‘De Belgische regering moet stoppen met de mensen bang te maken’

‘Als ik de politiek wat volg, krijg ik geregeld het gevoel dat het gedacht van de burger steeds minder telt en dat de crisis als gemakkelijk excuus gebruikt wordt om de zwaksten onder ons nog meer uit te zuigen.’

Aan het woord is Roger Collin. Hij wil in juni de uitdaging aangaan om het de zwakkeren, de gewone mensen weer extra luid te laten weerklinken in het Vlaams Parlement. En welke betere manier om dat te doen dan zichzelf kandidaat te stellen?

Roger is 41 jaar, woont met zijn vriendin in Kortenberg en is vader van één zoon. Hij werkt bij de firma Flightcare op de luchthaven van  Zaventem.  Als  syndicalist  van  vakbondsorganisatie  BTB is hij actief in de ondernemingsraad en de syndicale delegatie. Op politiek vlak neemt hij geen blad voor de mond: ‘Als de meest doorslaggevende beslissingen in directiekamers

worden gemaakt, lijkt democratie mij soms toch een hol begrip te zijn. Rechtse partijen gooien olie op het vuur door met maar halve waarheden uit te pakken.

Wat is het alternatief? ‘Het is onaanvaardbaar dat, wanneer de economische crisis toeslaat, het opnieuw de werknemers zijn die uitgemolken worden.  Nadat  ze  al 15  jaar  de  gevolgen ondergaan van een saneringsbeleid, stellen we met zijn allen vast dat zij alweer de eersten zijn die de crisis dubbel voelen. Ondanks de winst in de bedrijven zijn de ontslagen van werknemers massaal. Ook de werkomstandigheden zagen we traag maar zeker

afbrokkelen. Ondertussen staan we zo ver dat een interim-arbeider er niet buiten kan dat hij dagelijks of wekelijks moet bellen om te weten of hij mag komen werken. Dit soort onzekere en vernederende toestanden zagen we ook in de film Daens waar arbeiders komen bedelen voor werk aan de fabriekspoorten. Er is soms weinig verschil te merken met

de 19de eeuw.’

Roger wil dat de winst van de bedrijven opnieuw geïnvesteerd wordt in de economie. Hij vraagt meer regelgeving van de overheid om zo tot een beter werknemersstatuut te komen met degelijke contracten. Van het eenheidsstatuut, een gelijk statuut voor arbeiders en bedienden, wil Roger zijn strijdpunt maken. Hij strijdt voor een maatschappij waarin de vakbond weer naar waarde wordt geschat en eist een volledige vrijwaring van het stakingsrecht.

Oudere mensen die met hun hard verdiende pensioen niet toe komen om in hun basisnoden te voorzien, serviceflats en rusthuisbedden waarvan de prijzen de pan uit swingen, ... Roger krijgt er grijs haar van. ‘Het gaat hier om onze ouders en grootouders, en ooit zal het over ons gaan.’ Niemands rustfactuur mag hoger zijn dan zijn pensioen en het maximumfactuur in de thuiszorg moet er komen. Als socialist vindt Roger het niet meer dan normaal dat dit een prioriteit wordt.

‘Onze federale regering moet stoppen met de mensen bang te maken door te beweren dat er geen geld genoeg is in de sociale zekerheidskas. Ze toonde zelf aan dat ze plots van de ene op de andere dag 7 miljard euro kon ophoesten om de banken te redden. Zonder voldoende voorwaarden voor het terugvorderen van het geld. De winsten blijven privaat, maar de verliezen worden gedragen door de gemeenschap. Dat is socialisme voor de rijken. Wij moeten durven strijden voor een socialisme van de werknemers.

‘Een vlaktaks zoals Lijst Dedecker voorstelt is je reinste boerenbedrog: dit is de gewone man paaien met een klein voordeel, maar vooral de rijken veel minder laten betalen. En het doet de financiering van ons sociale zekerheidssysteem wankelen. Wie zegt dat de belastingen te hoog zijn, zegt immers ook dat de sociale zekerheid te hoog is. Dat kleine beetje dat we winnen bij een belastingsverlaging betalen we met rente terug via een geprivatiseerde gezondheidszorg, of door een onderwijs zonder middelen. Op die manier een hypotheek leggen op de toekomst van onze samenleving doet mijn rood bloed koken. Er wordt volgens studies voor 30 miljard euro per jaar gefraudeerd door de rijken. Dáár zitten de profiteurs van ons systeem; dat is gewoon permanente diefstal. De grootste transfer in dit land is niet tussen Vlaanderen en Wallonië of tussen Belgen en allochtonen, maar tussen arbeid en kapitaal! Ik ijver dan ook voor de invoering van een vermogensbelasting zodat de sterkste
schouders mee de lasten dragen.’

Ook ecologie ligt Roger na aan het hart. ‘ Het is triest om te zien hoe nonchalant we omgaan met de reserves van onze aarde. Door de huidige crisis zouden we des te meer moeten beseffen dat het hoog tijd wordt om te investeren in ecologisch verantwoorde technologieën die bovendien voor jobs kunnen zorgen. Nu overschakelen op de productie en het gebruik van groene energie is de enige manier om onze planeet te redden.’

Roger is nog geen gevestigde waarde in de politieke wereld, maar vanuit zijn ervaring als vakbondsman, zijn positieve ingesteldheid en zijn gedrevenheid, durft hij als trotse arbeider de stap te wagen. Als een pitbull wil hij strijden voor zijn socialistische standpunten.

Naar links en dan vooruit!

Roger Collin