Ik woon nu bijna een jaar in Lichtaart en sinds kort weet ik dat er ook hier op zondagochtend in groep wordt gelopen. Dus had ik eens geďnformeerd bij de buren en gisteren liep ik voor de eerste keer mee. Precies om negen uur werd gestart in groep met ongeveer vijftien personen. Vanaf de gemeenteschool ging het in een rustig tempo naar de Lichtaartse bossen. Eenmaal goed en wel in de bossen splitste de groep in twee, een rustige groep en een ietwat sneller groepje. Zelf koos ik voor de snelste groep, maar tot mijn verbazing splitste enkele honderden meters verder ook dit zestal in twee. Ik zag een duo wat versnellen en voor ik het goed en wel besefte liepen ze een vijftig meter voor mij uit. Het tempo in de tweede groep lag net iets te laag, dus besloot ik naar dit tweetal toe te lopen. Het kostte al heel wat kracht om hen bij te benen en ik kon geruime tijd standhouden. Naar het einde toe moest ik toch de rol lossen, maar gelukkig kende ik vanaf toen mijn weg. Het was best een aangename training, die iets sneller gaat dan in Kasterlee. Maar ik weet nu dat er een goed alternatief is en zo kan ik elke week kiezen.
De marathon van Kasterlee 2011 is weer verleden tijd en ondanks een beperkte voorbereiding heb ik het toch maar weer tot een goed einde gebracht. Het liep eigenlijk lekker, tot buikkrampen en wellicht ook een hongerklop een stok tussen de wielen stak. Ik was 's morgens al vroeg wakker en had er een vrij goed gevoel bij. Niets moest, alles mocht, met dit in gedachte ging ik van start in mijn eigen Kasterlee, al was aankomen wel de bedoeling. In de beginfase was het zoeken naar het juiste tempo, maar na een kleine twee kilometer had ik het goede ritme al ontdekt. In het spoor van enkele Vabco-atleten is het altijd goed vertoeven, zij kunnen immers perfect een constant tempo aanhouden.Tegen ongeveer elf km/u liep ik de eerste ronde en ik voelde me er goed bij. Nochtans wist ik dat dit net iets te snel was en dat ik mijn weerbots wel zou krijgen in de tweede ronde. Maar om die wat uit te stellen koos ik ervoor om na 25 km een tandje minder te steken. Uiteindelijk ging het goed en na drie uur passeerde ik het bordje van de 32 kilometer. Ik begon zelfs al te dromen van een tijd onder de vier uur... maar nauwelijks een kilometer verder stond ik kromgebogen van de buikkrampen naast het parcours. Wellicht iets te weinig gegeten vooraf en veel te weinig onderweg en dan krijg je zoiets. Van dan af was het slenteren naar de finish. Ook de benen begonnen te verzuren, al was ik helemaal niet moe. En dat is toch al een goed teken. Ik kijk al uit naar mijn volgende 42-er en naar Kasterlee volgend jaar!
Ik heb mijn marathonambities zeker nog niet opgeborgen, want na Stockholm op 14 juli heb ik voor volgend jaar al een nieuwe 42-er in mijn agenda vastgelegd. Op 12 mei, de dag dat ik als alles meezit 39 kaarsjes mag uitblazen, loop ik de wondermooie marathon van Zeeuws-Vlaanderen. De inschrijving en betaling zijn intussen in orde. Ik liep hem dit jaar en was onder de indruk van het parcours tussen Hulst en Terneuzen. Schitterende bossen en een vijftal kilometer langs de Schelde, echt een natuurmarathon, zoals ik ze graag heb. Toen de datum bekendraakte (dit jaar was die in april) heb ik meteen toegehapt, want zou het geen mooi cadeau zijn dat ik een PR loop op deze dag?
Zondagvoormiddag dan uiteindelijk de allerlaatste parcoursverkenning van de marathon van Kasterlee gelopen en het nieuwe parcours bevalt me. Nu had de afgelopen jaren de Ark van Noë en de Hoge Mouw wel wat, maar wat natuur betreft zit het nu veel beter. Het Prinsenpark in Retie en in mindere mate de Hooibeekhoeve in Geel-Ten-Aard zijn toeristische trekpleisters. De nieuwe omloop situeert zich nog meer in de bossen en het is werkelijk genieten. Ik denk ook niet dat deze 21,1 km gemakkelijker zijn dan die van de voorbije jaren.
Wat mezelf betreft lukte het zondag aardig, hoewel ik ook zaterdag al tien kilometer had afgehaspeld. Ik voelde het wel in de benen, maar het viel nog goed mee allemaal. Zonder problemen kon ik de omloop uitlopen en ik was nog fris na meer dan twintig kilometer. Voor komende zondag verwacht ik geen wonderen, maar uitlopen is het doel. Ik reken ergens op een tijd net onder 4:30 uur, maar deze tijd is geen obsessie gewoon een streefdoel.
Ik denk dat het ook tijd is voor nieuwe schoenen, want ik ondervond de jongste weken hinder aan de rug na een lange duurloop, dus denk ik dat er iets mis is met de vering van mijn schoenen. Maar de marathon loop ik wellicht nog op mijn oude shoes, die eigenlijk nog steeds heel goed aanvoelen (zoveel kilometers hebben die nu ook weer niet gedaan).
Er zijn nog zekerheden in mijn lopersbestaan. De Prinsenparkloop in Retie is er hier eentje van en een andere is de Zilvermeerloop in Mol. Ik denk dat ik er de jongste vier jaar al aan de start stond en ook vandaag was dat weer het geval. Niet dat ik er echt gerust in was, maar uiteindelijk toch maar doorgebeten en richting Zilvermeer getrokken.
Zoals elk jaar is dit een druk bezette wedstrijd, vandaag waren er bijna 570 vertrekkers, gespreid over twee afstanden. Ik ben al een tijdje op de sukkel en rug- en spierproblemen deden het ergste vermoeden. De bedoeling was om tegen een aanvaardbaar tempo de tien kilometer vol te maken en dan morgen tijdens de marathontraining in Kasterlee nog wat vertrouwen bij te tanken met het oog op volgende week.
Mijn eerste ronde van 2,5 kilometer legde ik af in meer dan dertien minuten, maar dat heeft ook te maken met de vele starters waardoor ik in het begin wat tijd verloor. Maar ik ging ook langzaam op zoek naar het juiste tempo en vond dat pas na een kleine twee kilometer. De volgende twee ronden liep ik constant, tegen twaalf km/uur en dat was eigenlijk mijn doelstelling. Een kleine versnelling in de slotfase zorgde ervoor dat ik toch nog onder de 51 minuten kon finishen. Het strakke tempo en mijn matige conditie kropen toch wel in de kleren, maar het belangrijkste was dat de vermoeidheid meteen na de finish weg was. Het gaat de goede weg op. Als ik morgen zonder problemen de 21 km kan volmaken en deze week goed kan rusten en nog een beetje kan bijtrainen, moet ik in staat zijn om volgende week tijdens de marathon van Kasterlee de finish te halen. Ik kijk er naar uit, al is het met een wel heel bang hartje...
Zondagochtend nog eens met de joggingclub meegelopen en het was toch weer even wennen. Versnellingen en rekoefeningen zijn normaal niet echt mijn ding, maar toch lukte het allemaal vrij goed. Na een uurtje in de Kastelse bossen voelde ik me nog zo fris als een hoentje. Met de conditie gaat het dus de goede weg op.
's Namiddags werd dat gecompenseerd met een terrasje bij het o zo gezellige Sas 5 in Witgoor. We waren met twee auto's naar daar afgezakt, maar besloten uiteindelijk wijselijk om met eentje terug te keren, met als gevolg dat ik dinsdagavond mijn wagen nog moest gaan halen. En hoe kan dat beter dan er naartoe te lopen. Het is niet overdreven ver en het is een doel om nog eens meer dan een uur te lopen.
Mijn plannen dinsdag in de vooravond waren echter wat uitgelopen zodat het omstreeks acht uur al aardig donker was en ik niet langs mijn favoriete route langs het Prinsenpark kon lopen. Maar het fietspad langs de grote weg biedt zeker een alternatief en zo liep ik via Retie en Dessel naar Sas Vijf. Ik deed over de zestien kilometer precies anderhalf uur en liep een rustig tempo. Het was een vrij drukke dag geweest, zowel op het werk als thuis, en het was dus de bedoeling om me niet op te blazen. Iets wat me aardig lukte dus. Ik voel dat ik goed op weg ben om het duo Etten-Leur - Kasterlee tot een goed einde te brengen.
Het lopen was even bij me in het slop geraakt en er moest dringend iets veranderen. Na de Hollewegjogging half augustus had ik geen meter meer gelopen. Zo had ik moeten afzeggen voor de Rabomarathon en ook die van Oostende zou ik niet halen zonder gekke dingen te doen. Met de recreatieve jogging in het Prinsenpark in Retie in het vooruitzicht voelde ik me verplicht om de draad weer op te nemen.
Doordat er in de namiddag nog een familiefeest geprogrammeerd was, besloot ik om me in te schrijven voor de zes kilometer. Dit is een leuke afstand en het vraagt niet te veel van een ongetraind mensenlichaam. Om 14 uur bij de start was ik er niet echt gerust in. Ik had al enkele dagen last van gehoorproblemen en dat werkte serieus op mijn systeem. Ademhalen lukte nauwelijks en nauwelijks vertrokken hijgde ik als was het in een obscure film. Maar het belangrijkste was dat ik een mooi constant tempo kon aanhouden, eentje waarin ik me best in kon vinden. Van snelheid of tijd had ik helemaal geen besef, maar dat hoeft ook niet wanneer je in de schitterende natuur van dit provinciaal domein ronddoolt.
Uiteindelijk haalde ik het einde in amper 28 minuten, iets waarover ik zeker te spreken was. 's Avonds ben ik meteen op zoek gegaan naar een marathon om me in te schrijven, en vond die eind oktober in Etten Leur. Opnieuw iets om naar uit te kijken dus!
Een jogging waar je te voet naartoe kan, zo zijn er niet al te veel op een seizoen. Dus was ik vrijdagavond aanwezig op de Hollewegjogging hier in Lichtaart. Het is niet mijn favoriete wedstrijd, ik voelde me hier immers nog nooit echt goed. Tijdens mijn drie deelnames, waarin ik telkens voor de tien kilometer koos, zag ik mijn prestaties telkens fors achteruit gaan. Van 45' (2008) ging het via 50' (2009) naar zelfs 54' (2010) en dus was het tijd om de negatieve spiraal te doorbreken.
Maar echt logisch was dat niet, want ik had de voorbije twee weken geen tijd om te trainen en kende bovendien een drukke werkweek met heel wat overuren. Toen ik om half vijf gisteren thuis kwam voelde ik mijn benen niet en ook na de spaghetti was dat niet anders. Intussen was het al bijna zes uur en de jongste startte dan haar eerste loopwedstrijd. Hanna moest vijftig meter afleggen en haalde het einde, al gebeurde dit meer stappend dan lopend. Maar eind goed, al goed zegt Piet Piraat altijd en zo liep ook Sean zijn wedstrijd over tweehonderd meter. Met gekkebekkentrekken liep hij het eerste deel, maar in een toch nog sterke eindsprint stak hij nog een tien lopers voorbij. Hij was tevreden, maar dan vooral met de zak koeken en prullaria die hem te wachten stonden.
Na de opwarming met Luc en Eva Van Doninck was het de beurt aan de echte Hollewegjoggers. Die opwarming had me al geleerd dat het drukkend warm was en dat het parcours niet van de poes is, zeg maar loodzwaar in deze omstandigheden, moest me niet meer worden verteld. Ik had me voorgenomen om mezelf tijdens de eerste ronde een stevig tempo op te leggen en de tweede ronde net iets rustiger te volmaken. De wedstrijd was pas op gang gefloten en ik stond al stil in de binnenbocht. Hier verloor ik wat tijd, maar vooral heel wat plaatsen die je een eind verder op de smalle wegen moet trachten goed te maken. Gelukkig vond ik vrij snel het juiste ritme (4'30"/km) en in een egaal tempo liep ik naar het einde van de eerste ronde. De gebruikelijke versnelling in de slotkilometer kwam er deze keer niet, zodat ik op net iets meer dan 23' passeerde. Eva Van Doninck, die het moeilijk had door de warmte en met de ademhaling, spurtte me in de slotmeters nog voorbij, goed voor een derde plaats in de 5K.
De tweede ronde ging dus wat rustiger en liep ik tegen 12 km/uur, een tempo waar ik me overigens goed bij voel. De warmte maakte het wel lastig, maar al bij al viel het allemaal goed mee. Ik kwam binnen in ongeveer 49', iets waar ik op gerekend had. Toch meer dan vijf minuten sneller dan vorig jaar, dus wil dat zeggen dat we op de goede weg zijn. Maar met de IFF-marathon in het verschiet moet er toch een tandje worden bijgestoken. Dat zullen we dan de komende weken beslist doen.
Met veel vraagtekens trok ik zaterdagmiddag naar het Gielsbos, voor de estafette halve marathon van de Afstandslopers. Een heel leuke wedstrijd die ik vorig jaar pas echt leerde kennen en ook dit jaar slaagde ik erin een team bij elkaar te krijgen. Ondanks een 38ste plaats op een kleine zeventig deelnemende ploegen, was ik toch tevreden. In de afdeling seniors gemengd behaalden we een knappe vijfde plaats.
We hadden een onuitgegeven team, met de amper 14-jarige Eva Van Doninck als startloopster. Zij zette met een tijd van onder de 35 minuten een knappe prestatie neer, met vooral een ijzersterke eindsprint als toemaatje. Daarna was het de beurt aan Rigo Montoya, die in volle voorbereiding is van een trail van 50 km en de winterduatlon in Kasterlee op het einde van het jaar. Hij werd in laatste instantie bijgevraagd en had enkel lange, trage duurlopen achter de rug. En ook aan de rug was er een probleempje, zodat Rigo niet voluit kon gaan. Hij had over de zeven kilometer ruim 37 minuten nodig. Tenslotte mocht ik als laatste mijn rondje afmalen. In de opwarming had ik een goed gevoel gehad, iets wat ik tijdens de wedstrijd niet meer terugvond. Ik zat snel in het ritme en liep een aanvaardbaar tempo, maar voelde me nooit echt goed in mijn vel. Ik vond dat ik sneller moest kunnen en al snel haalde ik drie atleten in. Maar toen zag ik op een honderd meter voor mij een loper van ARAC lopen en ik dacht er zo eens eventjes naartoe te lopen. Maar niets was minder waar. Ik bleef steken op een vijftig meter en liep een kleine vier kilometer zowat hetzelfde tempo. De warmte en het niet te onderschatten parcours speelden me parten, maar het was zwoegen tot het einde. Doodmoe arriveerde ik, maar de tijd bleek wel in orde. Met 32:16 minuten was ik zelfs meer dan twee minuten sneller dan vorig jaar en zo loste ik toch de verwachtingen in.
