De Vannestjes op avontuur in Zuid-Afrika
Inhoud blog
  • De tuinroute en de lang verwachte bungeejump
  • Long daytrip
  • Onze eerste boete en ons Krisje komt uit de kast …
  • De Indische Oceaan

    Zoeken in blog


    Foto

    Foto

    20-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De tuinroute en de lang verwachte bungeejump

    Dag 13 – donderdag 20 juli 2017

    Eerst nog een lekker uitgebreid ontbijtje en tegen 8u10 op weg naar Knysna via de tuinroute met 5 tussen-stoppen.  Eerst naar Jeffreysbay, the place to be voor surfers.  Voor topsurfers zijn er weinig betere plekken dan Jeffreysbay.  Maar blijkbaar vandaag niet … L  Ligt het aan de enorme wind?  De regen?  Wintertijd hier in Zuid-Afrika?  We zullen het nooit weten, maar het lag er dood en verlaten bij.  Dan maar vlug onze weg verderzetten naar Tsitskikamma National Park met een tussenstopje in Storms River Rest Camp.  Storm, regen, storm en regen … Maar wel spectaculaire golven die prachtige foto’s zullen opleveren!  Met zicht op de nog steeds Indische Oceaan met zijn grillen, een kleinigheidje verorberen.  De ober keurde goed dat Camille een kindermenuutje mocht eten.  OK, ze wordt dan binnen 6 dagen wel 18, maar ze ziet er nog steeds geen 12 uit ;-)  Nog altijd dat onschuldig kindertootje ;-)))  We kwamen er ons Brits jong koppeltje tegen, op en top uitgedost in de correcte regenkledij!  Eventjes wat ervaringen wisselen en dan vlug op weg naar het moment van Noëmie!  Papa en mama verschrikkelijk nerveus!  Noëmie in de wolken, niets van nervositeit te zien!

    De Bloukransbrug over de Bloukransrivier.  De grandioze val van 216m boven biedt spectaculaire uitzichten volgens de National Geographic reisgids.  Zou ons Noëmietje dit opmerken tijdens haar val?  Ze beweert van wel!  Kris en ik bleven achter op de viewpoint, Camille mocht mee als ‘walker’.  We vroegen haar nog even of ze toch ook niet wou mee springen maar ze zei dat ze er nog niet klaar voor was.  Misschien volgend jaar op Balaton Sound Festival in Hongarije.  Ik volgde binnen op het scherm en filmde het scherm, papa ging buiten filmen.  Man, we waren nerveus!  Zeker ik die haar gezicht zag net voor ze sprong, ik kreeg er zelfs de tranen van in mijn ogen.  Maar ze sprong, met de glimlach!!!!  En we zagen Camille op de achtergrond meegenieten.  Ik kan niet verwoorden hoe Noëmie haar voelde, maar de foto’s die we achteraf kochten, zeggen genoeg!  Het was ‘ZAAAAAAAAAAAAALIG’.  Ze probeerden Camille nog te overhalen, maar neen, ze hield voet bij stuk, maar budget werd al gevraagd om te mogen springen op Balaton als voorproevertje om dan samen, de 2 zussen, in Zwitserland de 2de hoogste bungeejump te beleven.  Mama en papa waren gewoon super content dat ze veilig terug onder hun vleugels waren! 

    Nog even stoppen aan Nature’s Valley … De Gökçe Delta in Turkije is mooi, maar dit strand is toch ook wel onvergetelijk!  We blijven in superlatieven spreken, maar ik kan ook niet anders!  Het blijft een onvergetelijke reis!!!  We mogen niet treuzelen, want we willen voor het donker in onze volgende slaapplaats zijn, Thesen Island Holiday House.  Voor oma en opa, het lijkt op Belles Dunes, maar dan 2 keer zo groot, ook het huis, want ja, we hebben al veel mooie slaapgelegenheden gehad, maar nu zitten we toch wel in een huis (geen huisje) met een aanlegplaats voor een boot (maar jammer genoeg geen boot) 

    Maar we klagen niet, we genieten!!!!!

    20-07-2017, 18:56 geschreven door De Vannestjes  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Long daytrip

    Dag 12 – woensdag 19 juli 2017

    Vandaag niet veel bijzonders te vertellen.  Een lange dagtrip met de wagen, 472km.  Gelukkig is er voor de meisjes ‘The Hobbit’ en voor de mama de ereader.  Al kan ons Vannestje niet begrijpen dat we daar onze tijd mee kunnen verdoen.  Zulke mooie landschappen.  We kunnen dit zeker beamen, en nemen regelmatig foto’s met de Samsung van papa.

    Een tussenstop in King William’s Town en even een bezoekje aan een local mall.  We hebben al 10 dagen niet meer geshopt … LOL … maar kwamen thuis van een kale kermis … Ons bezoekje aan de mall heeft dan ook maar een klein kwartiertje geduurd, sanitaire stop inbegrepen ;-)

    Eens in Port Elizabeth zien we vooral havenindustrie en kunnen nauwelijks geloven dat we hier in een mooie Lodge kunnen terecht komen.  Maar toch, na ons avontuur in Umtata, kunnen we terug herademen in een mooie familiekamer!  Na ons traditioneel wijntje aan het zwembad begon onze wandeling aan het water!  Vooral de surfers trokken onze aandacht op de golven in tegenlicht van de ondergaande zon.  De aanbeveling van restaurant door Warren, Blue Water’s Café, was een goede tip!  Het heeft gesmaakt!  Voor het eerst werd er ook al eens gesproken over de agenda eens terug in België.  Maar daar ga ik jullie lezers niet mee lastig vallen ;-)

    20-07-2017, 18:11 geschreven door De Vannestjes  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onze eerste boete en ons Krisje komt uit de kast …

    Dag 11 – dinsdag 18 juli 2017

    6u15 liep de wekker af.  De landlord had ons gezegd dat het een spectaculaire sunrise zou worden.  En met plezier werden we wakker!  De eerste surfer was ook al van de partij.  Een mok koffie in de hand, het fototoestel in de buurt en het was 7u30 vooraleer we het beseften. 

    Verder genietend van het zicht genoten we ondertussen ook van een veel te uitgebreid ontbijt.  Het was moeilijk afscheid nemen.  Dit zicht zullen we niet vlug meer hebben, denken we toch.

    Vandaag is ook de eerste van de 2 lange dagen met veel kilometers in het vooruitzicht, vandaag 471km om correct te zijn, waarvan slechts een 190km autostrade, op weg naar Idwala Lam Guest House in Maqhinebeni, Umtata.

    Rond 16u30 werden we plots gestopt door de politie.  126km/uur waar je 80 mocht rijden.  Ons Krisje mocht uitstappen en het gaan uitleggen.  Heb nog vlug geroepen ‘Je weet wat Hugues heeft gezegd hé, receipt vragen’. Het verdict, RND 600, en ja hoor, hij kon een receipt krijgen, maar dan moesten we 20km terug rijden naar het vorig stadje.  Wetende dat je in Zuid-Afrika beter voor donker ter plaatse bent, waren we er niet gerust in.  Plots mochten we toch doorrijden omdat ze medelijden hadden met de ‘family man, responsible for driving his family to  the next city.  Hij mocht doorrijden voor RND 200.  Ons Krisje was zodanig content dat hij RND 400 heeft gegeven.  Voor zij die de koers niet kennen, delen door 15 om in Euro’s om te zetten ;-).  We vonden dat het een meevaller was!

    De GPS liet ons weer in de steek en we probeerden contact te leggen met de dame des huizes.  Het was moeilijk, maar uiteindelijk, tussen de schaapjes en schapenhoeders, vonden we onze guest house.  Waar we de vorige avonden telkens onder de indruk waren van pracht en praal en magnifieke vergezichten, waren we hier onder de indruk van de, tja, ik vind er zelfs het juiste woord niet voor.  1 zender op de TV, de elektriciteit viel af en toe uit, maar werd met de glimlach vermaakt.  Camille en Noëmie hadden een bubbelbad, maar enkel koud water.  Wij een high-tech douche, met een zitplaats, op 0,5m van het toilet en lavabo.  En probeer je dit nu allemaal in te beelden in een oppervlakte van 16m² waar het sanitair dus echt verstopt zat in een kast.  Ons Krisje kwam maar al te graag uit die kast, we lagen plat van het lachen want iedereen ziet nu zijn typisch tootje voor hem! 

    Het had toch ook iets charmants, ze toverden zelfs nog een heerlijke maaltijd tevoorschijn.  Deze keer wel met bestek ;-)

    Het enige voordeel, omstreeks 21u00 lagen we weer allemaal in dromenland!

    20-07-2017, 18:10 geschreven door De Vannestjes  

    Reageer (0)

    18-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    18-07-2017, 09:40 geschreven door De Vannestjes  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Indische Oceaan

    Dag 10 – maandag 17 juli 2017

    Jammer, geen hippo’s gespot aan het zwembad L  En vooral veel wakker geworden van de hevige regen!  Zou het snorkelen doorgaan?

    Om 8u15, met 15’ vertraging, worden we opgepikt aan ons hotel voor een half dagje safari in iSimangaliso Wetland Park.  Deze keer niet alleen, maar met het gezelschap van een Zuid-Afrikaans koppel, vijftigers, en een jong Brits koppeltje.  We waren er een beetje van aangedaan, het Zuid-Afrikaans koppel was voor het eerst sinds hun huwelijk op 4-daagse.  Hun dochter was net getrouwd, en voor het eerst hebben ze hun gehandicapte zoon voor 4 dagen thuis gelaten.  Er werd wel meerdere malen met het thuisfront contact gezocht om zeker te zijn dat hun zoon het goed stelde.  Weeral doet het je relativeren … Waar ter wereld ook … zijn we gelukkige mensen … En we beseffen het!

    Zeer mooie natuur, volledige andere begroeiing dan in Kruger Park, en koud, heel koud, af en toe zelfs regen.  Maar toch genoten we!  En papa’s grapjes hielpen ook wel.  Zeker als het over het Belgische weer ging.  En de Britse humor ….  Iedereen weet dat we een zwak hebben voor de Britten.  Er kon zelfs een beetje gelachen worden over de Brexit …

    De afsluiter was wel mooi, heel mooi, Cape Vidal, een afgelegen strand, enkel locals die ofwel aan het vissen waren, ofwel honkbal aan het spelen waren.  We konden niet snorkelen omdat het water veel te wild stond, maar de meisjes trotseerden de koude en waagden hun zelfs in de Indische Oceaan.  Het leverde een aantal super foto’s op en waren weeral content!
    Wij genieten, de gids onze lunch aan het voorbereiden!  Watch the monkeys, ze zouden wel graag onze bordjes leeg eten.  En Daniel de gids had zijn best gedaan, alles werd met smaak verorberd en de Zuid-Afrikanen, Britten en Belgen verbroederden alsof ze elkaar al een hele tijd kenden.  We kregen nog een aantal tips mee voor de verdere reis en namen uiteindelijk rond 13u30 afscheid van elkaar.

    216km tot de volgende stop in Umdloti, the Fairlight Beach House.  We durven het bijna niet meer te schrijven, maar hier was het zicht alweer fenomenaal.  Anders, zicht op de wilde Indische Oceaan.  Maar we zijn zee-mensen en dit was echt subliem!  Noëmie zou hier kunnen wonen …  We genoten van ons glaasje wijn en prijsden onszelf weer gelukkig. 

    Te voet naar het restaurant voor een zalige fruits de mer … Wat kan een mens zicht nog meer wensen!  Voorlopig niets ...

    18-07-2017, 09:39 geschreven door De Vannestjes  

    Reageer (1)

    16-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onverwachte ontmoeting.

    Dag 9 – zondag 16 juli 2017

    Onbekend onbemind, dat was Swaziland.  Waar Kris eerst zijn twijfels had over Swaziland, hadden we toch een heel klein beetje spijt dat we moesten vertrekken terug naar Zuid-Afrika, naar volgende avonturen.

    Volgende stop in Zuid-Afrika is St Lucia, Little Eden Accommodation. Onze monden vielen weeral open.  3 slaapkamers, 2 badkamers, een volledig geëquipeerde keuken met terras aan het zwembad.  En met een beetje geluk kunnen we zelfs hippo’s spotten aan het zwembad deze avond.  Jammer dat we hier maar 1 nacht vertoeven.

    Eerst een kleinigheidje eten in St Lucia om dan tegen 15u ten laatste aan de Hippo & Croc Boat Safari te beginnen.  Een hoogtepunt voor ons Camilleke.  We mochten helemaal links gaan staan aan de kade en wachten op een bootje voor 15 personen.  Er stonden al 4 andere personen te wachten.  En als we dachten dat we Larissa konden ontlopen deze zomer … niets is minder waar … hilariteit alom!  Dit is echt ongelooflijk, maar wie stond er daar?  Claude (broer van Lieven) met echtgenote, Nico en Joke.  Je houdt het niet voor mogelijk!  Aan de andere kant van de wereld, dezelfde dag, op hetzelfde uur een Hippo & Croc Cruise boeken … Zonder het van elkaar te weten!  Toch heel even het Turkije gevoel Cool

    Maar terug naar de Hippo & Croc Boat Safari …  iSimangaliso Wetland Park … En of we hippo’s gezien hebben!  Moeders met hun baby hippootjes, vele families hebben we gezien … Indrukwekkende dieren, vooral als ze geeuwen, een teken van waarschuwing … Mama kon het geeuwen toch wel af en toe op de gevoelige plaat leggen!  Zelfs ‘a small fight’ … 

    Crocodiles … op 1 meter afstand, we konden ze bijna aanraken.  Onbeweeglijk lagen ze daar, blijkbaar aan het verteren, praktisch niets etend in deze periode van het jaar en volledig stilliggen op dezelfde plaats de ganse dag.  Maar toch opgelet want het zijn zeer opportunistische beesten, kom niet te dicht want je hebt blijkbaar geen schijn van kans, ze reageren 3x zo snel als de mens …

    De visarend … wat een mooie vogel!!!  Ook hij liet ons op een paar meter komen en hij poseerde alsof hij er rijkelijk voor betaald werd!

    Ik hoor Filip Vanhastel nog zeggen ‘Je kan even goed naar Pari Daiza gaan Jasmine, daar zie je ook al die dieren’ … Wel ik garandeer jullie, dieren zien in hun eigen habitat, daar word je gewoon stil van …

    De cruise was weeral afgelopen vooraleer ze begonnen was, ik vrees dat dit zo zal gaan met de rest van de reis!  Nog vlug even een selfie met de Larissa bende (te bewonderen op de Larissa Facebook groep), nog wat napraten, afscheid nemen en dan toch nog even gaan genieten van ons verblijf vooraleer te gaan eten (en mijn blog schrijven uiteraard Wink)

    Fingers crossed dat we hippo’s spotten aan ons zwembad vanavond!

    16-07-2017, 18:58 geschreven door De Vannestjes  

    Reageer (0)

    15-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Swazi adventure

    Dag 8 – zaterdag 15 juli 2017

    6u15 weer uit bed.  Weeral een fantastisch ontbijt.  Wat gaan we dit missen eens terug in Zwevegem.  Mama zal zeker geen bacon and scrumbbled eggs klaarmaken ’s morgens, het vers gesneden fruit is misschien nog een optie.  Enfin, we zullen het gedrag van beide meisjes afwachten in het verdere verloop van de reis, en het uitgebreid ontbijt misschien beperken tot enkel de zondagochtend.  Wie weet zal mama het met plezier doen wanneer haar kroost thuis is van Gent.

    Canopy Tour Swaziland.  Camille wordt in het ongewisse gelaten.  Sportief gekleed zijn, dat was de enige boodschap die ze kreeg.  De GPS liet ons weer in de steek.  Gelukkig stond er een bereidwillige jongen die ons de weg toonde.  Door de Europese snelheid van de papa komen we stipt om 08u30 aan op onze bestemming in Malolotja Nature Reserve.  Camille vond het de max, al vergeleek ze het eerst met het avonturenpark van Transfo Zwevegem.  Totdat we ter plaatse waren.  Eerst een half uurtje met de Landcruiser door prachtige natuur alweer.  Vervolgens vlogen we letterlijk van de ene boomtop naar de andere.  Adrenaline werd gecombineerd met prachtige vergezichten.  Gelukkig riep Camille bij elke ride ‘Vergeet niet te genieten van het uitzicht!!!’  En doordat we enkel onder ons viertjes waren, konden we ook tijd nemen om onvergetelijke foto’s te maken, alsook leuke filmpjes.  En waar we dachten dat de papa deze activiteit niet kon smaken, als hij vloog door de lucht, konden we alleen maar genieten van de geluiden die hij produceerde.

    Het was veel te vlug gedaan! Veel te vlug!  Maar weer iets om nooit te vergeten!  En hopelijk kunnen de foto’s ons helpen herinneren aan deze super toffe activiteit!!!  Papa zei tegen Peter de gids dat hij hem aan iedereen ging aanbevelen die naar Zuid-Afrika zal reizen.  Dus zij die plannen hebben … ;-)

    Tegen 12u30 terug in onze lodge.  Gewoon een namiddagje nietsen, helemaal niets doen!  Een douche, een goed lang warm badje, aperitiefje, roddelblaadjes lezen, foto’s overzetten op de harde schijf, echt de luierik uithangen.  

    Ook dit mag eens op reis!

    15-07-2017, 17:27 geschreven door De Vannestjes  

    Reageer (0)

    14-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. Toch geen concurrentie met de ingang van het Unicorn rijk!

    Dag 7 – vrijdag 14 juli 2017

    Weeral verwend, wakker worden met zicht op Kruger Park, ontbijt met zicht op Kruger Park, neushoorns die aan het genieten zijn van de ochtendzon met elk een witte vogel op de rug, buffels die de Crocodile River over steken, … uniek!!!

    09u15 op weg naar Swaziland … De meisjes content, want er komen weer nieuwe stempels bij in hun paspoort!  Eventjes liet de gps ons weer in de steek, maar back tot he good old days, kaart en gezond verstand!  13u was het streefdoel, 13u stipt arriveren we in onze volgende lodge.  Een vriendelijke oude dame heet ons welkom, vol enthousiasme en toont ons de kamers, weeral met een prachtig zicht, nu over de Ezulwini vallei, Lobamba.

    Geen tijd te verliezen, op weg naar Mantenga Cultural Village om de Swazi cultuur te proeven.  Even terug in tijd, een homestead, een verzameling hutten, bewoond door een familie die bestaat uit een man met zijn meerdere vrouwen.  Polygamie werd al druk besproken in de wagen …hier werd het nog maar eens aangehaald dat dit echt nog bestaat!  De meisjes konden het met mate aanhoren!  Ook niet het lesje dat de gids aframmelde, weinig spontaniteit …Maar het kan dan ook niet altijd top zijn!  De traditionele dansen mochten er dan wel weer zijn!  Jonge mooie dames en jongeheren brengen een spektakel zoals het hoort!

    De Mantenga waterval was mooi, maar we zijn zo verwend in Turkije, de Yerköpru Sellalesi is de mooiste waterval dat we ooit hebben gezien, de ingang van het Unicorn rijk, en dat zal niet vlug kunnen geëvenaard worden!  Maar er werden toch weer #spontane foto’s getrokken!  Input voor Instagram van de meisjes, allé, vooral voor Noëmie ;-).

    Morgen staat er avontuur op het programma.  Camille weet nog niet welke activiteit, maar ze zei gisteren nog maar dat ze dat wel heel ‘chill’ zou vinden zonder te weten dat dit op het programma staat.  Ben benieuwd naar haar reactie …

    14-07-2017, 18:36 geschreven door De Vannestjes  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kruger Park

    Dag 6 – donderdag 13 juli 2017

    5u15 …William stond al op ons te wachten … Alle fototoestellen, lenzen, iphones volledig opgeladen …  Zou het de moeite worden ???

    Poncho’s om te beschermen tegen de koude … En het was koud, het had zelfs gevroren …  En toch zou het nog 37 graden worden.

    Onze gids kreeg ons 15’ vroeger in het park zodat we toch wel wat voorsprong hadden op andere toeristen.  Nog pikkedonker, maar nog geen 800m ver … 4 leeuwen gewoon de straat overstekend … fiere leeuwen.  We waren nu al content!  Maar het ging nog zo veel mooier worden!!!

    Zo veel indrukken, zo veel mooie natuur, hier kan je niet anders dan genieten … En ik ga het ook niet met de juiste woorden kunnen beschrijven …  Neushoorns, op 5m van ons, impala’s (115.000 impala’s in het volledig Kruger Park, dus deze kwamen we regelmatig tegen), gnoes, waterbokken, bizons, buffels, en dan een prachtige meertje met tientallen krokodillen, die gewoon aan het showen waren voor ons, en hippo’s, Camille weigert nijlpaarden te zeggen, dus wij zeggen het dan ook maar, ook de wrattenzwijnen werden  tot Pumba’s gedoopt, giraffen bleven giraffen en liepen op 5m van ons, prachtige elegante beesten.  Hoe donkerder bruin, hoe ouder ze zijn …
    Nog steeds geen olifanten gezien, maar we zouden zeker nog verwend worden!  4 keer in groep net voor de auto de weg overstekend, en zo vele kleine olifantjes, spelend in het water … De meisjes waren meer dan enthousiast!  De papa was er stil van geworden, genoot in stilte …Prachtige vogels met een kleurenpalet om U tegen te zeggen, geelsnaveltoks of makkelijker gezegd bananenvogels, aasgieren, zadelbekooievaars, … 

    Het hoogtepunt was toch wel de leeuwen te zien zonnen, met 11 welpjes ... Camille was zelfs zo creatief om de verrekijker te plaatsen voor de lens van de iphone zodat er nog verder kon worden ingezoomd.
    Een prachtige safari-dag werd afgesloten met het zien van een variante van de zebra’s die wij kennen, niet enkel zwarte strepen, ook ‘shadow’ stripes …  Onze dag was compleet!!!

    Afscheid nemen van William, nog vlug een selfie en verdorie, ons mama moest weer zorgen voor een klein akkefietje, fototas met alle lenzen in de jeep laten liggen … Gelukkig kon de papa samen met Camille er achter rijden, een telefoontje van de dame van het hotel aan de organisatie liet William stoppen op een paar km van onze lodge …  So no worries, er kunnen nog foto’s getrokken worden op onze volgende avonturen!

    Nog even nagenieten op het terras van de lodge vooraleer het donker wordt met zicht op Kruger Park … We zijn verwend, meer dan verwend!  Ondanks de lange dag zien de kids het zelfs nog zitten om hun oefeningen te doen ter voorbereiding van het volleybal seizoen! 

    Kan het eigenlijk nog beter worden?

    14-07-2017, 18:03 geschreven door De Vannestjes  

    Reageer (0)

    12-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Muziek brengt hoop …

    Dag 5 – woensdag 12 juli 2017

    Muziek brengt hoop …

    Een 3-tal weken geleden, genietend van een glaasje wijn bij familie hoor ik voor het eerst van Hope Flanders, een Vlaamse organisatie die zich inzet in het zuiden voor kwetsbare kinderen, die onrechtstreeks slachtoffers worden van HIV/aids.  Door verlies van een of beide ouders raken ze zelf in de vicieuze cirkel van armoede en ziekte.  Geen kostwinner betekent honger, gebrek aan kennis en extreme armoede …Dit moest zeker in de planning opgenomen worden!!

    11u00 afspraak op de parking van de shopping mall van Mahushu, dicht bij White River … We werden met een warme knuffel begroet door Anne-Marie en Mkoulisie.  Ze zouden ons voorrijden naar hun project, we waren meer dan content met onze 4x4 … Geen fototoestellen uithalen, zeker niet stoppen in de township.  En ik moet toegeven, we waren er nog maar net, geen haar op mijn hoofd dat er nog aan dacht mijn fototoestel uit te halen, de iphone mocht dienst doen!

    We mochten Yente en Ronny ontmoeten.  Ronny was er samen met zijn dochter Yente op vrijwilligersreis om een waterput te helpen steken.  Yente hielp in het schooltje/crèche.  Net als ons 2 jaar geleden per toeval gepasseerd, en nu dus ginder voor vrijwilligerswerk bij Hope Flanders. 

    We begonnen met les in open lucht, een les Suwati … Krisje was al direct geliefd door Mkoulisie want zijn uitspraak trok op niets!  Niet dat de rest er iets van terecht bracht, maar Camille schreef alles netjes op vroeg zelfs om te leren tellen in het Suwati … maar dat was net iets te hoog gegrepen!

    Met onze 10 woorden die we geleerd hadden mochten we eerst naar het kinderklasje …Ze stonden mooi klaar om te zingen voor ons, samen met een hele fiere juf!!!  De ballonnetjes die we meebrachten, hadden het meest succes.  Het schoolgerief werd mooi verzameld zodat iedereen er kon van genieten, niet enkel de aanwezigen van dat moment.  Ik had 3 TVH petjes mee, oh zo een spijt dat ik er niet wat meer mee had, zo dankbaar …  Het mooiste moment moest dan nog komen …

    Eerst tussen de huisjes en het afval door … kindjes die gelukkig zijn met zelfgemaakte vliegers en autootjes van melkbrikken, wieltjes gemaakt van flesdoppen …Zo fier dat ze waren …

    We werden aangetrokken door muziek, in de verte …En plots, zingende en dansende kinderen … we waren direct vertederd.  Stoeltjes stonden klaar, we mochten gaan zitten …Eerst een handje van alle kindjes … En dan een typisch zang en dans spektakel, ze hadden zelfs traditionele rokjes en kraaltjes aan.  En eerst nog allemaal op hun hoede … maar na een kwartiertje begonnen ze allemaal op onze schoot te kruipen, knuffels te geven en vooral de haren van de meisjes te bestuderen.  En oh, wat was dat op Camille haar tanden, ijzeren blokjes??? Ze konden er niet genoeg van krijgen!

    We werden zelfs mee uitgenodigd voor de maaltijd.  Ons Krisje mocht SERIEUS uit zijn comfortzone treden want bestek kennen ze er niet!  Als je weet dat Kris zelfs ribbetjes met mes en vork eet …Eerst een gezamenlijk gebed, dan de maaltijd … En of het smaakte!!! 

    We stonden versteld van de gastvrijheid …het enthousiasme …het positivisme …
    Muziek geeft echt hoop!!!  Het stond in hun oogjes geschreven!  Bewonderenswaardig hoe Anne-Marie hier haar schouders onder steekt!  Sinds 2004, en met kleine stapjes voorwaarts … En alles in functie van de weeskinderen, die ook ooit groot worden … De bedoeling is het project zodanig functioneel te maken en uit te bouwen dat er voor velen onder hun eigen werk kan voorzien worden …  Respect …

    De kinderen vonden het SUPER, ook onze kinderen, Noëmie en Camille.  Ze denken er zelfs over om vrijwilligerswerk te gaan doen.  Er zijn zelfs namen gevallen van vrienden die ze willen meenemen … Robbe, Iza, Catharina en Charlotte …  Hopelijk blijft het niet bij woorden …

    136km later … Buckler’s Africa … Dit zicht hebben we nooit gehad …

    Meer nieuws binnen 2 dagen, want geen wifi voor de komende 2 dagen ….

    12-07-2017, 20:18 geschreven door De Vannestjes  

    Reageer (4)

    Archief per week
  • 17/07-23/07 2017
  • 10/07-16/07 2017
  • 03/07-09/07 2017

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op http://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!