles OK. Een paar uur later, toen de interesse bij de piepedol al een beetje minder was (geen huisdier waar ze zo trouw aan is of de TV en de laptop) ging ik buiten eens zien, en net zoals Bart Peeters zingt over zijn Blacky, stond de onze duidelijk ook 'heet'. De groeispurt van twee maanden die hem geslachtsrijp zou maken had hij blijkbaar op twee uur al afgewerkt, en ook al is onze Pluis tweemaal zo groot als hij, bereden zou ze worden ! En mijn God, wat een libido ! Niet eenmaal, niet tweemaal, maar zelfs driemaal na mekaar (dat is hier op dit adres nog nooit eerder vertoond ) 't kan ook méér zijn natuurlijk, maar langer heb ik er echt niet staan op kijken ('k heb ook mijn gevoelens) En toen de jongste een tijdje later nog eens ging gaan zien, waren ze als gekken achter mekaar aan 't lopen. Onze Pluis had er duidelijk genoeg van ! Wat zeggen ze ook alweer over impulsaankopen ? Ja, 'k weet het, zelden verstandig. 'k Heb alvast maar eens opgezocht hoelang een konijn zwanger is, kwestie van op tijd de suikerbonen te kunnen bestellen ... Wordt waarschijnlijk vervolgd eind van de maand.
Koningshuizen, er kan veel over gezegd worden ... Ik zou er niets op tegen hebben, mochten ze zelfbedruipend zijn, dwz dat ze gewoon leven van de rijkdommen die hun familie door de eeuwen heen heeft verzameld (meestal op de kap van het gewone volk), en voor de rest zelf gaan werken voor de kost, en een louter ceremoniele functie hebben. Gisteren in Londen ging er een modern sprookje door, met veel pracht en praal voor de beau monde (en voor het gewoon gepeupel 'brood en spelen' - even de crisis in het land vergeten) Het kostenplaatje dat daar aan vast hing zal, ook al zijn het daar nog altijd Britse Ponden, wel een getal zijn met verschillende nullen. Met zo een budget hadden ze allicht nuttiger dingen kunnen verrichten ... De hoofdrolspelers van de dag (for richer, or poorer - laat me niet lachen : poorer ) zullen er allicht niet wakker van liggen, hoewel ze zeer nobel - geen huwelijkscadeaus wilden - maar wel schenkingen zagen zitten voor goede doelen. Ik heb me eigenlijk maar één ding afgevraagd bij heel dat circus, namelijk : wat ging er door de hoofden van die ouders heen toen ze hun dochter daar vooraan in de kerk gingen gaan afleveren. 'k Mag er niet aan denken dat ik mijn eigen kind zou moeten in handen geven van zo een mensen, wetende dat ze voor sommigen van die familie heel haar leven als te min zal aanzien worden, en zich geen vin zal mogen verroeren of het zal in de gespecialiseerde pers staan ... En ik met een hoed ?! 'k had er één aan op mijn huwelijksdag, en net zoals ik nooit meer van plan ben om te trouwen, ben ik ook nooit meer van plan om nog zo een ceremonieel hoofddeksel te dragen ! Bij deze dochters, ge zijt gewaarschuwd
Weeral een jaar voorbij ! Vandaag is het 21 jaar geleden dat ik voor het altaar stond, ik weet nog dat ik het vorig jaar bijzonder moeilijk heb gehad met die 20ste verjaardag ... En ik heb het allemaal gehad tijdens dat huwelijk : wat 'good', helaas méér 'bad', méér 'sickness' dan 'health', en 'death' did us part. Maar de Engelsen zeggen ook : "there is no use crying over spilt milk" : het heeft m.a.w. geen zin om te blijven stilstaan bij het verleden. Vorig jaar is dus niet dit jaar, ik ben ondertussen wat verder met het verwerken van alles. Mijn nieuwe leven is me zéér dierbaar, het heeft ook nieuwe mensen op mijn pad gebracht, me nieuwe mogelijkheden gegeven om het in te vullen : vrijwilligerswerk, Spaanse les, tuinieren, lekker koken, ... allemaal dingen waar ik vroeger geen tijd voor had. En mis ik de echtgenoot ? Meestal niet, heel soms eens als er een dierbare herinnering bovenkomt. Die 27 april 1990 is niet helemaal voor niets geweest - getuigen daarvan zijn natuurlijk mijn kroost. Gisteren hoorde ik nog een liedje op radio 2 van Talk Talk : life's what you make it. Als dit geen waarheid als een koe is, ik heb nu een 'ander' leven, en daar probeer ik het beste uit te halen !
Vorig jaar heb ik zoals al beschreven 'Palmzondaggewijs' zonnepanelen op mijn dak gelegd. Waarom palmzondag, wel omdat ik dan nog opmerkingen kreeg als : groot gelijk, slim, misschien doe ik het ook nog wel, ... dus bejubeld, net zoals diegene die later de titel van dit stukje mocht ondergaan Toen het vorige week zondag bij kleine broer plots over zonnepanelen ging, was het lichtelijk anders, want ik was diegene die ervoor zorgt dat voor elkeen de stroom duurder wordt. Ja, juist vind ik dat ook allemaal niet hoor, maar of het mijn persoonlijke schuld is dat betwijfel ik dan ook weer. En ja toen ik de beslissing had genomen om de investering te doen heb ik helemaal niet aan anderen gedacht, nee hoor, heel egoïstisch aan mijn eigen portemonnee, en een beetje minder egoïstisch aan Moeder aarde en de eindigheid van fossiele brandstoffen. En trouwens die meerprijs die aangerekend wordt, is in mijn ogen totaal onterecht ! Als ik bijvoorbeeld 4000kwh verbruik op een jaar, en ik produceer er (stel dat het eens een super zonnig jaar wordt) 5000kwh, dan krijg ik voor die extra 1000kwh wel een stroomcertificaat, maar van Electrabel krijg ik voor die extra stroom die ik hun heb geleverd toch geen vergoeding meer. Dus laat de VREG eens aankloppen bij Electrabel, daar hebben ze waarschijnlijk nog een schoon spaarpotje van tijdens hun concurrentieloze jaren. Bij deze schuif ik de zwarte piet door ...
Vanmorgen nog eens gehoord van 't vroeger maatje, ons medisch dossier uitwisselen (hij problemen aan het hoofd, en ik de mijne) eindigen deed hij met de opmerking dat ik, nu ik daar toch tijd voor had, veel in de zon kon liggen bakken, en dat ik dan moest opletten dat mijn buurman niet teveel gluurde (beetje rijkelijk laat om jaloers te worden me dunkt, maar kom ...) 'k Heb geantwoord dat ondanks het feit dat ik wel niet hard werk, dat ik als ik in mijn hofke verblijf, dat het dan toch om te werken is. En ja, wel in korte broek, en een topje, niet om met mijn lijf te showen, maar om een beetje kleur op mijn vel te krijgen tegen de communie. En trouwens, sedert de ingreep van vorige maandag, blijft het rode leger een tijdje bivakeren in mijn lijf, dus voel ik me momenteel even sexy als mijn schotelvod. Zo een fraai beeld kan dat dus niet zijn voor de buurman. De hormonen spelen trouwens helemaal ping-pong momenteel, dus mijn humeur is ook al niet om naar huis over te schrijven (sorry dochters ...) Maar kom, 't zal wel overgaan, morgen ben ik van plan om met het juiste been uit mijn van verse lakens voorziene bed met een ouderwets deken i.p.v. dons, te stappen !
Deze middag was er in het regionale nieuws het bericht dat er een muizenplaag is in het nieuwe gerechtshof van Gent. Vermits ze op radio 2 het regionaal nieuws graag uitspitten tot op het bot (hier tot op de muizenkak) was er een reporter naar het bewuste gebouw afgezakt. De voorzitster van het gerechtshof (niet bang van een muis, maar wel verantwoordelijk voor het oplossen van het probleem) deed een beetje lacherig over het probleem (waarschijnlijk omdat ze haar kantoor nog ongemoeid hadden gelaten) Diegenen die wel in het muizenhol werkten, hadden minder te lachen, want ocharme, de beestjes hadden een nieuwe verpakking koeken open gebeten, en bovendien een volledige koek naar binnen gewerkt ! Hoe ze in de eerste plaats binnen geraakt waren, dat wist daar nog niemand, klein gokje van mijnentwege : één of andere aircobuis die ergens niet goed aangesloten is ? Nee, 'k ben geen expert in het optrekken van gebouwen, maar mijn simpel verstand zegt toch dat het bewuste bouwsel misschien de helft minder zou gekost hebben mocht het er niet zo futuristisch uitzien. Het serregehalte mocht waarschijnlijk iets minder geweest zijn (meteen veel minder airco nodig), en ze zouden het misschien kunnen voorzien hebben van een grotere refter. Want laat dat nu het probleem zijn : de personeelsleden eten momenteel aan hun bureel, want de refter is te klein. En zo hebben de kleine beestjes ook eten hé, want er blijft al eens wat liggen op de burelen ... De vraag van de reporter of het geen goed idee zou zijn om een 'parketpoes' te houden werd beantwoord met : een 'parketKAT' (die vrouw wilde zich per sé niet aangesproken voelen) nee, daar gaan ze niet achterlopen ... Misschien is het wel allemaal een opgezet spel, en is het de bedoeling dat de muizen aan de dossiers beginnen knagen, dan kunnen ze misschien een paar extra zaken seponeren - wegens gebrek aan bewijs - en wordt op die manier de achterstand bij justitie weggewerkt
(derde poging om deze tekst erop te krijgen - externe muis van de laptop doet het niet meer, en dat schuifgeval heeft er al voor gezorgd dat ik tot tweemaal toe mijn tekst heb gewist - ja, 'k weet het, 't zal wel aan mij liggen ...)
Vannamiddag zijn we uitgenodigd voor een natje en een droogje voor de 35ste verjaardag (morgen) van 'kleine' broer. Hoe konden ons moe en ons pa mij dat aandoen . Zeven jaar was ik de 'kakkernest' geweest van een gezin van vijf kinderen, en toen 'moest' ik nog een broer krijgen (achteraf hebben ze nog bekend dat hij het gevolg is van het net iets te uitbundig 'vieren' van hun 17° huwelijksverjaardag) De 'miserie' begon al vóór zijn geboorte, 'k zie me nog zitten op ons vader zijne schoot, en hij mij maar plagen dat hij hem 'Tuurke' ging noemen - spuuglelijk vond ik dat ! En dan de dag van zijn geboorte : het was 18 april en Pasen toen ons vader ons kwam wakker maken met de boodschap dat we een broertje hadden gekregen. Mijn vragen voor hem waren niet : ' is't een schoontje ? een braafke ? 10 vingers, 10 tenen ? waar is ons moeder ?', nee hoor, mijn enige vraag was 'is de paasklok geweest ?' Ik herinner me niet veel meer van die dag, maar ik weet nog wel dat ik 24 paaseieren heb gevonden ('k was misschien nog net geen zeven, maar 'k kon wel al goed tellen) En blijkbaar was ik in die tijd wel te paaien met zoetigheid (mijn molligheid toen was er niet vanzelf gekomen) want ik wou absoluut NIET naar de kraamkliniek naar ons moeder en die 'fameuse' broer, ze hebben me maar kunnen overtuigen met de boodschap dat ik daar suikereitjes ging krijgen ... Amaai, wat voor een verwend nest was ik toen !! Met het verstand dat ik nu heb kan ik alleen maar zeggen : merci broer dat je er gekomen bent, want anders zou er karakterieel niet veel van mij terecht zijn gekomen !
Soms doet een mens dat al eens : een kast opruimen. Gisterennamiddag heb ik spiegelkast in de badkamer onder handen genomen (breedte van 2 wastafels, 10-tal cm diep, met boordjes van glas). Een kast die een allegaartje aan dingen herbergt : voorraad papieren zakdoeken, shampoo, douchegel, zeep, make-up, nagellak, parfum, deo (dochter, waarom staan daar 5 flessen die half leeg zijn ?)haarspelden, tandenpoetsgerief, zonnecrème, handcrème, andere smeersels, en ook de medicijnen en wondverzorgingsproducten. Sommige van de opgesomde dingen konden gewoon, na het afwassen van de legboorden, terug de kast in, bij de medicijnen heb ik toch maar de vervaldata eens nagezien, en ook de noodzaak van die in huis te hebben. Bij de grootste doos pillen die er in stond heb ik me direct de vraag gesteld waarom ik die in Godsnaam bewaard heb, het waren namelijk de antidepressiva die de echtgenoot slikte net voor zijn dood (was ik bang van die ook nodig te hebben misschien ?), die konden dus direct, zonder naar de vervaldatum te kijken, de vuilbak in. En er zijn nog een paar doosjes dezelfde richting gegaan (oordruppels, anti-diarreepillen, sterke pijnstillers - ook al van de echtgenoot,...) Wat nog overschiet lijkt op een 'normale' huisapotheek, en een EHBO-kit die elkeen in huis moet hebben. Waarmee ik ook gelachen heb is mijn verzameling aan staaltjes die ik door de jaren heen heb verzameld van allerhande smeersels. Noem het op, en ik heb het ! Dagcrème, nachtcrème, voor ah nee, tegen oppervlakkige rimpels, diepe rimpels, allerhande fond de teints, bodycrème, decolletécrème ... En volgens hetgeen er te lezen staat op de verpakking van die staaltjes heb ik dat - wil ik er goed blijven uitzien - allemaal nodig hé. Oei, misschien moet ik eerst de spiegeldeuren van die kast eens grondig reinigen, want ik ben geen smeermadam, dus ik moet er wel zéér slecht uitzien (waarom is me dat nu niet eerder opgevallen ) Of zou mijn idee van me goed in mijn vel voelen, en dat dan automatisch naar buiten uitstralen, toch nog beter zijn dan al die gecommercialiseerde rommel ?
Het is er eindelijk van gekomen, het langverwachte kleine bolleke is geboren. Vers van de - denk ik 'serieuse' pers, want meer dan 4 kg zwaar. Meteen schoon nieuw vers bloed in de familie. Ze maken het helaas niet meer mee, maar al het zevende achterkleinkind van mijn ouders (wel op de 13° geboren, maar toch een lucky seven op die manier ), en bovendien genaamd naar de wel nog levende overgrootmoeder (wat zal dat menske fier zijn !) En meteen is mijn petekind de even fiere peter geworden van Zoë. Altijd leuk hé, zo een ukje bij, het vorige dateerde al van eind augustus vorig jaar, is ondertussen al fotomodel nummer 1 voor de ouders (schattig lachebekje), zo konden we deze week op facebook nog de eerste bikinifoto's bewonderen. Tegelijk vandaag ook mail gekregen om af te spreken voor een nieuwe familie BBQ deze zomer (soms een beetje moeilijk om een datum te vinden die voor iedereen past) Fijn vooruitzicht vind ik dat. Vrijdagnamiddag gaan we het kleintje gaan bewonderen, bij mooi weer kunnen we er meteen een zee-uitje van maken (want materniteit is in de frigobox-toerist-stad) Nieuw leven : het maakt een mens gewoon blij !!!
Ja, ik leef nog na gisteren, oef ! De prof heeft wèl alle dingen gezegd die ik niet wou, maar de ingreep duurde echt niet lang. Een viertal verdovingsprikken (ai, dat deed pijn !), een grote plakker op mijn bil met een soort metalen schild om de stroom af te leiden, en dan ging hij aan de slag, telkens een geluidje vooraleer er een stroomstoot kwam - super stil liggen was dan de boodschap, en dat was een beetje een probleem, want ik had een oncontroleerbare bibber in mijn benen (heb dat ook gehad toen ik moest bevallen) Enfin, dat was allemaal snel voorbij. In het nagesprek zei de arts dat ik blij mocht zijn met de techniek van tegenwoordig, vroeger was dat namelijk een zware operatie waarbij de vrouwen 10 ! dagen verplicht in bed moesten blijven, wegens het grote gevaar op zware bloedingen. Ja, van die bloeding ben ik wel niet gespaard (de aandelen van Procter & Gamble - die van 'Have a happy period' gaan weer de hoogte in gaan !) Zaak is nu om alles inwendig te laten genezen, om nu vooral niet de tuin om te spitten, geen zware zaken op te tillen, wat inspanningen vermijden dus (verdorie, ik lijk wel pas bevallen) En net nu ik (met een geldig excuus) op mijn luie kont mag gaan liggen, laat de zon het toch wel afweten zeker ...
Nerveus, staan bibberen op mijn benen, wartaal uitslaan, tranen die hoog zitten : nee, dat (nog) niet. 'k Zal mezelf maar een 'coole' noemen in moeilijke momenten ... Maar dat die verdomde prof het niet durft te wagen van te zeggen : 'mevrouw, ik ga U pijn doen', of nog beter (grrrr) 'ontspan U mevrouw' (ik lig daar verdomme niet op die stoel om aan mijn trekken te komen hé ) Het enige dat hij moet doen, dat is zijn werk goed doen, hij moet het dus niet wagen om nog maar een halve slechte cel te laten zitten !!! En verder moet hij het liefst zwijgen en voortdoen ... Ben ik een moeilijk mens ? Niet dat ik weet, maar alle vrouwen zullen het met me eens zijn dat op zo een fameuse gyneacologenstoel liggen verre van een relaxatietherapie is ! Maar kom alles voor de gezondheid ! Ik leef toch zoooooo graag !
500.000€ : bonus topman KBC, waarschijnlijk heeft de mens daar hard voor gewerkt (en blijkbaar heeft de staatssteun goed gerendeerd dat er zo een winst gegenereerd kon worden - een winst die ze liever zelf hielden, en niet uitgekeerd hebben aan de kleine spaarder) 300.000€ : de dotatie van prins 'Profiteur' Laurent, die mens heeft daar niet voor gewerkt, en komt met dat 'schamel' bedrag blijkbaar nog niet toe, want als hij op reis gaat doet hij dat 'op de schuim', en als hij in 't rood dreigt te gaan houd hij zich niet in om 'foute' vriendjes in het woelige buitenland aan te spreken om de kas te spijzen (of was dat zijn eigen geld terugvragen voor diezelfde vriendjes in hun land helemaal afgedaan hebben en met de noorderzon verdwijnen ?) ... € : een bedrag met 4 cijfers dat mijn maandelijks inkomen uitmaakt, en waar je me niet hoort over klagen (ik ben nu eenmaal voor sommigen een profiteur van het systeem, want niet werkend - oei, een mini prins Laurenke ) Maar ik vraag me eveneens af of die 'sommigen' in mijn plaats niet net hetzelfde zouden doen als ze de keuze moeten maken om voor 50€ méér een hele maand te gaan werken (mijn vervoer was er nog niet mee betaald) of de kaart van de kroost te trekken, en hen van dichtbij zien groot worden, en ondertussen zelf een rustig en geregeld leven te leiden. Ten andere heb ik ondertussen wel 20 jaar meebetaald aan de RSZ, er zijn er die het slechter doen in een hele loopbaan. En ja, de staat zorgt goed voor zijn weduwen, en neen, de weduwenstatus is nog altijd niet iets waar je voor kiest !) ...€ : een bedrag uit 3 cijfers dat mijn maandelijks 'kindjesgeld' (en wezengeld) uitmaakt. Ik vrees dat als je alles samentelt op een gans jaar dat het niet voldoende is om ze groot te brengen, maar nogmaals, je hoort me niet klagen 73€ : het bedrag dat vandaag weer opgegaan is aan diesel (waar is de tijd dat we in Nederland onze wagen volgoten voor 18 Bef per liter ?) En onder het motto 'alle kleintjes helpen' : 0.30€ : het bedrag dat ik per km krijg voor mijn vrijwilligerswerk, en 0.15€ : het bedrag dat mijn buren me betalen voor een kakelvers eitje (in tijden van overproductie) Ik vraag me eerlijk gezegd af of de mens met zijn decadente 500.000€ waar ik mee gestart ben, zoveel gelukkiger door het leven gaat dan ik. Maar nog eerlijker gezegd, ik wil het niet weten, ik ben gelukkig met wat ik heb !
Vannacht een bedgenoot gehad in de gedaante van mijn oudste dochter. Ze zit al een tijdje niet goed in haar vel, dat was me al opgevallen, maar vermits het er bij haar maar uitkomt als de emmer aan het overlopen is kon ik haar dus niet verder helpen. Haar grote probleem is dat ze de laatste tijd heel slecht slaapt, nachtmerries heeft, gemengd met beelden van de paps in 'goede tijden'. De stress van de examens daarbovenop, en het feit dat ze tijdens het schooljaar zowiezo weinig vrije tijd heeft hebben haar een beetje gevloerd. Vanmorgen aan het ontbijt kwam het er dan uit : 'ik mis papa zo !' Toen hij pas gestorven was, was er bij haar door alle miserie die er was geweest, en door het feit dat hij nog letterlijk gezegd had tegen haar dat ze zijn kind niet meer was, alleen maar grote woede, en opluchting omdat ze eindelijk een 'normaal' leven kon hebben (voor zover een leven zonder papa normaal kan zijn natuurlijk) Die woede is er nog altijd, maar er zijn ook goede herinneringen natuurlijk, en de rouw daarover heeft ze overgeslagen twee jaar geleden ... Ik ben er dikwijls bang voor geweest dat één van ons drietjes ooit nog wel eens een klop zou krijgen. Nu kunnen ik en de dochters altijd over alles praten, maar toch wou ik in dit geval wel eens een professionele mening voor haar. Dan maar via de school contact opgenomen met de psychologe van het CLB, daar was ze vroeger ook nog langsgeweest (en niet dat ik zo hoog oploop met zieleknijpers, maar ze was er wel geholpen) Deze namiddag mochten we al langsgaan. Ik was met het idee vertrokken dat ze daar maar eens alleen moest gaan praten, zodat ze geen remmingen zou voelen, maar ze wou mij persé bij het gesprek aanwezig. Het is een gesprek van een uur of twee geworden en met een letterlijk gelucht hart is ze weer mee naar huis gekomen. De psychologe heeft beloofd van contact te nemen met mij na de vakantie, en als we het dan nog nodig achten, kan dochterlief nog eens gaan praten. Maar eerst vakantie dus. Hopelijk kan ze deze nacht wel slapen, en slaapt ze meteen een gat in de dag morgen, want zaterdagmorgen wordt ze om zes uur al verwacht op school om 4 dagen naar Berlijn te trekken. Hopelijk kan die reis, en de rest van de vakantie zorgen dat de emoties weer op normaal peil komen !
Vanmorgen in alle vroegte ben ik naar de kapper geweest, ondanks het feit dat ze me daar niet kunnen omtoveren in een schoonheidskoningin en dat het altijd een hap uit het budget is, heb ik daar absoluut geen hekel aan. Nieuws en wijsheid die je daar op doet, daar kan de beste kwaliteitskrant niet tegenop ... Voor regionaal nieuws moet je niet naar de regionale zender kijken op TV, nee hoor, daar maak je dat live mee ! En terwijl ik 'mooi' zit te wezen met een hoed van zilverpapier rond mijn hoofd (kleur laten inwerken) kan ik altijd voor extra voedsel voor het brein in de tijdschriften terecht, die ik daar krijg samen met een kop koffie. Vandaag kreeg ik een bijlage van een krant voorgeschoteld, een mannen-special. Vermits ik anders toch niets te doen had ben ik daar dan maar beginnen in bladeren. Eén artikel trok mijn aandacht : 'wat mannen moeten weten over vrouwen' De poppemiekes die ze daarvoor hadden geïnterwiewd waren niet de minste. Onder andere model en luxeboerenpaard Phaedra Hoste, Erica Van Tielen, en sexuologe Mieke Mievis. Ik kreeg warempel medelijden met de mannen, want tegen dat ze alles gelezen hebben over het fenomeen vrouw (hun humeurige buien - allemaal door de hormonen, het feit dat ze toch het liefst hun goesting doen, dat het er niet op steekt hoeveel geld ze opdoen aan 'foliekes', dat ze willen bloemen krijgen en (financieel) verwend worden ...), dan is er geen enkel weldenkende man die nog aan een vrouw wil beginnen. En 'k begin me ook serieus af te vragen of ik eigenlijk zelf wel een vrouw ben, want ik beantwoord in geen geval aan het beeld dat ze daar schetsen (hoewel, mijn hormonen kunnen ook al eens op hol slaan, maar daar zal ik de kostbare tijd die ik heb met mijn vriend niet mee verprutsen !) Als emancipatie betekend dat de vrouwen allemaal moeten veranderen in 'bitchen', laat mij dan maar ongeëmancipeerd zijn. Ik vraag me af of er voor de mannen een recht op antwoord is in dat blad, mocht ik een man zijn, ik had mijn gal al gespuwd !
Wééral naar de huisarts geweest vanmorgen, ik ben daar het laatste jaar al meer geweest dan in de laatste 10 jaar samen lijkt me. Belachelijke reden eigenlijk ook. Een paar weken geleden zaten mijn oren na een bezoek aan het zwembad toe, en meestal gaat zoiets spontaan over, maar deze keer niet. De ene dag was beter, de andere dag hoorde ik bijna niets. Als ik telefoon kreeg hoorde ik mezelf met echo, en als ik at, dan hoorde ik mezelf knabbelen ... Dus naar de dokter dan maar, oren uitspuiten. (een mens doet dat nu eenmaal beter niet zelf met de hogedrukreiniger) Amaai, wat een smurrie kwam daar uit (zou het mens van de speculoospasta zo op ideeën gekomen zijn ? ) Dus we horen weer ! Tenminste alles wat we willen horen, als de kroost teveel zaagt, dan keren die proppen spontaan terug !
Het is genoeg geweest !! Genoeg Latijn ondervraagd aan de oudste (méér dan 1000 woorden) allemaal piepklein gedrukt op A4'tjes waar ze nog een kleurig fluoschilderij heeft van gemaakt (elk soort woord, zelfst.nw, bijwoord, voegwoord, ... heeft zijn kleur) - 'k ben er net niet scheel van geworden ... Genoeg communiefoto's genomen van de jongste (lastig fotomodel, doet zelden wat ik vraag ) Genoeg kwezels gezien om weer een tijd verder te kunnen (weeral naar de mis geweest, ook al voor die communie, gelukkig de klokken horen luiden, want we waren het helemaal vergeten) Genoeg van het eten koken vanmiddag - dat rotgebraad wilde maar niet bruinbakken. Genoeg van de discussie aan tafel met de jongste, altijd hetzelfde, bord niet leegkrijgen maar wel een derde glas cola volgieten. Genoeg kapotte eieren in het kippenhok, wanneer gaat het die verdomde zwarte kip eens duidelijk worden dat het voldoende is om dat ei te leggen, ik verwacht niet dat ze het zelf opeet... Genoeg gekankerd zeker ? Om positief te eindigen : 'k heb nog helemaal niet genoeg van mijn goeie gezelschap van vrijdag, het was gisteren een blij weerzien met de Meetjeslandse kreken voor het foto's nemen (en het park van de gemeente waar mijn wortels liggen mag er ook zijn !), en vandaag ben ik blij dat het slechte weerbericht dat voorspeld werd toch niet zo slecht uitdraait, en misschien vandaag, of morgen, of overmorgen ... wordt onze familie uitgebreid met een kleine spruit - een zesde kleinkind voor oudste zus. Allé V. als het zover is, kin in het putteke, héél diep inademen, en persen hé
Gisterenavond eens 'tourist' geweest tussen de massa's British tourists in Ieper. Die toeristen zorgen er voor dat de restaurants, bistro's, snackbars, en café's aan een groot stuk van hun omzet geraken en ze waren stuk voor stuk voorzien van een zak met Belgian Chocolats. In België wonende beseffen wij niet altijd dat wij hier echt wel lekkernijen hebben. Mocht je in Ieper de Menenpoort niet weten zijn (voor de 'barbaren' die niet weten wat de Menenpoort is : het is dus een monument opgetrokken door de Engelsen ter nagedachtenis van de duizenden niet teruggevonden gesneuvelde soldaten van de eerste wereldoorlog, van wie alle namen in de muren van de poort gebeiteld staan) dan moet je rond kwart vóór acht maar de stoet volgen die er naartoe trekt voor het aanhoren van de Last Post, die elke dag klokslag acht uur geblazen wordt. Op sommige dagen is er een uitgebreidere ceremonie (zoals gisteren) met meerdere muzikanten en een bloemenhulde erbij. Het emotioneel 'kieken' in mij begon prompt te janken toen er doedelzakmuziek aan te pas kwam, het deed me denken aan al die keren dat we naar Schotland gereisd zijn, en dat ik stikkapot van de lange rit de grens Engeland-Schotland overstak, en daar dan op de speciaal aangelegde parking stopte, waar altijd een Schot in vol ornaat zijn deuntjes stond te blazen. Nadat de ceremonie afgelopen was, liep Ieper letterlijk leeg. Een hele rij bussen stonden al hun passagiers op te wachten, klaar om hen naar de boot of kanaaltunnel te brengen. En wij Belgen, wij konden ons rustig nog eens op een verwarmd terras zetelen, met zicht op de prachtige gebouwen van de Grote Markt. Met dank aan mijn favoriete Iepernaar (of is het Ieperling ?) voor het gezelschap !
Niet dat ik me zwaar in het uitgaansleven heb gesmeten, nee, ik heb letterlijk bloembakken gevuld. Gisteren met de jongste op stap geweest met als doel een mooie stenen pot kopen om voor het urnengrafje van de paps te zetten. Stenen pot gevonden, extra 'flashy-blekkend-groene' reuzenpot ook nog aangeschaft, en zelfs assortie verfpot om het terrasmeubilair een nieuw leven te geven (een mens koopt altijd meer als er kids mee zijn ) Daarna naar het tuincentrum, want de potten moeten nu eenmaal ook nog bloemekes krijgen. Vanmorgen bloemekes geplant, eerst de pot voor 't ventje (dat hij niet durft te klagen dat hij niet gesoigneerd wordt hé - hij heeft al meer bloemen van mij gekregen, dan dat ik er ooit van hem heb gekregen !), daarna nog twee bakken om op de vensterbanken van de living te zetten, een mandje voor op de tuintafel, een pot voor de schoonmama (die moet dus ook al niet klagen !) Alleen de reuzenpot is nog niet gevuld. De reden is dat zelfs een zak potgrond van 50 liter nog niet voldoende is om deze te vullen, en alleen kleine plantjes in zo een grote pot, dat gaat ook geen zicht zijn, dus een nieuw bezoek aan het tuincentrum dringt zich op om een iets grotere plant aan te schaffen. Maar daar wacht ik nog even mee, eerst het terrasmeubilair maar onder handen nemen, en dan de pot erbij. En dan met vrolijke kleuren de zomer tegemoet !
Tijdens de krokusvakantie toen ik aan het winkelen was met de oudste kreeg ik plots telefoon. Bleek de secretaresse te zijn van het ex-maatje (bankier), die had de opdracht gekregen een afspraak te maken met mij omdat ik op de lijst sta met 'vervallen' identiteitskaart (amaai die zijn daar ook niet van een haas gepoept, mijn identiteitskaart is vorige zomer al vervangen door een gloednieuw exemplaar). Ik was echt verontwaardigd door dit telefoontje, kon hij me niet zelf opbellen, of een mail sturen ? Die mail sturen heb ik de volgende morgen dan maar zelf gedaan (meteen mijn verontwaardiging maar uit mijn klavier getoverd - wat me niet veel moeite kostte), ik kreeg vrij snel een mail terug met het flauw excuus dat er een lijst van het hoofdkantoor gekomen was met mensen die gebeld moesten worden, dat hij niet wist dat ik ook zou gebeld worden, bla bla bla Maar enfin, vannamiddag dus de bewuste afspraak. Ik kijk daar met heel gemengde gevoelens tegenaan, 'k heb namelijk al veel tijd gehad om na te denken over wat hij voor mij heeft betekend. Kwaad op hem ben ik niet, maar een leven samen was een utopie, dat zou nooit goed afgelopen hebben. Mijn visie op het leven is totaal de zijne niet. De zekerheden die voor mij belangrijk zijn, zijn dat voor hem niet, en omgekeerd. Het zou een turbulent leven geweest zijn, en als er iets is waar ik niet naar op zoek ben dan is het dat ! Ik heb bij manier van spreken op een gegeven moment alles wat er tussen ons was (of niet was), in een heliumballon gestoken, en dan het touwtje losgelaten. En net als bij een kind die zijn ballon kwijtraakt zijn daar bij mij ook tranen aan te pas gekomen ... (verdomme die vent kon me nogal doen blèten) Maar enfin, ik ben er zeker van dat we mekaar vanmiddag aan het lachen zullen krijgen, véél diepgang zal er in ons gesprek niet zitten !
Bovenstaande is de titel van een boek dat ik zondag van mijn vriend te leen kreeg, met als ondertitel 'dagboek van een pelgrim' geschreven door de Nederlandse Marlies van der Steeg, over haar voettocht vanuit Amsterdam, naar Santiago de Compostela (tocht die ze deed voor de stichting 'Doe een wens' - iets make-a-wish-achtig, dus ook voor zieke kinderen) Ik ben er zondagavond in beginnen lezen, en ik moet zeggen, het is een echte page-turner, ik zou er bijna mijn slaap voor laten ... Je vraagt je misschien af waarom ik überhautp geïnteresseerd ben in dit verhaal, wel daar is maar één reden voor. Mijn vriend gaat die tocht namelijk ook aanvatten in juni, weliswaar vanuit Ieper, dus een beetje minder ver, maar dat wil niet zeggen dat het elke dag 'suikerlekken' zal zijn. 'k Heb me één seconde afgevraagd of ik het boek wel zou lezen (wil ik wel weten aan welke potentiële gevaren hij zich blootstelt, welke pech zijn deel kan zijn ... ?) maar vermits ik geen mens ben die mijn kop in het zand steekt, heb ik toch geen twee seconden moeten nadenken. Voor mij is het natuurlijk wel een zeer dubbel gevoel, hem al die maanden moeten missen lijkt me niet het prettigste vooruitzicht, maar aan de andere kant ben ik ook een beetje jaloers, op zijn innerlijke (en fysieke) kracht om deze tocht aan te durven, en om het feit dat hij zomaar een hele tijd 'je m'en fous' kan zeggen tegen het dagelijkse leven. Maar het gevoel dat overheerst is toch 'trots'. Trots op de man uit één stuk die hij is ! Voor diegenen die hem op zijn reis samen met mij willen volgen, bekijk dan de volgende site eens : http://compostela2011.webs.com
Dat is van in de tijd dat sex nog zes was in 't Latijn ...
'k Ga het niet hebben over lang geleden, en toch zijn er dingen waar ik plots mee geconfronteerd wordt die een eeuwigheid geleden lijken, ook al is dat niet zo. Zaterdag is mijn neef extra stopcontacten komen plaatsen, die onderaan in de kasten gaan zitten van de nieuw te plaatsen schouwmantel. Vrijdagavond had ik dus al de zetel uit de weg gezet en de mat opgerold zodat de 'workspace' vrij was. Door die mat weg te rollen werd ik nog maar eens met de neus op de feiten gedrukt dat mijn natuurstenen vloer op een bepaalde plaats compleet naar de vaantjes is door het bijna dagelijks morsen van wijn door de echtgenoot (viel graag in slaap met zijn wijnglas in de hand, en de scherven die hij op die manier maakte brachten helaas geen geluk ) Gelukkig hebben we dat leven achter ons kunnen laten. De nieuwe schouwmantel luidt ook de herinrichting van de living in, met nieuw behang, nieuwe gordijnen, en als kers op de taart parket op het salongedeelte. Op die manier hoef ik die vlekken nooit meer te zien, wat me weer een beetje meer zielerust geeft. Het is meteen de laatste plaats in huis die nog niet onder handen is genomen na de dood van de echtgenoot. 'Zijn' huis wordt op die manier helemaal van mij en de kroost, met onze stempel erop. En waar het huis vroeger eerder een gevangenis was waar we niet leefden, maar overleefden, voelt het nu veel meer als een echte 'thuis' aan. We blijven hier de berg die geluk heet beklimmen, soms doen de voeten al eens pijn, maar we gaan door... The best is yet to come !!
Nee, zo ver is het nog niet. Maar de tuin lonkt wel met dit mooie weer. Gisteren kon ik zelfs in de voormiddag al in de zon op het terras wat studeren (ja hoor, het terrasmeubilair staat al een week of twee paraat) Deze namiddag ga ik nog wat planten verplaatsen, want de herinrichting van de tuin is nog niet helemaal een feit. Binnenkort worden de tegels rondom het huis, die volgens de verkoper tegen het vriezen konden, vervangen. Vervriezen deden ze niet, maar de ondergrond deugde niet, waardoor we ze gewoon kapot gelopen hebben. Andere en betere moeten er dus komen, van die dikke betonklinkers zullen het wel wat langer uitzweten. En dan het gras, doe ik het of doe ik het niet ... al afrijden ? In de buurt zijn de grasmaaiers al van stal, dat heb ik al in alle toonaarden mogen horen. Ik vind het eigenlijk nog wat vroeg. Trouwens mijn nieuwe-grasmat-legger (nonkel) moet het nog komen sproeien tegen onkruid, want ondanks dat het nieuw gras is, vinden die kruidjes toch altijd weer hun weg. Ondertussen doen mijn zaaiproeven in de serre het ook al goed. Bloemen, en zelfs olijftomaatjes komen al op. Dat kan ook niet anders, met zo een warmte daar. 'k Moet dringend het konijn naar buiten verhuizen, want anders wordt dat beestje gebraden (sebiet komt Gaia op mijn dak) Hopelijk houdt die zon van tegenwoordig de belofte in van een lange mooie zomer, geen mens die daarover zou klagen !
Vandaag voor het vrijwilligerswerk moest ik een vrouwke uit het bejaardenhuis vervoeren naar de kliniek. Ze is 84 jaar, zit in en rolstoel en is sedert een jaar in het bejaardenhuis. Voordien woonde ze heel haar leven in een deelgemeente van mijn geboortegrond, wat ik al direct had gehoord aan haar dialect. (heerlijk om nog eens lekker plat te kunnen 'klappen') Ze had heel haar leven op den buiten samen met haar man een boerderij gerund, veel buiten geweest, ook een 'lochting' gehad ... De meeste oude mensen hebben een beetje stress als ze naar de kliniek moeten, maar zij niet hoor, 't was precies of ze naar de kermis ging. De verklaring kwam er al gauw, toen ik vroeg of ze in het bejaardentehuis ook eens buiten konden zitten als het mooi weer is, dan kwam er nogal triest uit dat ze in het gepasseerde jaar welgeteld éénmaal buiten had gezeten, het personeel had daar geen tijd voor. WABLIEFT ! waarschijnlijk geeft dat madammeke elke maand heel haar pensioen uit voor haar verblijf daar, mag daar dan niet wat service in inbegrepen zijn ? 't Lijkt wel een gevangenis, alleen de tralies aan de ramen ontbreken nog, hoewel 'moderne' tralies zijn er wel al in de vorm van een cijfercombinatie die je moet kennen om daar buiten te geraken. Akkoord dat is voor de dementerende 'weglopers' niet kwijt te geraken, maar toch ... Dat er hier in ons land miljoenen gaan naar de kost en inwoon van gevangenen, dat is blijkbaar normaal, maar dat er voldoende personeel ter beschikking komt van diegenen die een héél leven hebben meebetaald aan de sociale zekerheid van dit land, dat is dan weer teveel gevraagd. 'k Word bijna beschaamd dat ik in een beschaafd land woon !
Gisterenmorgen nog eens naar de markt geweest, 't was al een aantal maanden geleden (telkens een beetje nostalgie, want naar de vroegere thuisgemeente) Het doel van dat marktbezoek was duidelijk afgelijnd (bij mij was dat niet - zoals bij het overgroot gedeelte van de bejaarden - de laatste roddels meepikken !) Ik had namelijk planten nodig. Ik ben bezig met een nieuwe kruidentuin aan te leggen, en waar ik eerst nog dacht van de oude planten te verhuizen, ben ik van dat idee afgestapt. De lelijke oude donders liggen al een tijdje in de container van het groenafval, dus nieuwe moesten er komen. Tijm, rozemarijn, marjolein, dille, oregano, bieslook, ... de dingen die ik courant in de keuken gebruik dus. En omdat het zonneke zo goed schijnt de laatste dagen heb ik ook al bloemkoolplanten gekocht voor in de serre, die zullen dan al oogstklaar zijn begin mei, tegen dat de tomaten moeten geplant worden. Ik had de wagen geparkeerd aan het kerkhof, om twee redenen : nog eens langsgaan bij mijn ouders (vrijdag was het al twee jaar geleden dat we ons moeder moesten laten gaan), en vermits dat nog een eindje stappen is naar de markt, was het meteen een gezonde wandeling. Die past dan weer in mijn 'meer bewegen plan', daar ben ik vorige vrijdag mee gestart. Ik hou het al 3 weekdagen vol om 's morgens vóór 7 uur te gaan lopen, en gisteren ook nog aan een zero-sugar dieet begonnen (dat was nodig, ik had de laatste tijd niet echt opgelet met mijn eten, en zondag was een babyborrel met pannekoeken en wafelfestijn ècht teveel van het goede) Maar ik wijk af zeker, waar was ik ... ja, in de 'lochting'. In de namiddag heb ik dan maar de serre gefreesd. Wat was dat een stoffige bedoening ('t was precies dat ik uit de koolmijnen kwam, zo zwart was ik nadien)! Ik liep in korte broek, en met enkel een topje aan, (wedden dat de buurman ergens aan het gluren was ) want het was echt heet in de serre. Bloemkolen geplant, en daarna de kruidjes wèl geroerd, zijnde netjes geplant in van die halfronde in elkaar passende betonnen potten, zodat ze mooi gescheiden kunnen groeien. 't Resultaat mag er zijn ! Ja, 'k weet het : eigen stoef stinkt, maar na dat karwei ben ik snel onder de douche gesprongen, 'k heb dus geen klachten van reukoverlast gekregen
Het is blijkbaar een noodzakelijk kwaad, telkens we hotmail afsluiten komen we op de MSN/Hotmail/Messenger pagina, met daarop véél nieuws, waarvan ik me afvraag : wie is daar nu in geïnteresseerd ? Zoals onlangs deze titel : 'Doutzen Kroes weer aan het werk na bevalling' Who the hell is Doutzen Kroes ? (Doutzen, bij God, hoelang hebben die ouders nagedacht over die naam ?) En dan nog, doen de meeste vrouwen dat niet na een bevalling, weer gaan werken ? (ik was zelfs zo dom om al 5 weken na een keizersnede weer aan de slag te gaan - zéér goed voor het kwijtgeraken van de zwangerschapskilo's !) Waarom is het dan wereldnieuws bij madam Kroes ? Wacht, even googelen die Doutzen, voor het geval ik een gat in mijn cultuur heb. Oei, 't is een fotomodel, nog een geluk dat ik dat niet aan de oudste heb gevraagd, ze zou me met een meewarige blik aangekeken hebben, zo van : 't komt nooit goed met ons moeder, dat ze dat nog niet weet ... Ik ben nog graag selectief in wat ik (wil) weten/onthouden, 'k gebruik mijn geheugen liever voor het opstapelen van zaken die ècht belangrijk zijn !
Bovenstaande is de titel van een 'schoon lieke' van Jean Gabin, over het feit dat we denken dat we in alle levensfasen die we meemaken, het allemaal wel (denken te) weten hoe het moet. Die titel kwam in mijn hoofd toen ik het kalenderblaadje van 'den Druivelaar' las deze morgen, nu weet ik het hoe het komt dat mijn huwelijk geen succes is geworden , ik heb in mijn opleiding nooit geen huishoudkunde gehad. Het volgende stond er : Breng orde op zaken ... Maak nog een laatste ronde door de voornaamste kamers van het huis voor je man thuiskomt. Leg rondslingerende schoolboeken, speelgoed en papieren op hun plaats en neem nog vlug even het stof af. Breng het geluid op minimaal niveau ... Schakel bij zijn aankomst de wasmachine, de droogkast, of de stofzuiger uit. Probeer de kinderen kalm te krijgen. Wees blij hem te zien. Verwelkom hem met een warme glimlach en toon je bereidheid om hem te bevallen. Oei, 'k ben gebuisd over heel de lijn denk ik. Breng orde op zaken : verdomme alle rommel in huis was rommel van de echtgenoot waar ik absoluut niet mocht aankomen (er stond net nog geen prikkeldraad rond), hij vond zogezegd wel zijn weg tussen die rommel. Stof afnemen : ja, in mijne living (zijn domein) kon ik mijn naam in het stof op de kast meestal schrijven (ik deed dat maar niet, want zoals gezegd, zijn domein hé). Geluid op minimaal niveau : het was wel hij die zijn muziek op volle sterkte door de boxen liet knallen hé (dat daarbij de glazen in de barkast sneuvelden, en dat de kleerkast boven stond te daveren als wij wilden slapen is maar een detail) Wasmachine en droogkast uit : wat denk je, dat ik die 16 machines per week met de hand zou wassen, uitwringen en drogen ?! De kinderen kalm krijgen : verdomme die schapen durfden zich amper verroeren met hun vader in de buurt ! Wees blij hem te zien : ja, 't was altijd iets om naar uit te kijken hem minuut na minuut meer dronken zien worden, en niet weten of ik die nacht een uur zou kunnen slapen met hem in de buurt. Die warme glimlach was er dus niet, en mijn bereidheid om hem te bevallen, ja sorry, er waren andere vrouwen in zijn leven die deze taak op zich genomen hadden, dus waarom zou ik ... Gelukkig zegt Jean Gabin in zijn liedje ook nog het volgende : met de tijd vergeet men de trieste avonden, maar nooit een ochtend van tederheid. Als ik ver zoek in mijn memorie, dan kan ik me nog wel zo een paar ochtenden voor de geest halen. Maar ik denk dat niemand het me kwalijk zal nemen als ik die tederheid NU in mijn leven meer naar waarde weet te schatten ... (en voor mijn lieve boezemvriend is dat wèl met een warme glimlach, en met een grote bereidheid om hem te bevallen, hij verdient dat namelijk !)
Deze keer gelukkig niet zelf op doktersbezoek geweest, wel een zeer fijn, alert, verzorgd, lief oud menske (waar moet ik mijn handtekening zetten, opdat ik ook op deze manier oud mag worden ?) naar het ziekenhuis gevoerd (vrijwilligerswerk) De dame had een MRI-scan nodig, en moest daarna nog langs bij de neuroloog. Voor mij dus wachten geblazen, in een wachtzaal bovendien die aircogekoeld was !? Bij mijn weten is het nochtans buiten nog geen 30°, waarom moet dat ding dan op volle sterkte boven de mensen hun hoofd, 1000 maal gerecycleerde lucht uitspuwen, om maar van het nodeloos energieverbruik te zwijgen. Had ik daar nog lang moeten wachten, ze zouden me een bed mogen geven hebben, om na mijn maag geledigd te hebben in het kleinste kamertje, een migraine-aanval te verslapen. (misschien is dat wel de bedoeling, een kliniek is nu eenmaal ook een commercie en die moet draaien ...) Maar kom, ook in deze wachtzaal iets bijgeleerd (ja hoor, overal hebben ze posters aan de muur) : het Meetjesland houdt van borsten ... Tiens, alleen in 't Meetjesland ? Ik denk nochtans dat ze daar 'bachten de kupe' en op de meeste andere plaatsen ook niet vies van zijn. De slogan op de poster wordt nog extra gevisualiseerd met het blauwe verkeersbord met een drempel op, maar daar heeft de drempel dan 2 bultjes. Dit alles om een interactieve tentoonstelling 'laat naar je borsten kijken' aan te kondigen. Interactief ? Moeten de vrouwen daar topless naartoe, gaan ze daar live een borst tussen de bankschroef persen (voor de mannen : zo verloopt een mammografie, 'k heb me trouwens altijd afgevraagd hoe ze dat doen met vrouwen die twee erwten op een platte teljoor hebben) Enfin, 'k ga er niet wakker van liggen, ze gaan mij daar toch niet zien op die tentoonstelling. 'k had eigenlijk mijn wachttijd nuttiger kunnen gebruiken, want 'k moet nodig mijn Spaanse boeken nog eens ter hand nemen. 't Zal voor vanmiddag zijn, want dan moet ik nog iemand naar de psychiater brengen (gelukkig samen met zijn moeder - anders zou ik me niet al te goed op mijn gemak voelen in de wagen) Die wachtzaal ga ik aan me laten voorbijgaan, (een beetje studeren in de wagen) want wie weet wat hangt daar allemaal aan de muur, straks verliezen we ook nog onze zinnen ...
Gisteren dus weer op 'voyage' richting UZ. Deze keer op een ander verdiep van de vrouwenkliniek. De receptioniste verwees me vriendelijk (dat zijn ze daar altijd) naar de wachtzaal, een wachtzaal die duidelijk gebruikt wordt door verschillende gyneacologen die van vele vakgebieden kaas hebben gegeten. Een geluk dat de prof drie kwartier vertraging had, want wat daar allemaal te lezen viel, amaai, 't was de moeite. Begon al met een poster op de deur : 'partnergeweld, je staat er niet alleen voor' ... Aan de muren zowel posters met een leeg kinderbedje op en de slogan 'als vrijen alleen niet helpt', dus voor diegenen die net als ik de infertiliteitsafdeling nodig hebben om aan een kroost te komen, vlak daarnaast twee A4-tjes met publiciteit voor nieuwe creches !?! (geraak je aan geen kind, je weet toch al waar de creche is hé). Aan de muur ertegenover nog een opbeurend krantenartikel over een vrouw die net heeft te horen gekregen dat ze borstkanker heeft, en die toch zo blij was met de opvang door de dokter, want, zo stond er letterlijk : de doos met zakdoekjes stond klaar ... Ja hallo ! Wat een troost ! Op de tafel lagen ook nog brochures van de Vlaamse Liga tegen Kanker (die hebben blijkbaar een maandelijks tijdschrift - wie in godsnaam neemt daar een abonnement op ? Of krijg je dat gratis bij de chemo ?) En dan zat ik daar met het koudzweet op mijn lijf te wachten tot ik mijn verdict te horen zou krijgen van de prof. Die legde me uit dat ze een LLETZ-procedure gaan doen met mij. Een watte ? Ik hoorde het in Keulen donderen ... Dat wil zeggen dat ze onder plaatselijke verdoving met een soort van electrische ring/kegel de 'slechte' cellen van mijn baarmoederhals gaan afschrepen. Piece of cake (volgens de dokter) enkel daarna een bloeding van zes ! weken, al die tijd niet zwemmen, niet in bad gaan (wel douchen hé), niet vrijen, ... dat alles om infecties te vermijden. Maar kom, alles voor de gezondheid, niets doen is absoluut geen optie ! Ik ben een overlever ! 'k Zou er graag nog evenveel jaren bijdoen als er nu op de teller staan !
Nee, 't gaat hier niet om de zwarte op een gele achtergrond, maar in mijn geval om een zwarte in een groen embleem van 'den Delhaize' Vanmorgen op de terugweg van het station (oudste poppemieke naar de trein gebracht) ben ik rap binnengesprongen in de desbetreffende supermarkt. Enfin, rap is het woord niet, het was 5 voor 9, en de zaak gaat maar open om 9 uur. Toch stonden in de hall waar de winkelkarretjes staan al een twintigtal mensen klaar om - zo leek het wel - ten strijde te trekken. Het was precies een startschot bij een loopwedstrijd toen de deuren eindelijk opengingen, een geluk dat winkelkarretjes gemaakt zijn om tegen een stootje te kunnen. Vermits ik niet echt veel nodig had, kon ik me met gemak (want zonder winkelkar) in tweede positie naar de andere kant van de zaak begeven, (heb ik me toch wel niet laten kloppen door een madammeke van 1.50m hoog, van zéér mollig postuur (zo een beetje mijn moederke in haar dikkere periode) Zou ik dan toch iets aan mijn conditie moeten doen ? Of was ik misschien niet zo gehaast als al die andere mensen ? 'k Zal het maar op dat laatste steken, vroeger was ik ook zo een supermarktracer, maar vermits ik de laatste tijd meer dan tijd genoeg heb, ben ik dat afgeleerd. Aan de kassa weer een beetje 'verschoten' dat het leven toch echt wel duur is : méér dan 15€ voor een portie vlees, een brood, een bakske champignonnekes en een pakje (suikervrije) cacaopoeder. En daarna, bij het naar huis rijden, ook nog de auto volgegoten met aan de prijs te zien vloeibaar goud (net terwijl op radio 2 onze premier Leterme aan het uitleggen was waarom de regering niet zomaar de accijnzen kan, wil of zal verlagen op de brandstoffen) Maar kom, we hebben ons stalen ros nog nodig de komende dagen, en net als wij heeft dat beestje ook soms dorst ... 'k Kan moeilijk mijn kroost achterop de fiets naar de muziekschool brengen (compleet met 2 violen), en het vrijwilligerswerk voor de minder mobiele medemens gaat ook niet op die manier, en helaas morgen heb ik mijn steeds 'bejaarder' wordend karretje ook nodig voor weeral een bezoekje aan de gyneacoloog (de 'lieve' man die zich altijd verontschuldigt op voorhand van "mevrouw, ik ga U pijn doen" - ik kan op zo een moment alleen maar denken van verdomme doe Uw werk en zwijg, zodat ik hier rap van die stoel kan komen). 'k Ben benieuwd met wat voor nieuws (lees : behandeling) hij morgen gaat afkomen ...
'k Ben vandaag met de oudste gaan shoppen, ah ja, want die had ook nog een outfit nodig voor de communie van kleine zus. Van de jongste trouwens geen spoor, die is gisteren naar tante/nonkel/neefje/nichtje gebracht in het verre Hageland, en vandaag voor 2 dagen vertrokken naar Disneyland Parijs - een vroeg communiegeschenk. Dus vandaag met twee op stap. Winkel in, winkel uit, wachten aan pashokken (mams, ik kan dat wel alleen !! en een minuut daarna, mams kan je eens de rits toedoen, en mams, neem daar eens een foto van met je gsm, dan kan ik later beslissen grrrr) Dus veel gepast, nog niets gekocht. Toen we ongeveer alle winkels gedaan hadden besloot ze van op een bankje buiten eens te beslissen welke tenue het nu eindelijk ging worden. Buiten verdorie, met zo een wind, niet met mij ! 'k Had zin in een bakje troost. Dus voor allebei een grote tas chocomelk, voor de oudste mèt slagroom en gebakje, want ze is op verdikkingskuur (waarschijnlijk om te maken dat de bustierjurk, die ze dan beslist heeft om te kopen, een beetje meer gevuld zal zijn) Daarna de bewuste jurk gaan kopen, en als ik al dacht dat ik er daarna vanaf was, dan begon het nog maar ... Het juffie moest natuurlijk ook nog schoenen hebben hé, allé schoenen, ik noem dat meer 'stelten'. Zij moet het weten hé, mij krijg je zo gek niet dat ik een hele dag met pijnlijke voeten ga lopen. Ik heb voor mezelf ook nog schoenen gekocht voor de gelegenheid, die waren dan volgens de dochter lomp (want mijn hakje was maar +/- 5cm hoog. Dan is dat maar zo ... En nee hoor, ik verwacht niet dat een vijftienjarige dezelfde smaak heeft als ik (omgekeerd zou het ook belachelijk zijn), maar 'k heb toch met momenten vreselijk op mijn tanden moeten bijten om er geen ruzie te laten van komen. Mocht er geen haarkleuring bestaan, dan was mijn coupe nu net als textiel gewassen met dash, witter dan wit
Gisteren was ik aan het 'bricolleren' in het tuinhuis, en mijn oudste wou al direct een variant maken op het fameuse programma - help ! Mijn man is een klusser (zou ik iets tè luid aan het vloeken geweest zijn misschien ?) Trouwens, dochter, in dat programma worden alleen superluiaards opgevoerd, die denken dat het huis wel vanzelf verbouwd zal worden. 't Is misschien geen manier om je wederhelft op de feiten te drukken, maar wel een goeie om op 1 week van de verbouwingsstress vanaf te zijn ... Maar ja, we hadden het over mijn project. Niets ambitieus eigenlijk hoor, enkel een tuinkast (die voor buiten bedoeld is, maar bij ons 'in' het tuinhuis stond - rare kronkel van de echtgenoot ...) ontmantelen, om ze dan buiten te krijgen, en buiten weer te laten herrijzen - na de nodige aanpassingen - als kippenhok. Op zich is daar niets moeilijk aan, ware het niet dat sommige schroeven maar niet los te draaien zijn (zelfs met schroefmachine), en dat de kast op zijn geheel voor mijn girlpower, te zwaar is om te verschuiven, waardoor ik niet aan de achterste schroeven van het dak kan. Feit is ook dat het tuinhuis ook wel eens wat opruiming kan gebruiken, dat zou me ook al wat meer manouvreerruimte geven. Dus daar dan maar mee begonnen hé, meteen kan ik overbodig materiaal aan de straat zetten, want grof-vuil-ophaling deze week, en wat niet aan huis opgehaald wordt (metaal, harde plastics, steenafval, oude electrische aparaten) zet ik klaar om zaterdag naar de afvalcontainers te brengen. Na de middag ga ik er nog wat verder aan werken, en als de grote schoonmaak klaar is, dan ga ik nog eens met hernieuwde moed (en een volle batterij bij de schroefmachine) de schroeven te lijf proberen gaan. Bij deze een oproep aan de buren : wees een beetje verdraagzaam aub, 'k zal proberen op mijn woorden letten als ik me kwaad maak telkens het niet gaat zoals ik het wil
Vanmorgen heb ik mijn kindervoituur van de zolder gehaald, en buiten op het terras in het zonneke gezet om een beetje te luchten. Niet dat er hier nog aan gezinsuitbreiding gedacht wordt, dat niet, maar één van de zusjes zou ze graag lenen voor de dagen dat ze op haar kleinkind past. Ik zag mijn curieuzeneus-achterbuurman al denken : 'heb ik hier iets gemist ?' Straks doet het hier nog de ronde in het dorp (wedden dat mijn schoonouders het dan sneller zullen weten dan ik - want dat is met de meeste zaken zo) Ja, kindjes krijgen, die tijd ligt helaas achter mij. Helaas omdat ik al wat jaren teveel op mijn teller heb daarvoor (ben Wendy Van Wanten niet hé), en ook helaas omdat ik nooit de tijd en ruimte gekregen heb om te genieten van mijn zwangerschappen. Maar aan de andere kant, 'k zou toch niet meer helemaal opnieuw willen beginnen hoor. 'k Zie het al voor me, in de week niet slapen omdat je een huilbaby in huis hebt, en in 't weekend niet slapen omdat er tieners in huis zijn die willen uitgaan en moeten over en weer gevoerd worden. Kinderen van 2 generaties en van 2 verschillende vaders, dat moet al lukken dat die later goed overeen komen. Ik geloof trouwens niet in het fenomeen 'nieuw-samengesteld gezin'. 'k Zie ze graag hoor die kleine bollekes, maar 'k ga het kindjes krijgen maar overlaten aan de jongere generatie. En later kan ik dan misschien mijn eigen kleinkind schromelijk 'bederven', de wakkere nachten laat ik dan met plezier over aan de dochters
Vanmorgen bij het openen van het rolluik in de berging, geen vrolijke 'twiet' van onze kanarie als goeiemorgen gekregen, het beestje is niet meer ... aan de manier waarop bij in zijn kooitje lag waarschijnlijk letterlijk van zijn stok gevallen. Dus vanaf vandaag is ons huishouden maar 5-koppig meer, (de meiden en ik, en een koppel parkieten) en weer wat testosteron minder (de mannen houden het hier blijkbaar niet lang vol ) 't Was nochtans aan die kanarie dat we volop merkten dat de lente in aantocht is, zo vrolijk was dat beestje ! We hebben ook niets gemerkt dat hij ziek was of zo. De piepedol was er niet goed van. Dan maar gauw zorgen dat ze weer opvrolijkt. 'k Heb al een grote cake gebakken om mee te nemen naar school vanmiddag (voor tijdens de knutselles), want ik geniet in haar klas de twijfelachtige eer om de 'beste' cakemaker te zijn van alle mama's, en de klasgenoten hadden al eens gevraagd wanneer ze nog eens mochten smullen. 't is maar één ding jammer, heel mijn keuken geurt zo fantastisch, en toch mag ik zelf niet proeven ... Soms is 't leven niet fair
'k Heb het gevoel dat ik gisteren net als Georges Clooney (nespresso, what else ?) Sint Pieter heb omgekocht. Yes ! It's not my time yet ! Ik heb de uitslag gekregen van de prof i.v.m. onderzoek vorige week. Er is nog niets levensbedreigend aan de hand met mijn lijf, wel moet ik over twee weken op consultatie, bespreking over wat er dan wel moet gebeuren. Dus ik mag weer een beetje vooruit beginnen kijken (deze week heeft de tijd toch efkes stilgestaan hoor !) 'k Ben zelfs vrijdag heel de dag gaan shoppen, niet omdat ik daar zin in had (zelfs helemaal niet) maar gewoon om mijn gedachten eens in een ander kringetje te laten draaien. 'k Had dus een outfit nodig voor de communie van kleine dochter, en het huwelijk van kleine broer. Na een viertal uren rondlopen in 't stad dacht ik zelfs dat ik met lege handen naar huis zou gaan. Maar toch onder de baan naar huis nog binnengeweest in een (veel tè) dure boetiek waar ik anders nooit kom, en daar dus toch iets gevonden. Had ik zoiets gedaan toen de echtgenoot nog 'alive and kicking' was, dan was hij door 't verschieten van zoveel geld uitgeven ook sebiet naar Sinte Pieter getrokken. Hoewel, met zijn levenswandel zou hij daar (zelfs met een volle container nespresso's) niet welkom zijn geweest, de deurwachter zou hem naar vuriger oorden gestuurd hebben denk ik ... Ja liefste echtgenoot, ik leef dus nog, en ik geef mijn geld niet uit aan vloeibaar spul waar ik mijn lijf mee volgiet ! Geen greintje spijt van het geld uitgeven dus ! (maar 'k ga daar wel geen gewoonte van maken !), kleine broer trouwt niet elke dag, en de piepedol doet maar eenmaal haar plechtige communie. Ja, 'k weet het alleen een vrouw redeneert op die manier ...
De ene dag is duidelijk de andere niet. 'k Vond nu net dat de locomotief van mijn leven weer een beetje op de rails stond ... Vorige week maandag een brief bij de post van het UZ. Na een afwijkend uitstrijkje iets meer dan zes maanden geleden (zie mijn eerste blogschrijfsels) ben ik ondertussen begin deze maand terug gecontroleerd, en lap, 't is weer van dat. Deze keer geen afwijkende cellen gevonden, maar geprikkelde cellen (wat moet ik daar verdomme nu weer van denken ?) Dus gisteren opnieuw op onderzoek (colposcopie : inwendig onderzoek met een camera), weer geen alarmerende beelden, net als vorige keer, maar nu hebben ze wel een stukje weefsel afgenomen voor verder onderzoek. Normaal gezien uitslag daarover pas over 10 dagen, maar ze gingen spoedprocedure aanvragen, en hopelijk krijg ik dan volgende week maandag de uitslag te horen. Nog een beetje uitleg van de professor : vorig uitstrijkje was een alarmfase 1, deze keer fase 2. Bij negeren van zo een uitslag kan ik binnen de 10 jaar baarmoederhalskanker ontwikkelen. Overbodig te zeggen dat ik dat niet wil zeker ... Maar ook nog volgens de prof : "niet panikeren mevrouw, het werd op tijd geconstateerd, we kunnen nog alles voorkomen" Ja, ja, ... Twee minuten nadien stond ik weer in de buitenlucht, met het gevoel dat ik de Atlantische oceaan moest overzwemmen ... HELP !
Gisteren de film gezien op de commerciële zender met bovenstaande titel. Ik had onlangs het boek gelezen, geschreven door Cecilia Ahern (dochter van Bertie, premier van Ierland). Bij het lezen daarvan tranen met tuiten geweend, en ook al is het scenario van de film een heel stuk afwijkend van het boek, gisteren hebben de waterlanders ook hun weg gezocht. Het verhaal : jong koppel, kibbelend over vanalles en nog wat, maar zó stapel op mekaar. Hij sterft aan een hersentumor, en omdat hij besefte dat zijn vrouw na zijn dood niet echt vooruit zou geraken zonder hem, laat hij haar op geregelde tijdstippen een brief bezorgen, met daarin opdrachten allemaal met als doel dat ze haar leven weer zou opnemen, en uiteindelijk het geluk weer zou vinden. Wat had ik dat graag gehad, dat mijn man me ook zó graag had gezien als ik hem, en dat zijn dood niet abrupt zou zijn geweest, en dat hij me dan ook een stukje zou gedragen hebben naar een nieuw leven ... De realiteit was helaas anders ! Het graag zien is in mijn geval zeer dikwijls een diepe colère geweest, met heel veel waarom vragen. We hadden het zo goed kunnen hebben samen, waarom moest hij dat allemaal vergooien voor andere vrouwen en voor de drank. Lag het aan mij ? Die vraag wil ik me niet meer stellen, ik heb alles voor die man gedaan, en er heel weinig voor teruggekregen. Van hem nog antwoorden krijgen op de waarom-vraag, dat is zoiets als vrijen voor maagdelijkheid - dat zal er dus niet meer van komen, maar één ding staat vast : het onderdanige vrouwtje dat hij had is samen met hem begraven ! En weer geluk vinden ... daar had ik zijn richtlijnen niet voor nodig, dat heb ik uiteindelijk op mijnen alleen ook gekund !
Als ik tegenwoordig op zaterdagmorgen naar de supermarkt ga, heb ik soms het gevoel dat ik op vakantie ben in eigen land. Ik hoor daar een taal spreken waar ik niets, nada van snap. Mannen meestal 'k sta er niet graag vóór of achter aan de kassa, want ik heb steeds het gevoel dat ze over mij bezig zijn. Zijn het Polen, Hongaren, Litouwers, 'k zou het bij god niet weten. Ze zijn wel collectief zot van 1 van de cassiersters, want welke taal het ook moge zijn, zij spreekt die. De multiculturele maatschappij, we kunnen er graag of niet, niet meer omheen. Velen willen geen buitenlander als buur, maar ze zijn wel vergeten dat de eerste golf immigranten er gekomen zijn om hier het 'vuile' werk te komen doen waar de Belgen zich te goed voor waanden. En eigenlijk is er niet veel veranderd. Ik vertoef door het vrijwilligerswerk tegenwoordig vaak in klinieken, wel ik denk dat het onderhoudspersoneel daar tegenwoordig voor 75% uit gekleurde dames bestaat, Belgische dames maken daar blijkbaar hun handen niet meer aan vuil. En ja, er zal wel krapuul bijzitten, net zoals er krapuul bij ons eigen volk zit. En ja, ze MOETEN integreren, als je de taal van het land waar je woont niet spreekt, hoe wil je dan aanvaard worden ? En nee, ik ben niet voor de profiteurs die hier van onze sociale zekerheid komen profiteren en er zelf niets aan bijdragen - zo snel mogelijk uitwijzen die handel ! Maar je hoort me niet klagen over mijn Japanse wagen, mijn Braziliaanse koffie, de Amerikaanse films, de warmte van de mazout uit Saoudi-Arabië, de vele electronica uit China, Indisch of Italiaans eten ... De wereld, het is op veel vlakken een klein dorp geworden, en in een klein dorp kàn het gezellig toeven zijn. Het is aan elk van ons om er in dat dorp iets moois van te maken ...
Zaterdagavond na een bioscoopbezoek in een klein Westvlaams stadje vond mijn gezelschap een flyer onder de ruitenwisser, daarop reclame voor een huwelijksbeurs. Naam van de beurs : Wil je met me trouwen ? (nee, op die vraag moest ik gelukkig niet antwoorden ...) Om het volk massaal naar de beurs te lokken, kunnen de trouwlustigen echt wel een zéééér mooi cadeau winnen, namelijk : een exclusieve fotoreportage in Egypte. Egypte of all places ... Exclusief zal de reportage zeker wel worden. Niet iedereen kan een trouwboek voorleggen met foto's tussen de piramiden, bij de sfinx, tussen de haaien in Sharm-el-sheikh, protesterend op het Tahrirplein, bij een legertank ... Zou je geloven dat ik blij ben dat mijn kleine broertje zijn trouwfoto's 'gewoon' in het gemeentepark gaat laten nemen ?
... een man die iets goed te maken had tegenover zijn halve trouwboek, vriendin, maitresse, allé tegenover deze waar hij het bed mee deelde. Beroepshalve werkte hij op een publiciteitskantoor, maar had daar nog geen grote potten gebroken. Tot die koude februari-ochtend ergens in de jaren stillekes. Weer zo een ochtend waarop hij mét ochtendhumeur veel te laat uit zijn warme nest donderde, en dat laat zijn dan maar uitwerkte op de wederhelft. Want zijn vers onderbroekske, kousen en kleren lagen niet klaar in de badkamer, de verse handdoeken waren op (en 't was zo ver lopen naar de droogkast) en toen hij dan uiteindelijk vertrekkensklaar was kreeg het vrouwtje aan de voordeur - tussen de laatste snak en beet - nog een kus (met die vreselijke ongeschoren baard van hem) en kreeg hij zelfs nog over de lippen dat hij haar graag zag (sommige mannen spreken zo een frase met hetzelfde gemak uit als het zeggen van "zeg jong, er is geen WC-papier meer!") Toen bleek dat het wééral had gevroren, en dat zijn persoonlijke huisslaafje zijn wagen niet had doen warmdraaien, waardoor het zicht door de autoruiten nihil was, daalde zijn temperatuur ook helemaal onder nul, en vermits op de oprit geen kadertje ging met 'God ziet mij, hier vloekt men niet', mochten de buren meegenieten van zijn mooie woorden die hij de hemel inzond ... De lange rit naar de job, met een onderweg nog wat file, gaf hem de tijd om eens goed na te denken. Was hij niet een beetje veel te lomp geweest tegen zijn 'liefste' vrouwtje ? Hij zocht naar een manier om het goed te maken. Toegekomen op het werk wachtte hem een opdracht voor een grote floristenvereniging die een publiciteitscampagne had besteld om de verkoop in de donkere winterdagen flink aan te wakkeren. En toen ging zijn lamp branden (en wees gerust, het was nog geen spaarlamp !) Hij zou die floristen eens gelukkig maken, en zijn madam eveneens. De zaterdag net halverwege februari (geen schrikkeljaar) zou dé dag van de geliefden worden. Geen man die het nog mocht risceren om op die dag zonder grote bos bloemen thuis te komen ... En zo geschiedde. Alle bloemisten content, flinke promotie voor het reclamemannetje, en zijn vrouwke ... die dacht er het hare van. De bloemen waren meegenomen, dat niet, maar ze had toch liever gehad dat hij haar het hele jaar zou respecteren, en echt graag zou zien.
Moraal van het verhaal : ik ken geen enkele vrouw die haar wederhelft met een schop in zijn achterste terug naar de winkel gaat sturen als ze op valentijn een cadeau krijgt, maar het is en blijft platte commerce. Graag zien zit in kleine dingen, en die zijn meestal niet van materiële aard ...
Het grote K-monster : kanker. Vandaag volop in het nieuws door de dood van Marie-Rose Morel. Los van politieke strekkingen is hier weer een mens véél te vroeg moeten gaan. Over haar veel tam tam in de media, maar ook vandaag zullen er een paar anonieme mensen de strijd verloren hebben. Ook zij laten hun naasten verweesd achter, ook daar zullen misschien kleine kinderen achterblijven die vader of moeder nog hard nodig hebben, of ouders die geheel tegen de natuur in hun kind overleven. Deze mensen komen niet in de media, maar hun verdriet zal er niet minder om zijn. Sedert dat mijn kroost het met één ouder moet doen, is mijn gezondheid voor mij ook veel belangrijker geworden. Ik mag er niet aan denken dat ik ziek zou worden ... Vroeger was ik ook al eens laks met gyneacoloogbezoeken (want wie gaat daar nu graag naartoe ?), maar tegenwoordig doe ik dat toch niet meer. Gezondheid, is samen met de kroost, mijn grootste goed geworden, en daar spring ik dus niet lichtzinnig mee om !
Vanmorgen vroeg op tijd vertrokken naar het station met de oudste. We hadden daar namelijk nog wat te vereffenen van vorige week de fameuse boete van 33.30€. Deze keer een andere bediende aan het loket dan andere weken, ik heb daar toch nog eens van mijn oren gemaakt (vriendelijk hoor !), dat het toch niet al te fair was dat de conducteur die boete heeft gegeven, (dochter was verdorie al aan het schrijven, en kreeg de kans niet meer om de datum in te vullen) Die woorden vielen niet in dovemansoren, de loketbediende begon direct te zoeken in zijn computersysteem hoe hij mijn betaling ongedaan kon maken (want de boete was ondertussen al betaald met bancontact) en ik kreeg prompt mijn geld terug. De vriendelijke heer gaat op zijn eerstvolgende werkdag bellen naar Brussel, en gaat dat even regelen met de diensten daar. Vandaag moest ik wel een gewoon treinkaartje kopen, de campuskaart werd nog even ingehouden. Kijk, dat noem ik nu nog eens service zie, de ene werknemer bij de NMBS is de andere duidelijk niet ! En de dochter, gene merci mams voor achter mijn gatje te lopen, integendeel ... tjoeke tjoeke tuuuut, weg was zij !
Om een beetje in het zelfde onderwerp te blijven van vorig schrijfsel ... Voor mij moet er niemand meer op één knie gaan zitten. Graag zien, je goed voelen bij iemand, geborgenheid krijgen, dat moet voor mij niet meer uitgeschreven worden op een boterbriefje. Ik wil het alleen voelen, in veel kleine momenten die het op de lange duur 'groots' maken. Komt er ook nog bij dat ik het waarschijnlijk niet meer zou kunnen verdragen dat hier elke dag een man rondloopt (een mens kweekt zo zijn eigen gewoonten als je alleen bent ...), dat ik mijn dochters nooit wil verplichten om de persoon graag te hebben die ik graag heb (ze gunnen mij mijn vriend, en dat vind ik al meer dan genoeg) Gelukkig vind de 'schat' in mijn leven dat allemaal geen struikelblok, zijn vrijgezel(lig) leven is hem ook zeer dierbaar. De vriendschap tussen ons is te belangrijk om die overhaast op het spel te zetten voor liefde met de grote 'L'. Genieten (met een grote 'G') van zijn armen rond mij, maakt me minstens even gelukkig ! Hij weet dat hij een zeer dierbare plaats in mijn leven inneemt, en ik wil dat liefst nog héél lang zo houden !
Vanmorgen een berichtje van kleine broer (1.90m ?, 100kg ?) - allé, de jongste van de hoop, de kleinste zal ik wel eeuwig blijven vrees ik. Hij gaat trouwen. Tiens, dat had ik nu niet gedacht zie ... Maar blij ben ik wel ! Als hij die stap wil zetten, dan zal het gevoel wel juist zitten zeker. Tegen dat het zover is zal hij al 35 jaar zijn, op die leeftijd zou hij zijn verstand al moeten hebben hé. Geen kwaad over de schoonbroers, maar nu krijgen we toch eindelijk eens een schoonzus. Toen ik het vertelde aan de jongste vanmiddag na school, stelde ze direct de vraag of nonkel dan op zijn knie is gaan zitten voor zijn toekomstige, en of ze dan als metekind geen bruidsmeisje mag zijn (ze stelt het zich allemaal heel romantisch voor, met een grote suite, lange jurken, heel de tralala ...) Of er al of niet tralala rond gaat zijn, dat weet ik niet, dat is ook niet het belangrijkste. Ik vind het wel nog altijd ontroerend mooi dat twee mensen voluit laten weten dat ze voor mekaar kiezen. Zo jammer dat onze ouders het niet meer zullen meemaken. Maar als er hier ergens hogere sferen zijn, dan hoop ik dat ze goedkeurend toekijken naar hun jongste ...
In een tijd van snelheid, stress, verhitte stemmingen ... mag van mij de betekenis van bovenstaand letterwoord veranderen (als De Decker dat mag, dan mag ik ook !) Bij deze mag het 'As Slowly As Possible' worden.
Mijn oudste heeft dat vanmorgen ook eens getest op de trein naar Gent. Ze heeft zo een fameuse Campus-kaart die vóór elke rit moet ingevuld worden (dus letterlijk vóór, en niet tijdens de rit !). Ze was haar kaart nog aan het invullen op het moment dat de conducteur langskwam, die was waarschijnlijk met een maandags been uit bed gestapt i.p.v. met een zondags, en heeft haar stante pede een boete gegeven van 15€, maar vermits ze net niet genoeg in haar portefeuille had, krijgt ze nu een boete van 33€ binnen de 14 dagen te betalen . Op wie moet ik nu kwaad zijn ? Op mijn verstrooide kop van een dochter of op de NMBS ? Nu ga ik toch even voor 'mijn kind, schoon kind', want die bewuste Campus-kaart is maar een paar weken geldig, als ze die niet invult, dan vervallen de ritten toch na de vervaldag, dus waarom zou ze bewust willen frauderen ? Laat ze eerst eens die personen aanpakken die helemaal geen vervoersbewijs bij hebben. En de dochter ... 'k vrees dat ze wel geleerd zal zijn, ik kan me voorstellen dat de tranen hoog zullen gezeten hebben ('t zal zeker een lesje in assertiviteit geweest zijn !) En mocht ze door de conducteur nog niet geleerd zijn, dan zal ik het haar wel leren : zakgeld -33€, zou dat de goede remedie zijn ?
Ja, vermits het vorige stukje sex in de titel had, en dat ervoor iets of wat te maken had met drugs, vind ik dat de rock & roll ook niet kan ontbreken ... Hoewel, zo gerockt & gerolld heb ik niet in mijn leven. De muziek was meer de afdeling van de echtgenoot (hoewel muziek, lawaai was vaak een beter woord) Ik heb het meer voor de rok-zonder-c-tussen. Waar blijft die lente nu ? 'k Heb goesting om weer eens een rokje aan te kunnen doen zonder die vreselijke nylons onder. Niet tè kort (zo een schone benen heb ik nu ook weer niet, en 'k ben ook geen 3x7 meer ook hé), maar lekker los rond je lijf. En die benen ... die kunnen nog wat kleur gebruiken, amaai, 't lijkt wel het fluo-wit van een spaarlamp op vol volume , en vermits ik geen fan ben van de zonnebank, duurt het bij mij altijd een hele tijd voor dat daar verbetering in komt ... Dus, laat die zon maar komen hé, dan kan het tuinseizoen ook gauw op gang komen. En dan werken we buiten met een broek aan, weliswaar een korte ...
Ja, ja, wat dacht je, dat ik mijn (al dan niet) amoureus leven hier uit de doeken ging doen ... forget it !
Al méér dan een jaar lang is mijn jongste de trotse eigenares van een koppel parkieten, kompleet met eigen 'villa' gekregen van haar 'liefste' peter. Die beestjes blijven geen seconde van mekaar, maar kweken ... no way. We hebben daaromtrent al een paar theoriën ontwikkeld : Ofwel moet het manneke steevast voor het zingen de kerk uit, ofwel is hij homo, of zij een lesbienne... 't Valt wel op dat het vrouwke geen katje is om zonder handschoenen aan te pakken. Als we denken dat hij lawaaierig is, dan doet zij daar zeker een paar decibels bovenop, als hij dorst heeft en gaat drinken, dan heeft madam ook dorst, en moet hij plaats ruimen (ook al hangt er 10cm verder nog een waterbakje), zit hij op een stok, dan moet zij op dat plaatsje zitten, en schuift hij netjes op. En toch geeft hij niet op ! Knuffelen met zijn kop in haar pluimen, zijn bekje scherpen aan het hare, enfin ... we worden hier soms mottig van het zien van zoveel tederheid. En onze kanarie, de buurman die in een kleiner 'werkmanshuisje' woont zingt daar dan een romantisch deuntje bij We hebben nu alle hoop gesteld op de nieuwe lente die er aankomt. Laat het spreekwoord van in mei leggen ... maar eens waar worden. Of zou ik mijn 1 aprilgrap nog eens herhalen, en terug een kippenei in het legbakje leggen ? Beter niet zeker, de piepedol zal er niet meer kunnen mee lachen.
Vanmorgen een fait-divers berichtje gehoord op de regionale zender van radio 2. In Nederland experimenteert men met het geven van hennep aan de koeien. De dieren worden er niet high van, zouden er langer door leven, en bovendien meer melk produceren. Mijn oudste maakte direct de bemerking : "zouden we dan high worden door van die melk te drinken ?" Misschien een oplossing voor alle ADHD-toestanden bij de kinderen, gedaan met de Relatine, gewoon een glas melk bij het ontbijt. De soms ongeduldige leerkrachten die een normaal, vrolijk, uitbundig kind ook al de stempel ADHD-er geven, zouden dan een klas voor zich zien met allemaal rustige kindjes ... En voor de iets oudere kinderen : geen alcohol meer in 't weekend, geen wit poeder, pillekes enz. Melk als partydrug ! Bij alcoholcontroles kan de dienstdoende agent direct zien welk vlees hij in de kuip heeft aan de melksnor De slogan van de grappige 'boodschap voor algemeen nut' op TV; "drink melk voor later" krijgt hierbij meteen een andere dimensie ...
Spaanse spreekbeurt tegen donderdag is voorbereid. Het moest een beetje een samenvatting worden van alle woordenschat die we in het eerste trimester geleerd hebben (ons voorstellen, leeftijd, beroep, hobbys, familierelaties ...) We moeten dit doen aan de hand van 3 foto's van familieleden of vrienden die dan in 't groot geprojecteerd worden tegen de muur vooraan in de klas (zodat de klasgenoten weten over wie we het hebben hé) 'k Heb daarvoor speciaal vorige zondag op het nieuwjaarsfeestje met de familie nog een foto laten nemen van mij met de broers en zussen, want de meest recente foto van ons allemaal samen dateerde al van op mijn huwelijk. Ja, als je met zessen bent gebeurt dat nu eenmaal niet elke dag dat je allemaal samen gefotografeerd wordt. Vorige donderdag hebben al een aantal klasgenoten hun spreekbeurt gehouden, en eigenlijk stonden we er van versteld wat we al allemaal geleerd hebben op een relatief korte tijd. Natuurlijk verstuiken we nog wel eens onze tong over bepaalde woorden, en leggen we al eens een klemtoon op de verkeerde plaats, om nog maar te zwijgen van de vele Spaanse woorden die een accent krijgen (wat we wel eens durven vergeten in schriftelijke oefeningen), maar kom we kunnen ons toch al verstaanbaar maken. Ik heb al plannen om in 2012 met de hijas (dochters) op vakantie te gaan naar Spanje, tegen die tijd heb ik er al een tweede schooljaar opzitten, dat zou dus al een goeie basis moeten zijn om me daar uit de slag te trekken. Olé
Het is ondertussen al 30 jaar geleden dat ik mijn laatste nieuwjaarsbrief op deze manier ben begonnen. Vannamiddag gaan nieuwjaren bij de zus van ons moederke die dus mijn meter is. Sedert ons moeder er niet meer is, is dat een beetje confronterend, want ze begint meer en meer op haar te gelijken. Ook qua karakter een beetje hetzelfde, een grote moederkloek dus, er gaat een warmte vanuit die we thuis ook altijd vonden. Zoals elk jaar wordt het een koffieklets (vrouwen hé), en de koffie wordt nog altijd geschonken uit het 'schoon' servies dat ik al ken sedert mijn kindertijd. Eerlijk gezegd, dat servies moet hypermodern geweest zijn in zijn tijd, ik denk dat het in een 'vintage' winkel zéér gegeerd zou zijn. Het is eigenlijk verkeerd dat ik daar maar éénmaal per jaar over de vloer kom, maar ja, hoe gaat dat hé ... Voor mijn 'liefste Peter' ben ik vorig jaar zelfs niet tot die éénmaal per jaar gekomen. Vermits ik toen pas gestopt was met werken heb ik in het begin van vorig jaar enorm veel klussen hier in huis gedaan (schrik voor het zwarte gat zeker) dat het er toen niet is van gekomen, toen februari eenmaal gepasseerd was vond ik het niet meer gepast om nog te gaan. Flauw, ik weet het, de mens zou het geapprecieerd hebben dat ik kwam. Ik ga hem straks bellen, misschien kan ik vandaag nog twee bezoekjes afwerken...
Gisteren, zoals gewoonlijk op zondagavond, samen met de kroost naar de Pappenheimers gekeken. Veel slimmer worden we meestal niet van die quiz, maar we kunnen er wel goed mee lachen (zeker als de bekende Vlamingen die soms een groot gedacht van zichzelf hebben, afgaan als een gieter). Het niveau van de vragen is soms al eens bedenkelijk, zo ook gisteren. Eén van de vragen was : "Wat is een vrouw die net 90% van haar verstand heeft verloren ?" en het antwoord : "een weduwe". Verontwaardiging alom in mijne living, zelfs de dochters (die soms al eens flauwe grapjes durven maken over mijn 'gepensioneerde' toestand) vonden het een regelrechte belediging aan mijn adres ... Het deed me een beetje denken aan de dagelijkse mop op 'de Druivelaar'. Daar kan je ook dikwijls seksistische dingen tussen vinden, meestal in 't nadeel van het vrouwelijke deel van de bevolking. Enfin, ik probeer dus met de overblijvende 10% verstand zo goed en zo kwaad mijn plan te trekken. En ja, ik blunder al eens, maar 'k ben er gerust in, diegenen met hun volle 100% verstand doen dat ook soms. Als de persoon die de bewuste vraag heeft bedacht daarvoor zijn volle verstand heeft nodig gehad, amaai dan stelt zijn 100% niet veel voor ... 't was maar om te lachen zeker ?
Wekker om half acht - 't was precies te vroeg vandaag, want weer een draai en kerende nacht gehad. Maar kom, smile on the face, oudste oproepen (is in hoera-stemming want eerste keer orkest na nieuwjaar en heeft heel de bende 'mega' veel gemist). Chocoladebroodjes en croissants in de oven (dat de kroost nu nog eens klaagt ...) Zelf mijn twee boterhammekes gegeten met chocola met vervangsuiker . Nog wat praten met de oudste aan de ontbijttafel. Me wassen, kleden en dan ritje naar 't station. Thuisgekomen de piepedol oproepen (hoera-stemming iets minder bij haar) Haar vooruitzichten zijn niet zo leuk als bij zus - we 'moeten' weeral ! naar de mis (plechtige communie). Maar kom, de croissant smaakt ook. Nu staat ze onder de douche, kleren hangen klaar, dus ze geraakt ook wel klaar. En na de mis gaan we het wel prettig maken : laatste keer gaan schaatsen op de openluchtpiste in Gent, daarna zus ophalen bij het orkest, samen nog eens een pizza gaan eten (die van mama is wel lekker, maar verandering van spijs doet al eens eten hé) En dan in de namiddag nog een nieuwjaarsfeestje met de familie van moeders kant (tantes, ooms, neven en nichten - alles samen een 60 man waarschijnlijk) Als je mekaar maar eenmaal per jaar ziet, dan weten we wel wat te vertellen hé, en er zijn trouwens nog een paar 'dichtere' familieleden die we nog geen nieuwjaar hebben gewenst (kinderen van de zussen) dus dat wordt ook eens tijd. Mijn petekind zal al denken dat zijn 'meetje' hem vergeten is dit jaar - voor hem is het trouwens zowel een nieuwjaars- als een verjaardagscadeau dat wacht. We gaan alvast de lippen maar smeren, willen of niet, de drie kussen moeten immers in veelvoud gegeven worden vandaag ...
Eerste keer in mijn leven dat ik een titel opgekleefd krijg : zorgend vrijwilliger. Compleet met badge met mijn naam erop. Ik heb me namelijk geëngageerd voor het verrichten van vervoer voor minder mobiele mensen van en naar ziekenhuizen, dokterspraktijken of hersteloorden. Een dienst van de mutualiteit die volledig op vrijwilligers draait die daarvoor een onkostenvergoeding krijgen. Vermits de welvaartstaat veel voor mij doet, vond ik het langzaam aan eens tijd worden dat ik daar zelf iets voor in de plaats stelde. Het was vorig jaar ook een vreemd gegeven, zomaar van een drukke job evolueren naar een doodgewone huisvrouw. Ik heb het ondertussen geleerd dat niet alles haastig haastig moet gebeuren, de grote klussen in en om het huis zijn een groot stuk van de baan, m.a.w. de rust is teruggekeerd in mijn hoofd. De laatste tijd werd het soms zelfs een beetje tè rustig, vandaar de stap naar het vrijwilligerswerk. En vandaag kreeg ik mijn eerste telefoontje, een eerste rit is gepland voor maandag. De telefoonverantwoordelijke voor mijn streek was blij eens een vrouwelijke vrijwilliger aan de lijn te hebben, want die heeft ze niet vaak, en blijkbaar was er in mijn dorp dringend nieuw vrijwilligersbloed nodig, wegens het stoppen van een aantal bejaarde chauffeurs de laatste tijd. Net vóór nieuwjaar ben ik nog naar een vergadering geweest, en het was me toen al opgevallen dat ik daar één van de weinige vrouwen was, en ik zat daar volledig tussen de grijze en/of kale koppen met een gemiddelde leeftijd van rond de 65 jaar. (niets mis mee hoor met een schone grijze kop ) En nu voor maandag : de persoon die ik moet vervoeren ken ik persoonlijk, zijn woonst weet ik zijn, en de kliniek waar we naartoe moeten is de dichtste in mijn buurt. Veel kan er in mijn ogen niet fout gaan. Tijd voor een nieuw hoofdstukje in mijn leven dus ...
Vanavond de vraag van de oudste aan de jongste of ze al S.O. gekregen heeft op school. S.O. : ik hoorde het in Keulen donderen (maar mams toch, wete gij dat niet : Sexuele opvoeding). Ze wou haar zusje behoeden voor beschaamde kaken, want zij had die destijds in 't zesde wel gehad. Ik had toen aan dat onderwerp nog niet veel woorden vuil gemaakt, dus was zij nogal onwetend over bepaalde zaken (ze was uitgelachen door de klasgenoten omdat ze niet wist wat een tampon was) Ondertussen is de opvoedster in mij ook een stuk gegroeid, en zijn alle onderwerpen bespreekbaar. Na de dood van hun vader heb ik de kids ook verteld dat ze proefbuisbaby's zijn, met een beetje uitleg daarbij. Vandaag herinnerde de jongste mij daaraan, en ze had nog een vraag daaromtrent. Ze wist al dat de 'eitjes' uit mijn buik werden 'geplukt', en ze weet ook dat daar nog een zaadje van de papa moet bijkomen vooraleer er een kindje van komt. Waar papa dan dat zaadje vandaan toverde (want dat was toch niet hetzelfde als bij vrijen) dat snapte ze nog niet helemaal. Sneed de dokter dan papa zijn buik open daarvoor ? Waarop de oudste zei : "maar jong toch de zaadjes van de man zitten toch niet in de buik, die zitten in de ballen". Ja, zij pretendeert nu alles te weten daaromtrent, maar de jongste zal toch nog een beetje S.O. nodig hebben vrees ik
Gisterenmorgen kreeg ik telefoon van de schoonma, mijn schoonpa was absoluut niet goed, ze ging met hem naar de spoed van het UZ rijden. De mens kon niet meer rechtop lopen van de pijn in zijn onderbuik ('k heb er hem zelden zo slecht weten uitzien) De reden waarom ze belde was waarschijnlijk hopende dat ik zou zeggen dat ik hen wel zou brengen, wat ik dan ook maar gedaan heb (schoonma voelt zich niet zeker meer achter het stuur) Mijn schoonouders zijn zo mensen die hele dagen kibbelen over het minste, ze weten het altijd allebei beter, maar als het er op aan komt zal de ene zeker zonder de andere niet kunnen (getuige al het feit dat schoonma liep te daveren op haar benen, en dat de anders zo sterke, nuchtere vrouw redelijk haar kluts kwijt was) Toegekomen in het ziekenhuis stuurde ze me wel direct weer naar huis, want bijna middag ondertussen, en mijn kinderen zaten alleen, en ze gingen geen eten hebben die dutsen (haar woorden hé) Mijn 'dutsen' hadden hun moeder niet nodig om eten te hebben, ze hadden van de situatie geprofiteerd en waren gewoon naar de frituur geweest, en vermits hun ogen altijd groter zijn dan hun maag hadden ze eten genoeg gekocht voor drie, dus ik kon ook nog meeëten. En dan maar wachten hé, wat zou er aan de hand zijn met de schoonpa ? Schoonma liet niets weten want geen GSM mee. Ik dan maar tussendoor eens gebeld naar de spoeddienst, waar ik toch al een beetje informatie kreeg, en uiteindelijk na vijf uur het verlossende telefoontje dat ik hen allebei weer mocht ophalen. Niets ergs aan de hand, maar wel zeer pijnlijk, spierscheur in de onderbuik, hij liep al een tijdje met pijn, en een zak van 25kg optillen gisterenmorgen was er waarschijnlijk teveel aan geweest. Hij is altijd een 'machtmens' geweest, is ondanks zijn 75 jaar nog zeer vitaal, en wil vooral niet toegeven dat die 'macht' (kracht dus) misschien wel een beetje aan het afnemen is. Toen ze beiden tijdens het naar huis rijden van het ziekenhuis, op de achterbank weeral flink aan het kibbelen waren (schoonma wist beter wat schoonpa voelde dan hijzelf ...) toen kon ik het niet laten om te bedenken dat samen oud worden toch heerlijk moet zijn ...
De kroost had het al aangekondigt vóór nieuwjaar, we MOESTEN naar de SOLDEN. Om het even waar je loopt tegenwoordig, je kan er niet omheen ook. Bij de oudste werd de eend geslacht (reuze spaarpot die ze kreeg voor haar verjaardag van de klasgenoten, en waar de kop af moet om de buit te tellen), de jongste spaart al een tijdje in een gewoon portefeuilleke. 'k Heb ze in het vorig jaar leren sparen, en 'k moet zeggen, dat werpt zijn vruchten af, ze hadden allebei een aardig potje. Niet dat ze nu alles uit eigen zak moeten betalen hé, de 'mamasponsor' is ook nog prominent aanwezig. Jassen, laarzen, lingerie (eigenlijk alle noodzakelijke dingen dus) zijn voor mij. De niet nodige extra's mogen ze zelf betalen. En het begon al goed, bij aankomst in 't stad, parkings volzet. Toch maar aangeschoven, want telkens er een wagen vertrekt, kan er een nieuwe binnen. En al bij al ging dat nog vrij vlot. En dan het winkelen zelf : druk, druk, druk, wat dacht je. Ware het niet voor de kroost, ik hield het meteen voor bekeken. Waar de oudste vorig jaar al na 1 winkel door haar budget heen was, heeft ze het nu toch verstandiger aangepakt. Meer over nagedacht ook over wat ze koopt, 'k moet zeggen : ze heeft smaak. En de jongste, die is nog zo geen shopaholic, zij heeft nog de helft van haar centen weer mee naar huis genomen, maar was toch ook zeer tevreden over de nieuwe aanwinsten. Vooruitziend als ik ben, ben ikzelf naar huis gekomen met kledij voor zonniger dagen (wat kijk ik daar naar uit), en voor warmere nachten En van al dat shoppen krijgt een mens honger ... dus op de terugweg zijn we nog langs geweest bij de beroemste Mc van de wereld. We doen dat niet veel, dus de kids vinden dat altijd eens leuk. Geen mens die kan klagen dat we de economie niet hebben doen draaien ...
Oudejaarsdag voor het vertrek naar de familie dacht de piepedol juist op tijd aan de nieuwjaarsbrief die ze moest meenemen voor nonkel (nieuwe 'peter' na het overlijden van mijn vader). Ik had haar deze week nog gevraagd of ze haar nieuwjaarsbrieven wel meegebracht had van 't school, maar gerust zoals ze altijd is, had ze dan niet de moeite gedaan om te kijken in de schooltas. En ja hoor, we hadden prijs ! In de verste verte geen nieuwjaarsbrieven te bespeuren ! Gans de weg naar nonkel tranen met tuiten in de wagen (gaat nonkel kwaad zijn mama ?) maar nonkel is de kwaadste niet, en zei gewoon dat ze haar nieuwjaarsbrief maar na de vakantie eens moest komen zeggen. Maar dan was er nog het probleem 'memé'. Bij haar op nieuwjaarsdag zonder nieuwjaarsbrief toekomen, dat zou wèl een drama op grote schaal zijn. Wat doet een mens dan : je probeert de schade ongedaan te maken. Nieuwjaarsdag ben ik een uurtje eerder opgestaan, tekst van een nieuwjaarsbrief van het internet gehaald, het kalenderblad van Libelle van de maand december waar een mooie foto op stond verknipt, passe-partout ervoor gemaakt, mooi lijntjesblaadje geprint, het enige wat de jongste nog moest doen, was het tekstje overpennen (netjes hé, voor memé) Het resultaat van al die huisnijverheid mocht gezien worden ! Piepedol content (ze vond de tekst mooier dan die van 't school, en de brief zelf was origineler, want anders had ze dezelfde van haar neefje gehad), memé content (zoals altijd een traantje weggepinkt). Onze eerste 'goeie' daad van 't jaar is gelukt !
Op de eerste dag van 't jaar, sta ik met mijn wensen klaar. 't Mooiste versje klein maar fijn, dat zal vandaag voor U zijn. (uittreksel uit een kleuternieuwjaarsbrief van één van de meiden)
We krijgen dus een 'nieuw' jaar cadeau. 'k Heb trouwens de indruk dat elke dag die ik nu krijg een cadeau is (de ene al met een mooier strikske rond dan de andere ) Het voorbije jaar was er één van 'grote' kuis, een heel stuk letterlijk, maar evenzeer figuurlijk. Het verdriet is grotendeels opgedweild, de woede onder de mat geveegd, mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde - onder het motto 'the sky is the limit' - van de kelder naar de zolder gebracht. Het 'valiesje' verleden is al een stuk minder zwaar geworden. De kracht voor dit alles heb ik uit mezelf gehaald, uit de mensen die mijn pad hebben gekruist dit jaar (vooral die ene speciale !), en natuurlijk uit mijn kroost (wat zou ik zijn zonder hen) En nu, het nieuwe jaar. Wat er komt hebben we het raden naar. Ik denk dat proberen van elke dag een 'goeie' dag maken al een stap in de juiste richting is.
Niet alleen voor mijn dierbaren, maar ook voor alle bloggers : een gezond en gelukkig 2011 !!!! Dat we allemaal nog veel mogen schrijven, en veel mogen lezen ...
Het kerstfeest heeft een slachtoffer gemaakt. Zondagmorgen vroeg een wenende jongste in bed (ik voel me niet goeoeoed...) Onpasselijk, warm, de griep is aangekomen. Twee dagen gevloerd gelegen, veel slapen, koorts op en af, spierpijn - al wat een mens niet wil hebben dus ... Maar vandaag gelukkig al veel beter, ze kan haar zus alweer ambeteren ('t was nu eens twee dagen stil in huis ) Nu maar hopen dat de rest van 't huishouden niet met haar 'vlooien' wordt besmet (ikzelf zal daar wel de grootste kans toe lopen, want ze heeft 2 nachten mijn bed gedeeld) 'k Heb mijn voorzorgen al genomen : genoeg voedsel in de frigo voor als de kroost het alleen moet redden (ook eten voor als we geen honger hebben : yoghurt, karnemelk, vanillepap), was en strijk gedaan, huis op orde... Mochten we gevloerd worden, dan nog zal onze kleine wereld hier niet vergaan.
Woensdag nog een paar kerstinkopen gedaan in Brugge (met het gladde weer is dat meer een evenwichtsoefening op de vreselijke voetpaden daar) Hoewel ik me elk jaar voorneem van dat niet de laatste dagen te doen is er altijd wel een deel van de kroost die niets (!) in de kleerkast heeft om aan te trekken met de feestdagen (ja, mams, 't waren examens 'k heb ik nog niet eerder tijd gehad !) Op pad dan maar. Een drukte van jewelste in de winkels, rijen aan de pashokken, rijen aan de kassa's In de eerste winkel waar ik iets had gekocht was er blijkbaar iets niet goed gescand, dus in de volgende winkels had ik prijs : alarm in actie bij het binnenkomen en buitengaan. In de meeste winkels gaat dat alarm zo vaak af dat het personeel er amper nog acht op slaat, maar toen ging ik naar de Fnac ... Daar werken ze met security aan de deur. Alarm ging niet af bij het binnengaan, maar bij het buitengaan had ik prijs. Ik werd vriendelijk verzocht mijn pakjes af te geven, mijn jas uit te doen (meestal niet verwijderde speciale labels in jassen die alarm geven volgens securitymannetje) prettig hoor in 't zicht van al dat volk ... En dat allemaal door een fles kinderchampagne, een fleske nagellak, en een onnozele spaarpot die één van de dochters gekocht had voor de verjaardag van een vriendinneke. De man van security kon er nog mee lachen, ik iets minder op dat moment Maar kom, we zijn het al bijna vergeten, en nu lachen we er ook al mee. Vandaag is het kerstdag, dus we gaan vieren ! Weegschaal gaan afhalen hé bij de schoonmama (zie blogbericht 10/12) Hopelijk is die weegschaal zo slim dat ze de extra kilo's die we dezer dagen aankweken niet meetelt !
Gisterenmiddag zoals elke woensdag zijn we gaan eten bij de schoonthuis. De vaste dag om eens bij te praten, 't nieuws van 't dorp te horen (want daar weten ze alle roddels, met hun winkeliersverleden komen daar nog altijd veel mensen over de vloer). Memé en pepé informeren dan ook altijd naar de resultaten op 't school van de kroost. Toen de jongste begon van memé, 'k heb heel goed nieuws, dan dacht ik dat ze de punten van een goeie toets ging meedelen. Maar nee hoor, in plaats daarvan zei ze : "mama heeft een nieuwe man !!" Patat, boem !! Schoonma kreeg bijna een 'attaque' denk ik, haar gezicht een mengeling van verschieten en blijheid, helemaal geen afkeuring (dat weet ik dan ook weer hé) Die 'nieuwe man' was gewoon een sneeuwman die ik dinsdagnamiddag gemaakt had, en waarvan ik tegen de kroost had gezegd : jullie moeten eens iemand leren kennen : mijn nieuwe man ... Ze hadden er hartelijk mee gelachen natuurlijk. Toch een beetje een teleurstelling, die man, gisterenavond hadden mijn voeten in bed even koud als anders
Gisteren een heel gewone dag beleefd, en toch was het een emotionele uitschieter (in de positieve zin) Nog altijd een studerende oudste in huis, en zelfs een huiswerkmakende jongste (waaaw ze schiet ook in actie ) Stevige maaltijd op tafel getoverd 's middags - studenten moeten 'kloek' staan hé. Lekker, een ouderwetse rosbief, gestoofd witlof, kroketten, meer moet dat echt niet zijn in deze koude winter. In de namiddag een sneeuwwandeling naar de schoonthuis, koffie met iets bij, langs het kerkhof gegaan (paps vanonder zijn wit dekbed gaan halen zei de piepedol) En 's avonds na de 'stuutjes' (boterhammen) met de jongste aan een puzzel begonnen van 1500 stukjes (ze wil altijd gezelschapsspelletjes spelen, maar 'k doe dat absoluut niet graag, de puzzel was een compromis) Op de achtergrond een ouderwetse elpee aan 't spelen met kerstliedjes (erfstuk van thuis). 't Was dus puzzel- en zanguurtje (ja, we zingen graag !) en om de kitch compleet te maken, daarna de cd van The Sound of Music ook nog beluisterd (en ja, wéér zingen) Rond half negen waren de examens geleerd, en is de oudste er ook bijgekomen. Hoe het komt, ik weet het niet, maar ik voelde me zo intens content met dit alles. Een spreuk van vroeger zegt : "wie thuis het geluk niet vindt, vindt het nergens", wel ik heb het thuis al gevonden, al wat er van buitenaf nog bijkomt, dat kan me dan misschien van de zesde naar de zevende hemel brengen ...
Weeral in 't wit opgestaan, 't was gisteravond al spekglad toen ik van de Spaanse les kwam. Vermits de bussen van De Lijn in zo een weer allesbehalve stipt rijden heb ik de oudste maar naar school gebracht met de wagen (examens hé, dan mag je vooral niet te laat komen). Niet langs de gewone weg, want dan gegarandeerd file als we op de N-weg komen, maar via ons eigen kleine dorp naar het volgende kleine dorp, om dan in de schoolgemeente te arriveren. Ze kon niet klagen over te laat zijn, want was 20 minuten te vroeg nu. Dus wat deed ze : klagen over te vroeg zijn natuurlijk - nooit goed hé bij de jeugd (zeg mams 't is koud hoor, moet ik nu nog zolang buiten staan, bla bla bla ...) Ikzelf moest nog op tijd teruggeraken om de jongste spruit veilig af te leveren op haar school ook hé. Ik had haar gezegd dat ze al mocht vertrekken als ik niet op tijd zou terug zijn, maar nee hoor, ze was er weer eens gerust in, ze zat op haar dooie gemakske naar TV te kijken toen ik terugkwam. Schoolboeken nog niet in de boekentas, nog op blote voeten, ... (dan vragen ze zich af waarom hun moeder soms zaagt ) Dus net op tijd te voet aan 't school geraakt (wandelen in de sneeuw is leuker dan op ijs !) En dan thuisgekomen de sneeuwschop *** ter hand genomen om mijn paden vrij te maken (echtgenoot vond dat vroeger te duur om te kopen - 10 euro ocharme - zou hij een 'beetje' gierig geweest zijn misschien ?) 'k Heb dit jaar echt wel serieus geïnvesteerd : èn zonnepanelen, èn een sneeuwschop, echt wel schandalig ! Handig instrument trouwens die schop, dat gaat supersnel, 'k heb zelfs het 'openbaar domein' ook een stuk sneeuwvrij gemaakt (beste burgemeester, krijg ik nu een stukske van de veel te hoge gemeentebelastingen terug ?) Ondanks de schop mag het van mij al ophouden al die gladdigheid. Behalve misschien de carrossiers die de gemaakte brokken herstellen, is geen enkele andere mens daar blij mee als je op de baan moet ...
Deze week is de jongste met de klas naar de middelbare school op bezoek geweest (ook een school van de Broeders van Liefde net als de lagere school, de klandizie moet aangewakkerd worden hé). Ze hebben zo een gans bundeltje gekregen, waarin ze vanalles mochten invullen i.v.m. interesses op school en ook hobby's. Bij hobby's heeft ze 'Farmville' genoteerd (ja, er moet hier regelmatig iets 'dringend' geoogst worden, vreselijk spelletje ...) en TV kijken, en meer specifiek 'volwassene' films. 't Kind bedoeld hier niets verkeerd mee, ze wil zeggen gewone films waar volwassenen ook naar kijken, maar ze beseft nog niet dat dit ook anders kan geïnterpreteerd worden. Op haar verjaardag heeft ze zelf een film mogen kiezen in de bioscoop, en ja hoor, voor een 11-jarige was het een 'volwassen' film. (eerste keer dat ik niet naar een animatiefilm moest gaan met haar, oef ! daar zijn we eindelijk vanaf) Mother and child, een film die nooit een kaskraker zal worden, maar goed verhaal, goed geacteerd. Toen er in de film plots een sex-scène voorkwam zei ze wel van : "oei mama, 'k heb de verkeerde film gekozen" (ze doorloopt nog de fase waarbij ze denkt dat sex vies is) maar kom 'no harm done' De piepedol wordt ook groot, beetje bij beetje, maar gelukkig is ze op bepaalde vlakken nog 'onschuldig' en onwetend. Nog efkes houden zo meid
Woord van het jaar in Vlaanderen : 'tentsletje' oftewel een meisje dat op een muziekfestival met meerdere jongens per dag van bil gaat. We mogen er fier op zijn, arm Vlaanderen ... Wat bezielt er zo een 'kind' om dat eigenlijk te doen (zoiets overkomt je toch niet zomaar), is ze eerst volgegoten met alcohol of ander spul waardoor ze niet meer weet wat ze doet, of doet ze zoiets met haar vol verstand en volle goesting ? En dan de jongens die van de gelegenheid profiteren ... (hebben ze daar ook geen woord voor gevonden ?) Zelfrespect en respect voor anderen, ik probeer het toch nog bij te brengen aan mijn kroost. Ook de gevolgen van het nuttigen van alcohol of drugstoestanden is hier zéér bespreekbaar (ze hebben natuurlijk gezien wat alcohol deed met hun 'lieve' papa, dat scheelt natuurlijk een heel stuk) Op het feestje waar de oudste onlangs naartoe is geweest werd ook alcohol geschonken. Ik begrijp dat niet goed dat zelfs 15-jarigen al niet meer kunnen fuiven zonder. En ja hoor, ik ben me er van bewust dat als mijn kroost van het uitgaansleven gaat proeven, ik er niet ga zijn om hun handje vast te houden ('t zou maar erg zijn, 'k zou vroeger ook mijn moeder niet meegewild hebben) Ik kan alleen maar hopen dat het opvoeden met de juiste waarden zijn vruchten zal afwerpen. En wat dat woord van het jaar betreft : ik hoop voor volgend jaar alvast op een 'mooier' ...
Nee, dat is niet wat er hier ten huize op het menu staat op kerstavond Gisteren kreeg ik de politie aan de deur, met de vraag of ik niets gehoord had in de nacht, bleek dat er in een aantal huizen in onze straat en in een naburige straat ingebroken is. Mijn eerste gedacht : OEF !! ze hebben mijn deur gepasseerd. Als je dan hoort wat ze zoal meenemen, GSM, klein computermateriaal, games, geld, en ook de charcuterie uit de frigo. Ik zei zo al lachend tegen de kroost 's middags aan tafel : "nog een geluk dat ze onze kippen niet geslacht hebben om op te eten" Jongste kon er niet mee lachen, direct grote paniek, want haar konijntje woont ook buiten, weliswaar in zijn winterverblijf (serre), kan dus ook vlot meegenomen worden. De oudste repliceerde met de opmerking dat ze de vogels misschien ook als een hapje konden nemen, zo van 'kanarie aan 't spit'. Je kan wel geloven dat het niet veel heeft gescheeld of er kwam ruzie van. Ja, inbraken, er zijn altijd pieken in het jaar waarop je er meer van hoort, buiten veilige cylinders in de deursloten heb ik hier ook geen extra beveiliging. 't Viel wel op dat alle huizen die bezoek hebben gekregen geen rolluiken hebben, en dat ze binnengeraakten via een gat te maken in het raam, en op die manier het raam gewoon te openen. Ik hoop dat ze hier nooit binnen geraken, maar voor de zekerheid neem ik in het vervolg toch maar de camera, filmtoestel, GSM's van iedereen mee naar boven. Gelukkig heb ik een traphal die afgesloten wordt door een deur, en ik heb al jaren de gewoonte van die deur op slot te draaien, dus direct naast ons bed zullen eventuele binnendringers niet staan, nogmaals OEF !!
Onlangs de vraag van schoonmama gekregen wat ik graag zou willen onder de kerstboom. Meestal weet ik niet direct wat daarop te zeggen (mijn materiële behoeften zijn niet zo uitgebreid). Toch maar even nagedacht, anders moet ik het misschien stellen met iets wat ik totaal niet graag zie. Vermits mijn huishouden al meer dan een jaar geen personenweegschaal meer heeft, dacht ik om dit te vragen. Toen ik dat zei tegen de schoonmama vertelde ze prompt dat ze daar ook aan gedacht had (ik had al wel eens laten vallen dat ik er geen had). Zou je geloven dat ik daar niet echt 'content' mee was, 't was precies zo eens voorzichtig laten weten van 'meiske, je bent wel een stukske verdikt dit jaar hé' En dat is wel geen leugen, ik zie dat ook wel in de spiegel, en mijn broeken beginnen aardig te spannen, maar aan de andere kant was ik een tijd geleden echt wel tè mager. Het maakte de trekken in mijn gezicht heel scherp, waardoor ik er een stuk ouder uitzag dan de werkelijke jaren op mijn teller. En ja, ik ben een vrouw, dus als ik verdik dan zit dat allemaal in mijn buik en in mijn billen Maar laat ik nu echt niet de persoon zijn die wakker ligt van een kilotje meer. Het enige waar ik dringend iets aan moet doen is aan mijn zoete zonden. Ik word het weer gewaar dat de suikerspiegel in mijn lijf weer te hoog is, en dat moet nu echt niet uit de hand gaan lopen. Al pech genoeg gehad in dit leven dat ik niet met mijn gezondheid moet sollen. Nieuwe jaren zijn tijden van goede voornemens, laat ik er maar een paar weken eerder mee beginnen. En toch heb ik gisteren nog een grote cake gebakken
Het is weer van dat morgen : examens. Er loopt hier een stresskipke rond in huis, hoewel, rondlopen is er niet echt bij, de bureaustoel heeft geen tijd van afkoelen. En die bureaustoel is dan nog de mijne, want het is hier nog een huishouden met 1 computer, en leren gebeurt tegenwoordig voor veel vakken aan de computer. Ik heb het weeral mogen horen vandaag : "Zie je wel mams dat we echt 'dringend!' een tweede computer nodig hebben" (lees : laptop). Ik probeer dat nog een beetje uit te stellen, maar lang zal dat toch niet meer kunnen vermoed ik Alleen al om de vrede hier in huis een beetje te bewaren tussen de kroost onderling, en als ik eerlijk ben, zou ik het zelf ook wel fijn vinden om in de winter gezellig in de living te computeren i.p.v. boven aan mijn bureau. De computer is nu eenmaal dè manier om via de sociale netwerken contact met de familie te houden, en een online babbel is voor mij ook steeds een lichtpuntje gedurende de dag. Binnenkort toch maar beter mijn licht beginnen opsteken over kwaliteiten en prijzen van een laptop, als ik investeer in iets, dan moet het liefst degelijk zijn ook. En die examens : ik kijk alvast uit naar de 20ste van deze maand, en ik durf wedden mijn oudste nog meer ... want dan is het even genoeg geweest met studeren, en breekt er een periode aan met dagen met zeer rekbare bedtijd, langslaapochtenden (voor de kroost, ikzelf ben geen langslaper), de obligate feestmomenten, mams-wat-gaan-we-doen-vandaag-vragen, ... En dan kan mams misschien tijd maken om die online-babbel weer eens face-to-face te doen. Meteen een bede naar hierboven om de gladde-baantoestanden dan efkes te willen stoppen ...
We hebben het weer eens overleefd, ons weekend. Vrijdag goed gestart met de rit naar het feestvarken voor de oudste. Meer dan een uur gereden (gegleden is een beter woord) op een 16 km, eigenlijk een half uur gereden, en een half uur gezocht ter plekke. De GPS zei meer dan een km op voorhand dat we ter plekke waren, als je weet dat we ons dan op een aardeweg midden in bosrijk gebied bevonden, stikkedonker, spekglad ... Dan maar de weg gevraagd in het ene huis dat daar stond, daar ook niet veel wijzer geworden, blijven rijden tot we weer wat huizen tegenkwamen, de weg gevraagd aan Sinterklaas en Zwarte Piet (moeten ze dienen ouwe mens ook nog op de baan sturen in zo een weer ?) die wisten het ook niet (weeral een illusie armer, de Sint weet en ziet toch alles ben ik daarvoor heel mijn leven zo braaf geweest ?) Uiteindelijk ruim te laat toch het huis gevonden (waarom steken mensen die in kasten van huizen wonen zich altijd zo goed weg ?) Zaterdag dan 's morgens auditie op de muziekschool voor de jongste, heel veel beginnende muzikantjes, onze oren deden pijn van alle valse noten, maar de trotse mama uitgehangen, want vermits mijn kind de oudste was, was ze ook de beste (stoef stoef). In de namiddag schoonouders en schoonzusje met gezin op bezoek voor verjaardag van mijn kroost. Taart, koffie, 's avonds warm eten. Mijn afwas was gedaan om 11 u, snel mijn veel te koude bed opgezocht, want zondag om kwart voor zes opgestaan. Ik werd verwacht op een (indoor)rommelmarkt. En nee, ik ben geen rommelmarktmens, maar de echtgenoot heeft wel het één en ander nagelaten wat gegeerd is bij sommigen. Vinylplaten en massa's CD's, ondertussen ook wat andere spullen meegepakt, (babykleren, miskopen uit mijn kleerkast, wat boeken) nu ik daar toch was ... Jongste heeft mee helpen verkopen (de pré voor haar eigen sinterklaascadeau letterlijk verdiend), oudste had muziek- en schoolwerkverplichtingen. En ja hoor we zijn heel wat kwijtgeraakt, er valt duidelijk wat te verdienen op rommelmarkten. Rond half vijf huiswaarts getrokken, nog langs de schoonthuis gepasseerd, want daar had de Sint ook iets achtergelaten, thuis nog snel biefstuk/friet gemaakt, online babbel, beetje TV, en dan zoete dromen, helaas weer in mijn veel te koude bed ... Eén voordeel aan drukke weekends : ze passeren zeeeeeeeeeer snel !
Mooie plaatjes buiten, een mens zou er moeten op uit trekken met een fototoestel. Veel minder mooi als je er als chauffeur door moet naar de dagelijkse job. 'k Heb er gisterenavond ook van mogen meeproeven. Oudste werd verwacht op een Latijnse quiz in Gent, en moest dus naar het station van de naburige gemeente gebracht worden. Waar het ritje normaal 10 minuten duurt, hebben we er nu drie kwartier over gedaan, doordat het verkeer helemaal vastzat op de grote weg. Resultaat, trein gemist, dikke tranen, veel gezeur ('k heb de laatste tijd niets anders gedaan dan studeren, 'k had zo uitgekeken naar dit uitje ...) en dat was niet gelogen, want de nachten zijn zeer kort de laatste tijd. De leraars hebben alle werk op één week samen laten komen. Bijna van elk vak toetsen, spreekbeurten zowel voor Engels, Frans, Nederlands en muziek. En een spreekbeurt is niet meer een verhaaltje vertellen zoals in mijn tijd vroeger. Nu moeten daarvoor powerpoints gemaakt worden, DVD's gehuurd ... Ze worden niet gespaard de tieners momenteel. Maar kom, 't is een taaie, ze overleeft het allemaal wel. En morgen heeft ze mooie vooruitzichten, namelijk een welkom-thuis-feestje van een klasgenoot die 3 maanden in Tsjechië heeft gestudeerd. Maar één probleem daarrond, hij woont in een boerengat, ergens in de bossen, naar 't schijnt vind de GPS dat huis niet, en dan die sneeuw nog ... 'k Ben zo al hopeloos in orientatie (ja, een vrouw hé) Zeeeeeer op tijd vertrekken zal de boodschap zijn vrees ik.
Tranen met tuiten heb ik gehuild gisterenavond in mijn bed. Zo bang om wakker te worden uit wat mij een droom lijkt. Namelijk het geluk dat een poging doet om aan mijn deur te kloppen. 'k Heb schrik dat ik diezelfde deur gewoon ga dichtsmijten ... En dat allemaal door een half leven dat ik vergooid heb aan iemand die er alles aan gedaan heeft om me op alle vlakken te bedriegen en de grond in te boren. Want hoe moet ik nog iemand vertrouwen ? Hoe weet ik in Godsnaam dat de persoon waar ik me van minuut één goed heb bij gevoeld, waar ik uren mee kan praten (alsof hij er altijd is geweest) niet weer mijn hart gaat breken ? Ik zou zo graag geloven, dat ik mag blijven genieten van zijn gezelschap en tegelijk ben ik bang dat het van vandaag op morgen kan wegvallen. Maar waarom zou ik het niet toelaten, dat bang zijn ? Misschien moet ik eerst bang genoeg zijn, om dapper te kunnen zijn. Om te geloven dat het verleden voorbij is en niet mijn toekomst moet bepalen. Zou ik dan toch de deur niet op een kier laten staan ? Zonder al te naïef te zijn wil ik toch nog een beetje geloven in Sinterklaas ...
Vanmorgen zoals elke goeie kwezel (uitstervend ras zeker ?) flink naar de kerk geweest. Naamopgave voor de vormelingen van volgend jaar, en vermits we zelf aan de feesttafel mogen zitten dan, was dat een beetje een verplichting. Gisterenavond nog telefoon gekregen van de persoon die de catechese regelt, of ik niet wou voorlezen. Als er nu iets is wat ik niet graag doe, dan is het dat wel. Ik heb geen greintje 'nonnekesvlees' in mijn lijf, en vooraan in de belangstelling staan is ook al niet mijn ding. (om dan al die ouwe menskes te zien zitten vezelen "ge weet toch wel wie dat is, 't is die wiens man vorig jaar tegen nen boom geknald is") 'k Heb dat ook gezegd tegen die persoon, maar tegelijk ben ik dan weer te braaf om het te weigeren. Dus dubbel flink geweest, èn naar de kerk, èn voorgelezen (heb ik nu mijn hemel verdiend ?) En nochtans zegt het instituut 'Kerk', en vooral zijn leiders me absoluut niets meer, en als ze tussen de vormelingen en hun ouders nog één overtuigde vinden, dan zal ik daar nog redelijk van verschieten. Mijn kids zijn cru gezegd, gedoopt en doen hun communies voor het feest en de cadeautjes (ze waren toch al niet welkom volgens de Kerk, want proefbuisbabys) Ik heb geen Kerk nodig om mijn kroost echte waarden bij te brengen, want deze Kerk en de waarden die zij wil voorschrijven is zeker niet meer van deze tijd. Straks sterven de Heiligen uit, en wordt binnenkort op het kalenderblaadje van de Druivelaar op Allerheiligen, niet de Heilige Vangheluwe gevierd, maar de Geile Vangheluwe ... alhoewel, de gecastreerde Vangheluwe ware nog beter !
Helaas, nog niet veel gehoord de laatste tijd van mijn viertal buiten. Behalve één kranig exemplaar die een poging tot leggen doet om de andere dag, zijn ze allemaal in legstaking. Vermits de jongste als verjaardagtractatie naar school een reuze cake mee wou (en melk, en chocomelk), heb ik voor het eerst in tijden eitjes moeten kopen in de winkel. En de cake, verdomme die rook lekker ! En daar dan moeten afblijven ... Gisterenavond ook een klagend juffrouwken voor de klas, eerst hadden we toets, dus dan was het stil, maar daarna waren de kiekens ook aan het kakelen (en neen, dat zijn niet altijd de vrouwen !). Als beloning kregen we een massa 'vocabulario' te slikken, amaai, ze ging in overdrive precies. We kunnen nu een hele stamboom samenstellen in het Spaans, alle familierelaties zijn gepasseerd. En onder het motto 'eigen kiekens eerst' ga ik nu de strijk doen van mijn eigen kleine vrouwelijke stamboom
We gaan nog maar eens het wafelijzer uithalen vandaag. Dit keer voor de jongste. Gelukkig de helft minder volk verwacht dan bij de oudste, voor de rest wil ze haar feestje een beetje 't zelfde. Dus weer gaan bowlen, wafels eten, nog wat kilocalorieën in de vorm van een reuze zak chips vergezeld van liters cola, en daarbij nog een gepast DVD-tje. Maar kom we overleven dat allemaal met gemak, 't is in geen geval iets waar ik me druk over maak. Als de piepedol vanavond gelukkig en voldaan is, dan ik ook ! Verdomme toch, ze worden groot mijn meiden ... (en ik ouder en kleiner zeker ? )
Ik doe het zo weinig mogelijk, maar soms moet het al eens : naar de dokter gaan. Iets voor half negen thuis vertrokken, bij aankomst al een heel aantal wachtenden voor me. Als al die mensen een doorsnee moesten voorstellen van de maatschappij, amaai dan. Ik ben niet de persoon die neerkijkt op mensen (leven en laten leven, elk zijn goesting), maar daar zat toch wel een allegaartje samen. Een vrouw, de 50 gepasseerd, ik schat ongeveer 100 kg zwaar, jeans mini-rok (waren haar billen zo dik niet geweest, je had zo in haar kruis kunnen kijken), zwarte glansnylons, en daaronder zwarte pantoffels ('k veronderstel dat ze niet in ander schoeisel kon vermits haar voeten, door vochtophoping even dik waren als haar kuiten) Ze had ook nog een dochter bij van iets in de twintig, maar duidelijk met nog minder manieren dan een lager schoolkind (boeren, blaadjes van de bloempotten zitten plukken, tip tip tip op de gsm - een heel scala aan geluiden produceerde dat ding, en zelf produceerde ze ook decibels genoeg voor een publiek van 100 man). Dan nog twee mannen die hun hele medische geschiedenis uit de doeken deden, een jonge man die duidelijk nog moest bekomen van het (waarschijnlijk zware) weekend, een motorijder compleet in leren pak, met lange (vieze, vettige) slierten haar, tabaksparfum erbij (moest zelfs tussendoor eentje gaan roken, wat de geur nog 'leuker' maakte), en dan nog een bejaarde man die er duidelijk ook het zijne van dacht. En de dokter : die bleef rustig zijn werk doen. Van mij mag hij het hebben hoor zijn werk, misschien is de 23 euro die elke patient daar achterlaat voor hem wel een afdoende beloning voor hetgeen hij ganse dagen voor zich ziet.
Mijn kroost kan er wat van met momenten. Gisteren nog de opmerking gekregen dat mochten ze een kampioenschap 'zagen' inrichten, dat ik dan gagarandeerd op het podium bij de winnaars zou staan . En toen ik al lachend aan de oudste vroeg wat ik zou aantrekken, een 'koltrui' of een décolleté om een stapke in de wereld te zetten, dan zei ze even spontaan : "maar mams toch een décolleté natuurlijk, je moet je niet altijd zo verstoppen, je mag er best nog wezen", en direct erachter : "Als je gezelschap daar niet tegen kan, dan is't genen echte vent !" Voila, dat wist ik dan ook maar weer, enige directheid is mijn kroost echt niet vreemd. En of mijn gezelschap een echte vent was ? Dat is voor jullie een raden en voor mij een weten
Het is zover, de hoogtewerker staat weer in de dorpsstraten, want de kerstverlichting wordt weer opgehangen. Of we nu willen of niet, we ontsnappen er niet aan : de kerstsfeer. Binnenkort weer veel liedjes met een overdosis sentiment en belletjes op de radio. Als kind heb ik er oeverloos van genoten in het warme nest thuis, een 'echte' kerstboom in huis, kerstballen erin van eind jaren vijftig (toen vond ik ze lelijk, met de ogen van nu zijn het pareltjes) een mooie kerststal erbij. Veel volk in huis op kerstavond, simpele maaltijd maar o zo lekker. Waarschijnlijk is de herinnering mooier dan de werkelijkheid toen, maar kom ik koester het toch ... 'k Heb ook een aantal jaren gegruweld van de eindejaarsperiode. Niet meer naar mijn ouders kunnen gaan door de echtgenoot (zelfs dàt heb ik voor hem overgehad, niet dat ik er veel in ruil heb voor gekregen) Dan waren het hoogtijdagen voor zijn neurotische, dronken en agressieve toestanden. De dagen op kantoor waren toen zelfs gezelliger dan thuis. 'k Heb zelfs ooit bij het licht van het afgestoken vuurwerk in de straat, staan strijken op oudejaarsnacht. Of hoe eenzaam een mens ook in een huwelijk kan zijn ... En nu anno 2010, ook geen feest meer met veel familie (zo gaat dat nu eenmaal als de ouders wegvallen), maar gewoon thuis met de kroost. En met dat 'gewone' is niets fout hoor, we voelen ons alledrie goed in onze veilige cocon. Met iets lekkers op ons bord, en natuurlijk bij ons ook de onvermijdelijke kerstboom, maken we het ook wel gezellig. De eindejaarsfeesten, misschien een beetje (veel) opgeklopt, ja dat wel, maar aan de andere kant overbruggen ze ook een stuk de donkere dagen, en laten ze ons uitkijken naar een nieuw (hopelijk gelukkig) jaar.
Zondag de opmerking gekregen van mijn enige bloglezer die ik ook in real life ken, dat ik me serieus heb laten gaan in mijn vorig schrijfsel. En 't is waar natuurlijk. Maar dat was nu juist de reden waarom ik ooit ben beginnen bloggen. Netjes verscholen achter mijn Iers alter-ego kan ik hier veel van me afschrijven. En ja, de vrouw achter Eilish zit hier wel eens met een blos op de wangen te typen, want soms denk ik wel eens van : zou ik dit nu echt wel de wereld in sturen, maar kom, geen kat (behalve die ene kater ) die me kent, dus waarom zou ik me inhouden ? 'k Heb jarenlang veel gevoel onderdrukt, en om dat allemaal te verwerken staan nu ook in het dagelijkse leven, alle sluizen open. En dat uit zich op verschillende manieren : vies (stuurs) kijken op een moeilijke dag (gelukkig worden die al wat zeldzamer tegenwoordig), de waterlanders al eens laten lopen (als ik alleen ben), kort maar krachtig uit mijn krammen schieten tegen de kroost als het in mijn ogen nodig is ('t kan hier al eens luid gaan met momenten, maar achteraf wordt het wel uitgepraat op een normaal geluidsniveau), écht lachen (dat heb ik vroeger zo weinig gekund), en gelukkig meestal gewoon goed gezind zijn. Eilish, ze is gewoon een goede (en goedkope) therapeute, van mij mag ze blijven !
Dus als ik ooit nog eens het gepaste dekseltje op mijn potteke vind ... dan wil ik :
***
Vanzelfsprekend mijn dekseltje gelukkig maken. Graag mezelf kunnen blijven, maar mag hij de scherpe hoeken van mijn kleine kantjes afvijlen. Dat hij beseft dat hij soms (dikwijls zolang ze thuis wonen ) een tweede plaats zal moeten innemen na mijn kroost. Op één tegel dansen heel dicht tegen hem aan (daarvoor moet hij zelfs niet kunnen dansen, en dat kan ook thuis in de living) De sterren van de hemel vrijen, niet uit gewoonte, of omdat het moet, maar van pure goesting. 's Morgens wakker worden en nog even liggen soezen in zijn armen. Niet alles samen doen, maar mekaar in vertrouwen nog een leven gunnen. Uiteraard dat hij me trouw is, en als dat niet meer kan, dat hij dat dan liever lomp in mijn gezicht zegt i.p.v. me te bedriegen. Dat er geen enkel onderwerp taboe is, dat we dus over alles kunnen praten (zonder het altijd met mekaar eens te moeten zijn) Er zijn voor hem in moeilijke tijden, en hij voor mij ook in dat geval. Samen met hem een stukje van de wereld zien (en dat hoeven geen superverre horizonten te zijn) Wandelen, fietsen, genieten in de natuur. Gewoon 's avonds in de zetel tegen hem aan leunen en een goed programma op tv zien. Lekker koken voor hem, omgekeerd zeg ik ook niet neen maar 't is geen absolute vereiste. Een trouwring dragen van hem, niet dat ik nog ooit wil trouwen, maar omdat de hele wereld mag zien dat ik van hem ben. Samen héél oud en gerimpeld worden, genieten van de kleine dingen des levens, en dan goed voor mekaar zorgen.
***
En neen, dit is geen contactadvertentie, ik hoef hier geen reactie op te krijgen !
Wat een lawaai buiten vannacht, amaai, weer niet te best geslapen, en als we het weerbericht mogen geloven, dan hebben we nog wat tegoed aan wind en water (toch raar dat die weermannen er zelden naastzitten als ze slecht weer moeten voorspellen ...) Je zal het maar voorhebben dat je op een plek woont die om de zoveel tijd eens onderloopt, waardoor in een mum van tijd al je huisraad naar de vaantjes is. Natuurkrachten : de slimste ingenieurs hebben er meestal ook geen pasklare oplossing voor. Als je alle rampen op de wereld van de laatste jaren eens bekijkt zou je wel gaan denken dat moeder aarde een beetje 'pissig' is op haar bewoners, en naar grote waarschijnlijkheid heeft ze nog gelijk ook. Aan het tempo waarop we nu omspringen met energiebronnen, water, hout, ... zijn we alle leven hier bijna onmogelijk aan het maken. En toch, wat kunnen wij doen ? Buiten onze ecologische voetafdruk zo klein mogelijk houden, niet veel. Het zijn de groten die het voor het zeggen hebben die zullen moeten zorgen voor een ommekeer. 'k Moet eerlijk zijn dat ik deze week weer al meer dan genoeg gehad heb aan de storm in mijn hoofd (ook compleet met hoogwater ) Zou de brandverzekering die schade ook waarborgen ?
Eigenlijk was het bij mij 'de wildernis van de echtgenoot'. Mocht hij terugkeren, hij zou zijn eigen hof niet meer herkennen, en ongetwijfeld furieus zijn om hetgeen ik ermee heb aangevangen. De eerste weken na zijn dood ben ik er echt met de botte bijl doorgegaan (allé, geen bijl, maar takkenschaar, zaagmachine...) Ik noemde dat toen nogal cynisch 'therapie', het verdriet om zijn ontrouw verwerken (met iedere knip van de takkenschaar heb ik hem duizenden keren in gedachten gekastreerd ) Het was eigenlijk meer bezig blijven, om niet te moeten nadenken over wat me overkwam, en vooral om moe genoeg te zijn om te kunnen slapen. De laatste dagen ben ik weer goed aan het snoeien, 'k voel weer een aantal spieren waarvan ik me anders niet bewust ben dat ik ze heb, op mijn linkerkant slapen is net als vorig jaar uit den boze wegens weeral 'verrokken'. Toen ik gisteren naar de schoonouders ging vragen of schoonpapa het groenafval wil meenemen naar de container, vroeg mijn schoonmama of er eigenlijk nog wel takken op mijn fruitbomen staan (zij had waarschijnlijk liefst gezien dat ik het tuintje van de echtgenoot onveranderd had gelaten) Ja, ik ben nu eenmaal een praktisch mens, al wat in mijne weg hangt of staat moet er aan geloven, en de achterbuur is ook content, hij heeft jarenlang 'meegenoten' van de avontuurlijk kruipende doornige bessenstruiken en van alle overhangende bomen (de 'brave' mens durfde er nooit iets van te zeggen tegen de echtgenoot) De overvloed aan planten (ettelijke druivenplanten, ontelbaar veel frambozen, bananenbomen, nog wat uitheems materiaal dat het in ons klimaat niet al te best deed) ik heb het allemaal gereduceerd tot een overzichtelijk en handelbaar geheel. Het heeft gemaakt dat ik in de zomer ook al eens op mijn terras kan zitten genieten van mijn 'hofke'.
Vijftien jaar geleden heb ik mijn oudste op de wereld gezet. Nu is ze me al letterlijk boven het hoofd gegroeid, figuurlijk (nog) niet - mams moet haar mannetje staan in 't leven hé. 'k Had 15 jaar geleden niet bepaald gedacht dat ik er op een bepaald moment alleen zou voor staan als ouder. Gemakkelijk is dat niet bepaald, niet dat ik problemen heb met dingen beslissen i.v.m. de kroost, maar er zijn soms wel eens stevige aanvaringen die ik liever met steun van de papa had getrotseerd. Hoewel, de mogelijkheden die ik ze nu bied zouden 'no way' geweest zijn bij de paps. Vooral de oudste beseft dat heel goed (het is ook zij die het pad aan het effenen is voor de tweede) Op muziekvlak had ze zeker niet mogen doen waar ze nu mee bezig is - een groot jeugdorkest namelijk. Ik heb er al ettelijke kilometers voor moeten rijden, deze week gaat dat niet anders zijn : donderdag generale repetitie, vrijdag, zaterdag en zondag concerten, waarvan 1 niet bij de deur. Van mij mag ze dat allemaal doen, zolang de reguliere studies er niet onder te lijden hebben. Moet ik er nog bijzeggen dat ik trots ben op mijn kroost ? Hopelijk mag ik dat blijven ...
'k Heb geen schat aan wie ik dat zou moeten zeggen, maar hoofdpijn heb ik des te meer. Al van gisterenmorgen mee opgestaan. Maar gisteren geen kans om op non-actief te blijven wegens verjaardagsfeest oudste. De wafelenbak is dus doorgegaan, met gans de bende gaan bowlen ook, en den opkuis achteraf ook. Dat ze verdomme niet durft te klagen ... (doet ze niet hoor, ze was heel tevreden zelfs !) Dan maar vandaag rustig aan, niet teveel slapen, want 'k zit niet te wachten op weer een wakkere nacht, maar mezelf eens gunnen van weinig te doen. 'k heb al een uurtje languit in bad gelegen ('t is eens wat anders dan een rap douchke) wat deed dat deugd aan het lijf ! Jammer dat ik met een migrainekop niet kan lezen, anders zou ik wel weten wat doen. Laat het maar rap beteren, 'k bewaar dat non-actief liever tegen de tijd dat ik in het oudemenskeshuis zit (niet vóór mijn negentigste dus )
Het is me wat, die uitgebreide kroost. Krijg dat maar eens stil en in bed als 't avond is. Ik val zelf om van de slaap (wegens weer een paar gepasseerde 'wakkere' nachten), maar dat jong grut is precies niet moe te krijgen. Ze hebben nochtans goed geravot vanmiddag aan zee (zandkasteel bouwen, vliegeren, go-cart rijden, ijsje smullen, in klimrekken het aapke uithangen ...) Bij mijn eigen oudste was het licht vanavond om half negen al uit, de muziektweedaagse was vruchtbaar geweest op vlak van repeteren, maar de nacht was ook zeeeeer kort geweest wegens goed gefuifd. Maar zie, een nieuwe generatie nachtbrakers komt er aan. De nu 6, 8 en tienjarige in huis zijn het kot aan het afbreken (hoe heeft ons moeder dat indertijd toch voor mekaar gekregen met 6 kinderen, chapeau zulle !) Maar kom, de logeerpartij loopt morgennamiddag ook al weer af, en 'k heb er mijn piepedol een plezier mee gedaan. Daarvoor doet een mens dat dus hé logees vragen, voor eigen plezier moet je dat niet doen. Behalve 1 vriendinneke dat komt spelen op donderdag, zal dat toch een rustige dag worden. Stilte voor de storm van vrijdag, want dan verjaarsfeestje voor de oudste, wafelenbak voor een 15-tal tieners. Hoe heet deze week ook al weer ? Herfst 'vakantie' ?
*Een uurtje langer slapen ? Helaas, natuurlijk ingebouwde klok was niet akkoord. *Logeerkamer klaar maken voor de kroost van schoonzus die morgen komt ? Ja, ondertussen gebeurd. *Zagen tegen de kids voor weeral rommel - geen pastoor die zo goed over 't zelfde kan preken als ik. Ja dus ... *Rolluiken gaan opendoen bij de schoonouders wegens op reis, en de elvendertig bloempotten water geven (nog een geluk dat ik de 101 'postuurkes' op de kasten niet elke week 't stof moet afdoen) Ja, ook in orde *De echtgenoot in de bloemekes gezet voor allerheiligen ? Ja, helaas, 'k had liever een liefhebbende echtgenoot aan mijn zij gehad in plaats van op 't kerkhof. *Koffer inpakken voor de oudste voor tweedaagse aan zee ? Ja, 'k weet het ze kan dat zelf, maar als ik op haar moet wachten is het vanavond nog niet in orde ... *Me zorgen maken over de volle mand met strijk ? Nee, vroeger zou ik daar last van gehad hebben, nu weet ik dat dat toch in orde komt *Menu opstellen voor de logees ? Ook gebeurd, en bovendien rekening gehouden met de allergie van ons nichtje (geen vis, geen producten waar eiwit in zit, geen noten - dus zelfs de Nutella moet in quarentaine) *Plannen wat te doen met de uitgebreide kroost ? Dinsdagnamiddag naar zee, de rest zullen ze zelf moeten invullen - speelgoed, knutselgerief, DVD's genoeg in huis. *Eigenlijk kan ik dat uurtje extra beter gebruiken om gelukkig te zijn met de mensen die ik graag heb in 't leven, dat zal wel het belangrijkste zijn zeker ...
Ik kijk eigenlijk al uit naar volgend jaar als ze ons dat uurtje extra weer afpakken, want dat betekend dat de donkere dagen dan ook weer voor even voorbij zijn !
Met deze boodschap is de oudste vanmorgen uit haar bed gekomen. Niet dat het zo een knuffeltante is, integendeel zelfs, maar kom 'k heb ze toch eens goed 'ge-embrasseerd'. Een knuffel doet nu eenmaal deugd ! 't Was een heel verschil met de manier waarop de jongste uit haar bed kwam. Ze is absoluut geen ochtendmens, komt meestal knorrig naar beneden, en toen ik haar wees op de chaos die ze gisterenavond weer had achtergelaten op en rond de salontafel (en die ze dus zelf 'mag' opruimen) was ze al helemaal niet vrolijk. Elk 'beestje' heeft zijn aard en karakter zeker. Ikzelf sta altijd goedgezind op, want wat heb je er nu aan om al op voorhand je dag te verpesten door te lopen kankeren. Vandaag al zeker, want na de middag ga ik nog eens naar zee, een beetje op voorhand een verlofdag nemen, voor de komende druk geplande week door de kids. En vanavond doen we nog een Haloweentocht georganiseerd door de school. In 't donker wandelen door ons landelijke dorp (de nieuwe gekochte rubber laarzen zullen van pas komen), een hapje en een drankje tussendoor, een goeie start van een weekje met ons drietjes samenzijn. Geluk zit in kleine dingen ...
Vandaag in de krant het bericht dat de wereldvermaarde trappist van de paters van Westvleteren binnenkort bij Colruyt te koop aangeboden zal worden. De dutsen zitten ocharme in geldnood, en kunnen de herstellingswerken aan hun gebouwen niet betalen, dus gaan ze een tijdje meer produceren ('den biskop' is geen goede sponsor gebleken - die dacht waarschijnlijk dat het logement gratis was) Ik vraag me af of heel die marketingstunt geen doekje voor het bloeden is om hun beschadigde imago (door 'den biskop') een beetje op te poetsen. Er zijn immers genoeg mensen die tevergeefs elk jaar moeite gedaan hebben om aan een bakske bier te geraken, en door de schaarste op hun honger (dorst eigenlijk) bleven zitten. Maar kijk nu eens, wat een 'goeie' paters, ze maken het biertje voor iedereen bereikbaar. Voor diegenen die er een authentieke houten bak bij willen - driewerf helaas, je bent eraan voor de moeite - ze gaan een soort geschenkdozen aanbieden met een paar flesjes en een glas bij. Je kunt niet zeggen dat ze dom zijn hé, want op die manier kunnen ze hun flesjes waarschijnlijk nog dubbel zo duur verkopen. Gelofte van armoede van de paters, wat was dat ook alweer ? Maar ja, waar ik me druk over maak, de gemiddelde bierliefhebber zal het bier gewoon met veel smaak drinken. Ze kunnen het misschien drinken op de (geestelijke) gezondheid van alle slachtoffers van sexueel misbruik in de Kerk ...
't Moet niet altijd 'the green, green grass' zijn hé. Gisteren en vandaag een aantal mails in de mailbox van de VREG. Paswoord, gebruikersnaam, ... alles wat ik nodig heb voor het aanvragen van mijn groene stroomcertificaten. Als mijn installatie zo goed blijft doorboeren - dus als er genoeg klare dagen komen, dan zal ik mijn eindejaarsgeschenken kunnen laten sponsoren door de VREG. Vandaag haal ik zeker al 200 Kwh, op 2 weken tijd lijkt met dat niet slecht. Ik hoop dus op een niet al te sombere winter. Heel mijn verhaal staat in schril contrast met het nieuws gisteren dat er in ons Belgenlandje weer een massa gezinnen zijn die deze winter de energierekening niet zullen kunnen betalen. Voor de electriciteit krijgen ze dan een minimum aan stroom, maar het gas wordt onherroepelijk dichtgedraaid. Voor sommigen die in armoede belanden is het soms 'eigen schuld, dikke bult', anderen hebben gewoon brute pech in het leven. Als de gezondheid het bijvoorbeeld laat afweten, en je moet van een mooi loon plots rondkomen met een uitkering, en daarvan dan ook de hoge medische kosten betalen, dat moet toch allemaal zo simpel niet zijn. Het is vooral zeer jammer dat kinderen van zo'n gezinnen mee de dupe zijn van deze situatie, zo gaat er voor hun ook vaak een toekomst verloren, door gebrek aan een goede opleiding bijvoorbeeld. Als organisaties van cultuur op het zelfde moment beginnen klagen over het terugschroeven van hun subsidies, dan kan ik daar geen begrip voor opbrengen. Wat is er belangrijkst voor onze maatschappij, een menswaardig leven voor de bevolking of een goei ballet of toneelstuk voor enkelingen ?
Gisterenavond een stapje in de wereld gezet (Brugge die natte ...) Eerst netjes gevraagd aan de kids of ze het zagen zitten om alleen thuis te blijven, waarop de oudste al lachend zei : "zeg mams ge zijt genen tiener meer die toestemming moet vragen om weg te mogen hé". Nee, is waar natuurlijk, maar ben wel een alleenstaande mama, en die verantwoordelijkheid wil ik ook niet ontvluchten. Achteraf gezien was ik beter thuisgebleven. Niet dat het gezelschap niet OK was (nog eens merci om zover te rijden voor mij), maar als je een stad enkel kent van eens te gaan winkelen, dan weet je niet bepaald waar het 's avonds rustig vertoeven is. De Ierse pub die ik er had uitgekozen was niet bepaald het toppunt van gezelligheid, en de stromende regen al stappend op weg naar de wagen was ook niet het leukste. En dan thuiskomen en verwachten dat het huis al donker en stil zou zijn, maar niets was minder waar. Kroost nog wakker en duidelijk opgelucht dat ik er terug was. Ze zeggen het me niet met zoveel woorden, maar alleen thuis zitten is overduidelijk ook niet alles. Sorry meiden, 'k zal voortaan mijn uitjes wel weer overdag plannen, vandaag ben ik alleszins weer 100% mama. We gaan ons vannamiddag nog eens gaan onderdompelen in de grote familie, en gaan borrelen op de jongste spruit. Nieuwe jurk, proper gewassen, haar in de plooi, klein beetje make-up. Mama èn vrouw, het kan ook allebei ...
Weeral veel te weinig geslapen (auto-alarm in de straat rond 4 uur en niet meer in slaap geraakt) en vanavond gaat de oudste met 't school naar Night of the Proms, volgens de brief terug aan 't school om 01u10. Toen ik er iets van zei van het late uur kreeg ik prompt als antwoord : "wen er maar aan hé mams, als ik straks ga uitgaan is 't ieder weekend van dat" Iets om naar uit te kijken dus Lange dag dus, en helemaal vrij om die zelf in te vullen ('k voel me als een klein kind in de koekenkast) 'k Wou eigenlijk dat ik het zelfde van vorige week vrijdag kon overdoen (zee en goed gezelschap), maar ja 't is niet elke week kermis zeker (jammer !) 'k Zal maar eerst de volle wasmand strijk wegwerken want 'k heb de indruk dat de kaboutertjes in staking zijn ...
Ik helaas niet (zou het nochtans heerlijk vinden om nu het zonneke op mijn huid te voelen - zal wel door het rotweer van gisteren komen zeker) Mijn schoonouders wel, en de vlucht mag op de 2 manieren geïnterpreteerd worden : vlucht met het vliegtuig, en heel waarschijnlijk ook een beetje vluchten voor ... Allerheiligen komt er namelijk aan, en kerkhoftoestanden liggen gevoelig na het overlijden van mijn man, dus zijn ze weg voor 14 dagen. Schoonmama kan het amper, naar het kerkhof gaan, ze heeft er spijt van dat haar zoon is gecremeerd (is nochtans op haar wens gebeurd) ze vindt bij het kleine grafsteentje haar zoon niet meer terug. Gisteren is ze blijkbaar wel nog eens geweest naar het kerkhof (kreeg al meteen op mijn boterham dat het steentje niet proper was - wordt nochtans elke keer gepoetst door de jongste als we gaan) Ik begrijp het wel hoor, elke ouder wil zijn kind goed verzorgd zien. Eerst doe je het zelf, later als ze het huis uit zijn heb je graag dat die zorg verder gezet wordt. Dus wordt ik ook nog geacht om mijn man verzorgd achter te laten. Is geen zware opdracht hoor, nu niet meer, bij leven heeft hij me door die zorg fysiek en emotioneel onderuit gehaald en heb ik er weinig voor teruggekregen. Maar ik blijf graag 'zorgen voor' misschien zit er uiteindelijk toch een beetje moederkloek in mij - ik ben er zelf soms nog verwonderd over...
95 op 100 voor mijn toets van Spaans (stoef, stoef, 'k weet het ...) Ik heb vorige week nochtans even met het idee gespeeld van te stoppen met dat Spaans wegens, buiten de vrijdagavond, geen enkele avond meer thuis door alle activiteiten van de kids. Maar kom de uitslag van de toets heeft me weer over de streep getrokken. En trouwens 'k ben overdag toch een hele dag thuis, dat compenseert ruimschoots de uithuizige avonden. Ook de muziekschool zou wat herschikkingen doen i.v.m. de uren van de lessen van de kids (waarschijnlijk doordat ik mijn beklag heb zitten doen tegen de viooljuf in de wagen nadat we een viool waren gaan kopen) woensdag zou verplaatst worden naar zaterdag en aansluiten bij een andere les, en maandag zou een rit minder moeten worden (nu 2 en soms eens 3 zoals gisteren) beide meiden zouden dan op hetzelfde uur les krijgen. Trouwens, waar klaag ik eigenlijk over, 'k heb nu eindelijk tijd in mijn leven om de dingen te doen die ik graag doe, in mijn huishouden draait alles wat moet draaien (zelfs de electriciteitsmeter draait sedert vorige week terug, ondanks de sombere dagen van vorige week toch al meer dan 100 kwh opgewekt met de zonnepanelen) Alleen 'bruintje beer' (cadeautje van de jongste die vond dat ik compensatie voor de paps nodig had pas na zijn dood) die slaat zijn armen niet om me heen 's nachts. Jammer, 'k kan nochtans soms een knuffel gebruiken ...
Zagen dat die moeders kunnen ... ik hoor het dikwijls van mijn dochters (mochten ze eens hun rommel opruimen zoals het hoort, 'k zou heel wat minder 'moeten' zagen) Maar 'k prijs me gelukkig, ik ben niet de enige die zaagt Trouwens dat is niet zagen, ik noem dat opvoeden, 'k heb al dikwijls gezegd tegen de kroost dat ze later nog veel aan mij zullen denken als ze later eens kinderen hebben die alles laten slingeren. 'k Mag dan ook hopen dat ze niet alleen aan mij in die zin zullen denken, maar dat ze ook beseffen dat ik er 'was' voor hen in de brede zin van het woord. Mijn ouders, ik heb ze altijd 'te' vanzelfsprekend gevonden, ik dacht dat ze een patent op eeuwig leven hadden. Helaas niet dus, 'k heb ze allebei veel te vroeg moeten afgeven. En wat mis ik ze nog ! De rustige, verstandige rots in de branding die ons vader was, de moederkloek die ons moeder was. En ze waren niet compleet zonder mekaar, ik denk dat ons moederke geen dag meer gelukkig geweest is zonder ons vader. Nu besef ik dat hoe ouder ik word, hoe meer ik vind dat ze elk deels met hun karakter in mij zitten. En ik koester ze, meer dan ooit, in gedachten en herinneringen gaan ouders eigenlijk nooit dood ...
Nuchter naar de wereld kijken, 2 voeten op de grond, voor de praktische dingen des levens lukt me dat steeds aardig. Als alleenstaande mama geeft het leven je ook niet veel kans om te gaan zweven hé, of je zou iemand moeten zijn die nooit verder kijkt dan de dag van vandaag. Zo ben ik dus niet, heb mijn zaakjes graag geregeld (het chaotische leven met de echtgenoot zal daar ook wel voor iets tussen zitten) Helaas is niet alles praktisch te regelen (misschien maar goed, ik weet het niet ...) Emotioneel heb ik nog een ganse weg af te leggen, ook al wil ik dat soms voor mezelf niet toegeven ('k wil nu eenmaal niet voor een zielig stukje mens aanzien worden) De tranen waarvan ik dacht dat ik ze nu toch wel al allemaal zou opgebruikt hebben komen soms op de raarste momenten aan de oppervlakte. Zelfs op momenten dat ik me perfect in mijn vel voel. En toch blijf ik het leven dat ik nu kan leiden, en mensen met wie ik het kan delen, een cadeau vinden waarvan ik niet dacht dat ik die ooit nog ging krijgen, en dat koester ik dan ook voor 100%.
Dit keer om naar zee te gaan. De laatste restjes van een stevige 'snotvalling' uit mijn lijf laten waaien (en hopelijk de hoofd- en keelpijn ook oplossen). Jongste zal in de namiddag korte tijd een 'sleutelkind' zijn - wat ze niet erg vind, is voor haar een teken van 'groot' zijn, een sleutel van de deur krijgen. Na een uurtje komt grote zus ook thuis, en samen moeten ze maar zien dat ze het beschaafd houden. Dus een paar mama-uurtjes vandaag, mag al eens, weeral véél te lang geleden. Ik ga er alvast met volle teugen van genieten. 'k Hoop voor mijn vast zeegezelschap hetzelfde ...
Aan wie ik voor het volgende verhaal copyright verschuldigd ben weet ik niet, of het waar is weet ik nog minder, maar 't is een mooi verhaal :
Zijn naam was Fleming, hij was een arme Schotse landbouwer. Op een dag, terwijl hij probeerde het leven voor zijn familie aangenaam te maken, hoorde hij een schreeuw om hulp die uit een nabijgelegen moeras kwam. Hij liet alles vallen en liep naar het moeras. Met zijn taille tot in de zwarte smurrie, zag hij een bange jongen gillen en worstelen. De landbouwer Fleming redde de jongen van wat een langzame en angstaanjagende dood kon geweest zijn. De volgende dag kwam een koets aan hij het huis van de boer. Een elegant geklede man stapte uit en introduceerde zich als de vader van de jongen die boer Fleming had gered. "Ik wil U terugbetalen" zei hij, "U redde het leven van mijn zoon". "Meneer, ik kan niets aanvaarden voor wat ik deed", antwoordde de Schotse boer ondanks het aanbod ... Op dat ogenblik verscheen de eigen zoon van de boer aan de deur van de boerderij. "Is dit Uw zoon" ? vroeg de edelman. "Ja", antwoordde de boer trots. "Ik wil met U een overeenkomst maken" zei de edelman. Laat me hem van het niveau van onderwijs voorzien zoals die waarvan mijn eigen zoon zal genieten. Hij zal zonder twijfel een mens worden waar wij beiden trots op zullen zijn. En zo gebeurde. De zoon van Fleming studeerde op de beste scholen en hij behaalde op St Mary, de medische school van het ziekenhuis in Londen een diploma, en werd over de hele wereld bekend als de heer Alexander Fleming, uitvinder van de Penicilline. Jaren daarna werd de zoon van de edelman die uit het moeras was gered, getroffen door een longontsteking, en wat redde zijn leven : Penicilline. De naam van de edelman ? Lord Randolph Churchill. De naam van zijn zoon ? De heer Winston Churchill. Het kan verkeren zij Bredero ... (met dank aan nichtje V voor het doorsturen van dit verhaal)
Gisteren zonnepanelendag. Rond acht uur vijf man sterk aan mijn deur. In een mum van tijd stond er een stelling in de achtertuin en gingen ze aan de slag. Eerst aluminiumprofielen op het dak om de panelen aan te bevestigen, electrische bedrading buiten, werkman op de zolder, werkman beneden bij de electriciteitskast. Kloppen, boren, gelukkig was de koppijn van zondag over. Duidelijk een team dat op mekaar ingespeeld was, allemaal jonge mensen ook, die de job met plezier deden, er ging geen tijd verloren. Zoveel professionaliteit, ik heb daar respect voor. De koffie, koekjes en frisdrank die ik klaargezet had op het terras 's morgens werd goed genuttigd in een korte pauze, en van mijn verse kom soep 's middags bleef geen druppel meer over. Voor mijn part hadden ze dat verdiend ! Tegen half zes 's avonds was de installatie in werking, en vermits het zonneke nog scheen bracht dat direct al goed op. Zolang het klaar was heeft de vaatwasser nog 'groen' gewassen. 'k Ga dan snel een wasmachine doen draaien, fijn dat we dat niet meer na 10 u 's avonds moeten doen. Wat mij betreft is het de investering meer dan waard, over minder dan 4 jaar heb ik het gehele bedrag terugverdiend, en over een periode van 20 jaar zou de installatie me een 30 000€ moeten opbrengen. Dat lijkt me een goede intrest te zijn op mijn kapitaal. Voortaan gaan we dus een beetje groener door 't leven !
Amper geslapen is nog een betere verwoording eigenlijk. Niet meer gewoon van met twee in bed te liggen. En 't is nu niet dat ik een passionele nacht achter de rug heb, dus niet daardoor dat ik een 'wakkere' nacht heb beleefd. Gisterenavond heb ik met de jongste naar de Da Vinci Code gekeken (oudste was nog aan 't nagenieten van een bezoek van 't vriendje, keek dus niet mee) Ik had de film al eerder gezien, maar wou toch nog eens kijken ook omwille van de locatie aan het einde van de film - Rosslyn Chapel, heb er ooit in levende lijve rondgelopen, echt prachtig vanbinnen, o.a. prachtig stenen plafond, volledig gedecoreerd, prachtig uitgewerkte pilaren. Ik herinner me nog dat de gids zei dat de toevloed aan toeristen na het uitkomen van die film explodeerde, de accomodatie ter plekke was daar helemaal niet op voorzien (parking, sanitair,...) Maar enfin, slecht geslapen dus, komt door de jongste, ze heeft het wel meer dat een film te hard in het koppeke blijft hangen. Dus rond 1 uur was het van dat : "mama, ik kan niet slapen" bij mij in bed dan maar hé. Na 5 minuten ligt zij dan gegarandeerd in dromenland, en lig ik te koekeloeren ... De hormonen hielden me ook in een koppijn-misselijkheid toestand, dus het plaatje was compleet. Maar kom, ik kan alleen maar zorgen dat de dag beter verloopt dan de nacht hé, en hopen op zoete dromen voor de komende nacht ...
... om een eeuwigheid onder de warme douche te staan (yes ! dat hebben we net gehad - foei ! al dat water verspild) ... om binnenkort eens het bos op te zoeken, te genieten van de herfstkleuren en te lopen schoppen in de massa's bruine bladeren op de grond ... om iets lekkers naar binnen te spelen (weeral 'k ga toch nog moeten een nieuwe weegschaal kopen, anders gaat mijn gewicht echt uit de hand gaan lopen) ... om nog eens naar zee te gaan (dat moet lukken hé volgende week 80B ) ... om mijn tieners soms eens naar de maan te sturen (en ze dan snel weer terug te halen ook) ... om al mijn ruiten te wassen (nee, grove leugen, 'k heb er een hekel aan !) ... om de pannen van 't dak te vrijen (alleen ? beetje eenzaam hé, en daarbij, mijn dak is nog maar net hersteld, en maandag moeten er zonnepanelen op, dat kan ik niet maken) ... om te genieten, want elke minuut waarvan je geniet telt voor twee naar 't schijnt ... om te zijn wie ik ben, allesbehalve volmaakt dus ... OM GOESTING TE HEBBEN IN 'T LEVEN
Vandaag 100 dagen aan het bloggen (op deze blog) ben eigenlijk al begonnen in april dit jaar (andere blog) - efkes gestopt - maar ik moet zeggen dat ik het nu niet meer wil missen. Ik heb hier in al die tijd veel kunnen van me afschrijven, leuke en minder leuke belevenissen. In het begin vraag je je wel af van wie er eigenlijk allemaal meeleest, nu vind ik dat niet meer zo belangrijk. Ik zal wel vaste lezers hebben, zoals iedereen hier, zo heb ik zelf ook een aantal vaste blogs die ik ongeveer dagelijks probeer te lezen. Je kijkt een beetje mee in iemands leven zonder dat je elkaar kent. En ik heb zelfs het genoegen gehad om 1 van die virtuele kennissen in real life te mogen ontmoeten, een zeer fijne bonus van het bloggen vind ik dat (volgende week weer naar zee, wandelen, koffie, ijsje ... Yes !) Van sommigen ben ik zelfs een beetje jaloers dat ze zo vlot de woorden uit hun klavier kunnen toveren ... En soms krijg je al eens reactie van medebloggers, leuke berichtjes, meelevende soms, en zelfs ronduit eens kritiek. Moet kunnen allemaal vind ik. Het is niet omdat ik hier zo openlijk berichten de wereld in stuur, dat ik daarom verwacht dat iedereen dezelfde mening moet toegedaan zijn. Ik ben absoluut geen zuurpruim, het verleden heeft me genoeg leren relativeren. Onder het motto 'ik schrijf, dus ik blijf' hoop ik hier nog lang op geregelde tijdstippen iets te kunnen posten. Voor diegenen die het willen : veel leesgenot !
Robert Edwards heeft gisteren de Nobelprijs voor geneeskunde gekregen. Voor velen een fait divers, voor mij niet, want hij is de pionier in IVF - proefbuisbaby's dus. Hij was erbij toen in 1978 Louise Brown als eerste proefbuisbaby op de wereld kwam. Zijn werk moet zeker in die tijd niet evident geweest zijn. Tegenkanting van de Kerk en van andere drukkingsgroepen zal hij zeker gehad hebben. Ik ben blij dat hij doorgezet heeft, want zonder hem zou mijn kroost ook het daglicht niet gezien hebben. Dat is nog zo een periode uit mijn leven die ik nooit zal kunnen vergeten, alle soorten vruchtbaarheidsbehandelingen doorlopen is niet alles. Emotioneel en fysiek is het zwaar, financieel een serieuse dobber, nu worden denk ik een drietal behandelingen terugbetaald door het ziekenfonds, in mijn tijd was dat nog niet het geval. Soms werd er ons zelfs gevraagd om medicijnen te proberen die nog maar pas op de markt waren (die kregen we dan gratis), als het je eerste behandeling is, dan ga je daar in mee, maar als je alles al een paar keer hebt doorstaan, dan sta je op de duur ook op je strepen, en weet je welke hormonen het beste resultaat geven. Door de medicijnen produceer je niet 1 eicel zoals gewoonlijk, maar soms meer dan 20 eicellen. Ja, zo voelde dat op de duur, produceren, de hormonen maken van jou een opgefokt wezen, ik werd daar letterlijk agressief van. De eitjes worden dan onder volledige narcose 'geplukt', en met de rijpe gaan ze dan aan het werk. En dan moet je nog weten dat er van die 20 eicellen soms maar een vijftal vruchtjes kwamen die goed genoeg waren om ingeplant te worden. Die behandelingen vergen dus veel van je lichaam, en emotioneel zijn de dagen die je wacht op al dan niet een goed resultaat ook zeer slopend. Ik herinner me ook nog levendig de discussie die ik had met de gyneacoloog over het aantal vruchtjes dat ze gingen plaatsen toen ik ging voor mijn tweede kind. Hij vond dat ik nog jong was (30) 'k had m.a.w. nog alle tijd om nog een behandeling te ondergaan. Hij wou er maar 2 terugplaatsen, maar omdat ik mentaal toen echt aan het eind van mijn Latijn zat, heb ik bijna gesmeekt om er 3 te nemen. (het waren bovendien al vruchtjes die al 2 maanden ingevroren zaten, wat de kans op slagen weer een stukje kleiner maakt) Wat was ik toen blij dat ik zwanger was ! 'k Heb me altijd afgevraagd of mijn jongste gegroeid is uit dat bewuste derde vruchtje. Ik zal het nooit weten, maar dat is nu ook niet belangrijk meer. Ik heb er wat moeten voor over hebben voor mijn kroost, vanzelfsprekend zal ik ze dus nooit vinden, misschien daardoor dat ik ze (soms een beetje overdreven) graag dicht onder mijn vleugels hou ...
Gisteren stevig maar warm windje getrotseerd aan zee. Deze keer zelfs naar het buitenland geweest, jeugdsentiment voor mij, de Nederlandse kust (en in afstand even ver als naar 'onze' kust) Daar geen kustlijn vol met horeca en appartementsblokken, maar nog een met gras begroeide dijk, duinen, veel natuurlijker dus dan bij ons. De jongste had op zeeklas een vlieger geknutseld (de beste van de klas stoef stoef ...), en die wou ze nog eens de lucht inlaten. En ze had gelijk, hij vloog als de beste ! Dus een tijdje gevliegerd, stevige wandeling, ijsje op een strandpaviljoen ondertussen turend naar het steeds voortdurende golvenspel. Het maakt me elke keer weer rustig, en het happy face van de jongste was dit keer een bonus. Bij de thuiskomst een minder happy face bij de oudste, niet dat ze het erg vond dat we alleen naar zee waren gegaan, maar ze had nog steeds niet gedaan met studeren. Ondertussen weet ik al dat ik daar niet veel compassie mee moet hebben, want als ze op die tijd nog niet klaar is, dan betekend dat meestal dat ze andere dingen gedaan heeft in mijn afwezigheid. En inderdaad, zonder veel moeite de sporen teruggevonden op facebook ... En toch had ik haar ook graag meegehad naar zee. We zijn al zo een klein gezinnetje, en dat heb ik dan graag compleet als we ergens naartoe gaan.
Gisteren met de kids naar Mama Mia gekeken op tv. Die muziek, puur jeugdsentiment was dat, een film om direct goedgezind van te worden. Chapeau hoe ze het verhaal van de film rond de liedjesteksten gebreid hebben. 'k Zal nu wel ingedeeld worden bij de softies zeker omdat ik die muziek graag hoor, maar dat mag geen probleem zijn, 'k ben niet de enige fan van Abba geweest waarschijnlijk. Het is alleszins muziek die in het collectief geheugen zit, zelfs mijn kinderen zingen bepaalde liedjes vlot mee. Ik heb ooit een verzamel CD gekocht, die ik wel eens in de auto opzette. 'k Kreeg direct gisterenavond al de vraag van de jongste waar die CD was, ze wou er liefst vandaag al terug naar luisteren. Ik heb het wel meer dat als ik bepaalde muziek hoor, dat ik direct terug in de tijd gecatapulteerd word naar een bepaalde periode. Heeft ook veel met de echtgenoot te zien, want die was een muziekfanaat. Hij had een zeer brede muzieksmaak. 'k Heb juweeltjes leren kennen door hem, en me helaas ook vaak geërgerd als de muziek veranderde in lawaai die de kleerkast boven liet daveren (prettig hé als je met migraine in bed ligt ) Eén keer heb ik hem het lawaai vergeven, en dat was op het einde van de zwangerschap van de oudste, ze lag in stuitligging, zou dus een keizersnede worden. Toen heeft hij op een bepaald moment de Sex Pistols zoooo luid opgezet, en waarschijnlijk door het lawaai, en door het feit dat ik me daar zo bloednerveus in maakte, voelde ik de baby letterlijk draaien in mijn buik. De gyneacoloog sprak van een klein wonder, omdat baby's in de laatste week niet snel meer draaien, maar ik was van de keizersnede vanaf. En toch geniet ik liever van muziek op een draaglijker geluidsniveau !
Vandaag bezoekje aan de fameuse Zweedse winkel. Niet dat ik zo een fan ben van 'massief Ikea' meubilair, maar leuke hebbedingetjes hebben ze er ongetwijfeld (keukenmateriaal, tafel- bedlinnen) Ik heb nog een cadeaubon van mijn verjaardag te spenderen, dus effe rondkijken en daar liefst iets nuttigs mee kopen. En wie weet eens gaan proeven van de titel van dit blogstukje (waarom vind ik dat nu zo vies klinken ?) er zijn mensen die beweren dat je dat eens moet gegeten hebben. Meteen kom ik nog eens van tussen mijn 4 muren. Buiten de avondschool ben ik heel de week nog niet van huis geweest. Trouwens vanmorgen al een fijne mail van ons juffrouwke gekregen, nl wat we moeten kennen voor de test van volgende week. Dochter is gisteren thuis gekomen met een goed rapport (zie je wel mams dat een liefke en studeren wel samen gaat ...), mams gaat niet mogen onderdoen hé, anders ga ik het mogen horen ...
Niet letterlijk aan een grote kuis begonnen, ik probeer dat gewoon doordeweeks wel bij te houden. Wel een paar mappen in de mailbox voor een groot stuk geleegd. Onder andere eentje met als opschrift 'School' met nog een massa brieven in van vorige schooljaren en eentje met de naam van de echtgenoot waar alles in verzameld stond rond zijn overlijden (proefdrukken rouwbrief, rouwkaartje, correspondentie omtrent begrafenis, gemailde condoléances, contacten met verzekeringen, notaris ...) geen opbeurende lectuur dus. De vele nietszeggende oppervlakkige berichtjes van 't ex-maatje hebben er ook moeten aan geloven. Vanaf nu spaar ik alleen nog de opbeurende en feel-good berichten. Het zou handig zijn mochten we de herinneringen in ons hoofd ook kunnen in mappen onderbrengen en op tijd eens deleten ... Ik heb eigenlijk het gevoel dat ik met een definitieve streep te trekken onder 't maatje ook voor een groot stuk een streep onder heel het verleden heb kunnen trekken. Volledig verwerken zal ik het nooit hoor, maar ik heb nu precies genoeg reserve opgebouwd om verder te kunnen. Ik weet nu heel goed wat ik nog uit dit leven wil halen, en ook wat ik absoluut niet meer wil. Ik besef nu ook dat geluk niet iets is dat constant alom aanwezig is, maar dat het een aaneenschakeling is van kleine geluksmomenten die ik beleef met de kids, familie, en een paar andere mensen in mijn leven. Dat alles maakt dat het leven, het leven waard is !
't Zal wel het leven zijn zeker, de één beëindigt een relatie, en de ander begint er één. Dat die ander mijn oudste van nog geen 15 is, pfff dat maakt het allemaal niet simpel. Zaterdag had ze gevraagd om met de bewuste jongen te gaan eten (nee, geen 3-sterren hoor, naar 't frietkot) Om haar daarvoor een half uur te laten fietsen, en in het half donker te laten terugkeren, dat zag ik niet zitten, 'k had trouwens 's avonds mosselen voorzien, dus ze kreeg een 'njet' van mams. 'k Moet zeggen, een groot drama heeft ze er niet van gemaakt ('t verwonderde me eigenlijk wel). Ze had trouwens in 't weekend veel schoolwerk, en met de muziekschool de zaterdag en dat nieuw jeugdorkest dat de zondagmorgen al in beslag neemt, is haar weekend al een groot stuk volgeboekt. Groot was mijn verbazing toen ik zondagnamiddag een fiets op de oprit zag komen, en er een manneke aanbelde (net de pampers ontgroeid) met de vraag is ... thuis ? Die zogezegde lelijkaard, die totaal haar type niet was, maar waar ze ontzettend graag mee op de chat zat wegens 'mega-grappig', stond dus aan de deur (hij had er een fietsrit van 10 km voor over om tot hier te komen). Vermits ik hem niet ken moest ik nog eerst vragen wie hij was. Oudste dan maar van achter haar bureau geroepen - zogezegd 'grooote' verrassing wie er aan de deur stond (ja, ja, denken ze nu eigenlijk dat ik achterlijk ben of wat ? Alsof het niet overduidelijk was dat ze dat samen hadden afgesproken ...) Mag hij binnenkomen mams ? Ik heb nogal cynisch geantwoord : nee kind, ge moet hem buiten laten staan ... Veel privacy hebben ze niet gehad hoor, met z'n vieren hebben we een laat, vers gemaakt dessert gegeten, en voor de rest heeft de jongste zich ook een breuk gelachen (want ja, mega-grappig hé). Na een uurtje of twee heb ik hem dan vriendelijk de deur gewezen, want ik had de jongste beloofd om nog een winterjas te gaan kopen in een zaak die open is op zondag. Als je dan 's avond je facebookpagina eens opent, staat daar fier bij de dochter : heeft een relatie met ... Relatie, mijn God, ze is zelf ook nog maar net de pampers ontgroeid. 'k Zal er maar niet teveel tamtam rond maken, 't zal wel overwaaien ... Ondertussen heeft ze me vanmorgen om 5u45 uit mijn bed gezet, want ze moet nu persé bewijzen dat mijn preek van zondagavond dat haar studies er niet mogen onder lijden, onterecht is, en dat een liefke en leren wel samen gaat. Binnenkort is het rapport, 'k ben benieuwd ...
En toch, het is ook geen reden om in een slechte relatie te blijven zitten. 'k Heb het destijds met de echtgenoot ook veel te lang uitgehouden voor mijn eigen goed. Maar ja, toen ik trouwde was ik de naïviteit zelve, zo groen achter mijn oren (ze maken dat kleur niet meer denk ik - zo erg was het) ik was er toen nog rotsvast van overtuigd dat trouwen iets voor altijd was, mislukken was geen optie, en opgeven al zeker niet ... En met 't maatje was ik blijkbaar nog altijd niet geleerd. Vasthouden aan iets wat eigenlijk alles samen niets voorstelde (maar het haalde wel heel mijn emotionele leven overkop) Ik heb er zelf waarschijnlijk altijd meer van gemaakt dan het was, de keren dat we samen waren in dat jaar kan ik waarschijnlijk ongeveer op mijn twee handen tellen, voor de rest veel mails, veel SMS'sen, dat zal wel de moderne tijd zijn, maar daar kan in mijn ogen een echte relatie niet op steunen. Maar kom, niets is voor niets in 't leven, ik heb van hem troost gekregen in zeer moeilijke tijden, en dat beetje geborgenheid dat ik al jaren moest missen, misschien heeft hij van mij weer een vrouw gemaakt, niet meer dat wezen dat - uit schrik om het allemaal niet meer aan te kunnen - enkel nog op automatische piloot leefde. Ik en mannen, je kan het bezwaarlijk een succesverhaal noemen
Meer dan 2 maanden geleden dat ik nog een stukje de wereld in zond met deze titel, dus ook meer dan 2 maanden gevoelens waar ik nog altijd mee worstel. Gisteren onderweg naar het zeetje (piepedol ophalen van zeeklas) gestopt bij het kantoor van 't maatje. Waarvoor ? 'k Weet het zelf niet goed, misschien bevestiging zoeken dat hetgeen ik voel niet voor niets is, of juist wel ? Klein uurtje gepraat, zo oppervlakkig dat ik er me aan ergerde, vertrokken met de vraag of hij mee ging naar het vuurwerk gisterenavond. Hij zou nog een berichtje laten zei hij. Wat dacht je, niets meer gehoord natuurlijk, alleen met de kids naar 't vuurwerk geweest (wat trouwens ook mooi was, 't gezinnetje weer compleet na een week zeeklas). Vanmorgen nog altijd in een 'zeer goede bui' wakker geworden ... over en weer beginnen SMS'sen (wat een vreselijke bezigheid) IKKE : en, welk excuus heb je nu weer om niets te laten horen gisteren ? (ja, sorry, 'k weet dat dit niet vriendelijk moet aankomen...) HIJ : ja, lap. Was bezig hé. Was het leuk ? IKKE : ja, was leuk. Jouw bezigheden ook ? HIJ : Ja hoor, als je 2 uur rondlopen in de carrefour leuk vindt (2 uur !? waren dat boodschappen voor een heel jaar of wat ?) IKKE : ja, dat kies je zelf hé je prioriteiten, fantastisch dat ik zelfs verlies in de keuze naar de winkel gaan of naar mij komen. Zo weet ne mens hoe belangrijk hij is. Welk stom kieken ben ik eigenlijk ... HIJ : Ga je weer beginnen ? IKKE : nee, hier stopt het denk ik. Ik kan er niet meer tegen. Ik heb heel de weg naar zee zitten bleiten in de auto gisteren, en wat brengt het op ? Er zijn mensen in mijn leven waar ik meer respect van krijg dan van jou ! En dan nog van zijn kant een sorry, en dat hij me beter gerust laat en me veel geluk wenst ... En dat allemaal op de dag dat het net een jaar geleden is dat hij hier voor 't eerst over de vloer kwam. 'k Moest zelf boodschappen doen vanmorgen (tijdens de muziekles van de kids - dat duurt bij mij geen 2 uur ...) 'k heb verdomme lopen bleiten in de winkel. Hopelijk kom ik toe met 1 hoog-water-dag, 'k kom niet graag op die manier buiten.
Zopas een SMSje van de oudste gekregen, gmoogt btalen (ja, sorry zo schrijven die kids tegenwoordig), 't wordt Londen, Berlijn, Parijs. Gisteren had ze namelijk een brief mee waarin ze hun voorkeur mochten opgeven voor de studiereis die gemaakt zal worden, bij diegenen die snel het voorschot betalen wordt het meest rekening gehouden met de voorkeur. Ze zijn toch gemakkelijk op die scholen, totaalkost om en bij de 220€, en dan hebben ze nog geen zakgeld mee. Voor de gezinnen die zo al moeilijk de eindjes aan mekaar kunnen knopen zullen dat geen prettige berichten zijn, gelukkig heeft mams een vooruitziende geest en weet ze dat zo een dingen eraan komen. Kinderen hebben daar geen zorgen over hoor (zeg, 't zou wel a-sociaal zijn om niet mee te gaan hé mams ...) Hopelijk wordt het dan maar Londen, dat zou nog een klein voordeel zijn voor mij, want 'k heb nog een voorraadje Ponden liggen van de laatste gezinsreis naar Schotland, dat zou ik dan alvast niet voelen in de portemonnee. Hoe zeggen ze dat : 'ieder kind kost je een huis', 'k zou het bijna gaan geloven als je alle kleintjes begint samen te tellen. Maar kom, 'k zou ze niet willen missen, ik krijg er gelukkig genoeg liefde van, een hoop bakstenen zou me dat niet kunnen geven...
Helaas pindakaas, dit wordt geen 'rode-oortjes-blogje' (misschien tot grote spijt van de vrijgezel-buurman ) Toch genieten hé, zo nog een paar zonnige dagen in het najaar. (We zouden eigenlijk de winter moeten overslaan en gelijk aan de lente beginnen) Gisterenmorgen nog redelijk fris, gestart in de tuin met jas, trui, topje aan. Jas belandde al snel aan de takken van een net gesnoeide boom, trui op de tuinmuur, ben zelfs nog een beetje verbrand van de zon (dat komt ervan hé als je niemand in de buurt hebt die je rug wil komen insmeren ) Maar kom, de voortuin ziet er al proper uit, straks snel aan de rest beginnen, de tuinkabouter lijkt me alleen maar uit te lachen, ik heb daar toch nog niet veel hulp van gekregen ... Groene vingers, mijn voeten ... bij mij zijn het helaas weer zwarte.
Nee, het gezelschap van gisterennamiddag moet nu geen hartverlamming krijgen en uit pure schrik naar het andere eind van de wereld gaan verhuizen Gisteren maar pas beseft hoe verliefd ik op het leven ben, dat het weer kan en mag : GENIETEN. Wat een zaligheid, op een doordeweekse maandag er een dag vantussen knijpen en letterlijk gaan uitwaaien aan zee. 'k Zou bijna gaan overwegen om zo iedere week een dag te nemen ... 'k Ben pas weer met mijn voetjes op de grond gekomen als de oudste belde toen ik onderweg naar huis was, met de boodschap van "zeg mams, waar blijf je, 'k heb honger". Zo een primaire behoefte van je kind maakt je snel weer bloednuchter (trouwens van de koffie was ik niet dronken ...) En nu straks de verwaaide pluimen van gisteren in de plooi laten leggen bij de kapper, en een beetje kleur tegen de ouderdomsverschijnselen laten aanbrengen. 'k Mag dan wel zweven als een puber, maar als ik in de spiegel kijk, dan zie ik er helaas niet meer zo uit
En eigenlijk niet alleen de afternoon. Ik heb al wel vanalles gedaan vandaag, maar het voelt niet als 'werken' aan. Oudste over en weer naar station voeren naar weer een nieuwe activiteit - jeugdorkest in Gent, samen met jongste naar de grootouders (afscheid nemen vooraleer ze op zeeklas gaat), koffer inpakken voor de zeeklas, lekker koken ... Straks nog een stationsritje, op bezoek bij broer - de decoratiewerken in 't ouderlijk huis gaan bekijken, kermis meepikken in de gemeente. We krijgen onze dag dus wel gevuld. En morgen naar 't zeetje - goeie stevige wandeling gaan maken, iets gaan eten, en de namiddagkoffie in goed gezelschap drinken. Wat kan een mens nog meer verlangen ?
Gisteren weeral een beetje slimmer geworden in de Spaanse les. Het ging over mannelijk of vrouwelijk zijn van de woorden (onzijdig kennen ze daar niet, des te gemakkelijker) Woorden die eindigen op een -a, zijn behoudens een paar uitzonderingen vrouwelijk. Eén uitzondering daarop die geen enkele vrouw zal vergeten : 'los problemas'. Tiens ... waarom verschiet ik daar nu niet van dat problemen mannelijk zijn. Maar voor ik heel de mannelijke bevolking op mijn dak krijg, er zullen nog wel mannen rondlopen die hun vrouwen geen problemen bezorgen (hier ben ik misschien de uitzondering, dat ik die nog niet ben tegengekomen) En voor de mannen die nu kwaad zijn op mij een beetje moederkeszalf op de wonde : er is nog een schoon woord dat ook mannelijk is namelijk : el corazón (het hart). En daarmee wil ik niet gezegd hebben dat alle vrouwen harteloze wezens zijn Ondertussen heeft 't maatje mij een strandwandeling beloofd, maar gisteren kon het niet want 't was voetbal. Zijn dat nu de mannelijke 'problemas', of heb ik nu niet genoeg 'corazón' om hem dat te gunnen ? Ik kon trouwens ook niet hé gisteren, anders had ik al het bovenstaande niet geleerd in de Spaanse les. En die strandwandeling, 'k zal er maar van dromen zeker, 't zal wel weer zoiets worden van nu, dan en nooit . Allé ventje toon nu eens dat goei 'corazón' van U dan zijn veel van mijn 'problemas' opgelost ...
Ik heb sedert vorige week vrijdag een eigen BHV Na het afsluiten van weer een week van de amateurkunsten (eindelijk zijn die verdomde deuren afgewerkt) ben ik nu de trotse eigenares van een bijna volledige schilderstenue : oude broek, zwarte T-shirt van de echtgenoot (veeeel te groot - heeft ondertussen al alle kleuren die ik ooit gebruikt heb om te verven), oude schoenen van ons moederke, en nu mijn eigen BH met Verf wegens te schuin houden van mijn verfbak bij het op een stoel klimmen. Alle ontvlekkers ten spijt, het gaat met niets af. Ik krijg ocharme begrip voor de politiekers, want ik krijg de BH en de verf ook niet gesplitst ... Ons moeder zou zeggen, "maar kind toch, dat is toch niet erg, ge loopt er toch niet mee bloot", heel 'just' moeder, ge weet dat ik nog altijd een braafke ben hé
Een liedje uit een stokoude film is me bijgebleven uit mijn kindertijd : "If you are worried and you can't sleep, just count your blessings instead of sheep, and you will fall asleep counting your blessings" Daar moet ik nu eens mee beginnen ... START !
Heeelp, ik wil uitbreken ... Ik loop zat van de gedachtenmolen die maar blijft draaien in het zelfde cirkeltje. Soms wou ik dat er aan mijn hoofd zo een ventieltje zat zoals bij een snelkookpan, effe de stoom laten ontsnappen dus En waarom doe ik het dan niet, eens de boel de boel laten. Me blijven wegsteken achter de kids, wordt een flauw excuus. Er zijn best wel een aantal uren op een dag dat ze er niet zijn, en dat ik dus vrij ben om mijn tijd in te delen zoals ik dat zelf wens. Volgende week komt het er zeker van. Dan ga ik minstens 1 dag uitwaaien aan zee. De piepedol gaat op zeeklas, en 'k heb me opgegeven als vrijwilliger om een auto vol giecheltrutjes door te voeren en te gaan halen op maandag en vrijdag. 't Zou maar al te gek zijn om zo ver te rijden, en dan eens niet tot aan het strand te gaan (geen toeristendrukte meer, lekker rustig) En dan maar hopen dat ik een paar muizenissen uit het kopke krijg, dan kan ik er weer een tijdje tegen ...
Tijd, tegenwoordig heb ik er over. Ik kan me het bijna niet meer voorstellen hoe ik alles geregeld gekregen heb tijdens mijn buitenshuis werkende dagen. (hoewel, alles geregeld, er bleven ook veel dingen liggen die steeds naar een later tijdstip uitgesteld werden) Ik ben nu nog altijd een mens dat met de wekker opstaat hoor, in bed liggen tot laat in de voormiddag vind ik puur tijdverlies, en volgens mij sta je daar niet uitgeruster van op. Ik vind het gewoonweg genieten om 's morgens een tijdje in een nog stil huis te kunnen wakker worden aan de ontbijttafel, nog geen kids die de aandacht opeisen, enkel een beetje nieuws meepikken van de radio op de achtergrond. Als ik dan hoor van de nichtjes die al in het begin van een zwangerschap moeten uitkijken naar opvang van het verwachte kind (opvang die meestal schaars is bovendien, ook in grotere gemeenten), dan ben ik blij dat ik dat allemaal achter de rug heb. Als moeder zit je altijd met een dubbel gevoel op je werk, als de kids ziek zijn, als het vakantie is ... je bent er niet voor je kind, want zo breeddenkend is een werkgever nu ook niet, dat je zomaar te pas en te onpas vakantie kan nemen. Je hebt altijd het gevoel dat je een deel mist van het jonge leven van je kind. Ze doen hun eerste pasjes elders, later hebben ze de verhalen van school al verteld aan de grootouders, dus dat doen ze geen twee keer, en er zijn nog wel zo een voorbeelden. En toch ... ik denk als de opvang van kleine kindjes goed omkaderd is, dat je kind niets tekortkomt. Nu ben ik integendeel blij dat ik thuis ga zijn in de periode die nu komt, ik denk dat de begeleiding van jongeren naar volwassenheid eveneens inspanningen vergt, en dat door het feit dat er zoveel 'sleutelkinderen' zijn die hun plan moeten trekken na school ook zorgt dat de jongeren 'buiten de lijntjes' gaan kleuren. Want vele ouders weten waarschijnlijk niet meer waar de jongeren uithangen, met welke vrienden (al of niet foute) ze omgaan. Ik ben niet zo naïef van te denken dat mijn kids me alles zullen vertellen later, (hoe waren we zelf), maar ik ben toch dankbaar dat ik dichtbij ben om alles van op de eerste rij te kunnen volgen.
Ik heb deze week bericht gestuurd naar de familie om ze uit te nodigen voor de folklore hier op de thuisgemeente. Dus morgennamiddag brengen we niet met z'n drietjes door. Oudste broer stuurde me bericht terug "Ik kom zondag al tegen de middag, ik breng eten mee". Prettig hé, zo'n broer, en dan nog te weten dat het een supergoeie kok is, wat wil een mens nog meer. In onze jeugd hebben we eigenlijk nooit veel samen gedaan wegens een nogal groot leeftijdsverschil, maar hij was wel de eerste die aan mijn deur stond de dag nadat de echtgenoot verongelukt is, heeft me naar het funerareum gebracht, mee aan tafel gezeten op het moment dat de priester langskwam ter voorbereiding van de crematie ... Allemaal dingen die ik van hem niet zou verwacht hebben. En vermits hij mijn dorp passeert op weg van de job naar huis, springt hij ook soms eens binnen in de namiddag na een vroege dienst, voor een kop koffie en een babbel. Voor allebei gezellig, want hij keert anders als vrijgezel ook naar een leeg huis terug. Dit wordt eigenlijk helemaal een familieweekend. Vandaag de schoonfamilie (verjaardag vieren), morgen mijn eigen familie. En ook de jongste zien paraderen in de folklore, met mijn plechtig communiekleedje aan. Bij deze een vraag aan de weergoden : Hou het droog aub !!
Mensen vragen me vaak hoe de kinderen omgaan met de dood van hun papa. Is duidelijk voor beiden verschillend (zal wel met de leeftijd te maken hebben waarschijnlijk) Vandaag een eigenlijk hilarische toestand, op een helemaal niet-hilarische plaats : het kerkhof namelijk. De oudste bezoekt het kerkhof meestal in haar eentje, als ze eens met iets zit (dat ze blijkbaar niet met mams kan delen - misschien gaan klagen over mams, wie weet), dan zegt ze plots "ik ga nekeer naar paps hé". Bij de jongste komt de vraag meestal om naar het kerkhof te gaan nadat we van de schoonouders komen omdat die vlak bij wonen, dus ga ik meestal mee. Dan wordt iedere keer door haar het steentje proper gemaakt (urnengrafje), foto opgepoetst, bloemekes water geven ... Toen er op een keer nogal wat vliegen iets achter gelaten hadden op de foto zei ik tegen haar, "papa heeft jeugdpuistjes". Toen we vandaag gingen was de foto niet beklad door enig insect, waarop de jongste zei " ah, papa, ben je uit de pubertijd misschien, want je hebt geen puistjes meer". Wij hebben daar samen staan lachen dat het niet schoon was. Er was nog een andere bezoeker op het kerkhof, die persoon zal ook wel een gedacht van ons hebben. Maar ja, een handleiding 'omgaan met de dood', die heb ik niet in huis, dus doen we dat op onze eigen manier. Op de eerste plaats door paps niet dood te zwijgen, door herinneringen op te halen ('k probeer zo veel mogelijk de goeie in het geheugen van de kroost te houden), door af en toe te lachen met de paps zijn kuren, en door soms nog openlijk te huilen op een slechte dag. Is dat de juiste manier, ik weet het niet, maar het is 'onze' manier, 'k denk dat het belangrijk is hoe wij ons daarbij voelen, andere mensen hebben daar geen affairen mee. Er is - ook al hebben we het daar in het begin enorm moeilijk mee gehad - nog leven na de dood van een naaste !
Nee, niet één, maar véél. Zonde om die allemaal te laten rotten. Ik vind het iets nostalgisch hebben, ons moederke deed dit ook elk jaar, met dat verschil dat ze de peren dan in van die grote weckpotten deed, die dan in zo een gigantische ketel op het vuur werden gezet. Bij mij zijn het maar kleine pottekes, maar ze zullen even smakelijk gegeten worden ! Om bij de titel te blijven, er heeft mij iemand een peer gestoofd, namelijk de muziekschool. Bij de inschrijving is de jongste bij het verkeerde jaar ingeschreven, met als gevolg dat de uren die ik had opgekregen niet klopten. Zaterdag waren we een uur te vroeg op het appèl, en ik, verstrooid zoals ik wel eens kan zijn, had toen ook niet gevraagd aan de secretaresse wanneer de tweede lestijd gegeven werd. Ik dinsdag na school spurten naar de naburige gemeente om op tijd te zijn, en pas op het moment dat ik toekwam viel mijn euro, weer verkeerd dus, nu anderhalf uur te vroeg. Zonde van tijd, diesel, niet goed voor 't humeur, maar ja toen mijn eigen domme schuld. Misschien zijn de hersencellen door niet meer uit werken te gaan lui aan het worden, en komt de verstrooidheid daarvan. Dat mag ik toch niet laten gebeuren, straks ben ik dement voor mijn tijd . Vanmiddag al beginnen met de hersentraining, Spaans nog eens goed leren ('k kan de geziene stof al vrij goed, maar alles kan altijd nog beter) en vanavond weer naar de schoolbanken. Adiós !
Normaal kruip ik 's morgens in mijn pen op deze blog, maar vanmorgen is het er niet van gekomen. Had tijd nodig om te bekomen van een serieuze ruzie met de oudste. Een mens wil goed doen voor zijn kroost, maar dat wordt door een onwillige puber niet altijd in dank afgenomen. Wat mij betreft, onnozel onderwerp, namelijk met de bus naar school gaan i.p.v. met de fiets wegens de bakken regen die uit de lucht vielen vanmorgen. Ik heb ze bijna letterlijk de deur moeten uitsleuren naar de bushalte (en afstandsbediening van de garage moeten verstoppen zodat ze niet aan de fiets kon) Welke verwijten ik naar mijn hoofd geslingerd gekregen heb, wil niemand graag horen (dacht efkes dat de echtgenoot terug was, die kon dat ook goed) Ik ben er effenaf heel de morgen niet goed van geweest, maar dat een trien van nog geen 15 mij de les gaat spellen - die vlieger zal niet opgaan ! Wel een hilarish moment toen ze vanmiddag toekwam bij de grootouders (op woensdag gaan we daar 's middags eten). Was ze me toch wel niet aan het mopperen dat ze van de turnleraar een uur buiten hadden moeten lopen in de regen, en dat ze zooo nat geworden was ... ik heb er gewoon op geantwoord dat dit voor haar toch geen probleem kan zijn, dat ze toch graag nat wordt ... Heel dat koppig gedoe van vanmorgen heeft me laten besluiten dat ze van nu af aan steeds met de fiets MOET, nat, koud, 't kan me allemaal niet meer schelen, voor mijn part mag ze me op haar blote knietjes smeken om nog op de bus te mogen. Laat het nog maar een paar dagen goed regenen en waaien ... En ondertussen wacht ik nog op excuses voor het grove taalgebruik
Daarnet niet zoals gewoonlijk een vrolijke goeiemorgen van de dorpsflik gekregen op het zebrapad naar school toe. 't Was ook mijn eigen schuld, ik reed per fiets met de jongste achterop (haar tweewieler staat bij de fietsenmaker) en mijn fiets heeft geen voetsteuntjes meer, dus dat kreeg ik op mijn boterham van mijnheer de agent. De laatste 100 meter heeft mijn luie dochter dus netjes moeten stappen. De man had gelijk natuurlijk, mocht iedereen zomaar de verkeersregels aan zijn laars lappen, onze (nu al soms onveilige) wegen zouden nog onveiliger worden. En mams wordt ook verondersteld om het juiste voorbeeld te geven aan de kroost zeker ... Dochter heeft geluk dat ze vanmiddag in 't school eet (wou persé eens blijven eten, waarschijnlijk een overdosis mams gehad in de vakantie), anders had ze wel mogen tevoet gaan het ganse traject ('t is ocharme wel een km ver, daar zal ze zeker dood van gaan ... waarom leg ik die kids toch zo in de watten, moet daar dringend verandering in brengen !) Om 4 u kan ik niet anders dan haar met de wagen afhalen, omdat ze een kwartier later al op de muziekschool in de naburige gemeente verwacht wordt. Maar kom, 'k heb nog een schooljaar tijd om de piepedol te harden, tegen dan moet ze fit en monter zijn om op de fiets naar de middelbare school te rijden, en dat het liefst op een veilige manier.
Titel komt uit de serie over Annie M.G. Schmidt die gisteren gestart is op één. Ze zegt dit tegen haar man, als hij overleden is. Ik vind het erg om dit te zeggen, maar dit is nu ook wat ik gedacht heb na het overlijden van mijn man. Erg dat een relatie (die zoals iedere relatie heel liefdevol begint) zo fnuikend kan worden, dat je helemaal niet meer de ruimte krijgt om jezelf te mogen zijn. Een tweetal maanden na de dood van mijn man ben ik 40 geworden. Ik was niet van plan om daar veel tam tam rond te maken, maar de kroost vond dat ik dat moest vieren. Dan maar heel de grote familie uitgenodigd de dag voor mijn verjaardag, voor taart en een broodjesmaaltijd (huisje vol, +/- 30 man). Dat resulteerde uiteraard in een grote verjaardagstaart, mooi versierd door de bakker, compleet met grote houten prikkers in de vorm van fladderende vlinders. Die fameuse vlinders heb ik de dag nadien (op mijn verjaardag) naar het kerkhof gedragen, en heb ze daar in de bloempotten gestoken, en ik heb gedacht "jij gaat me niet meer beletten om iets aan mijn leven te hebben" En net zoals mijn man zich nooit geschaamd heeft voor zijn schuinsmarcheerderij, en zoveel andere dingen die hij mij en de kids heeft aangedaan, heb ik me toen ook niet geschaamd voor deze gedachte. Er zijn nu best nog veel dagen dat ik efkes vergeet dat het mag, dat 'leven', want een verleden verwerken van meer dan 20 jaar, dat kan nu eenmaal niet in 1, 2, 3. Maar ik kan er nu toch elke dag voor zorgen dat de kids een min of meer 'normaal' leven kunnen leiden (voor zover dat kan, als je 'vaderloos' groot moet worden). En de kids gelukkig zien is al het grootste deel van mijn geluk natuurlijk. Vanmiddag samen met de kids een Bongobon-maaltijd gaan opsmullen (jammie !), één van de geschenkjes van mijn 40ste verjaardag, na meer dan een jaar mag dat er al eens van komen...
Hallo in 't Spaans (olla uitgesproken) - toch al iets geleerd in de eerste les hé. Eigenlijk hebben we al veel meer dan dat geleerd, 't gaat wel vooruit, als ik het niet ga bijhouden, dan wordt het een fiasco Toch raar, zo weer op de schoolbanken zitten. 't Gaf net hetzelfde gevoel als jaren geleden toen ik als verlegen meisje mezelf moest voorstellen op de eerste schooldag, 'k had gehoopt dat ik daar overheen was - niet dus, in groep lijkt mijn assertiviteit onder nul te gaan. 'k Wou me eerst op de laatste rij in de klas zetten, tot ik tot het besef gekomen was dat ik mijn bril vergeten was, dan maar flink op de eerste rij gaan zitten ... 'k Ben rond half tien thuisgekomen, en heb al ijverig de vocabulaire (ja sorry, daar ken ik het Spaanse woord nog niet voor) uitgetypt op de computer, hoe zeggen ze dat : goed begonnen is half gewonnen ? 'k Zie wel wat het wordt, 'k zal alleszins een ervaring rijker zijn, en liefst wat kennis ook hé ... Hasta luego (tot later)
Het was weer zo ver, jaarlijks terugkerend fenomeen, een hele bundel papieren invullen voor de kids aan het begin van het schooljaar. Van lockerhuur, toestemming geven voor het publiceren van foto's van je kind, medische fiche, adresgegevens ... tot het beroep van de ouders toe. Daar heb ik me nu al jaren aan geërgerd ! Alsof het kind van de notaris of dokter meer waard moet zijn dan het kind van een gewone arbeider. En vermits ik nu niet meer 'werkende' ben, ligt dat voor mij nog gevoeliger. Want wat moet ik daar nu invullen ? Huisvrouw ? Vervroegd gepensioneerde (op mijn 41 ste !) ? Ik heb er maar het eerste opgezet, niets om beschaamd over te zijn waarschijnlijk, ook een full-time job. Laat ons zeggen dat ik de voorbije jaren op kantoor genoeg uren gepresteerd heb (6-dagen week, soms meer dan 50 uren per week gewerkt + mijn huishouden er nog bij) dat het me nu gepermitteerd is om aan een minder tempo te presteren. Eigenlijk had ik 'all-round-manager' moeten invullen, vermits alles hier op mijn dak valt, ben ik ondertussen (meestal met veel voldoening omdat het me lukt) van veel markten thuis
De dagelijkse routine kan weer beginnen. Laatste maal eerste schooldag op de lagere school voor de jongste, laatste maal dezelfde speech van elke eerste schooldag van de directeur mogen aanhoren (voor zover hij al verstaanbaar was met de slechte klankinstallatie) Voor de oudste reeds het 4°middelbaar, pff mams wordt oud ... en ja, voor mams 1° leerjaar Spaans, het is er van gekomen, morgen zit ik al op de schoolbanken. Gisterenavond nog een telefoontje van de schoonmama, of de oudste wel goed zal kijken als ze de straat oversteekt (al een hele tijd werken aan de baan en fietspaden in de buurt), en ja ze moet best langs een drukke baan ik begrijp de bezorgdheid. Voor mij nijpt dat vooral in de winter, in 't donker, dat is te koppig om een fluojas te dragen wegens 'niet hip' (wanneer gaan ze dat eens verplichten voor fietsers als het donker is ?) Ze is net vertrokken (laat startuur vandaag), 'k zal er maar op vertrouwen dat ze voorzichtig is zeker. Het is eigenlijk een memorabele vakantie geweest, niet dat er zoveel uitschieters tussenzaten, maar het was voor mij de eerste keer dat ik zo een lange tijd met mijn kinderen kon doorbrengen (zelfs pas na hun geboorte ben ik nooit zo lang thuis geweest) Ik moet zeggen dat de kids er nog altijd blij mee zijn dat ik de job vaarwel gezegd heb, en om eerlijk te zijn ik ben er ook niet te rouwig om (een mens weet pas hoeveel stress je hebt als die plots eens wegvalt) 't Zal nu natuurlijk een stuk stiller gaan worden overdag, maar 'k heb nog wat tijdrovende klussen in het verschiet die de dagen wel zullen vullen. En mocht ik het niet meer zien zitten alleen thuis, de oudste heeft net gezegd dat ze de lijst met vrije dagen reeds boven haar bureau heeft gehangen ...
Misschien doe ik het zelf wel, terug op de schoolbanken gaan zitten. 'k Zou graag Spaans leren, want met het weinige dat ik nu ken, kan ik onmogelijk mijn plan trekken in Spanje (Twee biertjes bestellen na Tom Waes, dat lukt, maar daar ben ik niet veel mee want ik drink geen bier, en mijn spruiten ook niet dus ...) Straks eens gaan rondbellen, 'k heb genoeg folders gekregen de laatste weken van verschillende onderwijsinstellingen. Het enige probleem is dat ik overdag zou willen les volgen, zodat de kroost 's avonds niet alleen moet thuis zijn. Er zijn scholen die dagcursussen aanbieden, maar dewelke is me nog niet helemaal duidelijk. Het wordt zowiezo weer een heel geregel met de muziekschool van de kinderen die er ook 3x per week bij komt, en 't zal wel de normaalste zaak van de wereld zijn zeker dat mijn 'goestingskes' na die van hen komen... 'k Ben benieuwd of ik me nog ga kunnen concentreren op school, of ik de discipline ga hebben om het allemaal een beetje bij te houden (de tips voor de kids van leerstof bijhouden gedurende het jaar, zal ik dan zelf ook moeten toepassen, want anders zal 't gene vetten worden - 'k moet toch zorgen dat ze niet lachen met hun moeder hé) Maar kom, we zien wel, een mens is toch nooit te oud om bij te leren, laat ik dat dan maar eens in de praktijk omzetten.
Ofwel is me dat eerder niet opgevallen, ofwel krijgen we nu recent reclame die staat te schreeuwen bovenaan de pagina als we onze blog openen. Ik ben al direct ingedeeld bij de 'hopeloze gevallen' want reclame voor een datingsite boven mijn blog. Nochtans ben ik niet zo 'desperately seeking' of in 't schoon Vlaams 'hopeloos op zoek' ... 't Is erg gesteld met de reclamewereld, kijk je naar een film op een commerciële zender, dan heb je gegarandeerd om het half uur een (reclame)blok aan je been. Als het een film is waarvan ik weet dat die echt de moeite is, dan neem ik hem nog 'ouderwets' op, op een videocassette, dan kun je de reclameblokken netjes doorspoelen. En anders, een wasje ophangen tussendoor, vaatwasser starten, mails checken, iets drinken - liefst niets snoepen, alles is beter dan de reclame werkelijk te moeten bekijken. Maar ja, de commerce moet draaien zeker, hangt ook veel werkgelegenheid vanaf natuurlijk, en die moeten we liefst niet willen afschaffen, want anders blijft onze maatschappij ook niet draaien. (straks kan Di Rupo zich geen nieuw strikske meer veroorloven als heel het land in crisis is)
Nee, 't zijn geen solden meer (kleine ramp voor een graag-shoppende tienerdochter). Ik zit gewoon met zo een dualiteit in mezelf, waar ik soms echt geen weg mee weet. Aan de ene kant ben ik de vrouw die vecht voor de 'vooruit' omdat mijn leven in het verleden teveel heeft stilgestaan door alle beperkingen die het leven met de echtgenoot meebracht. Aan de andere kant zit er in mij helaas ook soms een redelijk depressief mens te spoken. Voor de buitenwereld ben ik de sterke vrouw, die zich op de meeste vlakken wel uit de slag weet te trekken (als zielig brokje ellende vertoon ik me natuurlijk niet op straat - heb nog wel een beetje trots in me) De realiteit is dat ik deze week amper mijn deur uit geweest ben en dat ik het gevoel heb als dit nog veel langer duurt dat ik ga barsten ... 'k Heb nochtans een hekel aan mensen die zich wentelen in zelfmedelijden en bij de pakken blijven zitten, actie is het codewoord voor veel zaken, vooruit dus, daar gaan we, ACTIE !
Heb een 'oei 't is weer van dat'-opmerking gekregen van de jongste. Mams is licht ontvlambaar opgestaan, ze kunnen maar beter doen wat van hen verwacht wordt. Dwz de nonchalant onder de salontafel gesmeten schoenen opruimen, hun yochurt en chocoladepuddingpottekes naar de keuken brengen, 'k ben immers hun slaafje niet. Ja sorry, de hormonen nemen mijn humeur over (ook al heb ik dat zelf niet graag, 'k mag dat precies niet kiezen) Het feit dat er al van vanmorgen vroeg twee mannen op mijn dak zitten (letterlijk) en dat het hier een geklop is van jewelste doet er ook geen goed aan. Maar kom 't is voor de goede zaak, een lekkend dak moet nu eenmaal hersteld worden. Ondertussen ben ik mijn zolder wat aan het herschikken tegen dat ze boven moeten zijn, (heeft al als resultaat dat ik morgen waarschijnlijk met een blauw been ga zitten, iets omgevallen - weeral goed voor de stemming - gelukkig hangt er hier geen kader aan de muur met "hier vloekt men niet") 'k Zal eens proberen van morgen met het andere been uit bed te stappen, alle huisgenoten (ik ook) zullen daar mee gediend zijn ...
Gisteren bijna de hele dag in het ziekenhuis doorgebracht. Wijsheidstanden (bij de Nederlandse orthodontist heet dat 'verstandskiezen') laten trekken bij de oudste. Eerste maal onder volledige narcose gebracht, gelukkig goed verlopen. Je krijgt als ouder een lange vragenlijst in te vullen vooraleer je kind onder zeil gaat, met vragen zoals : "is je kind allergisch" e.d. Hoe kun je nu in hemelsnaam weten of je kind allergisch gaat reageren op de narcose als ze er nog nooit één heeft gehad. Maar ja, 't zal wel de normale procedure zijn - en ook wel moeten dienen om zich in te dekken tegen eventuele medische blunders zeker. Vandaag nog een beetje werk inhalen van gisteren en vooral eerst de ruiten wassen buiten (de duiven van de buurman laten graag hun handtekening, nen serieuse krabbel, achter op de erkerruiten van de keuken, amaai 't is proper ...) Vogels, 't zijn schone beestjes, maar ze kunnen er wat van om de boel vuil te maken. Mijn eigen drietal gooit ook meer eten naast de kooi dan dat ze opeten geloof ik. Tegen vanmiddag nog eens nadenken wat er op de menu moet komen. 't Zal geen biefstuk zijn, want bijten gaat nog niet goed bij de oudste. Gisterenavond was ze al aan 't klagen dat ze haar stuk vlees miste en alleen maar wat wortelpuree kon eten. Vis moet wel lukken zeker, en de patatten zullen weer in de vorm van puree op tafel komen. 'k Ga ook nog wat gebak in de oven schuiven, want bezoek in de namiddag, en als welopgevoed mens probeer ik dat bezoek dan ook een beetje in de watten te leggen. Fijn, nog eens een volwassen babbel met een ouder koppel kennissen, die ik al een hele tijd niet meer gezien heb. Soms kan het leven 'simpel' zijn ...
"En God schiep de lichten aan het hemelgewelf, zon, maan, sterren. Het grote licht (zon) om over de dag te heersen, het kleine (maan) om over de nacht te heersen". "En God zag dat het goed was" (dan pas kon hij zien natuurlijk, want ervoor was het te donker ) En waarom heeft die brave man dat allemaal geschapen, wel, omdat wij zonnepanelen op ons dak zouden kunnen leggen natuurlijk. Vanmorgen (ja, op zondag) één van de offertes die ik gevraagd heb voor het leggen van zonnepanelen per mail ontvangen. Investeringsbedrag van +/- 15 200€. pff, veel geld natuurlijk, maar 'k had nog meer verwacht. Het gedeelte van de offerte met de terugverdientijd heeft natuurlijk mijn grootste aandacht gekregen. 't Ziet er schoon uit 'op papier'. Netto investering na aftrek van premies en belastingverminderingen : 9 100€, opbrengst per jaar aan besparing aan electriciteit en ontvangsten aan stroomcertificaten : 2 430€. Dat maakt dat op minder dan 4 jaar de gehele investering zou terugbetaald zijn (en ze geven op 20 jaar een netto opbrengst van een 39 500€) En toch zit ik nog met een probleem. De gebruikte panelen door die firma komen van China (waarom denk ik nu automatisch aan namaak ?) Die firma daar bestaat nog niet erg lang (ze geven maar een garantie op de panelen van 5 jaar, m.a.w. als ze na 5 jaar stuk zijn, mag ik opnieuw beginnen investeren en heb ik er noppes aan verdiend) Ik hoop deze week de tweede offerte binnen te krijgen. Die firma werkt uitsluitend met Duitse panelen, die veel meer electriciteit opwekken, wat zou resulteren in 8 panelen minder op het dak, en zij geven een systeemgarantie van 10 jaar. Ondertussen moet er nog een herstelling aan mijn dak gebeuren, de aannemer heeft beloofd van dat woensdag te komen doen, 'k ga met deze mens toch ook nog eens een klapke doen, ik weet dat hij van veel dingen op de hoogte is, misschien kan hij me ook een beetje goede raad geven. Ik ben wel bereid om mijn ecologische voetstap te verkleinen, maar ondertussen moeten ze daarmee wel niet te veel aan mijn portemonnee zitten (sorry, zo 'groen' ben ik nu ook weer niet ingesteld) En realistisch gezien moet ik natuurlijk als alleenstaande ook niet met mijn geld smijten hé. Als ik bedenk welke kosten er in de toekomst nog aan zitten te komen, komt er ook een knoop in mijn maag. Bijvoorbeeld zelf een nieuwe wagen (mijn huidige is ondertussen 9 jaar oud), twee kinderen laten studeren (als ik ze niet op kot laat gaan, zullen ze waarschijnlijk ook een wagen nodig hebben). 't Is allemaal niet simpel. Maar kom, mijn leven is nog zelden 'simpel' geweest, en met vallen en opstaan heb ik het altijd overleefd. Er zijn er nog altijd die het slechter treffen in 't leven.
Bijna uit met de stilte, kids mogen weer afgehaald worden in de namiddag. Ik doe dat samen met de schoonouders omdat er ter afsluiting van het kamp een concertje gegeven wordt, zodanig dat ze kunnen tonen wat ze geleerd hebben. En het was stil ! Zelfs de wasmachine, droogkast en vaatwasser hadden vakantie, want alleen maakte ik niet veel vuil. Mijn huisje is maandag opgekuist, en het ziet er nog steeds opgekuist uit (dat zou zo niet zijn mocht de kroost thuis geweest zijn). Vandaag heb ik, ondanks al twee dagen net-geen-migraine-maar-'t scheelt-niet-veel-toestand toch nog redelijk wat werk verzet. Na 14 jaar mochten de 6 deuren boven toch al eens een kleurtje krijgen. De echtgenoot zou dit waarschijnlijk uitgesteld hebben tegen aan zijn pensioen, maar ik dus niet. Alle kamers zijn ondertussen al onder handen genomen, voor de trappenhall heb ik een professioneel onder de arm moeten nemen (stelling op trap) dus die is nu eindelijk ook eens in orde. De deuren zijn de finishing touch van het geheel, compleet met nieuwe klinken (die ik wel nog moet kopen) want op die lelijke, goedkope, plastieken, witte gevallen die er nu aanhangen blijf ik ook niet kijken. Toen ik zwanger was van de jongste hebben we voor beide kids hun naam in hout laten uitsnijden op een interieurbeurs, bij de oudste hangt die reeds op de deur, na elf jaar (zeg nog eens dat ik geen geduld heb gehad in mijn leven) zal het naamplaatje er bij de jongste nu ook op komen (het is de bedoeling dat het een verrassing is bij de thuiskomst) 'k Ben toch blij dat ze weer terug thuis gaan zijn, hopelijk ben ik vijf minuten na de thuiskomst niet van gedacht verandert als ze mekaar in de haren vliegen ... Bij deze wordt het verlof voor de wasmachine en droogkast ook ingetrokken
PS : voor mijn eigen vaderke, mocht je vanuit hogere sferen over mijn schouder meelezen, proficiat met je 78-ste verjaardag, zo jammer dat je de kaarsen in 't echt niet meer kan uitblazen ...
Ikke, van een ander ? Nee hoor, de volgende tekst :
Dagelijkse gedachten
Probeer iedereen die je in je leven tegenkomt te zien als een leraar. Nooit vergeten zelf te denken, maar niets belet je om samen te doen. Je vuist kun je beter gebruiken om er in te lachen, dan om er mee te slaan. De ogen spreken overal een taal. Ieder mens heeft een bestemming en het toeval helpt mee om die te bereiken. Af en toe moet je zo wijs zijn je verstand eens te verliezen. Anderen begrijpen is kennis, jezelf begrijpen is verlichting. We streven zo naar perfectie, dat we vergeten dat imperfectie ook mooi kan zijn. Het nest is goed, maar het heelal is ruimer. Als je kwaliteiten hebt durf je mensen de ruimte te geven. Het vergt minder geestelijke inspanningen om iets te veroordelen dan er over na te denken. Waar angst en verlangen elkaar raken is er contact. Het hart heeft zijn redenen die de rede niet kent. Bergen verzet je door iedere dag kleine keien te verplaatsen. Om te slagen moet je met zoveel passie in iets geloven dat het een realiteit wordt. Niet elke verandering is verbetering, en niet elke beweging is vooruit. Het verlangen naar liefde is van oorsprong lichtvoetig en feestelijk. Elkaar kennen wil niet zeggen alles van elkaar weten, maar met vertrouwen in elkaar geloven
Gisterenavond rond half 10 een telefoon van de jongste, was nochtans niet de bedoeling dat ze zou bellen vanop muziekkamp, dus er moest wel iets gebeurt zijn. 'k Heb blijkbaar betaald om 't kind op dieet te zetten, want ze heeft geen avondmaal gekregen. Ze was zo verdiept in een stripverhaal (ja, zo ken ik ze !) dat ze niet heeft gehoord dat ze aan tafel moest komen. Ondanks 3 monitrices die voor de kinderen moeten zorgen heeft er haar niemand gemist aan tafel, en achteraf werd haar verteld dat alle boterhammen op waren. Pissig word ik daar van ! Als ik de verantwoordelijkheid over mijn kids afsta aan een ander, dan vind ik wel dat ze die moeten nemen. Ik zou er niets op tegen hebben dat ze haar een flinke uitbrander geven voor niet luisteren (die had ze van mij ook gekregen) het gaat er bij mij niet in dat er niet gecontroleerd wordt of de groep op alle momenten compleet is. De kinderen maken te voet verplaatsingen door Kortrijk tussen de school waar de stage doorgaat en hun slaapplaats, ik stel me dan ook de vraag of ze dan ook zo nonchalant omspringen met hun verantwoordelijkheid (ik mag er niet aan denken) 'k Zal wel weer die overdreven bezorgde mama zijn zeker ... ja, dat is waar, en momenteel ook een kwade mama, die meteen een mail gaat versturen naar de verantwoordelijken. Diegenen die aan mijn kids raken, raken aan mij !!
Wakker geworden met een flauw zonnetje, wat een verschil met de vorige 24 uur. 't Ziet er buiten allemaal verzopen uit. Alle dahlia's omvergewaaid, appels en peren te vroeg afgevallen, bladeren aan de voordeur, het lijkt wel herfst. Nooit gedacht dat ik me nog zorgen ging maken over mijn tuin. (heeeelp ik word bekrompen ) Gisteren zelf ook het verregend en verwaaid kieken uitgehangen aan 't zeetje, maar ondanks dat een fijne namiddag in goed gezelschap gehad. Ook nog nieuws gehoord van 't maatje hij heeft zijn traject naar Oostenrijk ook in de gietende regen moeten afleggen, maar kom hij had toch nog energie genoeg over om een Oostenrijkse knuffel te sturen (wat moet ik me daar bij voorstellen ? In korte broek met bretellen en lange kousen met ponponnekes aan, dat zou ik wel eens willen zien ...) Dus gisteren al bij al geen tijd gehad om eenzaam te zijn zonder de kids, andere mensen kunnen ook je dag kleuren. Dat maakt van mij weer een 'contente' mens.
Vandaag eens doen alsof ik nog netjes meedraai in het bediendencircuit. Gisteren feestdag, dus vandaag is een verlofdag. Heb trouwens een goede baas tegenwoordig, ik kan vlot vakantie krijgen (dat was vroeger wel anders !) Hoewel verlof, er wachten nog wel wat klusjes deze voormiddag. 'k Moet dringend de kooi van onze twiet (kanarie) onder handen nemen, het beestje lijkt ziek, zit niet veel beweging en geluid meer in. Vorig jaar toen de kids een paar dagen van huis waren ben ik erin geslaagd om een parkiet de vrijheid te geven bij het voederen, ik moet maken dat er niet weer een vogel minder is als ze vrijdag thuiskomen. Het beestje is nog een cadeau van de paps voor de verjaardag van de jongste geweest, dus dat moet liefst blijven hé. Toch raar dat de kids de huisdieren krijgen, en dat mams opdraait voor het onderhoud ... Maar kom, we gaan daar niet dood van. Er zijn nog wel een paar dingen in huis die ik niet allemaal even graag doe, maar dat zal wel bij iedereen zo zijn zeker. En de verlofdag, die zal maar na de middag beginnen. Het weer zit alvast niet mee, de nieuwe jurk zal in de kast moeten blijven, een lange broek en een regenjas lijken meer aangewezen (ja, sorry aan mijn gezelschap vanmiddag, ge kunt niet alles hebben in 't leven hé)
Onze Lieve Vrouw Luchtvaart vandaag (ja, sorry dat was de humor van de echtgenoot die efkes bovenkwam) Nog de laatste hand leggen aan de koffer van de jongste, (aan die van de oudste mag ik niet komen - "mams ik doe dat zeeelf !") en dan kunnen ze op muziekkamp. En dan heeft mams 5 dagen het huis voor haar alleen, wat een vrijheid ! 'k ga de kids missen natuurlijk dat wel, maar het mag ook eens me-time zijn. Efkes niet zorgen voor ..., efkes de boel de boel laten ... tegelijk weer een beetje loslaten (wat worden kinderen toch snel groot !) Vanmiddag eens niet koken, 'k heb al een eeuwigheid beloofd aan de kroost dat we eens een pizza gingen eten in Pizzahut, vandaag komt het er eindelijk van. We zijn dan meteen al een eindje op weg richting muziekkamp waar we om half vijf verwacht worden. En vanavond, genieten van de stilte in huis (eens geen gekibbel voor de verandering, ze kunnen er wat van hoor), eens geen sentimentele film die de kids graag zien, 't zal inspector Barnaby worden denk ik, dat is meestal een goed verhaal. Vijf dagen alleen, dat overleven we wel ...
Nee, niet koken van woede. Eten klaar maken dus. Ik verdwaal hier op bloggen.be nogal eens in een kookblog, ik kook graag, dus wil ik ook wel eens iets leren van een ander. Ben wel geen kok in de zin van : een kookboek nemen, heel secuur het recept volgen - ik geef aan veel dingen graag een eigen toets (of moet ik zeggen dat ik graag mijn goesting doe...) Veelal vertrek ik met ingrediënten die ik in huis heb, en daar probeer ik dan iets treffelijks mee ineen te krijgen. Mijn huisgenoten klagen zelden, dus zo slecht zal het dan wel niet zijn. Vandaag maak ik van mijn blog ook eens een 'kookblog' met een recept dat in mijn ogen alleen maar voordelen heeft. Het is simpel, supersnel klaar, en in mijn ogen ideaal om kinderen vis te laten eten (wat bij sommigen soms wat moelijk is). OK, daar gaan we : naam van het gerecht : de kids zouden zeggen 'Vis à la mama', eigenlijk tagliatelle met vis. Ingredienten : een pak tagliatelle creativo van Soubry (witte en groene sliertjes), vis voor in de wok (bij Colruyt, drie soorten vis in 1 zak, reeds in blokjes versneden, dus voor de kindjes : zelden graten !), gepelde scampi's, een kleine ajuin (of een sjalotje), room, een geutje witte wijn, peper, zout, dragon. (mag ik nu een commissie vragen aan de bedrijven waar ik reclame voor gemaakt heb ? ) Aan de slag : ajuin of sjalot fijn snijden, stoven in de (wok- of andere )pan met een beetje boter, ongeveer 150 gr vis per persoon toevoegen (mag rechtstreeks uit de diepvries komen) laten stoven (af en toe roeren), peper, zout en dragon bijvoegen. Als de vis bijna gaar is de scampi's bijvoegen (aantal per persoon vrij te kiezen) - die mogen niet te lang meestoven, anders worden ze een beetje rubberig. Als de scampi's mooi oranje-roze zijn de witte wijn bijvoegen en de room toevoegen (hoeveelheid room pas ik aan aan de hoeveelheid saus ik wil) Je kan ook melk gebruiken, of light-room, maar dan heb je kans dat de saus schift. De room wat laten inkoken en de saus binden met (witte) sausbinder. Tijdens het klaarmaken van de vis heb je ook al een pan met water op het vuur gezet voor de tagliatelle. Als het water kookt doe je de tagliatelle erbij, efkes roeren tot het water weer kookt, en dan het vuur afzetten. De tagliatelle heeft maar 3 minuten nodig om gaar te worden, wel af en toe eens roeren Alles samen is dit een kwartiertje werk, ideaal als het eens snel moet gaan dus. Aan tafel ! En laat het smaken hé ...
De ene dag weet een mens niet wat schrijven, de andere dag krijg je de inspiratie aangeboden op een dienbladje (ja, door jou dus ) De aanleiding voor het onderwerp is niet voor publicatie - een mens mag nog een privéleven hebben ... Handen dus : die waar ik spontaan aan denk zijn deze van mijn vader, hij was fysiek geen grote man, maar had grote handen. Verweerd met de tijd door de dagelijkse job en door zijn grote hobby tuinieren (de fameuse 'lochting'). De handen ook die ons voor het slapengaan een kruisje gaven en de daarbijhorende 'piep' (zoen), en het waren ook handige handen. Na zijn pensioen heeft hij nog 3 huizen verbouwd voor broer en zussen, hij was een goede schrijnwerker. En soms zie je ook andere handen. Vrouwenhanden, vers van de manicure met valse nagels... De eerste gedachte die ik altijd heb als ik dat zie is deze 'hoe schil je daar in Gods naam patatten mee'. Dat moeten dan steevast vrouwen zijn die voor alles in het huishouden personeel hebben. 'k Ben er niet jaloers op, ik zorg nog graag zelf voor mijn huishouden, en koken beperkt zich bij mij niet tot het in de microgolf steken van een diepvriesmaaltijd. En in de tuin werken zonder me vuil te maken, dat lukt me niet zelfs met handschoenen. Mijn handen zijn dus niet zo 'poezelig' zacht, er zit al wat eelt op, en nagels breken wel eens af (wat niet wil zeggen dat ik ze niet verzorg, heb ook nog een beetje trots hé) Maar zolang die handen doen wat ze moeten doen voor de mensen die me nodig hebben, is er voor mij geen probleem.
Titel kan op twee manieren vertaald worden : familie gebeurtenissen of familie is belangrijk. Dat tweede kan ik alleen maar beamen. We zijn niet de familie die mekaars deur platloopt, maar als we elkaar zien is het altijd gezellig, en als er iemand in nood is, dan wordt er geholpen (heb dat genoeg mogen ondervinden) Vorig jaar hebben we een familie BBQ in het leven geroepen, volgende week zaterdag is het weer zover. Een serieuse bende, want de zes kinderen van ons moe en pa hebben voor 13 stuks nageslacht gezorgd (de mijne zijn de jongste, ze schelen bijna een hele generatie met de kinderen van mijn oudste zussen), en dat nageslacht heeft ondertussen al voor 5 kleintjes gezorgd. Alles samen toch al een bende van 30 man. Deze week nog een voorval op facebook. De aanleiding was niet zo grappig, namelijk ruzie tussen mij en mijn oudste. Zoals velen vind mijn oudste het nodig om van die boodschappen op facebook de wereld in te sturen, dus ook iets over de bewuste ruzie. Wat ze precies geschreven heeft dat weet ik niet, want ze heeft het ondertussen (zich een beetje schamend) verwijderd. Ik kon nog net de reactie van haar oudste nichtje lezen en die luidde als volgt : "Foei ! een beetje respect voor Uw moeder, ge moet het maar doen allemaal alleen" En dat doet dus deugd hé, je op zo een manier gesteund weten. Ik ben nu geen fan van Facebook, maar af en toe kijk ik wel eens omdat er nogal wat foto's van de familie opkomen, en zo weet ik ook nog eens wat nieuws. Deze week onder andere dat de vriendin van de jongste broer het behang van de muren aan het halen is in ons ouderlijk huis en dat er nogal wat boodschappen tevoorschijn komen die wij als kinderen en de kleinkinderen bij eerdere behangbeurten aan de muren hebben toevertrouwd (moet dringend eens gaan kijken voor er weer papier aan de muur komt) 't Zal een heel ander huis worden nu ze de fotokaders die onze ouders opgehangen hebben van de muren gaan halen. Van elk kind een foto van eerste en plechtige communie - dat was een hele muur vol in het salon, huwelijksfoto's (ja ook nog de mijne, ik kon er eigenlijk niet meer op kijken) Maar kom, dat ze er maar hun 'eigen' plek van maken, een jong koppel moet niet wonen in het interieur van bejaarden. En de fameuse huwelijksfoto, 'k zal hem bewaren voor de kids, zodat ze weten dat mams en paps mekaar toch ooit wel graag gezien hebben...
Iemand behoefte aan een karrevracht emoties, 'k heb er momenteel véél te veel. 'k Wou dat de molen in mijn kopke eens tot stilstand gebracht kon worden. Hele dagen (en soms wakkerliggende nachten) piekeren, over het hoe en het waarom van het stuklopen van de relatie tussen de echtgenoot en mij, waarom is hij beginnen vreemd gaan ? Wat hadden die andere vrouwen meer dat ik niet had (buiten hun cup-maat die steevast een maat meer was dan thuis - is dat dan echt het enige waar je als vrouw op bekeken wordt - ik mag hopen van niet !) De laatste tijd houd ik het meer en meer op puur egoïsme van zijn kant. Hij vond het maar normaal dat iedereen naar zijn pijpen danste, zei bijvoorbeeld ook letterijk tegen mij dat zijn behoeften belangrijker waren dan die van de kinderen. (heb ooit meegemaakt dat ik zei dat de kinderen sandalen nodig hadden in de zomer en dat hij vond dat die er op dat moment financieel niet afkonden, maar ik had wel diezelfde dag een voorraad alcohol voor hem moeten kopen die meer kostte dan sandalen - en als ik daar dan iets van zei, dan was het huis te klein ...) Kun je geloven dat ik blij ben om van hem vanaf te zijn. Hij moest van mij niet sterven, dat niet, want ik vind het vreselijk om mijn kinderen zonder vader groot te brengen - hoewel, zoveel hebben ze aan hem ook niet gehad, maar toch missen ze hem natuurlijk wel. En alsof de verwerking van het 'afscheid van een huwelijk' nog niet genoeg is ben ik ook nog zo dom geweest om een tweede man in mijn leven toe te laten. 'k Stond ook zwak hé, jarenlang alle gevoel in mij moeten onderdrukken, in geen tijden gekoesterd geweest, amper beseffende dat er nog een vrouw in mij schuilde. Ik weet dat ik ook van hem afscheid moet nemen, want als ik geen moeite doe om contact op te nemen met hem, dan hoor of zie ik hem toch niet (waarom ben ik eigenlijk vorige week nog om een knuffel geweest ? Van zijn kant is dat waarschijnlijk toch geen liefde, maar alleen maar grote goesting - en van mijn kant, oh ik weet het allemaal niet zo goed meer, misschien wel 't zelfde...) Mocht ik in Amerika wonen, ze hadden me al lang een therapeut voorgeschreven, hier in mijn Belgenlandje zal ik het maar zelf proberen verteren zeker ?!
Nee hoor, 'k zit niet met muizen. Toen ik vanmorgen opstond dacht ik, verdorie die Twiet (kanarie) fluit raar. Toen ik ging kijken in de berging waar hij samen met meneer en madam parkiet verblijft, bleek dat hij telkens reageerde op het geluid dat de diepvriezer aan het maken was. Temperatuur -11 i.p.v. de gebruikelijke -20, dat klopte dus niet. Stekker maar eens uitgetrokken, weer ingestoken, verdomme de motor slaat niet meer aan. Ik kan nu wel op veel vlakken mijn plan trekken, maar van electriciteit en toestellen, daar blijf ik vanaf. Technieker bellen hé dan. Diegene waar ik de diepvries heb gekocht geeft niet thuis (sluitingsdag), een tweede is ook gesloten, maar geeft toch een gsm-nummer op waar je kan bellen voor dringende gevallen. Dat dan maar gedaan, we zijn ondertussen 3 uur verder, maar nog niemand gezien. Veel langer zal het toch niet mogen gaan duren, want anders kan ik de inhoud van de vriezer in de vuilbak doen, en dat zou zonde zijn. Hopelijk kan het nog hersteld worden, heb al efkes de factuur opgezocht ik heb daar 7 jaar geleden toch meer dan 900€ voor betaald, 'k zit nu niet bepaald te wachten op zo'n kost. We kunnen misschien uit frustratie een hele doos ijscrème uitlepelen, maar dat zal de zaak ook niet oplossen. Maar kom, we zien wel, 't is het einde van de wereld niet.
Blogje bestaat vandaag 40 dagen, en 'k weet efkes niet meer wat schrijven. In een wereld van netwerken (facebook, netlog, ...) kan je eigen wereld toch nog klein en beperkt zijn. Dat wil niet zeggen dat mijn wereldje van huisje, tuintje, kindjes daarom niet waardevol is. Het geeft zeker een structuur aan mijn leven en dat van de kroost, en een beetje structuur hebben we wel allemaal nodig zeker ...
Hier een schrijfsel van een ander, ik vind het mooi :
The older I get the more I realise the less I need to say about myself about who I am I am the woman walking next to you the one you see at the store the person in front of you in line I love my life who I am and more importantly who I'm not
Hoog zomer kunnen we het nu wel niet noemen, 't ziet er een beetje depressief uit buiten. Toch weeral de helft van de grote vakantie gepasseerd voor de kids. Ze slaan ons alweer met de terug-naar-school-reclames rond de oren. Ik heb door de jaren heen geleerd van niet teveel vooraf te gaan kopen, want gegarandeerd komen ze de eerste week nog een paar keer af van 'mama ik heb dat nog nodig, en dat, en dat ... en hebben ze het niet nodig, dan willen ze het wel heel graag - en als dat binnen de perken blijft, dan moet dat ook kunnen. Ikzelf ben een beetje klussen aan het uitstellen, omdat ik bang ben voor de stilte die gaat volgen na de vakantie. 'k Ga binnenkort ook informeren om een beetje vrijwilligerswerk te gaan doen. Onlangs gelezen dat ze bij de CM mensen zoeken die minder mobiele personen van en naar het ziekenhuis brengen. Ik zou dat wel zien zitten, je mag zelf de uren regelen die je daaraan spendeert, dus ik zou het kunnen inpassen tijdens de schooluren van de kids. Het zou voor mezelf een beetje sociaal contact betekenen, en de mensen die je vervoert zijn er mee geholpen, iedereen tevreden dus. Vermits het vrijwilligerswerk is brengt het buiten een vergoeding voor de afgelegde kilometers niets op, dus die van de pensioenkas kunnen ook niet protesteren dat ik bijverdien. En op die manier draag ik ook nog iets bij aan de maatschappij, want die maatschappij onderhoudt mij tenslottte ook. Ik mag dankbaar zijn dat ik in een welvaartstaat woon.
Gisterennamiddag om een knuffel geweest naar 't maatje. Die was me beloofd op mijn verjaardag, en hij had niet moeten proberen om geen woord te houden ! Nog eens kunnen 'bleiten' in zijn armen, 't is van geen wonder dat hij niet met me verder wil, hij heeft al 't één en 't andere mogen meemaken op dat vlak. 'k Heb hem ook gezegd dat hij nen 'broekschijter' is (heerlijk toch, om altijd je gedacht te mogen zeggen) om het niet aan te durven, en hij gaf me nog gelijk ook. En nochtans, aan gevoel, aantrekkingskracht, goesting (oei dat mag niet zeker als weduwe ?) ontbreekt het ons niet hoor, er is bij mij maar één ding dat ontbreekt, en dat is geduld, want als ik hem wil houden dan zal ik dat toch moeten hebben (verdorie, ik heb al mijn geduld al opgebruikt in een vorig leven ...) Hij zou me vanmorgen een mailke sturen zei hij, ik wacht dus hé, benieuwd of het er van zal komen. Hij zou natuurlijk ook wel een excuus hebben, zijn laatste werkdag voor 't verlof, hij moet veel regelen zodanig dat het personeel verder kan in de komende drie weken, de overste van het hoofdbureau komt ook nog langs, 'k zal het hem maar niet kwalijk nemen zeker als er geen mail komt. 'k Ben in elk geval niet van plan om hier heel de dag voor mijn computer te zitten wachten, 'k heb wel wat beters te doen.
Vanmorgen nog in het ochtendnieuws een bericht over slapende rekeningen. Dit zijn spaarboekjes die mensen hebben, maar waar ze het bestaan niet van afweten. Ik heb er ook zo eentje. Als je een nalatenschap moet afhandelen dan komen de banken met overzichten van je tegoeden, en zo ben ik het te weten gekomen. Alle Belgen die vroeger gespaard hebben in de lagere school op zo een fameus 'spaarbladje' van de ASLK hebben heel waarschijnlijk een slapende rekening. Onze ouders hebben het geld van deze spaarbladjes afgehaald rond de leeftijd van 12 jaar, maar de rekening werd nooit afgesloten, dat wil zeggen dat de intresten van dat laatste jaar zijn blijven staan, en jaar na jaar een beetje hebben opgebracht. Voor diegenen die hun extra zakcentje willen nazien, allen naar BNP-Paribas-Fortis, want deze heeft destijds de ASLK overgenomen. Normaal gezien moeten de banken de mensen op de hoogte brengen van deze rekeningen, maar dat blijft een beetje achterwege (ik denk dat ze liever houden wat ze hebben) Het is momenteel zo dat als deze rekeningen niet opgenomen worden door de eigenaar, en ze komen niet aan het licht bij de opmaak van de nalatenschap bij overlijden (dat kan als de overledene voor de rest geen klant is bij BNP-P-Fortis) dat dat geld doodgewoon naar vadertje staat gaat - niet laten gebeuren dus denk ik ! Wat geld betreft weten ze me deze tijd van 't jaar wel te vinden. Autoverzekering, onroerende voorheffing van de woning, ... daarboven de maandelijkse domicilieringen van GSM's, electriciteit, telefoon en internet, 'k vrees dat mijn weduwenpensioentje niet toereikend gaat zijn. Maar ja, als je een beetje je budget bijhoudt, dan weet je dat zo'n dingen komen, en kan je vooraf daar al naar sparen. Geen probleem dus, we zullen geen honger lijden.
Niet letterlijk : hot, we (de kids en ik) zijn gisterenavond Indisch gaan eten (Iets wat we op onze vele Britse reizen steevast deden en wat we een beetje misten) 't was lekker, maar redelijk kruidig. En de stad : 'Brugge die schoone'. Ik was het restaurant tegen gekomen op de baan aan de rand van de stad toen ik vorige week was gaan winkelen. Na het eten nog geen zin om naar huis te gaan, dus zijn we nog wat dichter naar de stad gereden en hebben we een wandeling gemaakt. Via het minnewaterpark naar de binnenstad, straatjes waar ik nog nooit was geweest - Brugge is echt 'schoon'. Nog een ijsje om het 'hot' gevoel wat weg te spoelen, en dan in een gekke bui (hoe ouder hoe zotter) beslist om zo een fameuse koetstocht te gaan doen, eens toerist zijn in eigen land... Eén probleem, slechte schoenen aan (elegant is niet altijd confortabel) en het was nog een eindje wandelen tot aan de grote markt waar de koetsen starten. Mocht iemand van jullie ene zien lopen hebben op blote voeten door de winkelstraat, dat was ik dus - maar ja tussen het bonte allegaartje van toeristen zal dat wel niet opgevallen hebben. De koetsierster was gul met uitleg, we zijn nooit te oud om iets bij te leren hé. In ander gezelschap had het romantisch kunnen zijn, maar kom 't was genieten samen met de kroost, een leuke afsluiter van een leuke verjaardag
Vandaag een beetje 'mijn' dag, hoewel weer een jaartje bij ... (ben op een leeftijd gekomen om aan een mid-life-crisis te beginnen )
Vandaag dit tekstje in mijn mailbox van één van de zusjes :
Geluk houd je vrolijk verdriet maakt je sterk zorgen houden je menselijk mislukkingen houden je nederig succes doet je groeien maar alleen vrienden, die houden je op de been...
Al een paar lieve berichtjes mogen ontvangen, ben blij met mijn fijne familie !
Maar helaas kun je van dromen alleen niet leven hé. Gisterenavond laat kreeg ik een SMS van 't maatje : 'slaap zacht straks' en ik plagend teruggestuurd op de manier zoals ik het al maanden gewoon ben met hem : 'zonder slaapkus kan ik niet slapen', hij weer terug : 'kusje en knuffel' René van Allo Allo zou zeggen : 'you stupid women', en zo voel ik me ook. Slecht geslapen door zijn gespook in mijn bovenkamer, moest vanmorgen nog een zakelijke afspraak maken met hem, hij heeft het dus al op zijn boterham gekregen (ja, enige directheid naar hem toe is me niet vreemd ) Donderdag toch maar eens aan zijn oren trekken, niet durven verder gaan met mij, maar me toch niet kunnen loslaten, dat gaat niet samen
(uit Fossil fuel van de groep XTC - verzamel CD van hun singles tussen 1977 en 1992 - aanschaffen !! instant feel-good music) Moet ik het nog uitleggen dat mijn zintuigen (en gevoelens) overuren kloppen ? Er is zoveel gebeurt in het laatste anderhalf jaar. Mama in de kliniek geraakt eind januari 2009, gestorven in maart, drie maanden later de echtgenoot begraven, zes maanden later besloten om mijn job op te geven (alleen de boekhouding van mijn eigen huishouding moet nu nog kloppen, geen stress meer over de balansen van anderen), dus nieuwjaar 2010 was voor mij wel echt een volledig nieuw jaar, compleet anders gaan leven, er 100% voor de kids zijn (en ik heb ze daarover nog niet vaak horen klagen !) En niet meer uit werken gaan betekent niet dat ik geen werk heb hé. Als vrouw alleen komt het hele gebeuren in en rond het huis natuurlijk op mijn schouders terecht, maar 'k moet zeggen dat ik me daar vrij snel in aangepast heb. Ik ben nog niet te dikwijls een 'hulpeloos geval' geweest. Nu met de vakantie is het ook voor het eerst dat ik zo een lange tijd doorbreng met de kids. Het is soms eens zoeken om de verveling te doorbreken, maar we hebben toch al enkele dingen voor het eerst gedaan die toch wel in de smaak vallen. Allereerst onze reis, heel iets anders dan wat we vroeger deden, we gaan al eens meer naar onze eigen kust (iets wat er vroeger nooit van kwam) - onlangs nog ferm gezweet op zo een fameuse go-cart - amaai dat was duwen ! Vorige week zijn we gaan waterfietsen en wandelen in provinciaal domein Puyenbroek in Wachtebeke, gisteren hebben we de Blaarmeersen in Gent ontdekt. Onze eigen streek een beetje uitvergroot dus. Maar zelfs bij ons eigen dorp hebben we een bosrijk gebied, dat maken we dan ook soms onveilig met de fiets. Zou je geloven dat ik geen fitness nodig heb om fit te blijven tegenwoordig, alleen al een dagje in de tuin werken laat me soms al allemaal mijn spieren gewaar worden. Dat is nog eens iets anders dan een ganse dag op een bureaustoel zitten voor een lichtbakske ... Dus ja, mijn zintuigen, ik geef ze de kost, en ik durf meer en meer te genieten in de hoop dat de magere jaren eens achter de rug zouden mogen zijn, laat de vette jaren maar komen - figuurlijk dan hé ('k moet dat niet op de weegschaal zien ...)
(John Cale uit fragments of a rainy season) Ik had het me voorgenomen toen de echtgenoot wegviel, mijn hart niet meer te verliezen ... (want zo veel miserie voor zo weinig liefde, een ezel stoot zich geen tweemaal ...) En toch, mijn maatje heeft niet echt veel moeite moeten doen om het te veroveren. Ergens in een achterkamer van mijn kopke zat hij natuurlijk nog, want wie vergeet er nu zijn eerste lief ?! De aanleiding om contact te zoeken was een bijeenkomst van de 40-jarigen in de gemeente waar we opgroeiden. Ik was eigenlijk op zoek naar zijn tweelingzus, mijn beste vriendin in het middelbaar (was handig ook in die tijd dat ik met hem was, mijn ouders hebben het nooit geweten, want ik ging zogezegd naar de vriendin) maar al googelend kwam ik bij hem terecht op facebook. Het kleine berichtje (ik heb er een nacht moeten over slapen voor ik het durfde te versturen) dat ik hem toen heb geschreven heeft wel verstrekkende gevolgen gehad. We hebben ons levensverhaal verteld aan mekaar, eerst via mails, dan wat plagerijtjes via SMS (spannend, 's middags op 't werk) uiteindelijk heb ik hem thuis uitgenodigd. Dan sta je daar voor mekaar, 25 jaar verder, 25 jaar ouder, raar en tegelijk o zo vertrouwd. Spannend ook, want mijn kids zijn er natuurlijk ook op dat moment, hun reactie kon ik ook niet voorspellen. Ik zie ons daar nog zitten, braaf aan de keukentafel zolang de kroost wakker was, en uiteindelijk in de zetel met z'n tweetjes, de tederheid (ook nog braaf hoor) die ik op dat moment van hem heb gekregen, ik had nooit gedacht dat nog te mogen meemaken, ik denk dat ik dat heel mijn leven ga koesteren. Blijkbaar mijn hart toch niet goed genoeg bewaakt, de ezel heeft zijn steen toch gevonden, silly me !
Vandaag een verzoeknummer : à la Barbra Streisand : Memories light the corners of my mind, misty water-coloured memories of the way we were ... Eigenlijk meer hoe ik was, wat ik me nog herinner van mijn kindertijd ... Druk huis (6 kinderen + nog 1 inwonende gehandicapte tante), gezellig, warm nest, schitterende ouders - doodgewone mensen tevreden met doodgewone dingen - de juiste waarden meegekregen, kortom : een Thuis (ja, met hoofdletter !) zo één wil ik zeker ook aan mijn kids meegeven. Met pinksteren hebben we met de broers en zussen de inboedel van thuis verdeeld, want helaas zijn onze ouders er allebei niet meer (pa in 2005 gestorven, ons moe begin 2009) Dus nu heb ik ook een paar materiële dingen in huis die aan hen herinneren, geen spectaculaire dingen hoor. Mijn kaike (dialect voor een dekentje dat van kleinsaf op mijn wieg heeft gelegen) het ligt nu over de rugleuning van mijn zetel die bij de tv op mijn slaapkamer staat, gouden oorbelletjes van ons moe die, raar maar waar, mijn oren niet doen verzweren (wat alle andere oorbellen, 't mogen nog gouden zijn, wel altijd doen) en er is nog een bureautje op komst (staat voorlopig nog bij broer die nog in het ouderlijk huis woont) dat mijn pa eigenhandig heeft gemaakt - zeer degelijk dus en wat ik hoop hier te krijgen tegen het nieuwe schooljaar, zodanig dat de jongste daar dan van gebruik kan maken, en nog een paar dingetjes die herinneringen oproepen. Het is thuis niet allemaal rozegeur en maneschijn geweest, maar dat is het nergens, maar om nog twee mensen te vinden die mekaar zo graag zagen als onze ouders, je zult moeten zoeken denk ik ... Om bij Streisand te blijven : what's too painful to remember, we simply choose to forget. So it's the laughter we will remember ... of the way we were
Het begint een gewoonte te worden om titels of fragmenten van liedjes te gebruiken als titel voor mijn blogstukjes. Is de inhoud van het blogje niet veel soeps, dan heb ik toch tenminste een goede titel Titel van vandaag : zingen, ja doe ik graag vooral in de wagen laat ik me gaan, geen kat die er last van heeft denk ik dan, hoewel me dit een paar jaar geleden voor een genante situatie heeft gebracht. Ik had mijn kids naar school gebracht, en die wilden K3 in de auto, verstrooid zoals ik wel eens durf te zijn ben ik verder gereden naar 't werk - ruit naar beneden want 't was goed weer - luid meezingend met K3, kun je wel denken dat toen ik aan de volgende verkeerslichten moest stoppen ik wel wat bekijks had ... Vechten : niet letterlijk, maar figuurlijk helaas al tegen wat moeten opboxen de laatste maanden, maar het maakt me alleen maar sterker denk ik. Huilen : ja, hoogwaterniveaus, dat komt me bekend voor, maar ik ben van 't principe als het eruit moet, moet het eruit, laten stromen dus ! Bidden : ben niet echt een practiserend gelovige, maar toen ik dacht dat het met mijn gezondheid de verkeerde kant uit ging heb ik me toch ook eens naar daar gericht. Lachen : liefst zo veel mogelijk, niets zo bevrijdend als eens goed lachen. Werken : blij dat ik van de kantoorstress vanaf ben, maar 'k ben allesbehalve een luierik, 't moet in orde zijn als ik iets doe. Bewonderen : van alles en nog wat. Talenten van mijn kids, hun prestaties, natuurschoon, zoveel schoons in deze wereld nog te ontdekken. Diegenen die nog suggesties hebben voor titels : mailen maar !
Gisteren de favoriete bezigheid van vele vrouwen (en mannen ?) gedaan : gaan shoppen. (leuk om dat eens alleen te kunnen doen zonder de kids, anders komen zij met een heleboel zakken naar huis en moet mams weer op haar kin kloppen) Meteen de laatste dagen van de solden meegepikt. Als je dat een beetje slim bekijkt, dan kan je al een herfstgarderobe aanschaffen voor een zomerse prijs. En dan nog een klein beetje luxe gekocht in de vorm van wat parfum, en ook wat lingerie - ook al heeft daar niemand geen affairen mee het heeft me een instant goed gevoel als ik me 's morgens aankleed en als dat al mooi is, dan maakt het voor mij niet uit of ik voor de rest een slobbertrui aantrek om in de tuin te werken. En 's avonds toch weer contact gezocht met mijn maatje (ik blijf hem 'mijn' maatje noemen) Weliswaar zakelijk (mijn favoriete bankier) maar kom, zo zien we mekaar nog eens. 't Zal wel nog voor volgende week zijn, want hij is voor de rest van de week niet meer op kantoor. En nu vanmorgen kreeg ik van hem al vroeg een berichtje, dat hij me nog niet bedankt had voor zijn verjaardagskaart ('k had nog getwijfeld of ik die nog wel zou opsturen, maar uiteindelijk een paar dagen te laat toch nog gedaan) 'k heb hem dan maar eerlijkheidshalve direct een bericht teruggestuurd dat ik het verdomd moeilijk heb om hem los te laten - dat weet hij dan maar meteen ook ... Verstandig ? 'k Weet het niet, maar gevoelens laten zich niet zo gemakkelijk sturen hé. Ik volhard in de boosheid : it aint over till its over
Vandaag stil in huis. Kids zijn een dagje naar Bellewaerde met de jeugddienst. 't Geeft me de kans om eens goed door te poetsen, want anders loopt of zit er altijd wel eentje in de weg. Hun eigen rommel hebben ze gisteren al mogen opruimen, ik ben nu eenmaal hun huisslaafje niet (dat hadden ze nochtans graag gehad toen ik stopte met werken, maar nee hoor, ze moeten dat ook leren vind ik om een beetje orde aan de dag te leggen) 't Huisje moet proper zijn hé voor de kindergeldcontroleur van overmorgen. Bah, ik zie daar tegenop ... Gisterenavond nog wat groenten kunnen oogsten uit de tuin. Ben daar wel een beetje trots op, het is immers mijn eerste tuinseizoen (vroeger was dat de echtgenoot zijn werk). We kunnen ondertussen zelfgekweekte tomaten eten (mijn 'speciallekes' zijn goed gegroeid : groen gestreepte, oranje, gele, olijftomaatjes, kerstomaten en ook een paar ordinaire rode natuurlijk), komkommers, paprika, warmoes (beetje vergeten bladgroente waar je 'stoemp' mee kan maken, smaakt een beetje naar spinazie) en bloemkolen hebben we ook al gehad. De fruitbomen waarvan iedereen zei dat ik ze teveel had ingesnoeid (dat was ook zo, alles wat in mijn weg hing moest eraf) dragen wonder boven wonder veel vruchten, de druiventrossen hangen over en onder de pergola (binnenkort ga ik netten moeten hangen, anders gaan de vogels ermee weg zijn als ze beginnen te kleuren) Mijn siertuin mag er ondertussen ook wezen, de door de echtgenoot achtergelaten wildernis is bedwongen, het heeft me meer dan eens geradbraakt. Nu kan ik er ook al eens van genieten i.p.v. erin te werken. Mijn koffietje in de namiddag wordt steevast op het terras gedronken, met de geluiden op de achtergrond van onze scharrelende kippen en de vogels (onze eigen kanarie en man en vrouw parkiet, en de vogeltjes in de vrije natuur natuurlijk) 't Zijn allemaal kleine dingen die van mij een 'contente' mens maken.
freedom is just another word for nothing left to loose
Dit liedje speelt al heel de tijd in mijn hoofd sedert de laatste mail van mijn maatje. Hij geeft me mijn vrijheid terug zei hij, maar wat ben ik daar in Gods naam mee ? Ik wil helemaal niet vrij zijn, trouwens het is niet omdat hij me loslaat dat ik dan in mijn koppeke ook losraak van hem hé, ik heb daar namelijk geen aan-uit knop. Heb het van nature in mij om een trouw beestje te zijn, de mannen in mijn leven kan ik op 2 vingers tellen, rondfladderen op liefdespad is duidelijk niet aan mij besteed, ben daar veel te gevoelig voor. En toch, de gedachte dat ik wel eens voor de rest van mijn leven alleen zou kunnen zijn geeft me ook een ferme knoop in mijn maag. Niet dat ik niet alleen kan zijn, (soms ben ik zelfs graag alleen) maar er is zoveel in 't leven dat leuker is met twee. Halverwege augustus gaan de kids een weekje op muziekkamp, in principe kan ik dan doen en laten wat ik wil. En ja, 'k zal wel eens een filmpje meepikken, en 'k zou wel eens naar zee willen gaan, maar 'k zie me bijvoorbeeld niet alleen op restaurant gaan, want wat is daar nu aan - naar een lege stoel kijken aan de overkant, 'k vrees dat ik dan zou vergeten te genieten van hetgeen in mijn bord ligt (en ben nochtans een lekkerbek) Eigenlijk zou ik liever een ander liedje zingen, namelijk 'Baby come back', maar ja zo simpel is het niet zeker
Zoals gezegd gisteren met de schoonouders naar de Hagelandse familie. Waren we zo aan het praten over de kids en hun beider karakter. Toen ik zei tegen de schoonouders dat de jongste helemaal niet was thuis zoals ze zich aan hen toonde (braaf engeltje hm) is er van het ene woord het andere gekomen en heb ik op een gegeven moment gezegd dat ze net als haar paps is, namelijk iemand met twee gezichten. De echtgenoot kon dat ook goed, elders het mooie weer maken en thuis de boeman uithangen. Je hebt zo van die dagen dat er dingen uitvliegen die je beter voor jezelf kunt houden, maar toen mijn schoonma op een bepaald moment zei dat haar zoon ook veel goeie dingen gedaan had (bijvoorbeeld op zijn werk) dan ben ik zo kwaad geworden ... Ja, hij heeft veel goeds gedaan, daar wil ik zelfs niet aan twijfelen, maar al dat goeie kon niet opwegen voor de miserie die ik er thuis mee gehad heb. Ik ben altijd van het principe geweest dat werk nodig is om de rekeningen te betalen, maar dat je daar niet mee getrouwd bent. Voor hem lag dat anders, hij gaf zich helemaal in zijn werk (sociale werkplaats) liep de voeten vanonder zijn lijf voor de mensen, (en aan al de relaties die uitgekomen zijn na zijn dood kon hij ook zijn handen niet van de vrouwen houden, gemakkelijke prooien ook hé, laag IQ, opkijkend naar hem) maar thuis moest ik hem nooit of nimmer iets vragen (hij deed zelfs nooit de moeite om op een vraag van mij te antwoorden) Zijn dwangneurose en zijn drankzucht en de daaruit voortvloeiende aggressieve toestanden, die mocht ik allemaal verteren. Voor de buitenwereld was hij ook de perfecte papa, zeer bezorgd over zijn kroost, in werkelijkheid had hij hen even hard in de tang als dat hij mij had. De kinderen mochten eigenlijk niets, konden nooit vriendjes vragen want er was in ons huis niemand welkom, geen wonder dat het op school ook op sociaal vlak niet draaide (geen vriendjes, veel gepest worden) Mijn oudste heeft gezegd dat haar leven maar is kunnen beginnen op het moment van het overlijden van haar papa ('t kind is ook op vlak van maturiteit haar leeftijdsgenoten kilometers vóór door al wat ze heeft meegemaakt) Maar dat alles neemt natuurlijk niet weg dat de kids en ik, de echtgenoot wel graag gezien hebben. En, ondanks dat ze zich schuldig voelen over de weinige tijd dat ze in hun kroost gestoken hebben door hun drukke zaak, kunnen mijn schoonouders ook niet verantwoordelijk gesteld worden voor wie hun zoon uiteindelijk is geworden. Soms moet er emotioneel eens een bommetje barsten bij mij om het voor de rest allemaal aan te blijven kunnen, ik heb mezelf niet gemaakt, ben ook maar een mens ...
Nee, ik ga hier geen flauwe grapjes beginnen maken over schoonmoeders... Wat mij betreft leer je met een schoonfamilie 'leven'. Ik ben het helemaal niet altijd eens met hen (heb het deze week nog op mijn boterham gekregen dat naar Els De Schepper gaan kijken met de kids - zo een gemeen mens volgens schoonmama - toch niet is wat zij zou doen met de kids). Maar kom, elk zijn goesting zeker, ik ga er mijn slaap niet voor laten. Vannamiddag worden we verwacht bij schoonzus en schoonbroer. Vermits dit toch wel een 120 km rijden is enkele reis rijden schoonmama en schoonpapa mee met mij. Het scenario van zo een bezoek is vrij voorspelbaar. 'k Mag al niet te snel rijden, want schoonmama kijkt mee naar de km-teller van op de achterbank. Heel de tijd zullen we getracteerd worden op de twistjes tussen de schoonouders, want ze weten het altijd allebei beter, schoonpapa zal dan ook zijn altijd terugkerend wedstrijdje dronken worden houden - wat de sfeer zeker ten goede zal komen , voor de rest zullen we goed ontvangen worden bij de schoonzus, want dat mankeert nooit. Begrijpelijk dat ik liever mijn tijd anders besteed ? De kids gaan ook graag naar tante en nonkel, als het maar zonder memé en pepé is ...
Vanmorgen vroeg rond zes uur figuurlijk uit mijn bed gedonderd. Groot klank- en lichtspel buiten, gietende regen erbovenop. Het deed me meteen weer denken aan de aannemer die mijn dak zou komen herstellen (de nok moet vervangen worden, niet goed geweest van in het begin, bij grote buien durft het wel eens druppelen op zolder). Zeer goeie aannemer hoor, had hij destijds ons dak gedaan, het zou nu niet lekken. Maar de mens zit al heel zijn leven tot over zijn oren in het werk, ik heb er wel begrip voor. Toch vanmorgen nog maar eens een telefoontje gepleegd. Zijn vrouw heeft beloofd dat hij zich wel zal laten horen. 't Zal toch niet te lang meer mogen gaan duren, want na het bouwverlof komt er een firma langs voor een offerte voor het leggen van zonnepanelen. Ik zit daar al langer mee in mijn hoofd om dat te doen, maar het is natuurlijk wel een zware investering, dus eerst moet ik weten of mijn portemonnee dat wel aankan. (ben geen mens van leningen, ze mogen nog groen zijn, je steekt er altijd aan toe) Ik hoop eigenlijk wel dat ik het aankan, want wat is er nu beter dan dat het zonneke (licht eigenlijk) mij voor gratis electriciteit zorgt, volgens mij zouden ze het moeten verplichten bij nieuwbouw, moeder aarde zou er wel bij varen !
Nee hoor, niet van de belastingen. Ik voel me wel een 'kleine' zelfstandige, maar op papier ben ik toch maar een gewone particulier. Van wat dan wel ? Van het kinderbijslagfonds. Die eigenen zich het recht toe om jaarlijks een controle uit te voeren naar mijn gezinstoestand. (ik had daaromtrent brieven gekregen bij aanvang van de verhoogde kinderbijslag waar ik recht op heb sedert het overlijden van de echtgenoot) Dus komt er op 29 juli iemand langs. Het komt erop neer dat ik hier niemand met een extra inkomen onderdak mag geven - dus officieel mag ik nooit meer 'aan de man' zijn. 'k Vraag me af wat die gaat komen doen ? Misschien de tandenborstels tellen, de kleerkasten op mannenkleren controleren, of het aantal hoofdkussens in mijn bed (lap, dan hang ik al, want ik gebruik tegenwoordig heel mijn bed, inclusief 2 hoofdkussens) of misschien moet ik mijn liefdesleven uit de doeken doen (dat zal dan snel afgehandelt zijn) enfin, ik vind het persoonlijk een redelijke schending van mijn privacy, maar ik begrijp wel dat er op dat vlak ook veel misbruiken zijn en dat ze dat dus moeten controleren. Bij de aanvraag van mijn pensioen heb ik ook brieven gekregen waarvan de inhoud mij redelijk verbaasde. Zo van die zinnen als "mocht u hertrouwen, dan vervallen de pensioenrechten, gaat u daarna een scheiding aan, dan kunt u weer aanspraak maken op een pensioen" toch bemoedigend nietwaar !?! Hertrouwen bij God, diegene die mij daar nog van overtuigd zal van ver moeten komen hoor ! Hoewel, op mijn 65-ste zal ik misschien een beetje milder geworden zijn en iemand in huis nemen die mijn eenzame oude dag komt opvrolijken...
Gisterenavond 'Els De Schepper-avond'. Voor we onze tickets konden oplachen eerst wel bewijzen moeten tonen dat ze werkelijk betaald waren (maar maandag besteld, direct online betaald - leve het internetbankieren) Gelukkig was ik zo verstandig geweest om in de namiddag snel in de bank mijn uittreksels te gaan uitprinten, dus ik had de bewijzen mee, want ze waren al van plan om me ter plekke cash te laten betalen. En gelachen hebben we ! Mijn jongste telg begreep niet alle humor, maar kom ze vond het geheel toch ook zeer de moeite. De Schepper is ook meer dan humor alleen hé, fantastische stem, ook wel diepgang in de teksten, geen wonder dat ik op het einde toch ook nog een traan weggepinkt heb (liedje over iemand missen) Wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar, ik kijk uit naar een volgende show. Na de show die toch tot 23u15 duurde snel naar de auto, we stonden gelukkig niet ver daarvan geparkeerd. Ik had te weinig klein-geld mee voor de parkeermeter toen we toekwamen en had dus maar betaald tot 21u45, gelukkig geen boete, en ondertussen al wisselgeld op zak na de pauzedrankjes. Vermits je in Gent moet betalen tot middernacht, toch nog maar iets bijbetaald, we konden officieel tot 9u15 blijven ... En dan, de Gentse Feesten zelf : meer dan een half uur stappen om van het Zuid op de korenlei te geraken door de drommen volk, de pleinen tussendoor overvol en afgesloten voor de veiligheid, niet veel gezien dus. Wat we wel gezien hebben : massa's dronken mensen (met de pint en de fles whisky van de nachtwinkel in de hand raak je door het hele Gentse Feestenland blijkbaar), kotsende jongeren, onbeschoft tierend volk ... Mijn oudste is nogal een harde, zou het nog wel efkes uitgehouden hebben, maar voor de jongste was de lol er snel af (eerlijk gezegd voor mij ook) Nu weet ik weer waarom ik de avondlijke Feesten nooit gemist heb al die jaren. Cultuur met een heel klein c-tje als je het mij vraagt ! Was blij dat ik tegen 1 uur netjes in mijn bed lag.
Was het maar zo gemakkelijk hé dat we in tijden van terrasjes doen zo een bestelling konden doen. En toch, ik heb gisterenavond in een vlaag tickets besteld voor mij en de kids om vanavond naar een voorstelling te gaan van Els De Schepper op de Gentse Feesten. Meteen een hap uit mijn weduwenpensioen (zelfs de goedkoopste kaarten kosten nog 24€ het stuk - ik vind dat niet weinig in crisistijden) Vrouwen die aan humor doen, ze zijn niet groot in aantal, je bent ervoor of je bent ertegen, elk zijn smaak, ik ben alvast benieuwd wat het wordt. Het moet niet altijd miserie zijn op de blog hé (hoewel dit blijkbaar goed verkoopt aan mijn aantal lezers te zien de laatste dagen) De Gentse feesten waren vroeger iets waar mijn kids met de paps naar toe gingen (overdag weliswaar terwijl mams drukke tijden beleefde op 't werk, dus niet voor de optredens) Misschien kunnen we na madam De Schepper nog eens wat sfeer gaan opsnuiven dan kunnen ze eens kennis maken met de avondlijke feesten (is voor mij ook jaren geleden, van het pré-kidstijdsperk). Bedtijd is in vakantietijden toch een zeeeeeeer rekbaar begrip voor de kroost (opstaanstijd meteen ook, ik heb hier nog niet veel leven bespeurd vanmorgen )
Vandaag al reactie gekregen op mijn mail van gisteren aan mijn maatje. Hoewel 'mijn' is verleden tijd. En ik vond nochtans dat hij het juiste dekseltje op mijn potje was, maar ja, het potje moet van zijn kant ook sluiten hé ... Toch blijft er bij hem ook nog gevoel over hoor, maar niet genoeg opdat hij zich zou durven 'smijten' in een echte relatie. Hoe zeggen ze dat in 't Engels : 'no hard feelings' Bij mij voelt het nochtans aan alsof het midden zomer plots weer winter is geworden. Weer een beetje rouwen, maar toch tegelijk blij zijn om wat is geweest, ik weet niet hoe ik zonder hem de voorbije maanden zou doorgekomen zijn. En hoe moet het nu verder ? 'k Weet het niet. Gedachten verzetten met andere dingen ? Moet dringend een grote klus zoeken om te doen (hoewel zoeken, ik weet er al lang één, 't schrijnwerk smeekt om een beetje nieuw kleur) Bijna mijn hele huis is op die manier al opnieuw gedecoreerd, want altijd in moeilijke periodes heb ik verfklussen gedaan. 'k Mag zowiezo mijn kop niet laten hangen hé, zou niet fair zijn tegenover de kids. Wat hebben die nu aan een bleitende mama ? 't Zal wel slijten zeker ... (straks word ik nog expert in dingen verwerken )
Hier zit ik dan nog maar eens, weer een hoog-water moment, de tranen prikken nog maar eens achter mijn ogen. En ik vervloek mezelf erom. Reden : maatje gaat te ver in het met mijn gevoelens spelen. Ieder initiatief dat ik neem om mekaar te ontmoeten draait op niets uit. Naar hier wil hij duidelijk niet meer komen, zelfs op zijn verjaardag zit hij liever alleen thuis dan op mijn uitnodiging in te gaan om samen iets te gaan eten. Een zinnige reden krijg ik er ook niet uit, en eerlijk gezegd komen de SMS-gesprekken mijn strot uit. Ik weet bij God niet eens of hij wat wij samen gedeeld hebben als iets met toekomst heeft gezien, daarvan laat hij me steeds in het ongewisse. Lachen samen, dat kunnen we goed hoor, maar ik zou toch zoooo graag eens een serieus gesprek voeren. Begrijp me niet verkeerd, hij heeft me door een heel ellendige periode gesleurd, en ben hem daarvoor enorm dankbaar. Het ziet er de laatste tijd meer en meer naar uit dat mijn gevoel voor hem veel dieper zit dan het zijne voor mij. Dus heb ik tot half één vannacht aan een kladversie zitten schrijven van een mail die ik zopas heb verstuurd. Ik hoop dat hij de moeite doet om te reageren, en dat het enige duidelijkheid mag scheppen of er al dan niet toekomst voor 'ons' is weggelegd
Ambrasdag vandaag. 'k Was nochtans goedgezind opgestaan, direct cake beginnen bakken, lekker eten gemaakt, want de namiddag beloofde leuk te worden. Oudste kreeg vriendin op bezoek, de twee kids hadden beloofd van het samen beschaafd te houden, dus mama kon op stap. Was de bedoeling om mijn maatje te verrassen op kantoor. Rijd een mens dan 50 km om iemand anders aan het loket te vinden en te horen dat hij al heel de week ziek is. Blijkbaar zo ziek dat hij het niet kon opbrengen mij dat te laten weten. Vermits ik tegenwoordig meteen zeg (SMS eigenlijk) wat ik denk, ging er direct een gepeperd bericht zijn richting uit, krijg ik als reactie dat hij me niet ongerust wou maken. Ja hallo ! heb ik in de voorbije maanden al mijn miserie aan zijn oren gehangen, en omgekeerd zou hij dat niet mogen ?!? Hij zou toch beter moeten weten. Maar kom, van het ene bericht kwam het andere, het is tussen ons niet alleen op leuke momenten 'vuurwerk', en 'k word nu al gewaar dat als ik geen water bij mijn wijn doe, hij dat al zeker niet doet. Vroeger, bij de echtgenoot was mijn wijn al loepzuiver spa-water geworden, dat gaat er mij nu niemand meer lappen hoor. Maar er is wel een verschil, bij de echtgenoot had ik gewoon niets te zeggen, tegen mijn maatje kan ik alles zeggen, weliswaar met weerwerk van zijnentwege, maar dat nemen we er dan wel bij... En nu vanavond, het beschaafd gedrag bij de kids was blijkbaar op ... trekken en duwen aan de computer (één wil DVD's bekijken op computer, terwijl we een DVD-speler hebben, andere wil gewoon computeren) Dus mogen ze van mij allebei van de computer afblijven. Gevolg, jongste loopt naar beneden, slaat met de deuren (10 jaar ! wat moet er daarvan worden) ze moet nu niet denken dat ik over me heen ga laten lopen, dus heb ik ze maar rechtstreeks naar bed gestuurd. Oudste is meteen ook gestraft, omdat ik me achter de computer zet, die is dus voor haar ook niet vrij. Heeft er ooit iemand gezegd dat opvoeden gemakkelijk is ? Vergeet het. Misschien moet ik als troost aan de cake beginnen die voor mijn maatje bestemd was, maar nee laat ik maar mijn verstand gebruiken (ik moet op mijn suiker letten) anders moet ik het nog bekopen met een migraine-aanval, en dat heb ik er nu ook weer niet voor over.
Het is nu al ruim een jaar geleden dat de echtgenoot is verongelukt, en nu pas zijn mijn bankrekeningen vrijgemaakt. Als je minderjarige kinderen hebt, moeten er een heleboel procedures passeren via het vredegerecht vooraleer dat mogelijk is. In al die tijd moet je dus maar hopen dat er geen plotse zware investeringen gedaan moeten worden, want je moet leven met hetgeen er maandelijks binnenkomt, aan je spaargeld mag je dus niet komen. Maar kom, we hebben die periode ook overleefd en ondertussen heel goed geleerd wat onze euro 'maar' waard is tegenwoordig. Het zal wel niet in mijn gezin alleen zijn dat het leven duur is. Als er een partner wegvalt, halveert je inkomen wel, maar de kosten verminderen niet zoveel natuurlijk. Toch ben ik blij dat heel die procedure ongeveer achter de rug is. Ik moet enkel nog eens naar de vrederechter om de bewijzen op tafel te leggen dat ik de centen van de kids niet heb 'gestolen', maar netjes op hun eigen naam heb belegd, en dan kunnen we heel dat verhaal afsluiten. Hoewel, afsluiten ... Je kunt 20 jaar van je leven niet zomaar deleten. Op reis hebben we het nog gezegd tegen elkaar als we op restaurant gingen. Tafels van 3 hebben ze niet gauw hé, dus er was altijd iemand die naar een lege stoel zat te kijken (thuis hebben we dat opgelost door een kleinere ronde tafel te nemen, dan valt een lege plek zo niet op) 'k Moet toegeven dat ik met enige jalouzie keek naar de 'complete' gezinnen die we zagen in onze omgeving, en voor de kids was dit waarschijnlijk niet anders. In een vorig bericht heb ik geschreven dat ik afgekickt ben van een overdosis kastelen en abdijen in vroegere reizen, en toch hebben we tijdens onze eerste fietstocht op het eiland een uitstap gedaan naar een abdij die we al hadden zien staan toen we arriveerden met de wagen. Een eerbetoon aan de 'paps' noemden de kids het (maar ze waren toch blij dat ze er geen uren moesten slijten net als vroeger) Maar kom, ieder mens zal wel getekend zijn zeker door al hetgeen hij of zij meemaakt in het leven. We kunnen alleen maar proberen om op een positieve manier naar de toekomst te kijken.
Onderzoek UZ achter de rug. Ondanks het feit dat ik daar redelijk de weg ken hebben ze me wel van Pier naar Pol gestuurd, maar kom het onderzoek zelf duurde amper 5 minuten, en hetgeen tezien was op het scherm was volgens de prof normaal, maar direct erna zei hij dat ik best over 6 maanden terugkom voor controle. Het afwijkende uitstrijkje zou een gevolg zijn van een op dat moment virale infectie die ik had (heb in die periode wel met buikpijn gelopen, maar ja ik ben niet de persoon die voor elk pijntje naar de dokter loopt - het is dus vanzelf overgegaan) Ik mag hier dus (hopelijk) nog een lange tijd rondlopen op dit aardbolleke !
PS : Helaba, Yes i'm back (and hope to stay a lot longer)
Hier zijn we dan weer, terug van weggeweest van wat volgens mij de leukste reis is geweest ooit. Afgekickt van 20 jaar kastelen, abdijen, overdosis cultuur in Ierland, Schotland, Wales. Daar ook mooie dingen gezien, maar o zo vermoeiende reizen. Nooit 2 dagen op dezelfde plaats, elke dag uitpakken-inpakken, duizenden kilometer rijden, soms heel slecht en koud weer. Deze keer op een beetje zon-zekerheid gegokt en gekregen, maar 800 km rijden van onze woonplaats (als je dat alleen moet doen, meer dan ver genoeg), Ile de Ré, aan de westkust van Frankrijk, een eilandje verbonden met het vasteland door een brug. Ter plekke geen 200 km gereden met de wagen, maar veel gefietst. Eigenlijk een reis die onmogelijk geweest zou zijn met de echtgenoot. Hij zou zeker nooit willen kamperen hebben (luxueus hoor, stacaravan, 2 slaapkamers, badkamer, keuken, salon wat moet een mens nog meer hebben ?) hij hield niet van fietsen, hield niet van zwemmen (we hadden een heerlijk zwembad op de kamping, pas vernieuwd, jaccouzi er naast, mooie ligzetels) hield niet van het strand (tijdverlies voor hem) Hij had er echter nooit bij stilgestaan dat de reizen die hij uitstippelde niet op maat van onze kids waren. Dit keer dus de kaart van de kids getrokken, en ik moet eerlijk bekennen, heb zelf ook voor 100% genoten, we zijn met tranen in onze ogen van de kamping vertrokken en gaan zeker volgend jaar terug. Maar nu back to reality, en die is vandaag niet prettig. Terug naar UZ verder onderzoek in verband met afwijkend uitstrijkje. Ben effenaf bang, niet voor het onderzoek, maar voor het resultaat natuurlijk. Gelukkig vanmorgen vroeg al een moreel steuntje per SMS van mijn maatje, een mens kent zijn vrienden in moeilijke tijden ... Maar ook hoe dan ook ik moet verder, wat het resultaat ook mag zijn, mijn kids hebben me nodig (en ik hen ook natuurlijk)
Gisteren met de kids, schoonzus, nichtje en neefje naar Popeiland geweest. Gratis kaarten van een sponsorende bank. Ben zelf nooit een festivalganger geweest, maar kom een mens moet wat over hebben voor zijn kinderen hé. Buiten 'te' warm viel het allemaal wel goed mee. Tom - me and my guitar - Dice was er ook, die jongen kan in 't echt ook schoon zingen. Kids content over heel het gebeuren, dus mama ook (heb zelfs moeten beloven dat we volgend jaar terug gaan) Nog een voordeel van niet meer uit werken gaan, vroeger zaten ze alleen thuis tijdens de vakantie of bij de grootouders, als je al je papa moet missen is een 24u/24u mama geen luxe ... Vandaag nog één en ander opruimen in en rond het huis (moet proper achtergelaten worden als ik op reis ben, schoonouders komen de planten en dieren verzorgen in mijn afwezigheid) en dan gaan we vanavond de auto al laden, zodanig dat ik me morgenochtend niet moet opjagen. Eerste keer alleen op reis zonder de echtgenoot, ben er wat nerveus voor. Niet om in het buitenland te rijden (ik reed vroeger ook altijd op reis, echtgenoot was de kaartenlezer), maar de volle verantwoordelijkheid voor de kids wordt nog maar eens overduidelijk (er moest maar eens iets gebeuren met mij, dan staan ze daar alleen in het buitenland) Maar kom, ik ben geen pessimist, we hebben alle drie zin in de reis en het weerbericht van daar ter plaatse ziet er ook goed uit (23°-25° meer moet dat niet zijn). Hopelijk wordt het net als in de reclame : TOPPIE !
'k ben mijn vorige bericht geëindigd met het feit dat er al genoeg tegenslag geweest is in mijn leven de laatste maanden. Blijkbaar toch niet ? Ben onlangs naar de gyneacoloog geweest, en heb bericht gekregen dat er in mijn uitstrijkje 'licht afwijkende cellen' gevonden zijn en dat verder onderzoek is aangewezen. Als je dan belt voor een 'dringende' afspraak naar het UZ, dan laten ze weten dat het niet eerder kan dan 12 juli en met de boodschap dat ik me geen zorgen moet maken. Wablieft, geen zorgen maken ?!? Ik ben weduwe verdorie, als er met mij iets gebeurt staan mijn kids alleen op de wereld. Vrijdag vertrekken we naar Frankrijk voor 8 dagen, hopelijk kan ik mijn gedachten efkes verzetten. en dan maar 'wishing and hoping and praying' dat het inderdaad niets ergs is en dat ik hier nog lang mag rondlopen op dit aardbolleke ...
Een tijdje geleden in een opwelling mijn vorige blog verwijderd. 'k Heb er nochtans heel wat aan gehad om enkele feiten uit het voorbije jaar te kunnen plaatsen en verwerken. Bloggen geeft me een dubbel gevoel, aan de ene kant schrijf ik graag, en aan de andere kant is het een beetje voyeuristisch.
Mezelf voorstellen, zonder teveel in detail te treden : Vrouwelijk, bijna éénenveertig, alleenstaande mama met 2 tieners, vroeger bediende, maar sedert nieuwjaar, na het wegvallen van de echtgenoot, manager van mijn eigen huishouden. Mijn levensmotto : er proberen zijn voor diegenen die ik graag zie en proberen positief door het leven gaan.
Stof om over te schrijven komt uit het dagelijks leven, dus de ene dag zal het boeiender zijn dan de andere. Hopelijk komt er niet te veel kommer en kwel meer, ik heb daarvan al mijn deel gehad.
********Second part of my life********
)
Great shock ! En ik die dacht dat we met een Sven Ornelis, en een Tess Goossens in radioland al het slechtste al hadden gehad. Wat moet je van zo een station verwachten dan ? 
Vermits dat niet haar gewone habitat is heb ik haar maar weer proberen pakken, wat na een paar korte sprintjes wel lukte. Madam kon terug naar haar hok, dat voor de verandering helemaal open stond, en waar dus ook geen Julietje meer te bespeuren was. Nu is een wit konijn nog gemakkelijk te zien in een tuin, een donkergrijs daarentegen, dat is een ander paar mauwen 
)
. Gisteren ben ik dus met een half gewassen lading badhanddoeken naar schoonmama moeten trekken, om daar de boel nog eens te laten spoelen en uitzwieren. Meteen de 'zeer goede' raad ter harte genomen en rechtstreeks gebeld naar de servicedienst van het merk (het merk van 'er is geen betere' - dit is als ze niet mankeert natuurlijk). Verdomme, waarom ben ik toch altijd zo braaf om te luisteren naar anderen. Ik kreeg te horen dat ze pas volgende week donderdag kunnen langskomen, dat de verplaatsing alleen al 52€ moet kosten, en dat de technieker aan 73€ per uur werkt (dat hij zich dan vooral maar niet bezig houdt !!)
en dat de familie en vrienden van diezelfde slachtoffers willen dat hij nooit was geboren.
) en op de koop toe heb ik op de terugweg een platte band gekregen. Ik mag dan wel op veel vlakken mijn plan trekken, maar aan een wiel vervangen daar begin ik zelfs niet aan, ik weet toch dat ik dat niet kan. Wat doet een hulpeloos wijveke dan : dan bel je aan het eerste huis waar nog licht is aan, resultaat niemand doet open, maar bij het tweede huis had ik meer geluk. Die mensen hadden een parlofoon, en konden er zich zonder hun deur open te doen van vergewissen voor welke reden er iemand aanbelde. Toen ik mijn probleem uitlegde, werd er open gedaan door twee vriendelijke, bejaarde mensen. Meneer zag het niet zitten om zelf de handen uit de mouwen te steken, dat verwachtte ik ook niet van zo een oude man, maar ze konden me wel het telefoonnummer van een bandencentrale geven in de buurt, waar men 's avonds ook op de baan gaat om mensen in nood te helpen. Die zijn me met de glimlach komen helpen (ik zou ook lachen mocht ik voor 10 minuten werk 40€ krijgen !) De man vroeg me nog of hij mijn wiel niet moest meenemen, maar ik heb daar vriendelijk voor bedankt, ik had namelijk geen zin om vandaag nog eens zo ver te rijden om dat weer op te halen. Ondertussen is mijn wiel hersteld door de bandencentrale die ik passeer op weg naar de muziekschool. 
