Welkom!
Inhoud blog
  • Feminisme en het recht op een gezin (Art. 16,3 UVRM)
  • De transformatieve macht van de EU
  • Montesquieu, "L'esprit des lois"
  • Wat was, is en zal zijn; op een kantelmoment
  • Carrefour Brugge: sociale bescherming terug naar af
    Zoeken in blog

    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    weerdienst
    www.bloggen.be/weerdie
    Hoofdpunten blog pio
  • 165 miljoen euro...
  • Voetbal op een zondag ochtend
  • Verwelkoming
    Als Dimiren spreekt...
    dans nos différences nous sommes liés
    13-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Actueel: Topman Fortis krijgt ontslag en 1,3 miljoen euro
    Een slag in het gezicht voor de mensen die elke dag aan de kassa vaststellen dat het moeilijker en moeilijker gaat om rond te komen. Een zwarte (of eerder blauwe) dag voor diegene die vechten voor meer gelijkheid en rechtvaardigheid. Zware bombastische verwoordingen, maar ze zijn enkel het equivalent van de ontslagpremie die Jean-Paul Votron, ex-CEO van Fortis, kreeg nadat de aandeelhouders duidelijk te kennen gaven dat ze van hem af wilden.

    In het contract van mijnheer Votron staat dat hij recht heeft op een jaarwedde wanneer Fortis hem zou ontslagen. Dit is nu gebeurt en dus krijgt de "onfortuinlijke" gewezen Europees manager van het jaar een extra jaarwedde, zo'n 1,3 miljoen euro. Los van het feit dat zulk loon reeds alle verbeelding tart (50 maal meer dan een gewone werknemer), kan je je ook vragen stellen bij zulke hoge ontslagvergoeding. Terwijl al de werkgevers aangeven dat een loonsverhoging voor de gewone werknemer om de koopkrachtvermindering te compenseren, uit den boze is vanwege de economische laagconjunctuur. Heeft men er precies weinig moeite mee om de CEO's economisch te vertroetelen. Tegenstrijdig toch, niet?
    Terwijl al de werkgeversorganisaties op hun achterste pootjes stonden toen de werknemers van VW Vorst een stevige ontslagvergoeding kregen, hoor je ze zelden wanneer er weer eens een hoge piet in de ene hand zijn slechte evaluatie en ontslag krijgt en in de andere hand een goed gevuld spaarvarkentje. Tegenstrijdig toch, niet?
    Wanneer een CEO geen goed werk levert (zoals bij Votron het geval is) wordt hij daarvoor beloont met een jaar riant betaalde vakantie. Stel je voor dat een werknemer in een kledingzaak de klanten uitscheldt. Die werknemer gaat zwaar in de fout en wordt terecht ontslagen, maar het is onvoorstelbaar dat deze er een jaarwedde bovenop zou krijgen. Wanneer werknemers ontslagen worden vanwege een reorganisatie, omdat dat het eerste is wat de pas aangenomen CEO (met natuurlijk een riant loon) doet vanwege zijn overtuiging dat het nodig is om het bedrijf financieel gezond te houden. In zo'n situatie moeten vakbonden hemel en aarde bewegen om een ontslagvergoeding te verkrijgen voor die werknemers die omwille van externe omstandigheden worden ontslagen (en niet vanwege slechte prestaties). Tegenstrijdig toch, niet?
    Terwijl een CEO een bijna levenslang aanzien kijgt na één succes, ondanks vele andere mislukkingen. Krijgen werknemers een bijna levenslang stigma na één misstap, ondanks vele goede prestaties. Het zou dus ook logischer zijn dat juist die werknemers een vergoeding zouden krijgen, aangezien zij veel moeilijker aan nieuw werk zullen komen dan de CEO's. tegenstrijdig toch, niet?

    Ik vind dit alleszins allemaal niet zo logisch en redelijk tegenstrijdig. Maar ja wie ben ik, ik ben uiteindelijk maar een jaloerse socialist zeker....

    13-07-2008 om 13:47 geschreven door Renmans Dimitri  


    >> Reageer (2)
    11-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Discussie over democratie
    Op de blog van sp.a Rood-voorzitter Eric De Bruyn ontspon zich een discussie tussen mij en ene Stef over democratie. Dit nadat ik volgende uitspraak van De Bruyn als populistisch had bestempeld:

     

    Laten we ophouden onze politieke macht uit te besteden aan de zogenaamde “professionele politici”. Kijk maar wat die ervan bakken: de oorlog in Irak, de Belgische “staatshervorming”, het verbranden van voedsel om er auto’s mee te laten rijden

    Hierop gaf De Bruyn een antwoord dat te lezen valt op www.bloggen.be/derodevoorzitter, waarop ik op mijn beurt het volgende antwoorde:

    Beste,

     

    U stelt terecht:  Een discussie waarin het nodig is om elk woord te wikken en te wegen.”. De “professionele politici” zijn in mijn ogen namelijk (in navolging van Weber) de politici die het vak politicus als beroep uitoefenen. De niet-professionele politici zijn dan de mensen die op een ander manier de maatschappij vormgeven en op zekere hoogte mee regeren (sociale partners, middenveld, multinationals,…). U ziet dus dat ik in mijn perceptie dus gelijk had wat betreft de populistische ondertoon. U zei het echter zelf, “elk woord moeten we wikken en wegen”, daarom ben ik blij dat u u nu genuanceerd hebt. Hetgeen wel degelijk nodig was.  Maar u bedoelt dus niet de gehele politieke klasse.  Zoals ik het begrijp bedoelt u dus die politici die niet omkijken naar de mensen en, zoals Stef eerder reeds stelde, in hun ivoren toren blijven zitten. Om in de beeldspraak te blijven van de garagist (iets wat we hebben geleerd van onze Vlaams-nationalistische “vrienden”), kunnen we dus stellen dat het die garagisten zijn die u auto verven zonder het te vragen. Ik ben het er mee eens, zoals uit mijn vorige reacties blijkt (Naast de verkiezingen is het natuurlijk noodzakelijk dat er een blijvende stroom van input is vanuit de bevolking.”), dat politici dicht genoeg bij de mensen moeten staan.

     

    U stelt verder ook terecht: “om te duiden, te synthetiseren en vaak ook te verwerpen en te overtuigen van het tegendeel.”  Al deze dingen zijn belangrijk, maar wanneer je sommige voorstanders van de directe democratie erop nahoudt dan merk je dat ze de nadruk enkel leggen op, inderdaad, noteren. Ik verwijs hiervoor naar het “zeggen wat u denkt” of de handelswijze van Rita Verdonck in Nederland voor de samenstelling van haar partijprogramma.  Ik benadrukte zelf reeds die dingen die u aanhaalt, vooral dat laatste, om te onderstrepen dat enkel noteren en dus de macht over te laten aan de mensen, geen goed idee is. Iets dat ik wel uit die ene uitspraak besloot (Laten we ophouden onze politieke macht uit te besteden aan de zogenaamde “professionele politici”.)

    Dat er op voorhand bepaalde budgettaire en politieke aspecten reeds worden vastgelegd is denk ik juist wenselijk. Het kan een kader vormen waarbinnen de participatie van de burger zich kan afspelen. Dat de kader nu een rechtse tint heeft, betreuren we allemaal natuurlijk maar het is nu eenmaal de tint waarvoor de mensen hebben gekozen. Je kan er dus niet zomaar vanuit gaan dat het delegeren van een deel van de macht aan het volk, zou resulteren in een meer socialistisch beleid. Wat we dus wel moeten doen is de mensen weer begeesteren.

     

    Wat het intern functioneren van de partij betreft kan ik nog niet veel zeggen aangezien ik nog niet zo lang lid ben. Ik zie wel dat er pogingen worden gedaan om het intern debat aan te zwengelen. Onlangs nog een samenkomst van zo’n 20 jonge socialisten Louis Tobback, Saïd El Khadraoui en onze voorzitster, Saïd heeft ook een denktank waar iedereen welkom is, Louis Tobback staat altijd open voor debatavonden, … Het zijn inderdaad maar kleine zaken, maar het is misschien toch een begin. Zoals ik reeds zei echter ben ik nog niet zo lang bij de partij en kan ik dus ook geen volledig oordeel vellen.

     

    Natuurlijk is onze parlementaire democratie niet het eindpunt. Meer dan honderd jaar geleden dacht men dat men met het cijnskiesrecht echt democratisch was. Nu denken we daar natuurlijk heel anders over. In tegenstelling tot wat velen doen, moeten we dus niet over het verleden praten als we het hebben over democratie (in de zin van: de politici luisteren niet meer), maar in termen van de toekomstige tijd. Want ondanks het verder ingewikkeld worden van onze samenleving, zien we dat dankzij de democratisering van de multimedia iedereen veel gemakkelijker zijn zeg kan doen (“de aarde is plat”, Thomas L. Friedman). We hoeven enkel te denken aan onze activiteit nu en we zien reeds een bewijs. De vraag is dus niet of maar hoe gaat de inspraak van de burger worden geïntegreerd in het beleid. Misschien is dat wel eens interessant om over na te denken.

     

    Om te concluderen: Ik ben blij dat je je uitspraak hebt genuanceerd. Ik ben het eens met de opmerking dat we de mensen meer moeten integreren in de politiek. Terwijl we dit propageren moeten we denk ik steeds genuanceerd zijn. Het kan niet de bedoeling zijn dat het de burgers worden die de beslissingen nemen. Het is wel belangrijk dat de burgers hun grieven en hun eventuele ideeën kunnen kenbaar maken aan de politici en dat er ook wordt geluisterd en er een redelijke feedback is. Hierbij moeten we echter ook de burger op zijn plaats durven zetten en af en toe durven zeggen dat hij fout is. De burger heeft niet altijd gelijk. Het is een moeilijke balanceeroefening die we moeten uitvoeren, maar het is denk ik een interessante en een broodnodige. Inspraak? Zeker! Maar niet te ver en gecontroleerd … De politici moeten hun verantwoordelijkheid blijven opnemen.

    Onze opdracht luidt dus: een nieuw democratiemodel uittekenen met een juist evenwicht tussen de burgers, politici, sociale partners, specialisten en stakeholders.

     

    11-07-2008 om 12:44 geschreven door Renmans Dimitri  


    >> Reageer (0)
    07-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Directe democratie direct naar de vuilbak!

    De kloof tussen burger en politiek kan worden gedicht door het houden van referenda. Dat is toch wat veel populisten beweren. Is zulke directe democratie wel wenselijk op het nationale of regionale niveau? Zowel mijn gezond als mijn socialistisch verstand beantwoord deze vraag negatief. In wat volgt zal ik beginnen met de algemene argumenten op te noemen waarna ik zal overgaan naar de socialistische argumenten.

    De domme kiezer. Een tweetal weken terug sprak Frank Vanhecke in "De zevende dag" nogmaals de populistische standaardzin uit als argument voor referenda: "Vindt u de kiezer dan te dom?". De woorden zijn voor zijn rekening, maar ik vind de kiezer zeker niet dom. Ik vind mezelf ook niet dom wanneer ik de elektriciteit in mijn huis niet kan leggen of een huis kan bouwen vanaf nul. Zo vind ik ook de kiezer niet dom die niets begrijpt van B-H-V of het verdrag van Lissabon. Om de vier jaar stellen we hiervoor politici aan die deze dingen wel begrijpen en de mogelijkheden op juridisch, politiek en budgettair vlak kennen. Het is aan de politici om te oordelen of een maatregel de doelstellingen die hij tijdens de verkiezingscampagne vooropstelde en waar de mensen voor gekozen hebben, dichter bij brengt. Een referendum is dus niet compatibel met onze representatieve democratie, ook omdat er bij een referendum met een meerderheid wordt gewerkt en ons systeem gebaseerd is op compromissen. Ook het Grondwettelijk Hof vindt een referendum (zowel bindend als niet-bindend) niet verenigbaar met ons representatief politiek systeem.
    Verder is er natuurlijk nog het gevaar van oversimplificatie. Een probleemsituatie is zelden transformeerbaar in een ja/nee-vraag. Bij een referendum is er zelden een kans om voor de middenweg te kiezen. Als dit al mogelijk zou zijn, hoe kan de kiezer dan duidelijk maken hoe hij die middenweg ziet? Misschien gaat hij enkel op een paar punten akkoord of onder bepaalde voorwaarden. Tengevolge hiervan stemt hij misschien tegen en wordt later het hele voorstel verworpen, terwijl een aangepaste versie wel ingang zou vinden bij een meerderheid van de kiezers.
    Een ander probleem is dat van de silent majority. Dit betekent dat er een groot deel van de bevolking akkoord of niet akkoord gaat met een stelling, maar het thema niet belangrijk genoeg vindt om te gaan stemmen. Als er tegelijk een minderheid is die het tegenovergestelde denkt maar het thema wel belangrijk vindt, dan kan het zijn dat er een beslissing valt die ondanks het referendum niet door de meerderheid van de bevolking wordt ondersteund. Je zou misschien kunnen opteren voor een opkomstplicht maar diegene die voor referenda zijn, zijn vaak ook tegen de opkomstplicht en nog meer kiesmomenten zou enkel leiden tot nog meer kiesmoeheid.
    Een vierde argument tegen een referendum is de mogelijkheid tot misleiding. Zelfs de Franse filosoof Jean-Jacques Rousseau erkende dat de publieke opinie (de algemene wil in zijn jargon)  kan dwalen wanneer het misleid wordt door een demagoog. Rousseau was dan wel volledig overtuigd van de macht van het volk, toch stelde hij hetzelfde gevaar als ik vast. In de campagne voor het referendum in Ierland over het verdrag van Lissabon zagen we heel duidelijk wat er bedoelt wordt met misleiding. Zo stelden de tegenstanders dat "ja" stemmen, zou betekenen dat men Ierland abortus zou moeten toestaan. Een flagrante leugen natuurlijk. Dit soort zaken is echter inherent aan een referendum.
    Ten laatste is het vaak onduidelijk waarom de kiezer tegen heeft gestemd. Vaak ziet de kiezer een referendum als een soort populariteitspoll voor de regering. De kiezer zal zijn stem dan laten afhangen van de vraag of hij akkoord is met het beleid van de regering, in plaats van te antwoorden op de stelling van het referendum.

    De macht van het getal. Zoals je ziet zijn er reeds veel neutrale tegenargumenten. Naast deze reeks zijn er nog enkele sociale tegenargumenten. De rode draad door deze tweede reeks argumenten is de sociale ongelijkheid.
    De meeste extreemlinksen zijn voor het referendum. Terwijl ik hier weer kom stellen dat een echte progressief tegen het referendum is. Dit komt omdat ze van een verkeerde premisse uitgaan. Zij stellen namelijk dat de arbeidersklasse met meer is en ze via het referendum de macht van het getal kunnen doen gelden. Zo zouden ze dan maatregelen kunnen treffen die goed zijn voor de arbeiders maar tegen de wil ingaan van de burgerij. Logisch. Zo lijkt het toch. Er zijn spijtig genoeg enkele zaken fout aan deze redenering.
    De arbeidersklasse die vroeger nog aanzienlijk was, is vandaag de dag sterk geminderd in aantal. Het is vooral de middenklasse die nu het grootst in aantal is. Zo gaat het dus niet op wanneer je stelt dat de arbeiders hun macht van het getal kunnen laten gelden. De voorliefde van sommige progressieven voor het referendum baseert zich dus op een maatschappijordening uit het verleden.
    Een andere zaak die ze uit het oog verliezen is de informatiekloof. Deze stelt dat de gegoede klassen tot meer informatie toegang hebben en tegelijkertijd dankzij een betere scholing deze informatie beter kunnen interpreteren. Dit is een probleem in het licht van het voornoemde gevaar van misleiding. Diegene die aan de juiste kant van de kloof staan kunnen makkelijk de prietpraat van de demagoog doorprikken, terwijl die groep van mensen die aan de andere kant van de kloof staan zich niet zo makkelijk in die positie bevinden. Met als gevolg dat het kan gebeuren dat ze tegen een maatregel stemmen, ondanks het feit dat het een voor hen goede maatregel was. Je kan dan wel stellen dat het dan aan de anderen is om de leugens te doorprikken. Wanneer je er echter van uitgaat dat het om een groep gaat die niet veel in contact komt met de verschillende informatiekanalen, is het niet onredelijk om te stellen dat deze argumenten om de leugen te doorprikken, die vaak complexer zijn en meer tijd in beslag nemen, de gewenste doelgroep niet bereiken.
    Zomaar stellen dat de "zwakkeren" via een referendum de macht van het getal kunnen laten gelden is dus niet correct. Dit vanwege het niet altijd bestaan van deze macht en het bestaan van een informatiekloof waardoor het voor hen niet meteen duidelijk is wat juist goed voor hen is. Het tegenovergestelde is misschien wel eerder waar. Dat referenda ervoor zorgen dat er juist beslissing worden genomen die tegen de belangen van de zwakkeren in gaan. Dit niet enkel door mogelijke misleiding, maar ook door een verkeerde perceptie van de eigen situatie. Wanneer er bijvoorbeeld een maatregel in de schaal ligt die ten voordele is van de zwakkeren maar ten nadele van de middenklasse, is het niet ondenkbaar dan sommigen zich in de illusie bevinden dat ze wel snel tot de betere klasse zullen gaan behoren en dus tegen stemmen. Omgekeerd zijn er maar weinigen die ervan uitgaan dat ze binnen een korte tijd tot een lagere inkomensklasse zullen behoren. Hieruit volgt dat een maatregel die positief is voor de zwakkeren zal worden afgeschoten. Dit vanwege inkomensverdediging van de hogere inkomensgroepen en een verkeerd zicht op de eigen situatie van sommigen.

    Uit al deze argumenten moeten we dus concluderen dat het zowel uit democratisch als uit socialistisch standpunt een referendum af te raden is!

    07-07-2008 om 17:33 geschreven door Renmans Dimitri  


    >> Reageer (0)


    Eye-openers
  • poverty.com
  • Free Rice
  • Free poverty
  • "Help us"-brief

  • Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief!
    Mailinglijst

    Geef je e-mail adres op en klik op onderstaande knop om je in te schrijven voor de mailinglist.



    Blog als favoriet !

    Archief per week
  • 20/07-26/07 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 31/12-06/01 2008
  • 17/11-23/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 11/08-17/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 07/07-13/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 16/06-22/06 2008
  • 09/06-15/06 2008
  • 02/06-08/06 2008

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!