week 6: 90%: beroepsmatig te druk waardoor balans gezin-werk verstoord raakte.
week 7: 90%: idem week 6. Compleet dankbaar om alles wat groeit en bloeit in mijn job. En nog meer dankbaar om het begrip van mijn gezin!
Een schatkist vol geluk.
The World Box of Happiness: ook getest op mezelf... Elke zondag van 2012 trek ik een kaartje met opdracht uit 'Een schatkist vol geluk'...
19-05-2012
Musical, I did it!!
Met een bang hartje parkeerde ik vanmiddag mijn auto naast de Musical F-Act bestelwagen. Oh my God, waar was ik in Godsnaam aan begonnen! Met een hoofd vol snot en een hese stem stapte ik rechtdoor een muur van angst. Om mezelf onder te dompelen, en hopelijk niet te verzuipen, in een nieuwe wereld vol zang, dans en theater. Ik was iets te vroeg en hoopte zo een blik te werpen bij de min12 jarigen. De ouders die hun kinderen kwamen afhalen stonden allen door de deuropening te kijken. Ik deed even alsof ik één van hen was. Ik zag inderdaad kinderen van alle leeftijden door mekaar dansen en zingen op muziek van The Lion King. Opmerkelijk waren twee dansende tienerjongens. Wat een expressie, onvoorstelbaar!
Eens alle kinderen uit de zaal waren was het gedaan met doen alsof en was mijn moment aangebroken. Ik stelde mij voor en werd meteen van harte welkom geheten! Ik was de tweede volwassene naast Cindy, een mama die samen met haar twee dochters en zoontje in deze groep zat. De lesgeefster zelf was een 24jarige meisje uit Zonhoven en bij haar voelde ik mij meteen op m'n gemak. Ik ben net zoals alle anderen 'in hofpositie' klaar gaan staan om 'Annie' op haar wenken te bedienen. Bovendien werd ik ook nog eens gerust gesteld door een meisje van een jaar of zestien: 'Wij hadden ook de schrik den eerste keer zenne...' wist ze me te zeggen. Zou ze't aan mijn houding gemerkt hebben, geen idee. Ongelooflijk hoe mijn onwennigheid na een paar danspasjes overging in wild enthousiasme. I loved to dance!!! Ik vond heerlijk om deel uit te maken van deze groep. Fantastisch hoe iedereen zichzelf kan en mocht zijn. In september, na de zomerstop en bij de start van het nieuwe musical jaar, stap ik in. Ik kijk er nu al naar uit.
Precies of de opdrachten mij goed gezind zijn, in de drukte van de voorbije weken. Met de hoop dat deze opdracht niet teveel werk zou zijn, trok ik een Godsgeschenk uit de hemel. 'Beweeg, voortaan minstens een half uur per dag.' Daar het joggen routine is geworden wou ik deze opdracht toch anders invullen. Nooit gedacht dat het zo plezant zou worden.
Als verrassing voor het communie feest van ons Anouk hebben we zo een hele grote trampoline aangekocht. Vanaf de eerste seconde wou dochter lief niets liever dan samen met mama springen. Om ter hoogst, om ter zotst, op de poep, op de knieën, kopstand, overslag, salto's, koprollen, al liggend springen of op, onder, over mekaar jumpen, tikkertje, verstoppertje, je kan het zo gek niet bedenken...Ondertussen ken ik alle mogelijke sprongscenario's die er in't hoofd van een zevenjarige meid opspringen! Bovendien mocht ik aan den lijve ervaren hoe uitputtend het is om van de grond te gaan. En dat onder het toeziend oog van dochter lief. De beste methode om calorieën te verbranden en bekkenbodemspieren te trainen. Zeg dat Inge het gezegd heeft ;)
Dankzij het volgende communie cadeautje ben ik erachter gekomen dat zelfs mijn zoon mij verslaat met 'So you think you can dance?'. Wat een super uitvinding is me dat! Voor de TV dansen met dat Wii machientje in uw handen en daarop punten krijgen. Niet echt bevorderlijk voor het zelfvertrouwen en die musical-opdracht van de19de mei. Dat is de dag dat ik op de proefles word verwacht. Zo kan ik op zoek gaan naar mijn misschien wel ergens goed verborgen dans-,zang- en toneel talenten. Angst maakt me voor meer dan 100% duidelijk dat ik uit mijn comfortzone zal treden, dus dat zit al goed.
Kortom, het dansen op de Wii gecombineerd met het springen zorgen ervoor dat deze opdracht meer dan dik geslaagd is! Ik heb mijn dochter nog nooit zo tevreden gezien als dat ze zich in de lucht bevindt. Zo net tussen de fase dat het stijgen boven de trampoline stopt en het dalen mag beginnen zou de beste shot zijn voor een prachtige foto!
"Maak tijd om naar je favoriete muziek te luisteren", zo luidde het tweede deel van opdracht 19. Met het 'So you think you can dance' spel werd mijn voorkeur voor muziek uit de jaren '80 weer helemaal aangewakkerd. The moves van "FAME" heb ik bijna onder de knie. Daarnaast kreeg ik voor moederdag een Ipod kado, waardoor The kings of Leon, Natalia, Adele en zelfs Marco Borsato elke seconde aanwezig kunnen zijn. "I've only just begun to fight, you ain't see nothing yet" is het nummer waarmee elke autorit van start gaat! Muziek heb ik nodig om me helemaal in the drive te krijgen en dat zal met die Ipod alleen maar beter worden! Hou u vast aan de takken van de bomen want...you ain't see nothing yet!
van grijze sportievelingen naar wijze creatievelingen
" Wat zouden jullie me aanraden te doen in't leven?" vroeg ik de voorbije dinsdag aan mijn 20 grijze sportievelingen. Zij waren immers ervaringsdeskundigen in het traject +36 jaar.
- " Profiteren, nu het nog kan!" riep Jeanneke.
- " Genieten van uwe man en de kindjes want voor ge't weet zijn ze groot!" zei Fientje.
Met ne man van bijna 2 meter groot weet ik dat ze 't laatste op mijn kinderen bedoelde. ;)
- " Veel doen met mekaar, want dat is mijn grootste angst" zei Fonske. " Dat mijn vrouwke voor mij moet gaan en ik alleen achter blijf..."
- " Doen wat ge graag doet en u niet laten zot maken door anderen" zei er nog eentje.
Fons uitte daarenboven ook zijn frustraties. "De jeugd van tegenwoordig heeft zoveel om uit te kiezen. Wij daarentegen hadden niks te zeggen, wij moesten werken, dag en nacht, want anders was er geen brood op de plank. En dat hebben we dan ook altijd gedaan, ons kapot gewerkt voor alles en iedereen. En nu we zelf hulp kunnen gebruiken, hebben zelfs ons eigen kinderen gene tijd!" Zichtbaar geëmotioneerd keek hij in stilte naar de grond terwijl alle andere hem duidelijk begrepen. Ik had weer iets om verder over na te denken...'Grijze sportievelingen' werden zeer snel omgedoopt tot 'wijze creatievelingen'.
Vandaag op moederdag ben ik ervan overtuigd dat vele kinderen hun mama in de bloemetjes zetten. Ook ik was bij de lucky ones, super toch. Zoon lief met een potje zwarte zand en de woorden: 'der gaan normaal gezien ook bloemen uitkomen, alé, als de zaadjes het toch doen'. Mijn dochter met een prachtig gedichtje en een vlinder-sleutelhanger. Al sinds de dag dat mijn kids erin slagen hun armpjes te openen en hun lippen te tuiten, word ik door mijn kindjes overstelpt met knuffels en kussen. Niets zo veelzeggend als een onvoorwaardelijke kus, gewoon omdat je iemand graag ziet. Ik mag er niet aan denken dat ze daarvoor ooit te oud of te stoer zullen zijn.
En hoe zit het dan met mijn moeder? Ben ik te oud of te stoer voor die knuffel dan? Of is het eerder een vorm van vervreemding. Het onwennige gevoel dat vrij komt wanneer je iets doet wat je in geen jaren nog hebt gedaan, dus dan doe je't maar beter niet.
'Echte vrienden zeggen voor je dood wat anderen na je dood pas vertellen' las ik ooit eens in een boekje. Zeg vandaag eens aan je moeder hetgeen je tot nu toe alleen maar gedacht hebt. Omdat je de juiste woorden, het gepaste moment of de kracht niet vond. 'Mama, ik hou echt wel van jou hoor, ook al spreek ik dat nooit uit!' Daar kan toch geen enkele bloem tegenop...
Naar aanleiding van een vorige opdracht (10 maart) was het vandaag zo ver: de SPARTACUSRUN in Antwerpen! Het was lang geleden dat ik nog aan een echte wedstrijd had deelgenomen. Opmerkelijk hoe relaxed ik ernaar uitkeek en nog meer opmerkelijk dat die complete rust behouden bleef gedurende de hele run. Dat was vroeger een paar ander mouwen, van slecht slapen en geen eten binnen krijgen naar stressen wat het prestatieniveau niet ten goede kwam. Ik heb deze keer werkelijk genoten van elke seconde, ja, zelfs van elke hindernis. Ik voelde me als een kind in de speeltuin met het chiro-motto van onze zoon in gedachten: "Hoe reppiger hoe prettiger!" Voeg daarbij een bende toffe mensen zoals Steven, Johan, Hans, Sofie, Cynthia, Dennis en een dosis stralende zon en je hebt een dag om U tegen te zeggen! Lieve Cynthia en Dennis, merciekes voor jullie voorzet! Ik ben oprecht blij Spartacus vandaag binnen gehaald te hebben :) Ik heb de smaak helemaal te pakken: been there-done that-up to the next! Voor mij alvast de Roparun bij't Pinksterweekend (26,27,28mei). Lopen van Parijs naar Rotterdam, drie dagen en nachten, ten voordele van Kom op tegen Kanker.
Wat opdracht 17 betreft, slaap elke dag een uur meer dan gewoonlijk...Niet zo evident moet ik zeggen. Voor mij is het elke avond te laat en elke ochtend te vroeg. Ik ben echt iemand die gigantische inspiratie krijgt 's avonds. Wanneer de kids in bed liggen en de stilte meester wordt van ons huis. Dan beginnen mijn vingers te kriebelen en wil ik schrijven, werken aan lezingen, in boeken duiken, inspirerende filmpjes bekijken,...
Doch deze week heb ik extra mijn best gedaan en was ik elke dag voor twaalven in bed, zelfs gisteren om half elf. Kwestie van goed voorbereid aan de Spartacus te beginnen.
Deel 2 van opdracht 17: 'Sluit u aan bij een vereniging in de buurt'. Zoals jullie weten heb ik bericht terug gehad van de school Musical F-Act. Op 19 mei ben ik uitgenodigd om een proefles te volgen. In vergelijking met de Spartacus run is deze musicalschool mijlen verder uit de comfort zone. Maar weet dat als de proefles leuk is en het mij meteen een goed gevoel geeft, ik ook met zekerheid het lidgeld voor een jaar zal betalen. Ik hou jullie op de hoogte van mijn zang-, dans- en acteer stapjes...
Dank je wel voor je aanmelding, en je bent van harte welkom zaterdag tijdens de les van F-act. Wij beginnen om 11.30 uur en de les duurt tot 13.30 uur.
Tot Zaterdag
Mathasja F-act
Ps..ik heb zojuist je blog gelezen, en alvast een compliment voor de 1e stap!!
Doe deze week eens 2 uur iets leuk waar je gewoonlijk geen tijd voor neemt...
Daarvoor ben ik uit gaan eten met een ex-collega van vroeger op school. Niet dat dit zo bijzonder is. Doch deze keer heb ik bewust mijn middagpauze twee uur verlengd! Ondanks ik massa's werk had liggen en me er niet zo comfortabel bij voelde. Want wat had ik wel niet op die drie uurtjes gedaan kunnen hebben. Geloof me dat ik zoveel energie uit de babbel heb gehaald dat ik die avond bergen werk heb verzet.
Deel twee van de opdracht, maak een stamboom. Mijn eerste gedacht was: 'Daar heb ik nu echt gene tijd en geen zin in.' Ik zag me al oude tantes en overgrootvaders zoeken in van die krakende, bruin gele albums...Tot iemand me zei: 'Niemand zegt dat ge generaties terug moet gaan hé'
Vandaar het volgende idee. Ik ga voor de kinderen een 'foto-stamboom' maken. Met daarop de ouders, grootouders en overgrootouders. Op dit moment is er nog één overgrootmoeder levend en voor de kinderen is dit zeer bijzonder. Hun bomma is 93 en woonde vlakbij hun school. Elke dag stond ze klaar met kinderchocolade waardoor ze al snel 'Bomma Chocolat' werd genoemd. De kindjes vinden het zo jammer dat ze in het rusthuis woont nu. Ik vergeet nooit meer dat we op een dag met de fiets bij haar thuis arriveerden. Ons Anouk hield hare fietshelm op bij't binnen stappen. Toen ik haar vroeg waarom ze die niet afdeed zei ze: "Nee, want bomma knuffelt zo hard dat ik me moet beschermen, anders knijpt die m'n hoofd plat".
By the way, 1 mei komt dichterbij: SPARTACUSRUN. Een inschrijving die ontstond uit één van de opdrachten. Wat heb ik er zin in en wat gaat dit 'afzien in de hoogste graad' worden! Morgen nog een training proberen af te werken. Kwestie van het gevoel op te wekken toch goed voorbereid te starten...Alsof je je voor zo'n opdrachten kan voorbereiden. Voor mezelf heb ik één groot doel voor ogen: big fun!
En wat mijn musicalmailtje betreft: no feedback...Dus, we sturen er gewoon nog eentje. Misschien denken ze wel dat ik een grap maak :) Want dit lees ik toch op hun website: en ik ben duidelijk een beginner, met of zonder talent, that's the question?
WAT DOEN WIJ?
Wij geloven dat in ieder mens een talent schuilt, maar hoe weet je nu of je musicaltalent hebt als je het nergens kan presenteren. Die mogelijkheid biedt Musicalschool F-Act. Wij hebben leerlingen van 8 jaar tot 50+ waarbij wij streven om iedereen op zijn of haar eigen niveau te coachen en te trainen, waarbij wij gelijktijdig werken naar het uiteindelijke doel… die voorstellingen in het theater.
Door onze manier van werken kunnen zowel beginners als vergevorderden genieten van het musicalvak. Of je het nu voor je hobby doet of een professionele carrière nastreeft.
AAAHHHH!!!!! Die schatkist van geluk doet mensen reuze stappen zetten uit de comfortzone! Ik heb mezelf 5 minuten geleden geconfronteerd met een torenhoge angstmuur. Spartacus is piece of cake ten opzichte van mijn nieuwe uitdaging. En de hobby opdracht is de aanleiding geweest. Wat zou ik zo graag willen doen? Dansen, ja! Maar ook acteren en zingen. Ja, zingen, ik zing dag in dag uit. Net zoals mijn dochter, die zingt dat we er gek van worden. Ik zong ook altijd en overal, zelfs in mijn slaap. Menig maal kreeg ik het kussen van mijn zus tegen mijn hoofd geslingerd omdat ik in't midden van de nacht lag te zingen én te swingen! En vaak, zeer vaak, zei men mij: 'Als ge nu ook nog eens zou kunnen zingen, maar 't is zo vals als een kat...' Naast het niet kunnen dansen was daarmee ook het niet kunnen zingen in mijn hoofd een waarheid als een koe. Voeg daarbij een giechelend 5de leerjaar bij de toets zang en een black out op't dansexamen van't Sportkot om dit alles tot een absolute zekerheid om te buigen! "Ingske, dansen en zingen is niets voor jou, blijf gewoon van dat podium af voor de rest van uw leven, gij hebt daar niks te zoeken!" Zo klonk het in mijn kopke...
Tot ik dan op 28 november 2011 mijn eerste speech voor dik 100 man mocht geven op KRC Genk tesamen met een interview van trainer Mario Been. Na 5 minuten on stage genoot ik à volonté en hoopte ik dat elke minuut 500 seconden zou duren. I loved it so much! Meer, meer, meer...klonk het in m'n kopke, veel meer van dat! Ik moet zeggen dat die Mario Been nu ook wel echt ne kerel uit de duizend was! Op een bepaald moment was ik compleet het publiek vergeten en leek het of we gewoon onder ons tweetjes een inspirerend gesprek aan't voeren waren. Mario Been, onbewust gaf jij me een giga zelfvertrouwen boost waardoor ik nu hier terecht gekomen ben...
Waar? Ik heb zonet een mail gestuurd naar de musicalschool F-ACT. Met de vraag of ik als 36jarige, zonder dans-, zang- of acteer ervaring, nog les kan volgen in hun school . Wat ben ik benieuwd en tegelijk pokkebang! Hihaaaa, een verborgen verlangen bloot gelegd voor't eerst in mijn leven. Merciekes meneer Bormans voor uw wonderbaarlijk schatkistje. Merciekes Mario Been voor de energie die je uitstraalt en de inspirator die je bent! Alle vezels in mijn lijf én buikgevoel zeggen dat er toch wel iets gaat komen van mijn musical verlangen...
Daarstraks met de kids en man gaan eten in het Theatercafé van Hasselt. Meteen geconstateerd dat onze bengels van 8 en 6 'de speelbus' toch lichtjes ontgroeid zijn. Net zoals hun kleren dus...Rond acht uur passeren we bij't naar buiten gaan het Cultureel Centrum en daar roept ineens iemand op mijn man. Een oud collega van hem zat achter een tafeltje tickets te verkopen. Na wat bij gepraat te hebben neemt mijn nieuwsgierigheid het over en vraag ik wat er eigenlijk te doen is. Blijkt dat deze ex-collega deel uit maakt van een balletgroep en zo meteen on stage moest. Vijf seconden hadden we nodig om het vermoeidheidsniveau van onze kinderen en de vrije zitjes te checken. Nooit eerder was ik op een moderne balletvoorstelling en nooit eerder was ik zo aangenaam verrast! Samen met de rest van't gezin heb ik genoten van de eerste tot de laatste seconde. En daar besefte ik dat ik mezelf jaren heb wijs gemaakt niet te kunnen dansen. Je hebt daarvoor een paar foute opmerkingen nodig als 16 jarige die je als waarheid aanneemt om daarna nooit meer zo spontaan te durven dansen als voorheen. Dus waarom niet uitkijken naar een nieuwe hobby, moderne dans voor 35 plussers, als dat eens kon. Morgen ga ik wat surfen op't internet en zien wat er bestaat voor zotte fienen zoals ik! Hopelijk slapen de kids wat langer na't ballet, want Bibi ici kruipt weer veel te laat in't bed!
Awel sé, wat ik eerst als teleurstellende opdracht bekeek krijgt na bezinking toch een andere wending...Maak een verjaardagskalender en stuur je vrienden een persoonlijke wens. Wat die kalender betreft heb ik toch wel een zeer bijzonder exemplaar in huis! Met 12 vriendinnen, oud-leidsters van de VKSJ, gaan we elk jaar op vrouwen weekend. Uit onze mond klinkt dat als ''t weekend van de kliek' of 'ons Vrolieweekend'. Twee dames organiseren alles en de rest weet van niets, dat is zo'n beetje het principe. Eén van die weekends opende in black and white met een heuse fotoshoot. Een hilarische ochtend met veel gegiechel en lot's of 'smiles' die later werden verzameld in de verjaardagskalender van de kliek. Altijd leuk om een nieuwe maand te beginnen! 'Jammer dat het gene naaktfotograaf was' reageerde mijn ventje hier in huis. Dat is voor over 40 jaar, dan zijn we nog schoner naakt...
Daarnaast heb ik natuurlijk ook zo'n facebook agenda die me elke dag laat weten wie jarig is. Zeer handig. Vooral wanneer je de datum van je verjaardag eens aanpast en opmerkt dat iedereen op automatische piloot je online feliciteert. Moet je echt eens proberen, dan weet je meteen wie je ware vrienden zijn. Die pak je niet beet met een valse geboortedatum. In ieder geval, een verjaardag vergeten kan en mag geen excuus zijn.
Wat ik wel besef met deze opdracht is dat een verjaardagswens via facebook of mail de laatste tijd veel meer gebeurd dan face to face of via meneer de postbode. En dat is jammer. Want ik zelf kan er nog onnoemelijk van genieten om de brievenbus te openen en nieuwsgierig te zijn wie er achter de enveloppen schuil gaat. Vandaar dat ik deze week ben gestart met bijzondere mensen op een bijzondere manier te feliciteren. En de eerste was donderdag aan de beurt. Onze poetsvrouw Karin hebben we getelefoneerd om samen met de kids 'Lang zal ze leven' te zingen in koor. Zo wist het gezin waar ze op dat moment aan't poetsen was ook meteen dat ze jarig was... Gisteren hebben we haar dan een kadootje gegeven met daarbij een tekening van onze kapoenen. Ze was compleet in de wolken! En wij ook trouwens...
Bedenk een nieuwe hobby of pik een oude terug op, dat is de opdracht die ik vandaag met mijn loopmaatje heb besproken. Nu ik in de voorbereiding van de Spartacusrun zit wil ik deze keer dat lopen echt wel blijven voortdoen. In't verleden heb ik steeds naar een wedstrijd toegeleefd om het daarna jammer genoeg altijd stil te laten vallen. Ik wil nu maandelijks een wedstrijd plannen en daarmee ook de afstand of de uitdaging vergroten. Met de Spartacusrun in't vooruitzicht (over 2 weken al, aaaah) lijken uitdagingen vergroten niet echt realistisch. In ieder geval, als ik 1 mei overleef staat voor mij tijdens het Pinksterweekend de jaarlijkse Roparun op't programma. Met twee teams van 4 lopen we van Parijs naar Rotterdam, de langste estafetteloop ter wereld (536 km) ten voordele van Kom op tegen Kanker. De laatste 3 edities ging ik mee als kinesiste en dit jaar (waarschijnlijk) als loopster. Dat betekent na 3 dagen en nachten met anderhalve marathon in de benen op de Coolsingel de finish passeren. Omringd door zo'n 720 teams van 30 man, dat moment alleen al is een ervaring voor't leven!
Daarnaast wil ik in de zomer zeker weer tegen een balleke kloppen. Ik tennis al van kleins af aan, maar sinds ik zelf klein mannen heb is er naast een winter interclubke niet meer veel van gekomen. Tijdsgebrek is daarvoor een grote reden. Mijn loopsloefkes trek ik aan en ik ben weg. Ik moet daarvoor met niets of niemand rekening houden. Voor de tennis moet ik steeds een tegenspeler optrommelen en een plein reserveren. Zwak excuus, doch aanvaardbaar uit mijn mond, al zeg ik het zelf. Toch ga ik er zeker werk van maken, want voor ik het weet krijg ik op mijn doos van zoon lief. Dus iedereen die dit leest en op zoek is naar wat tegenstand, I'm in!
Ooit zei iemand mij: "Alles wat jij verwerkt in jouw leven, geef je niet door aan je kinderen."
Met het volgende gedicht, geschreven in 2008, gaf ik een antwoord op de vraag van mijn kinderen. Net voor het slapen gaan vroeg mijn zoontje van toen dik vijf jaar: "Mama, waarom hebben wij geen opa en is oma alleen?" Met daarop volgend de hele vragenlijst die non-stop door mijn hoofdje ging toen ik klein was. "Als oma uw mama is, dan is opa uw papa. En als uw papa dood is gegaan dan kan onze papa ook dood gaan. En dan kan jij ook dood gaan. En waar ben je dan en...en...en...." Die avond vertelde ik hen een verhaaltje. Ik wou absoluut voorkomen dat zij dezelfde angsten als mij zouden hebben in de stilte van de nacht. Ergens lieten ze mij meteen voelen dat ze't begrepen. Voor Tim, die absoluut naar de hemel wou kijken na't verhaaltje, was zijn opa helemaal niet terug te vinden in de sterren. Zijn opa was dan ook geen ster, zijn opa was gewoon de maan. De volgende ochtend hebben we meteen de fonkelsterretjes geschilderd op van die canvasborden. Beide schilderijen hangen te schitteren op hun slaapkamer.
En hoe was het kerkhofbezoekje... Jammer genoeg zijn we er niet geraakt. Maar we hebben wel over de maan en de fonkelsterretjes gepraat, misschien wel zoveel meer waard.
Ik ben Inge Schepers
Ik ben een vrouw en woon in Zonhoven (België) en mijn beroep is mental coach en functional trainer bij Back to Basics.
Ik ben geboren op 11/12/1975 en ben nu dus 36 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: sporten, lezen, persoonlijke ontwikkelingsbegeleiding en schrijven.
What your mind can believe, your body can achieve! Ieder mens heeft recht op het allerbeste in z'n leven!
Precies of de opdrachten mij goed gezind zijn, in de drukte van de voorbije weken. Met de hoop dat deze opdracht niet teveel werk zou zijn, trok ik een Godsgeschenk uit de hemel. 'Beweeg, voortaan minstens een half uur per dag.' Daar het joggen routine is geworden wou ik deze opdracht toch anders invullen. Nooit gedacht dat het zo plezant zou worden.
Doe deze week eens 2 uur iets leuk waar je gewoonlijk geen tijd voor neemt...
Daarstraks met de kids en man gaan eten in het Theatercafé van Hasselt. Meteen geconstateerd dat onze bengels van 8 en 6 'de speelbus' toch lichtjes ontgroeid zijn. Net zoals hun kleren dus...Rond acht uur passeren we bij't naar buiten gaan het Cultureel Centrum en daar roept ineens iemand op mijn man. Een oud collega van hem zat achter een tafeltje tickets te verkopen. Na wat bij gepraat te hebben neemt mijn nieuwsgierigheid het over en vraag ik wat er eigenlijk te doen is. Blijkt dat deze ex-collega deel uit maakt van een balletgroep en zo meteen on stage moest. Vijf seconden hadden we nodig om het vermoeidheidsniveau van onze kinderen en de vrije zitjes te checken. Nooit eerder was ik op een moderne balletvoorstelling en nooit eerder was ik zo aangenaam verrast! Samen met de rest van't gezin heb ik genoten van de eerste tot de laatste seconde. En daar besefte ik dat ik mezelf jaren heb wijs gemaakt niet te kunnen dansen. Je hebt daarvoor een paar foute opmerkingen nodig als 16 jarige die je als waarheid aanneemt om daarna nooit meer zo spontaan te durven dansen als voorheen. Dus waarom niet uitkijken naar een nieuwe hobby, moderne dans voor 35 plussers, als dat eens kon. Morgen ga ik wat surfen op't internet en zien wat er bestaat voor zotte fienen zoals ik! Hopelijk slapen de kids wat langer na't ballet, want Bibi ici kruipt weer veel te laat in't bed!
Awel sé, wat ik eerst als teleurstellende opdracht bekeek krijgt na bezinking toch een andere wending...Maak een verjaardagskalender en stuur je vrienden een persoonlijke wens. Wat die kalender betreft heb ik toch wel een zeer bijzonder exemplaar in huis! Met 12 vriendinnen, oud-leidsters van de VKSJ, gaan we elk jaar op vrouwen weekend. Uit onze mond klinkt dat als ''t weekend van de kliek' of 'ons Vrolieweekend'. Twee dames organiseren alles en de rest weet van niets, dat is zo'n beetje het principe. Eén van die weekends opende in black and white met een heuse fotoshoot. Een hilarische ochtend met veel gegiechel en lot's of 'smiles' die later werden verzameld in de verjaardagskalender van de kliek. Altijd leuk om een nieuwe maand te beginnen! 'Jammer dat het gene naaktfotograaf was' reageerde mijn ventje hier in huis. Dat is voor over 40 jaar, dan zijn we nog schoner naakt...
Ik ben Inge Schepers