Inhoud blog
  • Programma
  • 26 FEBRUARI 2019 Maaseik
  • Visé, 29 januari 2019
  • Etentje Bevershof
  • Hoei-Andenne
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Wielertoeristen uit Diepenbeek
    Fiets je mee ???
    02-07-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.verslag rit zaterdag 2 juli : Durbuy

    Bij het opstaan deze morgen om 6u (tja het leven van een wielertoerist kan soms hard zijn) was de hemel nog vrij “wolkenloos”.

    Dus het voorspelde goede/droge weer zou dus wel kloppen.

    Bij de eerste stappen buiten kwamen de eerste rillingen al over mijn lijf !!! Djuu toch redelijk fris.  Dus toch maar een paar arm- en beenstukken aangetrokken en een aantal bladzijden van mijn krant van gisteren een tweede leven gegeven (ze gingen als windstopper achter mijn truitje in).

    Bij wonder was Marcel of Marc eens niet als eerste aan het bushokje.  Valere Ph. had zich vandaag als eerste al op het bankje geposteerd.

    Onze rit van vandaag zou richting Durbuy gaan.  Toch wel een lange rit maar toch 11 mannen gemotiveerd genoeg om eraan te beginnen.  (Yvan, Valere Ph, Valere B, Quinten, Remi, Marcel, Marc, Jos B, Leon, Roger en Stephane nieuwkomer)  Tja de vrouwendelegatie (Vanessa dus) had verstek laten gaan vandaag omdat ze andere plannen had.  Ze zou namelijk haar looppartners (Tina en Ghislain) introduceren in de fietswereld.  Ze hadden met hun trio een MTB-rit gepland naar Kanne http://connect.garmin.com/player/96214081)

    Jos Bollen zou een stukje meerijden en onderweg terugdraaien.  Hij twijfelde of hij heel de rit vlot zou kunnen afronden.

    Zo vertrokken we via Kortessem, Guigoven, Jesseren, Bommershoven tot in Vechmaal.  Van mooi weer was nog niet direkt sprake.  Integendeel.  Zware, donkere wolken hadden zich samengepakt en nog wel recht boven ons hoofd.  Dat beloofde dus niet veel goeds en het merendeel had het regenjasje thuis gelaten.

    Ter hoogte van Gors-op-Leeuw hadden we prijs.  De eerste kleine regendruppeltjes vielen al naar beneden.  Maar daar is het dan ook bij gebleven.  Wel opletten voor schuivers want hier en daar waren de wegen toch wat nat geworden .

    In Vechmaal zouden we straks nog eens passeren maar hier werd eerst richting gezet naar Oreye (in deze buurt keerde Jos Bollen zijn fiets om en keerde weer naar huis).

    De 10 anderen reden verder zuidwaarts via Remicourt, Haneffe, Verlaine en zo tot aan het kasteel van Jehay.  Hier waren grootste restauratiewerken bezig.

    Omdat het toch een lange rit zou worden en omdat het toch maar kil was deze voormiddag werd er beslist om in Amay effe een stop te maken.  We zouden een lekkere warme koffie binnen kieperen.  Tja sinds 1 juli zijn alle cafés rookvrij.  Heerlijk om als sporter nu binnen te komen in een rookvrije café.

    Van hieruit was het nog een 35 km tot in Durbuy.  Dus passeerden we in Ramelot (nee nee Marcel das gene Camelot hé), Terwange, Borlon.  Durbuy is fel gericht op toerisme.  Als wielertoerist zien ze je niet graag met vlaai binnenkomen in de cafés aldaar.  En ook de prijzen liggen niet echt democratisch.  Dus daarom rijdt 3x20 een stukje verder en wordt er gestopt in Barvaux sur Ourthe.

    Yvan en Marc zakten af naar de bakker voor een grote lading rijstvlaaien (3 stuks in totaal tja van fietsen krijg je honger hé).

    De rest had zich al op het terras neergevlijd.  De temperaturen waren ietwat gestegen en lieten het toe om buiten te gaan zitten.  Chapeau voor de cafébaas want als waal doet hij moeite om zijn nederlandstalige klanten in het nederlands te bedienen.

    Heel de heenweg hadden Valere Ph en Quinten ons uit de wind gezet en kop getrokken.  Sterk bezig mannen!  Maar ze geven niet op hé.  Dus ook op de terugweg werd hetzelfde locomotief-duo op kop gezet.

    We waren nog niet zo ver weg of mobiele rode lichten waarschuwden ons voor een stuk slecht wegdek.  Tja wat verder waren de rode lichten weg maar ook wegdek was weg !!!!!  Van grondige aanpak gesproken !!!  Het was toch voorzichtig rijden op de aangereden bedding.  Uitkijken voor putten en kuilen en voor stenen.  Quinten had helaas pech en krijg midden op de wegwerken een lekke achterband.

    Een nieuw binnenbandje werd gestoken en Quinten stak zijn eerste cartouche af !!!!! (CO2 cartouche welteverstaan).  Problemen met het ventiel was het 2e euvel.  Quinten trok zijn 2e CO2 cartouche al af.  Voila probleem opgelost !  Alé dat dachten we toch.  Niet veel verder stonden we alweer stil.  Quinten was weeral lek gereden.  Blijkbaar was een klever van een vorige herstelling losgekomen.  Spiksplinternieuwe binnenband erin en hup z’n 3e CO2 cartouche al erdoor gesjast.

    Onze terugweg ging via Tohogne, Hamoir, Comblain la Tour, Comblain au pont, Esneux, Neupré, Neuville au condroz, Engis.

    Net achter Esneux (thv col de bonsgnée) waren we getuigen van een heuse start van een junioren-wielerwedstrijd.  De koersdirecteur gaf teken met zijn vlag en zoef zoef zoef, weg waren die jongen gasten.  Direkt er volle bak invliegen.  Tja jong geweld hé.

    Quinten hield het kopwerk effe voor bekeken in Engis.  Yvan had overschot en nestelde zich op het eerste rijtje.  Tja Valere is niet kapot te krijgen hé.

    Gleixhe, Fexhe le haut clocher, Herstappe, Vechmaal en dezelfde weg als deze morgen terug naar Diepenbeek.  Had ik gezegd dat Quinten van kop was afgegaan?  Tja die kerel herstelt zelfs tijdens het rijden !!!! Dus zagen we hem weer naast Valere opduiken.  Chapeau kerel.  Maar ook voor de rest van het peloton een dikke duim.  Een ritje gelijk vandaag is niet van de poes en niet iedereen rijdt deze afstanden.  Dus je mag best trots zijn op jullie eigen prestatie.

    En het weer?  We hebben het droog kunnen houden vandaag ondanks alle dreigende wolken boven ons hoofd.  Oef.

    Recht naar huis rijden kunnen we toch niet maken hé.  Dus rap effe bijtanken in ’t Paenhuys.  Er wordt van alles gedronken : van sportduvel tot echte duvel !!!!  Smaken doet het voor ieder van ons.

    En Jan, nog eens merci van de koeken !!!!

    Voila en nu maar rusten en tot binnenkort

    Ritgegevens: 214 kms (vanuit diepenbeek : 180 km) , 28.6 gem, 1790 hms

    Gereden door: Yvan, Valere Ph, Valere B, Quinten, Remi, Marcel, Marc, Jos B, Leon, Roger en Stephane

    02-07-2011 om 00:00 geschreven door MarcT  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    29-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.verslag rit dinsdag 28 juni 2011 : Eupen

    Na het slechte weer van afgelopen week, was het nu eigenlijk "te goed" fietsweer.  Maandag was het al extreem warm geweest en vandaag zou niet anders zijn.  Dus een laag zonnecrème was zeker geen overbodige luxe.



    Het startuur was vervroegd maar iedereen was goed op de hoogte daarvan en zo was iedereen netjes op tijd aan het buskotje.
    Zo stonden we met z'n 10'en klaar om naar Eupen te vertrekken.  Marcel, Yvan, Omer, Valere Ph, Valere B, Leon, Flor, Marc, Jean J en Roger (iemand van vetteveel).  Ook Jean-Pierre kruiste ons op de wijkstraat maar hij sloot zich niet aan.  Waarschijnlijk was hij van plan om alleen een ritje te gaan doen.

    Omdat het vandaag al vroeg warm was en nog heter zou worden, werd het parcour niet te zwaar gemaakt.  Dus redelijk vlak ritje tot aan de Voerstreek.  (Diepenbeek, Munsterbilzen, Hees, Vroenhoven, langs het kanaal tot in Lixhe.)


                    Niet van toepassing vandaag


    Omdat we vandaag genoeg moesten drinken, werd er al dadelijk een eerste stop gemaakt in 's Gravenvoeren.  Nog maar net 10u en zodoende  was ons gebruikelijk cafeetje nog niet open en moesten we hoekje om bij een ander café stoppen.  Maar geen nood, hier hadden ze ook schone opdiensters en dat tot groot jolijt van iedereen.



    Zo ging het verder door de voerstreek, Henri Chapelle, Welkenraedt, Membach en zo tot in Eupen.  Heel de trip ernaartoe hadden Valere Ph en Omer zich op kop gezet.  Die mannen doen dat prachtig hé.


                             Helaas stonden ze zo niet te supporteren

    Gebruikelijk bestellen we onze rijstvlaai in het frans maar nu werd er eens overgeschakeld naar het duits.  Eens iets anders hé.



    Zweten was het vandaag !!! Dus de schaduwplekjes werden dadelijk opgezocht op het terras.  Veel cola's en ne warme choco.

    Marc zat na zijn hoogtestage in Italië goed in conditie en werd daarom naar voor geroepen om samen met Valere de kop te trekken voor de terugweg.  De baraque michel werd al zeker overgeslagen.  Nu geen gekke dingen doen met die extreem fietsweer hé.
    Zo vertrokken we via Limbourg, Clermont, St Jean Sart naar Dalhem.  Maar de hitte begon stilletjes aan zijn tol te eisen.
    Flor was nog herstellende van een longontsteking en had blijkbaar wat last om vlotjes mee te kunnen.  Dus hem op een rustige manier thuisbrengen was de boodschap.

    De Richelle werd aan de slappe kant opgereden en zo staken we de maas over richting Oupeye.  Tijd voor terug wat fris drinken in de bidonnen te kappen !!!!! Liters fris water werden er in ons gekend krantenwinkeltje in Heure le Romain gekocht.  In de zon blijven staan was echt onmogelijk.  De hitte sloeg je werklijk om de oren.  Dus de schaduw aan de overkant van de straat was zeker welgekomen.

    Zo ging het verder naar Bassenge, Herderen, Groot & Klein Spouwen en Bilzen.  Leon en Jean hadden zelfs nog wat overschot in de benen !!!!!  Knap heren dat jullie dat laatste stukje kopwerk hebben willen doen.

    Het eerste waar iedereen aan dacht bij het binnenrijden van Diepenbeek was alvast : "Drinken".  Zelfs Marcel had weer trek in water gekregen.  Maar enkel indien het eerste door een brouwerij had gestroomd !!!  Er werd goed geklonken in het Paenhuys !



    Zo hoort het ook te zijn hé. Mooie afstand, mooi tempo, gezellige babbel onderweg, rijstvlaai, ne gezellige babbel achteraf, iedereen netjes thuisgebracht en een lekker pintje erbij !

    De ingredienten voor een geslaagde rit.

    Op naar de volgende !!!!!

    Gereden door: Marcel, Yvan, Omer, Valere Ph, Valere B, Leon, Flor, Marc, Jean J en Roger

    Ritgegevens : 150 km / 27,1 km/h gemiddeld / 1260 hoogtemeters



    29-06-2011 om 13:39 geschreven door MarcT  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    27-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.25 juni 2011 dolomieten - dag 7

    Zaterdag 25 juni.  Onze laatste fietsdag !

    Tja om toch in schoonheid af te sluiten, hebben we het gekende sella-rondje in gedachten.  Van Piccolino gaan we al fietsend tot Corvara.


                                               Vertrek vanuit Piccolino richting Corvara

    Daar kan je kiezen in welke richting je het lusje gaat rijden.  Wij draaien linksom en dus beginnen we met de Passo Campologno (goed voor 700 hm).  Het zou vandaag niets anders zijn dan klimmen, dalen en aan de volgende pas beginnen.

                          Corvara : hier kan je kiezen in welke richting je de sella ronde rijdt

    Bovenop Passo Campologno is niet zo veel te beleven dus wordt er ook geen stop gemaakt.  Lekker doorrijden.

    Deze morgen was het al maar 13° bij vertrek maar echt warm was het nog niet.  Het zonnetje stond wel al goed in de hemel maar het was een venijnige wind vandaag die door de dalen raasde.  Zo kom je na de afdaling in Arraba.  Dus direkt van groot voorblad naar klein voorblad.  Terug klimmen geblazen.  Passo Pordoi zou vandaag de zwaarste klim worden.  Terug goed voor 600 hm.

                                                  Sella-gebergte op de achtergrond

    Man man moto’s ben ik nu wel moe gezien.  En die mensen menen echt dat ze de weg voor hun alleen hebben hé en dat ze een wereldprestatie neerzetten met hun machine zunne.  Maar ach ja.  De beklimming vanuit Arraba is wel de mooiste en telt 33 haarspeldbochten.

                              33 mooie bochten achter de rug en op weg naar de top van de pordoi

    De benen zitten goed en regelmatig steken Didi en Marc wat andere fietsers voorbij.  Toch progressie gemaakt op deze voorbije dagen?  Tja we zullen zien hé als we terug thuis komen.  Het is nog wat vroeg om al wat te eten maar een cola en mars kunnen er wel rap tussen door.  Tja een mens verzet toch wel wat energie op zo een beklimming, dus die extra suikers kunnen we wel gebruiken.

            Nee we hebben niet de bloemekes buitengezet (edelweiss), die stonden al buiten ;-)))))

                       mmmm suikers, mars en cola !!!!  Sebiet gaat Didi vlammen !!!

                                                                    Passo Pordoi

    Zoals ik al zei : boven en direkt terug naar beneden.  Het is te koud om lang boven te blijven staan.  Bodywarmer en beenstukken aan en voorzichtig afdalen.  Zakken tot 1800 meter en dan terug klimmen naar Passo Sella (net even hoog als de Pordoi : 2250 meter ongeveer).  Opnieuw wat fietsers opgeraapt en een “bongiorno” of “ciao” kan er altijd af hé voor de collega-fietsers hé.

    Bovenop de Passo Sella is het 12u45.

                                                                    Panorama-foto bovenop Passo di Sella

                                                               10 °C maar ne hoop wind !!!!

    Het maagje wordt terug gevuld.  Tja pasta is lekker en nog energievol ook.  Dus een bordje ravioli wordt door ons beiden besteld.

    Marc besteld een cola en de dame achter de toog vraagt “groot of klein”.  Bwa grote dorst hé.  Maar die vrouw komt met wel een héééél grote pint cola afgedragen.  Amai hier zal gedronken moeten worden.  Didi houd het dus maar bij een kleine spezi (mengeling cola-fanta).

                   rechtse glas is 40 cl ! links is "ietsjes" meer


    Binnen is het lekker warm maar eens buiten giert de wind rond je oren.  Rap wat foto’s schieten en vroooeeeeeaaaaaaamm naar beneden.  De laatste helling van vandaag en van deze vakantie komt eraan.  Passo gardena.  Een klein klimmetje in twee stukken.  Niet zo zwaar dus (enkel een 200 hm).

                                                rechtsaf dus !

    Alle vier de passen gedaan en zo daal je weer naar het Corvara (het punt waar we deze morgen linksaf draaiden).  Zo hebben we heel de dag rond  het Sella-gebergte gereden en hebben we de rots van al haar mooie kanten kunnen bewonderen.

    Omdat we gisteren al aan het uitkijken waren voor een gelato (italiaans voor ijscreme) voor Didi en geen gevonden hadden, zijn we vandaag de gelateria binnengestapt in Corvara.  Een coupke met 4 bollen gaat er altijd bij Didi in hé.  Tja het is geen fietsrace hé voor ons maar vakantie.  Dus genieten hoort er ook bij.

    Dan terug de fiets op voor 18 km terug naar het hotel en dat zelfs licht dalend.  Voila aangekomen en tijd voor douche, sauna, eten en wss weer dikke bokken hahahahaha (tja we genieten van ’s morgens tot  ’s avonds hé)

    Niet te laat maken want morgen is het weer een hele dag autorijden.  Doei doei

    27-06-2011 om 00:00 geschreven door eaglevanessa  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (3)
    26-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.24 juni 2011 Dolomieten - dag 6

    Het is al vrijdag 24 juni 2011.  Wat gaat de tijd snel als je vakantie hebt.  Het gerstennat van gisteren was vlot verteerd en had geen sporen nagelaten bij Didi en Marc.  Paulo wist dat het voormiddag nog wat wisselvallig kon zijn.  Toch maar al de fietskleren aangetrokken en zo zakten we af naar de refter voor ons uitgebreid ontbijt.


                                                 Effe alles controleren voor vertrek !


                                                            Ons slaapstekje : Ostaria Posta


                                                      Ready, steady (voor de foto), Go !!!!

    De toppen hingen wel nog wat in de mist maar je zag dat het best fietsweer was.  Vandaag zouden we noordwaarts trekken.  De furkelpass stond op het programma en dan nog wat ongekende hellingen op en neer.

    Na de zware regenval van gisteren waren de beken goed aangezwollen en raasden ze langs onze weg zich een baan naar beneden.


                Snel stromende beekjes na de regenval van gisteren


                                  Duidelijk genietend van de omgeving


                                                          Aanloop naar de Furkelpas

    Na een korte bergaf richting St Vigil/Enneberg draaide ons hellingsmetertje zich al om en ging het vlot bergop richting Furkelpass (passo farcio).


          Nu kan de echte klim pas beginnen ! hoewel het al stevig omhoog ging daarnet

    Bovenop de Furkelpass kan je nog linksomhoog en zo de kronplatz beklimmen.  Dit onverharde stukje weg was eens het decor bij een tijdrit in de Giro een paar jaar geleden.  Omdat het een onverharde weg is en slecht berijdbaar hebben we dit stukje maar links laten liggen (letterlijk en figuurlijk).






                                   Didi bovenop de Furkelpas (aan het mooie heldere meertje)


    Bergaf tot Valdaora en dan ging het via het dal rondom de top van de kronplatz.  We hebben wel de kleine baantjes door bossen en weiden genomen.  Niet supergoed van kwaliteit maar wel heel mooi.  Soms lijkt het vlakker dan het is.  Er werd vlot gewisseld tussen grote en kleine tandwielen.


                               The mean machine of slechte benen?  wie zal het zeggen hahahaha


                                                                      Rondom de kronplatz

    Bij Mantana draaide we weg uit het dal en hebben we de steile heuveltjes van Ellen beklommen (7 km lange klim met 530 hoogtemeters en constant 10 %).  Het moeten niet altijd de superbekende klimmetjes zijn hé.


                                                                 De "heuveltjes" van Ellen


    Nadien hebben we constant door de almen (wegjes door bergweiden) gereden.  Maar dat kruipt ook in de kleren zunne.  Constant omhoog en omlaag maar wel mooi met wat je rond je ziet.


                          Grasmaaier van een lokale punker?  ;-) nee nee zo steil is het daar


                                                  Alles kits !!! Maar nu effe eten zunne


                 Als god in Frankrijk??? nee nee laat mij maar god in Italie zijn. Ook fijn ;-)


    Zo hadden we op het einde van de dag toch een 80 km met 2400 hoogtemeters.


    Tijd voor douche, sauna, en ……. Wonder  boven wonder een receptie die gehouden werd in het hotel voor een paar genodigden en de aanwezigen hotelgasten.  Reden was de opening van de nieuwe aanbouw/eetzaal.  Tja een mens moet af en toe al eens geluk hebben hé.  Dus het aperitief en de hapjes hebben bijzonder goed gesmaakt.






                                            Alle ingredienten voor een aperol spritz
      3 delen prosecco, 2 delen aperol en 1 deel spuitwater en appelsienschijfje) mmmmm




    Daarna nog een overheerlijke maaltijd.  Op de twee dagen dat we hier nu zitten, hebben we zo een beetje contact met een duits echtpaar.  Tis wel duits met serieus lange haren dat we spreken maar we kunnen toch aardig met elkaar praten.  Dus dat hebben we dus ook maar gedaan na het eten en dat ook in aanwezigheid van de “dikke bokken”

    Oeps 23u30 !!!! slaatijd !!!! zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz ….. (snurk snurk op de achtergrond) ;-)

    26-06-2011 om 00:00 geschreven door eaglevanessa  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verslag 24 uren Zolder

    Mijn 24 uren van Zolder

    Een paar maanden geleden kreeg ik telefoon van m’n schoonbroer met de vraag of ik geen zin had om voor ’t ZOL ( Ziekenhuis Oost Limburg )  mee te doen aan de 24 uren van Zolder.

    Ik belde naar de contactpersoon: naast hun drie mannenteams zou er dit jaar ook een damesteam meedoen, maar daar hadden ze net geen volk genoeg voor. Ik hapte toe, niet wetende wat me te wachten stond. Ik had nog maar één keer op ’t circuit gereden, maar vond dat wel eens fijn om te doen. Snelheid schrikt me niet af, dus waarom zou ik niet meedoen, ’t zou in ieder geval een ervaring rijker zijn. Bovendien zou ik rijden voor een goed doel: het algemene goede doel van de Eneco zijnde “ Hart voor Limburg “, maar daarenboven reed het ZOL voor SOS kinderdorpen en een Afrikaans ziekenhuis.




    Tussen m’n looptrainingen voor de 20 km van Brussel door hoopte ik regelmatig op ’t circuit te kunnen gaan rijden. Eén keer is me dat gelukt, er kwam altijd wel iets tussen: wind, regen, geen opvang voor Jarno.

    Op die ene training maakte ik al kennis met twee van m’n ploegmaatjes: Els en Katrijn. Het klikte meteen.

    Lichte paniek toen we het bericht binnen kregen dat de 24 uren in omgekeerde richting gereden zou worden. Vooral voor degenen die wekelijks rondjes draaien op ’t circuit leek me dit inderdaad niet zo’n goed nieuws. Het waarom, daar hebben we tot nu toe nog geen antwoord op gekregen.

    Op de Cristal Alken Classic leerde ik een deel andere dames kennen, en ook verschillende renners uit de herenteams. Allemaal doodnormale wielertoeristen, zonder capsones, hoe ik het graag heb. Vooral de vaderfiguur Roger viel me meteen op.

    Intussen werd er veel via mail gecommuniceerd, vooral naar het opstellen van een rijtijdschema. Dit schema werd, na een gezellige vergadering in de Pits, door iedereen aanvaard, zonder problemen. Iedereen zou drie maal één uur rijden en daarnaast nog stand-by zijn. Niemand van de dames had ooit deelgenomen aan het evenement, we hadden dan ook niet echt een doel ( buiten plezier maken ) maar hoopten stiekem toch op een podiumplaats toen we hoorden dat er maar vier damesploegen zouden meedoen.

    Kristof, die de damesploeg onder z’n vleugels nam, zakte ook af naar Zolder.  We kregen uitleg over het reglement en het verloop van de 24 uren. Toen hij de faciliteiten opsomde besefte ik pas in welk luxe-team ik terecht gekomen was: mogelijkheid tot overnachten, eten en drinken à volonté, kinesist die dag en nacht beschikbaar was, wielertruitjes in bruikleen.

    25 juni: de hele voormiddag had het al geregend. Wat een pech. Bij het inpakken van m’n materiaal wilde dat zeggen dat ik drie series kledij en schoenen inpakte. Gepakt gelijk een muilezel zakte ik af naar Zolder.

    Al snel liep ik David en Peter tegen het lijf die ook gingen meerijden. David voor z’n werkgever Jaga, Peter voor W-Bikes Health City.

    Ik vond onze tent/trailer/mobilhome en maakte kennis met de mensen die ik nog niet gezien had. In de trailer was er voor iedereen een grote doos voorzien om de persoonlijke spullen in achter te laten; kwestie van een beetje orde op zaken te houden.

    Samen met Kristof zakte ik om 15u00 af om de start mee te volgen. Goele moest als eerste ( in de regen ) rijden. Na het vertrek van de best geklasseerden in de tijdrit, werd de rest van het peloton losgelaten.  Na haar uurtje rijden kwam ze terug in de tent: “gevaarlijk om te rijden omdat het zo glad was “ , verkleumd stond ze daar. Er was alleen nog tijd om haar om te kleden, want binnen een uurtje ( als Kristien gedaan had ) moest ze al terug op. En intussentijd was ze stand-by, de gsm in aanslag moest ze opgebeld worden.




    Tegen 18u00 hield ik me klaar: warming up op de benen, de fiets op de rollen in de paddock, om warm te rijden. Om 18u55 begeef ik me naar de tent waar de wissel zal plaatsvinden. Kristien komt binnen gelopen, snel hadden we door dat we best altijd achteraan in de tent gingen staan aan de rechterkant. De drinkbus met transponder wordt doorgegeven, en onder het gejuich van de afgezakte supporters start ik. De eerste ronde ging ik verkennen, kijken hoe glad de bochten er bij lagen, glad dus ( ’t was intussen wel gestopt met regenen ).







    Een goeie groep vond ik niet, dus moest ik content zijn met het wiel van een andere eenzaat. En zo heb ik eigenlijk m’n hele eerste shift gereden, van ’t ene wiel naar ’t andere. Oppassend dat ik niet zou vallen. In m’n voorlaatste ronde zie ik een ambulance staan, de schrik slaat me om het lijf. Nadien bleek Tony van team Bollini gegrepen te zijn door een andere renner die net iets te laat besefte dat ie binnen moest rijden. Was dit al een eerste gevolg van het parcours andersom te rijden ? 







    Netjes op tijd werd ik afgelost door Sandra. Ik mocht terug de rollen op ( standby ), om tussen 21u00 en 22u00 nog eens te rijden. In deze ronde vond ik af en toe wel een goed groepje, weliswaar klein maar ja. Na de wissel stopte Peter Baert me al direct een micro onder m’n neus .. dju toch .. hoe noemde dat ziekenhuis in Afrika ook al weer ? Maar ik slaagde er toch in een deftig interview te laten afnemen.  




    Terug naar de tent: iedereen ontving me hartelijk, schouderklopje. Een fijn gevoel. Ik werd door Marc, de kine, onder handen genomen. Alleen daarvoor al zou een mens nog eens een uurtje gaan rijden ! Voor ik ging slapen legde ik Katrijn ( die ’s nachts zou rijden ) alles nog eens uit. M’n slaapzak in, oordoppen in, maar ik kon de slaap niet vatten. Niet alleen omdat ik vanalles hoorde, maar vooral omdat m’n lijf nog vol adrenaline zat.

    2u30: ik keerde het niet meer. Klaarwakker ( ik weet zelfs niet of ik überhaupt geslapen heb ). Dan maar ontbijten en supporteren voor Peter die van 3 tot 5 moest rijden. Stilte alom, de massa aan supporters had het circuit verlaten. Hier en daar zag je iemand wandelen naar de toiletten, of naar ’t circuit, of naar de tent. Maar onze kinesist en kokkin waren nog steeds paraat ! Toch knap dat zij zich volledig ten dienste gesteld hebben van ons !!

    4u30: ik zorg dat ik klaar sta ( standby ) als Kristien pech krijgt. In de tent zie ik diverse wissels, de ene al wat vlotter dan de andere. De uurtjes fietsen beginnen duidelijk door te wegen.

    5u15: eindelijk komt Kristien binnen gereden. Natuurlijk weer een eenzame wissel waardoor ik wellicht weer niet in een groep terecht kom. Maar niets is minder waar: na twee rondjes solo kan ik me in een groep nestelen: een hemelsbreed verschil. Ik draai m’n rondjes in een zetel terwijl de duisternis plaats maakt voor de dag. Jammer dat het opeens 6 uur was, tijd om plaats te maken voor Sandra.

    Op de schermen zie ik dat we nog altijd een voorsprong op het vierde team hebben van 13 rondes, team twee hangt op 8 rondes, onmogelijk om nog in te halen. We moeten onze podiumplaats veilig stellen.

    Samen met Peter ga ik ontbijten en evalueren we deze 24 uren. Voor mij alleszins een meevaller en zeker voor herhaling vatbaar. Rondkuiren, supporteren voor de anderen. Douchen, eten, al een beetje inpakken.

    13u30. Misschien al wat vroeg, maar in onze tent worden er bubbels uitgeschonken op de podiumplaats van de dames. Maar zeker op een geslaagde 24 uren voor alle teams van het ZOL. De andere ziekenhuizen werden verslaan en dat is toch ook al veel waard.

    Om 14u00 zakt ons hele team af naar de bocht op ’t circuit om onze ploegleden die ’t laatste uur rijden ( voor ons was dat Els ) een hart onder de riem te steken. De sfeer is geweldig, het tempo schiet de hoogte in, alsook de temperatuur !











    15u00: Team Bollini dat zoveel pech gehad heeft is toch nog tweede kunnen eindigen, knap hoor ! Team Bellings wint deze editie.

    15u30: De damesploeg moet nog een loopsprintje inzetten om de prijsuitreiking niet te missen. Fier worden de trofeeën de lucht in gestoken.






    Dit evenement wasvoor mij een bijzondere ervaring. Ik heb veel toffe mensen leren kennen en hoop hen volgend jaar weer te mogen vergezellen.

    Ik dank al m’n teamgenotes als ook de mannen die reden voor ’t ZOL. Een dikke pluim voor onze kokkin en kinesist. Maar ook een grote dank-u-wel voor alle supporters die afgezakt zijn naar Zolder. U was een geweldig publiek !

    Foto-link: https://picasaweb.google.com/105467102095008769866/24UrenZolder2011?authkey=Gv1sRgCMrRxInKl5_TWA#

    Garmin-Link: http://connect.garmin.com/activity/95028213

    26-06-2011 om 00:00 geschreven door eaglevanessa  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    25-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.23 juni 2011 dolomieten - dag 5

    Donderdag 23 juni.  Een dag dat er weinig zou gefietst worden.  Voor ons was het een dag om van Bormio naar Piccolino te verhuizen.  2 jaar geleden (20 tem 25 juni 2009) waren we hier ook al komen fietsen via “De zigeuner”.  André Jacobs was toen onze chauffeur en omdat we ons toen zo goed geamuseerd hadden, was voor ons de keuze rap gemaakt om terug naar het Ostaria Posta hotel in Piccolino te komen.  Ik kan dit hotel ten warmste aanbevelen !!!! Verzorgd hotel, uiterst vriendelijk personeel, lekker eten, mooi centraal gelegen tussen alle passen, ……http://www.ostariaposta.it

    De korste afstand tussen Bormio en Piccolino was ongeveer een 300 km.  Daarvoor moesten we terug de passo dello stelvio overrijden.  Met de auto ging het wel een stuk makkelijker als eergisteren ;-)))) en het weer was bewolkt met hier en daar zon.  De wegen lagen er nog vrij nat bij.

    We waren nog maar een kwartiertje onderweg of een paar wegenwerkers hielden ons staande voor een galerij omdat door de zware regenval van voorbije nacht een heel deel gruis en fijne steentjes naar beneden waren gespoeld en de galerij moest daarom wat opgekuist en geborsteld worden.

    Een tien minuutjes wachten en we konden verder klimmen naar de top van de Stelvio.  Boven op de top was het nog vrij rustig qua toeristen dus konden we op ons gemak aan de afdaling beginnen.

    top Passo dello Stelvio

    Afdaling Passo dello Stelvio : steil omhoog maar ook steil omlaag

    Nog een lange weg naar de vallei

    Een blik achter ons



    Eindelijk beneden

    Veel op de motor remmen om je remmen niet al te fel te laten stinken onderweg hé.  Onderwege kwamen al een hele hoop wielertoeristen omhoog geklommen.  Mensen met koersfietsen, MTB’s, maar ook fietsen met zware fietszakken en zelfs eentje met een aanhangwagentje.  Veel respect voor deze mensen !!!!

    Eens beneden ging het richting Merano.  Het was nog steeds droog maar voor vandaag hadden ze veel regen voorspeld in de buurt van Piccolino.  Hopelijk bleef het droog en was de weersvoorspelling onjuist zodoende konden we namiddag nog rap een klein toerke fietsen.  Na Merano ging het via de autostrade naar Bolzano en via tol-autostrade naar Brixen (Bressanone).  Tja een hele omweg maar wel de snelste.  Bergen kan men niet zomaar verleggen hé.  Autostrades worden er daarom rond gelegd hé.

    Raindrops

    Ondertussen waren de toppen zich in wolken gaan hullen.  Het zag er niet goed uit en inderdaad, de eerste druppen vielen al als we de autostrade afreden.  Dus hadden we tijd om ’s middags te gaan eten.  Zuid-Tirol is een heel ander stukje Italië eigenlijk.  Het is er groener en ook de huizen zien er totaal anders uit.  Het is meer een stukje Oostenrijk dan Italie.

    Een lekker stuk vlees werd op ons bord getoverd.  Het smaakte des te beter omdat we lekker binnen zaten te schuilen terwijl het buiten nog slechter werd.  Fietsen zat er voor vandaag helemaal niet meer in.  Op ons gemak eten en dan naar ons hotel rijden, alles uitpakken en dan maar als tijdverdrijf onze fiets poetsen naar ons doorweekt ritje van gisteren.

    Onze kamernummer

    Hier gaat het gebeuren hé -> slapen welteverstaan

    Nice

    Eindelijk een grote douche !

    Do not disturb !!!!

    Didi voelde zich al dadelijk thuis! Uitpakken !!!!!

    Onze gastheer Paulo kent wat nederlands en vroeg ons of we “dikke bokken” kwamen drinken in de bar.  Mmmmmm ;-)

    In dit hotel wordt je tot over je oren verwend.  Mooie kamer, zeeeeeeeeeeeer lekker eten, gezellig, vriendelijk, sauna ………..

    Ons terraszicht

    Woont hier Heidi in de bergen?


    Brrrr niet echt aangenaam

    En na het eten?   Tja maar weer “dikke bokken” drinken hé.  Kracht opdoen voor morgen hé.  Wij hebben het toch wel verstandig gehouden hoor want ’s morgens gaat de wekker om 7u.

    Blogger @ Work

    Schol en tot morgen !!! ;-)

    25-06-2011 om 00:00 geschreven door eaglevanessa  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.22 juni 2011 dolomieten - dag 4

    Dag 4

    We zitten nog steeds in Bormio in hotel Valecetta.  Gisteren bij het slapen gaan, was het al goed aan het regenen en onweren.  Voor vandaag hadden ze ook niet al te best weer voorspeld.  Bij het optrekken van de rolluiken viel het wonderwel mee.  Hier en daar een wolk maar zonnig (maar gigantisch benauwd, 25°C).  Om toch maar niet te veel risico te nemen zouden we niet de allerhoogste toppen weer gaan beklimmen.  Omdat we de drie grootste kleppers al hadden gehad (mortirolo, gavia en stelvio) hadden we onze zinnen gezet op passo bernina.  Van bormio richting terano en dan zo naar miralago (lago di paschiavo).  In totaal zouden we uitkomen op een honderd kilometer.

    Van bij de start was het bijna hoofdzakelijk bergaf (40 km !!!).  Alleen tussenin lag ook nog passo Bartolomeo.  In vergelijking met wat we de voorbije dagen gedaan hadden, stelde deze pas niet zo veel voor.  Straks zouden we die 40 km ook terug omhoog moeten rijden.  Van een mooi vooruitzicht gesproken !!!!!

    Ter hoogte van Grosio sloten we aan met een 6-koppigtal groepje lokale wielertoeristen.  Hun benen stonden zeker niet stil maar hunne mond stond ook niet stil ;-) !  Ne hoop getetter op en neer in de groep.  Typisch italiaans maar zeker tof om eens te horen en mee te maken.  Ter hoogte van de “Madonna di Tirano” (basiliek welke beschermd is door de unesco) sloegen we rechtsaf richting Bernina-pas.  Na een kilometer of zo verscheen er weer een zwiterse douanepost.







    De klim op zichzelf was constant maar niet zo zwaar.  Ongeveer een 8 km en voortdurend tussen de 7 à 8%.  De toppen rondom ons hingen ondertussen al goed in de wolken.  Het zou een kwestie zijn van naar boven rijden, omdraaien en terug naar Bormio fietsen.


    Ons plan om op de terugweg in Tirano ne spaghetti te gaan eten, werd afgevoerd.  Met onze 40 km klim in het vooruitzicht zouden we toch nog een tijdje onderweg zijn.

    De bewolking bleef zakken en zakken.  De voorspelde regen kwam in de buurt van Sontiolo langzaamaan uit de lucht vallen.  Droog thuis geraken zat er niet in.  Onder een balkon van een huis werden de regenjasjes bovengehaald en de rugzakken in regenhoezen gestoken.  De ergste regen hebben we toch laten passeren, maar het water liep met grote hoeveelheden toch de helling af.  Uitkijken geblazen ! Al bij al viel het nog redelijk mee.  Tot we terug aan de Passo Bartolomeo moesten beginnen.  Gietende regen en donder en bliksem rond onze oren !!!  De tunnel bovenaan de pas werd onze schuilplaats.  Al goed zeiknat, soppende schoenen en dan kou lijden.




    Wat is fietsen toch een fijne hobby ! ;-)  Nog een 10 km tot thuis.  Die zouden we dan maar afhaspelen in de regen maar toch lieten we eerst de donder en bliksem passeren.  Met net 100 km op de teller kwamen we om 13u45 terug aan in het hotel.  Wet to the bone !  Alles werd uitgetrokken en direkt gewassen en voor onszelf een lekkere warme douche ! mmmmmmmmmmmm

    Omdat we niet zo lang hadden gereden vandaag, schoot er nog een namiddag over om eens het centrum van Bormio in te trekken.





    Didi wou absoluut “gelato” gaan eten.  We Belgen kennen dat als “ne dikke crème”.  Tja naar de calorieën moeten we dezer dagen toch niet kijken.  Wij fietsen er meer op dan we opeten hé.




    De rest van de dag is het qua weer niet meer schitterend geworden (druilregen en goed bewolkt).  We hebben van deze dag toch een mooie fietsdag kunnen maken en kunnen met trots zeggen dat we alle passen in de buurt van Bormio hebben kunnen doen.

    Nu zit er niets anders meer op dan nog ons avondeten en een beetje beginnen inpakken voor morgen.  Morgen gaan we een statie verder en rijden we naar Piccolino (buurt van Bruneck).  Hopelijk kunnen we daar nog een paar passen (passo di sella, pordoi, …….) afhaspelen.

    Zo kunnen we ons italiaans palmares misschien nog een beetje aanspekken.

    Groetjes Didi en Marc.  Tot morgen.
     
     


    24-06-2011 om 00:00 geschreven door eaglevanessa  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    23-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.21 juni 2011 dolomieten - dag 3 vervolg

    Hoog tijd om ons naar beneden te gooien.  Kleine regendruppeltjes kwamen uit de lucht gevallen.   Morgen voorspelden ze sneeuw op de top van de stelvio (vandaag 12°C).  Dus wij gelukkig dat we hem vandaag hadden kunnen beklimmen.

    Voila na 143 km zat ons fietstochtje er weer op.  Douchen, was doen, eten en weer slapen.  Nee plezier maken en op stap gaan is er voor ons niet bij.  (Dus de vrouwen kunnen gerust zijn hahahahaha)

    Alé tot morgen maar weer.  Slaapwel


    23-06-2011 om 00:00 geschreven door eaglevanessa  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.21 juni 2011 dolomieten - dag 3

    Dag 3 !

    Slapen in je eigen bed is toch nog altijd beter.  Beetje stijf in de onderrug maar de benen waren al goed hersteld van onze eerste rit.  Vandaag zou Didi zijn droom in vervulling gaan.  Eens in zijn leven wou hij toch de passo dello stelvio gedaan hebben.  Marc heeft nooit lang moeten nadenken om zich voor deze fietsvakantie te moeten opofferen.  (tja de meningen van het thuisfront werden eigenlijk nooit in overweging genomen ;-) )

                                                         startplaats Bormio

    Omdat de mooiste beklimming vanuit het dorpje Trafoi begint, moest er eerst een route uitgestippeld worden die ons tot die plek zou brengen.  Vanuit Bormio, onze slaapplaats, is de beklimming van de Stelvio ook mogelijk maar dat staat toch niet zo mooi op je palmares hé.

    Daarom ging het eerst naar Premadio.  Hier kregen we al direkt een helling voor de voeten gesmeten van 3 km, zonder naam en zonder opwarming !!! pataaat direkt wakker worden.  Van daaruit ging het verder naar Livigno.  Maar om daar te geraken moet je, hoe kan het ook anders, weer een pas passeren, nl passo foscagno (hoogte 2291m).

    Het dorpje Trepalle was toch maar raar geval.  Dit is blijkbaar een stukje niemandsland midden in italie.  Blijkbaar is daar het walhalla voor drank- en benzineverkoop.  Alles huizen hebben een winkeltje waar je duty free je inkopen kan doen.  Daarna was Livigno aan de beurt.  Een vrij toeristisch uitgebouwd dorpje.  Zoiets valt direkt op.  Buiten het stadscentrum ging het rechtsaf langs het meer van livigno.

    Alé in het regenseizoen zal dit een gigantisch meer zijn maar nu stond het vrij droog.  Lange galerijen lopen langs het meer op zodat we ons effe konden ontrekken uit de blakende zon.  Het verschil tussen amateurs zoals wij en profmannen werd daar maar weer eens duidelijk in de verf gezet.  Davide Malacarne (gokken we)  uit de quickstep-ploeg passeerde ons met zijn duur Eddy Merckx EMX7 fietske.

    Het Meer van Livigno eindigt met een stuwdam.  Hier houdt ook de Italiaanse grens op en begint een stukje Zwitserland.  Met de fiets heb je hier een probleem !!!!  Je mag hier niet met de fiets over de stuwdam en door de Munt la Schera-tunnel.  Fietsers dienen hier een shuttlebus te nemen en de fiets wordt netjes achteraan aan een fietshaak op het busje gehangen.  Voor 5 euro per fiets wordt je door de tunnel gereden.  Het is zo een smal tunneltje dat er geen verkeer in twee richtingen mogelijk is.  Daarom wordt in het toeristisch seizoen om het kwartier van rijrichting gewisseld.

     


    Eens uit de tunnel ging het dwars door het Schweizeres National Park.  Een stukje ongerepte ruige natuur waar je geen huis in km’s tegenkomt.  Didi zag in zijn fantasieën al weerwolven door de bossen achter de bosnimfen aanlopen.


    Terwijl we door het park reden werd ook de Ofenpass beklommen of pass dal fuorn (2149 m hoogte).

    Van daaruit zouden we ons in de diepte storten.  Het eerste stukje ging vrij goed maar halverwege kregen we serieuze tegenwind vanuit het dal op het snuitje.  Zo werd het toch nog een beetje afzien in de afdaling.  In Santa Maria werd er gestopt om de buikjes vol te proppen.  Een hele dag op koeken, bananen, gellekes, peperkoek en dergelijke overleven is ook niet dat.  Dus werd er gestopt aan een ristorante en werd er ……….. spaghetti gegeten.  Deze keer beter als de versie van gisteren.

    Maagje vol en beentjes terug wat uitgerust en verder naar beneden tot Sluderno.  Daar werd er rechtsaf geslagen en de bordjes melden ons al dat de passo dello stelvio geopend was.  48 haarspeldbochten zouden we moeten doorstaan.

    We zouden van 800 meter hoogte moeten klimmen naar 2758 m.  Dit is afzien van onder tot boven.  Hoe dikwijls heb ik niet tegen mijn versnelling geduwd in de hoop nog een groter tandwiel te vinden.  Terwijl je afziet kan je ondertussen honderduit genieten van de mooie natuur rond je.

    De motoren zoeven rond je oren dus wel een hoop kabaal in de bergen.  Dit is wel een beetje een domper.  Marc had boven op de topvan de stelvio blijkbaar toch wat last van de hoogte.  De lucht is er al wat ijler en daarom deed hij wat langer om te recupereren.  Fietsen met een camelbak kan soms zijn voordelen hebben.  Zo kan je de souvenirs-shops induiken op zoek naar geschenkjes voor de kinderen op het thuisfront.  Tja je moet de permissies voor volgende fietsvakanties zo een beetje afkopen hé.  Dus goede punten scoren en in de hoop daarvan hopen we volgend jaar te kunnen afzakken naar de alpen of iets dergelijk.


    22-06-2011 om 00:00 geschreven door eaglevanessa  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    21-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.20 juni 2011 dolomieten - dag 2

    Zeven uur en Didi stond al rond te draaien in de badkamer.  Zenuwen of ochtendmens? ;-) De koerskleren werden al aangetrokken en we schoven al aan voor het ontbijt.  Genoeg eten was de boodschap.  We zouden genoeg energie moeten binnendoen want in de dolomieten liggen geen molshopen en kleine bergen.

    Om er in te komen hadden we een ritje van ongeveer een 120 km gepland.  We zouden vandaag de passo mortirolo (1851 meter hoogte)  en de passo gavia (2652 meter hoogte) eens proberen te beklimmen.  Bormio ligt op ongeveer 1215 meter hoogte.
     

    Om het italiaanse leven eens op te snuiven werd er  afgeweken van de hoofdwegen.  Zo kom je door dorpjes met ultrasmalle steegjes.  Zelfs auto’s kunnen er niet met 2 naast elkaar door rijden.  In dalende lijn ging het eerst naar Mazzo del Valtellina.  Op een infobord stond de passo mortirolo en alle maten, hoogtes, percentages aangekondigd.
     

    In de giro is deze helling al een paar keer aangedaan.  Niet dat we ons profs waanden maar didi had ergens opgevist dat Armstrong het met een 39-27 één van de zwaartste helling vond die hij al in zijn carriere was tegengekomen.  Wij zouden het zelfs doen met een triple.  Kwestie van genoeg marge in te bouwen om toch zeker boven te komen. ;-)

    Het eerste bordje kondigde al aan dat het 33e haarspeldbochten zouden worden. Pffffffffff dat zou weer uurtjes klimmen worden.



    De Mortirolo is over heel zijn lengte stijl.  Nergens krijg je eigenlijk een deftig rustmoment aangeboden.  Als de hellingsmeter al eens onder de 10 % zakte was het effe bekomen.  Na ongeveer 10 km en in de tornante nr 11 kwam het standbeeld van “il pirata” of Marco Pantani in zicht.  Dit kan je niet zomaar voorbij rijden hé.









    Dus werden de nodige foto’s genomen en didi poseerde met zijn “kletskopke” langs de italiaanse “ciclista”-held.  Toch enige vorm van gelijkenis dus.  Menig sympathisant heeft er een aandenken achtergelaten.  Van truitjes tot bidons, bloemen, klakskes, stickers, armbandjes, ….

    Amai wat een kuitenbijter is me dat zeg.  Meestal zijn de passen bovenaan voorzien van een cafe/restaurant maar de Mortirolo is maar een dode bedoening.

     



     
    Niet te veel tijd verspelen dus en maar naar onder.  Nadat Didi (in de pyreneeën) en Marc (in de vogezen) al ooit slechte ervaringen hebben opgedaan met het vallen op het wegdek aldaar, zijn beide heren al iets minder hevig om zich naar beneden te smijten.  Dus op snelle maar toch verantwoorde manier werd er afgedaald.

    Zo was het ondertussen al ver na 12 u geworden en werd er in Ponte di legno in een klein restaurantje gestopt om rap wat te eten.  Wat eet je zoal als je in Italie bent ????? Right, ne lekkere spaghetti van la mamma !!! ;-)

     

    Lekker en tevens nog boordevol energie.  Die hadden we zeker nodig voor de volgende beklimming, nl passo di gavia.  Deze berg was hoger, minder steil maar wel heel lang.  Bijna 32 kilometer bergop fietsen.  Als gewone fietser kan je je dat haast niet voorstellen hé.

    Op een 6-tal kilometer staat er ineens een bord (galleria non illuminata).   Mmmmmm een duistere tunnel dus waar we doormoeten.  Tja geen lampjes meegepakt en geen alternatieve weg.   Tja dan er maar door fietsen hé door de diepe duisternis.  Aan de zijkanten op de wand stonden reflectors gemonteerd.  Zij dienden als baken om je toch enigszins te richten door de tunnel.  Het moeilijke was als je tegenliggers kreeg omdat je ogen zich nadien weer moesten aanpassen aan de duisternis.  Maar zowel voor Didi als voor Marc kwam alles netjes in orde.  Op dat moment ben je gelukkig als je licht op het einde van de tunnel ziet (letterlijk en figuurlijk).  De kilometers kruipen langzaam voorbij als je zo aan het klimmen bent maar de top bereiken is dan eens zo mooi hé.

     

    De voldoening van het toch te halen is fantastisch.  Rap een colaatje en een mars naar binnen want boven op de top was het niet zo aangenaam.  Het kan daar als eens vrij koud zijn.  Dus armstukken en bodywarmer aan want als je nat bezweet naar beneden moet, voelt dat ijskoud aan anders.

    Bergaf tot aan het hotel !!!!! ok laat maar lopen dus.  En zo werd de dag weer mooi afgesloten.

    Eens op de kamer ontplooiden didi en marc zich als “nieuwe mannen” en werd direkt de was gedaan en opgehangen.

    Voila eten en slapen.  Meer moet dat niet zijn.

    Tot morgen voor het volgende verhaal . Slaapwel.

    21-06-2011 om 00:00 geschreven door eaglevanessa  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.19 juni 2011 dolomieten - dag 1 vervolg

    Aangekomen in Bormio begon de gps wat tilt te slaan.  Overwerkt? ;-) Door onze stop onderwege hadden we een beetje tijd verloren maar tegen half acht kwamen we aan hotel Valecetta aan.

    Omdat we heel de dag in de auto hadden gezeten met onze boterhammekes uit onze bookes-dozen waren we dringend toe aan een stevige maaltijd.  Door het late uur hadden we nu echt geen zin om heel Bormio af te lopen op zoek naar eten.  Daarom schoven we zonder problemen aan in het restaurant van ons hotel.

    Aan een Italiaans menu konden we allebei kop noch staart krijgen.  Maar we zijn geen moeilijke eters.  Als voorgerecht kwam er een streekgerechtje (kaasblokjes in beignet-vorm), daarna een soort lasagne met gigantisch veel kaas/champignonsaus.  Hoofdgerecht was biefstuk met spinazie en pataaaaaaaaten en als afsluiter gelato peche melba.  Een tip voor diegene die ook nog in de toekomst naar Italië afzakken : de grote enveloppe die je onder je bord vindt, is niet om dikke fooien in te stoppen, maar om je servet in te steken en de dag daarna opnieuw te gebruiken (kwestie van minder was te moeten doen zeker ? ).

    ’s Avonds werd er uitgekeken naar een internet-aansluiting voor onze belevenissen op de blog te posten.  Dat italianen langzaam kunnen zijn was misschien al geweten maar ook hun internet was reuze langzaam.  Vandaar dat alles in uitgesteld relaas op de blog staat.

    Zo half twaalf !!! Lichten uit, slapen en uitrusten voor morgen.  Wat gaat het morgen geven hé?

    20-06-2011 om 00:00 geschreven door eaglevanessa  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.19 juni 2011 dolomieten - dag 1

    Zondag 19 juni was een datum om naar uit te kijken.  Didi en Marc zouden afzakken naar het zuiderse Italië voor hun fietsvakantie.  Omdat het allebei klimmers zijn in hart en nieren, werd er gekozen voor de dolomieten.  De fietsen en de valiezen werden zaterdag al netjes in de Espace van Marc getast.  Zo kon er zondag op het gemak vertrokken worden zonder de nodige stress.


    Om negen uur werd er afgesproken bij didi zijn thuis en tegen half tien werd het startsein gegeven.  Het zou een lange rit worden.  Op voorhand hadden we een dikke 900 km uitgeteld.  Dus een tien uurtjes rijden en dan zouden we goed op tijd op onze bestemming geraken.  Zo moest er niet onnodig in het duister gezocht worden.

    In Kuringen ging de Espace in zesde versnelling de autostrade op.  De gps werd ingesteld maar Didi liet niets aan het onverwachte over en haalde een hele boekhouding boven om toch zeker de weg niet kwijt te raken.

    Zo ging het in grote lijnen langs Verviers, Sankt Vith, Trier, Saarbrücken, Kaiserlautern, Landau, Karlsruhe, Stuttgart, Ulm, Memmingen, Kempten, Imst, Landeck, Resia-pas  en zo naar Bormio.


    Dat Marc een duursporter is, is nu wel geweten.  Hij kan niet alleen lang in het zadel zitten maar ook kan hij het lang uithouden in zijn autozetel.  Zo maalde hij vlotjes en in één keer een 700 km af.  Tja nu moest hij wel stoppen want de nodige vignetten moesten gekocht worden om Oostenrijk binnen te mogen. (zo bleef er nog een 241 km te doen)

    Rap een taske koffie achteroverslaan en Marc zat al weer in zijn autozetel.

    Na de Resia-pas gingen we langs de Zwitserse kant over de stelvio-pas.  Dit stuk was zeker niet te doen met fiets.  Op nauwe en onverharde wegen kropen we als slakjes naar boven.  Maar goed dat we op tijd vertrokken waren deze morgen want in het donker was dit zeker niet te doen geweest.


    Gastenboek
  • zggkeqhu52gf
  • dinsdagrit
  • 0xonzh
  • Zaterdagrit naar Aubel 31/10/15
  • cafe den engel tongeren

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Mijn favorieten
  • wielertoerist.be
  • buienradar
  • VWB
  • Climby Bike
  • weersvoorspelling volgende week
  • Waarnemingen Diepenbeek
  • Fiets en wetenschap
  • Trapfrequentie
  • http://www.fons-mtb.be/

  • Archief per week
  • 15/04-21/04 2019
  • 25/02-03/03 2019
  • 28/01-03/02 2019
  • 03/12-09/12 2018
  • 05/11-11/11 2018
  • 08/10-14/10 2018
  • 06/11-12/11 2017
  • 10/07-16/07 2017
  • 26/09-02/10 2016
  • 29/08-04/09 2016
  • 01/08-07/08 2016
  • 11/07-17/07 2016
  • 04/07-10/07 2016
  • 27/06-03/07 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 04/04-10/04 2016
  • 28/03-03/04 2016
  • 18/01-24/01 2016
  • 11/01-17/01 2016
  • 04/01-10/01 2016
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2015
  • 14/12-20/12 2015
  • 07/12-13/12 2015
  • 30/11-06/12 2015
  • 05/10-11/10 2015
  • 24/08-30/08 2015
  • 17/08-23/08 2015
  • 10/08-16/08 2015
  • 06/07-12/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 18/05-24/05 2015
  • 11/05-17/05 2015
  • 16/03-22/03 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 15/12-21/12 2014
  • 08/12-14/12 2014
  • 01/12-07/12 2014
  • 24/11-30/11 2014
  • 17/11-23/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 03/11-09/11 2014
  • 27/10-02/11 2014
  • 20/10-26/10 2014
  • 13/10-19/10 2014
  • 06/10-12/10 2014
  • 29/09-05/10 2014
  • 22/09-28/09 2014
  • 15/09-21/09 2014
  • 08/09-14/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 25/08-31/08 2014
  • 18/08-24/08 2014
  • 11/08-17/08 2014
  • 04/08-10/08 2014
  • 28/07-03/08 2014
  • 21/07-27/07 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 07/07-13/07 2014
  • 30/06-06/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 02/06-08/06 2014
  • 26/05-01/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 12/05-18/05 2014
  • 05/05-11/05 2014
  • 28/04-04/05 2014
  • 21/04-27/04 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 31/03-06/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 17/03-23/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 03/03-09/03 2014
  • 24/02-02/03 2014
  • 17/02-23/02 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 03/02-09/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 13/01-19/01 2014
  • 06/01-12/01 2014
  • 30/12-05/01 2014
  • 23/12-29/12 2013
  • 16/12-22/12 2013
  • 09/12-15/12 2013
  • 02/12-08/12 2013
  • 25/11-01/12 2013
  • 18/11-24/11 2013
  • 11/11-17/11 2013
  • 04/11-10/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 21/10-27/10 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 07/10-13/10 2013
  • 30/09-06/10 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 16/09-22/09 2013
  • 09/09-15/09 2013
  • 02/09-08/09 2013
  • 26/08-01/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 05/08-11/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 22/07-28/07 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 08/07-14/07 2013
  • 01/07-07/07 2013
  • 17/06-23/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 27/05-02/06 2013
  • 20/05-26/05 2013
  • 13/05-19/05 2013
  • 06/05-12/05 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 22/04-28/04 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 08/04-14/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 25/03-31/03 2013
  • 11/03-17/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 25/02-03/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 11/02-17/02 2013
  • 04/02-10/02 2013
  • 21/01-27/01 2013
  • 14/01-20/01 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 31/12-06/01 2013
  • 24/12-30/12 2012
  • 17/12-23/12 2012
  • 10/12-16/12 2012
  • 03/12-09/12 2012
  • 26/11-02/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 29/10-04/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 08/10-14/10 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 24/09-30/09 2012
  • 17/09-23/09 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 03/09-09/09 2012
  • 27/08-02/09 2012
  • 20/08-26/08 2012
  • 13/08-19/08 2012
  • 06/08-12/08 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 23/07-29/07 2012
  • 16/07-22/07 2012
  • 09/07-15/07 2012
  • 02/07-08/07 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 04/06-10/06 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 14/05-20/05 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 16/04-22/04 2012
  • 09/04-15/04 2012
  • 02/04-08/04 2012
  • 26/03-01/04 2012
  • 19/03-25/03 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 05/03-11/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 13/02-19/02 2012
  • 23/01-29/01 2012
  • 16/01-22/01 2012
  • 09/01-15/01 2012
  • 26/12-01/01 2012
  • 12/12-18/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 28/11-04/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 10/10-16/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 15/08-21/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/07-31/07 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 04/07-10/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 06/06-12/06 2011
  • 30/05-05/06 2011
  • 23/05-29/05 2011
  • 16/05-22/05 2011
  • 09/05-15/05 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 25/04-01/05 2011
  • 18/04-24/04 2011
  • 11/04-17/04 2011
  • 04/04-10/04 2011
  • 28/03-03/04 2011
  • 21/03-27/03 2011
  • 14/03-20/03 2011
  • 07/03-13/03 2011
  • 28/02-06/03 2011
  • 21/02-27/02 2011
  • 14/02-20/02 2011
  • 07/02-13/02 2011
  • 31/01-06/02 2011
  • 24/01-30/01 2011
  • 17/01-23/01 2011
  • 03/01-09/01 2011
  • 06/12-12/12 2010
  • 22/11-28/11 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 16/08-22/08 2010
  • 09/08-15/08 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 12/07-18/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 28/06-04/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 14/06-20/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 23/11-29/11 2009


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!