Onze gesteunde projecten













Bezoek onze gouden sponsors!

Bezoek onze sponsors!
Adviesbureau Walravens
Albertlaan 200
9400 Ninove

 

 


Houtbewerkingsmachines
Steenstraat 12
9402 Meerbeke-Ninove

 

 


Braem
Handzaamse Nieuwstraat 7
8610 HANDZAME

 

 


Transport Lemaire
Ternat 225
Meerbeke/Ninove B-9402

 

 


Bakkerij "Brood & zo"
Ternat 255
Meerbeke/Ninove B-9402

 

 


Taverne De Kroon
Krepelstraat 109
9400 Denderwindeke

 

 


Patisserie - bakkerij Van Herrewegen
Geraardsbergsesteenweg 316
9404 Aspelare

 

 



Café Oud Withuis

 

 


Moto's Van Rossom
Edingsesteenweg 416
9400 Denderwindeke



Dakwerken
VANDENBRANDE & Co

Wallestraat, 64
9506 Waarbeke



Hoorcentrum Amplifon
Biezenstraat, 5
9400 Ninove



Eet- & praatkaffee
Edingsesteenweg, 421
9400 Denderwindeke (Ninove)



Herlinckhovestraat 1
9400 Ninove



Dierenoppas ANGELINA
Flierendries 3
9400 Ninove (Denderwindeke)
0477/03.48.30



Désiré de Bodtkaai 21
9400 Ninove






Coupure Links 625
9000 GENT



Rijden en restaureren klassieke motorfietsen



Ninoptics
Brusselstraat, 64
9400 Ninove



Drankencentrale Malfroidt
Oude Kaai, 34
9400 Ninove



Bouwmaterialen
Nederwijk - Oost 281 (zone II)
9400 Ninove


 

 

U kunt ons kosteloos steunen
door gebruik te maken van onze
Trooper pagina voor al uw online aankopen:

 

 

Desertlions goes Tajikistan 2017 - 2018

11-09-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 28
Beste lezer,

Vandaag werden een hele reeks nieuwe reisverhalen én foto's toegevoegd:
  • de nieuwe reisverhalen starten vanaf "Dag 16 - Tukije (Zara)"
  • de toegevoegde foto reeks start HIER.

11-09-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


08-09-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 25 - Armenië
Reisverhaal:
We hebben onze vrienden van gisteren beloofd om eerst met hun te ontbijten alvorens we aan de laatste etappe beginnen op Armeense bodem en dat doen e dan ook. We hebben nog één duvel in onze provisiekast en schenken hem aan onze gastheer. Hij blijkt er dolgelukkig mee en ook zijn drie jarig dochtertje Arina is in de wolken met de teddybeer die we haar gaven. We krijgen nog brood en water mee voor onderweg en worden uitbundig uitgewuifd als we hun dorpje uitrijden. We vertrekken al even abrupt als we in deze mensen hun leven kwamen en toch worden we zo openhartig ontvangen en uitgewuifd dat het ons een beetje raakt maar we moeten voortmaken.


Gisteren meldden we aan onze Iranese vriendin Neda dat we dichter bij de grens kwamen en ze kijkt al uit naar ons bezoek. 150 km en drie bergpassen van meer dan 2500 meter scheiden ons van de Iranese grens. Piece of cace dachten we maar al gauw komen we op een onverhard ezelspad terecht. De twijfel slaat plots toe of we hier wel door gaan geraken met onze brandweerwagen maar terugkeren om via een andere route te rijden zou ons minstens twee dagen extra kosten en we besluiten om het er op te wagen. Asfalt zouden we de eerste honderd kilometer niet meer te zien krijgen en de steile bergpaden waar we ons op begeven zijn vaak ingesneden door diepe geulen van het regenwater. We rijden slechts stapvoets en de kilometers tikken maar super traag aan. Er komt gewoon geen einde aan de ellendige ezelspaden maar de panorama's zijn ongelooflijk mooi.


Zonder het zelf te beseffen merken we plots het monastery van Tatev op langs onze weg. Het is één van de meest bijzondere plaatsen maar ook het meest onbereikbare plaatsje in Armenië. We genieten even van het uitzicht op het monastery en ploeteren langzaam verder door de bergen. Slecht een paar primitieve dorpjes liggen op ons pad en de blikken van de mensen spreken boekdelen. Met grote vraagtekens in hun ogen kijken ze ons aan als we voorbij dokkeren. De rit voor vandaag duurt eindeloos en we beseffen dat we de Iranese grens pas morgen zullen kunnen oversteken. Tegen zonsondergang bereiken we uiteindelijk na tien slopende uren achter het stuur het grensdorpje Agarak.


We parkeren op het centrale dorpsplein en wanen ons in een Russische gangsterfilm. Negen op de tien wagens zijn lada's met donkere ruiten. Ze kruisen kriskras over het pleintje en troepen samen in kleine groepjes. We worden van uit alle hoeken stilzwijgend gade geslagen. We zijn overduidelijk een vreemde eend in de bijt. We spenderen de avond door ons op onze manier door het hele gebeuren geamuseerd in het oog te houden. Na zeven duizend kilometer staan we uiteindelijk aan een mijlpaal op deze reis: morgen trachten we de islamitische republiek van Iran binnen te geraken. We hebben een visum, een carnet de passage en een speciale toestemming van het ministerie in Teheran op zak maar echt zeker ben je nooit. We ijken er alvast reikhalzend naar uit want Iran is reeds sinds jaren onze favoriete bestemming.


08-09-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


07-09-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 24 - Armenië
Reisverhaal:
We ontbijten met uitzicht over het grootste en enige noemenswaardige meer van Armenië. De nachten zijn ondertussen al flink koud geworden; het wordt tijd om een warm deken uit de bagage te halen voor de volgende nacht.

De Iranese grens ligt nog 600 km van ons verwijderd en ondanks dat de wegen er iets beter bij liggen als in Georgië, vorderen we slechts mondjesmaat. De hoge pas die we vandaag moeten trotseren is onze grootste afremmer maar we ondergaan ons lot gedwee en beklimmen de kilometers lange hellingen aan een slakken tempo.

Het meer was eentje om de vingers van af te likken maar als we de top van de bergpas over zijn komen we in een canyon-achtige vallei terecht die met geen woorden te beschrijven is. Kevin haalt één van onze fietsen van het dak en geniet met volle teugen van de afdaling. Verschillende borden langs de weg wijzen ons er op dat we pal op het spoor van de oude zijderoute zitten. Halverwege de afdaling merken we een bijzonder bouwwerk op en gaan even op prospectie: het blijkt een oude halte te zijn waar de zijde route caravaans in de elfde eeuw halt hielden. Als we het eeuwenoude pand betreden zijn we met verstomming geslagen: het is een mysterieus gebouw met geheimzinnige nissen en de lichtinval door het dakvenster geeft alles nog een extra accentje.

We rijden door de smalle corridor van Armenië die de enige optie vormt om naar de Iranese grens te geraken. We zijn ingesloten door de schurkenstaat Azerbeidjaan aan de rechter zijde en de Azerbeidjaanse enclave aan de linker zijde. Armenië zelf bevalt ons wel; de meeste mensen zwaaien ons vriendelijk na als we voorbij rijden of gebaren ons om te stoppen en te komen eten bij hen. Een aanbod dat we spijtig genoeg moeten afslaan want we willen morgen de Iranese grens over steken.

We hebben ondertussen geregeld contact met onze Iranese vrienden in Urmia die op ons wachten. We worden volledig ondergedompeld in het oude USSR gevoel. Stokoude Russische trucks worden nog dagelijks ingezet voor het zware werk terwijl de doorsnee Armeen zich verplaatst met de klassieke Lada of Volga. De Lada Nive blinkt uit als de meest populaire vierwieler en we wanen ons minstens veertig jaar terug in de tijd. Als de zon stilaan wegzakt achter de bergen zijn we nog 150 km verwijderd van de Iranese grens maar we houden noodgedwongen halt in Shinuair omdat het niet echt verstandig is om in het donker nog verder te rijden in deze streken.

We wandelen nog even door het dorpje en doen wat inkopen in het lokale magazijn. Er loopt een jongen van een jaar of elf voorbij en hij begroet ons in gebrekkig Engels. Even verder wordt onze aandacht getrokken door luide muziek uit een openstaande deur. Een bende jonge mannen dansen er uitbundig op de klanken van traditionele Armeense muziek. Wanneer één van hen een paar rare snuiters aan de deur opmerkt, loopt hij vlug naar ons toe en heet ons welkom en nodigt ons uit om binnen te komen. Vanaf hier komt alles in een stroomversnelling en voor we het weten worden we overstelpt met eten en wodka a vollenté. De fuifbeesten druipen het een uurtje later allen af maar niet alvorens ons één voor één een veilige reis toe te wensen.


We blijven over met de uitbater en zijn vrouw en twee kinderen. Zijn oudste zoon, die momenteel in het Russische Sochie verblijft, wordt opgebeld en fungeert geregeld als tolk wanneer het gesprek wat spaak loopt. De kleine jongen die we eerder tegen het lijf liepen blijkt hun jongste zoon te zijn en verder huppelt er nog een vrolijk dochtertje van drie jaar rond. We worden verder vetgemest door onze gastheer en ook de kruik wodka moet er aan geloven. Deze mensen zijn zo blij dat ze ons mogen ontmoeten en dopen ons tot hun Belgische vrienden. We zijn oprecht vertederd door hun gastvrijheid en bedanken hun uitbundig voor al het eten en drinken dat ze ons opdrongen deze avond. We moeten plechtig beloven om morgen samen met hun te ontbijten en thee te drinken alvorens we afscheid nemen. We zinderen nog even na in ons bed van de onverwachte avond die we net beleefden en vallen in slaap als een blok.


07-09-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


06-09-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 23 - Armenië
Reisverhaal:
We stellen ons kampeertafeltje en stoeltjes op naast onze wagen en slaan het voorbijrijdend verkeer gade terwijl we ontbijten. Meer dan de helft van de voertuigen zijn van Russische makkelijk maar iedereen zwaait als ze voorbijrijden. Ook de douaniers die van hun shift naar huis rijden herkennen ons van gisteravond en zwaaien breedlachs als ze ons zien zitten. Ze krijgen dan ook niet elke dag twee Belgen met een oude brandweerwagen aan hun grenspost.


We rijden opnieuw door primitieve boerendorpjes met veel loslopend vee en grote stapels hooi. Maar het zijn vooral de verroeste autowrakken langs de weg die het geheel een speciale tint geven. Als we in de stad Yumbria aankomen sla ik de grote wijk in met zijn immense woonkazernes uit de sovjet periode. De grote blokken zijn grauw en grijs en de voortuintjes overwoekerd. De straten zijn vaak afgezoomd met geplunderde autowrakken en het USSR gevoel overvalt ons meteen.


Twee jaar geleden leerde ik Ara kennen: hij is een warme man waar ik enige tijd mee optrok toen ik hier op doorreis was en ik maakte toen de belofte om binnen te springen als ik nog eens in de buurt was. Hij woont met zijn moeder in één van de nieuwere blokken die gebouwd werden na de zware aardbeving van 1988 waarbij hun vorig appartement volledig verwoest werd en vele mensen omkwamen. Na enige navraag rijdt een jonge man die Ara persoonlijk kent ons voor. Hij is even met verbazing geslagen als hij zijn deur opent en mij ziet staan maar na een seconde herkent hij me en vliegt me om de hals om me met een innige knuffel welkom te heten. We zijn beide heel erg opgetogen om elkaar terug te zien en we praten wat bij in de keuken. Tegen de middag neemt hij ons mee naar een lokaal van de viskwekerij met geïntegreerd visrestaurant. Het is een leuk plaatsje te midden van een vervallen achterbuurt waar je dit zeker niet zou verwachten. Hij trakteert ons op een lunch en we ratelen maar gezellig door. De tijd vliegt snel en we kunnen spijtig genoeg niet tot morgen blijven. Hij doet nog een poging om ons te overhalen maar we zitten al wat achter op ons reisplan en het is nog 600 km tot de Iranese grens. Hij escorteert ons de stad uit in zijn oude Volga en koopt ons onderweg nog een paar biertjes als afscheidscadeau. Ara is echt een warm mens met een gouden hart en als we elkaar vaarwel wensen moet ik beloven nog eens terug te keren en wat langer te blijven.


We rijden vervolgens richting lake Sevanavank. Het is opnieuw een uitdagende rit met een eindeloze klim naar het hoogplateau. Overal langs de weg zijn er stalletjes waar je groenten en fruit kan kopen van de plaatselijke boeren en naarmate we dichter bij het meer komen nemen de restaurantjes en cafés ook toe. Armenië heeft geen aanpalende zee en is ingesloten tussen aartsvijand Turkije en Azerbeidjan en aan de andere kant ligt het hermetisch afgesloten Iran. Veel opties om te reizen blijven er dus niet over voor de Armeniërs maar dit immense meer is dan ook hun vakantie bestemming bij uitstek.


We parkeren ons aan de voet van de berg waarop het monastiek neergeplant is en stellen ons kamp op voor de nacht. De nachtwaker van het restaurant aan de overzijden speelt ons de WiFi code in het geniep door waardoor we terug onze volgers wat verder kunnen inlichten over de vooruitgang van onze missie.


06-09-2018 om 00:00 geschreven door Webbie


05-09-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 22 - Georgië / Armenië
Reisverhaal:
Als ik wakker wordt deze morgen zie ik Kevin al op het terras zitten met een gitaar in de hand. Hij helpt onze vriend van de kiosk om zijn gitaar te stemmen. Ook de ober van het restaurant vervoegt ons. We krijgen koffie en thee aangeboden en iedereen is heel erg geïnteresseerd in ons Desertlions-verhaal. Met de hulp van Google Translate schieten ze hun vragen op ons af. Tadzjikistan is nog zeer ver van hier weten ze ons te vertellen maar van België hebben ze nog nooit gehoord. Ze doen hun uiterste best om ons nog wat bij hun te houden en ondanks dat het een gezellige morgen is moeten we toch verder want het is ondertussen al redelijk laat.


We hebben maar één doel voor vandaag: de Armeense grens oversteken. In de namiddag buigen we af naar het zuidoosten en komen in een prachtige vallei. Naarmate we verder rijden verslechtert het wegdek met de meter en als we boven op de 2000 meter hoge plateau komen schiet er van het asfalt niet veel meer over. De weg is volledig aan gort gereden en zit vol gaten en kuilen waar we slechts stapvoets kunnen door rijden. Het grootste deel van onze mede weggebruikers zijn zwaar overbeladen bestel- en vrachtwagens met strooi. In de apocalyptische dorpen die we sporadisch doorkruisen worden we vrolijk nagewuifd door de boeren. Het lijkt wel eeuwig te duren voor we aan dit ondermaatse tempo de grens bereiken.


Eens daar aangekomen hangt er een zware onweerwolk boven het grensgebouw en slaan er geregeld bliksemschichten in aan de horizon. We raken vlot Georgië buiten maar aan de Armeense grens is er wat verwarring omtrent de aard van ons voertuig. De controle van onze inboedel wordt abrupt ingekort omdat ineens de hemelsluizen openbreken en we samen met de douanier van dienst moeten gaan schuilen. Tijdens het administratieve onderdeel van de grens procedures moeten we de arme kerel meehelpen om alles in te voeren in zijn computer want brandweerwagens zijn hier blijkbaar geen dagelijkse kost. Ook bij de custom en broker service weet de dame achter het loket niet goed onder welke noemer ze ons moet catalogeren en al vlug roept ze de hulp in van een vijftal collega's. Nadat iedereen een tiental keren ons inschrijvingsbewijs bestudeerd heeft blijkt dat we te weinig betaald hebben. "We made a stupid mistake but it is our fault", zegt ze in gebroken Engels. "But no problem" voegt ze er nog aan toe. "I fix it and you dont have to to pay extra" en zo raken we tenslotte na twee uur voor 18€ de grens over aan het tarief van een personenwagen. Een tiendaagse verzekering is het minimum en maakt ons nog een 10€ extra armer maar we zijn blij dat we zonder veel meer oponthoud verder kunnen reizen en worden door de staff vriendelijk welkom geheten in Armenië.

We rijden de regenachtige nacht in en hobbelen tot in het eerste dorpje. Verder willen we niet meer rijden vandaag want donker, regen en Armeense wegen zijn geen ideale combinatie. Het pleintje voor het kerkhof is de enige plaats in het dorp dat verlicht is en wordt als geschikt bevonden als stelplaats voor de nacht.


We zitten echter nog met een luxe probleem opgescheept: de vijf literfles wijn die we gisteren cadeau kregen is nog half vol en met alcohol mogen we Iran niet binnen. We offeren ons dan maar op en drinken nog een slaapmutsje voor het slapen gaan en blikken terug op de mooie maar zware rit van vandaag.


05-09-2018 om 00:00 geschreven door Webbie




Vertaler
Blog als favoriet !

Inhoud blog
  • Dag 28
  • Dag 25 - Armenië
  • Dag 24 - Armenië
  • Dag 23 - Armenië
  • Dag 22 - Georgië / Armenië
  • Dag 21 - Georgië
  • Dag 20 - Turkije / Georgië
  • Dag 18 - Turkije (rustdag)
  • Dag 16 - Turkije (Zara)
  • Dag 15: Turkije - Bolu

    Hoofdpunten blog desertlions5
  • Desertlion on Australian TV
  • Uitnodiging lezing
  • Bookhouse
  • Priscilla!
  • Dag 72 : Mongolië - The last one hundred

    Hoofdpunten blog desertlions4
  • Uitnodiging lezing
  • Desert Lions terug in het land na expeditie - Nieuwsblad
  • Bedankt voor de hartverwarmende reacties!
  • Een nieuw begin
  • Tranen van geluk

    Hoofdpunten blog desertlions3
  • Uitnodiging lezing
  • Update Priscilla
  • Priscilla at work!
  • Powerpoint Presentatie inhuldiging Priscilla
  • Mobile Desertlions-Bookhouse

    Hoofdpunten blog desertlions2
  • Uitnodiging lezing
  • Einde missie = start nieuwe missie
  • Dr Robert Shenk.
  • Filmavond 30/4/2011
  • Film, spectaculaire foto's en een sterk verhaal!

    Hoofdpunten blog desertlions
  • Uitnodiging lezing
  • Afsluiting van het project Gambia
  • In memorium
  • Een avonturier met het hart op de juiste plaats.
  • Film & diapresentatie 28 maart 2009



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!