Boomhut
Foto

Inhoud blog
  • Er was eens, een nieuwe blog
  • De koningen brengen voor 2015 meer mee dan goud, wierook en mirre
  • Nooit gedacht dat een les literaire creatie ooit nog als alibi zou dienen
  • Non capisco in Verona
  • Het mysterie van de lelijke panda's

    Foto

    Foto


    Foto

    Foto

    Zoeken in blog


    Woorden kunnen alles
    Wil jij deze blog graag volgen? Tik dan eenvoudig jouw mailadres in de mailinglijst (rechts). Ik hou je op de hoogte van nieuwe berichten. Zomerse groeten, Annemie.
    16-07-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Er was eens, een nieuwe blog
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dag enthousiaste lezers,

    Velen van jullie konden meegenieten met de verhalen, kleine schrijfsels en avonturen die hier werden gepost.

    Dat kan nog steeds natuurlijk, deze blog blijft leven.

    Maar.

    Intussen heb ik een nieuwe blog, die er volgens mij net iets overzichtelijker uitziet.

    Ga het zeker zelf ontdekken door erin te lezen.

    Binnenkort vinden jullie er ook de rondreis naar de USA en als alles goed gaat, komt Lucky Luke met ons mee.

    ===> http://miekesboomhutsels.weebly.com

    Iedereen die hier intekende blijft op de hoogte vanop de eerste rij.

    Wie nog niet intekende kan hier inschrijven

    of een berichtje posten via de nieuwe blog of ergens een schreeuw geven in die mate dat ik die hoor.

    Geef gerust reacties op wat je leest, hier of meteen op de nieuwe blog.

    Feedback is gewoon leuk en boeiend. 

    Mijn zonnigste groeten krijgen jullie nu alvast.


    Annemie Dufromont



    16-07-2015, 17:08 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (0)

    Categorie:Go west - rondreis USA 2013
    06-07-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een glas Chianti samen met God

    De zon in een glas Chianti

    Als god bestaat en hij dan toch ergens mag kiezen om te wonen, dan blijft hij zeker hier hangen tussen de olijfbomen, de wijngaarden, de citroenbomen, cipressen  en de velden vol zonnebloemen.

    Dan duwt hij ’s morgens de luiken open, knippert met zijn ogen tegen het felle ochtendlicht en snuift de zoete geur van kamperfoelie. Nog voor de kerkklokken luiden, supportert hij voor de mieren die op het terras al naarstig aan de slag zijn en redt hij een salamander uit het water.

    Hij bakt zijn ciabatta en zet de pittigste espresso om in de schaduw van de blauwe regen de ochtend te laten openrollen. Alleen de vogels vullen vriendelijk de ochtendstilte met hun  goeie morgen concert.

    Daarna heeft God genoeg aan zijn levensboek in een zetel onder de zon. Als hij echt perse wil weten hoe laat het is, wacht hij wel tot de kerkklokken slaan om de slagen te tellen.

    Zodra de zon het strafste van zichzelf heeft gegeven, staat hij op om de steenoven in het bakhuis te warmen, het pizzadeeg te kneden en te rollen. Ongetwijfeld belegt hij het deeg met een drup olijfolie uit de omliggende velden, roodrijpe tomaten die smakelijk uit hun vel barsten, pesto uit Genova en kaas uit Parma.

    Bij een glas Chianti, onder de pergola van druivenranken proeft hij dat het goed is tot ook de krekels hun gesjirp inruilen voor de stilte van de nacht.

    God is gewoon stiekem hier komen wonen.






    06-07-2014, 22:03 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (0)

    Categorie:Go west - rondreis USA 2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Asterix en de Romeinen achterna

    Binnenkomen in Italië lijkt op een strip openen van Asterix en de Romeinen. Alleen de karrenwagens ontbreken in het decor.

    Om allerlei toevallige redenen houden we halt in Genova (Genua), of dat een goeie zet is, ontdekken we pas nadien. Mij komt de naam Genua me in elk geval ergens bekend voor en dat alleen triggert me.

    Bij de haven ligt een indrukwekkende galei aangemeerd. Een decor uit de film Pirates van Roman Polanski. Met een vleug fantasie heb ik zo de film voor ogen.

    Het oude Genua leunt tegen de haven aan en is volgens de boekjes typisch om de smalle straatjes en talrijke Pallazzi die tussen de huizen in staan gedrumd. De weinige auto’s die zich hier noodgedwongen toch door de oude stadskern wurmen, zijn in elke geval aangepast aan de maat van steegjes. De blutsen langs alle kanten bewijzen dat de muren niet altijd ontweken worden.

    700.000 Genovezen moet je ergens bergen, het is dus gigantisch druk in de stad. De met graffiti bekladde muren en nauwe donkere doorgangen geven ons eerder iets beklemmends dan idyllisch.

    In een Ristorante vinden we nochtans een mooi rustmoment bij een uitsluitend Italiaanse menukaart. Wij zijn leken in die taal dus gokken we op wat we zullen krijgen. We stellen ons een hoop nuttige vragen voor we kunnen bestellen, maar omdat de heel erg vriendelijke gastvrouw ook leek is in Engels, blijven we met de onopgeloste antwoorden achter. Enige optie : lukraak bestellen. Ik krijg iets lekker, maar met zoveel graten en pietepeuter werk dat de honger ook zo overgaat.

    Onderweg ontdekken we wel waarom Genova zo beroemd is tot ver over de grenzen. Het blauw van de jeans komt oorspronkelijk uit deze streek en de Pesto ook. Kuierend door de steegjes, lopen we ook Christoffel Columbus achterna die hier als kleine jongen schipper mag ik overvaren speelde met zijn maten.

    Dan ineens weet ik ook weer waarom de naam Genua me bekend was. Het is het einddoel van de kruistocht in spijkerbroek. Hier waarschuwde Rudolf Wega Nicolaas dat de zee niet zou opensplijten zoals ze beloofden.

    Toch heeft Genua iets agressiefs. De vriendelijkheid die ons ’s avonds  bij aankomst staat te wachten is een straf contrast. Vanaf nu mogen we zelf koken, dus houden we halt in de plaatselijke spar (eerlijk waar, de eerste winkel die nog open is) Er staan twee slagers zo content te wezen achter hun toonbank, alsof ze net een ferme grap hoorden toen de haan drie keer kraaide. Zodra ze horen dat wij uit Belgica komen, beginnen ze enthousiast over de mondiale en komen speciaal vanachter hun toonbank uit om via hun tablet aan te wijzen dat Belgica wel degelijk tegen Argentinië moet spelen. Ze zullen zeker supporteren. Een van hen helpt ons zelfs vriendelijk aan de juiste fles wijn bij het stuk vlees dat hij net zo met liefde voor ons heeft gesneden.

    Om het als Asterix te zeggen : aardige jongens, die Italianen.

     






    06-07-2014, 21:59 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (0)

    Categorie:Go west - rondreis USA 2013
    30-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Go west dag 21 - 23 augustus : waarom Thor niet de vriendelijkheid zelf is

    Op de laatste dag in het wilde westen, blijft de Ranch nog aan ons kleven. Het kampvuur is gedoofd, maar zelfs nu nog ziet de plek er zeer gezellig uit door de kleurige tapijten die op de stenen liggen. Mijn gedachten hangen nog bij gisteren.

    Op de terugweg vanuit de skywalk naar de rach kwamen we ineens Thor tegen. We wisten toen nog niet dat we ’s avonds de rest van zijn familie zouden tegenkomen. Net zoals we op dat moment niet wisten dat hij Thor heette.

    Maar instinctief bleven we in de auto zitten om foto’s van hem te maken.

    Bij valavond verzamelden we in de ranch met zeven mensen plus twee cowboys die de ganse ploeg op het juiste paardenpad moesten helpen. Iedereen mocht en kon mee. Alleen kleuters en overdreven obese ‘would-be’ cowboys, bleven liever achter. Stiekem had ik gehoopt dat ik op de sportieve manier op het paard mocht klimmen. Ik ben niet de lenigheid zelve maar even moeite moeten doen, zou het geheel nog echter maken. Er stond al een opstapje klaar. Het leek of we een trektocht maakten naar een naburig indianendorp. We beseften natuurlijk wel dat we de stempel ‘Ruiter eerste klas’ niet op onze arm mochten zetten, toch leek het of ikzelf mijn paard in goeie banen leidde. De paardenhoeven die klapten tegen de stenen, het klimmen over de heuvel, de op en neer bewegingen van de paardenhoofden. Alles droeg een rust met zich mee. Naast ons vouwde zich weeral een nieuw landschap open. Joshua tree’s zover we konden kijken over de heuvel. Van ver lijken deze bomen op cactussen uit de westernfilms. Dichterbij blijken ze een kruising tussen een cactus en een palmboom met korte scherpe bladeren.

    Terwijl we stapten, kleurde de lucht van helderblauw naar zalmroze. De bergen achter ons lichtten rood op. De zon zoende de bergrand en liet voor ons een kleurenpallet achter. De cowboy kwam naast me rijden. Hij vertelde over de namen die de Indianen aan de bergen gaven en hoeveel vuurwater ze nodig hadden om die verbeelding te hebben. Zijn stem klonk rond en vol als in westernfilms.

    De natuur, de weg die we aflegden, het zachte geschommel van het paard. Al mijn zintuigen raakten daarmee al vol, zodat er geen plaats meer bleef voor extra verhalen. Alleen borrelde de zin op om een deuntje te zingen, maar dat deed ik niet want er loopt niemand hoog op met mijn zangtalenten. Dus neuriede ik maar wat voor me uit. Heel stil.

    Net als de zon de kleuren rondom liet overvloeien van zalmroze naar warmoranje, kwamen we op een open plek. Een verteller cowboy trakteerde ons op het verhaal over de bizons die achter hem in een kraal zaten. Bij mijn ouders stond vroeger een grijs stenen beeldje, klein genoeg om te kunnen oppakken en lans alle kanten om te draaien. Altijd al was ik gefascineerd door de vreemde koevorm: dikke poten, een brede gebulte rug, de harige kop waarin de ogen bijna niet meer zichtbaar zijn. Ze stonden daar in kudde te grazen en leken een kopie-paste uit een vervlogen Westernfilm.

    In niets was te merken dat deze dieren hoeftrappelend in stofmakende kudde het Westen liet opschrikken, tot de mannen met vuurwapens kwamen om hun aantal zeer sterk uit te dunnen.

    Dat verhaal bracht de cowboy, naast nog meer nuttigs over hoe de huiden werden gebruikt. Verhalen die verteld werden van overgrootvader naar achterkleinkind. Gemengde cowboy en Indianen verhalen.

    Terwijl we onder een bijna rode hemel die langzaam naar paars neigde, naar beneden stapten, bleef me vooral Thor fascineren. We kwamen hem zomaar tegen, op een boogscheut stond hij bij ons vandaan. Hij is niet de vriendelijkheid zelve, zei de cowboy. Hij durft wel eens aanvallen.

    We kunnen het hem niet kwalijk nemen. Grote kans dat zijn overgrootvader ook verhalen vertelde over de witte mannen die de bizonkoppen over de velden zaaiden. Dat blijft zelfs voor een bizon in zijn kleren zitten.

     





    30-08-2013, 00:00 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (0)

    Categorie:Go west - rondreis USA 2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Go west dag 20 - 22 augustus : Grand Canyon West

    's Morgens zitten we aan het ontbijt zoals bij pain quotidien, met verschillende gezinnen aan een kloeke houten tafel, de stoelen krijgen we haast niet verplaatst.

    De tocht vandaag loopt naar de west rim, dit is een stuk van de canyon die maar matig omschreven wordt in de boekjes, we hopen dat dit komt omdat het nog maar niet zo lang opengesteld is voor publiek. We zitten namelijk op grondgebied van de hualapai en die baten dit deel van de rim uit.

    Al gauw merken we dat het uitbaten als uitbuiten mag omschreven worden. Hier geraak je  nergens zonder ervoor te betalen. De bus brengt ons tegen betaling naar verschillende uitkijkpunten, de wegen die kunnen gebruikt worden, staan gewoon niet op de kaart. de skywalk waar we voor kwamen, blijkt eigenlijk ook een watje te zijn, zeker geen aanrader, behalve als je tijd en ander over hebt.

    We kunnen gelukkig toch even onze eigen gang gaan en ontsnappen uit de drukte om verderop langs de rand te lopen, zover het veilig blijft om er te zijn. Er is ook nog een dorp nagebouwd met indianenwoningen. Maar daar hebben we intussen niet zoveel boodschap aan. We sliepen al in een tipi en deden de moeite om de huizen van de hopi’s en de navayo’s. Terug te vinden, daar deden we wandel moeite voor en dat loonde. Deze plek is vast wel ideaal voor de vele Japanners die hier aanspoelen per bus vanuit Vegas en die in een mim van tijd de westkant in verkorte versie willen ontdekken.

    Wij keren terug naar de ranch. Onderweg ontdekt Marjolein Thor.
    Tussen een kudde koeien staat hij, een stevige mannetjes bizon die steeds weer uitbreekt van zijn kudde en niet zo vriendelijk van aard is, dat horen we later pas. Instinctief blijven we deze keer wel zitten in de atuo om foto's te nemen.

    Dan hebben we ineens een halve namiddag over, dat is voor het eerst sinds al die tijd. Ewout en Ik vullen die uren uiterst nuttig op, met een middagdutje en de eerste bladijden uit 'broere' van Bart Moeyaert.

    Op de ranch zijn ze intussen begonnen aan het lasso werpen. Dat kunnen ze wel, drie grote paarden tegen een aantal kalfjes. Ik weet nog niet zeker of ik dit allemaal wel tof vind maar het levert absoluut een uniek tafereel op.

    Tegen valavond mogen we gaan paardrijden tussen de joshua trees, de heuvels op, alleen het geluid van de hoeven tegen de stenen horen we en de cowboys die vertellen en zingen onderweg. Even voel ik zelf ook een liedje opborrelen maar ik hou het wijselijk bij wat geneurie.

    Voor het dinner zitten we met Londenaars rond de tafel. Cowboy Dave gaat onder het eten met zijn gitaar bij al de gasten langs om ons te leren kennen. En omdat Marjolein weet dat haar naam zo goed als onmogelijk is om uit te spreken voor Amerikanen, stelt ze zichzelf voor als Madelin, de naam die ook op haar beker van starbucks stond. Prompt zet de cowboy voor haar een liedje in 'sweet Madelin'.

    Aan een andere tafel worden twee kaarsjes aangestoken. Er zijn geen jarigen maar wel twee mensen die zich hier verloofd hebben, wij mogen met hun meevieren onder de tonen van 'love me tender'.

    We zagen het wel vaker in de verschillende parken, soms vielen jonge mensen mekaar zomaar in de armen van pure emotie bij het zien van het panorama. Reizen doet wat met mensen.

    Als we ’s avonds met z'n allen rond het kanpvuur zitten, weet ik het wel zeker, dit is het meest mooie moment van de ganse reis. zelfs ons jonge volkje die voor de reis zo verlangde om vegas te zien, durft nu al toegeven dat dit stuk vast het mooiste is. Overweldigd worden, door een kampvuur, een cowboy of twee die met gitaar en mondharmonica zingen, de geur van het hout, dat van de paarden verderop, een hond die blaft en mensen van verschillende plekken ter wereld die meezingen met liedjes die we allemaal blijken te kennen

    'The ring of fire…'

     

    30-08-2013, 00:00 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (0)

    Categorie:Go west - rondreis USA 2013
    Foto

    Mailinglijst

    Geef je e-mail adres op en klik op onderstaande knop om je in te schrijven voor de mailinglist.



    Foto

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Foto

    Laatste commentaren
  • tesco pharmacy selling viagra (MoisesBon)
        op Les Vosges 6 juli
  • viagra ejaculation premature (MoisesBon)
        op Les Vosges 6 juli
  • Mooi (Jan)
        op De koningen brengen voor 2015 meer mee dan goud, wierook en mirre
  • Fantastisch (tine)
        op Laplandavonturen, (going North) en toch hebben we warme voeten
  • Mooi (Lieve)
        op En toch hebben we warme voeten (eerste versie)
  • vakantie (Marijke Devisch)
        op Go West dag 15 - 17 augustus : spannend in Bryce Canyon
  • vakantie (Marijke Devisch)
        op Go West dag 15 - 17 augustus : spannend in Bryce Canyon
  • fijn om jullie blog te volgen (helga)
        op Go west : Dag 3 - 5 augustus : downtown New York
  • Prettig verlof (Chifa)
        op Go west 3 : Nog thuis....Anna bakt koekjes voor...
  • Maan (Claude Delrue)
        op Maan

  • E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Categorieën
  • Go west - rondreis USA 2013 (5)

  • Archief per week
  • 13/07-19/07 2015
  • 05/01-11/01 2015
  • 17/11-23/11 2014
  • 21/07-27/07 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 07/07-13/07 2014
  • 30/06-06/07 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 26/08-01/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 05/08-11/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 13/05-19/05 2013
  • 06/05-12/05 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 11/02-17/02 2013
  • 21/01-27/01 2013
  • 03/12-09/12 2012
  • 26/11-02/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 24/09-30/09 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 27/08-02/09 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 16/07-22/07 2012
  • 09/07-15/07 2012
  • 02/07-08/07 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 04/06-10/06 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 14/05-20/05 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 30/04-06/05 2012


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!