Foto

Totaal bezoekers :
Laatste commentaren
  • Lollies (Hella)
        op Juli en begin augustus
  • chique schoenen (Ronan en Carine)
        op Juli en begin augustus
  • Roosje mist u ! (Crollie en co)
        op Oktober 2012
  • ilse (ilse )
        op Oktober 2011
  • Geen nieuws is goed nieuws !!! (Crollie, jeroen en roosje)
        op Oktober 2011
  • Britt Gezel

    20-02-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Karnaval
    2 piraten en Superman



    Hier Piet Piraat met hoed (bedankt Robbe dat Bram je kostuum mocht lenen !)

    20-02-2009 om 20:54 geschreven door Britt  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (3)
    17-02-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Opzetten voor verder te lezen



    Mama wil ook eens iets zeggen :

    We zijn nu 2 jaar verder.

    1 jaar chemo via infuus.

    1 jaar chemo in pillekes.

    En nu hopelijk nooit meer chemo.

    Het was een héél zware periode voor ons gezin.

    Daarbij hebben we héél veel steun gekregen van alle kanten.

    Ik weet dat ik er een heleboel ga vergeten, waarvoor nu reeds mijn excuses.

     

    Bedankt …

    ·     Oma en Opa Woelie, voor alles wat jullie al voor ons gedaan hebben, en Oma vooral voor het lekkere eten wanneer we in het ziekenhuis moesten overnachten.

    ·     Opa Pol en Nanny, voor de strijk toen we in het ziekenhuis waren, jullie staan ook altijd voor ons klaar als het nodig is.

    • Ome Dirk, om dat eten naar het ziekenhuis te brengen en zoveel meer, teveel om op te noemen, nu nog altijd.
    • Ome Jan, om samen met Ome Dirk het “fun”-budget sponsoren. Nooit een voet in een ziekenhuis willen zetten maar mijn dochter ben je komen bezoeken,
    • Dooppeter, ome Hans en je WOW-vrienden, zonder jou had Britt nooit zoveel kaartjes ontvangen met haar verjaardag in het ziekenhuis. En natuurlijk voor het opstarten van de blog.
    • Tante Griet om mee te gaan als Britt in slaap moest en Alain niet in het land was, jullie bezoekjes deden haar altijd opleven, en nu genieten ze telkens van de slaappartijtjes bij jou en Ome Pol.
    • Tante Marleen, onze super babysit voor thuis en ook altijd klaar om te helpen of oplossingen te zoeken.
    • Ome Marc en Davy, de zwemmers van dienst om te gaan zwemmen met Brent doordat Britt niet mocht.
    • Doopmeter van Britt, Tante Ilse en Ome Luc, jullie telefoonrekening zal niet mals geweest zijn, je bent een supermeter.
    • Ome Eric en Tante Isabel jullie hebben ons ook genoeg gezegd dat als er iets was, we op jullie konden rekenen.
    • Hilde en Guy, om Bram overdag zo goed op te vangen wanneer hij nog niet naar school ging, jullie waren een grote steun.
    • Vrienden van MTL, voor de bezoekjes, kaartjes, …
    • Directie, leerkrachten, medewerkers, ouders en kinderen van Basisschool Vroenhof, jullie zijn een enorme steun, nog steeds.
    • Collega’s van mij en van Alain, het zit in de kleine dingen waardoor we weten dat jullie aan ons denken.
    • Werkgevers van mezelf en Alain, jullie hebben ons super geholpen, want we weten dat het ook anders kan. Jullie hebben jullie hart laten spreken.
    • Molleke, onze uitjes deden me deugd.
    • Buren, altijd stonden jullie klaar om op ons huisje te passen wanneer we naar het ziekenhuis moesten overnachten. Onze kippen en de poes Crispy werden goed verzorgd.
    • Alle personeel van het kinderziekenhuis Gasthuisberg, dokter Uyttebroeck, Dr. Renard, andere dokters, verpleegkundigen, poetspersoneel, iedereen van De Bonte Specht, ziekenhuisschool, muziektherapeute, psychologes, laboranten, apotheek, …. teveel om op te noemen, maar jullie zijn de beste.
    • Ouders van lotgenootjes, spijtig genoeg hebben we elkaar in slechte omstandigheden leren kennen maar ik weet dat we een band hebben die nooit meer stuk kan, die niemand anders begrijpt.
    • Ons team huisartsen die met z’n drietjes ons op de been houden.
    • En als allerlaatste maar zeker niet de minste, mijn ventje, Alain. Het is zeker niet makkelijk geweest maar gelukkig hadden we onze mindere dagen nooit op dezelfde dag. We vonden steun bij elkaar en we doen er zeker nog een paar keer de 20 jaar bij die we nu al meegemaakt hebben. Met goede en slechte dagen, maar de goede, daar trekken we ons aan op. En genieten dat zullen we. Met onze 3 kinderen. Voor minder gaan we niet. Ik zou nu nog eens zeggen : Bedankt schatteke, ik zie U graag. Maar ge hebt nog geen woord van deze blog gelezen dus ik zal het wel nog eens zeggen als ge belt of zondag terug bent.

     

    Op belangrijke dagen zal “Britt” deze blog zeker nog aanvullen.

    Misschien zelfs elke week nog als we niet kunnen afkicken.

    Maar hopelijk volgen er voor ons nu rustige weken, met niet teveel zenuwen.

    Als er iets te berichten valt zullen we dit zeker doen en hopelijk laten jullie nog iets van jullie horen op de blog.

    Allemaal blijven duimen want we zijn op goede weg, maar de strijd is nog niet gestreden.

     

    Zoals mijn favoriete groep het zingt :

     

    I've paid my dues
    Time after time
    I've done my sentence
    But committed no crime
    And bad mistakes
    I've made a few
    I've had my share of sand
    Kicked in my face
    But I've come through

    And we mean to go on and on and on and on

    We are the champions - my friends
    And we'll keep on fighting
    Till the end
    We are the champions
    We are the champions
    No time for losers
    'Cause we are the champions of the World

    I've taken my bows
    And my curtain calls
    You brought me fame and fortune
    And everything that goes with it
    I thank you all
    But it's been no bed of roses
    No pleasure cruise
    I consider it a challenge before
    The whole human race
    And I ain't gonna lose

    And we mean to go on and on and on and on

    We are the champions - my friends
    And we'll keep on fighting
    Till the end
    We are the champions
    We are the champions
    No time for losers
    'Cause we are the champions of the World

    We are the champions - my friends
    And we'll keep on fighting
    Till the end
    We are the champions
    We are the champions
    No time for losers
    Cause we are the champions of the World


    17-02-2009 om 19:52 geschreven door Britt  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (8)
    15-02-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Fotokes
    Laatste 5 pillekes LTX



    Allerlaatste pilleke LTX gaat binnen



    Eerste boeket Valentijnsbloemen



    2de boeket Valentijnsbloemen



    Hopelijk mijn allerlaatste Chemopilleke !!!!!!!

    15-02-2009 om 20:23 geschreven door Britt  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 728 - 734 : Hopelijk allerlaatse Chemo pilleke !!!!
    Maandag, 9 februari 2009 :
    Weer een gewone dag op school.
    Brent ziet er wel niet zo goed uit.

    Dinsdag, 10 februari 2009 :
    Brent is vannacht bij mama gekropen.
    Vanmorgen voelt hij zich helemaal niet lekker en heeft koorts.
    Niet naar school en vanavond naar de dokter.
    De dag gaat hij doorbrengen bij de Woelies want mama moet gaan werken.
    Na school gaan we bij Oma eten en dan naar de dokter.
    Die stelt vast dat Brent een serieuze keelontsteking heeft.
    Hij mag de ganse week niet naar school.
    Mama neemt hem 's avonds bij haar in bed om de koorts in het oog te houden.
    Dit doet haar echt terugdenken aan 2 jaar geleden wanneer ik me niet goed voelde.
    Ik neem mijn allerlaatste 5 LTX pillekes.
    Vroeger noemde ik dit mijn vieze gele zak, toen ik het nog via infusen kreeg.
    Wel daar moest ik dus elke week 5 pillekes in één keer per week van nemen, de pillekes versie van de vieze gele zak.

    Woensdag, 11 februari 2009 :
    Op woensdag werkt mama niet dus blijft ze thuis bij grote broer.
    In de namiddag moest hij normaal naar het ziekenhuis om zijn tanden te laten controleren maar dat heeft mama wijslijk afgebeld.
    Ik ga naar het verjaardagsfeestje van Jens.
    Jaja, dat is 3 weken feesten op rij voor mij.
    Mama brengt de broers naar de Woelies want om 17:00 ga ik ook nog naar de dansles.
    Daarna rijden we naar Oma Woelie om frietjes te eten.
    Mama gaat vanavond nog naar een lezing van Prof. Adriaensen over het opvoeden van chronisch zieke kinderen.
    Daarom blijven we allemaal bij de Woelies slapen vandaag.
    Mama vond het héél interessant (enkele andere ouders en ook personeel van het ziekenhuis natuurlijk gezien).
    Ze denk al bij al dat ze goed bezig is, gelukkig maar.

    Donderdag, 12 februari 2009 :
    Ome Dirk brengt Bram en mij naar school.
    Mama komt ons 's avonds terug oppikken.
    Ze hebben gebeld dat we onze auto mogen gaan oppikken in de garage.
    Eindelijk na dik 2 weken.
    Onze vervangauto (de groene koekedoos) zoals wij zeggen, terug ruilen tegen onze grotere auto voor een gezin met 3 kindjes.
    Mama blij, alle kinderstoelen terug overladen en wij op weg.
    Maar te snel gejuicht.
    Nog niet bij Oma aangekomen en alle lampkes schieten terug in gang.
    Mama blijft kalm en belt gewoon naar de garage.
    Morgen terug binnendoen dus.

    Vrijdag, 13 februari 2009 :
    Opa Pol is de wagen bij mama op het werk weer komen oppikken.
    Iets later staat hij er terug met de vervang koekedoos, grrrrrr.
    Na school rijden we met mama broer oppikken.
    Daar staat een hele grote rode bos bloemen mama op te wachten.
    Dat heeft onze papa geregeld vanuit America, keilief hé.
    Maar een dagske te vroeg omdat we Oma morgen normaal niet zien.
    Mama hoopt dat we vanavond allemaal goed slapen want dat is er de laatste dagen niet echt van gekomen.

    Zaterdag, 14 februari 2009 :
    Allemaal keislecht geslapen dus !
    Grrrrrrrrrr !
    Mama stort haar dus maar op de was en strijk.
    En wij spelen lekker de ganse dag.
    De buurvrouw staat plots aan de deur met een grote bos bloemen.
    Onze papa is toch ne rakker hé.
    Mama had hem gisteren bedankt voor de bloemen maar toen was het nog geen Valentijn.
    Dus heeft hij naar de buurvrouw gebeld om mama nog een bos bloemen te komen brengen van hem.
    Lief hé !
    Toch leuk dat die 2 mekaar nog graag zien.
    's Avonds gaan we naar de Breugelavond van Ome Dirk zijn rallyclub.
    Héél lekker gegeten, goed gespeeld, maar allerbelangrijkste, mijn allerallerallerallerlaatste chemo pilleke ingenomen.
    Daar gaan we voor en niet voor minder, dat weten jullie.
    Maar allemaal mee blijven duimen, kaarskes branden, .... dat het vieze beest nu werkelijk uit mijn kleine lijfke is.
    Tante Ilse heeft er ook aan gedacht en geprobeert te bellen maar we waren te druk bezig met vieren.
    Sorry tante Ilse !
    Rond 22:00 iedereen doodop en naar ons beddeke.
    Mama hoopt er al niet meer op dat we goed gaan slapen.

    Zondag, 15 februari 2009 :
    Ge gaat het nooit geloven.
    Rond 7:00 ligt mama al wakker en te sakkeren.
    Nu slaapt iedereen nog en zij kan niet meer slapen.
    Dan begint ze maar op te rommelen hé.
    Rond 8:45 is Brent wakker, iets na 9:00 kom ik ook beneden.
    Een ganse voormiddag om huiswerk te maken.
    En Bram, die zijn we om 11:15 gaan wakker maken omdat we moesten vertrekken.
    Straf hé !
    's Middags zijn we gaan apperitieven en in de namiddag komt Ome Hans Brent zijn computer in orde brengen.
    Tante Petra, Lucas en Sander zijn er ook bij.
    Leuke namiddag en dan op tijd in bed want morgen is het terug school.

    15-02-2009 om 00:00 geschreven door Britt  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (3)
    04-02-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sluik lang haar
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Even bewijzen dat mijn haar vroeger echt plat was, zonder krullekes !

    04-02-2009 om 15:53 geschreven door Britt  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (7)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 721 - 727 : Laatste consultatie tijdens behandeling
    Maandag, 2 februari 2009 :
    Kindjes lekker naar school en mama werken.
    Papa is thuis vandaag en heeft een héél lekker voorgerecht op tafel getoverd wanneer we 's avonds eten.
    We zijn allemaal blij verrast.
    Nog al een papa dat wij hebben hé.
    Niemand te laat in bed want veel slapen doen we niet met mijn hoest.

    Dinsdag, 3 februari 2009 :
    Weer school en werken.
    Opa Woelie is vandaag naar het ziekenhuis voor een paar onderzoeken.
    Hij moet er een nachtje blijven slapen.
    Mama durft niet op bezoek gaan door de sneeuw en ijzel.

    Woensdag, 4 februari 2009 :
    Vanmorgen hebben we de jongens al vroeg op school afgezet.
    We moeten om 8:30 in het ziekenhuis zijn en het is glad buiten.
    We zijn toch goed op tijd op de consultatie.
    Een vingerprik door de verpleegster en even later is de dokter er al.
    Toch nog even naar mijn hoest laten kijken.
    Maar Dr. Renard hoort niets verdachts meer op mijn longen.
    Gelukkig maar.
    Het is blijkbaar de laatste keer dat ik tijdens mijn pillekes op consultatie moet komen.
    Mama schrikt wanneer de dokter zegt dat we nu pas op 6 maart terug moeten komen op dagzaal voor onderzoeken (hartcontrole, longencontrole en scan van mijn hoofdje).
    Daarna moet ik op 19 maart terugkomen voor een beenmergpunctie.
    Omdat ik dan toch in slaap ben vraagt mama om dan mijn wratjes te laten weghalen en dat vindt de dokter een goed idee.
    Ze zal zorgen dat er een huidspecialiste aanwezig zal zijn en het nodige doen.
    Daarna moeten we maar elke maand meer op controle.
    Na 6 maand doen ze terug een beenmergpunctie en als alles dan nog verloopt zoals het hoort mag mijn porthacat eruit.
    Dat is allemaal toekomstmuziek maar ze klinkt als muziek in de oren hé.
    Daar gaan we voor, en voor niets minder.
    Ik mag zelfs binnen een maand waarschijnlijk terug gaan zwemmen.
    Jaja, ge leest het goed, zwemmen.
    Nu moeten we zwemmeester Davy zijn telefoonnummer zoeken om een afspraak te maken. 
    Kunnen we verder gaan waar we exact 2 jaar geleden na 2 lessen zijn moeten stoppen.
    Voor ons mama is het allemaal een beetje veel.
    De dokter zegt dat dat meestal zo is bij de ouders wanneer de behandeling stopt.
    Ze zegt dat mama eens moet praten met de psychologe van de afdeling.
    Dat zal ze ook regelen dus.
    Ondertussen was mijn bloeduitslag binnen : 3900 witte !
    Help denkt mama dat is teveel maar dat moeten we nu gewoon worden.
    Voor deze laatste 10 dagen mag de hoeveelheid pillekes hetzelfde blijven.
    Ik moet toch stillekesaan omhoog gaan tot het niveau van normale mensen hé.
    Dat zal wennen worden.
    Alé, alles was dus goed en Dr. Renard zegt dat ik de behandeling héél flink heb doorstaan.
    Wij nu dus snel richting schaatsbaan.
    Mijn school is daar aan het schaatsen en ik mag van Juf Ann nog meekomen wanneer ik uit het ziekenhuis ben.
    De juf helpt me in mijn schaatsen want ik ben net daar als de laatste kindjes het ijs opgaan.
    Het is héél leuk.
    Ik ben wel een keer ferm op mijn bil gevallen maar nu zal het wel zo geen erge blauwe plek meer zijn zeker met mijn 3900 wittekes en bloedplaatjes die toch ook weer iets gestegen zijn.
    Fijn dat de juf het even kwam zeggen, moest er toch een blauwe plek komen.
    In de namiddag val ik op papa zijn schootje in slaap.
    En dan mag ik naar het verjaardagsfeestje van Sofie uit mijn klas.
    Ik moet er wel even vroeger doorgaan want ik ga vandaag natuurlijk terug naar de dansles.
    En dan frietjes en een baddeke want het is woensdag.

    Donderdag, 5 februari 2009 :
    Gewoon een alledaags dagske.

    Vrijdag, 6 februari 2009 :
    Weer een dag op school.
    Na school komen Rani en Timo even mee naar ons huisje.
    Papa is bezig zijn koffer aan 't maken want hij vertrekt morgen voor 2 weken naar Florida.
    Daarna is het tijd om te vertrekken naar de Woelies.
    We gaan daar slapen want papa moet dus morgenvroeg weggedaan worden naar de luchthaven.
    In ons koekedoos geraken we niet in samen met de koffers.
    Mama en papa profiteren er dan maar van om nog eens uit te gaan eten.
    Een vroege Valentijn zeker.
    Ondertussen ravotten wij bij de Woelies.

    Zaterdag, 7 februari 2009 :
    Mama is al vroeg terug hier om ons op te pikken nadat ze papa afgezet heeft.
    We gaan met Oma en Opa Woelie naar de binnenspeeltuin.
    Na de middag zijn we terug in ons huisje en rond 17:00 wordt Brent opgepikt om bij Yannick van zijn klas te gaan slapen.
    Amai die heeft zitten zagen in de namiddag of het nog geen tijd was.
    Nu zijn alleen Bram en ik dus thuis bij mama.
    We pakken allemaal samen een badje met kaarsjes op de rand van het bad.
    Ja, wij hebben een héél groot bad zenne.
    En dan iedereen in zijn beddeke.
    Mama is weer in slaap gevallen voordat Midsummer Murders gedaan was.
    Als iemand het einde weet mag je het altijd laten weten.

    Zondag, 8 februari 2009 :
    Ons mama is weer gebroken want ik ben vannacht bij haar gekropen.
    Toch weer even een hoestbui en mijn antibiotica is nochtans op.
    We zullen het blijven in het oog houden.
    Vanmorgen zijn Bram, mama en ik met Opa Woelie, Ome Jan, Ome Dirk, Tante Marleen gaan wandelen aan het Zoete Water.
    De wandeling was iets langer dan gepland en dus heeft mama naar Yannick moeten bellen dat we hem later gaan oppikken.
    Het was wel héél plezant.
    Ik heb weer een hele poos geslapen in de bolderkar.
    Bram en ik blijven bij Oma Woelie terwijl mama Brent gaat oppikken.
    Die heeft zich heel goed geamuseerd.
    Oma en Opa Woelie brengen Bram en mij dan rond 18:00 naar huis.
    Ondertussen had mama het eten klaar en ook een lekkere appelcake gebakken.
    Papa heeft gebeld dat hij goed is aangekomen.
    Na het eten iedereen het beddeke in.
    Ah ja, want wij zijn gisteren al in het bad geweest en Brent in de jacuzzi bij Yannick.
    Laatste pilleke op zondag genomen !!!!
    Slaap lekker !

    04-02-2009 om 00:00 geschreven door Britt  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    01-02-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nog enkele foto's
    Ikke met Dr. Kris die helemaal in het begin bloed heeft getrokken om na te gaan wat er met mij aan de hand was 



    Beverly Jo Scott met de band en een aantal kinderen van mijn afdeling en hun broers of zussen



    Deze coole bril heb ik van Ilse van de thuiszorg gekregen toen ik na de receptie naar huis ging, mama is natuurlijk jaloers, wat wilt ge !

    01-02-2009 om 19:52 geschreven door Britt  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 714 - 720 : Medisch onderzoek op school
    Maandag, 26 januari 2009 :
    Vandaag hebben we geen school, maar een snipperdag.
    Joepie !!!
    Mama heeft maar 44 uur vakantie dit jaar omdat ze zo lang thuis is geweest bij mij.
    Gelukkig zijn er de nonkels nog die met ons alle pretparken aandoen.
    We gaan naar Toverland in Nederland.
    Er staan misschien 15 auto's op de parking, dat wordt dus héél leuk.
    Bijna geen volk, we zijn hier echt de koning te rijk.
    Een ganse dag plezier.
    Bedankt Ome Jan en Ome Dirk !
    We zijn laat thuis en mama heeft spaghetti klaarstaan waar we allemaal van smullen.
    Oma en Opa Woelie zijn er ook.
    En wij maar vertellen.
    En dan héél moe maar voldaan ons beddeke in.

    Dinsdag, 27 januari 2009 :
    Mama heeft problemen met de auto dus Opa Pol komt hem oppikken om naar de garage te gaan.
    Hij komt terug op mama haar werk met een piepkleine Opel Agila, een pistache groene.
    Hier drie kinderen inkrijgen en de boekentassen wordt moeilijk.
    Brent moet vooraan zitten want achteraan krijgt mama maar 2 kinderstoelen.
    En de boekentassen geraken net in de koffer.
    Brent noemt het onze groene koekedoos maar we zijn natuurlijk blij dat we kunnen rijden.
    Hopelijk hebben we snel onze grote auto terug.
    Ze zijn vandaag aan de school wegenwerken beginnen uitvoeren.
    De straat wordt smaller en de stoep breder.
    Maar dat is daar nu een zootje.
    Amai zo'n grote kranen.
    Nu moeten we opletten als we daar stappen.
    Maar het is voor een goed doel hé.
    Het zal er véél veiliger zijn binnenkort.

    Woensdag, 28 januari 2009 :
    Vandaag hebben we medisch onderzoek.
    Mama heeft me wel 10 keer gezegd dat ik géén inenting mag hebben.
    Ja zeg, nu weet ik het ook wel hé.
    Ik word trouwens al genoeg geprikt, deze keer is het niet voor mij.
    Die inenting moet ik later laten zetten als mijn behandeling gedaan is.
    Mama is ondertussen boodschappen gaan doen.
    Maar de boodschappen voor ons gezin geraken niet makkelijk in de groene koekedoos.
    Parkeren is natuurlijk véél makkelijker.
    In de namiddag mag ik naar het verjaardagsfeestje van Jordi.
    We gaan naar de bioscoop !
    En daarna lekkere frietjes eten.
    Brent gaat ondertussen bij Eduoard spelen.
    Dus heeft mama eens "quality time" met Brammeke.
    's Avonds iedereen in bad en op tijd in bed.

    Donderdag, 29 januari 2009 :
    Vandaag gaat Brent zwemmen met school.
    Ik mag in de namiddag dus terug bij Brammeke in de klas gaan zitten.
    Voor de rest gewoon een rustige avond.
    Ik begin meer te hoesten bovenop de snottebellen die ik al had.
    Het hoestsiroopje helpt precies niet echt.
    Even naar de dokter bellen.
    Als er morgen geen beterschap in zicht is moeten we eens langsgaan.

    Vrijdag, 30 januari 2009 :
    Ik heb héél slecht geslapen.
    Zo'n verschrikkelijke hoest.
    Ik ben dan maar bij mama gekropen.
    Tegen dat ik een beetje door mijn hoest was moest mama al bijna terug opstaan.
    Berekoud vanmorgen !
    En nu moeten we iets sneller vertrekken want nu kan mama niet aan de poort parkeren en moeten we even stappen.
    Na school beslist mama toch maar naar de dokter te bellen.
    Die onderzoekt me van kop tot teen.
    Er is een kraakske te horen op mijn rechterlong.
    Het begin van een bronchite.
    Hmmm, mama hoort dat natuurlijk niet graag.
    En achter mijn oortje zit een héél klein beetje vocht.
    Toch maar om zeker te zijn antibiotica starten.
    Hopelijk krijg ik geen koorts want dan weten we hoe laat het is hé.
    We zouden niet graag iemand uit zijn bed bellen vannacht omdat ik met koorts naar het ziekenhuis moet.
    We gaan er dus alles aan doen om dit proberen te vermijden.
    Gezonde mensen kunnen dat niet begrijpen maar het is de hel voor mama.
    De eindstreep is eindelijk (hopelijk) in zicht en dan kunnen we dit wel missen.
    Zoiets is gevaarlijk voor mij nu.
    En dat begrijpen niet veel mensen.
    Dat is natuurlijk normaal, dat weten we ook wel.
    Maar alleen mama's en papa's die dit ook meemaken weten hoe het voelt.
    Die onmacht, onzekerheid, noem maar op ...
    Dat is gewoon niet te begrijpen.
    En hoe minder mensen het verstaan, hoe beter.
    Nu de angst om iets bij op te rapen dat voor mij op dit moment nog levensgevaarlijk is.
    Voor andere mensen gewoon een vallingske, maar voor mij héél erg.
    En als we hierdoor zijn de angst voor het herval.
    Ja, ons mama mag niets aan mij laten merken, dat ook nog eens.
    Want ik ben de vrolijkheid zelve, maar goed ook.
    Maar als mama de kans krijgt knuffelt ze me dat ik bijna plat ben, en ik weet niet dat het uit angst is omdat ze het misschien binnenkort niet meer kan doen.
    Mama weet wel dat ze positief moet blijven, en dat is ze ook wel, maar ze heeft zo haar momenten hé.
    Vooral als ze hoort van kindjes, vriendjes uit het ziekenhuis die hervallen.
    Op tv, op de radio, in de boekskes, in de kranten het is niets anders dan miserie dat ge voorgeschotelt krijgt.
    Is er een opflakkering van kankergevallen of wat ?
    Ja, ge wordt met uwe neus op de feiten gedrukt.
    Maar dan nog, als ge er niet in de direct omgeving mee geconfronteerd wordt is het een ver van je bed show.
    Dat was het voor ons vroeger ook, maar nu helaas niet meer.
    Nu zitten we er midden in.
    Maar mama is zeker dat ik hier door kom zonder kleerscheuren, want voor minder gaan we niet.
    Zoals al vele keren eerder gezegd : Dat gaat niet, bestaat niet !
    Wij gaan dit kunnen.
    Maar niet alleen, wel met jullie hulp.
    Al die kaarskes die branden voor mij, die duimen die de lucht in blijven gaan, die leuke berichtjes op de blog zodat we weten dat jullie aan ons denken, de telefoontjes, lieve woordjes, alles waaruit blijkt dat wij niet alleen staan.
    Nog eens héél erg bedankt hiervoor !
    Genoeg gejammert nu.
    Het is weekend !

    Zaterdag, 31 januari 2009
    :

    Vanmorgen zijn we met mama boodschappen gaan doen.
    Weer een hele karwei want we moeten zelf het lijstje lezen en de dingen die we nodig hebben zoeken en in de kar leggen.
    Slim van mama hé, zo gaan we tegenwoordig wel graag mee winkelen.
    In de namiddag spelen we thuis een beetje terwijl mama de strijk doet.
    Want ik voel me toch niet zo super.
    Dan komt tante Marleen aan.
    Zij komt met ons mee eten en daarna gaan we naar de receptie van mijn dokters in het ziekenhuis.
    Mama dacht thuis te blijven omdat ik zo slappekes ben maar ik wil persé gaan.
    Wanneer we moeten vertrekken zijn Crol en Jeroen er om op de jongens te passen.
    Voor Bram is dit te laat en Brent wil niet mee nudat papa niet mee kan gaan.
    We zijn op tijd in het ziekenhuis en Beverly Jo Scott komt optreden voor ons.
    De band waar ze mee speelt is enorm goed en er zijn een heleboel kindjes die mee op het podium hun ding komen doen.
    Echt tof !
    Ik krijg van Inge, de muziektherapeute ook een eitje om mee muziek te maken.
    Ik mag me zelfs gaan laten schminken en mee op het podium, maar dat is teveel van het goede, dat wil ik niet.
    Ik geniet van op de eerste rij op mama haar schootje.
    Na het optreden zijn er allemaal lekkere hapjes en drankjes.
    Maar mama merkt ineens dat ik vol uitslag sta.
    Aiai, wat nu weer.
    Mama heeft altijd een koortsthermometer op zak maar die zegt dat ik zeker geen koorts heb.
    Gelukkig maar !
    Ik heb hier dus gewoon warm.
    Maar gelukkig zijn er hier genoeg dokters aanwezig.
    Inge, de muziektherapeute, is zo lief om er even ééntje te gaan halen voor mama.
    De dokter zegt dat het ofwel een bijkomende infectie is ofwel een reactie op de antibiotica.
    Zoals altijd dus afwachten en als ik koorts krijg direct komen.
    Ik ben wel verschrikkelijk moe en wil naar huis.
    Dus zo gezegd, zo gedaan.
    Aan alle ouders die mama maar in een flits heeft gezien en waar ze zeker een praatje mee wou maken :
    Sorry maar ik wil plotseling naar huis omdat ik me niet lekker voel.
    Vooral Tom en Ellen met Lente, het zusje van Mats*.
    Mama vond het héél spijtig dat ze niet meer heeft kunnen praten maar ik wil alleen maar naar mijn bedje.
    Het is dus laat wanneer we in ons bedje liggen, maar mama heeft waarschijnlijk ook nog een verrassing morgenvroeg waar we niks van weten.

    Zondag, 1 februari 2009 :
    Bram is me vanmorgen wakker komen maken omdat hij dorst had.
    Ja zeg, normaal roept hij mama en nu komt hij gewoon naar mij.
    En het is nog maar 6:30 dus erg lang hebben we nog niet geslapen.
    Wij dus héél stillekes naar mama die zich rotschrikt.
    Maar wij nog meer want papa ligt daar toch niet in onze weg zeker.
    Jaaaaaah, papa is vannacht thuisgekomen.
    Nu willen we natuurlijk helemaal niet meer slapen.
    Papa en mama een beetje ambetant want het is nog zo vroeg en papa was pas om 3:00 thuis.
    Ondertussen is Brent ook wakker geworden van het rumoer.
    Opstaan en naar de bakker dus.
    Terug allemaal samen aan tafel, alleen dat al is super.
    Mijn uitslag is al merkelijk minder.
    Aangezien we nog moe zijn valt mama bij Brent in de kamer in het logeerbed in slaap.
    Ik kruip lekker stillekes bij haar.
    En Bram doet ook zijn dutteke.
    Na de middag gaan we een flinke wandeling doen door de koude.
    Goed ingeduffeld natuurlijk maar de gezonde lucht zal me goed doen.
    Daarna drinken we thuis warme chocomekkel zoals Bram het zou zeggen.
    Allemaal samen op de WII een beetje sporten en na het eten in bad en in ons bed.
    Hopelijk is de nacht nu rustig voor iedereen !

    01-02-2009 om 19:49 geschreven door Britt  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (3)


    Hoi,
    Ik ben Britt en  ondertussen 14 jaar jong.
    Op 13 februari 2007 werd bij mij ALL VHR (Acute Lymfoblasten Leukemie Very High Risk) vastgesteld.
    Die dag ben ik aan een intensieve behandeling begonnen die 2 jaar in beslag neemt.
    Op 31 december 2007 heb ik mijn laatste zak chemo gekregen.
    En op 14 februari 2009 heb ik mijn laatste pilleke chemo ingenomen.
    Om familie en vrienden op de hoogte te houden, maar vooral voor mij later, vult mijn mama hier mijn belevenissen aan.
    Zo kunnen jullie met ons mee huilen, maar vooral mee lachen.

    Foto

    Heb jij of ken jij iemand met kanker,
     neem dan dit lintje mee
    en plaats hem op je blog.

    Kanker is een versckrikkelijke ziekte,
    En het is ons doel om
    dit lint op elk punt te krijgen


    Archief per maand
  • 02-2017
  • 02-2016
  • 09-2014
  • 05-2014
  • 01-2014
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 06-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 01-2013
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!