Elk jaar organiseert WSV Beernem op 15 augustus hun gelijknamige Internationale 15 augustustocht. Naar eigen zeggen, de bosrijkste tocht van de provincie. De start hiervan vond plaats in de sporthal van het psychiatrisch centrum St.-Amandus. De instelling werd opgericht in 1928 en omvat twee delen: het psychiatrisch ziekenhuis die plaats biedt aan 470 mensen en het psychiatrisch verzorgingstehuis in Torhout waar 174 mensen terecht kunnen. Na het inschrijven konden we op weg voor 35 kilometer.
Eens de ruime sporthal verlaten, werden we het psychiatrisch centrum ingestuuurd. We wandelden naar de boerderij, waar we na enkele honderden meters onze controlekaart opnieuw mochten opdiepen om een koekje in ruil te krijgen. We stapten verder en volgden enkele asfaltbaantjes tussen de verschillende woonblokken om naar de rand van het domein te wandelen. Even gingen we buiten het domein om wat verder de eerste bosstroken onder de voeten geschoven te krijgen. Smalle bospaadjes kronkelden ons rond een klein kerkhofje om ons uiteindelijk af te zetten op een grindbaantje. Even voorbij een serrecomplex pikten we terug enkele kortere afstanden op, die ons net na de boerderij hadden verlaten. Een kortgemaaide graswegel leidde ons in een wijde boog door een schapenweide om ons af te zetten aan de rand van het provinciaal domein Lippensgoed-Bulskampveld. Een vlonderpad liet ons even boven de nochtans droge bosgrond zweven en leidde ons naar een prachtig, paarsbloeiend heideveldje. Een beperkte herinnering aan wat ooit het grootste heidegebied van het Graafschap Vlaanderen was. Bulskampveld vormde eertijds de kern van een heidegebied die zich uitstrekte van Torhout tot Aalter. Vanaf de 18de eeuw werd dit gebied ontgonnen voor landbouwgebruik. De meest schrale gronden werden bebost. De naam dateert van 1149 en zou afkomstig zijn van het Germaanse 'bulnas kampa' : het veld van stieren. We vervolgden onze weg via prachtige dreven om naar de kasteelhoeve te stappen waar een rustpost was ingericht na 5 kilometer. In de vroegere stallingen van de hoeve is nu het vogelopvangcentrum ingericht, waar zieke en gekwetste vogels verzorgd worden en voorbereid worden om terug in de vrije natuur gelaten te worden.
Even verder staat het kasteel Bulskampveld. De eerste heer van Bulskampveld, Lambert Malfait, liet rond 1800 zijn hoeve tot kasteel verbouwen. Later ging het eigendom over naar de familie de Meeus, die er in 1887 het huidige neogotische kasteel liet optrekken. Vanaf 1904 werd het kasteel betrokken door de familie Lippens die het omliggende domein de allures gaf van een landgoed, die in 1970 uiteindelijk aangekocht werd door de provincie. In de kelder van het onlangs gerenoveerde kasteel is tegenwoordig een bezoekerscentrum ingericht. Opnieuw namen zalige, schaduwrijke bospaden ons mee door het 320 hectare grote, afwisselende bosgebied om ons naar Hertsberge te leiden. Asfaltbaantjes stuurden ons, tussen de villa's door, naar de kerk van de Oostkampse deelgemeente. De jonge gemeente kwam pas in 1919 tot stand toen delen van Ruddervoorde, Oostkamp en Wingene werden samengevoegd. In het parochiezaaltje aan de voet vonden we de eerste, echte controle na ruim 8 kilometer.
Na het afstempelen werden we een lange, rechte bosstraat opgestuurd die ons tot aan een poel bracht. Even verder herinnerde een vergeten pijltje er ons aan dat we hier ook met de Nacht van West-Vlaanderen passeerden. Lijkt al een eeuwigheid geleden. We doken terug het provinciedomein in, waar boswerkzaamheden het pad danig overhoop had gehaald. Een lange dreef voerde ons naar een open vlakte waarna we een heideveld mochten doorkruisen, waar een loden zon de temperatuur serieus de hoogte in jaagde. We waren dan ook blij als we terug de lommer van de bomen konden opzoeken om verder te stappen door het uitgestrekte bos. Een smal pad leidde ons tussen de velden van een heidekwekerij naar de volgende controle in de loods van diezelfde kwekerij. 15 kilometer hadden we ondertussen op de teller staan.
We dwarsten, na de controle, de drukke baan tussen Beernem en Wingene, en belandden onmiddellijk in een volgende bosdomein. Dit keer mochten we de Vagevuurbossen bewandelen. De naam van dit 220 hectare grote domeinbos is afkomstig van de Vagevuurkapel die in de jaren zestig werd gebouwd. Het bos vormt samen met het aanpalende Lippensgoed-Bulskampveld het grootste openbaar boscomplex van West-Vlaanderen met 540 hectare. We slalommen wat tussen de verschillende bosdreven om naar de voet van de Hendriksberg te stappen. We bleven op het vlakke en vervolgden onze weg over enkele bosstroken tot we de Beukendreef bereikten. Een vreemde naam voor de lange, rechte straat die volledig afgezoomd is met eikenbomen. We werden rond een klein bosje gestuurd naar een grote, open vlakte waar de zonnestralen weer onverbiddelijk branden. Een lange stofpad bracht ons terug aan de rand van het bos waarna we naar het St.-Pietersveld gebracht werden. Dit oude heidegebied behoorde eeuwenlang toe aan de Gentse St.-Pietersabdij. In 1836 werd hier op een domein van 127 hectare een suikerfabriek opgericht, wat door de zandige ondergrond geen succes bood. Tussen de jaren 1840-1850 steeg het aantal jeugdige delinquenten in de gevangenissen totdat er beslist werd dat de jongeren apart opgesloten moesten worden. In 1849 werd hiervoor Ecole de Réforme de Ruysselede, de huidige Gemeenschapsinstelling voor Bijzondere Jeugdbijstand De Zande. Een asfaltbaan bracht ons tot aan de Succursale, een bijhuis gebouwd in 1854 om de succesvolle matrozenopleiding in onder te brengen. Na de opheffing van de matrozenopleiding in 1913 werden in dit gebouw bedelende of landlopende kinderen onder de 11 jaar opgevangen. In de volksmond sprak men dan ook over de 'suekerzaole' of suikerzaal. We werden op een krakkemikkig kasseiwegje gezet die we nog even verlieten voor een ommetje rond een weide, om uiteindelijk naar de controle in De Zande te stappen na ruim 21 kilometer.
Nu mochten we beginnen aan onze solo van een dikke 6 kilometer. Al snel keerden we terug naar de Vagevuurbossen waar enkele dreven ons tot op een grindwegel bracht die we even volgden. Een volgend bospad stuurde ons naar een asfaltbaantje waar een heen-pijltje verraadde dat we hier nog eens zouden passeren. Na een kort lusje over enkele dreven stonden we inderdaad terug op het weggetje die ons naar de drukke baan tussen Beernem en Ruiselede bracht. Aan de overkant ging het terug verder om via enkele rustige wegen aan de achterkant van de instelling te belandden. Enkele stoffige onverhardjes brachten ons uiteindelijk terug aan de controlepost. 
Na de controle ging het langs de Scheepsput. Op een weide werd een schip gebouwd voor de matrozenopleiding. Nadien werd de aarde rond de driemaster weggegraven en deed het dienst als schoolschip. In het begin van de 20ste eeuw echter deemsterde de belangstelling voor de opleiding weg en het schip takelde af tot het in 1913 volledig ontmanteld werd. Nu doet de vijver dienst als zwem-en visvijver. De asfaltbaantjes voerden ons vervolgens langs het OC Wingene, een opvangcentrum voor mensen zonder papieren. Al snel doken we opnieuw de Vagevuurbossen in. De afwisselende bospaden stuurden ons opnieuw naar de Hendriksberg, een met naaldbomen beboste landduin. Via een zwak stijgend paadje klommen we nu wel naar de top. We vervolgden onze weg om weer te kunnen genieten van de opeenvolgende bospaden die ons afzetten aan een drukke weg waar enkele seingevers ons naar de overkant hielpen waar we over een parking terug het Lippensgoed-Bulskampveld indoken waar we na een tijdje de laatste kilometer passeerden. Even volgden we een rechte dreef om via een smal paadje tussen de braamstruiken naar een weggetje te stappen. Na het dwarsen vonden we even verder de sporthal en de aankomst na een schitterende tocht.
Klik op de foto voor méér foto's!!!

Aan de rand van Het Zoute in Knokke-Heist ligt het wijkje Zevenkote. In de 19de eeuw werden hier een aantal kleine boerderijtjes gebouwd, tegenwoordig is het een villawijk gelegen op de grens tussen de duinen en de polders. Vanuit het gemeentelijke schooltje trokken we op pad voor 32 kilometer tijdens de zomerversie van de Zwintocht (Er bestaat ook een wintereditie.)
Na het verlaten van de speelplaats van het schooltje werden we meteen door een bosje een onverhard paadje opgestuurd. De smalle strook bracht ons, langs hoog opschietende maïs naar een grindoprit even verder. Deze zette ons af aan een weg die we dwarsten om aan de andere kant verder te stappen naar een klein bosje, waarna we een landweg opdraaiden. Het pad leidde ons voorbij een waterzuiveringsstation. De Compagnie Het Zoute liet deze bouwen in 1929 op de site van het Bernardusfort, een verschansing voor het Fort St.-Paulus, die hiervoor moest wijken. Daarmee is het de oudste van België. We werden vervolgens naar een lange weg geleid. Deze volgt het traject van de oude St.-Paulusdijk. In 1627 werd het Fort St.-Paulus gebouwd en werd tevens een dijk aangelegd tussen dit fort en het Fort St.-Isabella, met daarnaast een dijkgracht die fungeert als vaarweg tussen beide forten. Door de St.-Paulusdijk ontstaat ook, zij het onbedoeld, de Oude Hazegraspolder. In 1784-1785 werden ook de resterende Hazegrasschorren ingepolderd en onstaat de Nieuwe Hazegraspolder. Het fietspad naast de kasseiweg leidde ons voorbij de Hazegrashoeve, door het uitgestrekte polderlandschap naar een smal betonnen baantje. Blijkt dit een oude trambedding te zijn die Het Zoute via de wijk Oosthoek met het Nederlandse Retranchement verbond. Het Canadese leger gebruikte deze verbinding om Knokke te bevrijden van de Duitse bezetting tijdens de tweede wereldoorlog. Voorbij enkele bunkers bereikten we een steenweg. Aan het eind van de lange, rechte weg prijkte de molen van Retranchement, waar we dan ook heen gingen. De lange polderweg zette ons over de grens af aan de rand van de deelgemeente van Sluis. We lieten de kortere afstanden, over de Hickmanbrug, Retranchement binnenduiken. Zelf gingen we langs een kanaaltje naar een fietspad waar we nog even flirten met de grenspalen om een eind verder het kanaal te dwarsen en de oude zeedijk op te stappen. Via enkele dijken zakten ook wij nu af naar Retranchement waar we in de oude gemeenteschool, na een dikke 8 kilometer een eerste stempeltje konden afhalen.
Van hieruit werden we op pad gestuurd voor een ruime polderlus van 7,6 kilometer. We verlieten de gemeente voorbij de open standerdmolen met de originele naam, Molen te Retranchement. Deze graanmolen werd gebouwd in 1643 en moest in 1818 heropgebouwd worden. In 1944 liep de molen zware oorlogsschade op en werd in 1948 gerestaureerd. Even voorbij de molen doken we, via een klappoortje, een natuurgebied in die we moesten delen met enkele koeien. Het natuurgebiedje maakt deel uit van de wallen van Retranchement. Het verdedigingsbolwerk stamt uit de Tachtigjarige Oorlog. Destijds is het opgeworpen op aanwijzing van prins Maurits om de Zwingeul te verdedigen tegen de Spanjaarden. Gedurende de Tachtigjarige Oorlog woonden er alleen soldaten. Later groeide het complex uit tot een gewoon dorp. Het 27 hectare grote wallencomplex Retranchement is nu een aaneenschakeling van kleine landschapselementen. Een volgend klappoortje leidde ons terug uit de weide en bracht ons op een wegje. We vervolgden nu onze weg door de weidse vlakte over een aaneenschakeling van lange stukken steenslag en kortere afstanden over verharde weggetjes. Langs één van de steenslagweggetjes amuseerden, misschien wel honderden, vlinders zich op de talrijk bloeiende distels. Een stenen bruggetje zette ons over een grachtje en even verder stapten we Retranchement binnen waar we, na een stukje dubbelwandelen, opnieuw de controle betraden.
Enkele centrumstraatjes leidden ons naar een gracht die we over een houten brug dwarsten. De gracht vloeit even verder in een kanaal die we over een schelpenpad volgen tot aan een volgend brugje. Het afwateringskanaal werd tussen 1870 en 1875 met de hand gegraven om het overtollige water van de polders, bij eb, af te voeren naar de zeeWe dwarsten een brede weg en stapten naar Zomerdorp Het Zwin, een bungalowpark. Voorbij dit vakantiedorp volgden we een klinkerpad aan de voet van een dichtbegroeide duingordel. Een kudde Schotse Hooglanders, een rundersoort die de poldervlakte begrazen, lag uit te rusten in de schaduw van enkele bomen en struiken. Een eindje voorbij de kudde stapten we over enkele veeroosters, waardoor we ons even in de weide van de beesten met imposante horens bevonden. Aan het eind van het klinkerpad stapten we over op een grindbaantje die ons tot aan het kanaaltje van eerder leidde, waarlangs we Cadzand-bad binnenwandelden. Opnieuw leidde een brug ons naar de overkant. We volgden het kanaal tot aan een sas, waar de sluuswachter over de Noordzee staart. We lieten de man rustig z'n gang gaan en volgden een pad, dit keer boven op de duinen met zicht op zee. We volgden het pad, geteisterd door de vele lieveheersbeestjes, tot aan het strandpaviljoen De Zeemeeuw, voor de volgende controle na 21 kilometer.
Meteen na de controle vervolgden we onze weg over het duinenpad. Een eind verder kregen we, ter hoogte van een grenspaal, een prachtig zicht over Het Zwin. Het oudste natuurreservaat van België is opgebouwd rond de Zwingeul. Deze geul is de belangrijkste oorzaak van de Middeleeuwse bloei van de steden Brugge en Damme. Na de geleidelijke verzanding van de geul verdween het economisch belang stilaan. In 1952 besliste graaf Leon Lippens, als directeur van Compagnie Het Zoute, om Het Zwin om te vormen tot natuurreservaat. Nu vormt de geul een 150 hectare groot vogelparadijs, waarvan er 25 hectare op Nederlands grondgebied. We wandelden nu geruime tijd op de dijk rond één van de drukste internationale vogelluchthavens. Uiteindelijk daalden we de dijk af om aan de voet van de hoge berm verder te stappen. In een enorm drukke mengeling van wandelaars en fietsers stapten we nu via de Internationale Dijk definitief België terug binnen te stappen. Het schelpenpad zette ons op de toegangsweg naar de ingang van Het Zwin. Wij volgden het wegje echter in de andere richting om naar de laatste controle, nog eens 4,5 kilometer verder.
We keerden even op onze stappen terug om via een fietspad naar de Zwinbosjes te stappen. We volgden de betonbaantjes door het gevarieerde duingebied tot we op het uiteinde van de Knokse zeedijk stuitten. Een laatste blik op Het Zwin en we stapten nu over de zeedijk, met nog een klein ommetje via een trapje, richting Het Zoute. Lang zouden we de befaamde villawijk niet bezoeken, want al snel draaiden we terug de Zwinbosjes in. Een vlonderpad leidde ons terug naar wat meer beschaving. Voorbij de Vlindertuin en het Oosthoekplein stapten we naar het Koningsbos die we heel snel doorkruisten om de aankomst te bereiken na een meer dan aangename wandeling.
Klik op de foto voor méér foto's!!!

Wandelclub Hanske de Krijger uit Oudenaarde bestaat dit jaar 30 jaar en organiseerde, om dit te vieren de Oudenaardse gordel op 10 juli, een tocht van 100 kilometer. Wij hielden het bij de 50 kilometer, daags nadien. Nadat de trein ons in Oudenaarde afzette, konden we ons inschrijven in de schaduw van de gotische St.-Walburgakerk. Om 8.50 uur trokken we uiteindelijk van start voor een tocht die volledig binnen de grenzen van Groot-Oudenaarde zou afgelegd worden.
Meteen na de start keerden we op onze stappen terug, richting het station. Langs het Centrum Ronde van Vlaanderen stapten we naar de markt waar we langs het stadhuis een lange winkelstraat ingestuurd werden. Deze leidde ons naar een spoorwegbrug waar we onder de sporen heen naar een smal steegje liepen. Ondertussen zijn we in deelgemeente Bevere beland, waar we enkele wijkstraatjes doorlopen vooraleer op een lange, brede, saaie weg gezet werden. We volgden deze helemaal tot in Eine waar we na 4,7 kilometer voor een eerste stempeltje verwacht werden.
We trokken meteen verder door de dorpsstraatjes naar de spoorweg die we dwarsten en via een tegelpaadje even volgden. Even verder vonden we de Ohiobrug die ons over de Schelde zette en Nederename binnenloodste. Deze brug werd gebouwd door de Amerikaanse staat Ohio nadat deze plaats als oversteek werd gebruikt voor de geallieerden tijdens de eerste wereldoorlog. Wat tegelpaadjes duwden ons rond een voetbalveld en door het dorp. We volgden een weggetje die naar de dorpsgrens leidde, waarna we eindelijk de beklemming van de huizen achter ons konden laten en tussen de velden verder trekken...Niet voor lang echter, want twee betonstraatjes verder kropen we opnieuw tussen de huizen, van Welden dit keer. Een opeenvolging van tegelpaadjes tussen de woningen moest ons wat amuseren, vooraleer naar de tweede controle te stappen. We konden weer 5,6 kilometer bijtellen bij ons totaal en het aangeboden yoghurtje binnenspelen.
Het volgende tussenstuk, eentje van 7,6 km, begon met een passage aan het bevallige St.-Martinuskerkje om naar een tegelpaadje te stappen. Precies het sein voor de parcoursmeester om een tandje hoger te schakelen. Het tegelpaadje werd een betonpaadje die na het dwarsen van een brede weg tussen de velden verder bleef lopen. Ondertussen zorgde een vlaag motregen voor afkoeling, wat we gezien de niet zo hoge temperatuur niet echt konden appreciëren. Enkele rustige wegjes voerden ons naar een spoorovergang, waarna we even verder voorbij de Oossemolen, een watermolen op de gelijknamige beek, een betonweg opgestuurd werden. De 'vals plat' oplopende baan ruilden we een eindje later in voor een smaller asfaltwegje waarvan de stijgingspercentages steeds hoger opliepen, naarmate we hoger klommen. Als beloning kregen we evenwel de eerste prachtige vergezichten voorgeschoteld. We liepen verder op een plateautje aan de rand van het Bos 't Ename, een verkenning zit er blijkbaar niet in. Een haarspeldbocht zette ons op een bredere strook asfalt om naar een eerste stukje onverhard tussen enkele achtertuinen te stappen. Als we even verder op asfaltwegje stapten, zagen we in de verte al onze volgende bestemming, Mater, liggen en enkele wandelaars die al heel wat dichter op het dorp genaderd zijn. Wij moesten echter nog een diep dal doorkruisen. Het asfaltbaantje liet ons afdalen en bracht ons naar een tegelpad die ons op zijn beurt opnieuw op een asfaltje achter laat. Een pittige klim die ons Mater binnen leidde en afzette op de kasseistrook Kerkgate,één van de zwaarste kasseistroken uit de Ronde van Vlaanderen. De lichte oplopende stenen leidden ons tot aan de kerk en het bordje "controle op 100 m". We passeerden de ruime St.-Amelbergakapel en daalden via een grindpad naast het kerkhof naar een kasseipaadje. De controle bleef maar weg, terugkeren dan maar naar het kerkje en inderdaad, achter de kerk lag de controle in de Kantschool.
Van hieruit werden we op weg gestuurd voor een ruime lus die begon met het "voorverkende" stuk langs het kerkhof. Terug beneden werden we een lange kasseiweg opgestuurd die ons tot aan de top van Wolvenberg voerde. Even verder kregen we een prachtige veldweg die ons helemaal afdalen tot aan het Wallebos, waarna we enkele leuke graspaden volgden tot in de dorpskern van Ename, waar de voorbereiding aan de gang was voor een 11 juli-feest. We lieten de dorpskern snel achter ons en stapten naar de indrukwekkende archeologische site van de vroegere St.-Salvatorsabdij. Een abdij die een enorme invloed had op de ruime omgeving. Voorbij de oude abdijrestanten bereikten we de Schelde, die we na onder een spoorwegbrug gestapt te hebben al terug achter ons lieten om naar een dode Scheldearm te wandelen. Een pracht van een pad leidde ons rond het stilstaande water en zet ons af in bij enkele visvijvers. Een eindje verder stapten we langs een tweede deel van de oude Scheldearm om de Schelde te vinden. Deze lieten we even verder al weer achter om rond een vijver te stappen en Nederename voor de tweede keer binnen te duiken. Enkele tegelpaadjes leidden ons naar het plaatselijke schooltje waar we een volgend stempeltje verkregen, precies halfweg.
Na de controle volgden we enkele wijkstraatjes tot aan een volgende spoorwegbrug waar we nog maar eens onder de sporen doorgingen en nadien een tijdje volgden. Nadat het weggetje van het spoor wegdraaide kregen we een graspad voorgeschoteld die ons dan toch het Bos 't Ename inleidde. Een ronduit prachtige doorsteek, door het ongeveer 185 hectare grote natuurgebied waarvan 65 van het eigenlijke Bos 't Ename, kregen we nu voorgeschoteld. Dwars over een bloeiend hooiland ging het naar een schitterend, slingerend graspad die ons uiteindelijk het bos instuurde. Verschillende klappoortjes lieten ons binnen of buiten in de begrazingsblokken in het bos. We bereikten een leuke holle weg die ons naar een volgend bloeiend grasland leidde. We klommen aan de rand van dit grasland naar een weggetje om wat verder hetzelfde grasland te betreden en af te dalen tot aan de Katteberg. Uiteraard mochten we deze beklimmen, het volgende betonbaantje breide zelfs nog een verlengstukje aan de kasseihelling. Eens boven ging het via een paar prachtige holle wegen in dalende lijn tot we in Mater een stevige trap vonden om terug naar de kerk en de bijhorende controle te stappen na ruim 32 kilometer.
Net geen 7 kilometer scheidden ons nu van de volgende controle. We werden meteen enkele smalle paadjes opgestuurd die ons op een betonweg afzetten. Nadat het beton ons een pittig klimmetje had laten overwinnen, ruilden we het in voor een karrenspoor die ons naar een drukke baan leidde. De motregenbuien werden steeds intenser en langer, maar het bovenhalen van een paraplu vond ik nog net iets te veel eer voor het miezerige weer. Na het dwarsen van de weg, liepen we tussen een pasgeschoren klimophaag en een weide over een onverhard paadje die ons naar een leuke opeenvolging van veldwegen stuurde. Uiteindelijk brachten deze ons, na het genieten van de prachtige vergezichten, naar het Steenbergbos, een jong geboortebos op de top van de Volkegemberg, voor een ruime doortocht. De brede graspaden zetten ons af bij het pittoreske Volkegemplein, waarna we na een klein ommetje aan de afdaling van de Volkegemberg te beginnen en aan de voet van de helling onze volgende controle te vinden.
Na het afstempelen werden we een brede weg opgestuurd die we na enkele tientallen meters al terug inruilden voor een onverhard wegeltje die ons even verder naar een asfaltbaantje bracht. Ook deze zou ons niet lang bezighouden, want via enkele trappen (met treden zo hoog dat we eerder aan het hordelopen waren) klommen we naar enkele akkers waarvan we de rand volgden om weer enkele veldwegen te bewandelen. Even verder kregen we een prachtige holle weg voorgeschoteld die ons naar een plateau leidde, waarop we een eindje mochten ronddraven over leuke karrensporen. Stilaan kwamen we dichter bij de bebouwing van het gehuchtje Kerselare, waar we langs de enorme betonnen kapel stapten. In 1441 plaatste de pastoor van Volkegem een houten beeldje van de 'Zoete Lieve Vrouwe' aan zijn woning. Na zijn dood in 1452 verhuist het beeldje naar een kerselaar boven op de Edelareberg. Velen kwamen er bidden en in 1455 werd er een eerste, houten kapel gebouwd. De huidige, betonnen constructie werd gebouwd, nadat de vorige in 1961 in de vlammen opging. Nadat we voorbij de kapel gewandeld waren, volgden we even een brede weg die we al snel inruilden voor wat smallere exemplaren. Ze leidden ons naar een langgerekt brokkenpad die ons liet afdalen tot in Leupegem, een deelgemeente die in de loop der jaren volledig door het stedelijke gebied van Oudenaarde is opgeslokt. We volgden er even het enkelspoor om vervolgens via wat steegjes naar de laatste controlepost te stappen, waarna we nog een viertal kilometer af te leggen hadden.
Na de controle keerden we even op onze stappen terug om naar een smal straatje te wandelen die we heel even inruilden voor een verrassend mooi parkje. Opnieuw op het straatje werden we via een tunneltje nog eens onder de sporen geleid om naar een wandel-en fietspad te stappen. De ijskar liepen we voorbij, de gratis bevoorrading even verder echter niet. Na een drankje stapten we naar een kleine jachthaven op een vertakking van de Schelde om even verder de rivier zelf te bereiken. Via een fiets-en voetgangersbrug geraakten we aan de andere oever waar we via enkele straatjes naar het Liedstpark, met het gelijknamige kasteel, wandelden. Na de korte doorsteek in het park (waar we door een hevigere regenbui toch nog de paraplu moesten bovenhalen) werden we via enkele Oudenaardse straatjes en pleintjes naar de aankomst geleid. Ondanks de flauwe, eerste 10 kilometer hebben we toch genoten van een prachtige tocht.
Klik op de foto voor méér foto's!!!

Voor het zesde luik van de Super 7 moesten we helemaal naar het zuidoostelijkste hoekje van West-Vlaanderen trekken. Meer bepaald vanuit Avelgem organiseerden de Heestertse Waterhoekstappers hun Guldensporentocht. In een grauwgrijze basisschool De Toekomst konden we ons inschrijven voor 50 of 60 kilometer, die beiden meetelden voor de Super 7. Welke van de twee we zouden volgen, zou het weer onderweg voor ons beslissen.
Van bij de start speelde de regen een ritmische melodie op de bovenkant van onze paraplu, terwijl we via enkele straatjes naar de Avelgemse Scheldemeersen stapten. We trokken door de meersen naar een oude arm van de Schelde, waarlangs we een grindpaadje volgden tot aan een draaihekje. Een pracht van een natuurpad volgde verder de boord van de Scheldearm tot we een tweede hekje bereikten. Al snel ging het naar een volgende grindweg die ons opnieuw liet kennismaken met een stukje Scheldearm om naar de eigenlijke rivier te stappen. We volgden nu even het jaagpad tot we een noodzakelijke lap industrie moesten doorkruisen om de Schelde opnieuw te bereiken. Niet voor lang echter, want even verder beklommen we een trap om met een boogbrug over de Schelde gezet te worden. Ondertussen was de regen gestild en konden we de paraplu wegbergen. (Voorlopig nog niet te ver, je weet maar nooit.) Eens over de Schelde bereikten we het Waalse Escanaffles, waar we na 5 kilometer ons eerste stempeltje konden afhalen.
Voor het volgende tussenstuk van ruim 8 kilometer werden we naar het kerkhof gestuurd waar we een tegelpad kozen die ons, langs de achterkant van de controle, terug de landelijkheid instuurde. Het lange tegelpad bracht ons naar een zalig stuk onverhard waar we een eerste keer modder konden proeven. (Niet letterlijk, he) Uiteindelijk bereikten we een kapelletje, waarna we enkele rustige straten volgden voorbij enkele prachtige hoeves. Na een tijdje draaiden we een volgende veldweg in, waar een boer blijkbaar naarstig een sproeimiddel had uitgestrooid. Het bruine graspad bracht ons naar een brede weg, die we snel dwarsten om op een lang karrenspoor verder te stappen. Het onverhard zette ons af op een asfaltje die ons na het overbruggen van een oude spoorwegbedding die diep in het landschap is uitgesneden, resoluut richting Celles stuurde. Terwijl een schuchter zonnetje probeert een gat in het wolkendek te branden, bereikten we de rand van de gemeente waar we onder luid klokkengeschal naar de controle begeleid werden.
Na de controle moesten we kiezen tussen 50 of 60. Met het zonnetje in gedachten kozen we toch maar voor de langste mogelijkheid en werden meteen een tegelpad opgestuurd die ons voorzichtig liet opklimmen naar een wijkje. Snel doorkruisen we deze om af te dalen naar een dot van een veldweg, die ons tot bij een boerderijtje bracht. We volgden nu de lange grindoprit tot aan een weg waar we ons terug bij de kortere afstanden voegden. Na even het wegje gevolgd te hebben, werden we een prachtige dreef ingeleid aan de rand van een klein lapje bos. Aan het eind van de dreef werden we enkele golvende wegen opgestuurd die ons, langs een bloeiend erwtenveld, Molenbaix binnenloodsten. Een schitterend graspad bracht ons uiteindelijk aan de rand van het slaperige dorpje, waar we na 19,8 km nog eens onze controlekaart mochten opdiepen.
Dat het venijn in de staart zit, gaat zeker op voor het volgende tussenstuk van 6 km. We lijken, via rustige asfaltbaantjes, recht naar de Mont-Saint-Aubert te stappen, tot een veldweg ons even op sleeptouw nam en ons op wat golvende wegen afzette. Deze wegen brachten ons naar de voet van de Mont-Saint-Aubert, waarna we aan de beklimming konden beginnen. Aanvankelijk liep het "vals plat" tussen wat huizen tot we aan een boszone kwamen. Meteen liep het steiler bergop over de zware modderpaden die ons schitterend door het bos heen leidden.De laatste 100 meter tot de controle bleven bergop lopen via een betonweg. Eens de controle bereikt konden we even uitrusten en genieten van het uitzicht die jammer genoeg niet ver reikte door een mistige waas.
Omdat we voor 60 km gekozen hebben, mochten we hier een lusje lopen van 8,1 km. Na het verlaten van de controle klommen we verder tot aan het kerkje op de top van de 145 meter hoge heuvel. Na de splitsing kozen we voor de linkse kant van het kerkje en stapten naar een snelle, vrij gevaarlijke afdaling die ons een pak lager op de heuvel bracht. We vervolgden de afdaling via een irritant dikke laag keitjes die ons bij een prachtig, wit hoevetje bracht waarna we een brede strook beton kozen. Deze liet ons terug een eindje opklimmen tot aan een kasseitje die even verder veranderd in een leuke veldweg waarlangs we nu helemaal afdaalden tot aan een vlak weggetje. Niet voor lang echter, want al snel waren we weer aan het klimmen via een steeds steiler oplopend weggetje die naar een pracht van een bosdoorsteek bracht. Over soms volledig verzopen bospaden klauterden en ploeterden we ons een weg de heuvel weer op. Een weggetje voerde ons naar een grindwegel die ons, voor de derde keer terug liet afdalen. Onder een drukkende hitte volgden we nu een betonbaan die ons een derde keer tijdens deze lus aan de beklimming liet beginnen. Een veldweg nam het een eindje verder over en bracht ons naar de controle na een schitterende, maar loodzware lus.
Na de tweede controle op de Mont-Saint-Aubert, mochten we opnieuw opklimmen naar het kerkje waar we nu rechtsaf een kasseiafdaling, met de nodige voorzichtigheid, namen. Even verder doken we via een smal asfaltje de heuvel af, dwars door een prachtig bos. Nu moesten we een tijdje enkele verharde wegen volgen die ons naar een schitterend graspad zou leidden. Het pad langs de weiden zette ons af op een lange grindstrook die ons, op zijn beurt meenam naar een volgende, vrij drukke asfaltweg. Deze ruilden we, net voorbij het grensbord van Hérinnes, in voor een rustiger exemplaar, die ons naar een klein heuveltje bracht. Achter dit heuveltje lag de gemeente Hérinnes, een deelgemeente van Pecq, met een vrij imposante kerk vergeleken met de gemeente die er rond ligt. In een caféetje konden we na 42,4 km nog eens rusten.
De volgende tussenafstand van 7 km begonnen we met een lange kasseistrook. De bonkige kasseien veranderden na ruim een kilometer in een lastig beloopbaar, lang brokkenpad. Na een aantal km belandden we op een stukje asfalt die we al snel terug inruilden voor een volgende lang eind onverhard. Na enkele stukjes asfalt sloegen we naast een hoeve een kasseistrook in, die even verder veranderde in een brokkenpad en nog wat verder dwars over enkele akkers te lopen. Na enkele modderige stroken belandden we op enkele brede wegen die ons naar de controle brachten in Pottes. Nog een goeie 10 km scheidden ons van de aankomst.
De eerste 6,2 km hiervan begonnen we met een stukje langs een brede weg om even verder naar een drukbezochte manege te stappen. We vervolgden over nog een kasseistrook langs een kasteeltje. Een rist veldwegen lieten ons nu prachtig door het landschap slingeren om, met zicht op de Waalse zijde van Kluisbergen, naar Escanaffles te stappen waar we een tweede keer in het plaatselijk schooltje terecht konden voor een stempel.
Na de controle liepen we al snel naar de Schelde, die we dwarsten met dezelfde brug als in het begin van de tocht. We moesten nu een tijdje een brede, drukke weg volgen, bij gebrek aan beter. Even voorbij een rotonde stappen we Avelgem terug binnen. We stapten nog niet direct naar de aankomst, maar werden eerst rond het voetbalveld naar een tweetal geboortebosjes gestuurd die we doorkruisten om via een trap op een oude spoorwegbedding gehesen te worden. We volgden even het pad om vervolgens het centrum binnen te stappen. Vreemde blikken staarden onze beslijkte kuiten na als we door een winkelstraat richting aankomst stappen na een pracht van een wandeling, in een voor mij nog onbekende streek.
Klik op de foto voor méér foto's!!!

Op vrijdag 19 juni wordt het startschot gegeven voor de 30ste Nacht van Vlaanderen, ondertussen voor de derde maal Nacht van West-Vlaanderen. Hieronder vind je een korte geschiedenis van het evenement (sorry voor eventuele fouten).

Hoe het allemaal begon

Na deelname aan de 100 km Dodentocht in Bornem in 1979, komt Wilfried Lammens op het idee om een gelijkaardig evenement te organiseren voor lopers. Hij kreeg hierbij hulp van de vereniging Door Eendracht Sterk, pas na de eerste uitgave werd de wandelclub opgericht die de Nacht verder zou organiseren. Naar analogie met de Ronde van Vlaanderen en de Avond van Vlaanderen, twee wielerwedstrijden, werd een naam gekozen. De Nacht van Vlaanderen was geboren. De eerste editie van de 100 km ging van start op 20 juni 1980, deze datum werd gekozen zodat de Nacht samenviel met de Torhoutse Batjes, sindsdien een onafscheidelijk duo. Uit de 146 deelnemers kwam de Duitser Dieter Dippel als winnaar uit de bus, met een tijd van 8u 45 min. Ook de tweede editie zou naar de Duitser gaan. Gestaag groeide de Nacht van Vlaanderen uit tot een klassieker in de ultraloop-en wandelwereld.

Jean-Paul Praet

De grootste naam in de Nacht is ongetwijfeld Jean-Paul Praet. Tussen 1986 en 1994 zou de Belg de wedstrijd maar liefst 8 keer weten te winnen. De eerste keer zelfs in een officieus wereldrecord: 6u03min51s, maar de IAU twijfelde over het resultaat en weigerde de tijd goed te keuren. In 1987 werd voor het eerst in de Nacht van Vlaanderen een (officieuze) wereldtitel uitgedeeld. Deze werd, na een uitgeregende wedstrijd, behaald door de Spanjaard Catalan. De volgende 7 jaar werden gedomineerd door Jean-Paul Praet. In 1991 splitst de organisatie: VZW De Nacht zal vanaf nu de organisatie nemen in plaats van de wandelclub WSJV Nacht van Vlaanderen.

Gered van de ondergang

Eind jaren negentig kregen de 2 Torhoutse topevenementen het moeilijk om het nodige budget bijeen te krijgen. Het befaamde Rock Torhout gaat ten onder en ook de Nacht heeft het moeilijk. Gelukkig wordt het evenement gered en kan het een tweede start maken. De afgelopen 10 jaar werd werk gemaakt van een professionelere aanpak met vernieuwde parcoursen. Ook worden er verschillende wereld-en Europese kampioenschappen georganiseerd.

30ste Nacht van West-Vlaanderen

Vrijdag 19 juni

Lopen: -Wereld-en Europees Kampioenschap 100 km ultraloop
            -Renault 42 km marathon
            -Nieuwsblad 10km Tom Compernolle

Wandelen:-100 km
                -42 km
                -10 km

Van 16 tot 18u: live uitzending van Avondpost op Radio 2 West-Vlaanderen vanuit zaal De Mast.

Zaterdag 20 juni

Batjestocht: wandelafstanden van 6, 12, 20 en 25 kilometer. Samenlopend met de slotkilometers van de 100 km!

Zaterdag en zondag 20 en 21 juni

Torhoutse Batjes (koopjesdagen) in het centrum van Torhout.

Meer info: www.nvv.be

De gemeente Houthulst is gelegen in de Westhoek en grenst aan Diksmuide. De naam van de gemeente vindt men al terug in 1096, toen als "Out-Hulst", als naam van het bos van Houthulst dat aan de graven van Vlaanderen behoorde. De Warden Oom Stappers organiseerden er hun Bakelandttocht, genoemd naar de beruchte rover en zijn bende. Wij trokken op pad voor 42 kilometer.
Meteen werden we over het marktplein van Houthulst gestuurd voor een eerste lus. Na de splitsing leidde een rustige weg ons naar een eerste onverhard. Deze zette ons af op de grens van Houthulst met Staden waar we even een weggetje volgden, op weg naar een volgend stukje onverhard die ons een klein heuveltje liet opklimmen naar 's Graveneik. Het hoogste punt bereikt hier een hoogte van 43 meter. Via een rustige weg daalden we de heuvelrug terug af om via een lang, stoffig karrenspoor ons terug te keren richting Houthulst. Langs de oevers van een grote visvijver en de Lourdesgrot, die we niet van dichtbij te zien kregen, wandelden we opnieuw richting de markt en even verder naar de startzaal na een leuke lus.
Jammer genoeg kon de kwaliteit van deze lus niet onmiddellijk doorgetrokken worden in het vervolg. Nadat we het hele eind over het marktplein en rond de kerk tot aan de splitsing opnieuw hadden afgelegd, werden we een brede weg ingestuurd die we een hele poos dienden te volgen. Als we deze uiteindelijk achter ons konden laten, liet een smal weggetje ons nog eens de heuvelrug opklimmen. We draaiden onmiddellijk terug de afdaling in en werden via rustige wegen naar een brede weg geleid, die we dwarsten. In de verte konden we de Vredesmolen in Klerken zien staan. De vroegere graan-en oliemolen ligt op het hoogste punt van de gemeente en diende tijdens de eerste wereldoorlog als uitkijkpost voor de Duitsers. De ruine van de molen werd na de oorlog niet meer heropgebouwd en de molenruine werd in 1999 als monument beschermd. In januari 2006 kwam er door een storm een spleet in de muur en is de kans op instorting groot. Daarom staat de molen in de stellingen. Even voorbij de brede weg belandden we in St.-Kristoffel, een gehuchtje bij Houthulst, waar we tussen de kraampjes van een rommelmarkt door wandelden om verder te stappen richting Jonkershove, nog zo'n gehucht bij Houthulst. Het Jonkershof werd voor het eerst vermeld in 1483. Hieruit zou dan de heerlijkheid Jonkershove ontstaan zijn. Tot de eerste helft van de 19de eeuw bestond Jonkershove slechts uit een aantal huisjes in het Jonkershovebos met een arme bevolking van leurders, bezembinders, seizoenarbeiders. Tot een paar decennia geleden hadden inwoners uit Jonkershove, net als uit de buurgemeenten Houthulst en gedeelten van Merkem, een kwalijke reputatie in omliggende gemeenten. Een smal paadje leidde ons het gehucht binnen waar we de volgende controle vonden.
Na de controle liep het verder over rustige wegen richting Merkem, waar we een tijdje een drukke weg moesten volgen. Als we deze verlieten werden we tussen twee huizen door een ongebaand graspad opgestuurd, meteen het begin van volgend leuk stuk. Een rustige weg bracht ons naar een boerderijdoorsteek waarna we weer een volgend stuk onverhard kregen voorgeschoteld. Een volgende weg bracht ons naar een lange grindweg die ons langs naar enkele kleine bosjes bracht, restanten van het grote Vrijbos. Het grind veranderde in een lange stoffig stuk onverhard die ons op een drukkere weg bracht waarlangs het Fazantenhof, een kijkboerderij gelegen is, onze volgende controlepost.
Terug op pad werden we een lange beukendreef ingestuurd, die een ruimere bosverkenning inleidde. Na de leuke lus in het bos werden we via een veldwegel naar een lange, rechte weg gebracht in de buurt van Madonna. Niet de beroemde zangeres, maar een gehucht bij Langemark. Enkele leuke stukken onverhard lieten ons deels op onze stappen terugkeren om het gehucht binnen te stappen. We draaiden een grindweggetje op en kwamen aan het einde tot stilstand. Blijkbaar hadden we iets eerder voor een smal wegeltje moeten kiezen. Dankzij een bewoner kwamen we, zonder veel extra meters, terug op het goeie spoor. Het smalle asfaltpaadje bracht ons naar nog maar eens een karrenspoor die ons op zijn beurt afzette op de Frontzate, een oude spoorwegbedding tussen Kortemark en Ieper die deel uitmaakte van de lijn Oostende-Torhout-Armentières. Enkele kilometers lang vormde het rode verhard de ondergrond om ons tot in het voormalige station van Westrozebeke te brengen, waar we nog eens een stempeltje konden halen.  
We kregen, na de controle, weer een flauwer lusje voorgeschoteld die ons via landelijke wegen, rustig golvend een ruime lus liet maken rond Westrozebeke, een deelgemeente van Staden. Opvallend hoeveel serres hier gebouwd zijn. Uiteindelijk belandden we opnieuw op de spoorwegbedding om naar de controle terug te stappen.
Nog een kleine 6 kilometer te gaan naar de aankomst. Onmiddellijk werden we naar het militaire domein geleid. Dit 200 hectare grote militaire domein wordt nog gedeeltelijk gebruikt als munitieopslagplaats. Stilaan wordt het militaire gebruik afgebouwd. Het gebied bestaat uit verschillende bostypes. Verspreid over het terrein bevinden zich enkele plassen met op de oevers zeldzame planten-en diersoorten. Het gebied is gelegen in het Vrijbos. Dit bos is een overblijfsel van het uitgestrekte woud tussen Diksmuide, Wijnendale, Roeselare en Ieper. In 1914 was de beboste oppervlakte reeds teruggelopen tot 958 hectare. Tijdens de oorlog werd het bos zowat volledig vernield. Geleidelijke ontbossingen tot na de tweede wereldoorlog hebben de oppervlakte verminderd tot de huidige 360 hectare, waarvan 200 hectare militair domein, 80 hectare domeinbos en 80 hectare privé-bos. Enkele kilometer lang volgden we een onverharde veldweg langs de rand van het militaire domein die er ook de rand van het bos vormt. Als we uiteindelijk aan een betonbaantje kwamen, doken we het bos in. We bleven echter nog een tijdje langs de prikkeldraadomheining wandelen over de betonweg. Na een tijdje schakelden we over op bospaden, met soms grote keien wat het wandelen niet bevorderde. De bospaden leidden ons door het Vrijbos naar de overkant van de Lourdesgrot, die we ook nu niet te zien kregen. We volgden nu hetzelfde parcours als op het einde van de eerste lus om naar de aankomst te stappen van een, al bij al, leuk wandelparcours.
Klik op de foto voor méér foto's!!!

Rondom Brugge ligt een zogenaamde groene gordel. Ten zuiden van de stad, in de deelgemeente Sint-Michiels, ligt het provinciaal domein Tillegem. De naam Tillegem wordt ontleend aan "heem bij de tille". Tille staat voor brug, dus is Tillegem een versterkte plaats bij een brug over een beek, de Kerkebeek.
Het gemengd bos met naald-en loofbomen heeft een oppervlakte van 114 hectare en is het oudste provinciedomein van West-Vlaanderen. De eerste 44 hectare werd aangekocht in 1963 en daarna werd het regelmatig uitgebreid. Het verscheiden bosdomein bevat droge heide, natte heide en bloemrijke hooilanden naast de naald-en loofbomen. 
In het bos bevindt zich een neogotische domeinhoeve met een rosmolen. De rosmolen werd aangedreven door twee paarden en was voorzien van een paar maalstenen om koren te malen. Aanvankelijk stond dit houten molentje in Houtem, bij Veurne. Tijdens de slag om Duinkerke in 1940 raakte het erg beschadigd. In 1971 kocht de provincie de rosmolen, om deze in 1976 bij de herberg de Trutselaar opnieuw op te bouwen.
Het Kasteel van Tillegem heeft een lange geschiedenis achter de rug. Het is alvast geweten dat Tillegem bij het begin van de dertiende eeuw deel uitmaakte van de bezittingen van het huis van Voormezele. De oudst gekende heer van Tillegem was trouwens een telg uit het adellijk huis van Voormezele. In 1285 verkocht Jan van Tillegem de heerlijkheid aan Jan Hubrecht, hij was één van de meest welgestelde poorters van Brugge. In die periode liet deze zich opmerken als een partijganger van de Franse koning. De Franse nederlaag in 1302 (de Slag van de Gulden Sporen) leidde tot het beslag op alle Leliaardbezit. Op die manier kwam Tillegem in het bezit van de Aartrijkes. Vermeldenswaardig is hier de persoon Gillis van Aartrijke. Nadien is het kasteel door erfenis en verkoop vaak van eigenaar veranderd. Een andere heer van Tillegem, Joseph Adrien le Bailly was van 1730 tot 1754 burgemeester van het Vrije. Zonder al te veel hinder doorstond de familie het Franse bewind. Hoewel ze hun heerlijke rechten verloren, bleven ze toch eigenaar van het domein. Nadat het kasteel bijna twee eeuwen in bezit geweest was van de familie le Bailly, ging het door het huwelijk van Marie-Thérèse le Bailly over in handen van de familie Koenig. Door een verkaveling kwam het kasteel reeds in 1879 in het bezit van Eugène Charles de Peñaranda de Franchimont. Hij huwde met Clothilde de Laage de Bellefay. Bij gebrek aan nakomelingen lieten ze hun goederen na aan Guy en Marie-Henriette de Briey. Zij huwde in 1916 met baron Georges Verhaegen. Hun zoon, baron René Verhaegen, verkocht in 1980 het kasteel en omliggende aan het provinciebestuur van West-Vlaanderen, die er een streekhuis inrichten.
Klik op de foto voor méér foto's!!!

Dudzele is een klein polderdorpje, langs het Boudewijnkanaal, geprangd tussen de Zeebrugse haven en Brugge. Van hieruit organiseerde de Brugse Mettenwandelclub hun gelijknamige wandel-en fietstochten. Inschrijven deden we in de recent gebouwde, moderne polyvalente zaal De Polder. We kozen voor de afstand van 32 kilometer, uiteindelijk 34 kilometer.
Nadat we de dorpskern van Dudzele verlaten hadden, werden we meteen lange polderwegen opgestuurd. Langs grachtjes en weiden en in de verte de bomenrijen van de Damse vaart schoven we langzaam door het landschap richting Damme. Onderweg werden we even tegengehouden voor een deugddoende waterbevoorrading. Een eindje na deze bevoorrading kregen we de kerktoren en de draaiende molenwieken van Damme in het vizier. Het zou echter nog heel wat polderweggetjes duren vooraleer we deze bereikten. We ruilden de polderwegen na een tijdje in voor een veel te druk fietspad langs een grote baan. De parcoursbouwer vond het blijkbaar nodig om de 12 km hier heen en terug te laten passeren, naast de 18, 26 en 32 km en het fietsparcours die hier ook passeerden. Ruim anderhalve kilometer slalommen tussen wandelaars en fietsers die uit alle richtingen kwamen, liepen we recht Damme binnen. We dwarsten de markt van het pittoreske stadje om een eindje verder, in D'Oede Schole, de eerste stempel af te halen.
Na de controle werden we, langs de imposante Damse kerktoren, naar de Onze-Lieve-Vrouwepoort geleid. Deze poort is één van de twee resterende Middeleeuwse stadspoorten die toegang boden tot de 17de eeuwse Spaanse garnizoenstad. Ze maakte deel uit van de zevenstervormige omwalling. Nu doet ze dienst als vleermuizenschuilplaats. Eens door deze poort heen, werden we op een brede weg gezet die we lange tijd moesten volgen tot aan het kleine gehuchtje De Hoge Brugge. Hier draaiden we van de weg af en volgden steeds saaier wordende polderwegen. Even kon een smal dijkwegje langs een breed beekje het saaiste wat doen vergeten en even verder bereikten we het Schipdonkkanaal die we onder de majestueuze populierenrijen door volgden. Een brede, 90 km/uur baan zonder fiets-of voetpad, wat door de meeste wandelaars toch niet echt geschikt bevonden wordt als wandelparcours, moest ons terugbrengen naar het gehucht waar we aan hetzelfde kruispunt van daarnet de andere kant opstapten. Via de Slekkeput, voor het verdwijnen ervan de oudste bestaande sluis van Vlaanderen, stapten we na een ontzettend flauwe lus naar de tweede controle. Waarom men twee controleposten inricht op nauwelijks 300 meter van elkaar, is nog steeds een raadsel.
Na de controle werden we onmiddellijk terug over de Damse Vaart gezet, om deze aan de andere kant even te volgen naast een heraangelegd deel van de oude stadswallen. De pijltjes brachten ons nu naar de Romboutswervedijk waar we langs het gelijknamige natuurreservaat stapten. We bleven de dijk volgen en een eindje verder kregen we, na lang wachten, eindelijk het eerste stuk onverhard. Ruim halfweg leidde een grindweg ons naar de Stinker en de Blinker, zoals de twee parallel lopende kanalen ook wel genoemd worden. We draaiden er terug richting Damse Vaart die hier onderbroken is door de twee kanalen worden doorsneden. We dwarsten zowel de Damse Vaart als het Schipdonk-en Leopoldkanaal om via pad met steenslag Oostkerke binnen te duiken voor de derde controle en het einde van wat het leukste tussenstuk zou blijken.
Op de parcourskaart in de startzaal (ook foto 1 in de fotoreeks) stond nu een lus afgebeeld die ons via de Krinkeldijk, een historische dijk tegen overstromingen, en een stukje langs de Damse Vaart tot in Hoeke zou brengen. Terugkeren naar de controle in Oostkerke zou gebeuren via een lange, vrijwel rechte polderweg. Zou, want als we een tijdje op pad zijn op deze lus kregen we Hoeke in zicht zonder Krinkeldijk of Damse Vaart gezien te hebben. Als we de kaart in het geheugen van het fototoestel boven haalden, werd het echter snel duidelijk. De bepijlers hadden de lus andersom bepijld dan op de kaart. Dit bleek ook uit het parcours, want nadat we Hoeke gepasseerd waren, kregen we de Damse Vaart en de Krinkeldijk te verwerken. Zo kun je het parcours dus ook verrassend maken. In welke richting we de lus ook bewandelden, veel opwinding viel er niet te rapen.
Ook voor het afsluitende stuk had de parcoursmeester blijkbaar niet veel inspiratie meer. We werden snel Oostkerke uitgestuurd om onderaan de dijk van het Leopoldkanaal naar een brede baan te stappen. Na de baan en de kanalen gedwarst te hebben, liepen we naar de Zwinpolder en een wachtbekken om via polderwegen naar een grote aardgasinstallatie te stappen. Nog enkele landelijke wegen brachten ons naar een standje van een sportdrank waarvan we een gratis blikje kregen. Na dit standje, draaiden we terug zo'n lange, brede weg op die ons helemaal tot in Dudzele bracht. Een kort ommetje langs een parkje en we bereikten de aankomst na een zwakke tocht. De volledig nieuwe startplaats en parcours zijn zeker (nog) geen verbetering.
Klik op de foto voor méér foto's!!!

Gesticht in 1972 is de 100 km van Ieper één van de oudste wandelmeerdaagses van België. Drie dagen lang wordt de streek rond Ieper verkend. Ieper zou ontstaan zijn 902 toen graaf Boudewijn II van Vlaanderen een wal bouwde aan de Ieperlee, een rivier. Hierrond ontwikkelde, rond 930, een primitieve gemeenschap. Onder een stralende hemel trokken we op pad voor 50 kilometer.
Meteen na de start stapten we langs de gracht en de vestingmuren tot aan de Rijselpoort. We verlieten hier de vestingen om na het dwarsen van de drukke ringweg het eerste natuurgebied in te stappen. De Verdronken Weide heeft een oppervlakte van 41 hectare, waarvan 32 hectare als wacht-en spaarbekken. Tijdens de Middeleeuwen was dit gebied één van de vier buitenwijken van Ieper. Toen Vauban rond 1680 de vestingen liet bouwen, werd dit gebied ingericht als een overstroombaar bekken inrichten, die als moerasbuffer tegen belagers diende. Nu is het een prachtig natuurgebied en trekpleister voor talrijke water-en weidevogels. Een leuk graspad leidde ons aan de rand van het gebied tot aan een drukke weg om deze te dwarsen en een volgende brede weg te volgen. Langs de legerkazerne ging het verder tot aan de oude vaart Komen-Ieper waar we via een asfaltpad even langs liepen. Een wijkdoorsteekje zette ons uiteindelijk af aan het Tortelbos. Dit jonge bos ligt op een terrein waar zich in de 19de eeuw twee kasteeldomeinen uitstrekten: ten oosten het kasteel Beau Séjour en ten westen het St.-Pieterskasteel. Beiden werden tijdens de eerste wereldoorlog met de grond gelijk gemaakt. De twee vroegere kasteeldomeinen werden, door het Vlaamse gewest, aangekocht in 1994 en in 1995 begon men met de aanplanting van het 9 hectare grote Tortelbos. Enkele fraaie bospaden stuurden ons door het bosje. Een rustig weggetje nam ons vervolgens op sleeptouw om naar een bredere weg te trekken. Deze zouden we volgen tot aan een rotonde waar een andere brede weg het even overnam en ons naar een landbouwersloods begeleidde voor de eerste controle.  
Na een yoghurtje en een bekertje water, werden we direct op een flink karrenspoor gezet om naar de oevers van Dikkebusvijver te stappen. De 36 hectare grote vijver bestond zeker al voor 1320. Ze ontstond door het afdammen van de vallei van de Kemmelbeek. De vijver bevoorraadde Ieper van drinkwater via de bekende Ieperse grachten en eikenhouten pijpen, die het water tot bij de stadswoningen brachten. We volgden de oever tot waar de Kemmelbeek in de vijver uitmondt, waar we afdraaiden om via een asfaltwegeltje de Kemmelbeek te volgen. Aan het eind van dit weggetje bereikten we een bredere weg die we even bewandelden. Tussen twee militaire kerkhoven door stapten we verder via rustige wegen met recht voor ons de dreigende gedaante van de Kemmelberg, die stap voor stap groter werd. De wegen werden ook steeds golvender naarmate we dichter bij Heuvelland kwamen. Meteen het einde van de, tot nu toe vlakke aanloop. Aan de voet van de Kemmelberg ligt het dorpje Kemmel. Een leuk parkje rond de Willebeek bracht ons naar het Kemmel Chateau Military Cemetery, waarnaast een smal grindpaadje ons naar een mooie dreef leidde. Het kasteel waarnaar deze dreef vroeger leidde werd, samen met het in 1914 aangelegde militaire kerkhof, in 1918 volledig verwoest. Het kerkhof werd na de oorlog terug aangelegd, het kasteel werd niet heropgebouwd. Deze brede baan die de dreef opvolgde nam ons mee naar de volgende controle.
Na de controle werden we naar het prachtige kasteelpark De Warande geleid. Op de plaats van een houten landhuis liet de burgemeester-baron Jacques Bruneel de la Warande in 1925 een prachtig kasteel in Vlaamse renaissance bouwen. Het kasteel fungeert nu als gemeentehuis van de fusiegemeente Heuvelland. Dwars door het park ging het nu verder naar een straat die ons aan de eerste, zware beklimming van de dag liet beginnen. Via een steil bospad beklommen we de Kemmelberg. Als we de kasseien bereikten, enkele tientallen meters onder de Belvedere, draaiden we een volgende bosdreef in die ons rustig terug liet afdalen tot we aan het Ossuarium, het Franse massagraf, kwamen. We dwarsten er de steile kasseiafdaling om via een veldweg verder af te dalen. Voor ons ontrolde zich een prachtig panorama op de streek. Enkele baantjes brachten ons naar het provinciaal domein de Kemmelberg, waar we schitterend over de golvende graspaden tussen de meidoornhagen stapten. Uiteindelijk nam een brede, kalme weg ons mee naar het volgende dorpje, Dranouter. Even voorbij het muziekcentrum 't Folk vonden we de derde controle waar we konden smullen van een peperkoek en een bekertje water.
Al vlug na deze controle leidden de pijltjes ons naar het natuurgebied het Eeuwenhout. Dit bos-en weidegebied situeert zich op een helling van de vallei van de Douvebeek, waar de hoogteligging varieert tussen 45 en 75 meter. De prachtige, maar soms stevig dalende paden leidden ons langs de rand van het natuurgebied tot aan een brokkelige veldweg die het overnam. Aan het eind werden we een brede weg opgestuurd om even verder opnieuw de natuur in te duiken. Zalig onverhard liep het aan de voet van de Rode-en Zwarteberg over de Belgisch-Franse grens. Na een afdaling via de Sentier de Jacinthes werden we via stevig golvende wegen op weg gestuurd richting de Franse gemeente Berthen. Net voordat we Berthen zouden bereiken, draaiden we echter af om een volgende beklimming aan te snijden. De Mont Kokereel bereikt op de top een hoogte van 110 meter. De naam van de berg is afgeleid van het Franse woord querelle dat staat voor ruzie, twist. Op deze berg is in het verleden een ruzie uitgevochten. Net voor de top vonden we een volgende controle.
Nog even verder klimmen na de controle om vervolgens aan de afdaling te kunnen beginnen. De landelijke wegen die ons schitterende vergezichten boden, brachten ons voorbij enkele bunkers naar de voet van de Zwarte Berg. Een veldweg bracht ons tot aan de forellenvijvers van de Ponderosa waarna een tegelpad ons het laatste en lastigste deel van de beklimming van de Zwarte Berg ophielp. Het blijft merkwaardig om te zien hoe één straat met winkels en restaurants honderden toeristen hierheen kan lokken. In café "Aux Touristes" konden we een volgende stempel afhalen.
We volgden even de gezellige drukte van de straat op de top tot we deze, aan de grens, konden inruilen voor een onverharde afdaling. De kunstmatige, aarden trapjes zetten ons iets lager op de helling af waarna we opnieuw konden beginnen klimmen naar de wijngaarden en de enige kabelbaan van West-Vlaanderen. Deze 900 meter lange zetelliftverbindt de Vidaigneberg met de Baneberg. Deze laatste mochten we even verder dan ook beklimmen. Opnieuw stuurde een trappenafdaling ons de heuvelflank af waarna een doodlopend weggetje ons een prachtig stukje natuur in liet wandelen. Een tweetal steile trapjes en een stukje vlonderpad leidden ons door een fraai bosje. We vervolgden onze weg via een prachtige holle weg waarna rustige, landelijke wegen ons op sleeptouw namen naar de volgende controle aan een landbouwschuur.
Meteen na de controle konden we de laatste stevige helling aanvatten, met name de Scherpenberg. Boven op de 125 meter hoge heuvel bevinden zich overblijfselen van oude grondvesten van een molen. Deze werd echter verwoest in 1794.De afdaling leidde ons langs de als beschermd landschap geklasseerde flank van de heuvel om via golvende wegen naar een brede baan te stappen. Na het dwarsen van deze weg werden we een leuke, lange grindweg opgestuurd die ons enkele kikkerpoelen, met het nodige gekwaak, liet passeren. Nadat we het grind achter ons gelaten hadden volgden we opnieuw landelijke wegen, vanaf nu terug vlak, om naar Dikkebus te trekken. In het plaatselijke cultureel centrum kregen we nog eens een controle.
Na de controle moesten we een heel tijdje een brede, drukkere weg volgen totdat we, aan de overkant van de toegangsweg naar de vijver, een smal pad indraaiden. Het Dikkebusvijverpad bracht ons naast de Vijverbeek naar een laatste gratis controle waar we een ijsje aangeboden kregen. Nadat we dit binnengespeeld hadden vervolgden we onze weg langs het pad die ons helemaal tot aan de rand van het stadscentrum van Ieper bracht. Een gesloten overweg zorgde nog even voor wat oponthoud, maar als de slagbomen ons uiteindelijk toch doorgang verlenen konden we de drukke ringweg voor de tweede keer dwarsen. We volgden de brede gracht opnieuw voorbij de Rijselpoort om even verder de aankomst te bereiken van een knappe tocht.
Klik op de foto voor méér foto's!!!

Péruwelz, een klein stadje aan de Belgisch-Franse grens in Henegouwen, is het doel van een busreis van onze club. De oudste vermelding van het stadje gaat terug tot 1095 en vertelt over de schenking van een altaar aan de abdij van Aubechies. Péruwelz was eeuwenlang een dorpje tot in de 18de en 19de eeuw de industrialisering toenam en het dorpje uitgroeide tot een stad. In 1976 fusioneerde Péruwelz, samen met 9 andere dorpjes in de omgeving, tot de huidige stad. Na een uurtje rijden op de bus en het invullen van onze inschrijfkaart, konden we op pad voor de afstand van 30 kilometer.
Meteen na de start nam een grindpaadje ons mee naar een lange dreef die we even volgden. Een stukje onverhard zorgde ervoor dat we de dreef in konden ruilen voor een brede weg, met op het einde de basiliek van Bon-Secours. Vooraleer deze te bereiken, draaiden we een grindpaadje in die ons nog een ommetje liet maken om uiteindelijk toch aan de basiliek uit te komen. Deze basiliek werd gebouwd, om het groeiend aantal pelgrims op te vangen, op de plaats waar een kapel stond met een mariabeeld uit 1636. Dit beeld werd gemaakt uit dankbaarheid voor het stoppen van een pestepidemie. De basiliek is neo-gotisch met byzantijnse invloeden. De grens tussen België en Frankrijk loopt dwars door deze basiliek. Al snel lieten we de basiliek achter om even verder de eerste controle te bereiken.
Na de controle keerden we terug naar de basiliek om aan de andere kant te passeren. Via enkele wijkstraten ging het nu in de richting van het Forêt Domaniale de Bon-Secours. Dit 720 hectare grote bos was lange tijd eigendom van de familie Croÿ, die het domein verloor in 1918. In 1924 werd het een staatsbos. In het bos staan 60 verschillende boomsoorten, waaronder des sapins of sparren, waarnaar de tocht genoemd werd. Het staatsbos maakt deel uit van het Parc Naturel des Plaines de l'Escaut, een natuurdomein van maar liefst 26.500 hectare verspreid over 6 gemeentes in België en Frankrijk. Op een schitterende manier leidden de pijltjes over de bospaden om het bos te doorkruisen. De, soms modderige, bospaden stuurden ons naar de Etang de l'Ermitage, waar we een eerste blik konden werpen op het gelijknamige kasteel. We bleven in het ruime bosdomein tot we uiteindelijk in Lorette, een gehucht van Condé-sur-l'Ecaut, werden afgezet. Na nog enkele rustige wegen bereikten we, onder een partytent, de volgende controle.
Nu volgden we een hele tijd de wijkstraten, om de oevers van het enorme Lac Chabaud-Latour te bereiken. Dit meer bestrijkt een oppervlakte van 60 hectare en is ontstaan na steenkoolontginning.Vroeger werden op dit meer eenden gelokt en gevangen in eendenkooien. Nu drijven er, vreemd uitziende, vogelkijkhutten op het meer.  Via mooie, brede grindwegels maakten we nu een ruime omtrek rond het prachtige meer. Uiteindelijk bereikten we Condé-sur-l'Escaut. De naam van dit Franse stadje komt van het Keltisch 'Condat' en betekent samenvloeiing. Hier gaat het om de Schelde of l'Escaut en de Hene, de rivier waaraan Henegouwen zijn naam te danken heeft. Een speelpleintje aan de oever van het meer voldeed voor de volgende controle. 
Hier mochten we nu een lusje afleggen. Wat dit lusje te bieden had, was werkelijk schitterend. Zowat onmiddellijk wandelden we langs de metershoge muren van de omwalling van het stadje. In 1678 bepaalde het Verdrag van Nijmegen dat Condé Frans bezit was. Lodewijk de 14de liet meteen omwallingen bouwen door Vauban, die ook de gekende vestingen in Ieper construeerde. We wandelden op een prachtige manier op, naast en rond de indrukwekkende bouwwerken. Even moesten we onder de kruin van een omgevallen boom doorkruipen om het pad te kunnen volgen. Het was er genieten van de eerste tot de laatste meter in een doolhof van muren. Jammer genoeg kwamen we na 3 kilometer al terug aan de controle aan het meer.
Na de controle draaiden we de andere kant op om een lang, recht pad te volgen met aan de ene kant het Lac Chabaud-Latour en aan de andere kant de restanten van het kanaal Condé-Pommeroeul. Het bleef genieten als we uiteindelijk dit pad verlaten en via een kasseiweg richting de mijnterrils stapten. De Fosse Ledoux, zoals de mijn heette, is beginnen produceren in 1905 en produceerde in z'n topjaren 2590 ton steenkool per dag. De mijnactiviteiten werden definitief stopgezet in 1989.  Opnieuw konden we brede paden volgen die ons eventjes een steenkoolheuvel lieten beklimmen om vervolgens naar de Etang de la Digue Noire te leidden. Ook hier mochten we een tijdje de oevers volgen om via een betonnen brugje terug het gehucht Lorette binnen te stappen naar de volgende controle.
We volgden na de controle een tijdje een brede baan, om deze na een tijdje te mogen inruilen voor een lange kasteeldreef. Deze leidde recht naar het Chateau de l'Ermitage. In een wijde boog wandelden we rond de muur, rond het kasteeldomein, waarin af en toe een toegangspoort een, telkens ander, zicht gaf op het kasteel. Ondertussen waren we ook een 800 jaar oude eik gepasseerd, of toch de stam ervan want veel leven zit er blijkbaar niet meer in. De tweede ruime verkenning van het Forêt Domaniale de Bon-Secours bracht ons terug in Bon-Secours, waar we na een steile klim de laatste stempel konden verzamelen.
Even na de controle kwamen we aan het bezoekerscentrum van het Parc Naturel. We waren ruim op tijd, dus konden we hier even een kijkje nemen op de uitkijktoren die een nogal ontgoochelend zicht bood. Te hoge bomen belemmerden er het uitzicht. Even voobij het bezoekerscentrum stapten we nog een laatste stukje door het staatsbos om voorbij een circus naar Péruwelz af te draaien. Rustige wegen zorgden ervoor dat we het stadje terug bereikten en via enkele bosdreven in het Parc de Keyser bereikten we de aankomst. Een schitterende ervaring rijker keerden we met de bus terug richting Torhout.
Klik op de foto voor méér foto's!!!