Onze gesteunde projecten













Bezoek onze gouden sponsors !!!

Bezoek onze sponsors!
IDEA reclame
Brakelsesteenweg 66
9400 Ninove

 

 


Bezoek onze sponsors!
Adviesbureau Walravens
Albertlaan 200
9400 Ninove

 

 



Moto's Van Rossom nv
Edingsesteenweg 416
9400 Denderwindeke

 

 

Bezoek onze zilveren sponsors !!

Bezoek onze sponsors!
RICHA
Westerring, 27
9700 Oudenaarde

 

 


Desertlions 2016
A daring challenge to Tadzjikistan & MongoliŽ

25-10-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bookhouse

Na een korte nacht staat Dulguum me al op te wachten en rijden we samen naar de studio's van Mongolian world TV. We zijn er te gast in de ďmorning talkshowĒ. De studio's bevinden zich in een groot modern gebouw en nadat we ons hebben aangemeld aan de balie worden we meteen de opnamestudio ingeleid door een medewerkster. De gastvrouw is mij natuurlijk onbekend en spreekt niet al te veel Engels. Dulguun zal vandaag instaan als tolk en me door het gesprek leiden. Na een klein opwarmingsgesprek gaat de rode lamp achter de camera aan en zijn we life op de Mongoolse buis.



Nadat ik mezelf voorstelde vroeg de gastvrouw zich af wat er mij bezielde om helemaal alleen vanuit BelgiŽ naar MongoliŽ te rijden op een motorfiets. Ik leg vlug de voorgeschiedenis en het humanitaire aspect uit en algauw wordt het een gezellige gesprek. Toch blijft het blijkbaar nog steeds een onvoorstelbare prestatie voor vele mensen. Na afloop van het interview krijg ik opnieuw een ellenlange dankbetuiging en heldenstatus op mijn naam geschreven. Tegen mijn verwachtingen in was het een relaxte en leuke voormiddag in de studio. Ook Dulguun bedankt me nog eens om hun organisatie Go Help even in de spotlights te zetten. Ik had gisteren gezegd dat ik op alle mogelijke manieren wou meehelpen terwijl ik in Ub was en dat was hun blijkbaar niet ontgaan want als we terug in het go help hoofdkwartier aankomen staat er ook nog eens een reporter van de lokale krant op me te wachten en krijg in nogmaals een gelijkaardige vragenlijst te beantwoorden.

In de namiddag spring ik in als privť chauffeur voor Ulzi en ťťn van haar studentes. Go Help voorziet studiebeurzen voor studenten die in ruil daarvoor als vrijwilligers moeten meewerken aan hun humanitaire projecten. Er zijn momenteel terug een ganse resem studentes te werk gesteld en ťťntje van hen gaat deze namiddag met ons mee op stap. Ik krijg de sleutels van het dienstbusje aangereikt en we rijden eerst naar een nabijgelegen stadje waar er drie Australische medische studenten stage lopen in een kleine medical post. Ulzi staat in voor de begeleiding van dit project en na hun kleine vergadering stelt ze me voor aan de drie toekomstige geneesheren. Het is gewoon leuk om even ervaringen uit te wisselen met de jongens en we blijven alweer eens te lang rondgangen.

De volgende stop is in het Go Help bookhouse. Hier kunnen kinderen steeds terecht om samen te studeren of gewoon om samen met hun vrienden boeken te lezen. Ze worden steeds professioneel begeleid en de studenten komen hier wekelijks les geven en trachten de kinderen ook wat Engels bij te brengen. Ik word er zoals gewoonlijk teug ontvangen door een bende uitbundige kinderen. Nadat ze wat bekoeld zijn is het tijd voor het groepsgesprek. Ulzi doet vandaag de vertaling want buiten een hello en what's your name reikt hun Engels nog niet. Ze vuren elk op hun beurt hun vragen op me af en ik schets hun een zo goed mogelijk beeld van mijn avontuur. De kinderen zijn dolenthousiast en wanneer ik hun uiteindelijk wat fotoís laat zien van onderweg gaan ze compleet door het lint en duiken met een tiental boven op me om toch maar een glimp op te vangen. Ze laten hun fantasie de vrije loop en ik krijg vragen als: "heb je onderweg moeten vechten met wilde dieren?" "En was je dan niet bang zo gans alleen in de woestijn?" Na een dol-gekke tijd met de kinderen werk ik mijn takenlijst voor vandaag verder af en pik nog een karrenvracht goederen op met het busje en als afsluiter nemen de meisjes me mee naar het grootste Genghis Khan standbeeld in de wereld.

Het is zo'n tiental jaar geleden gebouwd door een Mongools, Koreaans en Russische team van ingenieurs en werkmannen. Al van mijlenver zie je het bouwwerk optornen uit de vlaktes. Het roestvrije stalen beeld schittert fel in het avond licht en na enkele fotoís vanop de begane grond haasten we ons via de kleine draaitrap top bovenop het monument vanwaar we een mooi uitzicht hebben op de omgeving. De besneeuwde vlaktes strekken zich zoals gewoonlijk uit zo ver het oog reikt. Met de hulp van de selfie stick schieten we nog even wat kiekjes alvorens we terugrijden naar ub dat ondertussen al zo'n zeventig km van ons vandaan ligt.


25-10-2016 om 00:00 geschreven door Webbie


24-10-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Priscilla!
De sneeuwbui van vorige nacht heeft de wegen volledig wit gekeurd en gevaarlijk glad achtergelaten deze morgen. Stapvoets baan ik me een weg door de drukke ochtendspits.

Het was lang geleden dat ik nog eens zo'n goede nachtrust genoot en ik stap dan ook goedgeluimd het Go help kantoor binnen op de tweede verdieping van de NCP building. Vandaag is het voltallige team paraat en iedereen zat geduldig te wachten om me te verwelkomen. Dulguun en Tsevereen ontmoette ik tussendoor al op Go help meetings in London, maar het was alweer vier jaar geleden dat ik Migha, Ayida en de rest van de meisjes terugzag.


Ze overdonderen me met een lawine aan enthousiasme en ik word opnieuw overstelpt met felicitaties. Het is moeilijk beschrijfbaar hoe het voelt om duizenden km van huis toch een gevoel van thuiskomen te mogen ervaren, maar iedereen doet zijn uiterste best om me meteen terug thuis te doen voelen. Ze wijzen me streng met de vinger terwijl ze vragen waarom ik Sabine niet heb meegebracht deze keer. Ik verdedig me met het argument dat het zo al een moeilijke operatie was en dat het met een passagier achterop gewoonweg onmogelijk was. Achter hun strenge blik schuilt natuurlijk een knipoog en ze aanvaarden mijn excuses als ik plechtig beloof om volgende keer terug samen met Sabine te komen. Hiermee zijn de woordjes "volgende keer" terug gevallen en maak ik mezelf schuldig aan een nieuwe belofte!


Gelukkig handelde ik de import van de motorfiets al volledig af aan de Mongoolse grens en vereffende daar ook meteen de importtaks zodat ik me heel wat papierwerk en een bezoek aan het douanekantoor van Ulaanbaatar uitspaar vandaag. En gelukkig maar want we raken deze morgen niet veel verder dan een gezellig bijpraten. Iedereen is natuurlijk benieuwd hoe mijn reis verlopen is onderweg maar ik kan onmogelijk het hele verhaal vertellen deze morgen en beperk me tot enkele noemenswaardige anekdotes.



Mijn ongeduldigheid om onze Desertlions bus, Priscilla, terug te zien borrelt steeds harder op en ik pols tussendoor verschillende malen wanneer we nu uiteindelijk naar de stelplaats zullen gaan om me uit mijn leiden te verlossen. Maar iedereen stel me gerust dat daar nog tijd genoeg voor is en dat ik eerst nog mee moet naar de benedenverdieping voor een gezamenlijke lunch. Ook tijdens de lunch is alle aandacht op mij gericht maar na een klein uurtje staan we dan uiteindelijk voor de poort van Priscilla haar Mongoolse thuishaven.



Tsevereen duwt tergend traag de grote ijzen poort open en plots sta ik daar dan oog in oog met mijn oogappel. Na vier jaar zie ik haar terug en ben aangenaam verrast over haar nieuwe look. Ze is ontdaan van al de sponsor stickers en versierd met coole graphics die notabene ontworpen zijn door niemand minder dan de grafische kunstenaar Martin Hsu. Deze haar moeten aantrekkelijker maken voor de Mongoolse kinderen. Ik zag ze wel al op foto maar nu ik ze in levende lijve terugzie krijg ik toch opnieuw kriebels. Zonder aarzelen spring ik achter het stuur en zoveel kleine details roepen mooie herinneringen op aan de tijd dat we met het voltallige Desertlions team vaak tot in de late uurtjes doorsleutelden om onze bus klaar te stomen voor de reis van haar leven.


Ook de herinneringen van deze epische reis langs "the Trans-Siberian-HighwayĒ komen terug tot leven als ik het grote stuur in handen neem. De meisjes nemen me mee naar de achterzijde die ondertussen ook volledig opgefrist en gedecoreerd is voor gebruik als mobiele school en bibliotheek. De fleurige zeteltjes en boekenkasten geven het interieur een fris voorkomen en de meisjes die tijdens deze reizen door het land fungeren als vrijwillige leraressen vertellen me wat voor een groot succes de bus heeft bij de kinderen. Elke keer dat ze ergens halt houden in een dorp of buitenwijk van Ub worden ze overstelpt door kinderen die zich vol enthousiasme op de boeken gooien. Ze weten me ook te vertellen dat ze vaak, met spijt in het hart, de kinderen moeten buiten duwen tegen de avond maar zijn natuurlijk net als ikzelf super blij dat het "Tales on horseback" busproject zo'n succes heeft en al heel wat heeft bijgedragen aan de ontwikkeling en onderwijs van Mongoolse kinderen in kansarme gebieden van het land.


We halen de Deauville er even bij voor een kleine foto shoot en zo ontmoet het kleinste Desertlions voertuig uiteindelijk, aan de andere kant van de wereld dan nog wel, ook het grootste Desertlions voertuig. Maar hiermee zit de promotie campagne er nog niet op want Dulguum verteld me terloops dat we morgen vroeg samen in de studio van Mongolian world tv verwacht worden voor een live interview en dat er in de namiddag ook nog een interview met de krant op de planning staat.

Drukke dagen dus Ö

Nota van Webbie: alle nieuwe foto's van Priscilla zijn terug te vinden via de blog van 2012.

24-10-2016 om 00:00 geschreven door Webbie


23-10-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 72 : MongoliŽ - The last one hundred
Reisverhaal:

Mijn laatste dag on the road zal blijkbaar een koude worden. Wanneer de zon langzaam op komt merk ik dat er een laagje ijs op mijn zadel ligt. Ik pak mijn bagage en zeil ze naar beneden. Het motel is leeg en van de bedienden is geen spoor te bekennen. Ik verwijder de ijzeren staaf die de voordeur afsluit en loop naar de achterzijde. Enkel de waakhond komt om wat aandacht bedelen terwijl ik voor de laatste maal mijn pakezeltje belaad. Nadat ik nog even met hond heb zitten dollen, rijd ik de weg op richting Ulaanbaatar.


Enkele kilometers verder staan een paar vrachtwagens langs de weg geparkeerd. De chauffeurs liggen nog te slapen in hun bevroren cabines. Ze waren afgelopen nacht blijkbaar niet veel beter af als ikzelf. Het dringt langzaam tot mij door dat dit de laatste dag van mijn reis zal zijn. Ik heb zoveel meegemaakt onderweg dat mijn brein op de duur niet meer kan volgen. Later, als alles voorbij zal zijn, zal ik pas het ganse avontuur kunnen plaatsen en herbeleven in mijn gedachten.

Af en toe stop ik om te polsen of ik nog geen gsm ontvangst heb, maar moet elke keer onverrichter zake verder rijden. Het is ijzig koud deze morgen en opnieuw bevriezen mijn voeten in mijn motorlaarzen. Ik stop nog even om wat warmere sokken aan te trekken. Het is slechts 250 Km tot mijn eindbestemming maar ik betrap er mezelf op dat ik lichtjes gejaagd ben vandaag. Doordat ik er zo naar uitkijk om in Ulaanbaatar te zijn, lijkt het eindeloos te duren en gaan de kilometers maar traag vandaag. Op 100 Km van de stadsgrens denk ik here we go for "The LAST one hundredĒ!!!!!! Mijn gedachten dwalen even terug in de tijd toen ik door een grote groep motorvrienden begeleid werd tijdens "The FIRST one hundred" kilometer van deze epische reis. Het lijkt ter gelijkertijd al lang geleden en ook net of het gisteren was. Ondanks al het mooie dat ik al op mijn netvliezen gebrand kreeg de voorbije maanden, blijft het Mongoolse landschap met zijn grote kuddes paarden me bekoren.


Mijn tankt raakt stilaan leeg en wanneer ik stop bij een benzinepomp blijkt ťťn van de pomp bedienden zo dronken dat hij bijna niet meer op zijn benen kan blijven staan. Hij stuikt tegen me aan en brabbelt wat Mongoolse dronkenmanspraat terwijl hij ruikt alsof hij net een drankwinkel overvallen heeft. Zijn vrouwelijke collega loopt naar buiten en duwt hem opzij zodat ze me kan bedienen. De laatste 50 Km komt het verkeer wat op gang en verbetert het asfalt. Tenslotte zie ik plots Ulaanbaatar voor me liggen in de diepe kom. Er hangt zoals gewoonlijk een dikke laag vieze smog boven de stad, die al de frisse buitenlucht die ik de laatste tijd inademde meteen teniet zal doen. Gelukkig is het zondag vandaag en zo ontkom ik aan de gebruikelijke files.


Telkenmale ik in Ulaanbaatar aankom merk ik verandering, in de positieve zin. Zo verdwijnen de oude Russische voertuigen stilaan uit het straatbeeld en worden stelselmatig vervangen door Koreaanse wagens. Ook de invalsweg is volledig vernieuwd en overal langsheen de weg staan grote bolboards opgesteld waarop internationale bedrijven hun producten promoten. Toch schijnt het oude MongoliŽ nog op vele plaatse door de vernieuwing heen. Zo staan er overal nog oude vervallen fabrieken en werkplaatsjes langs de weg en lopen de koeien gewoon te grazen op de middenberm. Ik kan de stad intussen zowat op mijn duimpje en rijd regelrecht naar het grote Genghis Khan plein in het centrum. Hier heb ik natuurlijk eindelijk telefoonsignaal terug en bel Ulzii op om te laten weten dat ik aangekomen ben. Ze is door het dolle heen en feliciteert me uitbundig en we spreken af in haar kantoor. Terwijl ik me klaarmaak word ik aangeklampt door enkel jongens die me handgetekende Mongoolse taferelen trachten te verkopen voor enkele dollars. Maar ik bedank hen voor het aanbod en haast me naar het Go Help! office.


Ulzii wachtte me samen met haar zus op in hun bureau en vliegen me als grote fans om de hals als ik binnen wandel en overstelpen me met felicitaties. Er komt maar geen eind aan hun enthousiasme en ze weten niet waar ze zouden beginnen met hun duizenden vragen over mijn reis. Hun overweldigende ontvangst geeft me kippenvel en ik ga even zitten met een kopje thee om te bekomen. We praten nog een hele tijd door tot de avond en ze bieden aan dat ik vandaag in hun Yurt overnacht, maar daar is echter geen douche noch overdekte parking voor mijn motorfiets. En zo komen ze met een low budget hostel op de proppen waar ik voor 7 dollar een bed op de slaapzaal kan krijgen Ťn een parking voor de Deauville.


Het hostelletje bevindt zich recht tegenover het centrale treinstation. Ik rijd er heen en spring meteen onder de warme douche en kruip sinds lange tijd in een warm, alhoewel even hard als de voorbije dagen, bed. Langzaamaan begint het tot me door te dringen dat ik geslaagd ben in mijn uitdaging en een onbeschrijfelijk gevoel overvalt me. Mijn euforie wordt vermengd met een beetje triestheid want het zit er dan ook op. De adrenaline lost langzaam op in mijn bloed. Maanden leefde in op het ritme van de natuur: ik stond op met de zonsopgang en ging slapen met de zonsondergang ; ik stopte waar het mooi was en at als ik honger kreeg. Nooit wist ik op voorhand waar ik de volgende nacht zou slapen of wat er achter de volgende berg op me lag te wachten. Ik genoot de ultieme vrijheid, gewapend met een minimum aan kampeergerei en wat voedsel en water, leefde ik met een minimum aan luxe, steeds blootgesteld aan de elementen. Enkel aangewezen op mezelf en met de hulp van de lokale bevolking sloeg ik me door de vaak uitdagende situaties. Ik zal het ongetwijfeld moeilijk hebben de volgende weken om af te kicken van mijn nomaden bestaan en om me terug aan te passen aan ons "grijs" westerse bestaan. Maar de ervaringen die ik verzamelde tijdens deze reis hebben me opnieuw een beetje veranderd binnenin en ook opnieuw wijzer gemaakt. Velen twijfelden aan de slaagkans van deze uitdaging, maar ik heb nu eenmaal de onstuitbare eigenschap om telkens weer door te bijten en alles uit de kast te halen om missies als deze tot een goed einde te brengen.




Mijn tijd in MongoliŽ zit er nog niet op: morgen heb ik afspraak met de directie van Go Help! en zullen we samen zitten om wat bij te praten en te kijken hoe we in de toekomst kunnen verder samenwerken. Ik kijk er natuurlijk reikhalzend naar uit om onze oude Desertlions bus Priscilla terug te zien die nu intussen al vier jaar dienst doet als mobile school/bibliotheek, binnen de Go Help! organisatie.


Ter info: de blog 2012, aangaande de missie met de bus "Priscilla" met reisverslagen en foto's, kan nog steeds  HIER ingekeken worden.

23-10-2016 om 00:00 geschreven door Webbie


22-10-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwe verhalen!
Beste familie, vrienden en sympathisanten,

Vandaag werden opnieuw drie reisdagen aangevuld. U kan deze lezen vanaf "Dag 68 : MongoliŽ - Buutsagaan" (klik in de index hiernaast in de rechtermarge). Ook de fotoreeksen zijn opnieuw aangevuld. U vindt de nieuwe reeks vanaf HIER.

Veel lees- en kijkplezier!

22-10-2016 om 00:00 geschreven door Webbie


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 71 : MongoliŽ - Arvaikheer
Reisverhaal:

Mijn motorlaarzen blijken nog steeds niet volledig opgedroogd te zijn als ik ze ophaal in het bijgebouwtje waar de centrale verwarmingsketel staat dus pas ik de truck met de plastiek zakken toe en hijs me terug in mijn motorpak. Alvorens ik vertrek pomp ik mijn banden terug op ter voorbereiding op het asfalt.


Terwijl ik de stad uitrijd zie ik overal kleine pick-up bestelwagentjes langs de kant van de straat staan die gedroogd veemest of grote blokken steenkool te koop aanbieden. Her en der steken hoge schoorstenen boven de huizen uit die verstikkende zwarte rookpluimen de atmosfeer inblazen. Heel erg gezond ziet het er niet uit en je kan de geur niet ontkennen in de stad. Naar goede gewoonte rijd ik probleemloos door het tolhuisje aan de buitenzijde van de stad. Het is niet echt duidelijk of een motorfiets nu al dan niet verplicht is om de roadtax te betalen, maar tot nu toe ben ik er altijd al gewoon doorgereden zonder gevolg. Wat later komt een motoragent me met grote snelheid en flikkerende zwaailichten achterna. Hij scheurt me rakelings voorbij op zijn 125cc motorfietsje , maar laat me verder ongemoeid. Het beloofde asfalt leid me de stad uit, maar eventjes verder val ik terug op een zandweg en dat zal vandaag nog meerdere malen gebeuren. Toch vorder ik heel wat sneller tegenover de tracks waar ik de voorbije dagen op reed. Het asfalt is op vele plaatsen in verschrikkelijke staat: er zitten gaten in waar je makkelijk een zwangere olifant in kwijt kan. Gelukkig heb ik mijn banden hard genoeg opgepompt zodat ik de velgen niet plooi wanneer ik er weeral eens niet in slaag om op tijd ťťn van de kuilen te ontwijken.


Het landschap moet qua wauw factor zeker niet onderdoen met de rest van MongoliŽ, en het is dan ook aangenaam om me te laten betoveren door het uitzicht. Mijn voeten voelen echter minder aangenaam aan en zijn ondertussen zowat volledig bevroren, maar dat ongemak neem ik er graag bij.




Als plots het grote religieuze complex opduikt ter ere van de Mongoolse paarden, wip ik even binnen voor enkele fotoís. De site ligt te midden van de uitgestrekte vlaktes en vanop de heuvel heb je een mooi overzicht op de omliggende bergketens. Langsheen de weg merk ik soms grote groepen aasgieren op die zich tegoed doen aan een of ander kadaver. Het zijn imposante vogels met indrukwekkende spanwijdtes. Wanneer ik te dicht kom vliegen ze op in slow-motion en blijven rustig boven mijn hoofd cirkelen om er op toe te zien dat ik niet met hun buit ga lopen. Er is geen haar op mijn hoofd dat daar aan denkt: ten eerste hebben we niet dezelfde smaak en ten tweede wil ik geen problemen uitlokken met een tiental van deze vliegende kolossen.


Behoudens enkele truckstops, die slechts uit een paar gemetste gebouwtjes en wat Yurts bestaan, kom ik niet veel bebouwing tegen onderweg. Ik houd halt bij een picknick plaatsje naast de stadspoort van Arvaikheer en zet mijn waterketel op om wat noedels te koken als middagmaal. Een Mongoolse cattle dog komt wat bedelen naar eten, en ik voeder hem een volledig brood dat al enkele dagen in mijn bagage zit. Hij smikkelt het stuk voor stuk met veel smaak naar binnen en algauw sluiten we vriendschap en laat hij zich schuchter aaien. Intussen zijn er al drie autoís gestopt op de parkeerplaats en staan er zo'n tien mensen rondom me heen die me roerloos aanstaren alsof ik een kermis attractie ben. Slechts ťťn vrouw raapt haar moed bij elkaar en stapt op me af: ďspreekt u Russisch?Ē vraagt ze, en ik antwoord: ďja, een beetjeĒ. Daar stopt onze conversatie dan ook alweer en ze stapt terug naar haar vrienden en ze gaan er samen terug vandoor.


De Mongoolse mensen zijn klaarblijkelijk wat bang om vreemdelingen aan te spreken omwille van de taalbarriŤre en meestal blijven ze je gewoon sprakeloos aanstaren. Ondanks het flauwe zonnetje is het er b-e-r-e-koud en nadat ik afscheid genomen heb van mijn viervoetige vriend trek ik mijn motorpak terug tot boven dicht en zet mijn reis verder.


Op een verkeersbord lees ik af dat Ulaanbaatar nog slechts 320km meer van me verwijderd is, maar de zon verschuilt zich ondertussen al achter de bergen en de temperatuur zakt gestaag tot onder het vriespunt. Na enige navraag in een dorpje kom ik terecht in een truckstop. Natuurlijk is ook deze parking leeg en ben ik de enige gast. De twee meisjes in de keuken zijn echter behulpzaam en helpen me om wat te jongleren met verschillende simkaarten zodat ik uiteindelijk toch even flauwe gsm ontvangst heb en een bericht kan sturen naar het thuisfront. Wifi is er niet, en verwarming ook al niet. De keuken is gesloten, maar een kop soep kan ik er gelukkig wel nog krijgen. Ik vraag of de verwarming op de kamer niet even aankan en krijg een onduidelijk antwoord, maar achteraf zal blijken dat dit niet zal gebeuren. Halverwege de nacht word ik verkleumd wakker van de koude en ga op rooftocht in de andere kamers. Ik kom terug met wat extra dekens en wikkel me stevig in zodat ik wat kan opwarmen. En zo kan ik dan toch opnieuw de slaap vatten na een lange en ijzige motordag.

22-10-2016 om 00:00 geschreven door Webbie




Oorspronkelijke tekst


Mogelijk gemaakt door Translate
Mogelijk gemaakt door Translate

Oorspronkelijke tekst



Inhoud blog
  • Bookhouse
  • Priscilla!
  • Dag 72 : MongoliŽ - The last one hundred
  • Nieuwe verhalen!
  • Dag 71 : MongoliŽ - Arvaikheer
  • Dag 70 : MongoliŽ - Bayangonhor
  • Dag 69 : MongoliŽ - Bombogor
  • Dag 68 : MongoliŽ - Buutsagaan
  • Dag 67 : MongoliŽ - From Altay to Altay in one day
  • Dag 66 : MongoliŽ - Altay?
  • Dag 65 : Mongools geluk
  • Dag 64 : MongoliŽ (1)
  • Dag 63 : SiberiŽ - Altay gebergte
  • Dag 62 : SiberiŽ (2)
  • Dag 61 : SiberiŽ - Barnaoul
  • Dag 60 : Kazachstan - SiberiŽ
  • Dag 59: Kazachstan (2)
  • Dag 58: Kazachstan (1)
  • Dag 57 : KirgiziŽ (2)
  • Dag 56 : KirgiziŽ (1)
  • Dag 55 : Tadzjikistan - KirgiziŽ
  • Dag 54 : Tadzjikistan - Mughab (2)
  • Dag 53 : Tadzjikistan - Murghab (1)
  • Dag 52 : Tadzjikistan - Wachan vallei (2)
  • Dag 51 : Tadzjikistan - Wachan vallei (1)
  • Dag 50 : Tadzjikistan - Khorog
  • Dag 49 : Tadzjikistan - Afghanistan
  • Dag 48 : Tadjikistan - Duchanbe - afscheid
  • Dag 44 - 46: Tadzjikistan - Duchanbe - visum perikelen.
  • Dag 43 : Tadzjikistan - Feels like coming home



    Weersverwachtingen

    BelgiŽ

    Tajikistan (Dushanbe)


    MongoliŽ


    Lokale tijd MongoliŽ


    Geplande evenmenten


    Hoofdpunten blog desertlions4
  • Desert Lions terug in het land na expeditie - Nieuwsblad
  • Bedankt voor de hartverwarmende reacties!
  • Een nieuw begin
  • Tranen van geluk
  • Dag 31 : Finish line in zicht!
  • Dag 30 : Fuck Murphy!!!
  • Dag 29 : Oezbekistan
  • Dag 28 : Desert Moon
  • Dag 27 : The blue door
  • Dag 26 : Turkmenistan -> Oezbekistan

    Hoofdpunten blog desertlions3
  • Update Priscilla
  • Priscilla at work!
  • Powerpoint Presentatie inhuldiging Priscilla
  • Mobile Desertlions-Bookhouse
  • Kerstmarkt Pollare

    Hoofdpunten blog desertlions2
  • Einde missie = start nieuwe missie
  • Dr Robert Shenk.
  • Filmavond 30/4/2011
  • Film, spectaculaire foto's en een sterk verhaal!
  • Aanvulling reisverslagen.

    Hoofdpunten blog desertlions
  • Afsluiting van het project Gambia
  • U wordt uitgenodigd !!!
  • In memorium
  • Een avonturier met het hart op de juiste plaats.
  • Film & diapresentatie 28 maart 2009


    Forum / Gastenboek
    Wilt u een bericht nalaten of in contact treden met onze Leeuwen, klik dan HIER.




    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!