Zoeken in blog

Inhoud blog
  • Hier zijn dan de eerste foto's
  • Onverwacht maar leuk.
  • The day after
  • Het zit er op...
  • Rit 34 Samaxi-Baku
  • Rit 33 Oguz-Samaxi
  • Rit 32 Balakan-Oguz(gisteren)
    Brugge-Istanbul-Baku
    Fietsreis in 2013 van Brugge naar Baku (Azerbeidzjan) via Istanbul


    BRUGGE-WIEN-BUDAPEST-ISTANBUL-TBILISI-BAKU 5400 KM IN 34 DAGEN

    02-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onverwacht maar leuk.
    Tijdens het laden van de fietsen omstreeks 9u kreeg Roland plots een telefoontje dat we om 15u plaatselijke tijd bij de ambassadeur verwacht worden. We zijn hier ook in de krant verschenen vandaag

    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.The day after
    Gisteren een schitterende rondleiding gehad in Baku. Afgesloten omstreeks middernacht op een terras in de onmiddellijke buurt van de vlammentoren. Voorheen hadden we een bezoek gebracht aan de prachtig gerestaureerde oude stad. Er werd nog wat nagepraat en daarna gingen we slapen. Deze morgen doet het raar om eens te kunnen uitslapen en straks te weten dat je de fiets niet op moet. Onze carbonnen- en alurossen worden straks in de aanhangwagen gestald om de trip naar België te maken. De beestjes hebben nu even rust verdiend. De fietsers en volger Guus zullen afscheid van elkaar nemen en de heimat opzoeken. We zullen straffe verhalen kunnen vertellen van deze lastige maar ook prachtige fietsreis. Misschien zien we elkaar nooit meer tot ...we plots elkaar weer tegenkomen in één of ander avontuur. Aan de collega's van bpost. Zonder ongelukken sta ik maandag terug op het werk. De pomkoek zal zoals vanouds om 10u gegeten worden en hopelijk is Peter zijn kast nog niet leeg. Filip, proficiat met de overwinning van Lokeren tegen Anderlecht.

    >> Reageer (0)
    01-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het zit er op...
    Het zit erop, eerst en vooral moet ik IEDEREEN bedanken die mij in deze onderneming gesteund heeft. Ik heb 34 dagen op de fiets gezeten, en in ongeveer 215 uur een kleine 5500 kilometer afgelegd en 44000 hoogtemeters bijeen getrapt. Het wereldgebeuren heeft voor mij een maand stilgestaan, en vanaf maandag zal ik mij terug moeten aanpassen aan het ritme van het dagelijkse leven. Wat zal ik die pikante Turkse soep missen, de overweldigende natuur waar we doorheen fietsten, en waar voor mij persoonlijk de rit Ardahan-Aspinda (grensgebied Turkije-Georgië) met kop en schouder bovenuit steekt. De mensen die langs de weg hun koopwaar venten, soms alleen bestaande uit een emmertje bessen, enkele zakjes hazelnoten, of een potje honing, maar toch altijd open voor een glimlach of een groet. De vrijheid van het fietsen, de watermeloen uit het vuistje, de honingraat bij het ontbijt. De voldoening je doel te bereiken, en kom tot het besluit dat dit naar meer smaakt. Als je deze winter langs het kanaal Oostende-Brugge een fietser met rugzakje zijn kilometers ziet malen, dan is de kans groot dat ik het ben, mezelf aan het voorbereiden op een volgend avontuur, want vanaf maandag krijg ik steevast de vraag, Jan, heb je ………….al gedaan? Groetjes en tot een volgende keer, Jan.

    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rit 34 Samaxi-Baku
    D-day vandaag. De laatste rit in deze Brugge-Baku. Roland is waarschijnlijk wat zenuwachtig voor deze laatste rit en vergist zich van kamer, gaat zijn beklag doen bij de receptie dat hij niet op zijn kamer kan, om dan vast te stellen dat hij op de verkeerde kamerdeur stond te bonken. Na het aanbieden van zijn verontschuldigingen zet de karavaan zich om 8u20 in beweging. Vooraan en achteraan een politiewagen, daartussen nog een ambulance en uiteraard Guus met de volgwagen. We moesten naar de zee en dat werd dus afdalen, al hebben we toch nog een kleine 1000 hoogtemeters bij elkaar gefietst en zat de wind tegen. Als ik mij niet vergis was dit de snelste rit van allemaal. Gemiddelde 28,4km/u en dat na 33 dagen fietsen. We werden in Baku ontvangen door een groep enthousiaste jongeren (jongens en meisjes) aangesloten bij de Azerbeidzjaanse wielerbond. De aankomst was voorzien in het Velopark. Dit is een plaats waar ze wegen aangelegd hebben om de jongeren de kans te bieden ongestoord met de fiets te trainen ver weg van het (te) drukke verkeer. De TV was aanwezig en de bijhorende interviews werden afgenomen. De jongeren smeekten ook om koerstruitjes en petjes. Sommige deelnemers hebben hun trui en andere zaken weggegeven. De jongeren waren dolblij. Wij konden elkaar de hand schudden met de woorden "missie volbracht". Daarna zijn we met wagens naar ons hotel gebracht en na het eetmaal deze avond krijgen we nog een rondleiding in de stad.
    Voor de statistieken:
    -Ongeveer 5538 km gefietst
    -Ongeveer 215 uur op de fiets gezeten.
    -Gemiddelde snelheid over het volledig trajekt=25,5km/u
    -44500 hoogtemeters.
    -Kris zal jullie de pechcijfers mededelen.
    Een bedankt voor:
    -Roland Hurtecant die dit mogelijk heeft gemaakt.
    -Guus Runge die ons steeds, in soms moeilijke omstandigheden, bijstond met de volgwagen.
    -De Azerbeidzjaanse wielerbond die ons voortreffelijk door het land heeft geloodst samen met de politiemensen en ambulance.
    -De deelnemers die soms in moeilijke omstandigheden het hoofd koel hielden.
    -De vele bezoekers op de blog en hun reacties die voor ons een ferme steun betekenden.
    -Vrouw, kinderen, kleinkinderen, vrienden, buren, collega's en kennissen die ons steunden voor en tijdens deze expeditie.
    -De sponsors.
    Vergeef mij als ik hier iemand vergeten ben.

    Als verslaggever heb ik heel wat steun gehad van kamergenoot Jan die af en toe eens een verslagje de wereld in stuurde als ik het even niet zag zitten. Ik heb geprobeerd de blog zo goed als mogelijk bij te houden en dat heeft mij soms de broodnodige rust gekost. Zelf had ik geen fototoestel mee maar als de deelnemers mij foto's of filmpjes ter beschikking stellen zal ik deze alsnog op deze blog publiceren.

    Ik sluit af met de woorden,
    Het leven is niet de dromen die je hebt,
    maar de dromen die je waarmaakt.

    Johan Saey

    >> Reageer (0)
    31-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rit 33 Oguz-Samaxi
    Na het ontbijt dat opnieuw zeer karig was, werd besloten om het slecht gedeelte dat we gisteren gedaan hebben te mijden en met auto's naar beneden te rijden tot op een plaats waar fietsen op een normale manier kan gebeuren. Lijf en materiaal hebben al genoeg afgezien tijdens deze tocht om nu nog absurde risico's te nemen met het berijden van een weg die men geen weg kan noemen. We hadden gedurende de hele dag politiebegeleiding en het werd nog een pittige rit. Honderddrieënzestig kilometer met iets meer dan tweeduizend hoogtemeter na vierendertig dagen fietsen aan één stuk is zwaar. Vooral de laatste helling op 15km van het eindpunt zal mij altijd bijblijven. Een goede 4km lang maar ik denk dat het gemiddelde stijgingspercentage 10% is met pieken tot 15%, een beest dus. Bovenop deze helling werden weer wat foto's genomen van ons door de plaatselijke pers. Daarna een lichte afdaling naar Samaxi waar ons nog een dessert werd voorgeschoteld. De laatste drie km moest nog geklommen worden tot aan het hotel. Wel niet zo steil(3 tot 5%) maar na een zware dag begint dit zelfs door te wegen; We zitten in een vrij goed hotel en nu maar afwachten of we genoeg eten krijgen. Morgen zetten we de kroon op het werk met de rit naar Baku. Iedereen is blij deze tocht ondernomen te hebben, maar het verlangen naar vrouw, kinderen, kleinkinderen begint de bovenhand te krijgen. Het is genoeg geweest.

    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rit 32 Balakan-Oguz(gisteren)
    Om 7u30 Stond de politie al klaar om ons te begeleiden naar de volgende stad nl. Oguz. Na een twintigtal km pech voor Roland. Lekke band. Na de herstelling doorgereden tot ongeveer 12u15. Aangezien we daarna maar 30km verder zouden moeten fietsen, wou de ene een korte stop en anderen wilden dan een volledige lunchstop alvorens door te rijden naar ons hotel. Uiteindelijk werd er een volledige maar weliswaar korte lunchstop gekozen. Ongeveer 10 km voor ons eindpunt kwamen we in grove kiezelstenen terecht, en dit bergop. Later zouden deze kiezelstenen overgaan in een geasfalteerde weg om tenslotte te eindigen in een weg waar grove keien dienden als wegdek, maar dan steiler dan de muur van Geraardsbergen en de Patersberg samen. Deze twee molshopen zijn avenue’s vergeleken met datgene wat wij vandaag zijn opgereden. De BMW van de politie had zelfs moeite om boven te geraken. Onze aanhangwagen werd afgekoppeld om de minibus naar boven te krijgen. We moete eerlijk zijn , dit is geen weg voor fietsers maar dit is een onvoorspelbaar gedeelte van het avontuur. Hier moet men als rijder kunnen mee leven. Uiteindelijk zitten we hier boven op een berg die vooral in de winter een prachtig uitzicht moet geven op de rivier die zich in de diepte stort met het overvloedige smeltwater uit de bergen. Minpuntje is dat iedereen hier waarschijnlijk met honger gaat slapen. Het was een zeer karige en droge maaltijd. Morgen voorlaatste rit naar Samaxi die langer zal uitvallen dan oorspronkelijk gedacht.

    >> Reageer (0)
    29-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Russische roulette
    Zo kun je fietsen in de Georgische hoofdstad Tbilisi omschrijven. Stoplichten zijn nergens te bespeuren, wegmarkeringen ontbreken, oversteken is een hachelijke onderneming. Automobilisten genieten ervan om de meest waanzinnige inhaalmaneuvers uit te halen. Iedereen denkt een Schumacher te zijn, en op kruispunten geldt het recht van de sterkste. De laatste fietser is hier jaren terug van zijn sokken gereden. Op deze 40 kilometer heb ik 3 engelbewaarders ingezet en heeft mijn Christoffel overuren moeten draaien. Als je de stad op de een of andere manier heelhuids hebt verlaten, komt een ander probleem op de proppen. Honden, in alle mogelijke kleuren en afmetingen liggen ze in hinderlaag, achter krotjes in golfplaat, tuintjes, landelijke weggetjes enz… Hun uitverkorene is Raf. We moeten soms echte huzarenstukjes uithalen om ze te ontwijken, want hier bijten blaffende honden wel. Na het ontwijken van auto’ s, honden en putten met of zonder deksel, heb je nog een vierde manier om het strijdtoneel te verlaten. De koe, meestal staan ze langs de weg te grazen, of achteloos op het asfalt te herkauwen. Dit lijkt me de leukste manier om tot opgave gedwongen te worden, Brugge-Baku rijder is ingeploft op een dikke zachte bella, maar met de eindstreep in zicht zullen het echt wel de grove middelen moeten zijn die ons kunnen tegenhouden. Groetjes Jan.

    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rit 31 Sighnaghi-Balakan
    Vandaag ontbijt om 7u30 omdat we maar een ritje van 65km voor de boeg hadden. Er was enige verwarring want oorspronkelijk moesten we naar Zaqatala fietsen. Het werd dus Balakan net over de grens van Azerbeidzjan. Het zou een rustig rit worden met hier en daar tijd voor het nemen van enkele foto’s en uiteraard de grensovergang die nooit te voorspellen is. We konden op dat ogenblik niet weten wat ons nog te wachten zou staan die dag. De wegen zijn in slechte staat en het is steeds opletten geblazen voor diepe putten in het wegdek. Het weer viel mee, het zonnetje scheen, en er was niet overdreven veel wind. In de verte werden de toppen van het Kaukasusgebergte gegijzeld door dreigende wolkenslierten. Dit gebergte gaan we rakelings passeren. Bij het verlaten van Sighnaghi stond een verkoper, die pas een varkentje geslacht had, zijn waar aan te prijzen. Eerlijk gezegd, zag het er niet appetijtelijk uit. Dit vlees hangt daar zo maar tussen de vele uitlaatgassen van de auto’s en zonder enige vorm van hygiëne. Aan de grens hebben we heel wat tijd verloren wegens problemen met de aanhangwagen. Na het betalen van de nodige fondsen mochten we verder rijden. Wat ons na de grens te wachten stond konden we dan niet weten. We werden opgewacht door drie politiewagens en een ambulance. Twee politiewagens voor ons en één achter ons aan samen met de ambulance. Een kleine kilometer verder werden we opgewacht door een delegatie van de bevolking in traditionele klederdracht. Ze boden ons bloemen, brood, pannenkoeken en een inheemse speciale drank aan. De pers was aanwezig evenals de TV. Er werden ook Azerbeidzjaanse vlagjes aan ons uitgedeeld die we op ons stuur plaatsten of ergens waar het goed zichtbaar was. In Balakan zelf zorgde de politie ervoor dat het verkeer op kruispunten en zijstraten stilgelegd werd. Prachtig gebaar van de bevolking naar ons toe. De volgende dagen zouden we politiebegeleiding krijgen tot in Baku. Daarna hadden we in het hotel even tijd voor ontspanning. Een thee drinken aan het zwembad of een biertje in de bar. Anderen deden dan weer een kleine wandeling. Zo een korte rit is eens goed om de batterijen op te laden voor de laatste drie dagen. Hoe er rekening mee dat we nu drie uur voor zitten op de Belgische tijd. Morgen richting Oguz.

    >> Reageer (1)

    Foto

    Archief per week
  • 26/08-01/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 22/07-28/07 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 08/07-14/07 2013
  • 01/07-07/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 20/05-26/05 2013
  • 13/05-19/05 2013
  • 08/04-14/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 25/02-03/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 11/02-17/02 2013
  • 04/02-10/02 2013
  • 28/01-03/02 2013
  • 31/12-06/01 2013
  • 17/12-23/12 2012

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Blog als favoriet !

    Gastenboek
  • fbiww5
  • de Bidon
  • Dikke Proficiat!
  • Proficiat
  • mr

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Link
  • Monsieur Mont Ventoux
  • Sponsortocht Luc Vanderhaeghe


  • Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!