Onze gesteunde projecten













Bezoek onze gouden sponsors!

Bezoek onze sponsors!
Adviesbureau Walravens
Albertlaan 200
9400 Ninove

 

 


Houtbewerkingsmachines
Steenstraat 12
9402 Meerbeke-Ninove

 

 


Braem
Handzaamse Nieuwstraat 7
8610 HANDZAME

 

 


Transport Lemaire
Ternat 225
Meerbeke/Ninove B-9402

 

 


Bakkerij "Brood & zo"
Ternat 255
Meerbeke/Ninove B-9402

 

 


Taverne De Kroon
Krepelstraat 109
9400 Denderwindeke

 

 


Patisserie - bakkerij Van Herrewegen
Geraardsbergsesteenweg 316
9404 Aspelare

 

 



Café Oud Withuis

 

 


Moto's Van Rossom
Edingsesteenweg 416
9400 Denderwindeke



Dakwerken
VANDENBRANDE & Co

Wallestraat, 64
9506 Waarbeke



Hoorcentrum Amplifon
Biezenstraat, 5
9400 Ninove



Eet- & praatkaffee
Edingsesteenweg, 421
9400 Denderwindeke (Ninove)



Herlinckhovestraat 1
9400 Ninove



Dierenoppas ANGELINA
Flierendries 3
9400 Ninove (Denderwindeke)
0477/03.48.30



Désiré de Bodtkaai 21
9400 Ninove






Coupure Links 625
9000 GENT



Rijden en restaureren klassieke motorfietsen



Ninoptics
Brusselstraat, 64
9400 Ninove



Drankencentrale Malfroidt
Oude Kaai, 34
9400 Ninove



Bouwmaterialen
Nederwijk - Oost 281 (zone II)
9400 Ninove


 

 

U kunt ons kosteloos steunen
door gebruik te maken van onze
Trooper pagina voor al uw online aankopen:

 

 

Desertlions goes Tajikistan 2017 - 2018

26-08-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 12 - Turkije
Beste blogger,
vandaag zijn we in erin geslaagd om de foto's en ontbrekende reisverhalen van onze twee reizende lions te ontvangen. Alle reisverhalen zijn intussen aangevuld en met foto's gestoffeerd én het fotoalbum werd eveneens aangevuld. De laatste reeks foto's in het album kan u vanaf hier terugvinden. Veel lees- en kijkgenot!

SMS - 22:23 : Na een helse rit van 12 uur ononderbroken rijdens, dwars door Istanbul en daarboven nog eens onszelf klem te hebben gereden in een klein dorpje tijdens een poging om een geschikte slapplaats te vinden, staan we eindelijk opgesteld.

26-08-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


25-08-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 11 - Turkije
SMS - 22:12 : Na drie uur grensformaliteiten zijn we om 20:00 (locale tijd) de Turkse grens over gestoken. We zijn in een klein dorpje neergestreken  en vriendelijk ontvangen. Onze eerste thee is al binnen Razz. Het is hier nog 't zelfde als vroeger: iedereen super vriendelijk!

Reisverhaal:
Prioriteit nummer één voor vandaag is zwemmen in de zwarte zee. Niet zozeer omdat het moet maar wel gewoon omdat het kan. De ochtendwolken verdwijnen vlug en maken opnieuw plaats voor een staalblauwe hemel wanneer we aan de kust aankomen. We parkeren ons bovenaan op een duin met zicht op zee en springen zonder aarzelen in onze zwembroek en duiken het ruime sop in. Er is wel een zeer sterke golfslag maar toch vermaken we ons een uurtje in het aangename warme water. Ondertussen hebben we niet door dat de zon onopvallend onze bleke huid aanvalt maar we zouden het later deze dag wel gevoelen en de gevolgen moeten dragen in de vorm van een branderig aanvoelde nek en schouders. Maar, het is er eentje van de buket list, voila:  zwemmen in de zwarte zee;  afgevinkt.


Douchen doen we in onze zelf gefabriceerde douche die we achteraan onze vrachtwagen opstellen. Ondertussen is het al middag en koken we dan maar meteen ons middagmaal en bereiden ons voor op de grensovergang die op de planning staat voor deze namiddag. We  sorteren onze documenten en bergen op wat we niet direct in het alziend oog van de douaniers willen leggen.

We rijden verder langs kleine binnenwegen richting Turkse grens en doorkruisen hierbij het uitgestrekte natuurgebied Strandzha. De wegen zijn echter beneden alle peil: het asfalt zit volledig onder de diepe kuilen en lijkt wel gebombardeerd door een bommenwerper. Ondanks de ongerepte natuurpracht om ons heen word het alles behalve een relax ritje. We kunnen slechts stapvoets rijden en bosten op en neer in onze stoelen. We klimmen langzaam naar hogere regionen en komen slecht enkele uren later aan de grenspost Malko Tarnovo aan.


Er staat een lange file auto's aan te schuiven en we sluiten achteraan aan om met de regelmaat van enkel auto's per uur, pas twee uur later aan de slagboom aan te komen. Een eerste vraag die we op ons afgevuurd krijgen is: "what is this ????" Een camper antwoorden we ... "ah a Caravan"   vraagt de verwarde douane beambte ... "yes a caravan" bevestigen we. Aan de Turkse zijde van de berg herhalen zich nogmaals dezelfde vragen en ondergaan we een grondige controle van alle bagage door een man met een immense snor en een norse blik. We kunnen onmogelijk zijn gedachten doorgronden terwijl hij zorgvuldig door onze spullen gaat. Maar uiteindelijk staan we drie uur later dolgelukkig op Turkse bodem want met dit soort voertuig bevinden we ons steeds een  beetje in de grijze zone van de wetgeving en weet je nooit welke kant de grenscontroles zullen uitgaan.

Het is intussen volledig donker en we zetten koers richting Istanboel. De perfecte Turkse asfaltwegen zijn een verademing. Het is van in Slovenië geleden dat we nog eens zo'n luxe onder onze wielen gehad hebben. Door de volle maan is het een helder nacht en kunnen we relax doorrijden tot  we na een uurtje een willekeurig zijwegje inslaan. We komen in een stoffig  boerendorpje terecht waar er buiten een regiment straathonden op 't eerste zicht niemand meer te been is maar als we dichter kijken zijn er ook een paar theehuisjes met grote terrassen waar mannen kleine glazen Turkse thee zitten slurpen. Hun tractoren staan voor de deur geparkeerd en ze ontvangen  ons met een vriendelijk " Welcome ". Gelukkig spreekt één van hen Duits doordat hij jaren in Duitsland woonde en kunnen al hun vragen toch beantwoord worden. Op de thee wordt niet bespaard en na een dozijn glaasjes ondernemen we een poging om eens terug te trakteren. Zonder succes echter; wij zijn de gasten en de gasten betalen hier niet klink het argument. Verder discuteren ze onderling tot in het oneindige over de ideale route die we moeten volgen tot in het oosten van hun land. Ze tonen ons de bron waar we ons morgen kunnen wassen en het winkeltje om de hoek waar we eten kunnen kopen.

Net voor we in onze bedstee willen kruipen komt er nog een jonge man op een elektrische scooter aangereden die ons aanspreekt en de WiFi code van de winkel doorspeelt zodat we daar morgen stiekem gebruik kunnen van maken. Hij is lichtjes motorgek en herhaalt bij elke foto van onze motoren in België "LIKE"! Nadat hij me nog trakteerde op een ritje door zijn dorp kruipen we uiteindelijk onder de wol na een bewogen dagje.  

25-08-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


24-08-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 10 - Turkije

Reisverhaal:
Na lange uren en dagen achter het stuur beginnen mijn spieren stilaan te verkrampen. Mijn slaapplaatsje op de achterbank maakt het natuurlijk ook niet veel beter om de benen eens los te gooien en dus haal ik één van onze fietsen van het dak van onze wagen en neem een half uurtje voorsprong op Gunther die me straks onderweg terug zal oppikken. Het is flink peddaleren in dit heuvelland en het zweet guts me al vlug van het voorhoofd, maar het voelt toch goed om eens wat beweging te hebben.

Nadat we opnieuw verenigd zijn rijden we verder door het Bulgaarse platte land. Akkers waar voornamelijk zonnebloemen verbouwd worden strekken zich aan beide zijden uit tot de horizon. De wilde appels die we onderweg plukken zijn klein van formaat maar groot qua smaak en we vullen er onze voorraadkamer wat mee bij. Geregeld snijden we een klein dorpje door waar het leven zowat stil heeft gestaan de laatste honderd jaar.

Buiten een tankbeurt houden we verder slechts een kleine pitstop voor een middag picknick. We gooien een blik erwtjes met wortelen over een portie sardientjes en vermengen het met wat tabasco tot een geïmproviseerd potje krachtvoer.


Verderop vinden we een bandenboer die onze reserveband om onze velg kan leggen, zodat we eindelijk van het kadaver van de klapband verlost zijn die we als sinds donderdag meezeulen. Tegen de middag beginnen we aan een klim van zowat 1200 meter. Ondanks de hoge bergen blijven we van al te steile hellingen gespaard en tuffen we lustig richting Sommet, vanwaar we een prachtig panorama voorgeschoteld krijgen. Eens we aan de andere zijde opnieuw het vlakke land betreden raakt de weg met de kilometer monotoner; iets wat ook geldt voor de wegkwaliteit.


We blijven vandaag op de witte wegen op onze landkaart en dat zijn de kleinste in hun soort. Naar de avond toe rijden we uren door zonder ook maar een enkel teken van leven op te vangen. Toch slagen we er in om na een twaalf uur durende rit 400 extra kilometers op de teller te plaatsen. We zitten intussen in het zuid oosten van Bulgarije op een boogscheut van de zwarte zee. We verkozen deze route omdat we niet via de mainstream grensovergangen Turkije willen binnen rijden; daar staan immers lange files vrachtwagens in de wachtrij en omdat we ons bovendien wat in de grijze zone bevinden verwachten we dat er nog enig getouwtrek zal aan te pas komen om de grens over te raken.

Het is voor de verandering eens een koele avond, en buiten het getjilp van een immens krekelkoor zullen we deze nacht blijkbaar niet veel gestoord worden op de stoffige parking waar we ons kamp voor deze nacht opsloegen.

24-08-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


23-08-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 9 - Bulgarije

Reisverhaal:
Tot grote spijt van ons gastgezin is het alweer tijd voor afscheid. Na het laatste oversized ontbijt moeten we beloven zeker nog eens terug te komen en dit is een belofte die we maar al te graag waar maken want we voelen ons echt opgenomen in de familie en worden dan ook meteen stevige maar emotionele knuffel uitgewuifd.


We spraken ook nog af met de padre van de Blue Nights voor een laatste kopje thee en hij zou ons ook nog de stad uit escorteren en op de juiste baan zetten richting Bulgarije. Na onze rustdag zijn we blij opnieuw on the road te zijn en we komen in een mum van tijd aan bij de ferry die ons over de Donau zal varen en aan de andere kant in Bulgarije droppen. De mythische Donau is al van de tweede dag van deze reis de blauwe draad in ons verhaal, en we volgden en kruisten hem reeds meerdere malen en zagen hem van een doorsnee stroompje groeien tot een trotse rivier. Maar nu is het tijd voor het definitieve afscheid.

Aan het eerste loket worden we meteen afgeblaft door een forse dame omdat we bij het binnenrijden van Roemenië geen road tax vignet gekocht hadden. Maar gelukkig komen we er met wat verwensingen en een boze blik onderuit. Bij het tweede loket komt er een douanier met grote stappen onze richting uit en we zetten ons reeds schrap voor een tweede aanval maar tot onze grote verbazing worden we vriendelijk welkom geheten en krijgen thee aangeboden. Later blijkt dat de Blue Nights de grenspost over onze komst hadden ingelicht en om een vlotte doorgang gevraagd hadden. Vlotter kom haast niet want nadat we samen met onze douanier op de foto gevraagd werden en het betalen van de obligate 17€ port tax en 32€ ferry kosten werden we reeds doorverwezen richting aanmeerplatform.
 

Na een rustige oversteek meren we aan de andere zijde aan in Bulgarije en worden nog eens 14€ en 24€ armer aan porttax en een road tax vignet. Grensdorpjes genieten nu niet meteen de beste reputatie maar dit slaat we alles: het dorpje is volledig vervallen en de straten kompleet stukgereden. Daarbovenop is er ook nog eens een wegblokkade opgeworpen op de hoofdweg waar door we, na een half uur tevergeefs zoeken naar de juiste richting, worden voorgereden door een vriendelijke Bulgaar die ons aan de andere kant van het stadje loodst. We worden ook geregeld aangeklampt door mensen die de fietsen op ons dak van ons willen kopen maar moeten ze steeds teleurstellen omdat we ze zelf nodig hebben in geval van nood.

We zetten koers richting zuid oost maar de wegen zijn van erbarmelijke kwaliteit en geregeld worden onze schokdempers tot het uiterste ingedrukt en hobbelen we heen en weer in onze zetel. Tegen dat de schemering intreed houden we halt in een klein dorpje waar we op de parking van een eethuisje mogen parkeren voor de nacht. De lokale jeugd gunt ons echter geen deftige nachtrust want eens het dorp ingeslapen is starten ze hun salvo's met luide bommetjes en vuurwerk. Ze gaan nog tot diep in de nacht door en ook de straathonden protesteren met gehuil en geblaf.

23-08-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


22-08-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 8 - Roemenië


SMS - 22:30 : The Blue Nights van Craiova hebben ons twee dagen op sleeptouw genomen in hun stad. Ze hebben ook een reserveband voor ons gevonden en een interview met de pers geregeld. Maar nu is hoogtijd om onze trip verder te zetten richting Bulgaria.

Tot heden is het ons niet gelukt om de foto's van Alain en Gunther te delen. Via deze link kunt u toch een impressie van de stad Craiova opdoen.

Reisverhaal:
De reserve band die onze vrienden van de Blue Nights voor ons besteld hebben in Boekarest zal vandaag geleverd worden maar eerst moeten we een brommer overhandigen aan onze gastheer. Hij is de oom van onze Belgisch /Roemeense vriend Razvan en de brommer is een cadeau van Razvan voor zijn oom.


We zeulen het ding al een week mee en moesten het elke avond uit ons slaapcompartiment hijsen en 's morgens er opnieuw in heffen. Maar nonkel is er zo gelukkig als een baby mee wanneer we de brommer uiteindelijk voor de laatste maal afladen. Hij bedankt ons innig voor onze moeite maar het was graag gedaan. Craiova lag immers toch op ons traject en zo kunnen we ten minste eens iets terugdoen voor hun ongeremde gastvrijheid. Tegen de middag had zijn vrouw ons alweer een overdreven grote portie eten klaargemaakt en smullen we ons buikje rond.

In de namiddag hebben we afspraak met de leden van Blue Nights Romania. Ze overhandigen ons de reserve band en zoals gevreesd mogen we ook deze niet betalen: "een geschenk van ons, om jullie zo een beetje te steunen in jullie missie" klink het argument. Na wat aandringen om hem toch te mogen betalen moeten we het onderspit delven en hem als geschenk aanvaarden.

Even later krijgen we bezoek van twee reporters van de lokale krant. De twee jonge dames waren blijkbaar al flink gebrieft en schieten een spervuur van vragen op ons af. We zorgen er voor dat onze dankbaarheid naar de Blue Nights niet over het hoofd gezien wordt in het gesprek. Het wordt een gezellige namiddag en ze beloven om het artikel nog klaar te hebben voor we de stad verlaten. Ze prijzen ons nogmaals om onze moed en wensen ons ongelooflijk veel geluk met onze missie.

De rest van de dag neemt Ile ons mee op sleeptouw in zijn stad waar hij werkzaam is als motoragent. Hij verteld ons dat in Roemenie nog bijna iedereen de politie haat en dat zij met hun club het imago van de politie diensten wat willen polijsten en de band met de bevolking versterken. Hopelijk krijgt de bevolking door dit artikel een ander idee van de wetsdienaars.

We sluiten de namiddag af met een klein intermezzo in de knusse binnenstad alvorens we ons opnieuw naar ons gastgezin begeven voor de volgende braspartij. Dochter Dana en kleindochter Anna komen ons deze avond uitwuiven en spreken goed Engels waardoor we perfect kunnen communiceren met de oudjes. Het is er snikheet op hun gammele appartementje maar we voelen ons bevoordeeld om zo gastvrij behandeld te worden en trachten toch wat te slapen in deze verstikkende hitte.

22-08-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


21-08-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 7 - Roemenië

Reisverhaal:

Het is kwart over zes 's ochtends en de straathonden die ons eigenlijk de ganse nacht al entertainden met hun gehuil en geblaf wekten ons uit onze slaap terwijl de ochtendzon net boven het dorpje kwam piepen.

De nachtwachter van vorige avond vertelde ons dat we liefst tegen acht uur onze truck konden verplaatsen want dan ging de stadsdienst weer open en we stonden wel pal voor de ingang geparkeerd. Maar als de eerste bedienden arriveerden stoorden ze er zich blijkbaar niet aan dat er een groot oranje gevaarte voor hun deur stond en de chief nodigde ons zelfs uit om eerst nog een kijkje te gaan nemen naar hun bluswagen. Als ze de grote ijzeren poort open wrikken staan we plots oog in oog met een voorhistorisch monster: het gevaarte is van Roemeense makelij en is gebouwd in 1975. Het is 4x4 aangedreven en kan 9000 liter water opslaan weet hij ons te vertellen. Hij gebiedt een van zijn onderdanen om het monster wakker te maken uit zijn diepe slaap en als de man de sleutel omdraait spuwt het gedrocht stinkende walmen uit zijn uitlaat en doet het gehele gebouw op zijn funderingen daveren. Nadat we eens vlug plaats namen achter het stuur voor een foto legden ze het rokende gasfabriek opnieuw het zwijgen op door een simpele draai aan de sleutel en trok de irriterende rookwolk langzaam weg zodat we eindelijk terug konden ademen. Een belevenis was het wel en als we even later met onze loeiende sirenes de straten van Jamu Mare uit reden werden we door het voltallige korps vrolijk uitgewuifd.


We denderen op dit vroege ochtenduur over een niet zo'n fantastische asfaltweg die doorboord is met diepe kuilen en gemene hobbels. Doch, de wilde Roemeense natuur maakt dan weer heel veel goed. In kontrast met de norse blikken die ons in Servië nastaarden, wuiven de mensen ons glimlachend na als we de vervallen boerendorpjes door rijden. We voelen ons alweer in onze nopjes en rijden gezwind het National park Chelie Nerei Beusnita door. De staat van het wegdek verbetert lichtjes en we zwiepen goedgezind over de bochtige heuvels van bosrijk gebied. Onderweg pikken we ook vlug nog een lifter op, het is een kranige oude man met boodschappentas. Hij klautert in onze wagen en bedankt ons meteen uitbundig en ratelt maar vrolijk door terwijl hij de plek waar ooit zijn tanden stonden bloot lacht. Hij blijft ons de ganse route entertainen met zijn ongeremd enthousiasme tot we hem voor zijn kleine huisje helemaal alleen boven op de berg droppen. Wanneer we het park tenslotte terug buiten rijden komen we stilaan op betere wegen terecht met meer beschaving. De Blue Nights lieten ons weten dat ze bij de ingang van Craiova op ons zouden wachten. En zo geschiedde ook want plots werden we ingehaald door twee van hun leden die ons escorteerden naar de binnenstad waar ze al een slaapplaats voor ons geregeld hadden.


Ze vertelden ons dat ze ook al een reserve band voor ons gevonden hadden en dat die morgen geleverd zou worden. Voor dat we het goed en wel beseften zaten we gezellig op een terrasje in de binnenstad biertjes te drinken met onze nieuwe vrienden van de Roemeense Special Forces. Maar ook onze oude vrienden die we een paar jaar geleden leerden kennen tijdens een vorige Desertlions missie bleven ons maar bellen en smeken om ook deze avond nog bij hun langs te komen. Als we daar in de latere avond eindelijk aankwamen werden de tot de hals toe volgepropt et bergen eten en liters zelfgemaakte wijn.

Morgen hebben onze, ondertussen flink uitgebreide vrienden kring, ook nog heel wat voor ons in petto en gaan we uiteindelijk de scooter afleveren die we al een week meezeulen.

21-08-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


20-08-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 6 - Servië
SMS - 22:25: Na een hele lange en hobbelige dag zijn we Servië doorgereden. We kamperen deze nacht in een brandweerkazerne in Roemenië. WiFi hebben we nog niet gevonden maar morgen in Craiova moet dat zeker lukken.

Reisverhaal:
Om kwart voor zeven zijn we al uit de veren en doorlopen eerst de dagelijkse routine van de dag: we controleren alle vloeistoffen en kieperen nog een paar jerrycans mazout van onze clandestiene voorraad in de tank alvorens we opnieuw op pad gaan.

De route voor vandaag scheelt niet veel van gisteren en we stevenen aan een middelmatig tempo richting Servische grens. De pijnlijke herinneringen aan de Balkan oorlog van de jaren negentig schijnen nog overal door in de vorm van stukgeschoten huizen. Overal zien we gevels die doorzeefd zijn met kogelgaten. Er staan ook veel vervallen huizen en zelfs kapotgeschoten kerken langs onze weg; het is een groot kontrast met het toeristische kustgebied van Kroatië dat de meeste van ons wel kennen. We houden terloops ook even halt bij het memoriaal op het kerkhof van Vukovar om even te bezinnen.


Vroeger dan verwacht bereiken we de Servische grens en aan de Kroatische kant krijgen we van de douanier te horen dat hij dit nog nooit eerder heeft gezien: twee Belgen op reis met een oude brandweerwagen! Tja, eerlijk gezegd kennen wij er ook niet te veel. Aan de Servische zijde gaat het wat stroever en vooral de brommer die we al gans de reis meezeulen en bedoeld is als geschenk voor de familie van onze Belgisch /Roemeense makker Razvan, blijkt een probleem te zijn. Eerst eisen de douane dat we voor beiden, de vrachtwagen en de brommer, een custom declaration kopen bij de broker service. Na wat onderhandelen hoeft dit enkel nog voor de scooter en stappen we na anderhalf uur papierwerk en 35€ met de nodige documenten buiten en kunnen eindelijk Servië binnen rijden.

De levensstandaard zakt opnieuw nog een paar gradaties en dit vertaalt zich meteen in de vervallen huizen en een wagenpark dat hoofdzakelijk uit jaren negentig VW's en Yugo's bestaat. We denderen vrolijk over smalle wegen van niet zo'n denderende kwaliteit. De rijvakken zijn zo smal dat er amper een paar spelden tussen de spiegels van de vrachtwagens die ons in tegenovergestelde richting kruisen, passen. Het vergt uiterste concentratie om zonder kleerscheuren het saaie Servische landschap te doorkruisen. Ook de straathonden komen voor het eerst ten tonele en geregeld huiveren we bij de kadavers van minder fortuinlijke honden die naast de weg liggen. Ook zien we geregeld gedenktekens van verkeersslachtoffers langs de weg in Russische stijl. Het cyrillische schrift is ook nog een erfenis uit de communisten perioden en we wanen ons geregeld gewoon in Rusland. Misschien zitten het grote aantal Lada's hier ook wel voor iets tussen.


Pauzes nemen we ook vandaag weeral niet en zo komen we net na zonsondergang aan bij de Roemeense grens. We besluiten de oversteek vandaag nog te wagen en na weeral wat administratief werk met onze brommer cargo en nog wat meer gezever staan we na een uurtje op Roemeense bodem.

Het is al laat en we zijn al meer dan 12uur on the road; hoog tijd om een slaapplaatsje te zoeken en dat vinden we op de parking voor de brandweerkazerne van Jamu Mare. Een praatgrage nachtwachter verwelkomt ons vriendelijk er praat ons de oren van het hoofd in het Roemeens. We slagen er in om zijn spraakwaterval te ontcijferen en komen te weten dat we hier tot zeven uur morgen vroeg gerust kunnen kamperen.

Het was een lange dag en we vernemen via sms dat we morgen in Craiova worden verwacht door de motorclub The Blue Nights. Weeral iets om naar uit te kijken maar nu eerst even een paar uurtjes slapen!

20-08-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


19-08-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 5 - Kroatië
Reisverhaal:

Ook vandaag starten we de dag met een zwempartijtje om wakker te worden en maken meteen van de gelegenheid gebruik om ons nog eens deftig te wassen. Gelukkig was het water vandaag al een paar graden warmer en kunnen we de armen en benen even losgooien na al die uren achter het stuur.

We zetten onze rit verder langs een prachtig mooie route die nog steeds de rivier volgt. De bochten volgen elkaar in een aangename cadans op en we walsen als het ware richting Maribo. We hebben geen tolvignet voor de snelweg en in het stadscentrum zijn geen vrachtwagens toegelaten. We navigeren dus maar via super kleine binnenwegjes rond de stad. Best geen makkelijke opdracht op een verouderde landkaart maar we komen zo wel op plaatsen terecht waar we anders nooit zouden komen.


Eenmaal terug op het juiste spoor nemen we de Nr 2 richting Osijek. Algauw wijken de mooie slingerwegen voor eerder saaie rechte stukken door het vlakke landschap. Bij de Kroatische grens aangekomen worden we onderworpen aan een luchtige identiteitscheck en vragen de douaniers ons waar we heen rijden. Tadzjikistan zeggen we in koor en ze geven ons een blik die verraad dat ze ons niet geloven maar denken dat we ze in de maling nemen. Toch wensen ze ons in gebroken Duits een goete farhrt toe.

Het landschap verandert niet veel aan deze andere kant van de denkbeeldige lijn maar het Oostblok verleden van de dorpjes schijnt stilaan door naarmate de dag vordert. De huizen zijn vaak vervallen en grauw en ook de asfalt kwaliteit daar verliest een paar puntjes. We houden wel een redelijk constante kruissnelheid aan en genieten van een relaxte rit langs de paprika route. Zo als de naam al doet vermoeden is dit een streek waar lustig paprika's geteeld worden en vele boeren bieden ze dan ook aan in klein kraampje voor hun erf. We kunnen aan de verleiding van hun felle kleuren niet weerstaan en houden even halt en kopen voor amper 1,80€ een grote zak kleurrijke paprika's, uien en look.


De dagen beginnen gevoelig te korten in deze regionen en we zochten rond zes uur dan maar naar een kampplaats voor de nacht. We slaan de eerste de beste zijweg in en deze gravelbaan leidt ons tot boven op een heuvel waar zich een voetbalplein met bijhorende kantine bevind. Verder is er in de wijde omgeving niets te bespeuren, maar we bestellen ons een biertje en we kijken samen met de dorpelingen maar een matchje balschoppen. Ondertussen posten we of zou storen of wij hier een nachtje zouden kamperen en dit bleek geen probleem te zijn. Na afloop van het spektakel druipen de lokale voetbal helden en hun supporters het een voor een af en blijven wij helemaal alleen achter op onze berg van waar we een mooi uitzicht hebben op de omliggende bossen.


Gunther stooft ondertussen onze buit van vandaag klaar tot een kleurrijk en smakelijk gerechtje, en we sluiten de avond af met een mooie zonsondergang.

19-08-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


18-08-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 4 - Oostenrijk
SMS - 22:34: Eindelijk van de Oostenrijkse alpenpassen verlost. Na een wondermooie rit vonden we een al even mooie kampeerplaats voor de nacht net over de grens met Slovenië. Morgen verder richting Servië.

Reisverhaal:

Om wakker te worden besluiten we deze morgen om ons te gaan wassen in de rivier en dat bleek nogal redelijk efficiënt want het ijskoude water van de rotsige bergstroom snijdt als het ware door onze huid als we er in stappen maar wakker en gewassen waren we wel meteen Razz.



Onze vrienden van gisteren hadden hun belofte gehouden en er stond al een grote kom spek met eieren te sudderen op het kampvuur als we deze morgen uit ons bed tuimelden. De regenbui van verleden nacht had plaats gemaakt voor zonneschijn en de hemel kleurde opnieuw helder blauw: goede vooruitzichten dus! Na het ontbijt namen we afscheid van het groepje vriendelijk Oostenrijkers en brengen nog even een blits bezoek aan het Helmut Pfeifhofer Porsche museum in Gmund want het is hier dat Ferdinand Porsche eind jaren veertig zijn eerste wagens bouwde en daar is Gmund natuurlijk nu nog supertrots op.



Hierna zetten we de dag in met een mooie rit langs de rivier. De zwiepende bochtjes volgden elkaar in sneltempo op en het zou zo voor de ganse dag doorgaan vandaag. We blijven veilig in de vallei en hoeven dus ook geen moordende bergpassen te trotseren vandaag. De Renault voelt zich in zijn nopjes op deze schilderachtige wegen en de automaat schakelt vlot door zijn versnellingen terwijl de zescilinder onderin spint als een poes.

Ondertussen hebben we via Elie en Karine Hemerijks contact gemaakt met de blue knights, dit is een motorclub die wereldwijd chapters heeft en uitsluitend uit politie mensen bestaat. Zij zijn geïmpressioneerd door onze missie en dringen aan om ons ergens te ontmoeten en ze bieden ons hun hulp aan mochten we op eender welke manier in de problemen geraken. We voelen ons meteen bevoordeeld en spreken af om enkele van hun leden te ontmoeten in Roemenië. Ook de voorzitter van hun Sloveense afdeling nodigt ons uit om binnen te wippen in Zagreb maar we vrezen dat dit te veel van onze kostbare tijd in beslag zal nemen en bedanken vriendelijk voor het voorstel.

In de latere namiddag steken we dan eindelijk de Sloveense grens over en vinken hiermee het Oostenrijkse deel van de reis af. De dag verloopt relax en we stoppen rond zes uur op een prachtig recreatie plaatsje bij de rivier. Een groepje ouderlingen speelt er een nationaal kegelspel en verwelkomen ons vriendelijk. Hier kamperen blijk geen probleem te zijn voor hen en zo slaan we ons kamp dan maar op in dit wonderlijk decor. We koken ons avondmaal op ons gasvuurtje en socializen wat met de mensen die hier 's avonds hun honden uitlaten.

We hebben dringend eens een WiFi verbinding nodig om onze blog-berichten door te sturen en hopen deze te vinden in de lokale kroeg die slechts een zakdoek groot is en zich eigenlijk in een deel van de dorpskerk bevindt. WiFi vinden we er niet maar wel opnieuw dezelfde gezichten van daarnet en zo praten we de avond gezellig aan elkaar met onze nieuwe Sloveense vrienden want hier net over de grens spreekt iedereen nog steeds perfect Duits.

18-08-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


17-08-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.HLN: Desert Lions krijgen 12.000 km in zes weken voor de kiezen
Onder de titel "Brandweerwagen voor Tadzjikistan: Desert Lions krijgen 12.000 km in zes weken voor de kiezen" bracht Het Laatste Nieuws een artikel uit naar aanleiding van het vertrek. U kan het gehele verslag HIER terugvinden.


Claudia Van den Houte

Reisverhaal:


De miniparty van gisteren laat zijn sporen na in de vorm van een minder frisse kop dan gewenst. De Duitse naziepartij palmde in de jaren dertig gans deze regio in en het arendsnest dat zich helemaal boven op de Obersalzberg bevindt is daar het historische overblijfsel van. Wegens te tijdrovend besluiten we om een bezoek links te laten liggen en gewoon onze route verder te zetten.

Vanaf hier rijden we langs idyllische kronkelwegen, door de Oostenrijkse valleien en typische dorpjes. De autosnelweg laten we ver naast ons liggen en we genieten van een relaxte rit door het prachtige bergland. Na de middag beginnen we aan de eerste klimpartij voor vandaag en algauw schiet de motortemperatuur de hoogte in. Het duurt echt niet lang alvorens onze temperatuurmeter de kritische kaap van 100 graden overschrijdt en we noodgedwongen halt moeten houden om motorschade te vermijden. Na een pauze van ongeveer een uurtje kunnen we slechts een twintigtal minuten aan een slakkengangetje verder naar boven kruipen. De motortemperatuur daalt slechts langzaam en we maken gebruik van de pitstop om een lunch klaar te maken. Langs de andere zijde van de berg schakelen we de automaat van onze Renault in de laagste stand om een maximale motorrem te bekomen maar ook hier krijgen we oververhitting problemen: nu zijn het onze remmen die gevaarlijk heet dreigen te worden en we zijn genoodzaakt om geregeld koud water uit de bergrivier te scheppen om onze remmerij wat of te koelen. Met dit ritueel overwinnen we twee opeenvolgende bergetappes met hellingen van 15% en natuurlijk schieten we door de ontelbare tussenstops voor geen meter op vandaag.

Tegen de late namiddag komen we opnieuw in de lager gelegen vallei en kunnen we eindelijk opnieuw aan een normaal tempo verder rijden. Net voor de schemering merken we een kleine parkeerplaats op naast de bruisende bergrivier. Er is zelfs een BBQ pit en kleine patio dat door de lokale jeugd elk weekend gebruikt wordt als ontmoetingsplaats. Na enkele minuten zitten we met een groepje locals gezellig te kletsen en moeten we natuurlijk opnieuw gans ons verhaal uit de doeken doen. We wisselen biertjes uit en bespreken de wereld politiek en andere koetjes en kafjes en maken er een super gezellige avond van.

Rond middernacht trekken we ons terug in onze slaapcompartimenten terwijl onze nieuwste vrienden ongestoord hun vrijdagavond voortzetten. Zij wensen ons een goede nacht toe en beloven ons morgen te trakteren op een sterk ontbijt.


17-08-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


16-08-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 2 - Grüsse aus Wurzburg!
SMS - 03:15: Toch nog 600Km er door gemaald vandaag. Grüsse aus Wurzburg!



SMS - 08:11: We hebben op een autokerkhof geslapen, kan dus niet beter Wel wat weinig geslapen, nu op zoek naar een reserveband. Voor de rest alles OK.

Telefoon - 22:30: We zijn aan de Duits-Zwitserse grens aanbeland en staan aan het gebouw van de locale vrijwillige brandweer. Alleen is er geen mens in het gehele complex te bespeuren. Het is de bedoeling om na een verkwikkende nachtrust morgen de Sloveens grens te bereiken. Slaap zacht 
Wink!

16-08-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


15-08-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Samenkomst en vertrek
SMS - 23:00 : Weeral klapband gehad, verder alles OK. Nu 100Km voor Frankfurt maar we gaan er nog een paar bijlappen voor vandaag.
 
Eindelijk is de dag aangebroken om het waar te maken; de gekoesterde droom om de brandweerwagen ditmaal tot in Duchanbe (Tadzjikistan) te rijden en aan de locale autoriteiten te schenken voor actief hergebruik van de volledig operationele wagen. Een nieuwe start voor een vernieuwde missie!


Traditie getrouw verzamelden familie en vrienden onder de kerktoren in Meerbeke voor het uitwuiven van de teamleden samen met 5 soort- en leeftijdsgenoten van onze eigen brandweerwagen. Over het gehele plein stonden groepjes mensen gezellig te keuvelen; de aangeboden ontbijtkoeken en koffie gingen vlot van de hand tot ... de klokken in de kerktoren 11 maal sloegen: tijd voor een laatste groepfoto voor de pers: tijd voor de allerlaatste uitwisseling van gelukwensen en afscheidsboodschappen. Tenminste, voor zij die niet ingegaan waren op het aanbod van de toeristische route om de brandweerwagen tot Ronquires te begeleiden.


Het werd een bonte karavaan van bromfietsen, motoren allerhande, auto's èn brandweerwagens  die, begeleid door wegkapiteins, de eerste 50 KM van de kloof van de +8000Km die Ninove scheidt van Tadzjikistan samen met onze brandweerwagen dichtten. Aan een gezapig tempo van gemiddeld 25 km/h belandde de stoet na ruim anderhalf uur in Ronquires voor een laatste gezamenlijke koffie of pint met de teamleden. Van hieruit trokken de teamleden alleen verder en keerde de bonte stoet terug naar het kerkplein in Meerbeke voor een eerste evaluatie Very Happy.

Gezien ik zelf voorreider van de groep was heb ik weinig foto's voor ons album kunnen nemen. Dus bij deze een oproep aan wie zijn foto's wil delen: graag posten in het album op deze link: Google foto Desertlions.

Klik hier voor meer foto's van het vertrek


Reisverhaal:

Maar liefst vijf prachtige oldtimer brandweerwagens, een handvol classic cars en een grote groep motoren verzamelden deze morgen op de parking van café Oud Withuis te Meerbeke. Zij zouden ons begeleiden tijdens de eerste 50 km van onze 12000 km lange uitdaging die ons naar Duchanbe zal leiden. Het waren drukke maanden en vooral de laatste weken werkten we elke avond tot na middernacht door om alles klaar te krijgen tegen de geplande afreisdatum. Buiten onze Turkmeense transit visums, die pas over twee weken zou klaar zijn, slaagden we er in om alle puntjes op onze "to do list" af te vinken.

Zoals gewoonlijk stroomde er ook op dit afscheidsontbijt een grote groep vrienden en familie samen om ons een veilige en succesvolle reis te wensen. En natuurlijk draait het uit op een emotioneel gebeuren waarbij de bezorgdheid van mijn ouders en het feit dat ik hond en vrouw voor een langere tijd zal moeten missen me best zwaar valt. Ik tracht mijn moeder te troosten met de belofte elke dag een berichtje te sturen; een belofte die niet altijd evident is onder de omstandigheden waaronder wij reizen. Hoewel ik besef welk leed ik mijn familie aandoe met deze missie, haalt de roep naar het avontuur en het hogere doel steeds de bovenhand. De kracht van het nomadenbloed overwint opnieuw alle argumenten en tegen de middag verlaten we Meerbeke onder het geloei van onze sirenes en het applaus van de menigte.

Na een prachtig uitgestippelde gezamenlijke rit houden we tenslotte halt in Ronquière waar we na de gebruikelijke gelukwensen, kussen en schouderklopjes ook van onze begeleiders afscheid nemen voor enkele weken en via de autosnelweg koers zetten richting oosten. Aan de Duitse grens winnen we informatie in bij collega truckers omtrent het tolvignet voor vrachtwagens en komen tot de bedenking dat we ons alweer een beetje in de grijze zone bevinden. We besluiten toch om geen ticket et kopen om zo toch nog een flink aantal euro's uit te sparen. Alles loopt vlot tot we net voor het Duitse Keulen plots opgeschrikt worden door een luide knal aan onze rechter zijde. We hoeven niet te gissen wat er aan de hand is en beseffen meteen dat we, net als vorig jaar, te kampen hebben met een klapband. Het is een bijna schrikbarende gedachte dat dit gebeurt op nog geen 5 km van de plaats waar onze voorband het vorig jaar ook begaf. Maar geen tijd voor bijgeloof of andere speculaties.

We rijden stapvoets tot de eerste ausfarth en wisselen in een mum van tijd de ontplofte band met een reserve exemplaar en maken meteen van onze ongewilde pitstop gebruik om de lekkere lunch, die Marijke Roeland ons meegaf, achter de kiezen te slaan en onze reis zo vlug mogelijk verder te zetten. Wegens budgettaire redenen konden we tijdens de voorbereidingen slechts onze twee voorbanden vernieuwen en zo zit de kans er misschien in dat we in de toekomst nog wel eens te kampen krijgen met een klapband op onze achteras. We meldden tussendoor aan onze kontakten in Roemenië dat we eigenlijk wel enkele reserve banden kunnen gebruiken en zij starten meteen een zoektocht zodat we tijdens onze geplande pitstop in Craiova misschien nog een set reserve rubbers kunnen oppikken. Doordat onze truck achteraan dubbele wielen heeft komt onze veiligheid hiermee niet in gevaar en rijden we gezapig verder richting Keulen.

De Duitse autobahn blinkt eerder uit in efficiëntie dan romantiek maar toch genieten we even van een mooi schouwspel als de skyline van Keulen met de hoge torens van zijn dom zich aftekenen tegen de rode gloed van de ondergaande zon. De rest van deze eerste dag rijden we rustig verder richting München en na een paar uurtjes vind ik eindelijk mijn ritme. Onder de invloed van een blikje Red Bull voel ik me alsof ik de ganse nacht kan doorgaan maar na 600 km zoeken we toch maar een slaapplaatsje in de buurt van Würzburg voor onze eerste nacht want morgen staan er opnieuw lange kilometers op 't menu.


15-08-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


10-08-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vertrek - Uitnodiging

Op 15 augustus a.s. is het alweer zover: het Desertlions team vertrek voor de 7 de maal op humanitaire missie!

Zoals de trouwe volgers wellicht zullen opgemerkt hebben spelen we een beetje vals want ondanks het geslaagde vertrek vorig jaar (2017) werd de missie noodgedwongen afgebroken wegens een onmogelijke papierslag aan de Russische grens overgangen (een vrachtbrief eisen voor een vrachtwagen die geen vracht kan vervoeren is schier onmogelijk) ondanks alle voorbereidingen. Dat maakt dus eigenlijk 6 missies en 7 vertrekken.

Door ditmaal Rusland te vermijden hebben we er alle hoop op dat we ditmaal de brandweerwagen wel op zijn bestemming krijgen maar ik kan nog niet teveel verklappen. Wat ik wel al kan verklappen is dat jullie ook dit jaar allemaal opnieuw uitgenodigd zijn op het vertrek op woensdag, 15 augustus 2018 om 11 uur (samenkomst vanaf 9:30) te Meerbeke aan de kerk (café Oud Withuis - gemeentehuisstraat, 4 - 9402 Meerbeke) èn tot deelname aan de uitgeleide rit van het team (50Km).

Hieronder kunt u de GPS route downloaden voor zowel de heen- als de terugrit:


10-08-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


18-06-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Getest en goedgekeurd!
De grote bluspomp is wel het crusiaalste onderdeel van onze Desert Lions brandweerwagen. Nadat we de pomp vorige week een grote check up gaven en van nieuwe pakkingen voorzien hadden werd het natuurlijk tijd om nog eens een testje te doen.





En we mogen met grote overtuiging zeggen ...




... GETEST EN GOEDGEKEURD !!!

18-06-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


12-06-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Welkom to Absurdistan
Alle pogingen tot communicatie met de Uzbeekse ambassade bleven tot nu toe onbeantwoord . Hiermee ligt gans onze stan visumaanvraag procedure stil want om een Turkmeense transit visum aan te kunnen vragen moeten we eerst de visum van het volgende land op ons traject (Uzbekistan ) kunnen voorleggen . Gelukkig werd onze Authorisation code voor Iran ondertussen wel goedgekeurd en kan de Iraanse visum procedure binnenkort opgestart worden .



Om te beginnen ligt de website van de Uzbeekse ambassade gewoon volledig plat, wordt de telefoon NOOIT opgenomen, is het antwoordapparaat uitgeschakeld en beantwoorden de grapjassen natuurlijk geen enkele mail.



Zonder woorden:



12-06-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


07-06-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.In De Buurt - Een brandweerwagen voor Tadjikistan
Vandaag ging Alain op de koffie bij Katia of ... was het andersom ?



Zie HIER voor het filmverslag op TV Oost.

07-06-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


04-06-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verhalen in de Bib van Ninove
Na een maandenlange voorbereiding van hele avonden en weekends foto's selecteren uit onze albums was het eindelijk zover: de Desertlions in woord en beeld in de bibliotheek te Ninove.

Gelukkig kozen we een mooie droge dag uit voor dit evenement zodat we het publiek op de binnenkoers van het bibliotheekcomplex konden ontvangen want het aantal ingeschreven bezoekers overtrof ruimschoots de verwachtingen zodat alle meubilair uit de zaal diende te worden verwijderd om plaats te maken voor vele rijen stoelen. De binnenkoer leende zich uitstekend met een gezellige hoek waarin we onze brandweerwagen opstelden omringd door onze fotopanelen en een 20-tal tafeltjes voor een hapje en een drankje tijdens de pauze.


De zaal liep afgeladen vol en op de eerste rij na was elk stoeltje ingepalmd. Het vurige en soms beklijvende gevoel waarmee onze opper Dersertlion -Alain- het publiek wist mee te nemen in zijn verhalen liet de zaal in een mum van tijd opwarmen. Of zou de buitentemperatuur hier ook debet voor getekend hebben? Alleszins liet het publiek ons tijdens de pauze weten zeer tevreden te zijn met het eerste deel en na de broodnodige verkoeling op de binnenkoer werd deel aangevat.

Was deel 1 nog netjes tot op de minuut binnen het voorziene timeframe verlopen, deel 2 liep helemaal uit de hand en werd al gauw met anderhalf uur overschreden om met een óóórverdovend applaus te eindigen.


Ik kan mij vergissen maar ik hoorde op de binnenkoer naderhand nog voorzichtige gesprekken voor een herhaling van dit succesvolle evenement.

Bedankt om te komen, bedankt voor jullie enthousiasme en tot weldra!

04-06-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


20-05-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Interview Ninof Media

Ter gelegenheid van onze foto-avond op 4 juni kregen we bezoek van de ploeg van Ninof Media Tv:


20-05-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


19-03-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Uitnodiging
Beste lezers,

Op vraag van velen onder u werd in het kader van "Rond Erato, maandag verwendag", een initiatief van de Ninoofse bibliotheek, een lezing van en over de Desertlions ingepland. Deze lezing bestaat hoofdzakelijk uit een bespreking van heel typerende foto's uit onze fotoalbums; het verhaal achter de foto.




De organisatie is in handen van de Ninoofse bibliotheek. Wegens organisatorische redenen is voorinschrijving verplicht en deze dienen in principe in de bib zelf te gebeuren. Echter, gezien lang niet ieder van jullie een Ninovieter is, kunt u alternatief ook inschrijven via onszelf. Wij maken uw inschrijving dan over aan de bib.

Inschrijven via ons kan door storting van 5€ (1,50€ met UiTPAS) per persoon op het rekeningnummer BE83 0357 8320 4515 ten name van de Desertlions én met vermelding van "Rond Erato". De inschrijving zal dan gebeuren op naam van de rekeninghouder.

19-03-2018 om 14:48 geschreven door Webbie


08-09-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Back in town!

Na bijna 7000km is de cirkel rond en zijn we terug waar het avontuur een maand geleden begon. Dit was niet het initiële plan maar er is nog niets verloren. In tegendeel!




De truck heeft er een er uitvoerige testrit op zitten en we zijn ondertussen opnieuw heel wat wijzer geworden ivm Russische douane formaliteiten. De huidige geopolitiek in combinatie met de terreurdreiging, het vluchtelingen probleem en de algemene paranoïde instelling tegenover het Westen, zorgden er voor dat Mr Poetin ons met onze Brandweerwagen, tot vier maal toe, de toegang ontzegde tot zijn landje. Hoewel we hebben gestreden tot op het bot en steeds zijn blijven geloven in een positieve afloop zijn we tenslotte onverrichter zake moeten huiswaarts keren.

Maar we zouden geen Desertlions zijn mochten we niet meteen opnieuw te beginnen brainstormen over hoe we ook dit project tot een goed einde kunnen leiden. Plan B start vandaag en het maakt niet uit hoe of wanneer; we hebben slechts één doel voor ogen en dat is onze brandweerwagen alsnog afleveren in Tajikistan.

We danken nogmaals iedereen hartelijk voor de morele steun en medeleven in dit verhaal.

To be continued ...
Smile Very Happy Cool

08-09-2017 om 00:00 geschreven door Webbie




Vertaler
Blog als favoriet !

Inhoud blog
  • Joepie !!!!!
  • Mededeling
  • Mededeling
  • Dag 49 - Uzbekistan
  • Dag 48 - Uzbekistan
  • Dag 46 - Uzbekistan - Monyak
  • Dag 44 - Turkmenistan
  • Dag 38 - Iran - Bardaskan
  • Dag 37 - Iran: Tabas
  • Dag 27 - Iran: Urmia

    Hoofdpunten blog desertlions5
  • Desertlion on Australian TV
  • Uitnodiging lezing
  • Bookhouse
  • Priscilla!
  • Dag 72 : Mongolië - The last one hundred

    Hoofdpunten blog desertlions4
  • Uitnodiging lezing
  • Desert Lions terug in het land na expeditie - Nieuwsblad
  • Bedankt voor de hartverwarmende reacties!
  • Een nieuw begin
  • Tranen van geluk

    Hoofdpunten blog desertlions3
  • Uitnodiging lezing
  • Update Priscilla
  • Priscilla at work!
  • Powerpoint Presentatie inhuldiging Priscilla
  • Mobile Desertlions-Bookhouse

    Hoofdpunten blog desertlions2
  • Uitnodiging lezing
  • Einde missie = start nieuwe missie
  • Dr Robert Shenk.
  • Filmavond 30/4/2011
  • Film, spectaculaire foto's en een sterk verhaal!

    Hoofdpunten blog desertlions
  • Uitnodiging lezing
  • Afsluiting van het project Gambia
  • In memorium
  • Een avonturier met het hart op de juiste plaats.
  • Film & diapresentatie 28 maart 2009



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!