Onze dokter zegt dat ze door héél vriendelijke mensen van het ziekenhuis van Tienen gebeld werd met de bloeduitslag (jullie weten wel, van toen ik me zo ziek voelde vorige week). Wel, die persoon volgt blijkbaar ook mijn blog (misschien iemand van aan de school of zo...). Bij deze, héél hartelijk bedankt en laat maar eens een berichtje achter op mijn blog, dan kan ik je misschien eens persoonlijk komen bedanken. Dikke knuffel !
Wat een moeder lijden kan ! Is dat niet een boek ? Wel, dan noemt mijn boek nu ook zo. Ik hoor de dokter het nog zeggen begin december op de consultatie. "Nu gaat er meer tijd tussen de controles komen mevrouw. Gaat dat lukken denkt ge ?". Ja, en wat heb ik daarop gezegd. "Het zal wel moeten hé, we zullen dat moeten leren." Ja, toen nog optimistisch, nu al veel minder. Vlak na Kerstmis is mijn ventje vertrokken voor 3 weken naar Congo. Wij niet blij natuurlijk, maar wat wilt ge, moeten we content zijn dat hij zo lang weg gaat of wat. Dat zou het ook niet zijn hé. Britt is zich tussen Kerstmis en Nieuwjaar niet zo lekker gaan voelen en te hoesten zoals nen ouden hond. Ja, griepeke hé. OK, maar waarom moet ze nu zo wittekes zien met donkere randen rond haar ogen. Flashbacks naar bijna 3 jaar geleden. Tof is anders. Ge zou bijna beginnen smeken aan de huisdokter voor haar bloed te controleren. Maar neen, we moeten flink zijn hé. Denk aan de woorden van de dokter in het ziekenhuis. Ik heb gezegd dat het gaat lukken, dus dat moet dan toch hé. Wij zijn geen "sissies" ! OK, het gaat beter. Hoest weg, terug een kleurke, joepie ! Zaterdagavond laat, 16 januari komt mijn ventje eindelijk thuis ! Kindjes euforisch natuurlijk en de mama ook. Zondag Brent en Britt opgewekt naar de Chiro. Tot er een uurtje of 2 later een telefoontje komt dat onze prinses daar héél het terrein aan het ondertuffen is (lang geleden dat ik dat woord nog heb moeten gebruiken hé, tuffen). Papa gaat haar direct oppikken. Ja, weer dat kleurke hé, wit met donkere randen. Ze voelt zich echt niet lekker. Maar wat mama het meest verontrust is dat haar temperatuur maar 34,2°C is. Ja, ge moogt zeggen wat ge wilt maar ik ben toen echt beginnen panikeren hé. Ik was nog nooit zo blij dat Alain thuis was, geloof me maar. Gelukkig was de dokter van wacht onze huisdokter. We mochten direct met haar komen. Britt aan 't wenen omdat ik niet meeging maar de jongens zijn er ook nog en ik was niet in staat om met een auto te rijden. Dus papa moet gaan. Gelukkig verstaat onze dokter me en heeft ze bij Britt bloed getrokken. Alain heeft het zelf naar Tienen gebracht om te onderzoeken, dan hadden ze de uitslag sneller. Moest er iets fout zijn zou de dokter bellen. Ge kunt U al voorstellen hoe goed ik geslapen heb hé. Als klap op de vuurpijl is Bram 's nachts ook beginnen overgeven. En niet veel later zat ik in hetzelfde schuitje, of beter gezegd op het toilet met een emmer in mijn handen. We mogen van geluk spreken dat we 2 toiletten hebben maar nu was dat zelfs dus niet genoeg. Weer was ik ongelooflijk blij dat ik niet alleen thuis was met de kindjes. Ik maandag dus niet gaan werken, zo ziek als een hond. Samen met Britt een ganse dag in bed gelegen. Bram was 's morgens beter maar zijn boterhammekes 's middags kwamen er in de refter ook uit. Die was dus ook terug thuis in de namiddag. En geloof het of niet maar 's avonds had Alain het ook zitten. De strafste van onzen hoop is dus met vlag en wimpel : Brent (tot nu toe). Het was hier dus een echte ziekenboeg. Tegen woensdag was iedereen al iets beter. Alhoewel Britt bleef klagen van buikpijn, maar dat hebben wij ook nog altijd, krampekes. Ze at toch al terug een beetje, dus zou ze donderdag wel naar school kunnen. Papa al vroeg vertrokken, ikke de rest klaargestoomd en iedereen klaar met jas aan, zelfs op tijd. Maar Britt had weer niet willen eten en plots alles van de avond ervoor eruit. Trap, gang, toilet, alles vol. Ja, ik heb Britt snel opgefrist en in de zetel gelegd. Naar mijn werk gebeld voor een dag vakantie want Alain was dus al weg. En de dokter heeft gezegd niemand anders erbij te laten want zoals ge bij ons kunt zien is het superbesmettelijk. Gelukkig krijg ik dus een dag vakantie om voor onze prinses te zorgen. Dus, de conclusie van deze hele zaak is : Neen dokter, dit gaat niet lukken. En ik denk zelfs dat het nooit zal lukken. Ik ga altijd blijven panikeren bij de minste blauwe plek, wit gezichtje, etc... Ik denk niet dat dit ooit zal verbeteren. Wat denken jullie ?
We zijn er in het geniep een paar dagen tussenuit geknepen in het begin van de Kerstvakantie. Ah ja, papa was maar en tiental dagen thuis tussen zijn missies door, dus daar moesten we van profiteren hé. Het waren 3 fantastische dagen in ons pensionneke in Ferschweiler. We waren zelfs de enige gasten dus hadden daar alles voor ons alleen. Geweldig gewoon. En het had dan ook nog eens goed gesneeuwd. Gelukkig had papa voor ieder een slee meegenomen. Hieronder een paar sfeerfoto's.
Op de website www.christmaswishes.be kan je keileuke kerstkaarten versturen. En het beste is per verzonden kaart, die jullie helemaal niets kost, geeft Coco-Cola een bijdrage aan de Cliniclowns. Te gek hé ! Doen !
Onze papa is één week thuisgeweest. Dan ging alles zijn gewone gangetje. Het weekend mocht Bram Cézar mee naar huis brengen.
Dat is de knuffel van de klas. We vonden het kei-leuk dat hij bij ons mocht logeren. We hebben er bijna voor gevochten bij wie hij mocht slapen, dus bij ieder van ons één nachtje in het weekend. Bij is overal mee naartoe geweest. Mama vond dat hij het toch maar koud had met dit weer en ze heeft voor hem een trainingspak gekocht, met een kappeke voor de regen. Spijtig dat hij maandag al mee terug naar school moest. Papa is dan 's maandags terug vertrokken. Deze keer voor 3 weken. Pfff, dat is lang zenne. Wij kruipen 's nachts allemaal bij mama, zodat we kunnen checken of zij er nog wel is. Ge kunt dus wel geloven dat ons mama er bij loopt zoals een zombie hé. Daarom mochten we vrijdag bij Oma Woelie gaan slapen. Ons mama had graag naar de cinema gegaan maar nu speelden ze de film die ze wou zien toch niet in Leuven zeker. En Oma Woelie wilde niet dat ze naar Hasselt reed. Pech voor ons mama dus. Zaterdag zijn we naar Wechelderzande gereden, daar is een mega-coole binnenspeeltuin, Speelstad. We hadden afgesproken met Jens, zijn zussen en zijn mama. Het was kei-plezant (dat zien jullie wel op de foto's hé). Eline en Britt Jens en Brent
Sander (mama haar petekindje) was ook mee. Mama vond het fijn eens te praten met een mama die in hetzelfde schuitje zit. We weten wel dat we bij vele mensen terecht kunnen, maar niemand kan begrijpen wat je meemaakt als je er niet zelf voorstaat. Die schrik kan je je niet voorstellen. We gaan dit zeker nog eens doen. Zondag begonnen we al te zagen tegen mama wanneer we nog eens teruggaan. Maar volgende week gaan we Jens eens kidnappen in het ziekenhuis. Hij moet dinsdag binnen voor chemo, maar de eerste dagen duurt dit niet lang. Hij moet echter kei-ver rijden om naar huis te gaan en blijft dan liever slapen in het ziekenhuis. Maar hij moet dan niet op zijn kamer blijven en dan gaan wij hen daar oppikken. Lekker thuis spelen op de Wii en frietjes eten. Brent zou graag hebben dat hij blijft slapen, maar ik weet niet of dat wel kan. Anders, GRAAG, natuurlijk ! Zijn zusje zal hier zeker ook nog eens komen slapen, dat wordt weer kei-tof. Zpndag zijn we dan weer naar de Chiro geweest, en daar kwam de Sint op bezoek. Hij is dus vlakbij hé mannen, het zal niet lang meer duren voordat hij thuis komt denk ik. Nog 5 keer slapen denk ik en Bram moet zijn tut aan de tuttenpiet geven ! Tot binnenkort en genieten hé, niet vergeten !
We waren dinsdag zoals afgesproken om 7:00 in het ziekenhuis. Onze papa zit nog in Afghanistan dus is Tante Griet mee. Deze operatie gaat door in een andere operatiezaal dan gewoonlijk, die waar ze de operaties van de tandjes ook doen, dus belt de verpleegster even om te kijken wanneer we er moeten zijn. Ja, dat is dus balen hé. In die operatiezaal bekijken ze de dag ervoor welke operaties gepland zijn en dan bellen ze naar de patiënten om te zeggen tegen hoe laat ze er moeten zijn. Ze dachten dat ik opgenomen was dus hebben ze niet gebeld en ik sta pas 7de op de lijst. Jaja, 7de ! Dat wordt dus wachten tot in de namiddag tenzij er een plaatske vrijkomt. Ja, dus wij de ganse voormiddag gezelschapsspellekes spelen. Ik heb maar 2 keer gezegd dat ik honger had, en dan zei mama dat ze ook honger had. Tante Griet zal ook wel afgezien hebben. Iets na de middag bellen ze dat we mogen komen. Jens en zijn mama zijn ook net aangekomen en nu moet ik juist weg, grrrr. Snel, snel nog wegen en meten met verpleegster Lieve. Wanneer we aan het operatiekwartier aankomen vragen ze of ik Dormicum (iets waar ik groggy en kalm van wordt) gekregen heb. Ja, laps, omdat het ineens zo snel moest gaan toch wel niet vergeten zeker. De verpleegster vraagt of ik dat nog moet hebben maar ik moet dat smerig goedje niet zenne. Ik ben zo ook flink. En mooi, met mijn kappeke op. Ons mama had er ook zo één aan. Echt schoon !? Mama mocht mee met mij naar de operatiezaal. Echt héle lieve verpleegsters daar. Ons mama heeft me zelf in slaap mogen doen met het maskerke. Zo flink was ik. Mama schrok wel dat mijn oogskes openbleven maar dat kon wel zeiden ze. Na ongeveer 50 minuten mocht mama terug bij mij. Ik lig nog heerlijk te knorren. Mama is wel niet blij want mijn gezicht hangt vol gestold bloed. Dat is blijkbaar nog uit mijn mondje gelopen. En mijn neusje bloedt nog altijd. Blijkbaar nen beenhouwer die het tubeke in mijne neus heeft gestoken. Prof. Vinckier komt vertellen van het tandje, dat is eruit. Nu heb ik draadjes in mijne mond maar die gaan vanzelf weg. Ik mag pijnstillers krijgen en moet zien wat ik kan eten. Ik word een klein beetje wakker en mag naar de dagzaal. Daar kunnen mama en tante Griet mijn catheter en het tandje eens bekijken, want die heb ik in pottekes meegekregen. Ik mag direct yoghurtjes eten en die smaken zeg. Jens is spijtig voor mij, héél goed voor hem al weg (dat verhaal kan je op zijn blog lezen, dat is nog straffer). Tegen 17:00 zit onze lange dag in het ziekenhuis erop. Tante Griet naar huis brengen en dan naar de jongens bij Oma Woelie. Die heeft gelukkig speciaal voor mij puree gemaakt. En ik ben toch wel een straffe madam zegt ons mama want ik heb geen pijnstillers gevraagd. Want dat beetje pijn lach ik wel weg hé. Héél jammer dat ik me nog 10 dagen kalm moet houden. Geen dansles, geen turnlessen (alhoewel ik de juf vandaag al gefopt heb en toch lekker meegedaan (en daarna wel in mijn vijs gekregen van ons mama)), geen zwemles, allemaal totdat volgende week onze dokter de pleister eraf doet en ziet dat het goed is. Rustig zaterdag naar een verjaardagsfeestje en zondag naar de chiro (allée mijn manier van rustig zeker ?!). Maar jullie zien, ik heb dat weer goed doorstaan en nu stappeke voor stappeke verder. Stap voor stap ....
We zijn het voorbije weekend weg geweest. Naar Het Vennenbos in Nederland (Dank U Oma en Opa Woelie !!) Tante Marleen en Jelle zijn vrijdag met ons vertrokken want papa zat nog in America. Ome Dirk is hem zondagmorgen gaan oppikken op de luchthaven en heeft hem naar ons gebracht (Dank U Ome Dirk). Die zijn dan tot maandag ook bij ons gebleven. En wilt ge eigenlijk eens iets weten. Onze papa had zondagmorgen dan maar pistolékes meegebracht van bij een bakker onderweg. En weet ge wat op die zakken stond : Bakkerij 't Centrum Arendonk. Ja zeg, ons mama zei direct dat dat kwam uit het dorp van Jens. Straf hé, want nu heeft de mama laten weten dat ze daar nog geen 100m vanaf wonen. Maar alé, nu weten we de weg toch al voor als we hem thuis eens gaan bezoeken hé. Dinsdag zijn we dan een dagske naar zee gereden om onze caravan klaar te maken voor de winter. We waren helemaal uitgeregend. Kei-plezant. Ons bottekes zaten vol zee-water, ja dus niet van de regen maar van te diep in de golven te stappen. En vandaag moesten we op controle in het ziekenhuis. De dokter zag dat het goed was (8000 witte en de rest ook zonder kruiskes voor) ! Een volle 20,4 kg en 113,5 cm. Dan nog even langs anesthesie voor volgende week dinsdag. Een hele lijst invullen waar mama mee moest lachen want het antwoord op die vragen weten ze in het ziekenhuis waarschijnlijk beter dan wij, maar ja formaliteiten hé. En dan een gesprekske zodat ze aan mij konden uitleggen hoe het allemaal in zijn werk gaat gaan. Ah ja, want ze kunnen me niet in slaap doen via de catheter want die gaat weg. Ik heb dus toch maar gekozen voor het masker, dan kunnen ze daarna in mijn arm prikken terwijl ik slaap. Ons mama zal nog afzien dan want ik kijk er wel niet naar uit natuurlijk. Gelukkig gaat Tante Griet mee want papa zit dan in het buitenland (Dank U Tante Griet). Ik houd jullie op de hoogte. Groetjes, Britt
Hoi allemaal, Ik kom nog een beetje vertellen van de voorbije weken hé. Mijn grote broer was jarig op 19 oktober. Voor de klas hebben we een griezelfeestje gedaan op vrijdagavond. Eerst lekkere griezelspaghetti met spinnen. Dan een echte griezelwandeling door de velden wanneer het donker was. Nog eens bedankt aan Tante Griet, Ome Pol, Sam en Lienie om te komen griezelen. Het was keineig ! Voor de familie hebben we op zaterdag een feestje gehouden. Met griezelgebak.... ... en een halloween ijstaart. Maandag, wanneer hij echt jarig was kreeg hij van ons toch nog een cadeautje. En nog even poseren ... om op te eten hé !!!!
Op dit moment is het hier een afvalrace. Vorige vrijdag was ik ziek. Maag- en darmontsteking die keibesmettelijk is. Daarom ben ik spijtig genoeg niet naar Jens kunnen gaan in het ziekenhuis. Maar jullie kaartjes zijn er wel geraakt hoor. Hij was kei-blij met al de kaartjes voor zijn verjaardag, nog eens bedankt allemaal. De dokter had al gezegd dat het keibesmettelijk was dus daar gingen we dan hé. Ik was er redelijk rap vanaf zodat ik zondag naar de eetdagen op school kon en naar de chiro. Maandag was het dan aan Brent, die kan morgen pas terug naar school. En sinds gisteren is Brammeke superziek. Ons mama is vannacht opgebleven want hij had 40° koorts. Ja, paniek hier dus en onze papa zit sinds zaterdag in het buitenland. Maar tegen de middag had mama de koorts een beetje onder controle. Hopelijk zijn we tegen dat de vakantie begint allemaal genezen. Dikke knuffel, Britt
En ik hoop echt dat jullie ALLEMAAL meedoen ! Mijn vriendje uit het ziekenhuis JENS (www.bloggen.be/jenszijnverhaal) zal naar alle waarschijnlijkheid in het ziekenhuis liggen wanneer hij jarig is, op 25 oktober 2009. Zijn bloedje staat nog niet goed dus de chemo wordt een weekje verschoven (dat kennen we hé). Nu wil ik hem natuurlijk eens keiblij maken en hem dan verrassen met héél véél kaartjes, want hij is keiverdrietig. Dus, ik zou willen voorstellen dat jullie voor hem een kaartje sturen maar dan wel op mijn adres. Als we het bij hem laten aankomen ziet hij het natuurlijk te vroeg en ik zou hem graag een héle stapel gaan afgeven. Dus, als jullie willen meedoen, stuur dan een kaartje naar : GEZEL (T.a.v. Jens) Daalstraat 42 3300 Kumtich Bedankt dat jullie me willen helpen een hele grote glimlach op mijne maat zijn gezicht te tekenen. Dikke knuffel, Britt
Gisteren ben ik op controle geweest met mijn tandjes. Ze hebben een foto genomen van mijn hele mond, dat was een grote foto zenne. Er zit dus inderdaad, maar dat wisten we al langer, een tandje teveel. Nu is het nog goed verstopt maar maar dat gaat mijn andere tandjes beginnen scheef duwen. Dat doet het zelfs nu al een beetje. Door die foto weet de tandarts héél goed waar die domme tand verstopt zit. Er is een afspraak gemaakt om dat tandje weg te snijden en ondertussen ook mijn catheter eruit te halen. En dat zal zijn op .... tadada .... DINSDAG 10 NOVEMBER 2009 !!! Dan kan het samen gebeuren en dat had mama natuurlijk het liefste. Oef, weer een stappeke verder en dan zullen we wel horen wat er daarna staat te gebeuren. Dikke knuffel van ons allemaal !
Onze neefjes Staf en zijn grote broer Vince zijn bij ons komen logeren. Dat was kei-neig ! We hebben mama en papa héél goed geholpen met de verzorging (lees, we hebben hen alles uit handen genomen). IKKE & STAF (Ge ziet de schone oogjes zit in de familie hé)
BRENT EN STAF (Pas maar op meisjes) BRAM EN STAF
Wij vonden dat zo leuk en willen dat ze héél snel nog eens komen logeren. Zelfs 's morgens héél vroeg zijn we bij mama en papa bij in bed gekropen om een flesje te geven. Tante Ilse & Ome Luc, niet te lang wachten hé !!! We missen ze nu al !
Make-A-WishR Belgium-Vlaanderen werd genomineerd voor de Aantwaarpse awaards 2009. Stemmen kan op www.aantwaarpseawaards.be/stem/ tot 03 oktober. Ze doen zoveel voor mijn vriendjes en mij, dus ze verdienen onze steun zeker. Doen !
Vandaag is het de "Dag tegen Kanker". Op http://www.dagtegenkanker.be/nl/home/ kan je een berichtje laten om steun te geven aan mensen met kanker. Het is waar, een klein gebaar kan zoveel betekenen. Omdat het vandaag deze speciale dag was zijn ze in het ziekenhuis mijn vriendje Jens gaan volgen voor het programma Karrewiet op Ketnet. Moest je het vanavond gemist hebben, je kan het vanaf morgen bekijken op de website van Ketnet. Dan kunnen jullie ook eens zien wat voor een knappe bink mijne maat is. Morgen ga ik hem bezoeken in Gasthuisberg. En moet ge nu nog eens iets weten, ons mama mag geen bloedplaatjes meer gaan geven. Ze is er het hart van in (of hoe zeggen ze dat). Straf hé, er zijn er al zo weinig en nu mag zij ook niet meer omdat er iets in haar bloed zit. Iets waarop ze nu plots testen omdat vrouwen die ooit zwanger geweest zijn of mensen die ooit bloed gekregen hebben dit kunnen hebben. Het is niet schadelijk voor de persoon zelf maar er is een heel kleine kans dat het niet goed is voor de persoon die de plaatjes krijgt. Ja, en ons mama is 3 keer zwanger geweest dus ze had wel veel kans zeker hé. Alé, dus zullen er wel een heleboel mensen zijn die vanaf nu geen bloedplaatjes meer mogen geven. Dus bij deze, allemaal, wacht niet en ga NU bloedplaatjes geven want er zijn veel mensen die ze nodig hebben.
Dikke knuffel van een superflinke prinses die op school in de zwemles weer een klasje hoger mag (jaja naar het diep, keicool).
Donderdag 10 september 2009 om 8:00 staat er op ons blad moeten we op de dagzaal zijn voor een beenmergpunctie. Mama vindt dit zo raar, zo laat dat ze toch even naar de dagzaal belt de dinsdag ervoor. En ja hoor, we staan erop om 7:00 zoals gewoonlijk. De brief is dus fout. OK, wij dus keivroeg naar Gasthuisberg op donderdag. We zijn daar als eerste en het duurt even voordat er nog andere kindjes toekomen. Ah ja, als ze alle brieven fout gemaakt hebben komen die pas tegen 8:00. Ik wordt al vóór 8:00 naar de operatiezaal gereden.
Daar moet ik zelfs niet wachten en mag direct naar het operatiezaaltje.
Mama wacht tot ze me met plopmelk onder narcose brengen. Dan is het lang wachten voor mama en papa, in ieder geval langer dan gewoonlijk. Mama dacht net te gaan vragen wat er scheelde maar ze kwamen hen net halen. Blijkbaar was de pediater iets later pas begonnen. We hadden wel een verrassing voor hem met mercurocrome aangebracht : De dokters vonden het leuk maar mama had iets te veel naar links de cirkel gemaakt. Het was er net naast. Ik ben héél rustig terug wakker geworden en vroeg direct om in de Quick te gaan eten : Terug op de dagzaal mag ik direct iets drinken. En begin ik ook aan mijn sandwiches. Sterk maagske hé ! Vrijdag mag mama bellen voor de kleine uitslag. Maar die is er nog niet. De dokter van de dagzaal zegt dat ze mag terugbellen maandag om 15:00. Yeh right ! Ons mama heeft daar eens duidelijk gezegd dat ze in de namiddag gaat terugbellen. Want zo gaan we het weekend niet in zenne. Om 16:30 krijgt mama dan eindelijk het goede nieuws. Alles ziet er prima uit ! De volledige uitslag is er maandag pas, maar deze resultaten geven al een héél goed beeld. En er is niet opnieuw getest moeten worden, dat zegt ook al veel zegt de dokter. Dus maandag, nadat ze de volledige resultaten hebben gaan ze ons contacteren voor een afspraak om mijn catheter eruit te halen. Bedankt allemaal om te duimen maar verder blijven doen hé. We zijn op goede weg, maar we zijn er nog lang niet !
Hoi, Ik ben Britt en 7 jaar jong. Op 13 februari 2007 werd bij mij ALL VHR (Acute Lymfoblasten Leukemie Very High Risk) vastgesteld. Die dag ben ik aan een intensieve behandeling begonnen die 2 jaar in beslag neemt. Op 31 december 2007 heb ik mijn laatste zak chemo gekregen. Als alles goed gaat neem ik op 14 februari 2009 mijn laatste pilleke chemo in. Om familie en vrienden op de hoogte te houden, maar vooral voor mij later, vult mijn mama hier mijn belevenissen aan. Zo kunnen jullie met ons mee huilen, maar vooral mee lachen. En allemaal blijven duimen voor mij hé !
Heb jij of ken jij iemand met kanker, neem dan dit lintje mee en plaats hem op je blog.
Kanker is een versckrikkelijke ziekte, En het is ons doel om dit lint op elk punt te krijgen
Britt Gezel
