Brusselse caracollen

Marie Van Haute verkoopt al meer dan 40 jaar “caracollen” in de volkswijk van De Marollen. Het zouden, naar verluidt, de beste van de stad zijn. Naar verluidt zeg ik wel, want ik moet bekennen dat ikzelf niet de allergrootste fan ben. Het idee om “slakken” naar binnen te werken, spreekt me niet zo aan…

Maar als ik de vele mensen mag geloven die al proefden aan haar befaamd kraampje op de hoek van de Vossenstraat en de Hoogstraat, dan lijkt ze wel een echte Brusselse legende. Wat ze doet en hoe ze het doet, weet niemand, want zelfs Jeroen Meeus kon haar met al zijn charmes niet overtuigen om haar geheime ingrediënt prijs te geven.  

U kent haar vast wel hoor, maar dan onder de naam Mie Caracol. Ze is een geboren en getogen Marollien, haar ouders en grootouders woonden ook al hier. Ook zij waren foorkramers.

Met haar sappig Brussels dialect charmeert ze iedere voorbijganger. Ook al is ze ondertussen al 80 en wordt het er niet gemakkelijker op om haar “kaviaar van de arme mens,” want zo worden caracollen ook genoemd,  aan de man of vrouw te brengen. Toch blijft ze het leuk vinden, zie haar maar eens bezig in de TV -reeks “De Marollen-Het leven zoals het is.” http://www.youtube.com/watch?v=9LGCjPYlBUg

U kan ook zelf eens een poging doen om “Brusselse caracollen” te maken, maar ik twijfel of ze zo goed zullen zijn als die van Mie Caracol.

Hier gaan we dan:

Koop verse carcacollen of wulken. Maak een bouillon van water, veel zout, een laurierblaadje, veel peper, cayennepeper en selderstengels. Proef eerst deze bouillon want de peper moet sterk doorsmaken. Was de verse wulken en kook max. 15 tot 20 minuten (anders worden ze taai). Haal de slakken uit het huisje en verwijder het zwarte gedeelte. Zeef de bouillon en voeg selder toe, proef opnieuw van de bouillon en kruid eventueel bij en voeg tenslotte de slakken toe. laat niet meer koken, houd ze hoogstens warm.

PS: verwar caracollen niet met escargots, caracollen zijn zeeslakken en escargots landslakken. Het is maar dat u het weet…

PPS: het is vaak iets dat presidenten en filmsterren te beurt valt: dood verklaard worden wanneer je het nog niet bent, maar onlangs verschenen er zo ook artikels over deze volkse figuur Mie Caracol die daarna dan weerlegd werden. Een oproep aan de bloggers: wie gaat eens een kijkje nemen en kan me bevestigen dat je nog steeds kan smullen van de lekkere caracollen van Mie... let me know.

Er is een theorie die zegt dat wanneer er onstabiliteit in de wereld heerst, de mensen meer belang gaan hechten aan eten.
En het is waar, naarmate de beurzen dalen, stijgt het aandeel van kookboeken op de ooit literaire boekenbeurs, en kan een schelm als Berlusconi ongestraft uitroepen “hoezo crisis, in Italië zitten de restaurants en terrassen wel vol hoor”. Restaurantschefs konden vroeger al wel een hoog guru-gehalte hebben, maar tegenwoordig hebben ze een echte sterrenstatus (en ik bedoel niet Michelinsterren maar eerder die van rock- of filmsterren). Geen wonder dat ook de gewone sterveling daar dan van droomt, en dat iemand die erin slaagt een klonterloze saus te draaien, al meteen zijn kans wil grijpen om via kookwedstrijden op de televisie ontdekt te worden. Helaas is er niemand die deze mensen tegen zichzelf beschermt, en gaan de tijdelijke BV’s uit Komen Eten (degoutant) en Mijn Restaurant (net iets minder degoutant) al te vaak zakelijk én persoonlijk onderuit. Deze programma’s zijn de opvolgers van het Big Brotherhuis, de echte chefs die eraan meewerken de nieuwe Larry…. Ook de echte kookprogramma’s op didactische in plaats van op sensationele leest blijven hoge ogen gooien. Ze gaan steeds meer de oude klassiekers afstoffen en oma’s keuken in ere herstellen. Ook dat past helemaal in het plaatje van zekerheid en warmte oproepen in barre tijden. Alles wordt ‘comfortfood’. Ook het feit dat ouderwets zelf staan bakken, compleet met schort en bloembestoven wangen, de nieuwe hobby van multi-taskende mama’s wordt, is aanduiding van de instinctieve terugkeer naar de baarmoeder die wel allemaal willen maken als er bange tijden komen. Met oma’s keuken Freudiaans ingevuld als die baarmoeder. De Darwin-adepten kunnen het ook verklaren: al sinds de eerste bestaansgeschiedenis van de mens gingen we onszelf volproppen wanneer we dachten dat er slechte tijden in aantocht waren, kwestie van wat vetlaagjes te leggen voor later – instinctief zouden we dat nog steeds doen, al sublimeren we het natuurlijk tot “zelf koken” en “terug naar vroeger-recepten”. De recepten van de eerste jagende mens hebben we niet meer, die van oma nog wel…
Iets om heel even bij stil te staan wanneer we de oudjaarsmenu’s plannen dit jaar, en de ganzenlever en kreeft van de traiteur het massaal zullen afleggen tegen klassiek gebraden hompen of loodzwaar gevulde vogels met nog klassieker garnituur van wat we nu sjiek vergeten groenten noemen, maar intussen jarenlang afgedaan werd als beestenvoer of oorlogskost. Ook stapels zelfgebakken en versierde koekjes, cakes en taarten zullen onze tafels sieren. Eigenlijk kunnen we spreken van de triomf van de oven over de microgolf.
Ik heb nog een Victoriaans kookboek van Mrs Beeton in de boekenkast in het salon staan, als nostalgisch en historisch stuk. Misschien toch maar weer naar de keuken verhuizen dat boek.
Aviva

Spruiten voor Sprotje is een stripverhaal uit de reeks van Suske en Wiske. Het is een soort James Bond verhaal voor kinderen, met een jongentje dat geen spruiten wil eten, een dreigende terreurdaad die een milieuramp zal veroorzaken, mosterdgas maar dan gemaakt van curry-ketchup en tartaar … In ieder geval wordt ook in dit verhaal ingespeeld op het clichébeeld 'kinderen lusten geen spruitjes'. Is dat wel waar? En àls het waar is, hoe zit het dan met Brusselse kindjes?
Want Brussel is dé spruitjesstad in België, en de goedmoedige Brusselaars zijn behalve 'kiekenfretters' ook echte "p'ti choukes"…
Men zegt dat in 1821 voor het eerst spruitjes geregistreerd werden in de omgeving van Brussel. Waarschijnlijk 'per ongeluk' ontstaan uit zaaigoed voor kool, op een verarmde grond. Ze veroveren al heel snel de buurlanden als een makkelijk te telen wintergroente. De oorspronkelijke naam zou "Choux de Bruxelles" zijn, maar dat is een loopje nemen met de geschiedenis van het toen nog erg Nederlnadstalige Brussel. Spruitje zal wil oorspronkelijker zijn. Zoiets als een boer die een toevalstreffer doet: wat een raar gekrompen kooltje is hier aan mijn veld ontsproten... toch maar verkopen die 'spruiten'. In het Engels gebruikt men nog steeds de term Brussels Sprouts. De Nederlandse vrienden spreken van spruitkool, de Duitsers van Brüsseler kohl, in Spanje is het col de Bruselas .
Spruitjes kunnen met gemak strenge vorst van wel -15 °C doorstaan. Hun slimme 'genen' zetten zetmeel om in suikers, wat de cellen wapent tegen bevriezing. Veel mensen eten ze het liefst als er een keer "vorst overheen gegaan is".
De term "spruitjeslucht" slaat op de typerende geur die in huizen blijft hangen als spruitjes of andere koolsoorten lang gekookt hebben. Spruitjeslucht is een begrip dat meer dan de geur alleen weergeeft, het vat ook een hele levensstijl samen en staat voor burgerlijke opvattingen, ouderwetse gordijntjes, jaren vijftig-angst voor de vrijgevochten jaren zestig en zeventig eraan kwamen. Een spruitjesmentaliteit, die is 'kneuterig', dat weet iedereen. En eerder oerhollands dan Brussels, sorry dat ik het zeg :)
Maar waar komt die vreemde scheetachtige spruitjesgeur eigenlijk vandaan? Koolsoorten hebben een grote behoefte aan zwavel en nemen dat op uit de bodem waar ze groeien. De geur die vrijkomt bij het langdurig koken van kool ontstaat dan ook doordat die vrijkomt. Het verklaart volgens sommigen waarom kinderen, wiens geurorgaan fijner afgestemd is, niet zo dol zijn op spruitjes. En Brusselaars wel, want die hebben ook iets met hun typisch Brusselse stinkkaas….

Aviva

Onze “Week van de Vrije Smaak” zit er al op voor dit jaar. Het minste wat we kunnen zeggen is dat het een lekkere, smakelijke en gezellige week was! Vol Amerikaanse lekkernijen…

De hamburgers, pompoensoep, donuts, muffins en cupcakes komen nu wel stilletjes aan onze oren uit. Maar je moet er iets voor over hebben…

Liberale Vrouwen Vlaams-Brabant, Antwerpen en Oost –en West Vlaanderen hebben kunnen bijleren van de kookdemo’s van Peter Balcaen en vooral heerlijk kunnen proeven van de typische Amerikaanse dessertjes. Van muffins tot cupcakes en whoopies… even niet denken aan al die caloriebommetjes. We zijn immers bezig met het leren kennen van de “Amerikaanse cultuur.” Het is dus voor een goed doelJ

Ook vele afdelingen gingen maar al te graag in op de uitnodiging om deel te nemen aan onze “Week van de Vrije Smaak.” Want als er nu iets is wat wij als echte Bourgondiërs graag doen, dan is het lekker koken en het dan vooral ook met veel smaak verorberen!

Anderen besloten het zichzelf nog gemakkelijker te maken en niet zelf aan de slag te gaan met potten en pannen, maar simpelweg naar een Amerikaans restaurant te stappen.  

U doet maar… wij zijn al blij dat u meedoet aan dit evenement!

 In België is de hotdog pas populair geworden na de Expo ’58, die nog wel andere vernieuwingen in onze contreien introduceerde. Cola, soep uit pakskes en bier uit blik, om er maar enkele te noemen.
Hij werd vooral een fenomeen in stations, later ook op markten en foren. Het was fastfood nog voor we ooit van die term gehoord hadden. We pasten hem aan aan onze Belgische smaak. Zuurkool en mosterd waren normaal, met ketchup werd hier enigszins scheef bekeken. En het moest in een krokant krakend broodje, niet in een malse sandwich. (Ik spreek met opzet niet van een ‘knapperig’ broodje, een te Hollands woord in dit geval dat niet hetzelfde weergeeft, tja knapperig wat IS dat eigenlijk? Is het een geluid, gaat het over breken?).
De Belgische stations werden verbouwd, velen kregen er een soort mini-shoppingcentrum bij, en ketens verdrongen het ouderwetse maar joviale hotdogkraam. Trouwens, is het je ooit opgevallen dat ieder vroeger hotdogkraam een vrouwelijke en niet zo jonge uitbaatster had? Altijd was het een soort mie-karikolle, een mie-dog dan. Een volksfiguur in plaats van een cateringbediende. Iemand bij wie je een goedkope snelle hap kocht, maar voor die luttele centen ook de kwinkslag en de moederlijkheid leverde die in de grauwe stationsomgeving een warm plekje creëerde.
Nu staan er in de stations blitse nieuwe hotdogkramen, helemaal gepimpt met een Amerikaanse “look and feel” (veel rood en blauw en sterren en strepen) .
Maar helaas ook met wakke broodjes (wak betekent mals maar niet lekker) en zonder gemoedelijke mie-karikolle-madam. Het zijn nu eerder frisse jongens met een Noordnederlands accent of frisse meisjes met een Noordafrikaans accent, maar beiden zonder een babbel.

Toch is er iets aan het gebeuren in de doggie-wereld! Een nieuw fenomeen aan het firmament. In hartje Brussel opende onlangs Hopdog. In een winkelstraat waar verder een sjieke bakker zit die een grote omzet in makarons draait. Hopdog heeft zoals een hotdogkraam een bestelraam aan de straatkant, maar je kan er ook binnenlopen voor een broodjeszaak-gevoel.
Een één ding hebben ze alvast begrepen: het broodje is in België belangrijk! Bij Hopdog kan de dog dan ook een jasje krijgen van uiteenlopende broodvariëteiten. Gaande van malse sandwich (niet 'wak' in dit geval) tot zacht fitnessbroodje, krakend wit of bruin broodje en zelfs meergranenbroodje. Yeah! Eindelijk!
Hier leren we dat de kwaliteitsdog eigenlijk kip is, jawel kippenworst levert de smakelijke en sappigste worst. Maar ook vegetariërs kunnen hier terecht voor een soja-dog.
En dàn kom je er achter dat ook de hondenwereld vol verscheurende keuzes zit. De klassieke dog of de spicy? De organic of de veggie? De crispy barbecue of de sweet honey? De 'healthy' met groenscheuten of de 'country' met pesto? Wie zijn weg verliest in deze veelheid, kan zich ook door de vriendelijke uitbaters (wél een leuke babbel) laten verleiden tot de hotdog van van maand, die zoals de naam aangeeft maandelijks wisselt en 'seizoensproducten' toevoegt aan de dog. Misschien toch een kansje om hier de zuurkool die de belg associeert met hotdogs binnen te smokkelen? Behalve mosterd en ketchup bieden ze bij Hopdog ook artisanale sausen. De meeste dogs zijn er in grote of kleine versie, en er wordt ook nog bij verteld hoeveel calorieën er in je snelle hap zitten. Voor wie daardoor niet uit het lood geslagen wordt is er ook nog keuze aan dessert namelijk ijs, wafeltjes of cake. De goedkoopste dog heb je voor 1,95 en de duurste voor 3,85 euro.
Leuke formule! Als het aanslaat willen deze boys meer vestigingen open. Ik heb voor hen een tip: neem de Belgische stations over!

Hopdog, Kleerkopersstraat 21, 1000 Brussel, vlakbij het Muntplein www.hopdog.be

In ben zo iemand die vindt dat het zelfs bij de fastfood niet wreed rap vooruitgaat, dus je begrijpt... ergens gaan aanschuiven...brrr. Ooit wel eens gedaan voor een belangrijke tentoonstelling, en ook ooit eens voor de solden bij Delvaux, maar verder: nee hoor. Voor Harry Potter of een nieuwe versie van iPad doe ik geen moeite.
In heel mijn verlichte vriendenkring is dat zo ongeveer de teneur.
Groot is dan ook mijn verbazing dan ineens veel van die mensen toch stormlopen voor de grote hype uit de provincie Westvleteren euh West-Vlaanderen :). Waarlijk, ik wist niet waar het over ging toen ik opeens sms-jes kreeg of ik nog aan een krant De Standaard kon geraken. Yeah, sure, breng ik straks wel even voor je mee. TOT ik na 6 krantenwinkels af te dweilen erachter kwam dat er wel iets heel bijzonders in die krant moest staan. En ja, eindelijk vertelde de zender van de sms-jes waarover het ging: een bon voor een bak trappistenbier aan 25 euro.
Pas op, zeg nooit zomaar trappist tegen een Westvleteren, dat is blijkbaar zoiets als vloeken in de kerk (waar ik eigenlijk ook geen probleem mee heb), en zeg nooit zomaar bak bier tegen een bouwsteen. Ja, bouwsteen, want deze eenmalige actie van het schaarsgebrouwen bier moet een injectie van 200.000 euro opbrengen voor de verbouwing van de Sint-Sixtusabdij van de Westvleterse paters. "Ad aedificandam abbatiam adiuvi" staat er op de kartonnen krat, sorry bouwsteen, en voor wie niet met Bart De Wever op school zat vertaal ik even het Latijn:" ik heb bijgedragen aan de opbouw van een abdij".
Die  cisterciënzers (of hun marketingmens) hebben in ieder geval goed begrepen dat een product niet louter het product is, en om een hype te zijn het niet enkel om de vermeende smaak of de gecreëerde schaarste gaat, maar ook om het groepsgevoel en het goed-gevoel. Meegewerkt hebben aan de bouw van een abdij.. hoe romantisch toch... hoe Umberto Eco. En papen en papenvreters staan gezellig samen te bouwen op de parking van de supermarkt. Als het over een hype gaat, mag het verstand even op nul.

's Ochtends tegen 8.30 uur stonden al honderden mensen te wachten aan de ingang van Colruyt filialen, bon voor de speciale 'bouwsteenbox' van de abdij van Westvleteren in de aanslag. Dat weet ik omdat ook de televisie dit gebeuren 'nieuws' vond. Vele wachtenden droegen hun 'bouwsteen' als een trofee in de armen. Merkwaardig hoeveel mensen beweerden 'dat het niet voor zichzelf was', maar voor bompa, nonkel, vader (zelden voor bomma, tante of moeke gehoord...). Sommigen getuigden dat hij niet eens om te drinken was, maar toegevoegd werd aan een 'verzameling'. Heel wat mensen bleken het bier nog nooit geproefd te hebben, alleen te kennen 'van naam'. Iemand zei zelfs letterlijk: "ik ken het door de hype'.

Kijk, dat kan er bij mij nu niet in, zie. Krantenwinkels bestormen de ene dag en uren aanschuiven in de supermarkt de volgende, voor een bier dat je nog niet eens kent..

Doe mij maar een Lindemans kriek. Met heerlijke roze schuimkraag. Lekker sjiek in een flute. Nu direct! Zonder aanschuiven. Dat certificaat van abdijenbouwer laat ik dan maar aan me voorbijgaan. Laat ik maar 'gewoon' aan de weg timmeren :)

uit "de naam van de roos" :
“De roos van weleer bestaat als naam, naakte namen houden we over”.

Aviva

Want inmiddels is het popcorngoedje niet meer weg te denken uit de bioscoop. De weeïge geur komt je al tegemoet als je de aan de kassa staat, klimt met je de roltrappen op, en in de filmzaal lijken zetels en tapijt wel popcorn te ademen. En geloof me, in grote dosissen ruikt dat zo'n beetje naar zweetvoeten, of naar de muffe turnzaal vroeger op school.

Aviva

In 1978 openen Ben & Jerry de eerste Ben & Jerry's-scoopshop in een gerenoveerd tankstation. In 1982 verplaatst het duo de winkel naar een nieuwe locatie. Ben & Jerry's-ijs wordt enorm populair en in 1986 opent Ben & Jerry's zijn eerste ijsfabriek in Waterbury, Vermont, Verenigde Staten.

En er komt geen einde aan… het wordt een waar succesverhaal en in heel Europa kent men het Ben & Jerry’s ijs. In 1997 komt Ben & Jerry’s naar België: er breken mooie tijden aan voor alle ijsliefhebbers!

Het geheim? Een heerlijke mix van verse melk, room en overvloedige hoeveelheden van de “gekste” lekkernijen, creativiteit ten top bij Ben & Jerry’s! Wat denk je van de volgende smaken: Cookie Dough, Chunky Monkey, Chocolate Fudge Brownie en Strawberry Cheesecake. En u zal de stukjes aardbei, brownie of chocolade koekjesdeeg in uw ijs niet moeten gaan zoeken. Ben & Jerry’s staat erom bekend: dikke en grote stukken. U moet het toch goed smaken, niet waar?!

Je kan het heerlijke Ben & Jerry's-ijs vinden in videotheken, bioscopen, nachtwinkels en eetgelegenheden. Maar ondertussen zijn er ook al echte Belgische “Ben & Jerry’s Scoopshops” geopend in Antwerpen, Mechelen, Knokke en Sint-Niklaas.

Meer dan ijs...

Ben & Jerry’s denkt ook aan het milieu. De Ben & Jerry’s fabriek draait volledig op groene energie. Alle melk wordt duurzaam geproduceerd en de ingrediënten voor Europa worden 100% Fairtrade ingekocht.

Ben & Jerry’s is sociaal geëngageerd en zamelt bijvoorbeeld jaarlijks kerstcadeautjes in voor minderbedeelden. En in België is Ben & Jerry’s een enthousiaste partner van Moeders voor Moeders.