 |
|
|
| ons tweede adoptieavontuur |
|
|
| 23-04-2012 |
 hallo? |
"Hallo met G., met wie spreek ik alsjeblieft?" Zo neemt hij de telefoon op. Voert een heel gesprek alvorens de telefoon door te geven aan mij of zijn papa.
Vandaag, exact vijf jaar geleden, rinkelde de telefoon omstreeks 11u45. G. wachtte op ons, en wij wisten eindelijk op wie wij de hele tijd aan 't wachten waren.
Ik word er helemaal melig van...
23-04-2012, 11:46 geschreven door Inge 
|
|
|
Categorie:het leven zoals het is
|
|
| 08-01-2012 |
| één jaar |
Vandaag is het precies één jaar geleden dat A. voet op Belgisch grondgebied zette. Knus in mijn draagzak. Na een vermoeiende procedure konden we eindelijk een punt plaatsen achter dat hoofdstuk. En een nieuw beginnen: een leven met twee zonen. Twee prachtige kinderen, die wij op hun weg mogen begeleiden. Ik heb het geluk gehad het voorbije jaar volledig te kunnen thuisblijven. Het werk loslaten om een andere fulltime job op te nemen: het moederen. Nu, een jaar later, hebben we echt het gevoel dat A. is thuisgekomen. Het wankele basisvertrouwen opgebouwd. Hij straalt van de levenslust, evolueert rustig verder op zijn tempo. Morgen gaat hij voor het eerst naar de onthaalmoeder. We zijn twee keer gaan kennismaken. Bij de eerste kennismaking verborg hij zich achter mij, gluurde van achter mijn rug naar haar. De tweede keer ging hij op ontdekking door het huis. Liet zich gewillig door haar oppakken. Benieuwd hoe het morgen zal lopen, zonder mama op de zetel. Het zal ons allebei wel deugd doen. Een lesje in loslaten. Een oefening voor straks, als het echt wordt, en mama weer aan het werk is.
08-01-2012, 20:47 geschreven door Inge
|
|
|
Categorie:boeken
|
|
| 07-12-2011 |
| gil-giller-gilst |
Ok, A. kan gillen. Luid. En best wel lang. Dat is niet fijn voor zijn directe omgeving. Meestal proberen we dat te negeren en stopt het vanzelf. Maar net zorgde het voor overlast, in een copyzaak. Hij zat in de buggy, werd door grote broer geanimeerd. Mama was in gesprek met de vrouw achter de toog. A. zet het op een gillen. Ik probeer hem tot stilte aan te manen door zachtjes mijn vinger op de mond te leggen en ssst! te fluisteren. Maar plots komt daar ook een man achter de toog vandaan. Hij buigt zich over de toog en snauwt: "ség, zo kunnen wij hier wel niet werken, hé" Het had effect. Het gillen stopt. A. valt zelfs helemaal stil. G. ook. En ik ook. Voel allerlei vluchtreacties opkomen. Handel gauw mijn zaakje af en snel dan toch naar buiten. In de auto praten G. en ik over het gegil. En over de reactie van de man. G. vond de man niet lief. Nam het op voor zijn kleine broer. Ik was zelf te geschrokken om op een rustige manier iets terug te zeggen. Tja.
07-12-2011, 15:51 geschreven door Inge
|
|
|
Categorie:het leven zoals het is
|
|
| 02-12-2011 |
| in de ban van letters |
Ik wilde daarstraks een boodschappenlijstje opstellen. Nam pen en papier. G. zei dat hij het wel even voor me zou opschrijven en vroeg wat we nodig hebben. Hij is vijf en in de ban van letters. Aardappelen. Hij begint te spellen. Schrijft A-R-T-A-P-O-L. Ik wil zeggen dat het een D moet zijn, maar bijt een stuk van mijn tong. Dit vind ik te mooi. Ik bedenk dat er wel eens dringend een nieuwe spellingscommissie moet worden samengesteld. Bestaande uit vijf en zesjarigen, die het nog fonetisch doen. En logisch.
Ik heb toch maar voor mezelf ook een lijstje opgesteld. Het blaadje van G. stond vol. Vol letters, vol woorden. Kriskras door mekaar.
02-12-2011, 21:08 geschreven door Inge
|
|
|
Categorie:nieuws
|
|
| 29-11-2011 |
| Mizie! |
"Mizie" zegt A., terwijl hij wijst naar de cd-speler. Dol op muziek. "Pa!", en hij strekt zijn armen verlangend naar me uit. Ik pak hem. We dansen samen. "Ba" kan bal of bad zijn. Als hij het bad bedoelt, maakt hij er meestal wasbewegingen bij. Zijn handjes in mekaar wringen, of over zijn buikje wrijven. Maar "ba" kan ook betekenen dat hij iets van de grond heeft geplukt. Heeft hij zin in zijn flesje melk dan zegt hij "mé", en maakt daarbij smakgeluiden. Ook "kaa" kan voor verwarring zorgen. Soms wil hij een stukje kaas, soms wil hij rijden met de kar. "Kaa" is ook kaart. En dan bedoelt hij de kaarten van het spel waarmee grote broer en mama spelen. Of de kaart in de supermarkt, die hij wil vasthouden en aan de kassa wil overhandigen. "ma" is mandarijn, "appe" is appel. "Tita!" en een vinger wijst verlangend naar de televisie. Hij wil tik tak zien. A. maakt ons heel goed duidelijk wat hij wil. Na het gebrabbel en gestamel van losse klanken beginnen er zich stilaan woorden te vormen. Ook "ja" en "nee" maken deel uit van zijn nieuwe woordenschat. Al nemen we die "nee" niet altijd als een antwoord... En oja, er is ook nog "pipi" en "kaka" dat hij graag overal en luid laat weerklinken.
29-11-2011, 00:00 geschreven door Inge
|
|
|
Categorie:het leven zoals het is
|
|
| 22-11-2011 |
| And Now For Something Completely Different... |
Sint staat voor de deur. Of toch bijna. Hier lag een tijdschrift van een veel te grote speelgoedketen waar we eigenlijk nooit of te nimmer een voet binnenzetten en die gaf ik aan G. "Mama, wat is dit? Wat moet ik hiermee doen?" Ik vertelde hem dat dit een boekje vol speelgoed is. Dat de meeste kinderen daar heel hongerig in bladeren. Er vanalles uitknippen of scheuren om op hun brief naar de Sint te kleven. Ze stellen er hun verlanglijst mee samen. Hij deed een poging. Keek er vluchtig in. Legde het weer aan de kant. Ik vroeg of hij ook niet stilaan aan zijn brief voor de Sint zou beginnen. Of hij al enig idee heeft wat hij wil krijgen. "Maar mama, ik heb al alles! Ik wil gewoon chocolade."
Gisteren begon ik er toch nog eens over. Hij wil echt niks. Ik zei dat de Sint dan wel zou weten wat hij moest brengen. "Wat dan?" wilde hij weten. Dat ik dat ook niet wist. Maar de Sint wel. En toen kwam het eruit: "Mama, dan weet ik het ook. In mijn schoen gaan allemaal chocolade centen zitten. En dan, helemaal onderin, een intendo."
22-11-2011, 20:49 geschreven door Inge
|
|
|
Categorie:het leven zoals het is
|
|
| 10-11-2011 |
| voor altijd |
We eten koekjes en drinken thee. Gezellig rond de keukentafel. A. slurpt drupjes thee mee van mijn lepel en zegt met zijn fijn stemmetje en langgerekte ee: "téééé". G. lacht en zegt plots dat hij dacht dat A. nog terug zou gaan naar Ethiopië. Ik reageer verbaasd. Ik dacht dat we altijd open en duidelijk waren, van in het begin. Nu, na tien maanden, beseft G. blijkbaar pas echt dat zijn broertje er voor altijd zal zijn.
Wat later observeer ik hen vanuit mijn ooghoek. Ze spelen verstoppertje. Het valt me op hoe G. zijn broertje toespreekt en aanmoedigt, ik hoor een echo van mezelf. Dan wil hij A. optillen. Ik hou mezelf in. Kijk toe hoe A. een beetje onhandig wordt vastgegrabbeld. Maar A. is vol vertrouwen. Geeft een beetje later zelf heel duidelijk aan dat hij het niet meer leuk vindt. Ze gaan elk hun eigen weg. A. duwt een autootje vooruit, "brrrrr", en G. draait wat radslagen.
10-11-2011, 23:09 geschreven door Inge
|
|
|
Categorie:het leven zoals het is
|
|
| 17-10-2011 |
| ondertussen... |
- kruipt A. aan steeds hogere snelheden door het huis
- heeft hij ontdekt dat het ook fijn is om rechtop te staan. Hij begint zich dan ook meer en meer recht te trekken aan stoelen, zetels, lage tafels en vooral: mama's benen
- beginnen klanken steeds meer op woorden te lijken
- zijn we gaan kennismaken met de onthaalmoeder en dat verliep zeer positief: A. verstopte zich maar bleef wel gluren en oogcontact zoeken met haar
- plukken we nog steeds even lustig de dagen....
17-10-2011, 08:49 geschreven door Inge
|
|
|
Categorie:het leven zoals het is
|
|
|
|
|
|
