Van onze redacteur

De groengele, afgebladderde hoofdtoegang is dichtgelast, maar dat is niet meer dan een pleister op een houten been. Sinds de sluiting van het park in 2003 dringen toeristen op allerlei manieren binnen. Al op straat waait de vergane glorie voorbijgangers tegemoet. De lange ramen van de feestzaal ‘Orangerie' zijn stuk voor stuk beklad met een rood runeteken. Een ander graffitispoor leidt langs beregend karton en glasschilfers naar de overdekte speelruimte.

Daar toont de puinhoop zich volledig.

De houten palen van het spiegelpaleis staan nog overeind, maar daartussen is de vloer bezaaid met stukjes spiegel. Geen enkel van de groene, rode of blauwe balletjes van de speeltuin is nog intact.

De zaal waar een miniatuurtreinparcours stond, is kapot geslagen door vandalen. Tussen de speeltuigen in liggen plastic terrasstoelen, platgetrapte blikjes en flesjes, verrotte bladeren, houten planken...

Behalve in één hoek. Daar is iemand met een borstel in de weer geweest. De houten planken en kratten liggen er net gestapeld. Van op een afstand is meteen duidelijk wat is opgebouwd: een skatepark. ‘Bijna een kunstwerk', noemt Ward Vergote het. ‘Dit bewijst toch dat de nood blijft aan zo'n eenvoudig doe-park zoals het hier was.'

Vergote is een lokale liberale politicus die zeven jaar geleden een actiecomité oprichtte dat ijvert voor het behoud van het park.

‘In het midden van de jaren zeventig was ik jobstudent aan de zwembaden. Er was er één voor jongens, en één voor meisjes. Het water was groen door de bomen die er rond stonden.'

Vergote maakte in de periode en daarna de hoogdagen van het Dadipark mee. Maar de kiem van het park ligt nog twee decennia vroeger.

In de jaren vijftig merkte de lokale pastoor Gaston Deweer op dat het geen kwaad kon een speelplein te koppelen aan het vlakbij gelegen bedevaartsoord. Zo'n speelplein garandeerde de komst van (jonge) gezinnen. Zijn oog viel op het vlakbij gelegen terrein waar Dadizelenaars een groentetuintje onderhielden.

Polen uit Noord-Frankrijk

Het oorspronkelijke Dadipark werd beheerd door de kerkfabriek. Generaties scholieren gingen er op bezinning of schoolreis.

‘Ze kwamen van overal', zegt Vergote. ‘Ik herinner mij onder meer hoe twee keer per jaar bussen met honderden katholieke Polen uit Noord-Frankrijk op bedevaart hier aan stonden te schuiven.'

Met de reputatie van het Dadipark groeide de omvang van het domein, en vice versa.

Er kwamen bont gekleurde schommels. Aangelegde vijvers met waterfietsen en bootjes. Een treintje, een molen met houten paarden en een perkje met echte struisvogels. De lokale handelaars ontdekten de mogelijkheid van een jaarbeurs op het domein. Het Dadipark groeide uit tot meer dan enkel een aanhangsel van de basiliek.

‘Elke jongere uit de streek heeft herinneringen aan het Dadipark', zegt Vergote. ‘We hebben allemaal hier ons eerste lief gevonden. Zet mij samen met een paar generatiegenoten, en we vertellen uren over het Dadipark.'

Het park haalde zijn aantrekkingskracht uit de doe-het-zelf attracties. Wie op de lokale variant van de ‘Splash' wilde, de ‘Nautic Jet', moest zijn bootje zelf in gang trekken. Een ritje op de kabelbaan moest je zelf aftrappen.

Maar die mentaliteit leverde het park ook een onveilige naam op. Het zwaarste ongeval gebeurde in 2000, toen het park al een tijd in handen was van de nv Dadipark, een firma van enkele lokale handelaren. Een jongen uit Kortrijk verloor zijn arm in de ‘Nautic Jet'. Dat betekende de fatale klap voor de toen al tanende reputatie van het park. De bezoekersaantallen slonken en in 2003 moest het park de deuren sluiten. De schommels en het treintje werden aan weer en wind overgeleverd. De struisvogels belandden in de toonbank van een naburige slager.

In 2012 dreigt zelfs aan de bezoeken van vandalen, skaters en andere liefhebbers van leegstand een einde te komen. De gemeente Moorslede, waar Dadizele deel van uitmaakt, heeft in september de sloopvergunning voor het park afgeleverd en er is een architect voor de sloop aangesteld. De naam ‘Dadipark' blijft behouden als er een nieuw project komt, maar of die vlag de lading van weleer zal dekken is een andere vraag.

park met geschiedenis

Een 13-jarige jongen uit Roeselare heeft een petitie opgestart om de ziel van het park zoveel mogelijk te bewaren. Thomas De Kerf was amper vier toen het park sloot maar heeft wel begrepen waar het om draaide.

‘Het Dadipark is het enige pretpark in het land dat nog een beetje geschiedenis heeft', zegt De Kerf. ‘De attracties waren niet voorgeprogrammeerd, iedereen voelde zich er vrij. In elk ander pretpark moet je langs vaste paadjes naar vaste attracties wandelen, daar aanschuiven en plaatsnemen. Het Dadipark is anders. De attracties staan er door elkaar, langs kronkelende weggetjes. Het zou heel spijtig zijn als alles tegen de vlakte gaat.'

Iets meer dan driehonderd handtekeningen heeft De Kerf al verzameld. Uiteindelijk wil hij met zijn petitie naar de gedelegeerd bestuurder van de nv Dadipark en het gemeentebestuur stappen. Al zal het niet evident worden om de bulldozers voor te zijn.