Foto

O jerum jerum jerum…

Mijn memoires

(2006, 206 p., 17,95 €)

Te bestellen via mail:

kvansteenbrugge@gmail.com

(geen verzendkosten)

Verhalen "uit het leven gegrepen" vindt u op  www.bloggen.be/pierpont

Het toneelstuk "DE TWISTAPPEL" is een dolle klucht die gaat over de oorsprong van de Trojaanse oorlog. Voor inlichtingen: www.bloggen.be/kris/archief.php?ID=855455  of mail kris.vansteenbrugge@skynet.be .

Foto
Voor verhalen over Gent, Gravensteen, Griekenland, Grijsloke, Gezondheid, Geneeskunde, Gehoor, G-plek, Genealogie, Gerard, Georges, Gekheid-op-een-stokje... zie:  www.bloggen.be/kris

Wie stuurt een tekening bij één van de mythologische verhalen?
Per e-mail a.u.b. (kris.vansteenbrugge@skynet.be) .
De mooiste tekeningen worden gepubliceerd.
Vergeet niet uw naam te vermelden + naam van de school en klas.
Inhoud blog
  • Oineus in de kunst.
  • OINEUS (het hele verhaal).
  • Cassandra in de kunst
  • CASSANDRA (het hele verhaal)
  • Medusa in de kunst
  • MEDUSA (het hele verhaal)
  • Europa in de kunst
  • EUROPA (het hele verhaal)
  • Daidalos en Ikaros in de kunst.
  • DAIDALOS EN IKAROS (het hele verhaal)
  • Syrinx en Pan in de kunst
  • SYRINX EN PAN (het hele verhaal)
  • De draad van Ariadne in de kunst.
  • DE DRAAD VAN ARIADNE (het hele verhaal)
  • Koning Midas in de kunst.
  • KONING MIDAS (het hele verhaal)
  • Athena overwint Poseidon, in de kunst
  • ATHENA OVERWINT POSEIDON (het hele verhaal)
  • Hephaistos in de kunst
  • HEPHAISTOS (het hele verhaal)
  • Danaë in de kunst
  • DANAË (het hele verhaal).
  • Iedere maand een verhaal.
  • NIET ONBELANGRIJK INTERMEZZO
  • Ik, Zeus (2)
  • Ik, Zeus (1)
  • Voor wat hoort wat...
  • Overweldigend succes!
  • Gratis via mail.
  • Nieuwe "beperkte" druk.
  • Vierde druk?
  • Boeken.
  • Lezers van over de plas.
  • Nieuw boek: Strijdtoneel Troje
  • Eurobiljetten en mythologie.
  • Twee keer goed nieuws...
  • Even geduld...
  • Mythos-blog gestopt
  • Mythos.
  • De grote verhalen in afleveringen.
  • Derde druk !
  • § STEENBOK.
  • § BOOGSCHUTTER.
  • § SCHORPIOEN
  • Uw sterrenbeeld.
  • § WEEGSCHAAL
  • § MAAGD
  • § LEEUW
  • § KREEFT
  • § TWEELINGEN
  • § STIER
  • § RAM
  • § VISSEN
  • § WATERMAN
  • Tweede druk !
  • De finale.
  • Panorama van Athene
  • Het heiligdom van Athena: de Akropolis.
  • Athene.
  • Eleusis.
  • Van Korinthe naar Eleusis.
  • Isthmia.
  • Epidauros.
  • De jacht op de Kalydonische ever.
  • Naar de Oostkust van Argolis.
  • Tiryns.
  • Midea
  • Heraion
  • Korinthe
  • Stymphalia en Sikion.
  • Van het stadion naar de tempel van Zeus.
  • Het stadion van Nemea.
  • De burcht van Mykene.
  • Mykene: de koepelgraven.
  • Argos.
  • Tegea en Lerna.
  • Sparta.
  • Het Taygetosgebergte.
  • Pylos.
  • Bassaï en Kiparissia.
  • Arkadia.
  • Olympische Spelen.
  • Het stadion van Olympia.
  • Het Olympia-heiligdom.
  • Olympia: het museum.
  • Hippoliet
  • Kalydon en de Evvinos-rivier.
  • Het museum van Delphi.
  • Het stadion van Delphi en de Pythische Spelen.
  • Het heiligdom van Apollo.
  • Delphi: Marmaria en Kastaliabron.
  • Schiste Odos.
  • Levadia
  • Orchomenos.
  • Gla.
  • Kabirion.
  • Thebe.
  • Aulis.
  • Amphiaraion.
  • De loopclub in Marathon.
  • Marathon en Ramnous
  • Brauron (Vravrona).
  • Thorikos
  • Sounion
  • De reis van Loopclub Grijsloke (1993 en 1994)
  • Foto's van de godenloop.
  • De godenloop in 1996.
  • De ontstaansgeschiedenis van de Panatheneïsche Spelen.
  • De medaille van 1995.
  • De ontstaansgeschiedenis van de Nemeische Spelen.
  • De medaille van 1994.
  • Ontstaansgeschiedenis van de Pytische Spelen.
  • De medaille van 1993.
  • Ontstaansgeschiedenis van de Isthmische Spelen.
  • De medaille van 1992.
  • De goden komen naar Grijsloke (1992).
  • Ontstaansgeschiedenis van de Olympische Spelen.
  • De medaille van 1991.
  • Illustraties bij het voorgaande.
  • GRIJSLOKES OLYMPIADE.
  • ODYSSEUS OP AIAIA.
  • Vakantielectuur.
  • Keyx en Alkyone.
  • Philemon en Baukis.
  • En hoe het allemaal verder verliep...
  • Ontsnapt!
  • In Tauris.
  • De wraakgodinnen verzoend.
  • Moedermoord.
  • De wreker is terug.
  • DE FOTO BIJ NR.122.
  • De vloek over de tantaliden is nog niet ten einde.
  • OEF!
  • De triomf van de echtelijke trouw.
  • 3186 jaar geleden...
  • Weerzien van vrouw en kind, de oude voedster en de hond.
  • Eumaios, de varkenshoeder.
  • Bij de Faiaken.
  • Nausikaä.
  • Odysseus spoelt aan op Kerkyra.
  • De redding is nabij.
  • Telemachos reist naar Pylos.
  • Athena komt ter hulp.
  • Kalypso.
  • De koeien van de zonnegod.
  • Helios en Phaeton.
  • Eos en Selene, zusters van Helios.
  • DE MOOISTE CYCLOOP.
  • Skylla en Charibdis.
  • GUSTAV SCHWAB
  • De Sirenen.
  • Afscheid van Kirke.
  • Teiresias.
  • In het rijk der doden.
  • Betoverd...
  • De laistrygonen en het eiland van Kirke.
  • Bij de god van de winden.
  • ZEUS EN EUROPA (een beeld van Rik Poot)
  • ZEUS EN EUROPA (een beeld van Jos de Nijs).
  • Gered.
  • DE TWISTAPPEL (toneelstuk).
  • CYCLOPENFESTIVAL
  • De list van Odysseus.
  • Eénoog Polyphemos.
  • Bij de Kikonen en de Lotophagen.
  • De terugreis.
  • De val van Troje.
  • TEKENINGEN LAGERE SCHOOL.
  • GRIJSLOKES OLYMPISCHE MAAGDEN.
  • Het paard van Troje.
  • TEKENINGEN.
  • Achilles gedood, Ajax pleegt zelfmoord.
  • Rouwen om twee helden.
  • Achilles doodt Hektor.
  • Achilles wil zijn dode makker wreken.
  • Patroklos trekt ten strijde.
  • De Grieken worden teruggedrongen.
  • De strijd laait weer op.
  • De tweestrijd.
  • De goden bemoeien zich met de oorlog.
  • Achilles staakt de strijd.
  • De Trojaanse oorlog.
  • Iphigineia.
  • De Griekse koningen maken zich op voor de strijd.
  • De twistappel.
  • Peleus en Thetis.
  • Dioskuren.
  • De kinderen van Leda.
  • Atreus en Thyestes
  • ARES (vakantieverhaal).
  • Bellerophon doodt Chimaira.
  • Bellerophon.
  • De straf van Sisyphos.
  • Sisyphos.
  • De Muzen.
  • Marsyas en Tityos: slachtoffers van Apollo.
  • Geliefden van Apollo.
  • Apollo en Daphne.
  • Herakles' dood.
  • VOORDRACHT GRIEKSE GODEN.
    Foto
     
    Foto
    Voor verhalen over Gent, Gravensteen, Griekenland, Grijsloke, Gezondheid, Gravensteen,
    Geneeskunde, Gehoor,
    G-plek, Genealogie, Gerard, Georges, Gekheid-op-een-stokje... zie:  www.bloggen.be/pierpont
    www.bloggen.be/kris

    GRIEKSE MYTHOLOGIE
    Boeiende verhalen uit het oude Hellas
    PICTAIKU's (de allernieuwste kunstvorm) vindt u op www.bloggen.be/pictaiku
    30-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Oineus in de kunst.

    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal liep de zoektocht niet helemaal op wieltjes en hij komt uit bij... Oinos' zoon Meleager.



    Olie op doek, 152 x 120 CM. Antwerpen, KMSKA.

    Na enig vruchteloos zoeken naar een mooi picturaal werk gewijd aan  Oeneus heb ik het opgegeven. Meer dan een paar beschilderde vazen vond ik niet. Zijn zoon Meleager daarentegen en diens geliefde Atalanta bij de jacht op het grote everzwijn vielen erg in de smaak van o. a. Rubens en Jordaens.

    Jacob Jordaens (Antwerpen 1593 - 1678) hoort thuis in de Vlaamse barok. Hij schilderde dit onderwerp op zevenentwintigjarige leeftijd.

    Hij was zeker geïnspireerd door een werk van Rubens. Hetzelfde verhaal was trouwens niet enkel een dankbaar onderwerp voor menig schilder, het was ook een geliefde keuze voor het toneel.

    We zien hier Atalanta, vrij mollig voor een athlete, kijkend naar Meleager, die naar zijn zwaard grijpt op het ogenblik dat de twee ooms de kop van het everzwijn willen bemachtigen. Jordaens verkoos dit dramatisch moment boven de uitvoering van de dubbele moord op de twee ooms. Alle figuren zijn half torso uitgebeeld met de twee hoofdrolspelers in heldere tinten contrasterend tegen de overigens donkere achtergrond en de andere figuren. Een clair-obscur, typerend voor het ‘Caravaggisme’ waar o. a. ook Rembrandt schatplichtig aan is. (Zie ook de blog waar de Medusa beschreven wordt).

    Jordaens werd katholiek opgevoed maar bekeerde zich later tot het Calvinisme, waarvoor hij als ketter veroordeeld werd. Hij moest als straf enkel een boete betalen. Gezien zijn status als schilder werd zijn geloofsovertuiging echter verder gedoogd. Zo kreeg hij ook opdrachten van katholieken en kerken. Naast portretten, mythologische en religieuze werken schilderde hij veel doeken met een volks karakter waarin hij graag zelf figureert

    Eén van zijn beroemdste werken 'De koning drinkt’, is een schilderij met een volkse uitbundigheid vol vrolijkheid en een spel van kleuren en schaduwen. Het succes dat het werk destijds genoot was zó groot dat er meerdere uitvoeringen van bestaan, hetzij van het atelier van Jordaens, hetzij copieën.

    Na de dood van Rubens en Van Dyck, beiden hofschilders van hoog aanzien en in wiens schaduw hij altijd stond, werd hij als de belangrijkste Vlaamse schilder beschouwd. Hij schilderde tot op hoge leeftijd alhoewel de kwaliteit van zijn werken afnam. 

    Hij werd begraven op de begraafplaats aan de Nederlandse kant van het grensdorpje Putte waar vroeger een protestantse kerk stond.



    30-11-2018 om 09:46 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.OINEUS (het hele verhaal).

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 25 november (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Oineus. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". Van Oineus (Oeneus in 't Latijn) is de term "oenologie" afgeleid, d.i. de leer van de wijn en de wijnbouw.

    Er was geregeld goddelijk bezoek aan het hof van koning Oineus in Kalydon. De hoge bezoeker was Dionysos, de god van de wijn, bij wie alle geneugten des levens hoog in het vaandel stonden. Of Oineus dan zulke goede maatjes was met de god? Welnee. Dionysos kwam in de eerste plaats voor Althaia, die hij het hof maakte. Had Oineus dat niet in de gaten? Zeer zeker wel, maar Oineus tolereerde het overspel van zijn echtgenote. Hij deed of hij niets merkte en telkens als de god op bezoek kwam trok hij zich bescheiden terug op zijn akkers. Dionysos wist deze handelwijze van Oineus zeer naar waarde te schatten. Uit erkentelijkheid leerde hij Oineus hoe hij uit druiven wijn kon maken, een kunst die tot dan toe enkel voorbehouden was aan de goden. En via Oineus heeft deze kennis zich verder verbreid over het mensdom. De oinologie, ook oenologie of enologie genoemd, de leer van de wijn en de wijnbouw, hebben we te danken aan de god Dionysos en aan Oineus, de tolerante koning van Kalydon, die niet te beroerd was om al eens een oogje dicht te knijpen...

    Eén van de kinderen van Oineus en Althaia was Meleager. Toen het kind geboren was stonden de drie schikgodinnen bij zijn wiegje: Clotho, Lachesis en Atropos. De schikgodinnen – ook Moiren genoemd – zijn de dochters van Zeus en de titanes Themis; zij zijn het die het lot van de mensen bepalen. Clotho voorspelde het kind een goede gezondheid, Lachesis voorspelde een roemvolle toekomst, Atropos voorspelde dat het kind net zolang zou leven tot het grote houtblok in de haard zou opgebrand zijn. Althaia was vreselijk aangedaan door deze voorspelling. Toen de drie Moiren het huis verlaten hadden greep ze haastig het brandend houtblok en gooide het in het water. Daarna ging ze het verstoppen in een donkere hoek van het paleis, waar niemand ooit kwam.

    Alles zou verder goed gegaan zijn, ware het niet dat koning Oineus zich de woede van de godin Artemis op de hals had gehaald. Er was een voorspoedige tijd geweest in Kalydon – de oogst was overvloedig en het vee was gezond – en toen het tijd werd om de goden te danken, bracht Oineus gulle offers: veldgewassen voor Demeter, druiven voor Dionysos, olijven voor Athena. Aan Artemis evenwel had hij niets geofferd. Vergeten! De godin had minstens een geit of een schaap of een reebokje verwacht, maar... niets! Artemis was weer eens diep vernederd en de gevolgen zouden weer niet uitblijven. Zij stuurde een ontiegelijk groot everzwijn naar Kalydon, dat de vruchten des lands vernietigde en de mensen aanviel, zowel als het vee. Niemand slaagde erin het dier te vangen en te doden. Tot uiteindelijk ’s konings zoon Meleager alle heldhaftige krijgers uit de streek opriep om zich te verenigen en een gezamenlijke jacht in te zetten tegen het everzwijn. Velen gaven gehoor aan de oproep. Onder hen ook een vrouw, Atalante: een jonkvrouw van koninklijken bloede, uit Arkadië, die meer dan behoorlijk overweg kon met pijl en boog. Velen van de krijgers stonden afkerig tegenover haar deelname. Sommigen vonden het vernederend te moeten vechten aan de zijde van een vrouw en haakten af. Maar Meleager, onder de indruk van de charmes van deze bekoorlijke jonge vrouw, liet haar niettemin mee ten strijde trekken.

    Algauw bleek de strijd tegen de Kalydonische ever geen gemakkelijke klus te zijn. De ever beukte onvervaard in op het legertje gewapende mannen en aanvankelijk slaagde niemand erin het dier te treffen terwijl velen van de mannen zelf ernstig gewond raakten. Men begon reeds te twijfelen aan de goede afloop van de onderneming toen het dier plots neerzeeg, getroffen door één van Atalantes pijlen. Meleager rende op de ever af en doorboorde hem met zijn speer. Hij stroopte het dier het vel af en hieuw de kop van het lijf. De kop en het vel schonk hij als trofee aan Atalante, omdat zij de ever het eerst had getroffen. De twee broeders van Althaia, die ook aan de strijd hadden deelgenomen, protesteerden daar hevig tegen en eisten zelf de trofee op. Daarop ontstak Meleager in dolle woede en hij doodde zijn beide ooms.

    Toen Althaia de uitslag van de veldtocht vernam was zij verheugd. Doch algauw maakte haar blijdschap plaats voor afgrijzen, toen men de lijken van haar beide broeders voor haar voeten kwam neerleggen. Op slag begon zij de goden te aanroepen en smeekte hun de moordenaar te straffen met de dood, niet wetend dat de moordenaar niemand anders was dan haar eigen teergeliefde zoon. De dood van haar broeders mocht niet ongewroken blijven. Ook niet toen de afschuwelijke waarheid tot haar was doorgedrongen. Ze nam het weggeborgen half opgebrand houtblok en wierp het in het vuur. En met het houtblok smeulde ook het leven weg uit het stoere lichaam van haar fiere zoon. En nog vooraleer hij de geest gaf had Althaia zichzelf het leven benomen, door verhanging.







    26-11-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Cassandra in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een schilderij van Evelyn Pickering.


    Een zeer succesvol onderwerp voor een schilderij is Cassandra in tegenstelling tot vele andere mythologische figuren nooit geweest.

    Toch heeft ene Evelyn Pickering (Londen 1855-1919) er een mooi werk aan gewijd. Zij groeide op in een welgestelde aristocratische Engelse familie en toonde heel jong haar picturale talenten. Zonder veel aanmoediging van haar vader zette ze toch door om van kunst haar levensdoel te maken.

    Ze volgde lessen en werd onderscheiden in Engelse kunstacademies. Samen met haar man William De Morgan (keramist) verbleef en werkte ze ook ook regelmatig in Italië, vnl. in Florence, waar ze sterk onder de indruk kwam van de klassieke kunst aldaar.

    De stijl van haar werk is die van de prerafaëlieten, welker stroming reeds uitvoerig werd besproken in de blog over de 'Draad van Ariadne’. (mei '18)

    Cassandra staat hier, in een zwierig gewaad en met vurige haardos, vóór de achtergrond van een brandend Troje bevallig te zijn. Ze heeft een voor de prerafaëlieten en Jugendstil vrij stereotiep en weinig expressief gelaat. In dezelfde stijl heeft een andere getalenteerde prerafaëliet met tumultueuze levensloop, Anthony Frederick Augustus Sandys (1928-1904), de door onbegrip gek geworden Cassandra evenwel afgebeeld in een portret vol expressie. Mijn collega Kris Vansteenbrugge maakt er reeds gewag van op deze blog (d.d. 22.10 l.l.) en daar staat ook een fragment van het schilderij.


           Cassandra door Evelyn Pickering


    31-10-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.CASSANDRA (het hele verhaal)

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 21 oktober (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van de Trojaanse prinses Cassandra. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". Op de kalender werd evenwel per vergissing de verkeerde tekening afgedrukt: hieronder prijkt de tekening die werkelijk bij het verhaal past. Helemaal onderaan een fragment van een werk van de Engelse schilder Frederick Sandys (1829-1904): Cassandra voorziet het vreselijk lot dat haar en haar stad te wachten staat, het afgrijzen staat op haar gezicht te lezen. 

    Apollo werd verliefd op de mooie Trojaanse prinses Kassandra. Hij bood haar een mooi geschenk in de hoop dat ze met hem het bed zou willen delen. Dat geschenk was de gave van de profetie. Tot Apollo’s grote ontgoocheling weigerde Kassandra echter met hem gemeenschap te hebben. Hij was weliswaar niet in staat haar die gave te ontnemen doch hij zorgde ervoor dat niemand haar voorspellingen ooit zou geloven. Dat heeft haar later lelijke parten gespeeld…

    Zij doorzag als enige de list van het houten paard dat de ondergang van Troje zou betekenen. Ze schreeuwde het van de daken dat het paard vol gewapende mannen zat, maar niemand geloofde haar. Het paard werd Troje’s ondergang.

    Nadat de Grieken Troje ingenomen hadden werd Kassandra door Agamemnon als slavin meegenomen. Kassandra voorzag welk een vreselijk lot voor haar en voor Agamemnon weggelegd was: de dood! Maar wat baatten haar waarschuwingen: niemand geloofde haar.

    In het koninklijk paleis van Mykene werd allerminst met blijde verwachting uitgekeken naar de terugkeer van koning Agamemnon. Diens schoonbroer Aigistos had er zijn plaats op de troon ingenomen en hij deelde daarenboven het bed met ’s konings vrouw, Klytaimnestra. Weliswaar werd Agamemnon door de inwoners van de stad triomfantelijk ingehaald, maar de stemming was gedrukt, want iedereen wist van de verhouding tussen de koningin en Aigistos. Met geveinsde blijdschap trad Klytaimnestra haar echtgenoot tegemoet en ze verklaarde fier te zijn en blij met zijn thuiskomst, ondanks alles wat in ’t verleden was geschied. En Agamemnon stelde haar Kassandra voor, als een geschenk van de Trojanen aan hun overwinnaar. Draag goed zorg voor haar, zo sprak hij tot Klytaimnestra. Reken maar, grijnsde ze. Ze had een warm bad klaar gezet voor haar echtgenoot. Agamemnon maakte daar dankbaar gebruik van…

    Niet veel later verscheen Klytaimnestra triomfantelijk bij de poort van het paleis. Haar kleed was doordrenkt van het bloed. Als een waanzinnige was zij te werk gegaan: meerdere malen had zij de borst van haar badende echtgenoot met het zwaard doorboord. En op hetzelfde ogenblik sleepte Aigistos het levenloze lichaam van Kassandra naar buiten: de wraak was kompleet!

    (Uit: "Uit het schuim van de zee", hoofdstukken 74, 99 en 101)


     
    Kassandra, van Frederick Sandys.

    22-10-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Medusa in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand…                                                                                                          

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand.


    De  ‘Medusa’ van Michelangelo Merisi (da Caravaggio vanwege de naam van zijn geboorteplaats) (1571 - 1610) is het gekozen werk van deze maand.




    Het bevindt zich in het Museum Uffizi te Florence. Olie op doek, gemaroufleerd op een convex houten schild van 60 x 55cm.

    Caravaggio maakte een eerste versie in 1596. Toen zijn beschermheer de Kardinaal Francisco Maria del Monte het zag gaf hij Caravaggio de opdracht het uit te voeren op een schild dat hij cadeau wou geven aan Groothertog Ferdinand l de Medici welke de mythe (al wie het schild aanschouwde zou verstenen) gebruikte als een symbool voor de militaire macht van de Medicis.

    De gelaatsuitdrukking van het afgehouwen hoofd verraadt echter eerder afgrijzen voor haar eigen spiegelbeeld dat zij te zien kreeg in het spiegelend schild dat Perseus haar voorhield vooraleer haar te onthoofden dan een beeld dat schrik wil inboezemen.

    Hoe dan ook blijft het een magistraal uitgevoerd en beklijvend beeld, op het convexe schild des te meer omdat dit de driedimensionale illusie nog versterkt. Beroemd vanwege zijn kwaliteit en interessant om de kunstenaar en zijn levenswandel.

    Caravaggio’s werk valt in de barokke periode, maar het verschilt in belangrijke mate van de klassieke idealiserende barok door het naturalistisch schilderen van heiligen met rimpels in het gelaat, kapotte kleren, en zwarte nagelriemen, met mensen van de straat als model, zoals ook Velasquez placht te doen in de o.a. eerder in deze blog besproken 'Smidse van Vulcanus’. Hij had een grote invloed op schilders in Europa na hem, o.a. door zijn clair-obscur, waarin Rembrandt hem gevolgd heeft. Hij kreeg in West Europa zoveel enthousiaste volgelingen dat men  spreekt van ‘Caravaggisme’.

    Zijn levensloop was die van een geniale vagebond. Hij vertoefde in gore buurten samen met hoeren en kerels van laag allooi. Hij zou zowel homo als vrouwengek geweest zijn.

    Het was een heethoofd, moeilijk om mee samen te werken, licht geraakt, met de degen op de heup altijd klaar voor een gevecht, waarin hij trouwens een tegenstrever doodde om een vrouw, of was het een uit de hand gelopen spelletje tennis? Hij werd toen ter dood en nadien nog meermaals veroordeeld en zo hij niet gevlucht was gevangen gezet. Hij  kon telkens ontsnappen. Ondanks zijn omzwervingen naar o.a. Malta en Sicilië bleef hij schilderen. Een vast atelier heeft hij nooit gehad, evenmin als leerlingen. Niettemin werd hij als genie beschouwd, nauwelijks de mindere van Michelangelo Buonarotti. Hij stierf op 39-jarige leeftijd, van malaria of vermoord op een strand!


    Interessante artikels op het Internet evenals video’s op YouTube onder 'Caravaggio’



    30-09-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.MEDUSA (het hele verhaal)

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 26 september (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Medusa. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De schilderij met het afgehakte hoofd van Medusa, is van Peter Paul Rubens (1577-1640). 



    Wie was nu de vreselijke Medusa? Eén van de drie Gorgonen, dochters van Phorkys en Keto, die zelf zoon en dochter waren van Gaia, de aarde, en Pontos, de zee. De Gorgonen waren gedrochtelijke vrouwspersonen met uitpuilende ogen, kronkelende slangen op het hoofd in de plaats van haren, een dikke tong en een paar slagtanden. Slechts één onder hen was sterfelijk: Medusa. Wie haar in de ogen keek werd door haar indringende blik in steen veranderd. Sommigen beweren dat Medusa ooit een aantrekkelijke jonge vrouw is geweest. Ze zou echter de toorn van Athena opgewekt hebben door in de tempel van de godin de liefde te bedrijven met Poseidon. Goden worden nooit ongestraft uitgedaagd...

    De Gorgonen woonden ergens in het verre westen, aan het uiteinde van de wereld. Waar hun woonplaats zich precies bevond was alleen bekend aan hun drie zusters, de Graien. Deze laatsten waren eveneens wansmakelijke wezens: drie oude wijven met een zwanenlijf. Samen beschikten ze over slechts één oog en één tand, dewelke ze onder hun drieën moesten delen. Enkel diegene kon zien die het oog in zijn bezit had.

    Medusa doden: een onmogelijke taak? Niet voor wie de almachtige goden op zijn hand heeft: Perseus! Van Hermes kreeg Perseus een bijzondere sikkel waarmee in één haal het hoofd van Medusa kon afgehouwen worden. Athena schonk hem een schitterend schild dat dienst kon doen als spiegel, hetgeen hem in staat moest stellen Medusa te besluipen zonder haar rechtstreeks aan te kijken. Verder kreeg hij van de goden de raad zich te wenden tot de nimfen van de Styx die hem nog enkele onontbeerlijke zaken ter hand zouden stellen om zijn onderneming tot een goed einde te brengen.

    Vol goede moed begaf Perseus zich op weg, naar Lybië, waar de Graien huisden in een grot. Op een sluwe wijze slaagde hij erin hun het oog te ontfutselen. Pas nadat ze hem de woonplaats van Medusa hadden aangewezen, gaf hij hen het oog terug. Dan reisde hij naar de nimfen van de Styx: van hen kreeg hij een koppel gevleugelde sandalen, een onzichtbaar makende helm en een zak om het hoofd van Medusa in te stoppen.

    Nadat hij nauwgezet de door de Graien aangeduide weg had gevolgd, bereikte hij de schuilplaats van de Gorgonen. Hij trof hen slapende aan. Behoedzaam achteruitlopend en met behulp van zijn schild kwam hij ruggelings tegenover de schrikaanjagende Medusa te staan. Eén krachtige houw met de sikkel volstond. En pas was het hoofd van de romp gescheiden of daar ontsprongen uit de bloedende hals het gevleugeld paard Pegasos en de monsterachtige reus Chrysaor, de vrucht van Medusa’s avontuur met Poseidon. De twee andere Gorgonen waren ondertussen wakker geworden en Perseus was ongetwijfeld niet levend aan hun klauwen ontkomen ware het niet geweest van de onzichtbaar makende hoed en de gevleugelde sandalen.

    Huiswaarts kerend met het hoofd van Medusa in de zak, kwam Perseus voorbij het land der Hesperiden, dochters van de titanenzoon Atlas. Daar bewaakten zij in een tuin de gouden appelen, een huwelijksgeschenk van Gaia aan Zeus en Hera. Atlas verkeerde in de waan dat Perseus erop uit was om de appels te stelen en hij bedreigde hem met de dood. Tegen een reus als Atlas was geen mens, geen wapens, opgewassen, tenzij... Perseus haalde het hoofd van Medusa uit de zak en hield het zijn tegenstander voor. En terstond verstijfde en versteende het lichaam van de reus. Het Atlasgebergte in het noorden van Afrika is daar het kolossaal overblijfsel van.

    (Medusa, P.P. Rubens)

    27-09-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Europa in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand…                                                                                                          

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een fresco uit Pompeï.
     
    File:Rape of Europa MAN Napoli Inv111475.jpg

    https://commons.m.wikimedia.org/wiki/File:Rape_of_Europa_MAN_Napoli_Inv111475.jpg

    Terug naar de oudheid: een fresco. Een vlucht, weg van de vele barokke - naar ons moderne gevoel bombastische - manieren om deze zoveelste flirt van de Oppergod voor te stellen. De gekozen muurschildering ontdekte men in de onder as bedolven stad Pompeï (uitbarsting van de Vesuvius in 79 na Chr.) en deze bevindt zich nu in het Nationaal Archeologisch Museum (MAN) van Napels. Het onderwerp 'fresco' verdient m.i. enige technische uitweiding.

    Dat men er in slaagt een fresco zonder brokken naar een museum over te brengen is een klein wonder. De Italianen zijn hierin toonaangevend. Er zijn drie methodes om de klus te klaren. Bij de ‘stacco’ techniek wordt de grondlaag in meer of mindere mate, van een dunne pleisterlaag tot de ganse muur, meegenomen. Bij de ‘strappo’, een minder agressieve techniek met niettemin behoorlijk resultaat wordt enkel de bovenlaag van het fresco verwijderd en nadien op een andere drager overgebracht. Dit wordt zeer uitvoerig en mooi uitgelegd in een video op YouTube:

    https://youtu.be/MzCDPDmk3AQ

    Het maken van een nieuw fresco is een werkje van lange duur. De grondlaag bestaat uit opeenvolgend fijnere lagen. Het aanbrengen van het schilderij moet gebeuren op een nog vochtige (fresco) laatste grondlaag, wat betekent dat men een groot werk in stukken moet afwerken en dan elders een volgende grondlaag moet aanbrengen vooraleer hierop verder te gaan met schilderen. Vergissingen in het schilderen kan men nagenoeg niet corrigeren: de aangebrachte kleuren zijn nl. wateroplosbaar en dringen ook IN de grondlaag door. Snel en precies werken is een must! Twee zeer goede video's terzake:

    https://youtu.be/Cej4Ggq5nQI

    https://youtu.be/I3wiH-ddGy8

    In tegenstelling tot de pathos eigen aan vele barokke schilderijen heerst hier de totale rust. Geen emoties, enkel statiek, waarmee de eenvoud in coloriet harmoniseert. De prinses Europa, zich van geen kwaad bewust, zit onbewogen op een als dociele stier vermomde Zeus, die daardoor niet enkel de prinses maar ook zijn jaloerse vrouw Hera om de tuin kon leiden.

    Ook de gezelschapsdames lijken weinig argwaan te koesteren en  ze lijken het normaal te vinden dat hun frêle prinses zomaar op de rug van een uit de kluiten gewassen stier kon klimmen. Ooit al eens een dikbil stier in de wei zien staan? De stier keert zijn blik recht naar de toeschouwer: hij is misschien wel ongerust dat iemand zijn snode bedoelingen zou doorzien en verraden….

    31-08-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.EUROPA (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 27 augustus (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Europa. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". "Europa op de stier" is een geliefd thema voor schilders en beeldhouwers ...(*) 


    Poseidon, de god die heerste over de zeeën, was net als zijn broer Zeus, zeer gevoelig voor vrouwelijk schoon. Libya, een kleindochter van Zeus en Io, was één van de velen die door Poseidon bemind werden. Dat resulteerde in een tweeling: Agenor en Belos. Agenor trok vanuit zijn geboorteplaats in Egypte naar Tyrus in Kanaän, waar hij koning werd. Hij kreeg zes nakomelingen: één dochter en vijf zonen. De dochter heette Europa. En wie ontbrandde in liefde voor deze schone maagd? Zeus! Om haar te versieren had hij een ingenieus plan bedacht. Hij gaf zijn zoon Hermes de opdracht het vee van Agenor naar de zeekust van Tyrus te drijven, alwaar Europa vaak vertoefde. Hij veranderde zichzelf in een stier en begaf zich tussen het vee. Europa merkte het dier op en raakte in vervoering door de indrukwekkende gestalte, de schitterende witte vacht en de grote trouwe ogen. De stier liet zich gewillig strelen door het meisje en nodigde haar uit op zijn rug plaats te nemen. Pas was dit geschied, of hij zette het op een lopen, recht de zee in, en waar het water te diep werd begon hij te zwemmen. Europa was niet weinig geschrokken, ze schreeuwde het uit van angst en ze riep de goden ter hulp. Maar de stier had geen oren naar haar smeekbeden en in een razend tempo zwom hij alover de Middellandse Zee tot hij het eiland Kreta bereikte. Aan de zuidelijke kust van het eiland ging hij aan land, op een plaats waar nu de stad Gortyna ligt. Hier nam hij weer zijn normale gedaante aan. Onder de schaduw van een reusachtige olijfboom had hij betrekking met Europa – de boom staat er nog steeds. In een nabijgelegen grot schonk Europa het leven aan een zoon, de latere koning Minos, legendarisch heerser in de machtige burcht van Knossos, en naar wie de Minoïsche cultuur zou genoemd worden. In diezelfde grot kreeg Europa nog meerdere malen het bezoek van Zeus en ze schonk hem later nog twee zonen: Rhadamanthys en Sarpedon.                 (Uit "Uit het schuim van de zee", hoofdstuk 13)


    (*) ...en ook voor de ontwerper(s) van de Griekse euromunt.

    28-08-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Daidalos en Ikaros in de kunst.

    Telkens de laatste dag van de maand…                                                                                                          

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand.



      De val van Ikaros


    Dankbaar onderwerp voor ontelbare afbeeldingen van in de oudheid tot de moderne tijden. Een onzer grootste kunstenaars, Pieter Breugel de Oudere wijdde er zijn enige schilderij met mythologisch onderwerp aan, nl. 'De val van Icarus’ (1558, 73,5 x 112cm in het KMSK te Brussel). Stylistisch hoort het bij de Noordelijke Renaissance. Bruegel zag het levenslicht tussen 1525 en 1569 in de buurt van Breda maar verhuisde naar Antwerpen, en later naar Brussel, alwaar hij, amper voorin de 40, in 1569 overleed. Zijn zonen Pieter Brueghel de ('Helse') Jongere en Jan Brueghel de (‘Fuwelen') Oudere waren eveneens uiterst verdienstelijke schilders. Vader Bruegel, (vanwege vele van zijn onderwerpen vaak de ‘Boeren-Bruegel’ genoemd) schreef zijn naam zonder h, de zonen mèt een h.

    Het oorspronkelijke schilderij zou verloren gegaan zijn.  Een copie hangt in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten te Brussel en zou van de hand van P. Br. de Jongere zijn. Een tweede copie van een onbekende meester bevindt zich in het Museum Boijmans Van Beuningen te Rotterdam.

    Bruegel heeft aan het onderwerp – typisch voor hem - een zeer persoonlijke interpretatie gegeven: van het hoofdpersonage zijn heel klein op de achtergrond slechts zijn spartelende benen boven het wateroppervlak te zien, terwijl een ploegende boer de volle aandacht krijgt. Geheel in overeenstemming met het verhaal van Ovidius komen in het schilderij ook een schaapherder en een visser voor. De schaapherder kijkt naar omhoog, naar wat in het Rotterdamse werk de nog in de lucht vliegende Daidalos is, terwijl in het Brusselse geen Daidalos te bespeuren is. De visser gaat door met vissen, alhoewel hij vlakbij de verzuipende Ikaros doende is.

    Naast 'Hoogmoed komt voor de val’ is hier de onverschilligheid van de ene mens voor de miserie van de andere uitgebeeld:

    'Geen enkele ploeg stopt voor een stervende' (een Duits gezegde).

    ‘En de boer hij ploegde voort'.

    31-07-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DAIDALOS EN IKAROS (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 29 juli (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Daidalos en Ikaros. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De schilderij die de val van Ikaros voorstelt is van de Vlaamse barokschilder Jacob Peter Gowy (1615-1661). 

    Daidalos was afkomstig van Athene. Hij was er alom geprezen als een knap wetenschapsman: ingenieur, architect, kunstenaar. Daidalos had een neef die bij hem in de leer ging en zo snel vorderingen maakte dat de meester vreesde dat hijzelf weldra door zijn leerling zou overtroffen worden. Door afgunst gedreven nam hij de jongen mee op het dak van de tempel van Athena, zogezegd om hem een panorama van de stad te laten zien. Maar boven op de tempel gaf hij de jongen een duw zodat hij naar beneden stortte en zijn nek brak. In Athene vermoedde men al dat er kwaad opzet in het spel was en Daidalos werd uit de stad verbannen. Hij vond asiel bij koning Minos, die wat blij was zo’n knappe bouwmeester in zijn koninkrijk te kunnen binnenhalen. Daidalos’ kennis zou later goed van pas komen bij de bouw van het labyrint. Toen Minos achteraf echter vernam dat de bouwmeester Theseus had geholpen bij zijn strijd tegen Minotauros, sloot hij Daidalos op in zijn eigen labyrint, samen met zijn zoon Ikaros. Maar Daidalos bleek niet voor één gat te vangen. Voor zichzelf en voor zijn zoon maakte hij vleugels van vogelveren, door ze met was aan elkaar te kleven. Hij maakte de vleugels stevig vast aan hun beider schouders. Hiermee zouden ze opstijgen in het luchtruim. Daidalos gaf zijn zoon de raad zeer goed op te letten om niet te laag te vliegen, dat is niet te dicht bij het zeeoppervlak, opdat de vleugels niet nat zouden worden. En ook niet te dicht bij de zon, waardoor de was zou smelten en de vleugels uiteenvallen.

    De ontsnapping uit het labyrint lukte wonderwel. Vader en zoon vlogen hoog boven de eilanden van de Egeïsche Zee. Maar Ikaros werd overmoedig. De wijze raad van zijn vader in de wind slaand, steeg hij altijd maar hoger en hoger tot hij uiteindelijk veel te dicht bij de zon kwam. De was tussen de veren smolt en Ikaros stortte te pletter in de zee, dicht bij een eilandje. Daidalos daalde neder op het eiland, hij vond daar het lichaam van zijn zoon en hij begroef het ter plekke. Het eiland werd Ikaria genoemd en het gedeelte van de Egeïsche Zee ten zuiden van het eiland, de Ikarische Zee. De diep bedroefde vader zette nu zijn tocht verder en hij belandde in Sicilië, waar hij nog vele jaren zijn beroep bleef uitoefenen en nog talrijke mooie bouwwerken op zijn actief bracht.

    (Uit:"Uit het schuim van de zee", hoofdstuk 58)


    30-07-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Syrinx en Pan in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een boekillustratie van Edmund Dulac. 

    Syrinx en Pan: dankbaar onderwerp voor schilders van mythologie. P.P. Rubens (+atelier) heeft er al minstens vijf versies aan gewijd. Barok, heel pathetisch, veel bloot. De Playboy van toen. Genoeg bloot gehad, genoeg pathetiek, we zoeken iets frissers.  Het verhaal blijft evenwel een voorbeeld van “ongewenste intimiteit” waar goden ongestraft mee wegkomen…

    Een heel mooie versie, een verademing na alle barokke geweld, is een boekillustratie van Edmund Dulac. We verlaten even het pad van de “grote” kunst om onbekende pareltjes te ontdekken.

    Edmund Dulac (1882-1953) illustreerde “Gods and Mortals in Love” van H.R. Williamson, waarin het onderwerp van deze maand aan bod komt. Edmund zal wel eerst Edmond hebben geheten. Geboren in Toulouse, eerst rechten gestudeerd, daarna naar kunstacademies in Toulouse en Parijs. Hij vestigt zich in 1904 als kunstenaar in Londen, waar hij in 1905 reeds de opdracht krijgt “Jane Eyre” en negen andere boeken van Charlotte Brontë te illustreren. Hij werd in 1912 genaturaliseerd tot Engelsman. Hij schilderde o.a. portretten, maar illustreerde vooral luxe boeken met pen en kleur in die “Gouden Eeuw van de Illustratie” van auteurs als o.m. Shakespeare, Hans Christian Andersen en E.A. Poe en de reeds vernoemde zusters Brontë. Bijzonder geliefd waren zijn illustraties in sprookjesboeken van diverse herkomst, o.a. “Stories from the Arabian nights”, alles om ter mooist, romantisch, idealiserend, dromerig en sprookjesachtig getekend. Toen na WO1 die boeken te duur waren geworden schakelde hij over op tijdschriften, kranten, postzegels, theaterkostuums, bankbiljetten, ex libris…

    (Link: https://goo.gl/images/on5yMW)


    De hier gekozen illustratie kan worden ondergebracht in de Art Deco. Sierlijk, pure lijnen, mooie contrasterende kleuren, geen overdreven uitstalling van bloot, eerder braaf. Sommige tekeningen in andere boeken doen mij denken aan de Nederlander Anton Pieck, die trouwens eveneens een zestiendelig “Duizend-en-één-nacht” heeft geïllustreerd. In Chinese sprookjes tekende hij “op zijn Chinees”… Dat hij kón tekenen is duidelijk, ook en ten overvloede in andere werken die te bewonderen zijn in diareeksen op YouTube, o.a. https://youtu.be/V9n4xtAJiuw. Of tik gewoon op YouTube “Edmund Dulac” voor nog méér video’s (loont de moeite, liefst op een wat groter scherm te bekijken).


    30-06-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.SYRINX EN PAN (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 25 juni (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van de nimf Syrinx en de bosgod Pan. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De schilderij die Syrinx voorstelt, die vlucht voor Pan en de goden smeekt haar niet in handen van de lelijke bosgod te laten vallen, is van de wellicht grootste Vlaamse schilder aller tijden Peter Paul Rubens (1577-1640). 


    Een nimf, Syrinx, vluchtte voor de opdringerige bosgod Pan. Toen deze haar bijna te pakken had, richtte Syrinx een spoedbede tot de goden: laat mij, koste wat het kosten moet, aan deze lelijke bosgod ontsnappen. En ziet, haar lichaam veranderde in een rietstengel. En Pan, hij sneed de rietstengel in ongelijke stukken, hij schikte de stukken naast elkaar en vervaardigde alzo een blaasinstrument waar hij een melancholisch klaaglied op speelde. De panfluit, of herdersfluit. De ruwe bosgod zou voortaan zijn zo begeerde Syrinx altijd bij zich dragen... (Uit "Uit het schuim van de zee" hoofdstuk 12)

    26-06-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De draad van Ariadne in de kunst.

    Telkens de laatste dag van de maand…                                                                                                          

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand. 

    Het aantal kunstwerken dat dit thema behandelt loopt niet in de tientallen. Niettemin zijn op het web afbeeldingen van beschilderde Griekse vazen en van enkele mooie oude en modernere tekeningen en schilderijen te vinden.

    Mijn keuze viel op een werkje ( 25,5 x 26,1 cm) van de Engelsman Eduard Burne-Jones (1833-1898). Hij was de zoon van een lijstenmaker uit Birmingham, begaafd tekenaar, studeerde echter philosofie en wou aanvankelijk predikant worden maar nam het (voor ons wijs) besluit kunstenaar te worden.

    De duivel-doet-al illustreerde boeken, schilderde, maakte kunstkeramiek, ontwierp tapijten, glas in lood, juwelen, theaterkostuums…..

    Zijn stijl leunde aan bij die van de Prerafaëlieten, een beweging die enige aandacht verdient.

    Deze beweging, een ‘Brotherhood’, werd in 1848 opgericht door drie Londense vrienden-studenten: W.H. Hunt, J.E. Millais en D.G. Rosetti, die zich als echte idealistische romantici poogden te verzetten tegen de oprukkende industrialisatie en die reeds tijdens hun studentenjaren aan de kunstacademie ageerden tegen het strenge klassieke programma waarin de idealiserende kunst van o.a. Rafael en Michelangelo als voorbeeld dienden. Zij wilden terug naar vóór de tijd van Rafael, vanwaar hun naam, en creëerden dromerige taferelen in meestal felle kleuren, met honorabele mannen en bevallige eerbare vrouwen - met dikwijls weelderige rode haardos - uit de late middeleeuwen en vroege renaissance. Hun werken zitten vol symbolische details.

    Zij ambieerden de eerlijkste en nobelste kunst te scheppen.

    Link: https://arthistoryproject.com/timeline/industrial-revolution/pre-raphaelite-brotherhood/

    Zie ook in Wikipedia een uitgebreid artikel: Prerafaëlieten.

    Zij oefenden een onmiskenbare invloed uit op de Jugendstil op het vasteland, maar de Brotherhood zelf hield het slechts uit tot 1865.

    Na een aanvankelijk succes. kreeg de beweging felle kritiek van o.a. Charles Dickens. Ook een kunstkritikus hield ermee op hen de hemel in te prijzen nadat Hunt er met zijn vrouw was vandoor gegaan...

    Het werkje dat ik even wou voor het voetlicht brengen dateert van 1861, bevindt zich in de ‘Birmingham Museums and Art Gallery’, is het ontwerp voor een keramische tegel en toont Theseus in het labyrinth gewapend met het zwaard om de Minotaurus te doden, de spoel en draad die hem aangereikt waren door Ariadne om hem de terugweg uit het labyrinth te garanderen en de Minotaurus die om het hoekje komt kijken. Op de grond ziet men nog botten van de jongens en meisjes die het monster in de loop der jaren heeft verorberd. De bloemetjes symboliseren misschien wel de ‘zieltjes’ van de onschuldige offers.

    Theseus is zoals het hoort gekleed in Middeleeuwse stijl met een laat-gothische tuniek van damast of brocante. Héél stijlvol, niet echt met de uitrusting noch de fysiek om een tot dan onoverwonnen stier-mens te lijf te gaan.


    31-05-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DE DRAAD VAN ARIADNE (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 28 mei (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van de draad van Ariadne. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". Het beeldhouwwerk dat de strijd van Theseus tegen Minotauros voorstelt is van de Franse beeldhouwer Etienne-Jules Ramey (1796-1852). Het bevindt zich in de Jardin des Tuileries in Parijs.

    De stad Athene ging gebukt onder een zwaar juk: jaarlijks moesten zeven meisjes en zeven jonge mannen naar Kreta gestuurd worden om er door het monster Minotauros te worden verslonden. Die zware tol moesten de Atheners betalen vanwege de moord op Androgenos, een zoon van de Kretenzische koning Minos. Uit pure jaloezie hadden ze Androgenos vermoord omdat deze eens, tijdens de Spelen van Athene, alle wedstrijden had gewonnen. Minos had daarop de stad Athene belegerd en hij had bijzonder zware vredesvoorwaarden opgelegd: ieder jaar zeven jongens en zeven meisjes… Minos zag hierin tevens de oplossing voor het grootste probleem waarvoor Minotauros hem stelde: deze wilde zich enkel voeden met het vlees van levende jonge mensen. Korte tijd na Theseus’ aankomst in Athene was het weer zovér: veertien jongelui moesten naar Kreta afreizen… Theseus gaf zich op als vrijwilliger om voor Minotauros geworpen te worden. Het was evenwel zijn bedoeling Minotauros te doden en alzo zijn stad voorgoed van deze straf te bevrijden. Aigeus, die tevergeefs gepoogd had hem van zijn voornemen af te brengen, wuifde zijn zoon uit, staande hoog op de rots van Athene, en hij bleef daar, turend in de richting van Kreta, angstig wachtend tot hij Theseus’ schip weer zou zien opdagen. Theseus had hem beloofd de zwarte zeilen van zijn schip bij zijn terugkeer door witte te vervangen, ten teken dat hij de onderneming tot een goed einde had gebracht.

    Toen Theseus voet aan wal zette op Kreta, viel het oog van koning Minos’ dochter op de knappe forsgebouwde jongeling, ze voelde liefde voor hem en ze besloot hem te helpen dit avontuur te overleven. Ze gaf hem een gewijd zwaard dat alle kracht van het monster zou breken, alsook een kluwen garen dat Theseus diende vast te maken bij de ingang van het labyrint en dat hem moest toelaten de weg terug te vinden nadat hij Minotauros zou verslagen hebben. De goden waren met Theseus: zijn strijderstalent en het gewijd zwaard volstonden om het monster voorgoed uit te schakelen. Dank zij het kluwen vond hij de uitgang van het labyrint. Met Ariadne, die zijn hart veroverd had, en zijn dertien gezellen voer hij terug naar Athene, niet zonder eerst de schepen van koning Minos te hebben lek geslagen, zodat deze de achtervolging niet kon inzetten. Op het eiland Naxos werd aan wal gegaan. In zijn slaap werd Theseus er door een ellendige droom overvallen: de god Dionysos stond vóór hem en beval hem Ariadne op het eiland achter te laten. Dit bracht Theseus in de grootste vertwijfeling, maar omdat hij de goden meer dan wat ook vreesde, deed hij zoals de god bevolen had en zonder Ariadne voer hij verder naar Athene. Helaas voor Ariadne overleefde zij haar eerste nacht met Dionysos niet: tegen het liefdesgeweld van de vurige god bleek zij niet bestand te zijn.

    Door de smart om het verlies van zijn geliefde vergat Theseus de zwarte zeilen van zijn schip door witte te vervangen. Aigeus, die steeds op de uitkijk stond, zag aan de einder het schip met de zwarte zeilen. Zwarte zeilen, dat betekent dat mijn zoon dood is, dacht de wanhopige vader. Radeloos stortte hij zich van de rots te pletter in de zee, die sindsdien naar hem Egeïsche Zee wordt genoemd. Zo kwam de voorspelling uit die eens aan Aigeus was gedaan: zijn zoon had hem, zij het onvrijwillig en tot diens eigen groot verdriet, de dood aangedaan…

     (Uit "Het schuim van de zee", hoofdstuk 66)


    Theseus verslaat Minotauros met een knots. In het klassieke verhaal was het evenwel met een zwaard.

    29-05-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Koning Midas in de kunst.


    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij "Het oordeel van koning Midas", een doek  van Jan van den Hoecke (Antwerpen, 1611-1651).

    Jan van den Hoecke, is een schilder van historische en mythologische taferelen, portretten, bloemstukken, en ontwerper van wandtapijten. Zijn vader Gaspar was zijn eerste leermeester. Dit werk, olie op paneel, 74 x 104cm, dat zich in de ‘National Gallery of fine Arts’ te Washington bevindt, werd lang toegedicht aan zijn tijdgenoot Rubens (1577-1640). Ook andere werken van zijn hand ondergingen hetzelfde lot. Redenen daartoe waren er te over gezien dezelfde barokke stijl, de volslanke dames en Apollo in de linkerhelft, zo uit een schilderij van Rubens geplukt. Jan van den Hoecke is nl. in de 1630er jaren een leerling in het atelier van de grote meester geweest, waar hij tevens beïnvloed werd door Antoon Van Dyck. Daarnaast genoot hij van een jarenlang verblijf en scholing in Italië. Hij werd er zelfs opgenomen in het selecte clubje van de ‘Virtuosi al Pantheon’. In Oostenrijk werd hij hofschilder van Keizer Ferdinand III. Geen tweederangsfiguur dus! Het werk toont ons een paar obligaat blote nimfen die Apollo (met lier) vergezellen, Pan die op zijn fluit blaast, koning Midas met ezelsoren, en op de achtergrond twee baardige ouderlingen, waarvan die met de staf, de berggod Timolus, een wijsvinger naar zijn hoofd lijkt te brengen om duidelijk te maken dat koning Midas wel van lotje getikt moet zijn om het rustieke fluitspel van Pan hoger te achten dan het verheven spel op de lier van zonnegod Apollo. Door alle gebeurtenissen in het verloop van het verhaal samen uit te beelden krijgen we een paar ongerijmdheden voorgeschoteld: terwijl Plan als eerste aan de beurt is om zijn kunsten te tonen wijst de berggod al naar zijn hoofd, kijkt Apollo afwijzend en verontwaardigd vanwege het domme oordeel van koning Midas en kreeg deze al zijn volgroeide ezelsoren aangemeten terwijl Apollo nog niet aan de beurt was gekomen. En wie ooit een panfluit heeft zien bespelen weet dat Pan zijn instrument ondersteboven houdt.!!! Al bij al toch een perfect uitgevoerd werk, door een kunstenaar wiens naam zeer weinigen bekend in de oren klinkt. Waarbij ik terugdenk aan de woorden van mijn onvolprezen leermeester, die daarbij een beetje aan zichzelf moet hebben gedacht: “Ach Marc, er zijn zoveel uitstekende onbekende schilders….”




    30-04-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.KONING MIDAS (het hele verhaal)


    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 27 april (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van de ezelsoren van koning Midas. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De schilderij die Midas voorstelt terwijl hij zijn voeten wast met het water van de Paktolos-rivier is van de Italiaanse schilder Bartolommeo Manfredi (1582-1622). Hij was één van de eerste navolgers van Caravaggio.



    De bosgod Pan ging een wedstrijd aan met Apollo in het fluitspel. Koning Midas van Phrygië was scheidsrechter. Midas was een rijke doch dwaze koning, die gaarne feest vierde en wijn dronk. Het hoeft ons niet te verwonderen dat hij goed bevriend raakte met Dionysos, de wijngod, en ook met Pan en de saters en de dikbuikige Silenos die een trouwe leermeester was van Dionysos en die vaak te diep in het glas keek. Toen Silenos op een dag verdwaald was, ging koning Midas op zoek naar hem, en bracht hem in stomdronken toestand terug naar Dionysos. De god was daar zo opgetogen over dat hij Midas een wens toestond. Midas wenste dat alles wat hij aanraakte zou veranderen in goud. Dionysos willigde de wens in, al vond hij het maar een dwaze wens. En dat was het ook! Alles wat Midas aanraakte veranderde terstond in goud: de takken van de bomen, zijn kleren, zijn haren, zijn eten, ja zelfs zijn drinken veranderde in vloeibaar goud. Op die wijze dreigde onze koning om te komen van honger en dorst. Hij smeekte Dionysos om de wens ongedaan te maken en de god gaf hem de opdracht zich te wassen in een rivier, de Paktolos. En de rivier spoelde al het goud weg uit zijn lichaam en nu kon Midas gewoon verder leven. Sedertdien heeft het water van de  Paktolos-rivier een gouden glans.

      
    Midas bij de Paktolos-rivier, door Bartolommeo Manfredi

    Maar keren we terug tot de wedstrijd tussen Apollo en Pan. Midas, die er na zijn “gouden avontuur” blijkbaar niet slimmer op geworden was, kende de prijs toe aan zijn vriend Pan. Apollo was het met deze keuze natuurlijk niet eens. Hij trok aan de oren van Midas tot ze zo lang waren als ezelsoren. Zulke domme oren verdienen niet langer een menselijk uitzicht, zo sprak de god. Er groeide daarenboven lang haar op de oren en u kunt denken hoe zeer Midas zich schaamde. Hij hield zijn ezelsoren dan ook voortdurend bedekt. Alleen voor zijn haarkapper kon hij zijn mismaaktheid niet verborgen houden. Deze beloofde het aan niemand te vertellen. Maar… het geheim brandde hem op de tong, en op een dag werd het de man te machtig. Hij ging een diepe kuil graven, daalde af in de kuil en fluisterde: koning Midas heeft ezelsoren, koning Midas heeft ezelsoren! Daarna gooide hij de kuil weer dicht. Maar op diezelfde plaats groeide later een struikgewas en in het ruisen van de struiken kon iedereen het gefluister van de kapper horen. Zo raakte algemeen bekend dat de koning ezelsoren had. Toen het tot hem doorgedrongen was dat al zijn onderdanen van zijn schande op de hoogte waren, heeft Midas zich verhangen.

    (Uit "Het schuim van de zee", hoofdstuk 48)

     

    28-04-2018 om 02:17 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-03-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Athena overwint Poseidon, in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand…                                                                                                          

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand.

    Ditmaal betreft het een werk (Louvre, 1,57 x 1,98m) van Noël Hallé (1711-1781), Franse klassieke schilder, die het in 1748 had ingediend om te kunnen toetreden tot de Académie. Het stelt de twee concurrenten Athena en Poseidon voor die wedijverden om hun naam te geven aan de mooiste stad van Griekenland. Poseidon’s paard en de te zoute rivier die hij met zijn drietand uit de grond stampte konden het geschenk van Athene, die een olijfboom schonk, niet de baas. Die stad kreeg haar naam, Athene.

    Technisch zeer begaafd maar te slaafs de heersende stijl volgend, schilderde Hallé vooral mythologische en bijbelse taferelen, legendes en genrestukjes die in zijn tijd misschien erg gewild waren maar heden ten dage, afgezien van een paar heel mooie mannenkoppen, nog weinigen kunnen bekoren.






    31-03-2018 om 00:32 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-03-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ATHENA OVERWINT POSEIDON (het hele verhaal)

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 25 maart (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van de strijd tussen Athena en Poseidon. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De tekening die de geboorte van Athena voorstelt, uit het hoofd van Zeus, is van Eppo Doeve (1907-1981), één van Nederlands bekendste en meest geliefde tekenaars


    De meeste van Zeus’ kinderen waren buitenechtelijk, “bastaards” dus. Zo ook zijn meestgeliefde dochter, Athena. Wie was nu de moeder van Athena? Het is een op zijn minst bizar verhaal.

    Zeus had zijn nicht Metis “liefdevol benaderd”. Metis, zwanger zijnde, kreeg ruzie met Zeus. Het moet een hoogoplopende ruzie geweest zijn, want ziehier, kort en goed, hoe die afliep: Zeus vrat zijn zwangere nicht op met huid en haar...

    Maar de vertering verliep slecht. De “maaltijd” bleef zwaar op de maag liggen. Zeus voelde zich kotsmisselijk. Het leek of er iets opsteeg uit zijn maag in de richting van zijn hoofd. Het liep uit op een razende hoofdpijn. Zijn hoofd zwol en stond letterlijk op barsten. De enige die hem van die ondraaglijke pijn kon verlossen, was zijn zoon Hephaistos. Zeus ontbood de god van de smeden en smeekte hem zijn hoofd te klieven met een bijl. En Hephaistos, zij het met enige tegenzin, kweet zich vakkundig van die taak. En ziet: uit het hoofd van Zeus steeg een volwassen vrouwspersoon op, fier rechtop, gehelmd en geharnast, met lans en schild. Het was Athena. Metis mag als haar moeder beschouwd worden – heeft ooit een man leven geschonken zonder toedoen van een vrouw? – en van Metis had Athena het verstand en de vindingrijkheid.


       De geboorte van Athena, uit het hoofd van Zeus (Eppo Doeve)

    Ze was de schutspatrones van de Griekse hoofdstad Athene. Ook de god Poseidon begeerde die titel. Er werd overeengekomen dat die eer zou te beurt vallen aan de godheid die de stad het nuttigste geschenk zou aanbieden. Poseidon schonk de stad een paard en liet daarenboven een zoetwaterbron ontspringen. Athena schonk een olijfboom, die ze plantte op de Akropolis – die boom staat er heden nog, in de nabijheid van het Erechteion. De bevolking koos voor Athena. Poseidon voelde zich vernederd door die keuze en in zijn woede stootte hij vanuit de zee zijn machtige drietand doorheen het aardoppervlak. Wie heden ten dage de Akropolis van Athene bestijgt en een bezoek brengt aan het Erechteion, kan daar nog steeds de scheur in de aardbodem zien die Poseidon teweeggebracht heeft.

    Behalve godin van de wijsheid, de wetenschappen en de schone kunsten werd Athena ook godin van de krijgskunst genoemd. Toch was zij bijlange niet zo oorlogszuchtig als haar halfbroer, de god Ares, maar wee degene die het met haar aan de stok kreeg.

    (Uit "Het schuim van de zee", hoofdstuk 6)

    26-03-2018 om 09:26 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hephaistos in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand...
    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand

    Ditmaal komt hij uit bij een doek van Velázquez (1599-1660). Afm. 2,23m x 2,90m. Olie op doek. Prado, Madrid. 
    Apollo brengt de smid Vulcanus (Hephaistos) op de hoogte van het overspel van zijn echtgenote Venus (Aphrodite) met de god Mars (Ares), terwijl de smid notabene een harnas voor de bedrieger aan het smeden is. 
    Velázquez was een tijdgenoot en de Spaanse evenknie van Rubens en Rembrandt. Hij schilderde o.a. historische, mythologische en bijbelse taferelen naast vele portretten van de Spaanse koninklijke familie en edelen tijdens het bewind van Filips III.
    De stijl is die van de Barok, maar realistischer dan die van bv. Rubens. Velázquez schilderde dit meesterwerk tijdens zijn verblijf te Rome in 1630. Zijn personages zien er helemaal niet uit als Griekse helden, goden of cyklopen, maar als doodgewone bedienden en arbeiders van de Spaanse ambassade aldaar.Ook Apollo is een doodgewone jongeman. 
    Het coloriet is - op een blauwe lucht, een roodgloeiende plaat op het aambeeld en Apollo's rood-bruine mantel en groene lauwerkrans na - bijna uitsluitend 'vijftig tinten bruin', en toch bereikt de schilder daarmee een bijzonder levendig schilderij. Levendig en ongemeen expressief zijn de gelaatsuitdrukkingen van Vulcanus, en vooral die van de helper met krullenbol die werkelijk aan de lippen van de onheilsbrenger hangt.






    28-02-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    27-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.HEPHAISTOS (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 26 februari (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van de Hephaistos, de god van de smeden. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De schilderij, voorstellende Hephaistos die een net werpt over zijn ontrouwe echtgenote die in de armen ligt van de oorlogsgod Ares (terwijl de andere goden geinteresseerd toekijken), is van de Franse meester Louis-Jean-François Lagrenée (1725-1805).


    Zelf schonk de oppergodin, Hera, haar man maar weinig kinderen: drie, hooguit vijf. De drie waarover iedereen het eens is, zijn Ares, de oorlogsgod, Eileithyia, de godin van de geboorte, en Hebe, de godin van de jeugd. Sommigen beschouwen ook Eris, de godin van de twist, als een kind van het oppergodenpaar. En dan is er Hephaistos. Hera baarde hem, tot daar is iedereen het erover eens. Maar geregeld wordt aangenomen dat Hera hem bij zichzelf verwekt heeft, zonder tussenkomst van haar echtgenoot noch van enig ander mannelijk wezen: een soort revanche voor de vele buitenechtelijke kinderen van Zeus. Hoe ze het klaargespeeld heeft, blijft een duistere zaak. Maar Hephaistos was aartslelijk en ontgoocheld wierp Hera haar pasgeboren zoon in de zee, alwaar hij door de zeenimfen Thetis en Eurynome werd opgenomen en grootgebracht. Ze deden de kleine Hephaistos in de leer bij de dwerg Kedalion, bij wie hij zich bekwaamde in de smeedkunst, een vak waarin hij een onvoorstelbare bekwaamheid bereikte. Om zich te wreken op zijn moeder smeedde hij een gouden zetel die hij naar de Olympos liet brengen als geschenk voor Hera. Eenmaal gezeten, sloten onzichtbare klemmen zich om haar lichaam, zodat de godin gevangen was. De god Dionysos kon Hephaistos er uiteindelijk toe overhalen zijn moeder te bevrijden, nadat hij hem dronken had gemaakt met wijn. Hephaistos eiste en bekwam hiervoor de hand van de bevalligste onder de godinnen, Aphrodite. Zijn wrok tegenover Hera was nu over: voortaan zou hij zelfs haar verdediger worden. Toen Zeus op een dag, gekweld door haar eeuwig gezeur over zijn ontrouw, zijn vrouw als straf aan een gouden ketting liet bengelen tussen hemel en aarde, met aan elke voet een zwaar metalen aambeeld, verloste Hephaistos haar uit deze netelige positie. Daarop werd hij echter door de vertoornde Zeus uit de hemel gestampt en hij plofte neer op het eiland Lemnos: hij hield er kreupele onderste ledematen aan over. Aan handigheid had hij evenwel niets ingeboet en op Lemnos richtte hij een smidse in, waar hij de mooiste juwelen, wapenrustingen, meubelen, instrumenten en dergelijke vervaardigde. Eén van zijn beroemdste werken is de schitterende wapenrusting – de mooiste die ooit gemaakt werd – die Achilles droeg toen hij de grootste Trojaanse held Hektor dodelijk verwondde.

    Hoe kunstzinnig hij ook mocht wezen, het boterde niet tussen Aphrodite en de lelijke wanstaltige Hephaistos, en dat laat zich raden. Er wordt zelfs beweerd dat hij zijn bloedmooie echtgenote nooit heeft mogen aanraken. Ze waren niet te tellen, de liefdesavonturen van de overspelige liefdesgodin. Geleidelijk schikte Hephaistos zich in zijn lot van “hoorndrager”.

    Met Ares, de god van de oorlog, had Aphrodite één van haar meest bekende verhoudingen, een buitenechtelijke weliswaar. Zij was immers gehuwd, zij het onder dwang van Zeus, met de lelijke en kreupele god Hephaistos, met wie zij uiteindelijk nooit het bed heeft gedeeld. De zonnegod Helios bracht de god van de smeedkunst op de hoogte van de overspelige verhouding van zijn echtgenote. Hierop smeeddeHephaistos een onzichtbaar net dat hij boven het bed hing waar Ares en Aphrodite de liefde bedreven. En jawel, te gepasten tijde kwam het net naar beneden en beiden zaten als ratten in de val. Hephaistos riep toen alle goden van de Olympos bijeen en liet hen getuige zijn van Aphrodites ontrouw. De goden vonden het hele geval erg grappig. “Ik wou wel best met Ares ruilen” flapte Poseidon er uit. Voor de betrapte geliefden was het echter al bij al een vernederende toestand. Toen Hephaistos vond dat zij genoeg geboet hadden bevrijdde hij hen. Beschaamd vluchtten ze weg, Ares naar Thracië, Aphrodite naar Cyprus.

    bron: "Uit het schuim van de zee" (2011) hoofdstuk 4 en 5


    27-02-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Danaë in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand…                                                                                                          

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand. 


    Ditmaal komt hij uit bij de symbolistische schilder Gustav Klimt. Deze Oostenrijkse kunstschilder (°1862, +1918) is een van de grootste modernisten uit de kunstgeschiedenis, van het gehalte van Picasso, Dali en Mondriaan. Tot zijn grootste meesterwerken behoren een groot aantal erotische vrouwenportretten. “Danaë en de gouden regen” was dan ook een geliefkoosd thema.

    Klimts werk vertoont enige verwantschap met dat van de meester tekenaar-schilder Egon Schiele, wiens stijl minder verfijnd maar des te krachtiger is en meermaals op of over het randje van de pornografie gaat.


    31-01-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DANAË (het hele verhaal).

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 23 januari (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van een Griekse prinses, Danaë, die de moeder werd van één van Griekenlands grootste helden, Perseus. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De schilderij, die weinig aan de verbeelding overlaat, is van de Franse meester Leon François Comerre (1850-1916). 


    Nadat hij zijn schoonvader, koning Danaos had gedood, regeerde Lynkeus over Argos. Zijn zoon Abas volgde hem op. Deze had zelf twee zonen: Akrisios en Proitos, een tweeling. Reeds in de moederschoot maakten de beide broers ruzie met elkander en dat zou tijdens hun hele verdere leven niet anders wezen. Akrisios slaagde erin zijn broer uit het land te verdrijven en zijn heerschappij over de stad Argos te laten gelden. Maar Proitos keerde later terug naar de streek van Argos en vestigde zich in het nabijgelegen Tiryns.

    Akrisios had één kind, een dochter, Danaë, en deze baarde hem veel zorgen. Het noodlot had hem immers voorspeld dat een eventuele kleinzoon hem de dood zou aandoen. Daar kwam nog bij dat hij Proitos ervan verdacht betrekking te hebben met zijn dochter of althans op betrekking uit was, hetgeen van aard was om de vete tussen de beide broers nog aan te wakkeren. Akrisios besloot zijn dochter op te sluiten in een kerker, waar niemand tot haar zou kunnen doordringen: licht en lucht kwamen er enkel binnen via een betraliede opening, hoog in de toren van de kerker. Maar de zaak was niet “waterdicht”. Het ongeluk wilde dat Zeus verliefd werd op de mooie Danaë, en... voor de oppergod is niets onmogelijk. Hij nam een heel bijzondere vermomming aan: in de gedaante van een gouden regen drong hij via het hoge betraliede venster door tot in Danaë’s kerker en hij bezwangerde haar.


    Toen de zwangerschap aan het licht kwam werd Akrisios bevangen door een geweldige angst en toen Danaë het kind had gebaard en het een jongetje – Perseus – bleek te zijn, zag hij maar één uitweg: zijn dochter en het kind ter dood brengen! Maar eigenhandig tot de daad overgaan durfde Akrisios niet. Hij vond er niets beters op dan moeder en zoon in een grote houten kist te stoppen, met een paar stevige kettingen er omheen, en daarna die kist in de zee te werpen. Beiden zouden dan wel omkomen...

    Maar het liep anders: Zeus had ongetwijfeld een grote toekomst weggelegd voor zijn pasgeboren zoon en Perseus en zijn moeder Danaë werden niet aan hun lot overgelaten. Na enige tijd rondgedobberd te hebben op de woeste zeegolven, spoelde de kist aan op het eiland Serifos in de Egeïsche Zee. Op dat eiland woonden twee vissers, Diktys en Polydektes. Diktys vond de aangespoelde kist en bracht ze naar zijn broer: moeder en zoon waren nog in leven. Polydektes werd verliefd op Danaë en wilde haar tot zijn echtgenote maken, maar ze weigerde. Ook na jarenlang aandringen bleef Danaë weigeren. Ondertussen was Perseus opgegroeid tot een flinke atletische jongeman. Hij ging voor Polydektes staan en sprak: “Ik wil niet dat gij met mijn moeder trouwt: zelf wenst ze dat evenmin. Gij hebt ons het leven gered en ons gastvrij opgenomen en we zijn u daar heus wel dankbaar voor, maar liefde is een vreemde zaak en in een huwelijk moet de liefde nu eenmaal van twee kanten komen. Veel zou ik voor u doen, o Polydektes. Om u mijn dank te betuigen ben ik zelfs bereid u het hoofd van Medusa te brengen”. Perseus had gesproken in jeugdige overmoed. Het gruwelijk monster Medusa doden was immers geen klus die geacht werd weggelegd te zijn voor een sterveling, het weze dan nog de zoon van Zeus...

    bron: "Uit het schuim van de zee" (2011), hoofdstuk 26.

    24-01-2018 om 10:22 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Iedere maand een verhaal.
    In 2018 en 2019 verschijnt iedere maand op één van de blaadjes van de scheurkalender "De Druivelaar" een verhaaltje uit de Griekse mythologie met een passende tekening van Marc Van Hoye. De dag erna kunt u op deze blog hetzelfde verhaal in uitgebreide versie lezen, met als illustratie het mooiste schilderij dat we hebben kunnen vinden betreffende het "mythologisch onderwerp van de maand". Veel lees- en kijkplezier.

    19-01-2018 om 14:06 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    05-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.NIET ONBELANGRIJK INTERMEZZO

    “Odysseus op Aiaia” is een klassieke tragedie in een nieuw kleedje. Het is een verhaal van liefde en hartstocht, gebaseerd op het eeuwenoude verhaal van de omzwervingen van de Griekse held Odysseus, na de oorlog van Troje. Het was oorspronkelijk bedoeld als een deel van een trilogie. Het eerste deel (“De Twistappel”) is een toneelstuk dat handelt over de oorsprong van de Trojaanse oorlog. Het tweede (“De Oorlog van Troje”) is eveneens een toneelstuk dat een belangrijke episode uit de oorlog behandelt. Dit derde deel was oorspronkelijk eveneens bedoeld als toneelstuk en het draagt er nog duidelijk de sporen van (de dialogen zijn niet helemaal uitgewerkt). Het is overigens zonder veel moeite te bewerken voor toneelopvoering.  Humor en erotiek ontbreken allerminst in dit werk, net zo min als in de eerste twee delen. De drie delen werden alle drie, enkele jaren geleden in boekvorm uitgegeven (voor inlichtingen: www.bloggen.be/zerar/archief.php?ID=2879394).

    “Odysseus op Aiaia” verschijnt op mijn blog (www.bloggen.be/mythos) vanaf 8 januari iedere maandag in vier afleveringen. Mocht iemand geïnteresseerd zijn om het ten tonele te brengen, hij neme contact op met mij (kvansteenbrugge@gmail.com). Rechten, van welke aard dan ook, zijn (wat mij betreft althans…) niet verschuldigd.



    05-01-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-04-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik, Zeus (2)

    In het vorig verhaal heb ik verteld hoe Kronos, de jongste van de twaalf kinderen van Ouranos, zijn vader uit de hemel stootte, na hem zwaar verminkt te hebben, en zich alzo de hemelse troon toe-eigende. Kronos bevrijdde zijn broeders en zusters, de Titanen, die door hun vader Ouranos diep in de schoot van de aarde waren begraven. Met één van hen, zijn zuster Rhea, huwde hij en hij verwekte bij haar zes kinderen: drie dochters (Demeter, Hestia en Hera) en drie zonen (Hades, Poseidon en ik, Zeus). De voorspelling van zijn vader indachtig, bibberde Kronos bij de gedachte dat één van zijn kinderen hem op zijn beurt van de troon zou stoten. Daarom gebood hij zijn echtgenote hem ieder kind direct na de geboorte te overhandigen opdat hij het zou kunnen verslinden. Vijf kinderen werden alzo door hun vader verorberd. Toen echter het zesde kind geboren werd, misleidde Rhea haar echtgenoot door hem in plaats van het kind een in luiers gewikkelde steen aan te bieden. Kronos merkte het verschil niet en verslond de steen.



    Dat jongste kind was ik, Zeus. Mijn moeder bracht mij in veiligheid op het eiland Kreta. Op de berg Ida, op Kreta, woonden nimfen, samen met een goddelijke geit, Amaltheia. De nimfen waren ontstaan uit de bloeddruppels van de verminkte Ouranos, waar ze op de grond neergevallen waren. Amaltheia was ontstaan uit de vereniging van twee Titanen, de god Okeanos en de godin Tethys. De nimfen hadden, hoog op de berg Ida, een wiegje voor mij klaargezet. 



    Ik werd gevoed met de melk van Amaltheia



    Ik groeide snel. Als kleuter stoeide ik met de nimfen en met Amaltheia. Op een dag brak, tijdens het spel, één van de hoorns van de geit af. Ik vulde de hoorn met korenaren en vruchten en allerhande kostbaarheden en ik schonk hem aan Tyche, eveneens een dochter van Okeanos en Tethys, een zuster dus van Amaltheia. De Romeinen gaven Tyche de naam Fortuna, de godin van het geluk. De hoorn draagt de naam “cornucopia”, de Hoorn des Overvloeds: de hoorn schenkt de houder ervan alles wat zijn hartje lust.

    01-04-2016 om 16:05 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (13 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-02-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik, Zeus (1)

    IK ZEUS

    Goedenavond stervelingen. Ik weet wat u denkt. U denkt dat ik Jan Decleir ben, die zich voordoet als Zeus. Niets is minder waar, want de werkelijkheid is helemaal anders, precies het tegenovergestelde van wat u denkt: ik ben Zeus, de Griekse oppergod van weleer, die zich voordoet als Jan Decleir. Van alle Griekse goden was er geen een die meer bedreven was in de kunst van de metamorfose. De gedaanteverandering. Na enkele duizenden jaren heb ik die kunst nog niet verleerd. Ontelbaar zijn de keren dat ik een andere gedaante heb moeten aannemen om een vrouw te veroveren. Neem nu de mooie trouwe Alkmene, die gehuwd was met Amphytrion, de koning van Thebe. Toen de koning een tijdje van huis weg was, vanwege een of andere veldslag, zag ik mijn kans schoon. In de gedaante van Amphytrion benaderde ik Alkmene en ik verwekte bij haar Herakles, de sterkste onder alle stervelingen. Soms was het opportuun om mij in een dier te veranderen. Ook dat was voor mij een koud kunstje. Zo ben ik erin geslaagd, in de gedaante van een zwaan, betrekking te hebben met Leda, de koningin van Sparta.

     Uit deze vereniging is Helena voortgekomen, de mooie Helena, die de inzet zou worden van de oorlog van Troje.

    Menig keer ook heb ik stervelingen een andere gedaante bezorgd. Neem nu de nimf Io. We waren de liefde aan ’t bedrijven toen ik vernam dat mijn dierbare echtgenote mij op het spoor was. Ik heb Io toen snel in een koe veranderd.


    Een van mijn strafste metamorfoses was die keer toen ik de gedaante aannam van een gouden regen en aldus tussen vensterspijlen doordrong tot de prinses Danaë die door haar vader opgesloten was in een hoge toren.


    Ook daar is een van de grootste Griekse helden uit voortgekomen: Perseus.

    Ach, we waren een clubje van twaalf goden.




    Wij heersten over hemel en aarde. We woonden op de Olympos, de hoogste berg van Griekenland.


     

    Ieder had zijn eigen specialiteit ( de wetenschap, de kunst, de liefde, de geneeskunst, de landbouw…). Ik was de baas, alhoewel…

    Alle uitingsvormen van de Westerse beschaving vinden hun oorsprong in de tijd van de Oude Grieken. Ach, als ik 25 eeuwen terugga in de geschiedenis, naar de eeuw van Perikles: grotere geleerden, grotere kunstenaars dan in die eeuw heeft de wereld nooit gekend. De grondslagen van de Westerse geneeskunde en van uw democratische regeringsvormen werden toen gelegd en de Olympische Spelen, te mijner ere, kenden een ongeziene bloei.

    10-02-2016 om 15:42 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (15 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-06-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voor wat hoort wat...
    De vraag naar de digitale versie van "Uit het schuim..." is nog steeds zeer groot. Sommigen vertikken het evenwel om de naam van hun woonplaats, ja zelfs hun eigen naam te vermelden! Vanaf heden zal op de vraag niet meer ingegaan worden indien deze gegevens ontbreken (en eventueel ook graag naam en locatie van de school).

    28-06-2015 om 03:25 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-12-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Overweldigend succes!
    De vraag naar de digitale versie van "Uit het schuim van de zee" is overweldigend geweest, de laatste veertien dagen. Het overgrote deel van de aanvragers (90 %) kwam uit Nederland. Hartelijk dank voor de interesse.

    08-12-2014 om 16:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-11-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gratis via mail.
    Het boek "Uit het schuim van de zee" vertelt de Griekse mythologie in 136 verhaaltjes. Wilt u de verhaaltjes (zonder de illustraties weliswaar) via mail ontvangen dan kan dat gerust door eenvoudige aanvraag (kvansteenbrugge@gmail.com). Dat kost u dan uiteraard niets en het bespaart mij tijd en moeite... 

    17-11-2014 om 18:02 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-11-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwe "beperkte" druk.
    Betreft het boek UIT HET SCHUIM VAN DE ZEE.
    Er is een nieuwe druk, evenwel beperkt tot een paar tientallen exemplaren. Gezien de gestegen drukkosten en dito verzendkosten bedraagt de prijs vanaf heden (verzendkosten inbegrepen, ook voor Nederland) 25 euro. Vooraf te betalen door storten op rekening nr. BE11 0000 5429 5748 t.n.v. Vansteenbrugge, Kortrijk. Met vermelding van uw adres!

    06-11-2014 om 09:45 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-05-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vierde druk?
    Het boek "Uit het schuim van de zee" (derde druk) is zo goed als uitverkocht. Gelieve alvast geen bestellingen meer te doen tijdens de vakantiemaanden juli en augustus. Het is mogelijk dat er na de grote vakantie een nieuwe druk komt.
    Vanaf 1 juli ben ik niet meer beschikbaar voor voordrachten i.v.m. de Griekse mythologie.




    29-05-2014 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-03-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Boeken.
    Betreft mijn boeken over de Griekse mythologie, e.a.: www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=2394016 .

    29-03-2014 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lezers van over de plas.
    Deze blog wordt de laatste dagen wel heel vaak geraadpleegd in de USA, de laatste week zelfs vaker dan in Vlaanderen en bijna even vaak als in Nederland. Ik weet het wel: niemand is sant in eigen land, maar... Amerika is wel héél ver weg. Wie zijn jullie, lezers van over de plas? Het intrigeert mij...

    08-11-2013 om 14:54 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-09-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw boek: Strijdtoneel Troje

    paperback
    93 pagina's

    Korte inhoud

    Toneelstuk in drie bedrijven, waarin het laatste en beslissende jaar van de Trojaanse oorlog wordt behandeld, op een boeiende en bijwijlen grappige manier. Met "De Twistappel" en "Odysseus op Aiaia" vormt het een trilogie die elke liefhebber van de klassieke oudheid met graagte zal lezen.

    Biografie van de auteur

    Kris Vansteenbrugge.
    Geboren op 4 juni 1940.
    Keel-neus-oorarts.
    Schrijver van kortverhalen, toneelstukken en boeken.
    Werken betreffende de Griekse mythologie: Grijslokes Olympiade (1997), De Twistappel (2004), Uit het schuim van de zee (2011), Odysseus op Aiaia (2013).
    Andere werken zijn o.a. O jerum jerum jerum (autobiografie, 2006) en Schrijvelarij (140 korte verhalen, 2013)


    Wilt u vernemen hoe u een van bovenstaande boeken kunt bestellen of wenst u gratis een digitale versie? Stuur een mail naar de auteur: kvansteenbrugge@gmail.com.






    19-09-2013 om 17:03 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    29-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eurobiljetten en mythologie.

    In mijn boek “Uit het schuim van de zee” (de Griekse mythologie in 136 boeiende verhalen, 404 pag., uitg. 2011) kunt u het verhaal lezen van Europa, de prinses die door de Griekse oppergod Zeus, in de gedaante van een stier, werd ontvoerd. Haar beeltenis prijkt op de nieuwste bankbiljetten van 5 euro, nl. het kopje aan de rechterkant, alsook het watermerk hetwelk u ziet onder de handtekening van Mario Draghi als u het briefje voor een lichtbron houdt.




    Het beeld is afkomstig van een schilderij op een meer dan tweeduizend jaar oude Romeinse vaas (een mengvat) die zich bevindt in het Louvre in Parijs. Ook de stier is afgebeeld op de vaas.

    Hierna volgt een uittreksel uit het boek:

    Poseidon, de god die heerste over de zeeën, was de broer van de oppergod Zeus. Net als zijn broer was hij zeer gevoelig voor vrouwelijk schoon. Libya, een kleindochter van Zeus en Io, zoals we in het vorig verhaal gezien hebben, was een van de velen die door Poseidon bemind werden. Dat resulteerde in een tweeling: Agenor en Belos. Agenor trok vanuit zijn geboorteplaats in Egypte naar Tyrus in Kanaän, waar hij koning werd. Hij kreeg zes nakomelingen: één dochter en vijf zonen. De dochter heette Europa. En wie ontbrandde in liefde voor deze schone maagd? Zeus! Om haar te versieren had hij een ingenieus plan bedacht. Hij gaf zijn zoon Hermes de opdracht het vee van Agenor naar de zeekust van Tyrus te drijven, alwaar Europa vaak vertoefde. Hij veranderde zichzelf in een stier en begaf zich tussen het vee. Europa merkte het dier op en raakte in vervoering door de indrukwekkende gestalte, de schitterende witte vacht en de grote trouwe ogen. De stier liet zich gewillig strelen door het meisje en nodigde haar uit op zijn rug plaats te nemen. Pas was dit geschied, of hij zette het op een lopen, recht de zee in, en waar het water te diep werd begon hij te zwemmen. Europa was niet weinig geschrokken, ze schreeuwde het uit van angst en ze riep de goden ter hulp. Maar de stier had geen oren naar haar smeekbeden en in een razend tempo zwom hij alover de Middellandse Zee tot hij het eiland Kreta bereikte. Aan de zuidelijke kust van het eiland ging hij aan land, op een plaats waar nu de stad Gortyna ligt. Hier nam hij weer zijn normale gedaante aan. Onder de schaduw van een reusachtige olijfboom had hij betrekking met Europa. De boom staat daar nog: ik heb hem met eigen ogen gezien. In een nabijgelegen grot schonk Europa het leven aan een zoon, de latere koning Minos, legendarisch heerser in de machtige burcht van Knossos, en naar wie de Minoïsche cultuur zou genoemd worden. In diezelfde grot kreeg Europa nog meerdere malen het bezoek van Zeus en ze schonk hem later nog twee zonen: Rhadamanthys en Sarpedon.

    Op het thuisfront in Tyrus was men ondertussen zeer bezorgd en bedroefd vanwege de verdwijning van Europa. Vader Agenor stuurde uiteindelijk zijn vijf zonen uit naar alle windstreken om hun zuster te zoeken. Hij legde hun meteen het verbod op het ouderlijk paleis nog te betreden zolang Europa niet teruggevonden was…

    Het vervolg van ’t verhaal kunt u verder lezen op pag. 47-49 van het boek of door te surfen naar www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=14 en scrollen naar nr.10 “Europa en Kadmos”. U vindt er ook een tekening van Europa op de stier, door J. Bauwens.


    29-06-2013 om 14:21 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Twee keer goed nieuws...
    Een nieuwe druk van "Uit het schuim van de zee" is klaar. Hij verschilt nauwelijks van de vorige: twee kleine taalfoutjes werden verbeterd...
    Sorry aan allen die sedert begin mei op hun bestelling wachten. Vóór het einde van de maand krijgen zij het boek thuis bezorgd.


    En er komt weldra een nieuw boek: "Odysseus op Aiaia". De exacte verschijningsdatum wordt u zeer binnenkort meegedeeld op deze blog.
     

    24-05-2013 om 04:35 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-04-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Even geduld...
    Betreft het boek "Uit het schuim van de zee". De vorige editie (de derde al) is reeds uitverkocht en de bestellingen blijven binnenkomen. De uitgever laat weten dat de nieuwe editie niet klaarkomt vóór 20 mei. De bestellers van het boek zullen dus nog wat geduld moeten oefenen.

    29-04-2013 om 23:26 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    21-03-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mythos-blog gestopt
    Tegen het eind van de maand maart wordt de Mythos-blog  www.bloggen.be/mythos  (althans voorlopig) gestopt wegens... te weinig respons. 
    Er is méér in 't leven dan enkel maar Griekse Mythologie: surf naar www.bloggen.be/pierpont !

    21-03-2013 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    03-02-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mythos.
    Het verhaal over het koningshuis van Thebe (Kadmos, Oidipous, Antigone...) vindt u op www.bloggen.be/mythos. Er zijn een 40-tal afleveringen. Geschikt voor leerlingen vanaf 10 jaar.

    03-02-2013 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    02-02-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De grote verhalen in afleveringen.
    Vanaf begin 2013 worden de grote klassieke verhalen uit de Griekse mythologie gepubliceerd op mijn blog
    www.bloggen.be/mythos, in korte afleveringen en in een verhaaltrant die ook geschikt is voor jongeren vanaf tien jaar. Al mijn lezers die zich geroepen voelen, wordt vriendelijk verzocht een tekening te sturen ter illustratie bij één of meerdere afleveringen: via mail (kvansteenbrugge@gmail.com) of via de brievenpost (Kris Vansteenbrugge, Sint-Denijsestraat 191B, 8500 Kortrijk). Alle ingezonden tekeningen verschijnen op de blog.

    02-02-2013 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    21-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Derde druk !


    “Uit het schuim van de zee” is reeds aan zijn derde druk toe. Alleen de cover is veranderd (verfraaid, naar wij hopen).

    Hartelijk dank aan mijn talrijke lezers.

    Meer over het boek kunt u vernemen door hier te klikken op:  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=1575334  en  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=1535828

    Het boek kan besteld worden via mail (kvansteenbrugge@gmail.com) .
    Desgewenst gesigneerd exemplaar

    Bij bestelling vóór 30 juni 2013 hoeven geen verzendkosten betaald te worden (geldt ook voor Nederland).

     



    21-12-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (12 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    20-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ STEENBOK.

    STEENBOK

    21 december – 18 januari 

     






    Toen Kronos heerste over het heelal, was hem voorspeld dat één van zijn kinderen hem zou onttronen.

    Die voorspelling was in feite een vloek die over hem neergedaald was nadat hij zijn vader Ouranos uit de hemel had gestoten, na hem vreselijk verminkt te hebben. Ouranos had die vloek uitgesproken: dat één van Kronos’ kinderen hun vader hetzelfde lot zouden laten ondergaan. Die vloek indachtig was Kronos’ doodsbang voor zijn nakomelingen…

    Daarom verslond hij hen één voor één, onmiddellijk na hun geboorte. Toen het zesde kind geboren was, gaf zijn echtgenote Rhea hem een steen, in luiers gewikkeld. Kronos verslond de steen en het kind werd door zijn moeder in veiligheid gebracht naar het eiland Kreta, in een grot op de berg Ida. Daar werd het opgekweekt door nimfen, die hem voedden met de melk van de geit Amalthea. Dat kind was niemand minder dan Zeus.

    De nimfen waren ontstaan uit de bloeddruppels van de verminkte Ouranos, waar ze op de grond neergevallen waren. Amalthea was ontstaan uit de vereniging van twee titanen, de god Okeanos en de godin Tethys. Zeus groeide snel. Als kleuter stoeide hij met de nimfen en met Amalthea. Op een dag brak, tijdens het spel, één van de hoorns van de geit af. Zeus vulde daarop de hoorn met korenaren en vruchten en allerhande kostbaarheden. Hij schonk de hoorn aan Tyche, eveneens een dochter van Okeanos en Tethys, een zuster dus van Amalthea. De Romeinen gaven Tyche de naam Fortuna, de godin van het geluk. De hoorn draagt de naam “cornucopia”, de Hoorn des Overvloeds: de hoorn schenkt de houder ervan alles wat zijn hartje lust.

    Eenmaal volwassen geworden, begaf Zeus zich naar zijn vader en bood hem een drank aan, waardoor deze de vijf verzwolgen kinderen uitbraakte. Alle vijf werden zij goden van de hoogste rang: Poseidon, Hades, Demeter, Hestia en Hera. Zeus stootte zijn vader van de troon en werd zelf heerser over hemel en aarde.

    Deze “machtovername” was evenwel niet zonder slag of stoot verlopen. Met zijn broeders Hades en Poseidon diende Zeus eerst zijn vader Kronos en diens broers, de Titanen, te overwinnen. Toen hij daar, na een lange en hevige strijd – een “titanenstrijd” – in geslaagd was, verdeelden Zeus en zijn broeders het heelal onder elkander, nadat zij alle overwonnen titanen naar de onderwereld hadden verbannen. Hades kreeg de onderwereld toegewezen. Poseidon werd de heerser over de oceanen en de zeeën. Zeus zelf nam de heerschappij waar over de hemel en de aarde.

    Nog één groot obstakel viel er voor Zeus te overwinnen: eerst diende hij nog Typhon te verslaan, een immens vuurspuwend monster met honderd drakenkoppen – Typhon was een zoon van Gaia, door Tartaros bij haar verwekt. Na een moeilijke strijd won Zeus het pleit, nadat hij erin geslaagd was Typhon te verpletteren onder een eiland dat hij uit de zee had opgevist: Sicilië. Nog steeds spuwt het monster vuur…

    Met hun drie zusters vestigden Zeus en Poseidon zich op de hoge Olymposberg in het noordoosten van Griekenland. Hades bracht voortaan het grootste deel van zijn tijd door in de onderwereld.

    Met tederheid dacht Zeus terug aan de geit die hem tijdens zij kleuterjaren op Kreta gevoed had…

    Uit dankbaarheid plaatste hij Amalthea aan het firmament, als het sterrenbeeld “de steenbok”.




    De kri-kri geit (Capra aegagrus creticus). Een zeer zeldzame en beschermde geitensoort, die enkel op Kreta leeft, in ’t wild. Een nakomeling van Amalthea.

    20-12-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-11-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ BOOGSCHUTTER.

    BOOGSCHUTTER

    21 november – 20 december

      







    De kentauren of “paardmensen” uit de Griekse mythologie waren ruige, onbehouwen, vechtlustige wezens: half paard en half mens. Hun vader was Kentauros. Dezes ouders waren de misdadiger Ixion en een vrouwelijk wezen dat door Zeus geschapen was in de gedaante van de oppergodin Hera. Omdat Ixion zo vermetel was zich aan dat wezen, dat hij voor Hera hield, te vergrijpen, heeft Zeus hem zwaar laten boeten: in de tartaros werd hij voor immer vastgeklonken aan een eeuwig ronddraaiend brandend rad. Later paarde Kentauros met de merries van het Peliongebergte: hieruit kwamen de kentauren voort. Anders was de afkomst van de kentaur Cheiron. Deze was een zoon van de titaan Kronos, die tevens de vader van Zeus was, en de nimf Phylira, dochter van een andere titaan Okeanos.   

    De kentaur Cheiron was wijs, beminnelijk en door iedereen geliefd, en vooral bedreven in de geneeskunst.

    Op de Pelionberg, in Thessalië aan de Oostkust van het Griekse vasteland, had Cheiron een school waar hij de grootste Griekse helden onderwees in allerlei wetenschappen en kunsten: de muziek, de sterrenkunde, het boogschieten, de geneeskunde. Theseus, Peleus, Jason, Achilles en vele anderen gingen bij hem in de leer.  Zelfs Asklepios, de god van de geneeskunde, nam hij een tijdje onder zijn hoede.

    Op een dag werd hij, geheel per ongeluk, gewond aan de knie door een van Herakles’ giftige pijlen.

    Ziehier hoe dat in zijn werk was gegaan… Het gebeurde toen Herakles op weg was naar het vierde van zijn twaalf beroemde werken: het levend vangen van een gigantisch groot everzwijn met geweldige slagtanden, op de Erymantosberg. De streek aan de voet van de berg was bewoond door kentauren. Ze leefden in grotten en holen. Toen Herakles voorbij de grot van één van hen kwam, werd hij vriendelijk bejegend. Het was de kentaur Pholos, die net als de kentaur Cheiron, en in tegenstelling tot de andere kentauren, een zachtaardig en menslievend karakter had. Pholos nodigde Herakles uit in zijn grot en zette hem een lekkere vleesmaaltijd voor. Herakles liet het zich goed smaken en hij liet zich ontvallen dat dit heerlijk gerecht dubbel zo lekker zou zijn met een kruik wijn. Hier bevindt zich wijn, zei Pholos, in een gemeenschappelijke grot, maar het is de wijn van alle kentauren en ik durf die niet aan te roeren. Toen merkte Herakles op dat het wijn was die door de god Dionysos daar “met dít doel” was heengebracht, vele jaren geleden. En Pholos liet zich overhalen en haalde de wijn. Maar opgewonden door de geur van de wijn, die tot in hun holen was doorgedrongen, kwamen toen al de andere kentauren te voorschijn. Ze kwamen dreigend op Pholos en zijn genodigde af, gewapend met rotsblokken en stammen van dennenbomen. Dank zij zijn giftige pijlen – ze waren immers gedoopt in het bloed van de Hydra – slaagde Herakles erin velen te doden en de overigen op de vlucht te drijven. Pholos trok een pijl uit het lichaam van een dode kentaur, zich hierbij afvragend hoe het mogelijk was dat een pijltje, dat niet eens zo diep in het lichaam was doorgedrongen, zo’n machtig wezen kon doden. Hierbij liet hij de pijl uit zijn handen glijden. Deze kwam met de punt op zijn voet terecht. De pijl was nog steeds giftig en terstond zeeg Pholos dood ter aarde neer. De wijze kentaur Cheiron verscheen nu ook ten tonele. Herakles, die hem niet had herkend, verwondde hem aan de knie, met een pijl. Herakles was er het hart van in en eigenhandig verwijderde hij de pijl. Cheiron, die zoals gezegd zeer bedreven was in de geneeskunst, verzorgde zelf zijn wonde met allerlei zalven. Maar dat was tevergeefs…

    Hij leed ondraaglijke pijnen en bleek niet in staat zichzelf te genezen. Sterven kon hij evenmin, vanwege zijn hoge goddelijke afkomst. Hij herinnerde zich de zwaar gestrafte titanenzoon Prometheus, die geketend was aan een rots in het Kaukasusgebergte, alwaar een arend dagelijks in zijn lever kwam pikken:

    het was een straf, hem opgelegd door de oppergod Zeus. Prometheus had namelijk een strohalm laten ontbranden in het vuur van de zonnewagen die door de zonnegod Helios werd gemend. Die brandende strohalm had Prometheus naar de mensen gebracht. Zeus vond dit een daad van “hybris” (overmoed): de goden hadden immers het vuur voorbehouden voor zichzelf en nu ook de mensen het vuur in hun bezit hadden, zouden ze ongetwijfeld de goden naar de kroon willen steken, zo vreesde de oppergod. Voor deze misdaad    zou Prometheus dus hogergenoemde zware straf moeten ondergaan,

    een straf die eeuwig zou duren, tenzij iemand die de onsterfelijkheid bezat, deze aan hem wilde schenken. Cheiron verklaarde zich bereid. Hierdoor werd Prometheus verlost uit zijn lijden en Cheiron kon nu rustig sterven. Zeus was dermate verheugd over Cheirons daad, dat hij de kentaur als sterrenbeeld aan de hemel plaatste. Hij schonk hem daarenboven pijl en boog, het wapen waarmee aan zijn aards bestaan een eind werd gesteld…


    20-11-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-10-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ SCHORPIOEN

    SCHORPIOEN

    23 oktober – 20 november











    Orion was een jager. Men zegt dat hij de mooiste man was die ooit heeft geleefd. Geen wonder dat hij door vele vrouwen, sterfelijke en onsterfelijke, werd bemind.

    Eén van Orions bekendste geliefden was Eos, godin van de dageraad. Eos was getrouwd met de titanenzoon Astraios, met wie zij het ouderpaar vormde dat de Winden voortbracht: de noordenwind Boreas, de zuidenwind Notos, de westenwind Zephyros en de oostenwind Euros. Eos had echter nog talrijke buitenechtelijke verhoudingen en dito kinderen. Op het eiland Delos bedreef zij de liefde met Orion, op wie zij, althans gedurende een zekere tijd, smoorverliefd was. Delos is een eilandje in de Egeïsche Zee. Het behoort tot de Cycladen, een groep eilanden die als in cirkels omheen Delos gelegen zijn. Ziehier, hoe volgens het mythologisch verhaal het eiland Delos is ontstaan…

    De oppergod Zeus was verliefd op twee van zijn nichten, dochters van de titaan Koios en van de titanes Phoibe. De eerste, Asteria, vluchtte echter voor de oppergod. Ze sprong in de zee en verdronk. Zeus veranderde haar dode lichaam in een klein drijvend rotsachtig eilandje, Delos. De tweede, Leto, werd door Zeus zwanger gemaakt van een tweeling. Sommigen beweren dat Zeus haar en zichzelf tijdens de paring veranderde in een kwartel, om op die wijze hun vereniging aan het speurend oog van zijn echtgenote te onttrekken. Maar Hera kreeg er toch lucht van en ze begon Leto het vuur aan de schenen te leggen. Ze gaf de slang Python opdracht Leto te achtervolgen zodat ze nergens een plaatsje zou vinden om rustig te bevallen. Uiteindelijk vluchtte Leto alover de zee in de hoop een eiland te vinden waar ze ongestoord haar kinderen ter wereld zou kunnen brengen. Maar Hera had alle eilanden verboden haar gastvrijheid te verlenen. Tot ze in de buurt kwam van het eilandje Delos dat dolend op het zeeoppervlak dreef. Hier werd haar de toegang niet geweigerd, en dat was maar net op tijd, want de weeën kwamen al opzetten. Leto ging zitten in de schaduw van een dadelpalm die midden op het eiland groeide, om er uit te rusten en te baren. Maar Hera had nog andere pijlen op haar boog. Ze zorgde ervoor dat de weeën zeer hevig en pijnlijk werden en dat de baring desondanks niet vooruitging. Daarenboven leidde zij de aandacht af van de godin Eileithyia, de helpster in barensnood. Het duurde negen lange dagen vooraleer Zeus Leto’s nood opmerkte. De oppergod zelf riep Eileithyia’s hulp in en, de armen krampachtig rond een dadelpalm geslagen, baarde Leto toen haar tweeling. De dadelpalm staat er heden ten dage nog, of anders is het een rechtstreekse nakomeling van de boom van toen… Als eerste werd een meisje geboren: de godin Artemis. Het kind groeide dermate snel dat ze haar moeder reeds bijstond bij de geboorte van haar tweelingbroer, Apollo. Artemis werd de godin van de jacht. Ze wordt steeds afgebaald met boog en pijl. Ze verfoeide de geslachtelijke liefde en was in dat opzicht het tegenbeeld van Aphrodite. Apollo werd de god van de schoonheid en van talloze kunsten en wetenschappen, de god ook van het beroemde orakel van Delphi. Zeus was niet weinig fier op zijn goddelijke tweeling en hij liet een gouden glans stralen overhet eiland Delos, dat hij met vier zuilen verankerde aan de bodem, in het midden van de zee die later de naam “Egeïsche Zee” zou krijgen. Eeuwige roem en rijkdom zouden het eiland ten deel vallen.

    Maar keren we nu terug tot de mooie jager Orion, aan wiens charmes geen enkele vrouw kon weerstaan…

    Zelfs de godin Artemis, die overigens steeds maagd is gebleven, was op hem verliefd. Dat kon haar broer Apollo niet verdragen en hij stuurde een reuzegrote schorpioen op de jager af.

    Er wordt ook beweerd dat Apollo zich beledigd voelde omdat Orion in zijn hoogmoed had verklaard dat hij de wereld zou zuiveren van alle wilde dieren en monsters – hoogmoed of “hybris” is nu eenmaal iets wat goden allerminst van stervelingen kunnen verdragen – en dat hij daarom de schorpioen op de jager afstuurde.

    Deze verdedigde zich met zijn pijlen en met het zwaard, maar het pantser van het dier bleek ondoordringbaar. Tenslotte vluchtte Orion: hij zwom de zee over in de richting van het eiland Delos. Toen Apollo hem zag dobberen in de verte, riep hij zijn zuster Artemis, en hij vertelde haar dat een booswicht, die zopas één van haar nimfen had verkracht, probeerde te ontsnappen. Artemis, goedgelovig, nam haar boog en schoot een pijl door het hoofd van de geliefde. Toen zij haar rampzalige vergissing inzag, plaatste zij Orions lichaam tussen de sterren. Ook de schorpioen werd door de goden als sterrenbeeld aan de hemel geplaatst.

    De schorpioen komt op als Orion ondergaat. Dat komt omdat de schorpioen de gezworen vijand is van de jager Orion. En dat is dus de reden waarom men het sterrenbeeld van de schorpioen en dat van Orion nooit tegelijkertijd aan het uitspansel zal zien…


    20-10-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    21-09-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Uw sterrenbeeld.
    Meer uitgebreid dan op "De Druivelaar" vindt u op deze blog, telkens op de 20e dag van de maand, het verhaal van het sterrenbeeld (met tekening van Kurt Vangheluwe).

    21-09-2012 om 08:42 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (30 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    20-09-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ WEEGSCHAAL

                                                       WEEGSCHAAL

    22 september – 22 oktober

     




    Themis is een van de twaalf titanen, kinderen van Oeranos (de hemel) en Gaia (de aarde): de godin van recht en orde.

    DeTitanen waren niet de enige kinderen van Oeranos en Gaia. Er waren ook de Hekatoncheiren of Honderdarmigen en de Cyclopen of Eénogigen. Net als de Titanen beschikten zij over een reusachtige gestalte. De Hekatoncheiren waren ten getale van drie. Ze hadden honderd armen en vijftig koppen. Ook ten getale van drie waren de Cyclopen: reuzen met slechts één oog, in ’t midden van hun enorm voorhoofd. Zowel de Honderdarmigen als de Cyclopen werden door hun allesbehalve liefhebbende vader in de Tartaros, d.i. de onderwereld, geworpen. En al even slecht verging het ook de twaalf andere kinderen, de Titanen. Hun namen: Japetos, Themis, Okeanos, Tethys, Hyperion, Theia, Krios, Koios, Phoibe, Mnemosyne, Kronos en Rhea. Oeranos begroef hen diep onder de aardbodem opdat zij nooit het zonlicht zouden kunnen aanschouwen. Het Noodlot had hem immers voorspeld dat één van zijn kinderen hem de heerschappij over de hemel zou ontnemen… maar Gaia, bedroefd over het lot van haar kinderen, bevrijdde haar jonste spruit, Kronos. Ze bracht het staal voort en maakte er een sikkel van, dewelke ze Kronos ter hand stelde. Op aanraden van zijn moeder overviel de zoon zijn vader in zijn slaap, op ’t ogenblik dat deze, naar sommigen beweren, geslachtelijke betrekking had met Gaia. Kronos hieuw Oeranos de geslachtsorganen af en wierp ze ver weg in de zee. Waar het zaad van Oeranos zich vermengde met het zeewater begon dit laatste te schuimen en uit het schuim kwam een onbeschrijflijk mooi en lieftallig wezen te voorschijn: Aphrodite, de godin van de liefde, een kind van de Hemel en van de Zee. Met krachtige hand stiet Kronos nu de ontmande Oeranos uit de hemel. Hij bevrijdde zijn broeders en zusters, de Titanen, en nam de heerschappij over het heelal over, heerschappij die hij later zelf zou moeten afstaan aan zijn zoon Zeus. Eén van de twaalf Titanen, pre-olympische goden, was dus Themis.  

    Ze wordt afgebeeld met een blinddoek, symbool van haar onpartijdigheid. In de ene hand houdt zij de weegschaal, waarmee zij recht en onrecht tegen elkaar afweegt. Met de andere hand leunt zij op het zwaard van de gerechtigheid. Haar ene voet rust op het boek van de wet, met de andere vertrapt ze de slang, symbool van de leugen. Als de gerechtigheid een dutje doet krijgt de slang even vrij spel…

    Prometheus en Atlas, twee bekende figuren uit de Griekse mythologie, werden bij Themis verwekt door haar broer, de titaan Japetos.

    Prometheus stond aanvankelijk op een heel goed blaadje bij de oppergod Zeus, omdat hij hem had geholpen in zijn strijd om de heerschappij over hemel en aarde. Maar toen hij een geschenk van Zeus – de met vele gaven begiftigde vrouw Pandora – weigerde, was de oppergod diep beledigd. Toen Prometheus daarenboven het hemelse vuur stal om het naar de mensen te brengen, had hij het helemaal verkorven bij Zeus. De straf die Zeus voor zijn neef in petto had, kon tellen! Hij liet hem met onbreekbare kettingen vastketenen aan een hoge rots in het Kaukasusgebergte, alwaar een arend overdag grote stukken uit zijn lever kwam pikken; ’s nachts groeide de lever telkens weer aan. De oppergod had de bedoeling de straf eeuwig te laten duren, tenzij iemand van de onsterfelijken bereid zou gevonden worden om zijn eigen onsterfelijkheid terug te geven in ruil voor Prometheus’ bevrijding. Uiteindelijk was het de wijze kentaur Cheiron die voor die bevrijding zorgde, nadat hij getroffen was door een giftige pijl van Apollo. Cheiron leed enorme pijnen en omdat hij onsterfelijk was leek hij gedoemd om te lijden tot in eeuwigheid. Om die reden ruilde hij zijn onsterfelijkheid tegen Prometheus’ bevrijding.

    In een strijd tussen de Olympische goden en de Titanen, had Atlas het tegen Zeus opgenomen. Nadat Zeus de strijd in zijn voordeel had beslecht, strafte hij Atlas door hem het hemelgewelf op zijn schouders te laten torsen. Een ander verhaal over Atlas is zijn ontmoeting met de held Perseus in de tuin der Hesperiden. Dezen waren dochters van Atlas, die in hun tuin de gouden appelen bewaarden, een geschenk van Gaia (de Aarde) bij het huwelijk van Zeus met zijn zuster Hera. Atlas verkeerde in de waan dat Perseus erop uit was om de gouden appelen te stelen en hij bedreigde hem met de dood. Tegen een reus als Atlas was geen mens opgewassen. Perseus echter beschikte over een geheim wapen: in een zak droeg hij het afgehakte hoofd van de monsterlijke Medusa. Ieder die het hoofd aanschouwde werd in steen veranderd. Perseus haalde het hoofd van Medusa uit de zak en hield het zijn tegenstander voor. Terstond verstijfde en versteende het lichaam van de reus. Het Atlasgebergte in het noorden van Afrika zou daar het kolossaal overblijfsel van zijn… .

    Niet alleen door haar broer Japetos werd Themis bezwangerd…

    Ook de oppergod Zeus verwekte kinderen bij haar: de Horen (de Orde, de Gerechtigheid en de Vrede), de schikgodinnen en, volgens sommigen, de godin-maagd Astraia, die, toen zij de Aarde verliet, de weegschaal meenam en als sterrenbeeld aan de hemel plaatste.


    20-09-2012 om 22:32 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-08-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ MAAGD

    MAAGD
    22 augustus – 21 september







    Het maagdendom was populair op de Olympos. Drie van de zes Olympische godinnen waren maagden. Eerst was er Hestia, zuster van Zeus en godin van de haard. Dan was er Artemis, godin van de jacht, die net als Apollo geboren was uit de vereniging van de oppergod en zijn nicht, de titanendochter Leto. En tenslotte Athena, de godin van onder andere de wijsheid, de wetenschap, de krijgskunst, de weefkunst en nog vele andere kunsten: als een volwassen jonge vrouw, gehelmd en geharnast, opgestegen uit het hoofd van Zeus. Alle drie, en zeker de laatste twee, hadden ze een afkeer voor de lichamelijke liefde, en in ’t bijzonder die voor het ander geslacht. Zó angstvallig waakten zij over hun maagdelijkheid dat zij sterfelijke mannen die hun naaktheid aanschouwd hadden, zij het per ongeluk, zwaar straften, met blindheid bijvoorbeeld en zelfs met de dood. Het contrast van deze drie godin-maagden met hun zuster-collega Aphrodite, de godin van de liefde, kon niet groter zijn…

    Van verscheidene Griekse godinnen wordt beweerd dat zij model staan voor het sterrenbeeld van “de maagd”, ...

    Persephone komt daarvoor in aanmerking. Zij was de dochter van de oppergod Zeus en van dezes zuster Demeter, de godin van de landbouw. Hades, de god van de onderwereld, werd verliefd op Persephone en hij vroeg haar vader Zeus om met haar te mogen huwen. Zeus durfde zijn oudere broer geen afwijzend antwoord te geven, maar anderzijds durfde hij zich de woede van zijn zuster Demeter niet op de hals halen. Het was natuurlijk de bedoeling van Hades om Persephone mee te nemen naar de onderwereld, om er samen met hem te regeren over de doden. Demeter was al te zeer gehecht aan haar dochter. Zeus probeerde zich uit de slag te trekken met “ik zeg niet ja, ik zeg niet nee”… Hades interpreteerde dit antwoord als zijnde positief en op een zomerse dag ontvoerde hij het meisje met geweld. Demeter was uitzinnig van verdriet. Dolend liep zij door de velden op zoek naar haar dochter. Negen dagen lang weigerde ze te eten en te drinken. De tiende dag vertelde de alziende zonnegod Helios haar wat er met haar dochter was gebeurd. De droefheid van Demeter om het verlies van haar dochter was eindeloos en met haar treurde de hele natuur. De gewassen groeiden niet meer, alles verdorde. Zó kon het niet blijven duren. Zeus ging nog eens serieus praten met Hades en uiteindelijk werd er een compromis bereikt: Persephone zou een deel van het jaar bij haar moeder mogen doorbrengen, doch het andere deel van het jaar moest zij doorbrengen in de onderwereld aan de zijde van Hades, haar gemaal. Groot was de vreugde van Demeter bij het weerzien van haar dochter. De natuur leefde weer helemaal op, alles werd weer groen: ’t was lente. Maar onverbiddelijk kwam telkenjare de dag dat Persephone naar de onderwereld moest terugkeren: dat was op het einde van de zomer. Nu kwam er weer droefenis over Demeter en over de aardse gewassen die zij onder haar hoede had genomen. De natuur maakte zich op voor een sombere en dorre winter, die duurde tot de terugkeer van Persephone, tot de lente weer in ’t land kwam.

    Ook een sterfelijke maagd komt in aanmerking: Erigone, dochter van Ikarios, een boer uit Attika. Toen de god Dionysos op een dag, doodvermoeid terugkerend van een verre reis, om onderdak ging vragen in Attika, werd hij dermate hartelijk onthaald door Ikarios, dat hij besloot de man flink te belonen voor zijn gast vrijheid. Hij schonk Ikarios een wijnstok en leerde hem hoe hij van de druiven wijn kon maken. Ikarios nodigde nu al zijn vrienden uit en liet hen van de wijn proeven. De nieuwe drank viel dermate in de smaak dat allen ervan dronken tot ze zwaar beschonken in slaap vielen. Toen ze ’s anderendaags wakker werden met zware hoofdpijn dachten ze dat Ikarios hen had willen vermoorden. Ze sloegen Ikarios dood en ze begroeven hem onder een boom. Zijn dochter Erigone ging op zoek naar het graf van haar vader. Toen zij het gevonden had verhing zij zich aan een tak van de boom. Uit erkentelijkheid zou Dionysos beiden aan het firmament geplaatst hebben: de vader als het sterrenbeeld Boötes (de ossenhoeder), de dochter als… de maagd.

    En er zijn nog andere “kandidates”, sterfelijke en onsterfelijke…   

    maar uiteindelijk komt de eer ongetwijfeld toe aan Astraia. Ook over haar afkomst is er onenigheid. Volgens sommigen is zij de dochter van Zeus en de godin Themis, maar volgens de meesten is zij de zuster van de Winden en de Sterren en net als zij een dochter van de titanenkinderen Astraios en Eos. Deze laatste is de godin van de dageraad en als dusdanig de zuster van de zonnegod Helios en de maangodin Selene.

    Er was een tijd dat Astraia op aarde vertoefde en er leefde met de sterfelijken. Toen waren de mensen op aarde edel en genereus, want door de goden zelf geschapen: dat was het “gouden ras”. Maar allengs degenereerde dat mensenras: het werd verradelijk, onrechtvaardig, wellustig en moorddadig. Tussen die mensen wenste Astraia niet langer te verblijven. Ze verliet de Aarde en ze nam haar plaats in tussen de sterren.

     

    20-08-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-07-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ LEEUW

    LEEUW
    22 juli – 21 augustus 



     

    Op de Olympos had Zeus gepocht dat weldra iemand zou geboren worden uit het nageslacht van zijn zoon Perseus, en dat deze zou heersen over Argolis en dat alle inwoners van die streek aan hem zouden onderdanig zijn. Hera wist dat haar gemaal daarmee het kind Herakles bedoelde dat hij verwekt had bij Alkmene, een kleindochter van Perseus. Ze beraamde een list, waarmee ze zowel haar ontrouwe gemaal als zijn bastaardzoon zou treffen. Ze veinsde onwetendheid en ze beweerde geen geloof te hechten aan de woorden van Zeus. Durfde Zeus zweren dat de eerstgeboren nakomeling uit het huis van Perseus, zou heersen over Argolis en dat alle anderen hem zouden moeten gehoorzamen? En Zeus, niets vermoedend, bevestigde zijn voorzegging met een dure eed. Het was hem ontgaan dat Nikippe, de echtgenote van Perseus’ zoon Sthenelos, eveneens zwanger was…

    Toen Alkmenes tijd gekomen was en de barensweeën zich aankondigden, gaf Zeus zijn dochter Eileithyia, helpster in barensnood, opdracht Alkmene bij te staan. Maar Hera paste nu een truc toe: ze leidde Eileithyia’s aandacht af van de barende. Daarentegen wekte ze voortijdige weeën op bij Nikippe, die nochtans pas in haar zevende maand was. Het resultaat was dat Nikippes zoon, Eurystheus, het eerst geboren werd: hij zou degene zijn aan wie, volgens de uitspraak van Zeus, alle inwoners van Argolis, ook Herakles, gehoorzaamheid zouden verschuldigd zijn.

    Herakles groeide op tot een ontzettend sterke jongeling, die met zijn krachten geen blijf wist. Hij trouwde en had zelf kinderen. Aanvankelijk ging alles hem voor de wind… tot Hera roet in ’t eten kwam gooien. Ze bracht Eurystheus ertoe zijn neef Herakles bij zich te roepen en hem twaalf taken op te dragen, stuk voor stuk onmenselijk zware opdrachten. Herakles weigerde. Daarop sloeg Hera hem met waanzin: in een aanval van razernij doodde Herakles zijn eigen kinderen. Weer tot inzicht gekomen, begaf hij zich naar Delphi. De taal van Apollo’s orakel was duidelijk: Herakles zal de hem door Eurystheus opgedragen taken volbrengen en uiteindelijk de onsterfelijkheid bereiken.

    De Hydra doden, een negenkoppige slang die huisde onder de grond in de streek van Lerna, was één van Herakles’ twaalf werken.

    De Hydra woonde in een hol in de nabijheid van de Amymone-bron. Deze bron dankt haar naam aan Amymone, één van de vijftig Danaïden, zijnde de dochters van de Argivische koning Danaos. Op een dag werd zij door een sater achternagezeten. Wegvluchtend riep zij de goden ter hulp. Poseidon, die in de buurt vertoefde, slingerde zijn drietand naar haar belager. Doch de drietand miste zijn doel en belandde in een rotswand. De sater sloeg op de vlucht. Amymone was haar redder zeer dankbaar en ze gaf zich helemaal aan hem over. Uit die vereniging zou Nauplios geboren worden, de stichter van de naburige stad Nauplion, die een paar eeuwen geleden, gedurende enkele jaren, hoofdstad van Griekenland is geweest. Toen Amymone nu, in opdracht van Poseidon, de drietand uit de rotswand trok, ontstond daar de bron, die naar haar werd genoemd.

    De Hydra doden was Herakles’ tweede taak.

    Hij liet zich daarbij helpen door zijn neef Iolaos. Herakles dreef de Hydra naar buiten door brandende pijlen in haar hol te schieten. Daarna begon hij op het monster in te hakken. Met een krachtige houw van zijn zwaard hakte hij één van de negen koppen af, doch op staande voet groeiden uit de hals twee nieuwe koppen.

    Op die manier zou hij het monster nooit kleinkrijgen. Herakles dacht diep na…

    Toen gaf hij Iolaos de opdracht na iedere afgehakte kop de hals dicht te schroeien met een brandende fakkel, zodat geen nieuwe koppen uit de wonde zouden kunnen ontstaan.

    Eén voor één hieuw Herakles nu de koppen van de Hydra af, terwijl Iolaos de wonden één voor één dichtschroeide.

    En zo slaagde hij erin zijn opdracht tot een goed einde te brengen, ondanks het feit dat Hera een reusachtige kreeft op hem afstuurde om hem in het been te bijten. Herakles verpletterde de kreeft onder zijn voet. Later plaatste Hera de kreeft als sterrenbeeld aan de hemel.

    De kreeft kreeg aldus haar plaats aan het firmament, naast het sterrenbeeld van de leeuw. Dat was Hera’s dank voor de hulp die de kreeft haar, zij het tevergeefs, had geboden.

    Herakles begroef de laatste kop, waarvan beweerd werd dat hij onsterfelijk was, onder een rotsblok. Hij sneed de romp van de Hydra open en doopte zijn pijlen in het giftige bloed – sommigen beweren “de gal” – van het monster. In ’t vervolg zouden de pijlen van Herakles nog veel dodelijker zijn: de kleinste verwonding, door een pijl van Herakles toegebracht, zou voortaan fataal zijn, door de inwerking van het gif. De tweede opdracht was nu vervuld. De streek van Lerna was van een schadelijk monster bevrijd. Eurystheus verklaarde zich echter niet tevreden. Herakles had zich immers laten bijstaan tijdens het werk en het was wel degelijk de bedoeling dat hij zijn taken alléén en zonder hulp zou uitvoeren…



    20-07-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ KREEFT

    KREEFT
    21 juni – 21 juli

     
     




    (tekening: Kurt Vangheluwe)

    Op de Olympos had Zeus gepocht dat weldra iemand zou geboren worden uit het nageslacht van zijn zoon Perseus, en dat deze zou heersen over Argolis en dat alle inwoners van die streek aan hem zouden onderdanig zijn. Hera wist dat haar gemaal daarmee het kind Herakles bedoelde dat hij verwekt had bij Alkmene, een kleindochter van Perseus. Ze beraamde een list, waarmee ze zowel haar ontrouwe gemaal als zijn bastaardzoon zou treffen. Ze veinsde onwetendheid en ze beweerde geen geloof te hechten aan de woorden van Zeus. Durfde Zeus zweren dat de eerstgeboren nakomeling uit het huis van Perseus, zou heersen over Argolis en dat alle anderen hem zouden moeten gehoorzamen? En Zeus, niets vermoedend, bevestigde zijn voorzegging met een dure eed. Het was hem ontgaan dat Nikippe, de echtgenote van Perseus’ zoon Sthenelos, eveneens zwanger was…

    Toen Alkmenes tijd gekomen was en de barensweeën zich aankondigden, gaf Zeus zijn dochter Eileithyia, helpster in barensnood, opdracht Alkmene bij te staan. Maar Hera paste nu een truc toe: ze leidde Eileithyia’s aandacht af van de barende. Daarentegen wekte ze voortijdige weeën op bij Nikippe, die nochtans pas in haar zevende maand was. Het resultaat was dat Nikippes zoon, Eurystheus, het eerst geboren werd: hij zou degene zijn aan wie, volgens de uitspraak van Zeus, alle inwoners van Argolis, ook Herakles, gehoorzaamheid zouden verschuldigd zijn.

    Herakles groeide op tot een ontzettend sterke jongeling, die met zijn krachten geen blijf wist. Hij trouwde en had zelf kinderen. Aanvankelijk ging alles hem voor de wind… tot Hera roet in ’t eten kwam gooien. Ze bracht Eurystheus ertoe zijn neef Herakles bij zich te roepen en hem twaalf taken op te dragen, stuk voor stuk onmenselijk zware opdrachten. Herakles weigerde. Daarop sloeg Hera hem met waanzin: in een aanval van razernij doodde Herakles zijn eigen kinderen. Weer tot inzicht gekomen, begaf hij zich naar Delphi. De taal van Apollo’s orakel was duidelijk: Herakles zal de hem door Eurystheus opgedragen taken volbrengen en uiteindelijk de onsterfelijkheid bereiken.

    De Hydra doden, een negenkoppige slang die huisde onder de grond in de streek van Lerna, was één van Herakles’ twaalf werken.

    De Hydra woonde in een hol in de nabijheid van de Amymone-bron. Deze bron dankt haar naam aan Amymone, één van de vijftig Danaïden, zijnde de dochters van de Argivische koning Danaos. Op een dag werd zij door een sater achternagezeten. Wegvluchtend riep zij de goden ter hulp. Poseidon, die in de buurt vertoefde, slingerde zijn drietand naar haar belager. Doch de drietand miste zijn doel en belandde in een rotswand. De sater sloeg op de vlucht. Amymone was haar redder zeer dankbaar en ze gaf zich helemaal aan hem over. Uit die vereniging zou Nauplios geboren worden, de stichter van de naburige stad Nauplion, die een paar eeuwen geleden, gedurende enkele jaren, hoofdstad van Griekenland is geweest. Toen Amymone nu, in opdracht van Poseidon, de drietand uit de rotswand trok, ontstond daar de bron, die naar haar werd genoemd.

    De Hydra doden was Herakles’ tweede taak.

    Hij liet zich daarbij helpen door zijn neef Iolaos. Herakles dreef de Hydra naar buiten door brandende pijlen in haar hol te schieten. Daarna begon hij op het monster in te hakken. Met een krachtige houw van zijn zwaard hakte hij één van de negen koppen af, doch op staande voet groeiden uit de hals twee nieuwe koppen.

    Op die manier zou hij het monster nooit kleinkrijgen. Herakles dacht diep na…

    Toen gaf hij Iolaos de opdracht na iedere afgehakte kop de hals dicht te schroeien met een brandende fakkel, zodat geen nieuwe koppen uit de wonde zouden kunnen ontstaan.

    Eén voor één hieuw Herakles nu de koppen van de Hydra af, terwijl Iolaos de wonden één voor één dichtschroeide.

    En zo slaagde hij erin zijn opdracht tot een goed einde te brengen, ondanks het feit dat Hera een reusachtige kreeft op hem afstuurde om hem in het been te bijten. Herakles verpletterde de kreeft onder zijn voet. Later plaatste Hera de kreeft als sterrenbeeld aan de hemel.

    De kreeft kreeg aldus haar plaats aan het firmament, naast het sterrenbeeld van de leeuw. Dat was Hera’s dank voor de hulp die de kreeft haar, zij het tevergeefs, had geboden.

    Herakles begroef de laatste kop, waarvan beweerd werd dat hij onsterfelijk was, onder een rotsblok. Hij sneed de romp van de Hydra open en doopte zijn pijlen in het giftige bloed – sommigen beweren “de gal” – van het monster. In ’t vervolg zouden de pijlen van Herakles nog veel dodelijker zijn: de kleinste verwonding, door een pijl van Herakles toegebracht, zou voortaan fataal zijn, door de inwerking van het gif. De tweede opdracht was nu vervuld. De streek van Lerna was van een schadelijk monster bevrijd. Eurystheus verklaarde zich echter niet tevreden. Herakles had zich immers laten bijstaan tijdens het werk en het was wel degelijk de bedoeling dat hij zijn taken alléén en zonder hulp zou uitvoeren…


    20-06-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ TWEELINGEN
    TWEELINGEN
      20 mei - 20 juni






    Pollux was bereid zijn broeders plaats in te nemen in het dodenrijk.
    (tekening: Kurt Vangheluwe)

    Agamemnon, koning van Mykene was de aanvoerder van de Grieken in hun strijd tegen Troje. Hij was getrouwd met de Klytaimnestra, een dochter van Tyndareos, de koning van Sparta. Een andere dochter van Tyndareos was de mooie Helena en deze was getrouwd met Menelaos, Agamemnons broer. Deze laatste werd geschaakt door de Trojaanse prins Paris, die haar meevoerde naar Troje  en dat was de aanleiding tot de beroemde Trojaanse oorlog. Klytaimnestra en Helena waren tweelingszusters, ook al hadden ze niet dezelfde vader, of beter: zij waren de vrouwelijke helft van een vierling, waarvan de andere twee Castor en Pollux waren. Dat vraagt om enige toelichting. Ziehier hoe de vork aan de steel zat… Zeus, de oppergod, was weer eens in liefde ontbrand: voor Leda, de echtgenote van Tyndareos. Zoals meermaals was geschied, nam hij ook nu zijn toevlucht tot een gedaanteverwisseling om de geliefde te verleiden…

    Zeus benaderde Leda, de vrouw van Tyndareos van Sparta, in de gedaante van een zwaan. Achteraf bleek Leda zwanger te zijn, zowel van de oppergod als van haar echtgenoot. Zij baarde twee eieren. Uit het ene ei kwamen Pollux en Helena, onsterfelijke kinderen van Zeus. Uit het andere ei kwamen Castor en Klytaimnestra, kinderen van Tyndareos.

    Castor en Pollux groeiden op tot heldhaftige kerels. Men noemt ze “de dioskuren, wat “zonen van Zeus” betekent, ofschoon in feite enkel Pollux (ook Polydeukes genoemd) op die titel aanspraak kan maken.

    Castor en Pollux hielden zielsveel van elkaar en verrichtten samen menige heldendaad.

    Ze namen, samen met vele andere heldhaftige krijgers, deel aan de strijd tegen  Kalydonische ever, een reusachtig beest dat in de streek van Kalydon, in het zuidwesten van het Griekse vasteland, de vruchten des lands vernietigde en de mensen aanviel (zie “Uit het schuim van de zee”, pag. 228 en 229). Zij namen ook deel aan de tocht van de Argonauten, die onder de leiding van Jason het gulden vlies terughaalden naar Griekenland (zie het verhaal over de Ram en “Uit het schuim van de zee”, pag. 145). Pollux onderscheidde zich vooral als worstelaar, Castor als paardenmenner. Beide broers waren ook goed bevriend met hun neven Idas en Lynkeus. Maar ze kregen ruzie met deze laatsten – volgens de enen was het een kwestie met vrouwen, volgens de anderen ging het om vee dat het ene broederpaar het andere had ontstolen – en…

    Op een dag raakten zij in een bloedig gevecht verwikkeld, waarbij Castor werd gedood.

    Met de hulp van zijn vader Zeus doodde Pollux daarna Idas en Lynkeus, uit wraak. Maar het verdriet om het heengaan van zijn broeder werd er voor Pollux, die zelf onsterfelijk was, niet minder op.

    Pollux smeekte Zeus om zijn broeder weer tot leven te wekken en hij bood zelfs aan zijn plaats in te nemen in het dodenrijk. Zeus besliste dat ze afwisselend de ene dag op de Olympos zouden vertoeven en de volgende dag in de Onderwereld. Uiteindelijk werden beiden als het sterrenbeeld van de tweeling aan het firmament geplaatst, maar zó dat de ene keer de ene het meest oplicht, de andere keer de andere.

    Volledigheidhalve kan hier aan toegevoegd worden dan de naam “dioskuren” eerder toekomt aan een ander stel tweelingzonen van Zeus, namelijk Amphion en Zethos. Dezen waren de zonen van Zeus en van Antiope, de dochter van de Thebaanse koning Nykteos. Ze worden daarom “Thebaanse dioskuren” genoemd, in tegenstelling tot de “Spartaanse dioskuren” zoals Castor en Pollux werden genoemd. Zwanger zijnde was Antiope haar vader ontvlucht, maar door haar oom Lykos werd zij teruggebracht naar Thebe en opgesloten in een kerker. Op die terugweg beviel ze van haar tweeling. Lykos legde de kinderen te vondeling op een beboste helling van het woeste Kithairongebergte. Ze werden echter gevonden door een herder die hen grootbracht en opvoedde in eer en deugd. Jaren later slaagde Antiope erin uit haar kerker te ontsnappen en haar groot geworden zonen terug te vinden. Alhoewel zij tweelingen waren verschilden de broers heel erg van elkaar. De ene, Zethos, was sterk en handig. De andere, Amphion, was buitengewoon kunstzinnig. Samen bouwden zij de vestingsmuren rond de stad Thebe. Zethos bracht met zijn brute kracht de stenen bij en stapelde ze op elkaar. Amphion daarentegen speelde een meeslepende melodie waardoor de stenen hem vanzelf volgden en zich ook vanzelf opstapelden, zodat hij met het werk vele malen vlugger klaar was dan zijn broer. In Thebe besteeg Amphion  uiteindelijk de troon. Hij trouwde met Niobe, die een dochter was van Tantalos, een zuster dus van Pelops. Amphion en Niobe kregen zeven flinke zonen en zeven prachtige dochters. Dit prachtig kroost was voor Niobe een bron van fierheid, maar ook van hoogmoed. En menselijk hoogmoed is nu eenmaal waar de goden een geweldige afkeer van hebben. De wraak van de goden kon niet uitblijven: de gevolgen waren dan ook afschuwelijk! Het staat in geuren en kleuren beschreven in het boek (“Uit het schuim van de zee, pag. 73 en 74).

    20-05-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ STIER

    STIER
     19 april – 19 mei







    De oppergod Zeus was verliefd op Europa, de dochter van koning Agenor van Tyrus, een stad in het zuiden van Libanon.

    Europa was slechts één van de talloze vrouwelijke wezens, godinnen zowel als sterfelijke vrouwen, op wie Zeus zijn oog liet vallen, en dewelke hij, vrijwel steeds met succes, trachtte te veroveren, vaak met de meest waanzinnige trucs. Eén van zijn vaak toegepaste trucs bestond erin dat zich veranderde in een dier. Toen hij de jonge prinses, een meisje van amper vijftien jaar misschien, opmerkte terwijl zij de koeien van haar vader hoedde, viel het hem op hoe teder ze met de dieren omging, hoe lief ze hun vacht streelde en zelfs kusjes gaf op hun snoet. Meer was er niet nodig om de licht ontvlambare oppergod in liefde te doen ontbranden voor deze mooie allerbeminnelijkste prinses.

    Hij gaf zijn zoon Hermes de opdracht het vee van Agenor naar de zeekust van Tyrus te drijven, alwaar Europa vaak vertoefde. Hij veranderde zichzelf in een stier en begaf zich tussen het vee. Europa merkte het dier op en raakte in vervoering door de indrukwekkende gestalte, de schitterende witte vacht en de grote trouwe ogen. De stier liet zich gewillig strelen door het meisje en nodigde haar uit op zijn rug plaats te nemen. Pas was dit geschied, of hij zette het op een lopen, recht de zee in, en waar het water te diep werd begon hij te zwemmen. In een razend tempo zwom hij alover de Middellandse Zee tot hij het eiland Kreta bereikte. Daar nam hij zijn normale gedaante weer aan en in de schaduw van een reusachtige olijfboom had hij betrekking met Europa. Hij verwekte bij haar drie zonen, waarvan Minos de bekendste is.

    De andere twee zonen waren Rhadamanthys en Sarpedon. Minos is evenwel de bekendste van de drie. Hij was namelijk de eerste die een koninkrijk stichtte op Kreta en naar hem genoemd is het tijdperk dat wij “Minoisch” noemen en dat wij in de geschiedenis situeren van ongeveer 3500 v.C. tot ongeveer 1400 v.C. Het is gekenmerkt door een zeer hoogstaande cultuur: de “Minoïsche cultuur”. Vader Zeus was zeer begaan met zijn zonen, ook na hun dood. Twee van hen, de legendarische Minos en Rhadamanthys, stelde hij aan tot rechters in het dodenrijk, een erepost die hij ook nog toewees aan Aiakos, een andere buitenechtelijke zoon van hem, die hij verwekt had bij de nimf Aigina.

    Maar laten we nu even terugkeren naar koning Agenor. Toen hij de verdwijning van zijn lieve en enige dochter vaststelde, was hij in alle staten, overmand als hij was door woede en verdriet. Hij riep zijn drie zonen bij zich: Cilix, Phoenix en Thasos. Hij gebood hun naar Europa op zoek te gaan en hij bezwoer hen in geen geval terug te keren zolang hun zuster niet gevonden was. Cilix en Phoenix zochten hun zuster in Azië, maar ze vonden geen spoor terug van Europa. Hoe konden ze ook, vermits de oppergod zelf dat spoor voor hen verborgen hield. Na enige tijd staakten ze dan maar hun zoektocht. Maar omdat hun zuster nog steeds niet gevonden was durfden zij niet huiswaarts keren en op de plaats waar zij zich bevonden stichtten zij een staat: Cilix stichtte Cilicië, Phoenix stichtte Fenicië. Thasos bezocht de eilanden van de Egeïsche Zee, maar ook dát was natuurlijk tevergeefs. Het laatste eiland waar hij aan wal ging en waar hij zijn opzoekingen stopzette, werd naar hem genoemd: Thasos, in het noorden van de Egeïsche Zee. Kadmos tenslotte ging zijn zuster zoeken op het Griekse vasteland. Hij begaf zich daarheen, samen met een aantal dappere vrienden. Hij vond het verstandig zich in eerste instantie naar Delphi te begeven en er het orakel van Apollo te raadplegen. Daar vernam hij dat Zeus zelf Europa had meegenomen en dat hij nooit bij machte zou zijn om tegen de oppergod op te tornen. Het orakel gaf hem de raad niet verder te zoeken, maar een koe te volgen, die hem bij het buitenkomen van de orakelplaats stond op te wachten. En hij kreeg verder de opdracht een stad te stichten op de plaats waar de koe zich zou neervleien in het gras. En zo geschiedde en waar de koe ging liggen stichtte Kadmos zijn stad: Thebe, één van de meest roemruchte steden uit de klassieke oudheid. Maar dat dit niet zonder slag of stoot ging en hoe het allemaal verder verliep, kunt u lezen in mijn boek “Uit het schuim van de zee” op pag. 48 en 49 (zie www.bloggen.be/dzeus) .

    En dan mogen we evenmin onvermeld laten dat nog een andere stier een belangrijke rol heeft gespeeld in de geschiedenis van Kreta. Het is de stier die koning Minos geweigerd had te offeren aan de zeegod Poseidon, omdat hij het dier zo mooi vond. Maar Poseidon strafte Minos deerlijk, door in het hart van Minos’ echtgenote, Pasiphaë, zondige gevoelens te leggen voor het dier. Ze wenste en verkreeg dat de stier geslachtelijke betrekking had met haar. Hierbij werd zij geholpen door de geniale ingenieur-architect Daidalos. Hoe dat allemaal in zijn werk is gegaan en wat er verder gebeurd is met het vreselijk monster Minotauros dat uit die zondige vereniging is ontstaan, wordt eveneens uitgebreid verteld in het boek “Uit het schuim van de zee”

    20-04-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-03-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ RAM

     RAM
         20 maart - 18 april

     
      



    tekening Kurt Vangheluwe

    Kadmos is de stichter en eerste koning van Thebe, de stad van Oidipous en eertijds de belangrijkste stad van Griekenland. Kadmos had vier dochters: Semele, Autonoë, Agave en Ino.  Alle vier waren ze voor het ongeluk geboren.

    Semele werd verliefd op een knappe jonge man, die niemand anders bleek te zijn dan Zeus. De oppergod, bekoord door de charmes van de mooie prinses had een menselijke gedaante aangenomen om haar te benaderen. Toen hij haar zijn geheim toevertrouwde weigerde zij het te geloven. In zijn onnadenkendheid stond de verliefde god haar toe één wens te doen: hij zou die in vervulling laten gaan, wat het ook mocht wezen. Toen Semele verlangde dat hij aan haar zou verschijnen in al zijn glorie, schrok Zeus niet weinig. Géén sterveling immers is opgewassen tegen de allesoverweldigende aanwezigheid van de oppergod in zijn ware gedaante. Maar Semele was niet tot andere gedachten te brengen en toen Zeus in al zijn glorie aan haar verscheen, verschroeide haar – zwangere! – lichaam. In opdracht van Zeus paste Hermes toen een keizersnede toen op de dode: de vrucht was niemand minder dan Dionysos -  een kind van Zeus -, die een Olympische god zou worden, de god van de wijn en de goede sier.  

    Autonoë moest het meemaken hoe haar geliefde zoon Aktaion, toen hij met zijn honden op jacht was door de godin Artemis in een hert werd veranderd. Het was een wraakneming van de godin omdat Aktaion haar toevallig naakt had gezien terwijl zij met haar dienaressen aan het baden was in een riviertje. De honden herkenden hun baas niet meer: ze verscheurden het hert.

    Agave werd lid van een groep vrouwen, de Maenaden, die de god Dionysos vereerden tijdens wilde orgiastische feesten, die niet geduld werden door Agave’s zoon Pentheus, die ondertussen zijn grootvader Kadmos had opgevolgd als koning van Thebe. Maar tijdens een van de Dionysische feesten, in een toestand van extase en bedwelmd door de wijn, doodde Agave haar zoon en verscheurde zijn lichaam…

    Ino trouwde met Athamas, die koning was in Beotië. Athamas had twee kinderen, Phrixos en Helle, verwekt bij zijn eerste echtgenote Nephele, die hij verstoten had. Nephele was van goddelijken bloede: zij was de godin van de wolken. Nu gebeurde het dat het land waar Athamas regeerde in ellende werd gedompeld: epidemieën veroorzaakten grote sterfte onder de mensen en het vee, de gewassen op het veld verdorden, er was hongersnood. Wat kon hiertegen ondernomen worden? Daarvoor moest het orakel geraadpleegd worden. Ino zag hierin een kans om haar twee stiefkinderen, met wie zij het niet kon vinden, uit de weg te ruimen. Zij beraamde een snood plan. Zij kocht het orakel om…

    De rampspoed die heerste in het land van de Beotische koning Athamas, kon enkel afgewend worden door ’s konings kinderen Phrixos en Helle aan de goden te offeren, zo verklaarde het orakel.

    Wat kon Athamas anders dan het orakel te gehoorzamen en zijn geliefde kinderen te offeren…

    Maar toen de kinderen op het offeraltaar lagen, liet hun moeder Nephele, godin van de wolken, een ram met gouden vacht nederdalen en ze beval hun plaats te nemen op de rug van het dier.

    Nephele gaf hun de raad zich goed vast te houden aan de pels van de ram en vooral niet naar beneden te kijken, teneinde niet duizelig te worden. Helaas zou het meisje Helle haar moeders raad in de wind slaan…

    De ram steeg op en zette koers in de richting van de Zwarte Zee. Toen ze gekomen waren boven de zeestraat die de Egeïsche Zee scheidt van de Zee van Marmara, werd Helle duizelig: ze tuimelde naar beneden en ze verdronk in de zeestraat die “Hellespont” werd genoemd, nu beter bekend onder de naam “Dardanellen”. Phrixos vloog alleen verder, tot de ram landde in Colchis, een gebied in het Oosten van de Zwarte Zee. Daar offerde hij de ram aan de oppergod Zeus en hij schonk de gouden vacht aan de koning van Colchis, Aietes.

    Die gouden vacht, het “Gulden Vlies”, zou de inzet zijn van de beroemde Argonautentocht. In Iolkos, een stad in de Griekse provincie Thessalië, regeerde koning Pelias. Deze had zich ten onrechte de troon toegeëigend, die eigenlijk toekwam aan zijn halfbroer. Toen Jason, de zoon van die halfbroer, volwassen was geworden, eiste hij de troon op, die hem van rechtswege toekwam. Pelias deed alsof hij aan Jasons eis wilde voldoen, doch hij verzocht hem eerst het Gulden Vlies te gaan halen in Colchis en het terug te brengen naar Griekenland: het orakel zou namelijk voorspeld hebben dat het land dat het vlies in zijn bezit had in voorspoed en geluk zou leven. Pelias was er evenwel van overtuigd dat Jason deze opdracht nooit tot een goed einde kon brengen en hij rekende erop dat Jason nooit van zijn tocht naar Colchis zou terugkeren.

    Maar het liep allemaal anders. Jason liet een groot schip bouwen (de Argo) en hij verzamelde rond zich een selecte groep van de beste Griekse strijders. Met dezen (de Argonauten) vatte hij de onderneming aan. Na een heroïsche tocht (de Argonautentocht) belandden de helden in Colchis. De koning van die streek, Aietes, verklaarde zich bereid het vlies af te staan als Jason eerst een paar opdrachten zou vervullen, die wij rustig als onmenselijk mogen bestempelen. De zwaarste van die opdrachten bestond erin een geweldige draak te overwinnen, die het Gulden Vlies bewaakte. Gelukkig kwamen de goden hem ter hulp. Aphrodite gaf haar zoontje Eros opdracht zijn liefdespijltjes te richten op ’s konings dochter Medeia. En zo kwam het dat Medeia, die over toverkracht beschikte, plots tot over de oren verliefd werd op de jonge man en hem, middels een toverdrank, hielp de draak te verslaan en zich het Gulden Vlies toe te eigenen. Jason slaagde er tenslotte in, samen met de andere Argonauten en Medeia, met de buit uit Colchis weg te komen. Maar dat had nog vele voeten in de aarde. Zo werden ze nog achtervolgd door Aietes en een legertje krijgers. Maar Medeia had haar broertje Absyrtos meegenomen en toen zij de achtervolgers zag opdagen doodde ze het jongetje, sneed het aan stukken en gooide de lichaamsdelen in de zee. Teneinde die lichaamsdelen te kunnen opvissen staakte Aietes de achtervolging…

    Uiteindelijk kreeg Pelias zijn Gulden Vlies. Erg blij stemde het hem echter niet. Liever had hij Jason niet meer zien terugkeren. Pelias vroeg nog even uitstel voor wat de troonsoverdracht betrof. Medeia vertrouwde het hele zaakje niet en met een zeer ingenieuze truc hielp ze Pelias naar de andere wereld. Vóór de ogen van Pelias’ dochters slachtte ze een oude bok. Ze sneed de bok aan stukken, zoals ze met haar broertje Absyrtos had gedaan, en ze deed de stukken in een grote ketel kokend water. Toen sprak ze een toverspreuk uit en ziet: uit de ketel sprong een jonge geitje te voorschijn. ’s Konings dochters vroegen Madeia of ze die “behandeling” misschien ook kon toepassen op hun bejaarde vader. Medeia antwoordde bevestigend. Daarop doodden ze hun vader, en deden zijn aan stukken gesneden lichaam in de kookpot. En toen… herinnerde Medeia zich plots de toverspreuk niet meer. Exit Pelias.

    En toch besteeg Jason uiteindelijk de troon niet, die hij nochtans zo begeerd had. Hoe dat allemaal in zijn werk is gegaan en welke gruwel nog boven zijn hoofd hing, kunt u lezen in mijn boek “Uit het schuim (van de zee)”, hoofdstuk 55.

    20-03-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (10 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-02-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ VISSEN

    VISSEN
     19 februari – 19 maart






    De oudste “oergodheid” was Chaos. Uit deze ontstonden Ouranos (de hemel), Gaia (de aarde) en Tartaros (de onderwereld). Gaia was getrouwd met Ouranos en uit hun nageslacht zijn onder andere de Olympische goden ontstaan. Dezen waren de belangrijkste goden uit de Griekse mythologie. Twaalf in getal waren ze en ze worden Olympisch genoemd omdat zij hun “officiële” verblijfplaats hadden in een paleis dat zich bevond op de top van de Olympos, een bijna drieduizend meter hoge berg in het noordoosten van Griekenland (ten zuidwesten van Thessaloniki). Hun namen: Zeus (de oppergod), Hera (zijn echtgenote), Poseidon (god van de zeeën), Demeter (godin van de landbouw), Hestia (godin van de huiselijke haard), Aphrodite (godin van de liefde), Athena (godin van de wetenschap en de krijgskunst), Hephaistos (god van de smeedkunst), Apollo (god van de schoonheid en van de geneeskunst), Artemis (godin van de jacht), Hermes (god van de handel) en Ares (god van de oorlog). Later is daar nog Dionysos bijgekomen, de god van de wijn, doch toen had Hestia zich reeds teruggetrokken, in de huizen van de gewone mensen om daar haar functie van godin van de haard optimaal te kunnen uitoefenen… en zodoende waren de Olympiërs weer met twaalf.

    Gaia had echter ook betrekking met Tartaros. Hieruit kwam Typhon (of Typhoon) voort.

    Typhoon, zoon van Gaia (de Aarde) en Tartaros (de Onderwereld) was het grootste en vreselijkste monster dat ooit heeft bestaan.

    Zijn bovenste helft, tot aan zijn middel, had iets menselijks, maar onderaan bestond zijn lichaam uit twee slangen, zo groot dat het niet te beschrijven valt. Met zijn armen kon Typhon ten hemel reiken en de hele aarde omvatten. Hij kon brullen als een drieste leeuw en blaffen als een razende hond. Bij zijn halfzuster Echidna, zelf een dochter van Ouranos en Gaia, was hij de vader van de meest legendarische monsters uit de Griekse mythologie: de leeuw van Nemea, de Hydra van Lerna, de Kerberos of hellehond, de hond Orthros (die de runderen van Geryones hielp bewaken), de Chimaira, de slang Ladon (die de appelboom van de Hesperiden bewaakte), de Sfinx van Thebe. Op een dag haalde Typhon het in zijn hoofd om zich het meesterschap over hemel en aarde toe te eigenen.

    Toen hij aanstalten maakte om de verblijfplaats van de goden op de Olympos te bestormen, veranderden dezen zichzelf in dieren om aan zijn razernij te ontsnappen: Zeus werd een ram, Dionysos een geit, Hera een koe, Ares een zwijn en… Aphrodite een vis.

    De goden beschikten inderdaad over de bijzondere eigenschap dat ze andere gedaanten konden aannemen: gedaanten van andere mensen of van dieren, en ook van planten en zelfs levenloze dingen. Dat was vaak zeer handig om, zoals hier het geval is, aan eventuele belagers te ontsnappen. De onverbeterlijke eeuwig ontrouwe oppergod gebruikte de truc talloze keren om zijn echtgenote Hera om de tuin te leiden en zijn echtelijke ontrouw te verdoezelen. Zo benaderde hij de prinses Europa in de gedaante van een stier, Leda (echtgenote van koning Tyndareos van Sparta) in de gedaante van een zwaan, Alkmene (koningin van Thebe) in de gedaante van haar eigen man Amphitryon, en Danaë (dochter van de Argivische koning Akrisios) zelfs in de gedaante van een gouden regen… 

    Aphrodite is de godin van de liefde. Ze is ontstaan uit het schuim van de zee (cf. mijn gelijknamig boek  op www.bloggen.be/dzeus) op de plaats waar de afgehouwen geslachtsdelen van Ouranos door zijn zoon Kronos in de zee werden geworpen. Zij is dus niet, zoals soms beweerd wordt, een dochter van Zeus, maar wel van Ouranos (de hemel) en Pontos (de zee). Talloos waren haar liefdesavonturen met vele sterfelijke en onsterfelijke mannen. Eén van haar bekendste affaires was die met Ares, de god van de oorlog. Uit hun beider vereniging sproot onder andere Eros voort, de god van de liefde. Eros wordt doorgaans voorgesteld als een lieve krullebol, die met graagte een boog hanteert, waarmee hij pijltjes afschiet, recht in het hart van goden en mensen: gouden pijltjes om de liefde op te wekken, loden pijltjes om het tegengestelde gevoel op te wekken. Hij had een uitstekende relatie met zijn moeder en meestal zien we het liefdesgodje dan ook in het gezelschap van Aphrodite.

    Samen met haar zoon Eros, eveneens in de gedaante van een vis, zwom zij alover de zee tot in Egypte. Teneinde elkaar niet te verliezen, hadden zij hun staarten aaneengebonden met een touw.

    Wie ondanks zijn gedaanteverwisseling niet aan Typhon ontkwam, was Zeus. Typhon overmeesterde hem, sneed hem de pezen van handen en voeten uit en verborg ze in een grot, waarvan hij de ingang bewaakte. De grote god was nu geheel machteloos. Maar de god Hermes en de bosgod Pan – die een zoon was van Hermes – slaagden erin de pezen van de oppergod weer te bemachtigen. Pan leidde Typhon af met zijn spel op de herdersfluit. Die fluit had hij eertijds gemaakt uit een rietstengel, waarin de goden de nimf Syrinx, op haar eigen verzoek, hadden veranderd om aan de avances van de lelijke bosgod te ontsnappen. Pan maakte van de rietstengel een herdersfluit, de zogenaamde panfluit, dewelke hij altijd liefdevol bij zich droeg.

    Later heeft Hermes zelf zeer voordelig gebruik kunnen maken van de herdersfluit, die ook “syrinx” wordt genoemd, naar de nimf. Het was namelijk met een dergelijke fluit dat hij Argos, de reus met de honderd ogen, verschalkte toen deze in opdracht van Hera, Io gevangen hield, een geliefde van Zeus die door de oppergod in een koe was veranderd. Argos hield namelijk steeds minstens twee van zijn honderd ogen open, ook tijdens de slaap. Maar tegen Hermes’ fluitspel bleken die twee ogen niet opgewassen… (cf. het boek “Uit het schuim van de zee”, hoofdstuk 12).

    Maar keren we terug tot Typhon… Terwijl het monster in de ban was van het spel van Pan, slaagde Hermes erin de pezen van zijn vader Zeus te bemachtigen en ze terug te bezorgen aan de oppergod, die daardoor zijn krachten nu helemaal terugvond.

    Zeus herpakte zich en ging de strijd aan met Thyphoon.

    Het werd een zware en uitputtende strijd met wisselende kansen, tussen de machtige god en het ontzaglijk monster. Het strijdperk was de hele wereld, tot ver buiten Griekenland…

    Uiteindelijk slaagde de oppergod erin het monster met zijn bliksem neer te slaan op Sicilië en het zieltogende en vuurspuwende lichaam te verpletteren onder de Etnaberg.

    We kennen allen de Etna als een van de actiefste vulkanen ter wereld, gelegen in het oosten van het eiland Sicilië. Op geregelde tijdstippen komt de vulkaan tot uitbarsting, bijna jaarlijks en vaak meerdere keren in hetzelfde jaar, vaak gepaard met woest gebrul en gedonder en soms met desastreuze gevolgen.  En onophoudelijk stijgt er rook op uit de vulkaan. Dit alles komt, zegt men, doordat onder de berg het lichaam begraven ligt van het monster Typhon, wiens woede en razernij na al die jaren nog steeds niet bekoeld is…

    Als herinnering aan de tijd dat Typhoon de Olympos bestormde, plaatsten de goden de twee vissen aan de sterrenhemel.


    20-02-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-01-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ WATERMAN

    WATERMAN
         20 januari – 18 februari


    (uit: De Druivelaar 2012)


    (tekening Kurt Vangheluwe)


    "Menig sterfelijke jongeling werd bemind door Eos, de godin van de dageraad".

    Eos, die in het latijn Aurora heet, en die wij “de morgenstond” noemen, of “de dageraad”, is de dochter van de titaan Hyperion en de titanes Theia, beiden kinderen van de aarde (Gaia) en de hemel (Ouranos). Helios, de zon, is haar broer en Selene, de maan, haar zuster. Ze woont aan het oostelijk uiteinde van de wereld. Gehuld in een saffraankleurig kleed opent zij aldaar iedere ochtend , met daar roze vingeren, de hemelpoorten. Aldus verleent zijn doorgang aan haar broeder Helios, die uit de oceaan ten hemel opstijgt met zijn door twee goddelijke paarden getrokken zonnewagen, om ’s avonds onder te duiken in het westen. Zelf spoedt Eos zich dan naar de Olymposberg, de verblijfplaats van de goden, om er de komst van de zonnegod aan te kondigen.

    Eos is een aantrekkelijke verschijning, die zelf talloze keren verliefd was, zowel op sterfelijke mannen als op onsterfelijken. Een van haar geliefden was Astraios, de zoon van haar oom, de titaan Krios. Zij schonk hem talrijke kinderen: de sterren en de planeten, alsook de winden (de noordenwind Boreas, de zuidenwind Notos, de westenwind Zephyros en de oostenwind Euros). Een andere was Kephalos, de koning van Thorikos, die gehuwd was met de Atheense prinses Prokris. Eos schaakte haar geliefde, doch deze keerde uiteindelijk toch naar zijn echtgenote terug, echter niet nadat Eos hem een paar kinderen had geschonken… Dat het uiteindelijk toch heel slecht afliep met Kephalos en Prokris kunt u lezen in mijn boek “Uit het schuim van de zee”, hoofdstuk 35.

    Eos raakte ook verliefd op de oorlogsgod Ares. Het was in de tijd dat Ares een affaire had met de godin Aphrodite. Ares, die allesbehalve een trouwe minnaar was deelde ook het bed met Eos. Dat ontging Aphrodite niet en wie de grote liefdesgodin dwarsboomt in de liefde moet daar gewoonlijk de kwalijke gevolgen van dragen. Er ontstond een eeuwigdurende vete tussen Aphrodite en Eos. Bovendien strafte Aphrodite haar liefdesrivale door in haar hart een ziekelijke hartstocht te leggen voor sterfelijke jongelingen. De drie meest bekende jongemannen op dewelke Eos hartstochtelijk verliefd was zijn Orion – de jonge jager over wie wij het zullen hebben in het hoofdstuk “ Schorpioen” – en Tithonos en Ganymedes, twee prinsen uit het koningshuis van Troje.

    “Zo waren Ganymedes en Tithonios, twee prinsen uit het koningshuis van Troje, het voorwerp van haar liefde.” [er staat “Tithonios”; de meer gangbare vorm is “Tithonos”]

    Ganymedes was de zoon van Tros, een van de eerste koningen van Troje, en naar wie de stad werd genoemd. Volgens Homeros was Ganymedes de mooiste van alle stervelingen. Toen Eos deze mooie jongeling opmerkte, begonnen duizend vlinders te fladderen in haar onderbuik. Maar helaas…

    "Ook de oppergod Zeus had zijn oog laten vallen op Ganymedes"..

    … ook Zeus ontbrandde in liefde voor Ganymedes, toen hij hem een kudde schapen zag weiden op de flanken van de Idaberg in Klein-Azië.

    “ Onder de gedaante van een arend ontvoerde hij de mooie jongeling naar de verblijfplaats van de goden op de Olymposberg.”

    Zeus stuurde een arend – sommigen beweren dat hij zichzelf veranderde in een arend – die de jongen meenam naar de Olympos, alwaar hij hem aanstelde tot wijnschenker van de goden, oftewel “waterschenker” (de “waterman”!) voor diegenen onder de goden die van hun dokter alcoholverbod hadden gekregen.

    “Als compensatie bekwam Eos van Zeus de onsterfelijkheid voor Tithonios.”

    Ondertussen had Eos haar zinnen gezet op Tithonos, de zoon van een andere Trojaanse koning, Laomedon. Eos stal de mooie jongeling en nam hem mee naar Ethiopië. Ze hoopte dat ze nooit van hem afscheid zou moeten nemen en omdat hij een sterveling was richtte zij zich tot de oppergod Zeus, met de bede om haar geliefde het eeuwig leven te schenken. Zeus willigde haar verzoek in. Hij beschouwde dit ongetwijfeld als een compensatie voor de roof van haar eerdere geliefde Ganymedes…

    “Ze had evenwel verzuimd ook de eeuwige jeugd voor haar geliefde te vragen”.

    Had Eos gedacht dat het eeuwig leven meteen ook de eeuwige jeugd betekende, zoals dat bij de goden het geval is, en had zij daarom vergeten die eeuwige jeugd voor Tithonos erbij te vragen? Zolang Tithonos zijn jong en fris uiterlijk bleef behouden was alles koek en ei tussen de twee. Hij schonk Eos twee kinderen, waarvan Memnon de bekendste is. Deze werd koning in Ethiopië en tijdens de Trojaanse oorlog trok hij ten strijde tegen de Grieken. Hij doodde daar Nestors zoon Antilochos, maar werd later zelf gedood door Achilles. De morgendauw werd door de Grieken beschouwd als de tranen die Eos weende om Memnons dood.

    “Deze schrompelde met de jaren ineen en veranderde uiteindelijk in een krekel”.

    Met de jaren kwam Tithonos’ lichaam in verval. Hij takelde af, droogde uit, zijn stem werd schor en verdween tenslotte helemaal, diepe groeven doorploegden zijn lichaam en hij droogde uit, tot hij tenslotte niet meer toonbaar was. Eos verstopte hem en sloot hem op in een klein donker kamertje, waar ze hem eten bracht en verder goed verzorgde. Daar verschrompelde hij helemaal tot hij uiteindelijk veranderde in een krekel, een lelijk dier. Iedere dag stond Eos nu heel vroeg op om hem ’s morgens niet te moeten aanschouwen.

    “Ook Tros, Ganymedes’ vader, werd schadeloos gesteld: Zeus schonk hem twee goddelijke paarden.”

    De paarden die Zeus aan Tros schonk, ter compensatie voor het kidnappen van zijn zoon waren onsterfelijk: een goddelijk en dus kostbaar geschenk, waarmee de koning vrede nam. Die paarden waren tijdens de Trojaanse oorlog in het bezit van Aineias, een nakomeling van Tros in de vierde graad. Met die paarden trok Aineias ten strijde tegen de Argivische koning Diomedes, maar Diomedes ontfutselde hem de paarden en gebruikte ze zelf in een gevecht met de grootste Trojaanse held, Hektor.

    Maar keren we terug tot Ganymedes.

    “Ganymedes zelf werd door de oppergod aangesteld tot wijnschenker van de goden, zeer tot ongenoegen van de godin Hera, wier dochter Hebe die functie tot dan toe had vervuld.”

    In de functie van wijnschenker nam Ganymedes dus de plaats in van Hebe, een dochter van Zeus en diens echtgenote Hera. Dat Hera het met die “functiewissel” niet eens was, wordt wel tegengesproken door enkelen. Zij beweren dat het Hera zelf was die, jaloers als zij was, haar echtgenoot had gedwongen de jongen tot wijnschenker aan te stellen, opdat hij hem dan enkel nog van op een afstand zou kunnen bewonderen…

    “Later plaatste Zeus de geliefde jongeling als ‘de waterman’ tussen de sterren.”

    Maar wie er daarna de functie van wijnschenker op zich heeft genomen is niet duidelijk. Was het weer Hebe? Of was het  Hephaistos, de kreupele god van de smeden, aan wie de taak van wijnschenker tot dan toe slechts bij speciale gelegenheden was toevertrouwd, die nu de full-time job aangeboden kreeg? 


    20-01-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-01-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tweede druk !
    Amper enkele maanden na het verschijnen is het boek reeds aan een tweede druk toe.
    Hoe is het boek te verkrijgen? Klik hier 
    www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=1535828 .
    Vanaf 5 april worden nu ook geen verzendkosten aangerekend voor bestellingen zowel in Nederland als in België.

    ..
    Bij deze tweede druk wordt de volledige titel van het boek niet meteen onthuld op de cover.
    De pientere lezer heeft nochtans meteen in de gaten dat het hier wellicht niet gaat om het schuim
    dat verschijnt op een goed getapte pint gerstenat, doch wel om het schuim van de zee...


    ... en dat wordt dan ook al gauw bevestigd op pagina 5, en al op pagina 7 volgt de "ontraadseling".


    Van de 136 verhalen worden er 17 geïllustreerd, op een buitengewoon ludieke en originele manier
    door de onvolprezen cartoonist-illustrator Kurt Vangheluwe. Deze laatste illustreert ook
    maandelijks het "Grieks-mythologische" horoscoopverhaal op de scheurkalender "De Druivelaar 2012".


    Enkele pagina's zijn gewijd aan de stambomen van de belangrijkste goden en helden uit de Griekse mythologie.
    Dat maakt het werk zeer geschikt als studieboek voor de leerlingen van het middelbaar onderwijs alsook voor 
    eenieder die zich wenst te verdiepen in de oude Griekse mythen en sagen.

    19-01-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (15 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    18-01-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De finale.

    We beginnen onze voorlaatste dag met een duurloop in het indrukwekkende  Panathenaienstadion. Hierna volgt een tour door de stad. Er is immers heel wat te beleven in Athene. Er zijn de grote straten waarvan de interessantste de Venizelosstraat is met het gebouw van de Nationale Bibliotheek, het Universiteitsgebouw, de Academie van wetenschappen, de grote christelijke kerk van Dionysos Areopagitos en het wondermooie huis van de beroemde archeoloog Heinrich Schliemann. Verder zijn er de grote pleinen: Monasteraki, Omonia en Syntagma. Op dit laatste plein bevindt zich het parlementsgebouw waar iedere zondag de plechtige aflossing van de wacht gehouden wordt. Dit is een feestelijk gebeuren dat niet moet onderdoen voor de aflossing van de wacht bij Buckingham Palace. Er is ook een nationaal park met het Zappeion en het koninklijk paleis. Er zijn vele kerken en musea. Zeker het bezoeken waard is het Nationaal Archeologisch Museum, waar de meest waardevolle vondsten van over heel Griekenland bewaard worden. Vermelden we enkel het bijna twee meter hoge bronzen beeld van Poseidon, opgevist uit de zee nabij Kaap Artemision. Dit heeft model gestaan voor de tweede medaille van Grijslokes Olympiade (klik hier: www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=1435709). En boven alles en als beloning voor twee weken aandacht voor de klassieke cultuur: de Plaka!
     

    D
    De sportieve kern van Loopclub Grijsloke poseert in het Panathenaienstadion.


    Loopclub Grijsloke houdt duurloop in het Panathenaienstadion.


    De academie van wetenschappen met rechts in de achtergrond de Lykabettosheuvel.



    In het archeologisch museum: Micheline Demol en Eric Triest
    krijgen "deskundige uitleg" bij het beeld van Poseidon.


    Een rustig hoekje in de Plaka.

    2 augustus 1994. We keren huiswaarts met een enorme culturele bagage. De echte “sportievelingen” onder ons hebben hun fysieke conditie op peil gehouden door een dagelijkse duurloop van minstens een uur. En denk nu niet dat de bloemetjes niet werden buitengezet: iedere avond werd er feestgevierd, ouzo, retsina en bier vloeiden rijkelijk en de Griekse dansen bleken de Grijslookse lopers en loopsters goed te liggen. De winnaar van Grijslokes Spelen in Griekenland heet Hendrik Vanherzeele: hem zal nog veel eer te beurt vallen in het eigen vaderland. En niet te vergeten: een standbeeld en een levenslang pensioen. De apotheose.


    Hendrik Vanherzeele: Grijslokes Olympisch kampioen.

    18-01-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-01-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Panorama van Athene

    Vanop de tachtig meter hoge rots die de Akropolis is, hebben we een prachtig uitzicht over de stad. In de verte, in het noordoosten, zien we de tweemaal zo hoge Lykabettosheuvel. In het westen en vlakbij, zijn drie heuveltjes: de Pnyx, de Muzenheuvel en de Nimfenheuvel. Nog dichterbij, tegenover de ingang van de Akropolis, zien we de Areopagosrots waar Orestes zijn beroemd proces kreeg na de moord op zijn moeder Klytaimnestra. Beneden, tegen de zuidelijke helling, zien we het theater van Dionysos en het nog volop gebruikte odeon van Herodes Atticus. Ten noorden: de agora, het beroemd uitgaanscentrum “de Plaka”, het Romeins forum met de toren der winden en de ontzaglijk grote bibliotheek van Hadrianus. Honderd meter ten oosten is het monument van Lysikrates. Van daar loopt een weg naar het zuidoosten, naar de merkwaardige Boog van Hadrianus, die toegang verleent tot het Olympeion waar zich de machtige Zeustempel bevindt die meer dan 110 meter lang is en meer dan 43 meter breed: een dipteros, met een dubbele rij zuilen dus. Van de in totaal 104 zuilen van Penthelisch marmer staan er nu nog 15 recht, met bewaarde Korinthische kapitelen en dwarsbalk. In dezelfde richting, maar zo’n vijfhonderd meter verder, zien we het machtig Panathenaienstadion dat aangelegd werd in een natuurlijk inzinking tussen twee heuvels. Het is hoefijzervormig, volledig uit marmer en het biedt plaats aan 70.000 toeschouwers. De bouw ervan was klaar in 1870 en in 1896 werden hier de eerste Olympische Spelen gehouden. Loopclub Grijsloke zal niet nalaten ook hier een sportieve prestatie ten beste te geven. 



    Het theater van Herodes Atticus dat nog volop gebruikt wordt.


    De toren der winden.


    De Boog van Hadrianus.


    Foto vanop de Akropolis: we zien de tempel van Zeus (rechts-onder) alsook het Panathenaien-stadion
    (grotendeels verborgen achter een bosrijke heuvel).

    16-01-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    21-12-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het heiligdom van Athena: de Akropolis.

    Via de oude Panathenaienweg, waarlangs de gelijknamige processie optrok, bereiken we de toegangspoort tot de Akropolis. Boven op deze beroemde rots bevindt zich het meest bezochte antieke gebouwencomplex. Dit is het heiligdom van Pallas Athena op de Akropolis. Er zijn de Propyleeën (het entreegebouw), het Parthenon (de beroemdste antieke tempel en een wonder van architectuur), het Erechtheion met de Karyatidenhal, en het onvolprezen tempeltje van Athena Nike. Bij het Erechtheion groeit nog de olijfboom (of een afstammeling ervan) die er door de godin Athena zelf werd geplant en waarvoor zij de gunst van de stad kreeg, ten nadele van Poseidon. Deze was daarom zo kwaad dat hij zijn drietand vanuit de zee dwars door de Akropolis stootte; in de vloer van het Erechtheion zijn daarvan nog de sporen te zien. Op deze Akropolis was het dat Hephaistos zijn zuster Athena wilde verkrachten, maar de godin-maagd gaf hem zo’n ongelukkige stamp dat zijn zaad op de rots terechtkwam, in de schoot van moeder Gaia. Hieruit werd Erichthonios geboren, de echte stamvader van de Atheners. Vanop deze rots, vlak bij de Nike-tempel, stortte de wanhopige koning Aigeus zich in de zee (die toen tot tegen de Akropolis kwam) toen hij het schip van zijn zoon Theseus met zwarte zeilen zag terugkeren uit Kreta. Theseus had namelijk vergeten de zwarte zeilen door witte te vervangen, ten teken dat hij nog leefde. Wij vergeten niet een bezoek te brengen aan het Akropolismuseum, niet in het minst omdat zich daar het beeld van de treurende Athena bevindt. Het is een marmeren bas-reliëf dat hier ter plaatse is gevonden. Het staat model voor de vijfde en laatste medaille van Grijslokes Olympiade. 



    De Akropolis van Athene.


    Het Parthenon.


    Loopclub Grijsloke: op de drempel van het Parthenon.


    Het Erechtheion, met de olijfboom, een geschenk van de godin Athena.


    De strijd tussen Athena (Mieke Vandorpe) en Poseidon (Joost Vinckier). In de achtergrond: de Akropolis.


    De  Nike-tempel.


    In het Akropolismuseum: beeld van de treurende (of peinzende...) Athena.


    De medaille van Dwars door Grijsloke, anno 1995.

    21-12-2011 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-12-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Athene.

    Van Eleusis tot Athene is nog twintig kilometer, maar we zitten reeds volop in de verpestende sfeer van chemische industrieën en uitlaatgassen van auto’s. Naarmate we het centrum van deze miljoenenstad naderen, wordt het er niet beter op. Athene is één van de meest verkeersdrukke en meest vervuilde steden van Europa. Maar deze stad herbergt een ongelooflijke schat aan klassieke overblijfselen. We beginnen onze tocht doorheen de stad bij de Keramikos, de antieke begraafplaats op ongeveer één kilometer ten noordwesten van de Akropolis. Deze plaats wordt niet overspoeld door toeristen; er zijn niettemin vele indrukwekkende grafmonumenten. Sommige zijn authentiek, andere zijn kopieën, waarvan het origineel zich bevindt in het Archeologisch Museum. Bij de Keramikos vinden we het Dipylon, dat de belangrijkste toegangspoort was tot de oude stad. Naast het Dipylon vinden we het Pompeion terug. In dit gebouw maakte men zich klaar voor de grote jaarlijkse Panathenaien-processie, dewelke hier van start ging. Ernaast bevindt zich de Heilige Poort, die zowel de heilige weg naar Eleusis als de Eridanosrivier overspande. Tussen deze plaats en de Akropolis ligt de Agora, waar zich het openbaar leven in het oude Athene afspeelde. De interessantste gebouwen zijn hier: de zeer goed bewaarde tempel van Hephaistos en de stoa van Attalos, die door Amerikaanse archeologen weer werd opgebouwd, naar het oorspronkelijk model. Deze stoa is nu als museum ingericht. De vondsten die op de agora gedaan werden zijn er tentoongesteld, evenals interessante maquettes van de agora en de Akropolis. Van de overige gebouwen op de agora was de tempel van Ares misschien wel de belangrijkste. Het was één van de weinige Griekse tempels ter ere van de oorlogsgod. Achteraf bekeken waren de Grieken een vredelievend volk…


    Het grafmonument van Hegeso, één van de bekendste van de Keramikos.


    Zicht op de agora, gezien uit de richting van de akropolis.
    Aan de overzijde van de agora: de tempel van Hephaistos, een dorische tempel uit de 5e eeuw v.C.
    Deze zeer goed bewaarde tempel wordt ook theseion genoemd vanwege de metopen met afbeeldingen van de heldendaden van Theseus en ook omdat hier het gebeente van Theseus zou begraven liggen...


    De stoa van Atallos aan de oostelijke zijde van de agora. Volledig gerestaureerd in 1953-56. Nu een museum.
    In de achtergrond zien we de akropolis. We herkennen v.l.n.r.: het erechtheion, het parthenon en de propyleeën.
    We zien onder de propyleeën een paar grotten in de rotswand. In één van die grotten werd Kreousa, één van de dochters van de atheense koning Erechtheus, door Apollo verkracht (cf. het boek "Uit het schuim van de zee", hoofdstuk 33, pag. 103).

    13-12-2011 om 16:40 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-12-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eleusis.

    Maar de voornaamste reden van ons bezoek aan Eleusis is dat het op één na belangrijkste religieus complex van de klassieke oudheid zich hier bevindt. Jaarlijks trok aan het eind van de zomer een processie van Athene naar Eleusis. Er waren meerdaagse vieringen in het Telesterion, een grote inwijdingsruimte. Het waren Eleusinische inwijdingsceremoniën, die ’s nachts gehouden werden, bij fakkellicht. Deze mysteries waren geworteld in het ruwe boerenleven en hadden tot doel de mens met vreugde te leren leven en met hoop te sterven. Ze stonden in het teken van Demeter en haar dochter Persephone, die door Hades geschaakt werd: de opeenvolging van het verdriet om het afscheid en de vreugde om de terugkeer van de geliefde dochter, de opeenvolging van de seizoenen, van de stervende en weer oplevende natuur. Behalve dit Telesterion (een bijna vierkante ruimte van 52 bij 53 meter) vinden we hier als interessantste gebouwen: een tempel van Demeter en Persephone en het Plutonium. Dit laatste is een heiligdom van Hades alwaar volgens sommigen Persephone naar de onderwereld afgedaald zou zijn en later naar de aarde teruggekeerd. Verder vinden we een tempel van Artemis en Poseidon, grote en kleine propyleeën en de Kallichorosbron, waar Demeter treurde om haar dochter.



    Het telesterion


    Het Plutonium, met daarachter het hol van Pluto (Hades) via hetwelk Persephone naar de onderwereld werd gesleept.


    De Kallichorosbron


    Het blij weerzien van Persephone en Demeter, vertolkt door resp. Sylvie Vandendorpe en Christine Vandeputte, bij de ingang van het heiligdom van Eleusis. Achteraan links: het hol van Pluto.


    Triptolemos, prins van Eleusis, wordt gekroond door Demeter en Persephone (relief in het Nationaal Museum, Athene).
    Voor het verhaal van Triptolemos: zie het boek "Uit het schuim van de zee", hoofdstuk 18.

    06-12-2011 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Van Korinthe naar Eleusis.

    We verlaten de Peloponnesos via de brug over het kanaal dat de Korinthische met de Saronische Golf verbindt. Honderd jaar geleden werd het in gebruik genomen. In de oude tijden werden de boten, ontdaan van hun lading, over land getrokken langs een weg waarvan nu nog delen te zien zijn: de Diolchos.


    Het kanaal van Korinthe.


    Een overblijfsel van de diolchos.

    Net als Theseus nemen we de oude moeilijke weg naar Athene, die de kust van de Saronische Golf volgt. We zien bij Agii Theodori de grot waar de gevaarlijke zeug Phaia huisde. Ze werd door Theseus gedood. Bij Kaki Skala is er een zeer steile afgrond naar de zee. Hier stampte Theseus de boosdoener Skiron naar beneden. Het eilandje waarin Skiron veranderde, zien we liggen vóór de kust. Men noemt deze rots ook de Skironische rots. Dit zou ook de plaats geweest zijn waar Ino zich met Melikertes in de zee stortte.


    De grot van Phaia.


    Hier leefde de gevaarlijke zeug Phaia: de bossen van Kromyon.


    De Skironische rots.

    Megara laten we links liggen, maar dat kunnen we bezwaarlijk doen met Eleusis. Hier werd Aeschylos, de oudste van de drie Griekse dramaturgen, geboren. Hier ook verminkte Theseus de misdadige reus Prokroustes dodelijk, in zijn eigen bed, waarin hijzelf zoveel argeloze reizigers had gelokt…


    Bij de ingang van het heiligdom van Eleusis wordt de Prokroustes-scène gespeeld: Theseus (Günther Hombecq) hakt de benen af van de wrede reus Prokroustes (Eric Triest). 

    24-11-2011 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Isthmia.

    De weg naar Isthmia moet ongeveer overeenkomen met de weg waarlangs Theseus zich naar Athene begaf. In Isthmia vlak bij de landengte, leefde er een booswicht, Sinis, bijgenaamd de dennenbuiger. Hij had de gewoonte twee dennenbomen naar elkaar toe te buigen en de voorbijgangers met de ledematen aan beide bomen vast te binden. Daarna liet hij de bomen rechtzwiepen waardoor het slachtoffer in tweeën gereten werd. Maar Theseus overwon Sinis en liet hem hetzelfde wrede lot ondergaan. Daar waren de Isthmische Spelen net aan de gang. Deze waren daar reeds enige tijd eerder ingesteld door de Korinthische koning Sisyphos ter ere van de zeegod Poseidon en ter nagedachtenis van Melikertes, wiens lijk hier was aangespoeld op de rug van een dolfijn. Van het oorspronkelijk stadion is vrijwel niets overgebleven; alleen de startlijn is nog goed te zien. Het speciale startsysteem dat bij de Spelen werd gehanteerd, is nog te herkennen.


    Het startsysteem bij de Spelen.


    Demonstratie van de start in Isthmia. Op de foto hieronder herkennen we duidelijk de "starter"
    (Didier, in een kuil in de grond), die door het loslaten van de touwtjes de dwarslatten laat vallen:
    de atleten (Willem en Gilbert) kunnen aan hun stadionloop beginnen...
    Het modern gebouw achteraan is het museum.
     
     

    Vlak bij de startlijn zijn nog overblijfselen van het Palaimonion, een ronde tempel ter ere van Palaimon, zoals de vergoddelijkte Melikertes werd genoemd. Binnenin was een monumentaal kunstwerk dat de dolfijn voorstelde met de dode knaap op de rug. Dit thema staat uitgebeeld op de tweede medaille van Grijslokes Olympiade: die medaille staat in het teken van de oorsprong van de Isthmische Spelen en centraal staat de zeegod Poseidon. In Isthmia ie er ook de ruïne van een Poseidontempel met een groot altaar ervoor en omringd door stoa’s. Er zijn verder nog resten van een theater evenals een museum. Het latere stadion ligt aan de andere kant van de weg: men heeft het exact gesitueerd, maar het bevindt zich, zoals reeds gezegd, nog zes meter onder de grond.



    Het palaimonion (reconstructie).


    De tweede medaille van Grijslokes Olympiade: in de rand links (pijltje) is de
    dolfijn, afgebeeld met de dode Melikertes op de rug.



    Overblijfselen van het Poseidonheiligdom in Isthmia. Van het oudste stadion is enkel nog een deel
    van het startgebied bewaard (links-onder). We zien de startlijn, lopend van links-boven naar
    rechts-onder. Het zwart vierkantje achter de startlijn is de kuil voor de starter.

    10-11-2011 om 10:16 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (10 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    12-10-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Epidauros.

    We keren terug naar Epidauros voor een bezoek aan de antieke site. Het meest bezocht is hier het klassieke theater, schitterend gelegen op de flanken van de Kynortionheuvel. Het wordt nog steeds gebruikt, in de zomer, voor opvoeringen van klassieke tragedies. Met zijn 22.000 zitplaatsen is dit het grootste en best bewaarde theater van het Griekse vasteland. In dit theater, met zijn ongelooflijke acoustiek, bereikt Loopclub Grijsloke het hoogtepunt van zijn dramatisch kunnen: twee ballades worden voorgedragen en een stukje wordt gespeeld uit “Antigone” van Sophokles.


    Gilbert en Didier in het theater van Epidauros (1993)


    Willem Vanderstraeten draagt een ballade voor in het theater (1994)


    Micheline en Hilde spelen "Antigone" (1994)

    Hier is ook een interessant museum, maar bovenal is er het heiligdom van Asklepios, de god van de geneeskunde. Asklepios was de zoon van Apollo en van de nimf Koronis. Omdat Koronis hem ontrouw was, nog voor het kind was geboren, doodde Apollo haar en gaf Hermes opdracht het kind te redden door middel van een keizersnede. Asklepios werd opgevoed door de wijze kentaur Cheiron en bekwaamde zich dermate in de geneeskunde dat hij zelfs doden terug tot leven kon brengen. Dat zinde Zeus niet en hij doodde Asklepios met zijn bliksem. Dit alles speelde zich af in de streek van Thessalië, maar de cultus van Asklepios verplaatste zich naar Epidauros en van daaruit naar verscheidene andere streken in Griekenland en daarbuiten. De voornaamste “asklepions” bevonden zich op het eiland Kos, in Pergamon, Korinthe, Athene en Rome.


    Beeld van Asklepios in het museum van Epidauros

    Van ons bezoek aan het heiligdom van Asklepios in Epidauros onthouden we: (ruïnes van) de tempel van Asklepios, het abaton (de lighalle) en vooral de tholos waar de godheid begraven ligt en waar de heilige slangen werden bewaard. Deze tholos was de mooiste ronde tempel uit de klassieke oudheid. Tenslotte is er ook een stadion. Dit lijkt ons de geschikte plaats om de Isthmische Spelen te houden. In Isthmia zelf immers is het stadion nog niet opgegraven: het bevindt zich zes meter onder de grond…


    Van de tholos is nog een behoorlijk stuk overgebleven; 
    in Epidauros is klaarblijkelijk nog heel wat te restaureren...


    Didier en Gilbert staan in bewondering voor het werk van een restaurateur (1993)


    Het stadion


    De atleten van Loopclub Grijsloke bij de start van de stadionloop in Epidauros (1994)

    12-10-2011 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    09-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De jacht op de Kalydonische ever.

    U hebt het ongetwijfeld vernomen via de media: enkele dagen geleden werd op het eiland Rhodos het schilderij "De jacht op het Kalydonisch everzwijn" teruggevonden. Het schilderij werd in de zomer van het jaar 2001 gestolen uit het museum voor Schone Kunsten te Gent. Een verhaal uit de Griekse mythologie wordt hier uitgebeeld. Het verhaal staat in geuren en kleuren in mijn pas verschenen boek "Uit het schuim van de zee" (hoofdstuk 30, pag. 94, 95 en 96). Het boek is te koop in de boekhandel (prijs 18,95€): het behandelt de hele Griekse mythologie in 136 verhalen, die elkaar opvolgen in een "min of meer (chrono)logische volgorde". Met zijn zeventien originele ludieke tekeningen is dit boek een uniek werk in de Nederlandse taal.




    Eén van de kinderen van Oineus en Althaia was Meleager. Toen het kind geboren was stonden de drie schikgodinnen bij zijn wiegje: Clotho, Lachesis en Atropos. De schikgodinnen – ook Moiren genoemd – zijn de dochters van Zeus en de titanes Themis; zij zijn het die het lot van de mensen bepalen. Clotho voorspelde het kind een goede gezondheid, Lachesis voorspelde een roemvolle toekomst, Atropos voorspelde dat het kind net zolang zou leven tot het grote houtblok in de haard zou opgebrand zijn. Althaia was vreselijk aangedaan door deze voorspelling. Toen de drie Moiren het huis verlaten hadden greep ze haastig het brandend houtblok en gooide het in het water. Daarna ging ze het verstoppen in een donkere hoek van het paleis, waar niemand ooit kwam.XML:NAMESPACE PREFIX = O />

    Alles zou verder goed gegaan zijn, ware het niet dat koning Oineus zich de woede van de godin Artemis op de hals had gehaald. Er was een voorspoedige tijd geweest in Kalydon – de oogst was overvloedig en het vee was gezond – en toen het tijd werd om de goden te danken, bracht Oineus gulle offers: veldgewassen voor Demeter, druiven voor Dionysos, olijven voor Athena. Aan Artemis evenwel had hij niets geofferd. Vergeten! De godin had minstens een geit of een schaap of een reebokje verwacht, maar... niets! Artemis was weer eens diep vernederd en de gevolgen zouden weer niet uitblijven. Zij stuurde een ontiegelijk groot everzwijn naar Kalydon, dat de vruchten des lands vernietigde en de mensen aanviel, zowel als het vee. Niemand slaagde erin het dier te vangen en te doden. Tot uiteindelijk ’s konings zoon Meleager alle heldhaftige krijgers uit de streek opriep om zich te verenigen en een gezamenlijke jacht in te zetten tegen het everzwijn. Velen gaven gehoor aan de oproep. Onder hen ook een vrouw, Atalante: een jonkvrouw van koninklijken bloede, uit Arkadia, die meer dan behoorlijk overweg kon met pijl en boog. Velen van de krijgers stonden afkerig tegenover haar deelname. Sommigen vonden het vernederend te moeten vechten aan de zijde van een vrouw en haakten af. Maar Meleager, onder de indruk van de charmes van deze bekoorlijke jonge vrouw, liet haar niettemin mee ten strijde trekken.

    Algauw bleek de strijd tegen de Kalydonische ever geen gemakkelijke klus te zijn. De ever beukte onvervaard in op het legertje gewapende mannen en aanvankelijk slaagde niemand erin het dier te treffen terwijl velen van de mannen zelf ernstig gewond raakten. Men begon reeds te twijfelen aan de goede afloop van de onderneming toen het dier plots neerzeeg, getroffen door één van Atalantes pijlen. Meleager rende op de ever af en doorboorde hem met zijn speer. Hij stroopte het dier het vel af en hieuw de kop van het lijf. De kop en het vel schonk hij als trofee aan Atalante, omdat zij de ever het eerst had getroffen. De twee broeders van Althaia, die ook aan de strijd hadden deelgenomen, protesteerden daar hevig tegen en eisten zelf de trofee op. Daarop ontstak Meleager in dolle woede en hij doodde zijn beide ooms.

    Toen Althaia de uitslag van de veldtocht vernam was zij verheugd. Doch algauw maakte haar blijdschap plaats voor afgrijzen, toen men de lijken van haar beide broeders voor haar voeten kwam neerleggen. Op slag begon zij de goden te aanroepen en smeekte hun de moordenaar te straffen met de dood, niet wetend dat de moordenaar niemand anders was dan haar eigen teergeliefde zoon. De dood van haar broeders mocht niet ongewroken blijven. Ook niet toen de afschuwelijke waarheid tot haar was doorgedrongen. Ze nam het weggeborgen half opgebrand houtblok en wierp het in het vuur. En met het houtblok smeulde ook het leven weg uit het stoere lichaam van haar fiere zoon. En nog vooraleer hij de geest gaf had Althaia zichzelf het leven benomen, door verhanging...

      

    09-09-2011 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (15 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    27-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Naar de Oostkust van Argolis.

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Vier kilometer ten zuiden van Tiryns ligt aan de Argolische Golf het stadje Nauplion dat van 1829 tot 1834 hoofdstad van Griekenland is geweest. Niet ver hiervandaan ligt de badplaats Tolo. Daar nemen we een “vrije dag”: de meesten doen er aan watersport, nl. zwemmen, pedalo- en kanovaren.

    Op de weg van Nauplion naar Epidauros komen we na vier kilometer aan het Byzantijns klooster Agia Moni. Daar in de nabijheid bevindt zich de Kanathosbron waar Hera eens per jaar een ritueel bad nam en op die wijze telkens haar maagdelijkheid hernieuwde.



    Zeus (Eric Vancoppenolle) port Hera (Jenny Depaepe) aan om te baden in het water van de Kanathosbron, teneinde haar maagdelijkheid te hernieuwen.


    Ook deze rituele "doping" door Hera met water uit de Kanathosbron heeft tot doel aan alle deelneemsters aan de Heraien in Olympia hun maagdelijkheid terug te schenken; hier zijn vlnr. Mieke, Sylvie en Hilde aan de beurt.


    Didier en Gilbert drinken het water van de Kanathosbron in 1993, met geen ander doel dan hun dorst te lessen...

    Bij het dorp Ligurio – we zijn vlakbij het antieke Epidauros – is er een zijsprong van zowat vijftig kilometer naar Troizen. In die stad was het dat Aithra, dochter van de plaatselijke koning Pittheus, zwanger werd gemaakt door Aigeus, koning van Athene. Zij baarde Theseus die, eens tot jongeling opgegroeid, te voet naar Athene trok en op zijn tocht alle bandieten die de streek onveilig maakten, uit de weg ruimde. Theseus volgde zijn vader op als koning van Athene. Hij zou zich ontpoppen tot één van Griekenlands grootste helden, dé grootste na Herakles. In Troizen speelde zich ook het wansmakelijk drama af tussen Theseus’ zoon Hippolytos en zijn verliefde schoonmoeder Phaidra, dat eindigde met de dood van beiden. Hippolytos had hier zijn tempel en daar zijn nog de grondvesten van over; dat geldt ook voor een asklepion en voor de tempel van Aphrodite Kataskopia.

    27-05-2011 om 20:48 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    20-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tiryns.

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    De burcht van Tiryns is een Mykeense vesting op een twintig meter hoge ovalen kalksteenheuvel. De omringende muren zijn 800 meter lang en op sommige plaatsen tot 7,5 meter dik. Dit zijn de meest indrukwekkende cyclopische muren en ze werden door Pausanias vergeleken met de Egyptische pyramides. Zoals in alle Mykeense paleizen is het megaron ook hier het centrale gebouw; men bereikt het via kolossale poorten, propyleeën en binnenhoven. Deze burcht wordt veel minder door toeristen bezocht, doch is nauwelijks kleiner dan die van Mykene. In feite is hij interessanter, ook al doordat er meer van overgebleven is.



    Gilbert en Roger bij de burcht van Tiryns


    De burcht van Tiryns: hoofdtoegang tot de akropolis


    Kris bij één van de zijingangen tot de burcht

    20-05-2011 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Midea

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Niet ver van het Heraion ligt het dorp Dendra, waar zich een Mykeense necropolis bevindt en waar de beklimming van Midea begint. Op de top van de berg bevinden zich de resten van de burcht die Perseus er liet bouwen in de 14e eeuw v.C., nadat hij Argos had verlaten  (zie: www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=28). Hier werd Alkmene geboren. Zij was de dochter van Perseus’ zoon Elektryon en de moeder van Herakles. Later kwamen Atreus en Thyestes hierheen, de twee zonen van Pelops die door hun vader uit Elis waren
    verbannen. Na een wrede twist tussen de beide broers, eigende Atreus zich uiteindelijk Mykene toe, waar hij tenslotte werd opgevolgd door zijn zoon Agamemnon. De burcht van Midea werd verwoest in de 12e eeuw v.C. We kunnen nog de cyclopische muren zien en in het zuidoosten resten van een vierkante toren. We zijn hier op luttele kilometers van de burcht van Tiryns, de geboorteplaats van Herakles.



    Midea: op de top van deze berg liet Perseus een burcht bouwen...

    13-05-2011 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    04-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Heraion

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Van het oude Korinthe trekken we nu weer zuidwaarts naar Argos en het heiligdom van Hera, de schutspatrones van deze streek. Dit Heraion bestond uit een aantal gebouwen, onder andere twee tempels en verscheidene stoa’s, gelegen op terrassen die zich op drie verschillende niveau’s bevonden. In de nieuwste van de twee tempels stond een houten, met goud en ivoor beslagen standbeeld van Hera, met in de hand een scepter met een koekoek erop, haar lievelingsvogel. Sculpturen op het oostfronton beeldden de geboorte van Zeus uit. Op het westelijk fronton was de inname van Troje uitgebeeld. Hier verzamelden de Griekse vorsten zich en schaarden zich rond Agamemnon, vóór ze optrokken tegen Troje. Kidippe was één van de priesteressen van Hera. Toen de ossen die haar naar de tempel moesten brengen op een dag niet beschikbaar waren, trokken haar zonen Kleobis en Biton zelf de ossenwagen. Kidippe vroeg Hera haar zonen daarvoor te belonen, en Hera beloonde hen… met een plotse dood. Hun standbeelden hebben wij bewonderd in het museum van Delphi.
    (klik hier: www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=948349)


     
    In het Heraion: terrassen op drie verschillende niveau's

    04-05-2011 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-04-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Korinthe

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    De landengte van Korinthe, de isthmos, is niet ver hier vandaan. We begeven ons in oostelijke richting naar het oude Korinthe. Na een bezoek aan deze eertijds zo belangrijke stad – één van de belangrijkste ter wereld – zullen we weer richting zuiden kiezen, want ons bezoek aan Argolis nog lang niet ten einde. De ruïnes van de oude stad, die 2500 jaar geleden zowat een half miljoen inwoners telde, liggen ongeveer zes kilometer ten zuiden van het moderne Korinthe, waar nu nog amper twintigduizend mensen leven. De stad stond in verbinding met twee havens: Kenchreai aan de Saronische Golf en Lechaion aan de Korinthische Golf. Wij zien er de agora waar de heilige Paulus zijn toespraken hield. Hier ook was het dat de wijsgeer Diogenes naakt rondliep bij klaarlichte dag, met een lantaarn in de hand, op zoek naar… een mens. Call-girls ontbraken niet in deze mondaine havenstad. Talrijk zijn de ruïnes van hotels, winkels en zuilengaanderijen. Talrijk zijn ook de tempels, waarvan de belangrijkste Dorisch is, nl. de tempel van Apollo, daterend uit de 6e eeuw v.C.; er staan nog zeven zuilen van overeind.
    Interessant is de beneden-Peirenebron met bijhorende koer, alsook de bron van Glauke. Deze laatste was een Korinthische prinses met wie Jason een nieuw huwelijk wilde aangaan. Maar Jasons verstoten echtgenote Medea schonk Glauke een vergiftigd bruidskleed dat haar lichaam deed verschroeien zodra ze het aangetrokken had. In paniek sprong Glauke in de bron en verdronk.
    De belangrijkste straat is de Lechaionstraat: ze loopt van de agora noordwaarts naar de haven. Verder zijn er een odeon en een theater. Zo’n vierhonderd meter ten noorden van de agora is er een heiligdom van Asklepios met een gymnasion en de zogenaamde Lernabron. In het zuiden: de Akrokorinth, die 575 meter hoog is. Aan de voet van deze heuvel lag een heiligdom van Demeter en Persephone, waarvan nog overblijfselen te vinden zijn. En boven is er een burcht die dateert uit de 7e eeuw v.C., de boven-Peirenebron en het heiligdom van Aphrodite dat meer dan duizend tempeldienaressen telde. Zij waren in feite prostituees die er rondliepen met lichtjes om zo de aandacht te trekken in de benedenstad. Die lichtjes waren ongetwijfeld de voorlopers van de veelkleurige lampen van de moderne huizen van plezier.
      




    De tempel van Apollo in Korinthe


    De bron van Glauke


    De Lechaionstraat


    De weg naar de Akrokorinth


    De Akrokorinth met bovenop de burcht; vooraan de tempel van Apollo

    29-04-2011 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    09-04-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Stymphalia en Sikion.

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Na ons uitgebreid bezoek aan Nemea gaat de reis langs wat moeilijker wegen verder naar het hoger gelegen Stymphalia op de flanken van de Kilini. Daar zijn resten van tempels, maar belangrijker is wel dat Herakles daar aan de oevers van het meer weer één van zijn werken tot een goed einde heeft gebracht door er de Stymphalische vogels te verjagen (klik hier: www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=71).  Het is de bedoeling om van hieruit doorheen het woeste Arkadisch bergland naar het oude Sikion te rijden. Dat is wel een enigszins gevaarlijke tocht, doch onweerstaanbaar!

    Sikion is zowel op historisch als op mythologisch gebied belangrijk geweest. Hier vond de Thebaanse prinses Antiope, door Zeus zwanger gemaakt van de tweeling Amphion en Zethos, een onderkomen bij koning Epopeus (klik hier: www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=122). Er is nog heel wat te zien: een akropolis met een theater en een restant van een stadion, een agora met een tempel, een bouleuterion en een stoa, een gymnasion en een Romeins bad. Dit laatste doet nu dienst als museum, maar… ’t museum is gesloten. In de oudheid werden hier, gedurende een periode van honderd jaar de Spelen gehouden, die normaliter in Isthmia, in de buurt van de landengte van Korinthe, plaatsgrepen: de Isthmische.




    Het meer van Stymphalia


    Sikion: gymnasion


    Sikion: theater

    09-04-2011 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-04-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Van het stadion naar de tempel van Zeus.



    In Nemea stond ook de stadionloop (dromos) op het programma.
    Hier de mannelijke atleten van Loopclub Grijsloke aan de startlijn.


    Ook het verspringen (halma) werd beoefend. Hier Gunther Hombecq in actie.
    Zoals in de oudheid werd er gesprongen "uit stand" en met springgewichten.
    Micheline Demol, Eric Triest en Christine Vandeputte zijn aandachtige toeschouwers.



    Een halve kilometer van het stadion verwijderd is het heiligdom van Zeus met in de eerste plaats de Dorische tempel uit de 4e eeuw v.C., waarvan nog drie zuilen rechtop staan. Typisch voor deze tempel is het aditon dat twee meter diep ligt en via trappen te bereiken is. Waarschijnlijk werd hier Opheltes vereerd...



    De tempel van Zeus in Nemea: een ruïne met nog drie rechtopstaande zuilen.


    Gilbert en Didier lijken wel dwergen naast de drie Dorische zuilen.


    Hoe het heiligdom van Nemea er uitzag kan men zien in het museum.
    Gilbert Terras, Hendrik Vanherzeele, José Thijs en Daniël Malfait bewonderen de maquette.


    Liggend in het aditon van de Zeustempel in Nemea:
    onze jongste deelnemer (Gunther Hombecq) "speelt" de dode prins Opheltes...


    De (bijna voltallige) ploeg van Loopclub Grijsloke in het heiligdom van Zeus (Nemea).

    01-04-2011 om 10:33 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het stadion van Nemea.
    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    We nemen de grote weg naar Korinthe en bij het dorp Dervenaki slaan we links af richting Kilinigebergte. Al na enkele kilometers, zo herinner ik mij van een vorige reis, was hier aan de linkerkant van de weg een gedeelte van het stadion waar de Nemeïsche Spelen plaatsvonden. Het ander gedeelte lag aan de rechterkant van de weg en was toen nog niet opgegraven. Recentelijk werd het stadion in zijn gehele lengte blootgelegd en daarvoor heeft hier dus een deel van de oude weg moeten plaatsmaken. Het stadion zoals het er nu bijligt, blakend in de zon, is een meer dan aangename verrassing. De Nemeïsche Spelen werden gesticht door Amphiaraos. Hij was één van de zeven die onder de leiding van koning Adrastos van Argos tegen Thebe ten strijde trokken. Door hun schuld werd de jonge prins Opheltes hier doodgebeten door een slang. Ter nagedachtenis van Opheltes werden deze Spelen gehouden, rouwspelen bij uitstek (klik hier: www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=41) Op dit mooie stadion beoefenen wij het lopen, het vérspringen en het discuswerpen. Omdat hier maar weinig toeschouwers zijn, wordt de klassieke lendendoek even weggelaten, hetgeen in de oudheid vanaf omstreeks 720 v.C. immers de regel was.

    We vermoeden dat niet ver hier vandaan het hol van de leeuw van Nemea moet geweest zijn, de leeuw die door Herakles werd gedood, ter vervulling van het eerste van zijn “twaalf werken” (klik hier: www.bloggen.de/dzeus/archief.php?ID=49). 



    Deze weg liep enkele jaren geleden dwars doorheen het stadion.
    Enkel het gedeelte links van deze weg was toen al blootgelegd.
    Werd hier prins Opheltes doodgebeten?


    Zo'n dertig jaar geleden was slechts een deel van het stadion blootgelegd.


    Een gedenkplaat aan de ingang van het stadion: de opgravingswerken werden hier verricht door de universiteit van Berkeley (Californië).
    Op de foto (vlnr): Daniël, Micheline, Willem.


    Zo ligt het stadion er nu bij.


    Vooraan: de looppiste met zitplaatsen. Uiterst links de uitgang van de tunnel waar de atleten het stadion binnentraden.
    Uiterst rechts enkele zuilen van de 500 m verderop gelegen Zeus-tempel.


    De atleten van Loopclub Grijsloke betreden "het strijdperk".


    Willem Vanderstraeten bij het discuswerpen in Nemea.

    26-03-2011 om 12:14 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De burcht van Mykene.

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)


    We betreden de burcht via de leeuwinnenpoort. Door deze poort moet Agamemnon zijn gegaan, samen met zijn oorlogsbruid Cassandra, bij zijn triomfantelijke terugkeer uit Troje. De triomf zou echter van korte duur zijn: beiden werden vermoord door Agamemnons echtgenote Klutaimnestra en diens minnaar Aigistos. Een eerste belangrijke bezienswaardigheid binnen de muren is de “grafcirkel A”. Hier vond de Duitse archeoloog Schliemann in 1876 in een zestal schachtgraven de resten van negentien lichamen. Naast die lichamen lag een schat van gouden, zilveren en bronzen voorwerpen: juwelen, wapens, borstplaten, bekers. Het beroemdste onder die voorwerpen is ongetwijfeld het gouden masker, waarvan Schliemann veronderstelde – ten onrechte zoals later is gebleken – dat het een dodenmasker van Agamemnon was. Dit masker zullen we later op onze reis kunnen bewonderen in het archeologisch museum van Athena.

    Via een helling klimmen we op naar het koninklijk paleis. Onze bijzondere aandacht gaat naar de badkamer. Hier werd Agamemnon doodgestoken door zijn eigen vrouw. Ideaal om deze moordscène na te spelen, op de plaats waar dit drama écht heeft plaats gevonden, zo’n twaalf eeuwen vóór Christus (klik hier: www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=31128) .


    De loopclub bij de leeuwinnenpoort.


    De grafcirkel A.


    Even uitrusten tijdens de beklimming naar het paleis.


    De Mykeense vlakte gezien vanop de burcht, links een 20-tal bussen, rechts de leeuwinnenpoort.


    Gilbert in het megaron van het koninklijk paleis van Mykene.


    De badkamer waar Agamemnon de dood vond.



    Uit het boek "Grijslokes Olympiade" (1997, pag. 111). Johan Dhaenens speelt Agamemnon, Trui Declercq speelt Klutaimnestra.


    Een jaar of tien tevoren had ik die scène al eens gerepeteerd in Mykene (met Fanny, maar dit is blijkbaar niet in de badkamer...)


    De loopclub bovenop de burcht van Mykene.

    20-03-2011 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mykene: de koepelgraven.

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Mykene ligt ongeveer tien kilometer ten noorden van Argos. Het is één van de grote hoogtepunten van onze reis. Er is in de eerste plaats de burcht met de cyclopische muren en de beroemde ingang, de leeuwinnenpoort. We zien de burcht al van ver opdoemen, op de top van een niet al te hoge heuvel. Vooraleer de burcht te betreden, brengen wij een bezoek aan een aantal koepelgraven, koningsgraven zoals wij er één gezien hebben in Orchomenos: het graf van resp. Orestes, Aigistos, Klytaimnestra en Agamemnon. Dit laatste wordt ook “schathuis van Atreus” genoemd. Het bevindt zich het verst van de burcht, enkele honderden meter. Eveneens buiten de burcht en op geringe afstand ervan (vlak naast het graf van Klytaimnestra) vinden we de zogenaamde “grafcirkel B”: een twintigtal graven van omstreeks 1600 v.C.



    De burcht van Mykene op de top van een heuvel.


    Bij 't Schathuis van Atreus in 1993 (graf van Agamemnon):
    vlnr. Kris, Gilbert, Didier.


    Loopclub Grijsloke bij het graf van Agamemnon in 1994.


    Kris (l.) en Didier (r.) als Agamemnon en Aigistos, leveren een gevecht (om Klytaimnestra?) bij het graf van... Klytaimnestra.


    Het graf van Aigistos.


    Gilbert bij het graf van Orestes...


    en bij de "grafcirkel B".

    13-03-2011 om 22:25 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    03-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Argos.

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Op onze weg naar Mykene moeten we eerst nog dwars door de stad Argos, die net als Delphi veel van haar oude luister heeft verloren. Argos ligt aan de voet van twee heuvels: links de Larissaheuvel en rechts de Aspisheuvel. Zo’n drie kwartier hebben we nodig om de hoogste van de twee, de Larissa, te beklimmen teneinde een bezoek te brengen aan de burcht. Hier hebben verscheidene zeer bekende koningen geregeerd. Te beginnen met Danaos, de vader van de Danaïden. Danaos’ achterkleinzoon was Akrisios, vader van de mooie Danaë die door Zeus onder de vorm van een gouden regen bevrucht werd en Perseus baarde. Deze laatste verliet Argos en stichtte Mykene ( zie www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=25 ; www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=26  en www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=28). Een ander geslacht koningen volgde hem op. Eén onder hen was Adrastos, een ander diens kleinzoon Diomedes, één van de grootste Griekse helden in de Trojaanse oorlog.

    Eén van de grootste antieke Griekse theaters bevindt zich in Argos. De zitplaatsen (meer dan twintigduizend!) zijn uitgehouwen in de rotsachtige helling van de Larissaheuvel. Verder zijn er aan de voet van deze heuvel resten van een agora, een heiligdom van Apollo en Athena, een stadsmuur, Romeinse baden en een odeon.



    Bij het binnenkomen van Argos: in de verte de Larissaheuvel met de burcht.


    Stadsmuren met daarachter het theater.


    Het theater (de cavea) op de Larissahelling. Bovenop de heuvel (rechts): de burcht.


    Het theater (de orchestra), op een boogscheut van de moderne stad


    Resten van Romeinse baden aan de voet van de Larissaheuvel.

    03-03-2011 om 09:43 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-02-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tegea en Lerna.
    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Even voor het binnenrijden van de stad Tripolis brengen we een bezoek aan het oude Tegea, de geboorteplaats van Atalante en vroeger een belangrijke stad. Hier bevindt zich de tempel van Athena Alea. Deze tempel uit de 4e eeuw v.C. was de belangrijkste van de hele Peloponnesos, zowel qua afmetingen als qua bouw. Het is een Dorische tempel met Ionische zuilen binnenin en ook Korinthische elementen. Op het ene fronton was de strijd van Meleager en Atalante tegen de Kalydonische ever uitgebeeld (www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=30 en www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=32). Op het andere de strijd van Achilles tegen Telephos, een kleinzoon van de plaatselijke koning Aleos. Telephos werd door Herakles verwekt bij Aleos’ dochter Auge. Dit gebeurde bij de zogenaamde “bron van Auge”, die wij terugvinden bij de tempel. In de tempel zelf werden de slagtanden en de huid van de ever bewaard. Er stond ook een prachtig ivoren beeld van Athena Alea. Geen enkele zuil van de tempel staat nog overeind. Op de grondvesten rust nog wel een deel van de bovenbouw uit donkergrijs geworden marmer van de streek.

    Het voorhistorische Lerna bevindt zich aan de Argolische Golf, nabij het huidige dorp Myli. Daar verrichtte Herakles het tweede van zijn twaalf werken. Hij doodde er de Hydra, een negenkoppig slangachtig monster (www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=50). Er is een opgravingsgebied met als belangrijkste gebouw het zogenaamde “huis van de tegels”, dat ongeveer vierduizend jaar oud moet zijn. Dit is ongetwijfeld het interessantste voorhistorisch gebouw in Griekenland. We vinden hier ook de bron van Amymone. Zij was een nimf die door Pan achtervolgd werd. Maar Poseidon gooide zijn drietand naar Pan. De drietand kwam in de rotswand terecht en daar ontsproot de bron. In de buurt ligt ook het meer van Alkyone, waarvan niemand ooit de diepte heeft kunnen peilen. Hier gooiden negenenveertig Danaïden de negenenveertig hoofden van hun echtgenoten in. Dionysos zou via dit meer naar de onderwereld afgedaald zijn om zijn moeder Semele terug te halen. Volgens sommigen is het ook hier dat Hades Persephone naar de onderwereld meesleurde. De Hydra van Lerna, een nu onthoofde waterslang, stroomt rustig naar de Golf door het moerassig land, waar, naar men zegt, Zeus zijn geliefde Io in een koe heeft veranderd.


    De tempel van Athena Alea.


    De bron van Auge.


    De Hydra, onthoofd door Herakles (Didier) stroomt naar de Golf van Argolis.

    24-02-2011 om 09:51 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    18-02-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sparta.

    (voor 'n overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Een zevental kilometer ten zuiden van Sparta, in Amyklai, bevindt zich onder een heiligdom van Apollo, het graf van Hyakinthos, een jongeling die door Apollo werd bemind. Bij het spel met de discus doodde Apollo per ongeluk de geliefde Hyakinthos. Zijn bloed viel op de aarde en daar ontstond een bloem, de hyacint.

    Vijf kilometer ten zuidoosten van Sparta ligt het Menelaion. Dit zijn overblijfselen van een tempel ter ere van Menelaos en Helena. Opzoekingen naar het koninklijk paleis van Menelaos werden tot op heden niet met succes bekroond.

    Sparta is wel een beruchte stad geweest in de oudheid, echter nooit een grote stad. Het moderne Sparta ligt ten zuiden van de oude stad. Veel is er van die oude stad niet overgebleven. Er is een akropolis met resten van een theater en van een tempel van Athena. Aan de voet van de akropolis ligt het graf van Leonidas. Niet ver daar vandaan bevindt zich het indrukwekkend standbeeld van deze grote veldheer. Midden in het huidige Sparta is er een museum. Daar zijn overblijfselen te zien van het hogergenoemde heiligdom van Apollo en van het heiligdom van Arthemis Orthia. Van dit laatste vinden we nog de grondvesten aan de oever van de Eurotasrivier, bij het verlaten van de stad, waar de weg naar het noorden afbuigt, richting Tripolis. Hier werden de Spartaanse knapen gegeseld teneinde hun uithoudingsvermogen op de proef te stellen.



    Het Menelaion.


    Wie zou niet willen poseren naast het standbeeld van de grote Leonidas?


    De winkel van Kathleen in Anzegem. Jean Daskalides (gynecoloog, ingenieur, jazz-muzikant, concertorganisator, fotograaf, filmregisseur, leraar, ziekenhuisdirecteur en zakenman) is de "vader" van 1400 Leonidas-winkels! Klik hier op  www.bloggen.be/kris/archief.php?ID=125 .


    De Eurotas: een grote rivier, maar... grotendeels droog in de zomer. Op zijn oever zijn resten te vinden van het heiligdom van Artemis Orthia.

    18-02-2011 om 10:54 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-02-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het Taygetosgebergte.
    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)
    Koning Nestor van Pylos gaf zijn zoon Peisistratos opdracht een koets klaar te maken met twee van de beste paarden en hem te begeleiden naar Sparta. Twee dagreizen ver: niet veel meer dan honderd kilometer, maar doorheen het woeste  en onherbergzame Taygetosgebergte. Met ons huurautootje met de klus te klaren zijn in een paar uur. Wij beslissen om pas rond het middaguur te vertrekken en eerst nog wat te kuieren op het vredige en allesbehalve overbevolkte zandstrand. Hand in hand en in adamskostuum trekken Aphrodite en haar geliefde Adonis aan ons oog voorbij. Eens moet dit de jaloezie van Ares opgewekt hebben: hij veranderde zichzelf in een everzwijn en in die gedaante verwondde hij Adonis dodelijk – waar het bloed van Adonis de aarde doordrenkte ontsproten anemonen, t’ allen kante…

    Duizelingwekkend wordt onze rit pas vanaf Kalamata: zestig kilometer alover de meer dan tweeduizendvierhonderd meter hoge Taygetos. Dit gebergte dankt zijn naam aan een nimf Taygete, die een gezellin was van de godin Artemis. Net als Kallisto had Taygete zich de toenaderingspogingen van Zeus laten welgevallen en was zodoende haar maagdelijkheid kwijtgespeeld. Ook Taygete werd door Artemis gestraft voor haar “toegeeflijkheid”: ze werd veranderd in een hert. Het moet zich allemaal afgespeeld hebben in de wouden van deze grimmige bergketen…

    Even vóór Sparta doen we Mistra aan, een Byzantijnse spookstad, waar we een overvloed aan interessante goed bewaarde gebouwen aantreffen. We vinden hier een burcht, rijke huizen, paleizen, kloosters en kerken, alle Byzantijns en met fresco’s versierd.



    Aphrodite en Adonis op een strand in de buurt van Pylos.


    Haarspeldbochten in het Taygetosgebergte:...


    ... Gilbert vindt het een riskante onderneming.


    Achter de cypressen doemt Mistra op. In de verte: Sparta.


    Het Pantenassaklooster in Mistra.

    10-02-2011 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pylos.

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    De baai van Navarino is geschiedkundig zeer belangrijk. In 1827 werden hier de Turken verslagen in de beroemde “zeeslag van Navarino”. Bij een rustig wateroppervlak kan men de gezonken schepen nog zien liggen op de ondiepe zeebodem. In dezelfde baai brachten in 425 v.C. de Atheners de Spartanen een beslissende nederlaag toe.

    Ten noorden van de baai ligt Paleokastro, een middeleeuws kasteel, gebouwd op grondvesten uit de 4e eeuw v.C. Vlakbij is een grot, het zogenaamde “hol van Nestor”, dat te bereiken is vanuit het kasteel. Hierheen sleepte de pasgeboren Hermes de runderen die hij Apollo had ontstolen. Met een beetje goede wil herkennen we hier nog de hangende koeienhuiden die hij had afgestroopt (klik hier: www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=9). 

    Het moderne Pylos, ten zuiden van de baai, heeft niets te zien met het oude Pylos van koning Nestor. Dit laatste moeten we een twintigtal kilometer noordwaarts en verscheidene kilometers landinwaarts gaan zoeken, niet ver van het stadje Chora, waar zich overigens een museum bevindt met talrijke vondsten uit de site. De grootste bezienswaardigheid is hier het paleis van koning Nestor. Het paleis dateert uit de Mykeense tijd (14e en 13e eeuw v.C.), maar anders dan in Mykene, Tiryns of Gla, waren er hier geen cyclopische muren rond gebouwd. Dit paleis werd reeds beschreven door Homeros in de Odyssee. Daarin vertelt hij over Telemachos die hier zeer gastvrij werd ontvangen op zijn weg naar koning Menelaos van Sparta. Deze laatste zou hem op het spoor brengen van zijn vader Odysseus (klik hier: www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=200752).


    Het "hol van Nestor" (pijltje).


    Het paleis van Nestor is niet toegankelijk op maandag...


    De ruïnes van het paleis van Nestor zijn overdekt: de opgravingen zijn een werk van lange adem.


    Verpozen aan de westkust van de Peloponnesos, in de buurt van Pylos.

    27-01-2011 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (10 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bassaï en Kiparissia.


    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op
    www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)


    Veertien kilometer te zuiden van Andritsena, op een hoogte van 1130 meter, in het hart van de Arkadische gebergten, en te bereiken via vrij moeilijk berijdbare wegen, bevindt zich de tempel van Bassaï, één van de bestbewaarde klassieke tempels. Hij werd gebouwd door de beroemde beeldhouwer Iktinos, in opdracht van de inwoners van Phigalia, ter ere van Apollo Epikourios, als dank omdat de stad gevrijwaard was gebleven van de pest gedurende de Peloponnesische oorlog van 420 v.C. Later bereikte de pest de stad echter toch… Het huidige Phigalia ligt een vijftal kilometer ten westen van Bassaï. Boven het dorp vinden we resten van de oude stad: de agora en een ruïne van een tempel van Dionysos Akrotophoros.

    We gaan verder in westelijke richting tot we de kust bereiken in het dorp Tholo. Ons volgend belangrijk doel is het antieke  Pylos. Daartoe volgen we de oude kustweg over zo’n zestig kilometer in zuidelijke richting. Halverwege ligt Kiparissia, genoemd naar Kiparissos, de jongeling die door Apollo bemind werd. Kiparissos zelf was verliefd op een hert. Per ongeluk echter doodde hij het dier en werd daardoor dermate door smart verteerd dat Apollo hem uit medelijden veranderde in een cypres.




    De tempel van Dionysos Akrotophoros in Bassaï.


    In Kiparissia werd Kiparissos veranderd in een cypres.
    (klik hier: www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=101)

    20-01-2011 om 21:01 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    14-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Arkadia.


    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    De dag na onze Olympische Spelen en vooraleer we ons naar het zuiden van de Peloponnesos begeven, brengen we eerst nog een bezoek aan het weinig bekende museum van de moderne Olympische Spelen, in de dorpskern van het huidige Olympia, alsook aan het gedenkteken van baron Pierre de Coubertin, stichter van die moderne Spelen, dat zich bevindt even buiten het opgravingsgebied aan de weg naar Tripolis.

    We laten Olympia nu definitief achter ons en we nemen de weg die over Langadia naar Tripolis loopt, tot we twee belangrijke rivieren over zijn: de Erymanthos en de Ladon. Hier volbracht Herakles twee van zijn twaalf werken. Aan de oevers van de Erymanthos doodde hij de ever van het gelijknamig gebergte. Aan de oevers van de Ladon ving hij de hinde van Keryneia. Voorbij de Ladonrivier nemen we een kleine weg die zuidwaarts loopt richting Andritsena. We bevinden ons volop in het woeste en veelbezongen Arkadia. Andritsena is een schilderachtig stil dorp met oude houten huizen, waar de tijd heeft stilgestaan. Het is prachtig gelegen aan de voet van de grimmige Lykaionberg. Lykaion werd door Zeus in een wolf veranderd omdat hij de goden op de proef wilde stellen door hen het vlees van een jonge knaap voor te zetten. Lykaions dochter, Kallisto, een priesteres van Artemis, werd hier door de godin veranderd in een berin, nadat ze zwanger was gemaakt door Zeus. Kallisto baarde Arkas, naar wie de streek werd genoemd: Arkadië. Kallisto en Arkas werden later door de goden aan het hemelfirmament geplaatst als de Grote en de Kleine Beer.




    "Grijsloke runners" aan de oever van de Alpheios-rivier, even buiten Olympia.


    De Erymanthos-rivier: hier ving Herakles de beruchte ever (www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=56)


    De Ladon-rivier: hier verschalkte Herakles de hinde van Keryneia (www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=51)


    We bevinden ons volop in het woeste en...


    ... veelbezongen Arkadia.

    14-01-2011 om 10:44 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    15-12-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Olympische Spelen.

    Op ons programma staan:  speerwerpen (foto 1),  de stadionloop of dromos (foto 2 & 3),  worstelen (foto 2 & 4) en  de “heraloop” voor vrouwen (foto 5). Deze laatste proef is een loopwedstrijd voor  vrouwen, die ook reeds werd gehouden in de “oude tijden”. Ze werden georganiseerd door Pelops’ bruid, Hippodameia, ter ere van de oppergodin Hera, tot wie zij gebeden had en die ze nu wilde danken voor de goede afloop van de wagenrenwedstrijd tussen haar geliefde Pelops en haar vader Oinomaos (klik hier op  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=21). In feite ging het om een loopwedstrijd voor maagden, zestien in getal en van verschillende leeftijden. Vooraan startten de jongsten, achteraan de oudste meisjes. Ze liepen in korte rokjes die ongeveer tot aan de knieën reikten, met loshangende haren en de rechter schouder evenals de rechter borst ontbloot. Hun wedstrijd werd op hetzelfde Olympisch stadion gelopen als de wedstrijd van de mannen; de afstand die de vrouwen dienden af te leggen was een zesde korter dan die van de mannen. De winnares kreeg een olijfkrans en een deel van de koe die aan Hera geofferd werd; tevens kreeg zij de toelating een beeld van zichzelf met inscriptie van haar naam aan te brengen in Hera’s tempel.



     1: Willem Vanderstraeten bij het speerwerpen op het stadion van Olympia.


    2. Twee foto's uit het boek "Grijslokes olympiade" (1997). Om het helemaal écht te laten lijken, deed de verliezer van de worstelkamp, die moeilijk de schande kon dragen, later op de avond een - gelukkig mislukte - zelfmoordpoging...


    3. Günther Hombecq, winnaar van de stadionloop met de conservator van het Olympia-heiligdom, die voor hem de olijfkrans heeft gevlochten.


    4. Willem Vanderstraeten en Roger Vandendorpe, de finalisten van de titelkamp in het worstelen, oefenen zich op het stadion. Jodan Dhaenens, Gilbert Terras, Eric Triest en José Thijs (v.l.n.r.) kijken lachend toe.
     

    5. De zes "maagden" van Loopclub Grijsloke" vóór de start van de Heraloop. Winnares werd Mieke Vandorpe (derde van links).

    15-12-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-11-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het stadion van Olympia.

    Ten oosten van de Altis ligt het stadion(S).  Langs  de weg die naar de overkoepelde ingang van het stadion leidt, zien we een aantal stenen voetstukken (foto 1 en 2). Hier stonden bronzen standbeelden van Zeus, de Zanes (ZA, klik hier op  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=989345 voor plattegrond). Deze beelden werden opgericht met het geld van de boetes van diegenen die tijdens de Spelen het reglement niet hadden nageleefd. In het stadion vonden de “atletische proeven” plaats: hardlopen, springen, werpen. De worstelwedstrijden werden gehouden in de palaistra, de wagenrennen in de hippodroom, die ten zuidoosten van het stadion lag, maar heden ten dage geheel verdwenen is. Van start tot finish is het stadion 192 meter lang (foto 3), zijnde 600 maal de voet van Herakles, de grootste Griekse held, die in deze buurt één van zijn twaalf werken verrichtte: het reinigen van de Augiasstallen. Hij verlegde daartoe de bedding van de Alpheios en de Kladeios  die hij dwars door de stallen liet stromen. Dit was meer dan duizend jaar lang de plaats van de antieke Olympische Spelen. De toeschouwers (vijfenveertigduizend!) zaten op het gras op de hellingen aan weerszijden van de piste. Hier waren geen stenen zitplaatsen zoals in Delphi: enkel een kleine tribune voor de scheidsrechters (de “Hellanodikai”) aan de zuidelijke kant, en daar recht tegenover, aan de noordelijke kant, een soort stenen troon voor de priesteres van Demeter. Het stadion ligt er perfect bewaard bij, klaar voor de spelen van Loopclub Grijsloke.



    foto 1: sokkels van de Zanes, langs de weg die leidt naar de ingang van het stadion.


    foto 2: Gilbert en Didier betreden het stadion van Olympia (1993).


    foto 3: het stadion van Olympia; links-achter de tribune voor de scheidsrechters, rechts de tribune voor de priesteres van Demeter, helemaal achteraan de ingang van het stadion.


    foto 4: de drie pioniers in het stadion van Olympia (1993).

    30-11-2010 om 17:11 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-11-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het Olympia-heiligdom.

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Het opgravingsgebied ligt tussen de rivieren Alpheios en Kladeios en de Kronosheuvel  (foto 1 en 2). In het centrum ligt de Altis, het heilige gebied, aan Zeus gewijd: een bijna vierkant terrein van ongeveer 200 op 200 meter. Binnen dit ommuurde gebied vinden wij de belangrijkste heilige gebouwen: de tempel van Zeus (Z), de tempel van Hera (H) en ook het Pelopeion (PE), het heiligdom en terzelfdertijd het graf van Pelops. Van de ruïne van de Zeustempel werd nog maar weinig heropgebouwd (foto 3 en 4).  Deze Dorische tempel dateert van ongeveer het midden van de 5e eeuw v.C. In deze tempel bevond zich één van de zeven wereldwonderen, namelijk het dertien meter hoge beeld van de tronende Zeus dat met goud en ivoor was belegd en van de hand was van de beeldhouwer Phidias (foto 6).  Het beeld is helaas verdwenen – omgekomen in een brand – maar talrijke afbeeldingen ervan zijn bewaard op allerlei munten die zich bevinden in de numismatische afdeling van het Nationaal Archeologisch Museum in Athene. Naar één van die afbeeldingen werd de eerste medaille van Grijslokes Olympiade gemaakt (foto 7). Niet ver van de Heratempel (foto 8), die zowat anderhalve eeuw ouder is dan de tempel van Zeus, is de plaats waar heden ten dage om de vier jaar het Olympisch vuur aangestoken wordt. Er was ook nog een kleine tempel (M), gewijd aan de godin Rhea: het metroön. Buiten het gebied van de Altis bevinden zich nóg verscheidene gebouwen: het gymnasion (G, oefenzaal), de palaistra (P, foto 9), het prytaneion (PR, plaats waar de scheidsrechters elkaar ontmoetten en waar het afscheidsbanket werd gehouden), het bouleuterion (B, de raadzalen), het Leonidaion (L, gastenkamers), enzoverder…




    1. Olympia-heiligdom: plattegrond.


    2. Olympia-heiligdom: maquette.


    3. Tempel van Zeus: er staat nog weinig overeind...


    4. Tempel van Zeus: het lijkt erop dat Herakles (Didier) hier alle zuilen omver geduwd heeft...


    5. Op deze zuil vóór de tempel van Zeus stond de Nike van Paionios... zo ongeveer zoals door Gilbert hier laat zien.


    6. Zo ongeveer moet het standbeeld van Zeus eruit gezien hebben.


    7. De medaille 1991.


    8. De tempel van Hera.


    9. De palaistra, voor de worstelwedstrijden

    24-11-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    18-11-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Olympia: het museum.
    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Patras is vlakbij. Met een paar honderdduizend inwoners is het de derde grootste stad van Griekenland (na Athene en Thessaloniki) en tevens een belangrijke havenstad.. Ongetwijfeld een bezoekje waard, doch we bevinden ons nu op amper een honderdtal kilometer van Olympia en we spoeden ons daarheen, langs de noordwestkust van de Peloponnesos. Rechts van ons duiken de eilanden van de Ionische Zee op. Eén onder hen is Ithaka, het eiland van Odysseus. We rijden tot in Pyrgos en dan linksaf naar Olympia, een klein dorp in een lieflijk dal, het dal van de Alpheiosrivier (foto 1).

    De riviergod Alpheios achtervolgde eens een nimf, Arethousa, tot aan de kust van de Ionische Zee. De nimf redde zich zwemmend naar Sicilië, doch Alpheios dook onder de zee en kwam te voorschijn in Syrakuse als een bron, de “bron van Arethousa”, waar hij de nimf onderschepte.

    In dit lieflijk dal lag eertijds de stad Pisa die geregeerd werd door koning Oinomaos. Pelops, de prins uit Klein-Azië, versloeg Oinomaos in een dodelijke wagenren en veroverde zo Oinomaos’ dochter Hippodameia en stichtte de Olympische Spelen. Deze strijd stond uitgebeeld op het oostelijk fronton van de grote Zeustempel. Het hele fronton met de vrij goed bewaarde beeldhouwwerken bevindt zich nu in het archeologisch museum van Olympia (één van de grootste vier van Griekenland, samen met de musea van Delphi, Athene en Heraklion). In het midden staat Zeus afgebeeld. Naast hem: Pelops en Hippodameia (foto 2). In dezelfde zaal bevindt zich ook het westelijk fronton dat de legendarische strijd tussen de Lapithen en de Kentauren uitbeeldt met hier Apollo als scheidsrechter (foto 3). Zeker niet te missen in dit museum zijn ook de twaalf metopen van de Zeustempel die de twaalf werken van Herakles voorstellen (foto 4). Verder: het Nike-beeld van Paionios (foto 5) dat op een metershoge zuil stond vóór de tempel van Zeus, en vooral de Hermes van Praxiteles, de god Hermes voorstellend met de jonge Dionysos op de arm. Dit laatste beeldhouwwerk wordt door velen beschouwd als het mooiste en kostbaarste aller tijden (foto 6). Het museum waar we ons nu bevinden is vlakbij het beroemde heiligdom van Olympia en de plaats waar in de oudheid de Olympische Spelen werden gehouden, eens in de vier jaar, meer dan duizend jaar lang!...




    foto 1: leden van Loopclub Grijsloke aan de oever van de Alpheios-rivier.


    foto 2: Hippodameia en Pelops. Het verhaal kunt u lezen door hier te klikken op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=21


    foto 3: Apollo brengt een kentaur tot bedaren. Het verhaal van de strijd tussen de Kentauren en de Lapithen kunt u lezen door hier te klikken op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=87 .


    foto 4: een "passage" uit één van de werken van Herakles (De gouden appelen van de Hesperiden). Het verhaal kunt u lezen door hier te klikken op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=78. Ook de andere werken van Herakles kunt u vinden op deze blog.


    foto 5: Nike van Paionios.


    foto 6: de Hermes van Praxiteles (het verhaal dat hieraan ten grondslag ligt kunt u lezen door hier te klikken op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=12 .

    18-11-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    05-11-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hippoliet

    Op vrijdag 26 november om 20.00 uur in het Gemeenschapscentrum Ansold, Landergemstraat 1b te 8570 Anzegem, voert het reizend toneelgezelschap “Het Ongerijmde”  één van de meest aangrijpende  Griekse tragedies op: HIPPOLIET.

    Het is een klassiek drama van Euripides, in een bewerking van Magda Timmermans. De vertolkers mogen tot de beste acteurs van het land gerekend worden: Machteld Timmermans, Kadèr Gürbüz, Jenne Decleir en Danny Timmermans.

    Het stuk is vooral aanbevolen voor de twee of drie hoogste klassen van het middelbaar onderwijs. De normale inkomprijs is 13 euro. Voor personen onder de 26 jaar bedraagt de inkomprijs slechts 9 euro en daarboven is er nog een korting van 10% voor groepen vanaf 15 personen. Reservatie: tel. 056 688250.

    Enige voorkennis van het verhaal is ongetwijfeld nuttig. Klik daartoe hier op  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=90 .




    Euripides was de jongste van de drie grote Griekse tragedieschrijvers. Aeschylos, Sophokles en Euripides leefden allen in de 5e eeuw v.C., de gouden eeuw van Perikles. Euripides schreef een honderdtal toneelstukken en van de drie groten was hij degene wiens werk het meest werd opgevoerd. Eén van zijn mooiste stukken is Hippolytos, een zwaar psychologisch drama. Het hoofdgegeven is de onbeantwoorde liefde van Phaidra, de echtgenote van Theseus, koning van Athene, voor haar stiefzoon Hippolytos. Het compleet verhaal kunt u lezen op deze blog (klik hier op  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=90).

    05-11-2010 om 15:28 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    04-11-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kalydon en de Evvinos-rivier.

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Vooraleer Delphi te verlaten wagen de dappersten van de club zich aan een tien kilometer lange looptraining in de omgeving van het stadje, bij een temperatuur van rond de vijfendertig graden! De verdere reis gaat in de richting van het haventje Itea, dat eertijds heel belangrijk was. De bezoekers van het orakel kwamen immers meestal van over zee  -  Griekenland was en is nog steeds, een zeevarend land. We rijden dan verder langs de Korinthische Golf tot Antirion, waar we de veerboot naar de Peloponnesos zullen nemen.

    In eerste instantie rijden we Antirion nu even voorbij en maken een zijsprongetje naar het oude Kalydon. Resten van de oude stad vinden we een paar kilometer voorbij de Evvinos-rivier. De belangrijkste overblijfselen zijn hier het Leonteion, wat een Heroön is, en een tempel van Artemis Laphria. Kalydon is de stad van de legendarische koning Oineus, van wie het woord oenologie is afgeleid. Via hem immers is de kunst van het wijnbereiden tot de mensheid gekomen. De god Dionysos had het hem geleerd als dank omdat de koning welwillend een oogje dichtkneep wanneer de god zijn vrouw Althaia het hof maakte. Kalydon was ook het strijdtoneel van de jacht op de Kalydonische ever. De grootste helden in dit gevecht waren Oineus’ zoon Meleager en de Arkadische hardloopster Atalante. Meleager kwam op een eigenaardige manier aan zijn einde door toedoen van zijn eigen moeder en Atalante werd tot een huwelijk verplicht na een valstrik met gouden appelen waarin Aphrodite zelf de hand had. Meleagers zuster Deianeira werd Herakles’ bruid. De kentaur Nessos was zo vriendelijk Deianeira op zijn rug over de Evvinos te dragen, maar toen hij midden de rivier aanstalten maakte om haar te verkrachten, schoot Herakles hem dood met één van zijn giftige pijlen. Maar hiermee tekende Herakles, zonder het te beseffen, zijn eigen doodvonnis.

    Wij hoeven de Evvinos gelukkig niet door te waden, maar er is een brug waar we lustig over rijden, terug naar Antirion. Hier doen we de overvaart naar Rion. In geen tijd staan we op de Peloponnesos, “het land van Pelops”, dat sedert het graven van het kanaal van Korinthe (voltooid in 1893) in feite Griekenlands grootste eiland is.

    Wenst u meer te lezen over Oineus, Meleager en het gevecht met de Kalydonische ever, Atalante, Deianeira en de dood van Herakles, klik dan hier op, resp.
    www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=29,
    www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=30,
    www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=32,
    www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=92,
    www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=97.



    Loopclub Grijsloke in Delphi, in een verzengende hitte (1994).
    vlnr. Daniël Malfait, Didier Libbrecht, José Thys, Micheline Demol (grotendeels verscholen), Johan Dhaenens, Christine Deschamp, Eric Triest en Joost Vinckier.


    Herakles (Didier Libbrecht) richt een giftige pijl op de kentaur Nessos (1993).

    04-11-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het museum van Delphi.

    Het museum van Delphi is één van de belangrijkste van Griekenland en wij mogen het dus niet links laten liggen. Het bevindt zich overigens aan… de rechterkant van de grote weg, als wij, komende van het heiligdom, ons begeven in de richting van het moderne Delphi.

    Wat in het museum tentoongesteld wordt is afkomstig van het opgravingsgebied van het Apolloheiligdom, en dat is heel wat: talrijke marmeren en bronzen beelden die langs de heilige weg stonden, ivoren en gouden beeldjes en sieraden (votiefgeschenken die zich in de schathuizen bevonden), sculpturen van de frontons, de friezen en de metopen van de verscheidene kleinere tempels langs de heilige weg, helden en gebeurtenissen uit de Griekse mythologie voorstellende…

    Er is ook de fameuze steen (de omphalos) die door Kronos werd uitgebraakt en die het middelpunt van de aarde moest aanduiden (meer hierover kunt u vinden door hier te klikken op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=2 )

    Indrukwekkend zijn de beelden van Kleobis en Biton, de twee krachtige breedgeschouderde jongelingen, die door de godin Athene voor hun dienstvaardigheid werden beloond met… de dood (zie foto hieronder). Deze meer dan twee meter hoge beelden waren geschonken door de inwoners van Argos.

    De sfinx die op een negen meter hoge Ionische zuil stond in de buurt van de grote Apollotempel en geschonken werd door de inwoners van Naxos,  doet denken aan het mythologisch monster van Thebe, dat door Oidipous overwonnen werd. (lees meer over Oidipous en de sfinx: klik hier op  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=23 en www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=24 )

    Het pronkstuk van het museum is evenwel het levensgrote bronzen beeld van “de wagenmenner”. Het maakte deel uit van een indrukwekkende bronzen compositie van een racewagen, getrokken door vier paarden. Rechtop in de wagen, de teugels in de rechterhand stond deze menner. Dit kostbaar geschenk was afkomstig van één van de heersers van Syracuse, naar aanleiding van een overwinning in de paardenrenwedstrijd tijdens de Pytische Spelen.



        De Omphalos

       Kleobis en Biton

    Kleobis en Biton waren de zonen van Kidippe, één van de priesteressen van Hera. Toen de ossen die Kidippe naar het Heraion (de tempel van Hera in Argolis) moesten brengen, niet beschikbaar waren, trokken Kleobis en Biton zelf de ossenwagen. Kidippe vroeg Hera haar zonen daarvoor te belonen en Hera beloonde hen... met een plotse dood, zijnde "het mooiste geschenk dat een mens kan te beurt vallen".

    ..
       De sfinx van Naxos

       De wagenmenner

    20-10-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het stadion van Delphi en de Pythische Spelen.

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Nog hoger tegen de flank van de Parnassos bevindt zich het eveneens vrij goed bewaarde stadion, waar om de vier jaar de Pythische Spelen werden gehouden, tussen twee Olympische Spelen in. Ook lyrische en dramatische opvoeringen waren in het programma van de Spelen opgenomen. Deze gingen door in het theater. Het stadion diende voor de lichamelijke sporten. Hier begint het Panhelleense Spelenprogramma van Loopclub Grijsloke.



    Het stadion van Delphi. De rij marmeren steenblokken op de voorgrond is de aankomst van de "dromos", d.i. één stadionlengte, zijnde iets minder dan 200 meter. De startlijn bevindt zich in de achtergrond. Links tegen de flank van de Parnassosberg zijn de zitplaatsen voor de toeschouwers. Helemaal vooraan, waar de juffrouw staat, bevond zich een kolom, waarrond de atleten dienden te draaien bij de dubbele stadionloop (de "dolichos").


    De startlijn. Groeven in het marmer zijn het equivalent van onze huidige startblokken. Een sterk gebronzeerde chirurg uit Besançon die wij in 1993 toevallig ontmoetten in dit stadion, krijgt hier instructies van onze trainer Gilbert Terras, i.v.m. de juiste kledij (enkel een lendendoek) en de juiste starthouding.


    Idem voor het discuswerpen. De instructeurs zijn hier Didier Libbrecht en Gilbert Terras.


    Kris Vansteenbrugge tijdens de wedstrijd in het discuswerpen (diskobolia) in 1994...


    ... en tijdens het vérspringen (halma); let op de "springgewichten".


    De twaalf deelnemers van Loopclub Grijsloke bij de start van het koninginnenummer (de dromos). V.l.n.r. Günther Hombecq, Gilbert Terras (grotendeels verborgen), Kris Vansteenbrugge, Eric Vancoppenolle, Daniël Malfait, Hendrik Vanherzeele, Willem Vanderstraeten, Joost Vinckier, Roger Vandendorpe, Eric Triest, José Thijs en Walter Delmotte.

    06-10-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het heiligdom van Apollo.

    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Enkele honderden meter voorbij de Kastalische bron ligt tegen de helling van de uitlopers van het machtige Parnassosgebergte, het opgravingsgebied van Apollo’s heiligdom, waarbinnen zich het beroemde orakel bevond. Van de meeste gebouwen zijn nog enkel de grondvesten over, zodat het moeilijk valt, hoe indrukwekkend de site ook moge zijn, om zich een idee te vormen van de overweldigende indruk die de orakelganger moet gekregen hebben bij het betreden van dit heilig domein dat vol schitterende bouwwerken stond, rijke schathuizen als tempels – een twintigtal – en verscheidene votiefgebouwen langs de heilige weg die met een haarspeldbocht oploopt naar de grote Apollotempel.

    Eén van de schathuizen werd volledig gereconstrueerd met in hoofdzaak oorspronkelijk materiaal: het is een kleine Dorische antentempel, gebouwd door de Atheners op het einde van de 5e eeuw v.C. als dank voor hun overwinning op de Perzen in de vlakte van Marathon. Op de metopen van het fries zijn, nog steeds duidelijk herkenbaar, de heldendaden van Theseus en Herakles afgebeeld.

    In de nabijheid van dit “schathuis van de Atheners” bevindt zich het middelpunt van de aarde. Zeus zelf heeft dit middelpunt bepaald toen de twee arenden die hij aan beide uiteinden van de wereld had losgelaten, elkaar in Delphi ontmoetten. Precies op dat punt werd door de oppergod de steen gelegd waarmee zijn vader Kronos verschalkt werd toen hij de pasgeboren Zeus opeiste om hem te verslinden, zoals hij met zijn andere kinderen had gedaan. De steen was in luiers gewikkeld en Kronos, denkende dat het zijn zoon was, verslond hem. De broers en zusters van Zeus werden later door Kronos uitgebraakt, samen met de steen. Op het middelpunt van de wereld staat er nu echter een namaaksteen: de echte, de “omphalos”, bevindt zich in het museum van Delphi.
    (Lees meer over "Kronos die zijn kinderen verslond": klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=2)

    Eveneens in de nabijheid van het schathuis van de Atheners bevindt zich de zogenaamde “rots van de Sibylle”: hier was het dat Apollo de slang Pythoon doodschoot.

    Van de grote Apollotempel werden zes zuilen weer opgericht op de grondvesten. In het aditon van de tempel bevonden zich het gouden Apollobeeld, de heilige laurierboom en, boven een rotsspleet, de driepoot van de waarzeggende Pythia.

    Hoger tegen de bergflank is er het vrij goed bewaarde theater, alwaar wij een stukje opvoeren uit “Koning Oidipous” van Sophokles.
    (Wilt u meer lezen over koning Oidipous, klik dan hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=23 en op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=24 )




    Didier en Gilbert bij het middelpunt van de aarde.


    Kronos verslond een in luiers gewikkelde steen.


    Rechts van het schathuis van de Atheners zien we de rots van de Sybille.


    De Apollotempel met de zes zuilen; op de voorgrond een deel van het theater.


    Een scène uit Sophokles' "koning Oidipous", in het theater van Delphi vertolkt door Loopclub Grijsloke.
    V.l.n.r. Eric Triest (een herder uit Thebe), Joost Vinckier (koning Oidipous) en Willem Vanderstraeten (een herder uit Korinthe)

    22-09-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Delphi: Marmaria en Kastaliabron.


    (voor een overzicht van de reisroute: klik hier op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796)

    Komende van Levadia is het eerste wat we van Delphi zien, links van de weg, de Marmaria, het heiligdom van Athena Pronaia. Hier zijn de ruïnes van twee Athenatempels, twee schathuizen en een prachtige ronde tempel, een tholos. Van deze laatste werden drie zuilen weer overeind gezet met een fries en een reconstructie er bovenop: het meest gefotografeerde gebouw van Delphi. Verderop aan dezelfde kant van de weg, het Gymnasion. Waar de weg dan een bocht van negentig graden naar links maakt, vinden we aan de rechter kant de heilige bron van Kastalia. We laten niet na ons even te wassen met het water van deze bron zoals in het verleden ieder hoorde te doen vooraleer hij het orakelheiligdom betrad. We drinken ook een slok van het water om ons te zuiveren van alle onreine gedachten en onze geest te verhelderen teneinde beter ontvankelijk te worden voor de wijze, zij het dubbelzinnige, woorden van het orakel. Hier zou de grot van Pythoon geweest zijn, de slang die door Apollo met zijn pijlen werd gedood, uit wraak omdat Pythoon zo onbarmhartig zijn zwangere moeder Leto achtervolgd had. Apollo maakte zich dan later meester van deze plaats en van het orakel dat toen nog aan Gaia toebehoorde. Omdat de gedode slang Gaia’s zoon was, stelde Apollo, teneinde zich met haar te verzoenen, de Pythische Spelen in.

    (dit verhaal over Apollo kunt u uitgebreid lezen als u hier klikt op www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=19
    )



     
    De Marmaria, aan de voet van de Parnassosberg.


    Johan maakt een schets van de tholos in Delphi.


    Trui en Kris reinigen zich aan de Kanathosbron; Apollo waakt.


    Apollo (Hendrik) met boog en lier, in de buurt van de Marmaria (u herkent de 3 zuilen van de tholos)

    08-09-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Schiste Odos.

    [een overzicht van de reisroute ziet u op deze blog d.d. 7.1.2010;
     klik hier  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796]


    Ongeveer halverwege tussen Levadia en Delphi hebben we rechts een afslag naar Daulis. Hier in de buurt bevindt zich Schiste Odos (foto 1). Deze driesprong, waar Oidipous zijn vader Laios doodde, kunnen we zien liggen vanaf de grote weg (foto 2): hier hebben we die vadermoord nog eens nagespeeld (foto 3).

    Het verhaal van de vadermoord kunt u lezen op deze blog d.d. 10.8.2007.
    Klik hier op:   
    www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=23 

    In Daulis leefde er een prinses, Phyllis, die zich uit liefdesverdriet voor een Atheense prins van het leven beroofde en later door de goden in een amandelboom werd veranderd. We vinden hier dan ook een amandelboom in volle bloei (foto 4) en bedekt met dauwdruppels, de tranen van de verliefde prinses die voor haar prins haar mooiste kleed heeft aangetrokken.
    (tijdens de grote vakantie verschijnt op deze blog het volledig verhaal van Phyllis)

    Vooraleer we de grote bezienswaardigheid die Delphi is, binnenrijden, doen we eerst nog een zijsprong van een twintigtal kilometers, de bergen in, naar Ossios Loukas (foto 5), in een prachtige omgeving, op de westelijke helling van de Helikon. Ossios Loukas is misschien wel het bekendste Byzantijns klooster van geheel Griekenland, een aangename afwisseling tussen de talrijke klassieke ruïnes die wij bezoeken.




    foto 1


    foto 2: de driesprong bevindt zich ongeveer in het midden van de foto


    foto 3


    foto 4


    foto 5

    30-06-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Levadia

    [een overzicht van de reisroute ziet u op deze blog d.d. 7.1.2010;
     klik hier  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796]


    Levadia is de hoofdstad van Beotië, één van de vijf arrondissementen van Centraal-Griekenland. In de oude stad leidt een kronkelende weg (foto 1) naar de Herkyna-kloof (foto 2 en 3), waar het orakel van Trofonios zich bevond. Door de Herkyna-kloof stroomt de gelijknamige rivier, die gevoed wordt door twee bronnen: de Lethe (de vergetelheid) en de Mnemosyne (de herinnering). Hoog in het ravijn stierf Trofonios, die zozeer door de goden werd bemind dat zij hem op jeugdige leeftijd uit dit aardse tranendal weghaalden. Wie zijn toevlucht zocht tot het orakel moest eerst drinken van beide bronnen (foto 4) en daarna afdalen in een grot (foto 5), met onder elke arm een honingkoek, voedsel voor de heilige slangen van moeder aarde. Wat de pelgrim in die grot  moest doorstaan, weten we niet precies: hij werd er door elkaar geschud en het leek “of hij door het middelpunt van de aarde werd getrokken”. Bij het verlaten van de grot was hij als geradbraakt en hij keek dan ook allesbehalve vrolijk. In Griekenland werd wel eens gezegd van iemand die met zijn linkerbeen uit bed was gestapt: “Die is zeker naar Trofonios geweest?”

    Vlakbij is ook een modern theater (foto 6). Hier worden o.a. klassieke drama’s opgevoerd.



    foto 1


    foto 2


    foto 3


    foto 4


    foto 5: de ingang van de grot van Trofonios


    foto 6

    16-06-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    02-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Orchomenos.
    [een overzicht van de reisroute ziet u op deze blog d.d. 7.1.2010;
     klik hier  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796]


    Niet ver hiervandaan ligt Orchomenos, nu een onbelangrijk stadje, maar hier woonde eens koning Minyas, die de rijkste koning was van zijn tijd. Hij had vele dochters en vele van de heldhaftige Argonauten, die met Jason naar Colchis voeren teneinde het Gulden Vlies te veroveren, waren met één van die dochters getrouwd. Hun nakomelingen werden Minyers genoemd. Met wat goede wil vinden we nog iets van de vroegere rijkdom terug in de schatkamer van Minyas (foto 1 en 2). Dit koepelgraf van veertien meter doorsnede is weliswaar minder goed bewaard dan de koepelgraven van Mykene – de koepel en een deel van de muren zijn ingestort – maar wat er overblijft is zeker nog indrukwekkend. In het midden van dit koepelgraf bevindt zich een grafmonument uit de 4e eeuw v.C. (foto 3). Er is ook een zijkamer (thalamos, foto 4): wie zich de moeite getroost daar met een zaklamp binnen te gaan, kan er een kostelijk reliëf van rozetten in groene steen bewonderen. Orchomenos was ook een plaats aan de Chariten gewijd, de drie gratiën, die dochters waren van Zeus en van de Okeanide Eurynome. Van het Charitentheater (foto 5 en 6) is nog heel wat bewaard. Ooit stond hier in de buurt een tempel, de Chariten ter ere. In het huidige centrum van het stadje staat een Byzantijnse kerk (foto 7).

    Over Jason, de Argonautentocht en de verovering van het Gulde Vlies kunt u lezen op deze blog: 19/11, 26/11, 30/11, 3/12 en 7/12/2007.


    foto 1: ingang van de schatkamer van Minyas.


    foto 2: ingang van de schatkamer van Minyas (binnenkant).


    foto 3: grafmonument in de schatkamer van Minyas.


    foto 4: ingang van de thalamos.


    foto 5: het Charitentheater.


    foto 6: het Charitentheater.


    foto 7: de Byzantijnse kerk van Orchomenos.

    02-06-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gla.

    [een overzicht van de reisroute ziet u op deze blog d.d. 7.1.2010;
     klik hier  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796]


    De burcht van Gla is waarschijnlijk het belangrijkste overblijfsel uit de Griekse prehistorie. Het is tevens de grootste Mykeense burcht, tienmaal zo groot als de burcht van Tyrins, zevenmaal zo groot als de burcht van Mykene zelf. De cyclopische muren zijn niet minder dan drie kilometer lang en minstens vijf meter dik. De ruïnes zijn op sommige plaatsen nog drie meter hoog. De rots bevindt zich op een plateau dat als een eiland uitsteekt boven de vlakte van Kopaïs, tot 70 meter op zijn hoogste punt. Vroeger was dit een eiland: de zee strekte zich immers uit tot waar nu de vruchtbare vlakte van Kopaîs is, of “het meer van Kopaïs”. Binnen de vestingsmuren vinden we de resten van het paleis dat bewoond was van de 16e tot de 12e eeuw v.C. Deze burcht wordt aanzien als de bakermat van de Phlegiërs. Hier moet koning Phlegias gewoond hebben. En dan is het wellicht ook hier dat Apollo Phlegias’ dochter Koronis zwanger maakte en haar later doodde omdat ze hem ontrouw was. Hermes verwijderde toen het kind uit haar ontzield lichaam door middel van een keizersnede. Dat kind was Asklepios, de god van de geneeskunde. Phlegias was ook verwant met Ixion. Deze laatste maakt de oppergodin Hera het hof. Zeus kreeg dat in de gaten en hij schiep uit een wolk een dubbelgangster van Hera. Uit de verhouding van Ixion met deze dubbelgangster ontstond Kentauros, die verliefd werd op de merries van het Peliongebergte bij wie hij de Kentauren verwekte.




    De burcht van Gla (luchtfoto): in 't midden de ruïnes van een paleis, rondom de cyclopische muren en daaromheen een aardeweg.

      Gilbert op de "heuvel van Gla", binnen de muren, links de aardeweg


      Eén van de ingangspoorten van de burcht.

    Nog jaren nadien liep ik met plannen voor een "Ronde van Gla", door Loopclub Grijsloke: een drietal kilometer op de onverharde weg rond de eens zo machtige burcht (zo'n 3500 jaar geleden!), nu "the middle of nowhere". Dat heb ik mij ondertussen uit het hoofd gezet. Maar ooit zal één van de komende generaties dit misschien realiseren.

    26-05-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    12-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kabirion.

    xml:namespace prefix = v ns = "urn:schemas-microsoft-com:vml" />

    [een overzicht van de reisroute ziet u op deze blog d.d. 7.1.2010;
     klik hier 
    www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796]


    We nemen niet de kortste weg naar Levadia. Eerst verlaten wij de hoofdweg naar links via Kabirion en Askri en in Aliartos verlaten we de hoofdweg naar rechts via Gla en Orchomenos.
    De weg naar Kabirion is smal, grotendeels onverhard en moeilijk berijdbaar. Toch komen we ter bestemming
    . Hier bevindt zich de ruïne van een heiligdom van de Kabiren. Dit zijn plaatselijke vruchtbaarheidsgoden die soms vereenzelvigd worden met olympische goden zoals Demeter, Dionysos, Hermes en Hephaistos. Er is geen levende ziel te bespeuren in dit afgelegen oord. Een uitgelezen moment om ongezien een stukje toneel op te voeren. Met een spade en een antiek stuk aardewerk spelen we archeoloog (foto 1). Naast een theater (foto 2) vinden we hier ook de resten van een tempel. Het meeste van wat hier werd opgegraven bevindt zich in het archeologisch museum van Athene. Enkele van de vondsten worden bewaard in een klein gebouw (foto 3) aan de rand van het heiligdom. Enkele vaasschilderingen trekken onze aandacht (foto 4).

    In Askri, aan de voet van het Helikongebergte, trekken we door de vallei van de Muzen (foto 5), de patronessen van de negen kunsten. Zeus verwekte ze bij de titanes Mnemosyne.


    Over de Muzen kunt u lezen op deze blog: nr. 71 d.d. 7.3.2008


    foto 1


    foto 2


    foto 3 (zou die wijn van meer dan 2000 jaar oud nog smaken?)


    foto 4


    foto 5

    12-05-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-04-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Thebe.

    [een overzicht van de reisroute ziet u op deze blog d.d. 7.1.2010;
     klik hier  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796]


    Onze volgende halte is Thebe, nu een allesbehalve mooie stad. Eigenlijk is er niets meer over van de luister van het eens zo roemrijke Thebe, eens de belangrijkste onder de Griekse steden. Alles lijkt hier uitgeblust en vrijwel niemand wil hier iets weten van het groots verleden. Zo er hier al iemand gevonden wordt die wil praten over Kadmos, Oidipous, Antigone en zo meer, dan wordt die hier zeker aanzien als een dorpsgek. Met wat geluk slagen we er dan toch in die dorpsgek te vinden, iemand die ons de resten toont van de reusachtige Kadmea. Kadmos, de mythologische stichter van Thebe, bouwde hier namelijk de burcht. Kadmos was een Phrygische prins, naar hier gekomen om zijn zuster Europa te zoeken, die Zeus in de gedaante van een stier ontvoerd had naar Kreta. Maar het orakel gaf Kadmos de raad zijn zoektocht op te geven en een koe te volgen die hij op zijn weg zou vinden. Waar de koe zich zou neervleien moest hij een stad stichten. Zo werd Thebe dus gesticht, een stad van vele drama’s. Te beginnen met de dochters van Kadmos. Semele werd door Zeus tot moeder van Dionysos gemaakt en schoot er het leven bij in. Autonoë moest het meemaken hoe haar zoon Aktaion door de godin Artemis werd gestraft omdat hij haar naaktheid had aanschouwd: hij werd veranderd in een hert en door zijn eigen jachthonden verscheurd. Ino stortte zich te pletter in de Saronische Golf, samen met haar zoontje Melikertes: tot zijn nagedachtenis werden de Isthmische Spelen ingesteld. Tenslotte werd Agave door Dionysos uitzinnig en wild gemaakt, zodanig dat ze haar eigen zoon Pentheus, die zijn grootvader als koning van Thebe was opgevolgd, levend verscheurde. De dorpsgek tracht ons in het Grieks en met drukke gebaren iets te vertellen over Oidipous en zijn geslacht. Hij troont ons mee naar het standbeeld van de grote dichter Pindaros (foto 1) die als geen ander de Spelen heeft bezongen, naar het standbeeld ook van de Thebaanse krijgsheer Epaminondas (foto 2) en naar het museum, dat om drie uur dichtgaat (we zijn te laat...). Van de zeven poorten van Thebe is helaas al even weinig over als van de Thebaanse grootstheid van weleer




    foto 1: "Was ik ook maar zo'n grote dichter..." mijmert Kris bij het standbeeld van Pindaros.


    foto 2: Gilbert, zelf een hogere officier van het Belgisch leger, aan de voet van het standbeeld van de grote Thebaanse legeraanvoerder Epaminondas.


    Op deze blog kunt u uitgebreide literatuur vinden over de stichting van Thebe door Kadmos (d.d. 18.6.2007), over de drama's die zijn dochters overkwamen (d.d. 22, 25 en 29.6.2007 en 2.7.2007), alsook over de niet minder dramatische gebeurtenissen omtrent zijn nazaat, de beroemde koning Oidipous en dezes kinderen (1, 5 en 8.10.2007).

    28-04-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-03-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aulis.

    [een overzicht van de reisroute ziet u op deze blog d.d. 7.1.2010;
     klik hier  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796]


    Vooraleer de grote weg naar Thebe te nemen, brengen we een bezoek aan Aulis, dat eveneens aan de golf van Euboia is gelegen. Hier verzamelden vóór de afvaart naar Troje, alle Griekse koningen met in totaal méér dan duizend oorlogsschepen (foto 1). Hier offerde Agamemnon zijn dochter Iphigineia aan de godin Artemis (foto’s 2 & 3), teneinde een gunstige wind voor de afvaart te bekomen. Er zijn resten van een Artemistempel te vinden op deze plaats (foto’s 4 & 5).


    Over Iphigineia in Aulis en de afvaart naar Troje kunt u lezen op deze blog, nrs. 81 en 82 (d.d. 25 en 28.4.2008)


    foto 1: in de baai van Aulis verzamelden de schepen vóór de afvaart naar Troje.


    foto 2: Agamemnon (Kris) tracht zijn vrouw Klutaimnestra (Micheline) te overhalen hun dochter Iphigineia naar Aulis te laten komen, zogezegd om de bruid te worden van Achilles, maar in werkelijkheid om geofferd te worden aan de goden (toneelstuk, opgevoerd door Loopclub Grijsloke, in 1994, in het Theater van Amphiaraion).


    foto 3: Artemis (Christine) redt Iphigineia (Sylvie) van de offerdood (deze scène werd opgevoerd in 1994 door Loopclub Grijsloke in het heiligdom van Amphiaraos).


    foto 4: de Artemistempel in Aulis.


    foto 5: de Artemistempel in Aulis.

    30-03-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-03-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amphiaraion.

    [een overzicht van de reisroute ziet u op deze blog d.d. 7.1.2010;
     klik hier  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=605796]


    Eveneens aan de Golf van Euboia, een twintigtal kilometer ten noordwesten, ligt in een prachtig natuurlijk decor, het Amphiaraion, het heiligdom van de Argivische held en ziener Amphiaraos. Hij was één van de zeven krijgers die onder de leiding van koning Adrastos optrokken tegen Thebe. Enkel Adrastos zelf en Amphiaraos sneuvelden niet op het slagveld. Vluchtend uit het strijdgewoel werd Amphiaraos evenwel achterna gezeten door een Thebaan en hij zou zeker gedood zijn als Zeus de grond vóór zijn voeten niet had laten opensplijten, zodat hij door de aarde verzwolgen werd. Maar op deze plaats is Amphiaraos naar de aarde weergekeerd via een spleet in de aardkorst, exact de plaats waar zich nu een waterbron bevindt (foto 1). De bezoekers van het heiligdom kwamen hier om hun toekomst te horen voorspellen, eventueel om genezing van hun kwalen te bekomen. Naast de bron, waar ze moesten drinken, is hier een tempel, met een altaar ervoor (foto 2), waar ze een ram dienden te offeren, en een abaton, een grote lighalle (foto 3), waar de god hen in hun slaap voorspellende of heilbrengende dromen bracht. Er is ook een vrij goed bewaard theater (foto 4) en zelfs een klein museum.

    Het uitgebreid verhaal over Amphiaraos en de Zeven tegen Thebe kunt u lezen op deze blog: verhalen nr. 34 (1.10.2007), nr. 35 (5.10.2007) en 36 (8.10.2007).


    foto 1: hier keerde Amphiaraos terug naar de aarde.


    foto 2: het altaar vóór de tempel (Gilbert is het "offerdier", 1993).


    foto 3: de grote lighalle.


    foto 4: het theater.

    16-03-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    03-03-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De loopclub in Marathon.

    De maratonlopers van Loopclub Grijsloke (11 heren, 2 dames) poseerden in 1994 bij het monument in Marathon, d.i. de startplaats van de jaarlijkse "authentieke" maraton.




    Foto uit het boek "Grijslokes Olympiade" (1997)

    03-03-2010 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Foto

    O jerum jerum jerum…

    Mijn memoires

    (2006, 206 p., 17,95 €)

    Te bestellen via mail:

    kvansteenbrugge@gmail.com

    (geen verzendkosten)


    Foto

    Bezoek Zerar op www.bloggen.be/zerar

    Mythologische verhalen voor het lager onderwijs:

    www.bloggen.be/mythos


    Wie stuurt een tekening?
    i.v.m. één van deze mythologische verhalen...
    ... naar kris.vansteenbrugge@skynet.be
    De mooiste worden gepubliceerd.
    Vermeld je naam en die van je school+klas.
    Inhoud blog
  • Oineus in de kunst.
  • OINEUS (het hele verhaal).
  • Cassandra in de kunst
  • CASSANDRA (het hele verhaal)
  • Medusa in de kunst
  • MEDUSA (het hele verhaal)
  • Europa in de kunst
  • EUROPA (het hele verhaal)
  • Daidalos en Ikaros in de kunst.
  • DAIDALOS EN IKAROS (het hele verhaal)
  • Syrinx en Pan in de kunst
  • SYRINX EN PAN (het hele verhaal)
  • De draad van Ariadne in de kunst.
  • DE DRAAD VAN ARIADNE (het hele verhaal)
  • Koning Midas in de kunst.
  • KONING MIDAS (het hele verhaal)
  • Athena overwint Poseidon, in de kunst
  • ATHENA OVERWINT POSEIDON (het hele verhaal)
  • Hephaistos in de kunst
  • HEPHAISTOS (het hele verhaal)
  • Danaë in de kunst
  • DANAË (het hele verhaal).
  • Iedere maand een verhaal.
  • NIET ONBELANGRIJK INTERMEZZO
  • Ik, Zeus (2)
  • Ik, Zeus (1)
  • Voor wat hoort wat...
  • Overweldigend succes!
  • Gratis via mail.
  • Nieuwe "beperkte" druk.
  • Vierde druk?
  • Boeken.
  • Lezers van over de plas.
  • Nieuw boek: Strijdtoneel Troje
  • Eurobiljetten en mythologie.
  • Twee keer goed nieuws...
  • Even geduld...
  • Mythos-blog gestopt
  • Mythos.
  • De grote verhalen in afleveringen.
  • Derde druk !
  • § STEENBOK.
  • § BOOGSCHUTTER.
  • § SCHORPIOEN
  • Uw sterrenbeeld.
  • § WEEGSCHAAL
  • § MAAGD
  • § LEEUW
  • § KREEFT
  • § TWEELINGEN
  • § STIER
  • § RAM
  • § VISSEN
  • § WATERMAN
  • Tweede druk !
  • De finale.
  • Panorama van Athene
  • Het heiligdom van Athena: de Akropolis.
  • Athene.
  • Eleusis.
  • Van Korinthe naar Eleusis.
  • Isthmia.
  • Epidauros.
  • De jacht op de Kalydonische ever.
  • Naar de Oostkust van Argolis.
  • Tiryns.
  • Midea
  • Heraion
  • Korinthe
  • Stymphalia en Sikion.
  • Van het stadion naar de tempel van Zeus.
  • Het stadion van Nemea.
  • De burcht van Mykene.
  • Mykene: de koepelgraven.
  • Argos.
  • Tegea en Lerna.
  • Sparta.
  • Het Taygetosgebergte.
  • Pylos.
  • Bassaï en Kiparissia.
  • Arkadia.
  • Olympische Spelen.
  • Het stadion van Olympia.
  • Het Olympia-heiligdom.
  • Olympia: het museum.
  • Hippoliet
  • Kalydon en de Evvinos-rivier.
  • Het museum van Delphi.
  • Het stadion van Delphi en de Pythische Spelen.
  • Het heiligdom van Apollo.
  • Delphi: Marmaria en Kastaliabron.
  • Schiste Odos.
  • Levadia
  • Orchomenos.
  • Gla.
  • Kabirion.
  • Thebe.
  • Aulis.
  • Amphiaraion.
  • De loopclub in Marathon.
  • Marathon en Ramnous
  • Brauron (Vravrona).
  • Thorikos
  • Sounion
  • De reis van Loopclub Grijsloke (1993 en 1994)
  • Foto's van de godenloop.
  • De godenloop in 1996.
  • De ontstaansgeschiedenis van de Panatheneïsche Spelen.
  • De medaille van 1995.
  • De ontstaansgeschiedenis van de Nemeische Spelen.
  • De medaille van 1994.
  • Ontstaansgeschiedenis van de Pytische Spelen.
  • De medaille van 1993.
  • Ontstaansgeschiedenis van de Isthmische Spelen.
  • De medaille van 1992.
  • De goden komen naar Grijsloke (1992).
  • Ontstaansgeschiedenis van de Olympische Spelen.
  • De medaille van 1991.
  • Illustraties bij het voorgaande.
  • GRIJSLOKES OLYMPIADE.
  • ODYSSEUS OP AIAIA.
  • Vakantielectuur.
  • Keyx en Alkyone.
  • Philemon en Baukis.
  • En hoe het allemaal verder verliep...
  • Ontsnapt!
  • In Tauris.
  • De wraakgodinnen verzoend.
  • Moedermoord.
  • De wreker is terug.
  • DE FOTO BIJ NR.122.
  • De vloek over de tantaliden is nog niet ten einde.
  • OEF!
  • De triomf van de echtelijke trouw.
  • 3186 jaar geleden...
  • Weerzien van vrouw en kind, de oude voedster en de hond.
  • Eumaios, de varkenshoeder.
  • Bij de Faiaken.
  • Nausikaä.
  • Odysseus spoelt aan op Kerkyra.
  • De redding is nabij.
  • Telemachos reist naar Pylos.
  • Athena komt ter hulp.
  • Kalypso.
  • De koeien van de zonnegod.
  • Helios en Phaeton.
  • Eos en Selene, zusters van Helios.
  • DE MOOISTE CYCLOOP.
  • Skylla en Charibdis.
  • GUSTAV SCHWAB
  • De Sirenen.
  • Afscheid van Kirke.
  • Teiresias.
  • In het rijk der doden.
  • Betoverd...
  • De laistrygonen en het eiland van Kirke.
  • Bij de god van de winden.
  • ZEUS EN EUROPA (een beeld van Rik Poot)
  • ZEUS EN EUROPA (een beeld van Jos de Nijs).
  • Gered.
  • DE TWISTAPPEL (toneelstuk).
  • CYCLOPENFESTIVAL
  • De list van Odysseus.
  • Eénoog Polyphemos.
  • Bij de Kikonen en de Lotophagen.
  • De terugreis.
  • De val van Troje.
  • TEKENINGEN LAGERE SCHOOL.
  • GRIJSLOKES OLYMPISCHE MAAGDEN.
  • Het paard van Troje.
  • TEKENINGEN.
  • Achilles gedood, Ajax pleegt zelfmoord.
  • Rouwen om twee helden.
  • Achilles doodt Hektor.
  • Achilles wil zijn dode makker wreken.
  • Patroklos trekt ten strijde.
  • De Grieken worden teruggedrongen.
  • De strijd laait weer op.
  • De tweestrijd.
  • De goden bemoeien zich met de oorlog.
  • Achilles staakt de strijd.
  • De Trojaanse oorlog.
  • Iphigineia.
  • De Griekse koningen maken zich op voor de strijd.
  • De twistappel.
  • Peleus en Thetis.
  • Dioskuren.
  • De kinderen van Leda.
  • Atreus en Thyestes
  • ARES (vakantieverhaal).
  • Bellerophon doodt Chimaira.
  • Bellerophon.
  • De straf van Sisyphos.
  • Sisyphos.
  • De Muzen.
  • Marsyas en Tityos: slachtoffers van Apollo.
  • Geliefden van Apollo.
  • Apollo en Daphne.
  • Herakles' dood.
  • VOORDRACHT GRIEKSE GODEN.

    Foto

    Foto

    Foto


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!