Boomhut
Foto

Inhoud blog
  • Er was eens, een nieuwe blog
  • De koningen brengen voor 2015 meer mee dan goud, wierook en mirre
  • Nooit gedacht dat een les literaire creatie ooit nog als alibi zou dienen
  • Non capisco in Verona
  • Het mysterie van de lelijke panda's

    Foto

    Foto


    Foto

    Foto

    Zoeken in blog


    Woorden kunnen alles
    Wil jij deze blog graag volgen? Tik dan eenvoudig jouw mailadres in de mailinglijst (rechts). Ik hou je op de hoogte van nieuwe berichten. Zomerse groeten, Annemie.
    08-07-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Les Vosges 6 juli
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Tot hiertoe, behalve dan op dag één, werden we getrakteerd op zalig zomerweer, atypisch voor de Vogezen.

    Voor deze dag voorspelt meteo France pure storm: plensregen en onweer bij een herfsttemperatuur.

    Maar we zijn voorzien en trekken naar een stad waar ze voldoende musea herbergen om ons er een week in te kunnen verstoppen…mocht het nodig zijn. Dat is het gelukkig niet, meteo France kan er ook wel eens compleet naast zitten blijkbaar.

    We landen in een Franse oksel tussen Duitsland en Zwitserland en dat merk je, aan de Zwitserse vlaggen, de kazen, Duitse straatnaamborden, pittoresk beschilderde huizen die als getekend zijn. Deze stad is zo onfrans.

    Mulhouse.

    Het eigenlijke doel van deze trip is het ‘Cité de l’Automobile’.

    In principe interesseren auto’s me evenveel als pakweg een doordeweekse keukenmixer, stofzuiger of fietsbel.

    In principe.

    Hier maak zelfs ik een uitzondering en dat wil wat zeggen.

    Ten eerste, omdat dit het grootste museum in zijn soort is in de wereld. Ik neem er alvast een zoutvat bij want Fransen zijn gekend om hun chauvinisme. ‘Par contre’, het aantal verzamelde voertuigen is absoluut indrukwekkend. (Het zijn er volgens de brochure meer dan 400) Het grootste deel van de auto’s uit lang vervlogen verleden, werd verzameld door de familie Schulmpf, eigenaars van een imperium in textiel.

    Ten tweede, het kader waarin de voertuigen zijn gezet boeit me. Buitengewoon prachtig staan ze tussen straatlantaarns zoals die op de bruggen van het oude Parijs. Op de achtergrond zien we oude buitenbeelden; foto’s uit Parijs in de vorige eeuw, mensen in de passende klederdracht, buishoeden, ruisende rokken, kanten paraplu’s. Genoeg om me terug te flitsen naar het leven op straat van een eeuw geleden. Deze auto’s zouden heel wat te vertellen hebben mochten ze kunnen brommen, wie weet welke geheimen dragen ze met zich mee.

    Er is ook een ten derde, ik wil voor een keer wel eens Piet Huysentruyt volgen. We gaan zo op in het verleden met het blinkend koetswerk en wandelen doorheen de gangen langs de decennia gemotoriseerde voertuigen. Het fototoestel doet overuren. Net als we bijna overwegen om eens onder een ‘hier-niet-verder-gaan-koord’ te glippen om een foto van dichterbij te nemen, komt iemand met grote passen op ons af. Doelbewust beent ze onze richting uit. Meteen ben ik op mijn hoede.

    De dame begint in het Spaans tegen ons. Zien we er zo uit dan? In het buitenland worden we wel eens aangewezen als Zweden of inwoners uit een ander Scandinavisch land, we steken ons West-Vlaams dan ook voor geen meter weg. Maar niemand zag ons tot hiertoe aan als Spanjaarden. De dame volhardt en na een verwarrend gesprek in het Spaans gemixt met Frans, begrijpen we dan toch wat ze van ons wil. We mogen, als we daar zin in hebben, (en anders ook, er lijkt geen ontkomen aan), in een visàvis plaatsnemen met ons vieren. De Spaanse zal foto’s nemen met ons toestel. Er loopt behoorlijk wat volk rond maar het koord wordt voor ons alleen geopend. We krijgen nog een stel hoofddeksels aangemeten en wat richtlijnen over hoe we moeten zwaaien en zitten. Heel vreemd en ook onnozel allemaal, maar we besluiten mee te spelen en stappen even lijfelijk over in de vorige eeuw.

    Nadien sluit de Spaanse alles weer af en vertrekt, even snel als ze gekomen was zonder verder nog een woord te wisselen. Ze laat ons beduusd achter. We hebben wel mooi een eerste foto van een voltallig gezin.

     

    ’s Avonds trekken we voor een afscheid naar Gerardmer. We hadden er goeie redenen voor. De kinderen hadden met ons gewed over de aanleg van een bloemperkje ;-) Het zat zo. Bij ons vorige bezoek waren tuinmannen bezig een perkje aan te planten. Zoals het een ‘Ville Fleurie’ waardig is, worden die bloempleinen aangelegd in een bepaald patroon. De kinderen zagen er toen al het dorp van Asterix en Obelix in en verdienen daarmee een vakantie-ijsje.

    Daarnaast kwamen we terug uit pure nostalgie. Vijftien jaar geleden logeerden we ook al in deze stad. Toen stond er op het marktplein een carrousel. Al die jaren later staat die hier nog. Onze oudste dochter kreeg hier, toen ze nog een peuter was, de liefde voor de carrousel te pakken. Daar zijn fotogenieke bewijzen van. Vanavond maken we op net dezelfde plek, in dezelfde zitjes opnieuw foto’s van een jongedame deze keer. Ik ben super benieuwd om thuis de oude en nieuwe foto’s naast elkaar te zien. 

    08-07-2012, 22:07 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (3)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.beelden bij 'les Vosges 6 juli'






    08-07-2012, 21:39 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (0)

    05-07-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vakantiegroeten vanuit de Vogezen

    Hoi,

    De Vogezen zijn in principe gekend en toch blijkt ons geheugen ons parmantig in de steek te laten. Dat heeft ook zo zijn voordelen, alles wat we zien lijkt nieuw te zijn, en is dat toch ook weer niet.

    Maandag zijn we goed toegekomen op ons ski-oord ‘Les Grandes Feignes’. Alleen de sneeuw ontbreekt, en de eerste dag ook de zon. En dat allemaal terwijl de kalender zegt dat het zomer is, en onze valies het daar volledig mee eens is.

    Onze flat is supergezellig, ruikt naar hout, heeft 2 badkamers (voor wie dat wil weten) We zitten hier dan ook met z’n vieren in een stekje voor 8 mensen. Alles is helemaal in orde, we kunnen prima koken en het ziet er net echt uit…dat is het natuurlijk ook. Dus goed uitgekozen door de zoekers naar vakantiegelegenheden van dienst.

    Dinsdag

    De wolken dekken de toppen van de groene bergen af. We hebben inkijk op de skiliften en kunnen ons zo een winterlandschap voorstellen. Vandaag zoeken we Gerardmer op, alleszins geen onbekende voor ons, al lijkt het toch voor we er het eerst komen, verrassend. We herkennen echter wel de carrousel waar Marjolein als kleine kleuter haar eerste liefde voor de draaimolen haalde. De stad ligt er verdacht stil bij op de cirkelzagen na die we op verschillende plaatsen horen. Algauw merken we ook hoe dat komt. De stad likt zijn wonden. De bedenneboomde bergflanken rond het meer dragen de sporen van een mini tornado die de afgelopen zaterdag duidelijk ook rotzooide in deze stad. Ooit prachtig aangelegde parken herbergen compleet ontwortelde bomen die kraters nalaten. De groendienst doet overuren om alles voor het echt hoogseizoen nog toonbaar te krijgen. Overal zijn cirkelzagen te horen, vrachtwagens rijden af en aan met boomstammen. Bij een brasserie worden de ramen hersteld. Zelfs bloemperkjes liggen er geknakt bij.

    Rookpluimen stijgen op tussen de bomen op de bergflanken, alsof stammen indianen mekaar boodschappen nalaten. Het ruikt wel lekker naar verbrande takken en bladeren.

    ‘s namiddag ontdekken we de zo typische en bloemrijke natuur in de bossen rondom ons ski-oord. We maken uiteraard van de gelegenheid gebruik om de keuken van deze streek te herontdekken.

    Woensdag

    We maken er een stedentocht van maar gaan eerst nog eens op bezoek bij onze grote vriend ‘Le Honneck’. Met z’n ongeveer 1400 meter bezorgt hij ons een subliem uitzicht over de omgeving. Een stevige stap zetten tussen alle kleuren die de natuur voor ons weet te schilderen, zorgt voor die rust waarvan we kunnen smullen na het schooljaar.

    Kaysersberg is onze volgende halte, mini, afgelegen en zo helemaal Vogezen. Zoals alle dorpen hier, de een al meer afgelegen dan de ander, lijkt ook dit dorp de wasco’s te hebben bovengehaald om de gevels van de huizen in te kleuren. Een kleurboek lijkt het wel, maar absoluut zeer charmant en sprookjesachtig.

    Riquewir ligt even verderop en ontvangt alle toeristen met open etalages. De ene bretzel naast de andere macarons, Elzas wijn en bijpassende glazen, massa’s ooievaars. De echte zitten op de schoorstenen, de pluchen in de rekken. Ook dit stadje is bijzonder hartelijk in kleur en heeft nog niets van zijn originele glans verloren. Hier worden nog steeds verhalen gebakken onder vorm van mannetjes koeken. De kerstsfeer lijkt in de gevels mee geschilderd te zijn.

    We hebben nog tijd over voor een blits bezoek aan Colmar. We ontdekken er petite Venise, de oude stad, vol in bloei. De foto’s die bij deze bezoeken horen zijn lieflijk, en krijgen jullie later nog te goed.

    Donderdag

    Ik ben intussen al helemaal versleten van niets doen. En dat mag ;-) Mijn valies met boeken mag ook wel eens geroerd worden. De mannen hadden nog een verzetje nodig. Ze stapten de berg op langs de skipiste, een route die sporters in de winter comfortabel in de lift afleggen, blijft in de zomer toch een stukje meer inspanning te vragen. Maar het uitzicht tot bij ‘Le Honneck’ moet indrukwekkend geweest zijn en de koeien met bellen kregen ze er voor niets bij.

    vakantie groeten
    Annemie

     

     

    05-07-2012, 21:35 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (1)

    30-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Salut
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Vakantie

     






    Valiezen pakken proeft al een beetje naar vakantie

    Er zijn zoveel boeiende dingen om mijn koffer mee vol te proppen.

     

    Lipglos om er de ganse dag glanzend uit te zien,

    Een niemendalletje dat de zonnebries doorlaat,

    Die decolleté voor de sfeer,

    Een megadoos fun, want girls just wanna have fun,

    Dromenvangers en een sterrenkijker,

    Binnenpretjes, en pretlichtjes

    om in mijn ogen op te hangen

     

    De zon hoef ik niet in te pakken, die gaat gewoon spannend haar gang.

    Ach, laat ik maar mijn gewone zelf meenemen, de pure versie. Daar kan ik al een eind mee weg.

     

    De geslaagde oogst genegenheid van dit ferme jaar wil ik graag delen met je.
    We hebben die ‘amitié’ samen gezaaid en zien groeien.
    Ik stop een portie in mijn tas en trakteer jou een vol glas.

     

    Liefs

    Tot de volgende ontmoeting

    30-06-2012, 21:19 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (0)

    22-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.meisje op de fiets.....
    Klik op de afbeelding om de link te volgen










    De examenperiode is heerlijk, toch?

    We zien weer eens wat anders

     

    Een jongedame op de fiets

    Ze had iets schattigs

    Haar korte rok wilde de leerkracht teasen

    En het manteljasje compenseerde

     

    Vol examenstress reed ze me vooruit

    Haar hoofd bol van de herhalingen

    Toch blij dat ze later mocht opstaan

    Voor het mondelinge examen

    Een gigantisch voordeel

    Opgelucht ook dat alles snel voorbij zou zijn

     

    Leerkrachten probeerden haar te kneden

    Ernstig, zelfstandig, volwassen

    Het was niet helemaal gelukt

    Ze liet het kind in haar breed hangen

    Vrolijk, speels, guitig

     

    Aan haar stuur wimpelden linten

    Glinsterend en kleurig

    lavendel paars, snoepjes roze, suiker wit

    Net als kleuters aan hun eerste fiets

     

    Lief

    22-06-2012, 13:08 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (0)

    15-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onze Valère
    Klik op de afbeelding om de link te volgen







     


    Af en toe komt een bizarre vriend langs bij ons langs, als we in de tuin zitten, bij zwoel lenteweer. We laten graag onze voeten door het gras kietelen. Dan zien we de zon ondergaan en trekt onze tuin zijn pyjama aan.

    Op dat moment is Valère van de partij. Hij drinkt nooit met ons mee, we hebben hem zelfs nog nooit iets aangeboden, misschien niet zo beleefd van ons. Valère is ook niet zo een spraakwaterval, hij luistert liever. Toch brengt zijn kwieke manier van doen wat levendigheid in ons gesprek. Hij komt, weigert te bellen en gaat ook weer weg zonder veel tamtam. Soms krijg ik zelfs de indruk dat hij onze aanwezigheid maar matig apprecieert, dat hij onze tuin eerder ziet als zijn territorium, waar wij toevallig als indringers zitten.  

    Eigenlijk lijkt hij nogal boertig, maar we nemen hem zoals hij is: verrassend, klein en ontzettend actief. Daarmee zorgt hij net voor dat extraatje in de tuin. Valère fladdert steeds weer van hier naar daar, botst nergens tegenop, jaagt intussen wat rond en bezorgt ons een bewegend beeld en wat spanning. Want stel dat hij eens in onze haren blijft hangen, per vergissing, of stel dat de vampierentrillers toch niet verzonnen zijn en er ineens twee gaatjes in onze nek blijken te zitten.

    Maar ach, het is zo een schatje, onze Valère, de vleermuis aan huis.

    15-06-2012, 11:56 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (0)

    08-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Proficiat Papa's
    Klik op de afbeelding om de link te volgen










    Jonge papa

    overdonderd door het wonder van je kind

    geboren aan de voet van je zilveren wereld

    vol overgave strelen de kindervingers je buik

    kneden je zacht tot reusachtig

    als jouw kind paardje rijdt op je rug

    overstijg je jezelf

    Gedreven papa

    je versleutelt

    jullie huis tot een gouden thuis

    blijft

    een superman voor je dochter

    modelleert

    je zoon in jouw spiegel

    verstrooit

     genegenheid onversneden  

    pittig kruidig

    bij de stoofpot van het gezin

    Knusse papa

    jij groeit verder

    met volwassenen om je heen

    plant   

    fantasie voor kleinkinderen

    ondersteunt

    met zorg elk diamanten ogenblik bijeen

     

    Proficiat papa’s van al die kinderen

    koester

    elke onbetaalbare kinderlach als kunst

    schenk

    leven dat in kinderen bloeit

    klink

    het glas op het geluk

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    08-06-2012, 11:50 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (0)

    01-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Fijne ontmoeting
    Klik op de afbeelding om de link te volgen









    Wachten

    In de auto

    Deze keer zonder boek

    Dat is geen goed idee.

    Mijn gedachten zwieren dan

    Vrij als in een carrousel

    Rond in mijn hoofd

    Boeiend maar vermoeiend.

     

    Iemand bonst op het raam

    Uitdagend.

    Daar staat ze

    Stralend

    Sproeterig

    Net Pipi Langkous

    Alle leuks van de dag

    Zit zonnig op haar mond.

    Haar glimlach vult de auto

    En mijn hoofd.

     

    Uitbundig zwaait ze naar me

    En huppelt verder

    Haar paardenstaart danst vrolijk mee

    Ze kijkt nog om

    Lacht

    Zwaait

    Allemaal uitbundig.

    Lief

    Van mijn metekind

     

    Dag Lotte

    01-06-2012, 15:42 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (0)

    25-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Brief uit de oude doos
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

                                                                   september 2009

    Lieve Wout,

     

    Ik moet van je weggaan maar mijn ogen willen je nog even strelen. Het kan nog wel, alsof ik op dit moment de pauzeknop van de dag indruk om nog wat geluk op te zuigen. Het licht van de driekwart volle maan en van de gelige straatverlichting valt over je tengere schouders. Je armen liggen zoals elke nacht ontbloot boven het donslaken, ze zijn nog steeds gebruind, alsof er Spaans bloed door je genen loopt. Warrige stroblonde haren, die bij de punten een beetje opveren, hangen half voor je ogen. Overdag twinkelen die ogen, omdat er zoveel te genieten valt.

     

    Ik ken je nu. Niets is vanzelfsprekend meer, elke dag samen met jou is als een geschenk dat ik zorgvuldig en nieuwsgierig openmaak.

     

    Zo graag wil ik bij je liggen, je omarmen en een vluchtige zoen op je schouder geven. Ik wil je wang strelen waardoor je net een beetje wakker wordt, even slaperig glimlacht en je handen als een kussen onder je hoofd vouwt. Dolgraag zou ik naast je op bed zitten om alle onrustige gedachten van je af te wuiven.

    Dat doe ik niet, moet mezelf vermannen om terug naar de deur te stappen. Ik kan hier niet blijven.

    Morgen kus ik je wakker en wrijf even over je schouders. Jij zal meteen je ogen opslaan om de ochtend te omhelzen, net zoals de appelbomen in onze tuin elke lente hun witte en roze bloesems ontvouwen. Ik kikker op van je ogen, grijs als de wolken op dagen waarop het misschien wel zal regenen en misschien ook niet.

    Met een enthousiasme dat me doet denken aan een cheerleader vul je onze keuken. Je Eddy Murphy-lach omarmt me, je smeert zoveel vrolijkheid tussen je boterham dat die er langs de zijkant uitdrupt. Ik geef je geurige muntthee met versgeplukte blaadjes.

     

    Nu, roept de maan me, zij is streng. Ik hang je coole pet weer aan de stoel en draai je Harry-Potterkalender door van juni tot september. Ron Wemel kijkt onthutst de kamer in. Mijn lieve zoon, mag ik hopen dat deze genegenheid voor altijd is? Zelfs als? Ja, zelfs als.

     

    Liefs

     

    25-05-2012, 15:02 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (0)

    17-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verwondering
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Nooit gedacht dat ik op een doordeweekse, pakweg Hemelvaartsdag, Taliban jongeren in ons huis zou zien rondlopen. Ze waren tot de tanden gewapend met allerlei geschut, helemaal in de sfeer voorzien van een hoofddoek en kledij om de woestijnstormen te trotseren. En dat alles voor een min of meer goed doel, al wil ik daar nog wel over twijfelen.

    We hebben uren zitten prutsen met hoofddoeken om een Shemagh na te maken, die het gezicht volledig bedekt en prima camouflage is voor een overvaller. Ook de Bedouine probeerden we uit, een versie die het gezicht vrijlaat. Die namen waren voor mij ook onbekend tot een halve dag geleden. Maar lang leve youtube. Nadat we eerst geconfronteerd werden met Arabische gezongen gebeden en berichtgeving van moorden in de woestijn, vonden we dan toch de juiste knoopwijze van de doeken. Hoe netjes en uitgebreid de uitleg op de filmkes ook was. Zodra we zelf een poging waagden, bleek hoe klunzig we ineens wel waren. Het zal niet in ons zitten, vast niet.

    Maar het eindresultaat mocht er wel zijn, ze zagen er heel gevaarlijk uit zelfs. Zoonlief en zijn klaskompanen.  Allemaal voor een film die hier opgenomen wordt in het kader van een project Nederlands, jawel u leest het goed. Het boek ‘De gelukvinder’ van Edward van de Vendel werd in onze tuin en omliggende percelen nagespeeld.

    Ze deden dat prima, die jongeren, ik kon alleen van aan de zijlijn toekijken en hooguit ervoor zorgen dat de dorstigen gelaafd werden. Intussen liep ik me te verwonderen over hoe snel die Zoon uitgroeide tot een jongvolwassene.

    Nog sterker had ik dat gevoel toen Dochter, zeventien jaar, een feestje organiseerde om het verlengde weekend in te zetten. Ze maakten met de  meiden mooie afspraken over de menu, iedereen ontfermde zich over wat. Allemaal niet zo evident, de jongedames namen eerst de hapjes, dessert en drank  mee naar school om daarmee na de lessen bij ons aan te waaien. Dochter kokkerelde de Bolognaise en dekte de tafel alsof er het prinselijke paar kwam dineren. Prachtig, de gedrevenheid waarmee dat gebeurde.

    Wonderlijk, dat ze het nu al in haar heeft om als een volwassene in het leven te staan en intussen stilletjes haar eigen weg kiest. Ze zoog in haar jonge leven al wat  waardevol en bruikbaar was op, om uit te groeien tot een pittige dame. Ik maak me sterk dat ze ook het nestgevoel kan doorgeven. Stiekem hoop ik dat wij daar toch een of andere rol in hebben gespeeld, maar voor hetzelfde geld is dat een verdienste van ‘Komen Eten’.

    Ik word er in elk geval vrolijk van om, met mijn kin in mijn handen,  toe te kijken tot die vlinder zijn weg naar de buitenwereld knabbelt en zijn vleugels openklapt.

    In ons (t)huis wonen er twee bijna-volwassenen die nu al de wereld omarmen en er hun hoofd en hart wagenwijd voor openzetten. Die gedachte koester ik, met trots.

    17-05-2012, 22:14 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (3)

    12-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Moederdag
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Moeder worden

    Het beste uit jezelf toveren

    Daar veel genegenheid aan toevoegen

    Koesteren, hopen, dromen

    Openbreken

    Moeders

    Strijken

    Plooien in het leven glad

    Rennen

    tegen de tijd en zichzelf

    Houden

    iedereen als een mobiel in balans

    Proberen

    zelf niet uit evenwicht te raken

    voelen

    een beetje voor alle beroepen

    worden af en toe eens moe

    En meer moe, nog moeder

    Gaan toch steeds weer verder

    Elke moeder krijgt graag

    een droomdoos met een…

               …breinaald voor enkele gemiste steken  

    …vergeet-me-nietje

    …dichtgeknepen oog  ‘ach het is goed zo’

    …knipoog

    …knuffel arm om de schouder

    …Zoen zomaar

     

    12-05-2012, 00:00 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (0)

    09-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.I see trees off green, red roses too
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


    De lente is met stip het geknipte moment om mijn goed gevoel af te stoffen. Bij de eerste zonnestralen heb ik meteen zin om aan van alles te beginnen en liefst nog aan alles tegelijk. Die streep goud op het terras laat me watertanden naar een zomerse barbecue, een fietstocht met de wind in de rug en de berg naar beneden….zalig om mijn haren voluit te laten wapperen. Ne mens kan content zijn met die kleine dingen.

    Even geleden werd ik zelfs werkelijk ontroerd, dan nog door een reclame boodschap, stel je voor.

    Een krant gaf in bijlage de Nederlandse versie van de Koran….. met de boodschap “ Want kennis van de ander is de eerste stap naar vriendschap”

    Natuurlijk. De eerste stap naar vriendschap. Het is een absolute verrijking om vrienden te ontdekken. Ik geef toe, in de winter is het vaak bibberen met een jas aan als we op straat een gezellige koffieklets willen houden, dus komt het er vaak niet van.

    Maar in de lente ligt een vleugje vriendelijkheid gemakkelijker op de lippen.

    Die reclameboodschap moedigt aan: ‘Kijk rond, iedereen heeft handen om mee te zwaaien, voeten om naar elkaar toe te stappen. Dat is een aardig begin.’

    Voila, zo simpel en zo schoon, vriendschap. Absoluut. Het is zelfs mooier dan die flatscreen T.V. en warmer dan de meest exotische vakantie. Bovendien is het helemaal gratis, geen abonnement of instapkosten. Gewoon de handen uit de mouwen en zwaaien maar, net als koningin Beatrix op Koninginnedag.

    Onze liefste glimlach mag uiteraard niet ontbreken. Alles samen is dat meer dan genoeg voor een flinke portie vriendelijkheid. Ik koester bij wijze van spreken nog die schouderklop uit mijn studententijd.

     

    In mijn hoofd speelt een passend lied van Louis Armstrong….

    I see friends shakin' hands, sayin' "How do you do?"

     They're really saying "I love you"

    Inderdaad “What a wonderfull World” in de lente als het stopt met regenen, gaan we weer fluitend door het leven.

     

    09-05-2012, 16:34 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (3)

    08-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een glas op de vriendschap
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Tussen moeten en onderweg

    ligt de afslag van ontmoeten.

     

    Op een kussen van vertrouwen

    blinken verwante zielen 

    parels op in je schelp.

     

    Pauzeer bij wie inspireert 

    laat knuffelarmen troosten.

     

    Samen mijmeren we bij

    een glas vol dromen.

    08-05-2012, 00:00 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (1)

    06-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lily Rose

    Reizen is fantastisch: niet-moeten, on-t-moeten, ont-dekken. Het is ‘great’ om daarbij de wereld te omhelzen, zeker als die aan mijn voeten ligt, op een slordige elf uur rijden van mijn voordeur.

    Via de Napoleonroute vanuit de Elba richting Parijs, slingert de weg net voorbij de parfumstad Grasse, naar een stad beschermd in de oksel van het gebergte ‘de Tanneron’. Zelfs vanuit de hoogte valt de sterallure van deze vakantie oase op. Hier smelten Miami en Hollywood samen als Provençaalse rosé met bouillabaisse. Hier kan ik, als ‘would be globetrotter’, mijn hart ophalen.

     

    Voor het Miami gevoel, met bruisend strand, heb ik niet eens dollars nodig. Ik plant mijn bips in het hete zand glurend naar welgevormde knapen die frisbeeën in blote bovenlijven. Jongedames in niemendalletjes heupwiegen langs de vloedlijn, genietend van de vele smachtende blikken.

     

    De boulevard langs het strand is afgeboord met palmbomen als hoge parasols.  Vrouwen flaneren er in glimmende bikini’s waarover ze alleen een doorzichtige blouse dragen. Naaldhakken en een goudkleurige handtas maken hun outfit helemaal af.

     

    Ook voor de Hollywoodsfeer zit ik hier goed. Ik fantaseer terwijl ik flaneer langs de Walk of Stars over de betovering van het witte doek. Steracteurs groeten me. Ik laat mijn hand passen in reusachtige afdruk van Jeff Goldblums hand.

     

    Het kan allemaal in Cannes. Hier ademen de straten luxe. Slagroomwitte hotels, elk met een privé strand, stralen onder een zeeblauwe hemel.

    In de haven dobberen kleine broertjes van de Titanic. In de gewaxte boten met chroomwerk als spiegels, kunnen grijsaards naar hartenlust indruk maken.

     
     Op de kade huppelt een meisje met een knalrode piratenhoed. De wind speelt met haar blonde haren. Gek genoeg doet ze me aan iemand denken. Ze klimt in de grootste jacht. Op de kade blijft een gouden juweel achter. Ik raap het op.

     

    ‘HOME IN THE CARAÏBEN’

    staat op de zijkant van de jacht waarin het meisje verdween.

    Vlak ervoor overtuigt een kokosmatje me ervan dat ik ‘WELKOM’ ben. Toch geloof ik het niet helemaal.

    ‘Hello is this yours?’ pols ik toch even.

    De kapitein en de rest van het boordpersoneel groeten me. Het meisje neemt het sierraad uit mijn handen.

    ‘Thank you so much! Do you want something to drink?’ Ze wenkt de ober.

    Ik nestel me in de witlederen zetel op het dek en nip Laurent Perrier. Een toast kaviaar en een bord krab lonken op een salontafel die bijna bezwijkt onder het gewicht van een vaas met verse lelie’s. Ik kan me minder comfortabele vakantiebestemmingen bedenken.

     

    Weg van de jachthaven tuimel ik vanzelf in de winkelstraten achter de boulevard. Ik trakteer mezelf op een design jurk geknipt voor de rode loper van het Palais des festivals. De avondzon zet Cannes in een pastelgloed. Straatlantaarns vormen een gouden lint doorheen de badstad. Op de boulevard schuiven limousines door het verkeer.

    Gek. Het piraten meisje, loopt hier op het voetpad te jongleren. De piratenhoed schuift steeds naar achter terwijl ze de ballen hoog opgooit. Ineens glipt er eentje uit haar handen. Ze wil die pakken tussen het verkeer. Een rode cabrio nadert gevaarlijk dicht. Ik spring de kleine piraat achterna en grijp haar middel.

     

    ‘Paf!’

     

    Het meisje gilt, tranen als diamantjes lopen over haar bleke wang. Een ijsjesman schept een hoorntje met drie rode bollen. De kleuren van de suikerballetjes bovenop lopen door elkaar als een modern schilderij.

     

    ‘Lily!’

     

    De boulevard is ineens helemaal verlaten.

     

    ‘Lily Rose!’

     

    Een man in piratenkostuum wenkt me. Ik hol achter hem aan naar het Palais des festivals. Een invasie aan fotografen laten hun toestellen flitsen. Zodra we dichterbij komen, vormen de paparazzi een erehaag. Ik zet een eerste stap op het rode tapijt, rondom mij een sterrenhemel van fotoflitsen. Ik probeer bij de trappen te komen maar de loper lijkt steeds langer te worden. Ik wuif alsof er niets aan de hand is en glimlach. De fotografen springen plotsklaps voor me. De flitsen verblinden me.

     

    ‘LILY ROSE !’

     

    Ik knipper, voel de harde tegels onder mijn schouders en bips. Langs me ruik ik wielen van auto’s. Ik draai me om.

    Het kleine meisje hurkt naast een man, de donkere zonnebril verbergt zijn ogen. Toch komt ook hij me bekend voor.

    ‘I am so glad, you are awake. Do you feel all right?’

    Ik knik, ga zitten en probeer recht te staan, dat gaat. ‘No problem’.

    ‘A car hit you, while you were rescuing my daughter.’

    ‘The girl is ok?’

    ‘Sure. Thank you.’ De man duwt zijn zonnebril hoger.

    ‘Hé, you are….’

    Hij stopt me een kaart in mijn handen.

    ‘Nice to meet you,’ knikt hij. Er blinken sterretjes in de Willie Wonka ogen van Jack Sparrow. Hij neemt zijn dochter bij de hand en geeft me een kapiteinsgroet.

    De kaart trilt in mijn handen.

     

     

    VIP seat for the film festival de Cannes


    06-05-2012, 15:58 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (1)

    04-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Welkom
    Vrienden, nieuwsgierigen, lezers,


    Via dit forum zal ik af en toe mijn schrijfsels delen. Kom gluren. Geef gerust reactie.
    Er zullen mini-schrijfsels gepost worden, kortverhalen, anekdotes, iets langere verhalen, voor elk wat wils dus.
    De leesminuten die je hier doorbrengt zijn beslist ook momenten van rust.

    hartelijke groet
    Annemie

    04-05-2012, 14:42 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (1)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Proficiat!
    Proficiat!

    Uw blog is correct aangemaakt en u kan nu onmiddellijk starten! 

    U kan uw blog bekijken op http://www.bloggen.be/boomhutvanannemie

    We hebben om te starten ook al een reeks extra's toegevoegd aan uw blog, zodat u dit zelf niet meer hoeft te doen.  Zo is er een archief, gastenboek, zoekfunctie, enz. toegevoegd geworden. U kan ze nu op uw blog zien langs de linker en rechter kant.

    U kan dit zelf helemaal aanpassen.  Surf naar http://www.bloggen.be/ en log vervolgens daar in met uw gebruikersnaam en wachtwoord. Klik vervolgens op 'personaliseer'.  Daar kan u zien welke functies reeds toegevoegd zijn, ze van volgorde wijzigen, aanpassen, ze verwijderen en nog een hele reeks andere mogelijkheden toevoegen.

    Om berichten toe te voegen, doet u dit als volgt.  Surf naar http://www.bloggen.be/  en log vervolgens in met uw gebruikersnaam en wachtwoord.  Druk vervolgens op 'Toevoegen'.  U kan nu de titel en het bericht ingeven.

    Met vriendelijke groeten,
    Bloggen.be-team

    04-05-2012, 00:00 geschreven door Annemie Dufromont  

    Reageer (1)

    Foto

    Mailinglijst

    Geef je e-mail adres op en klik op onderstaande knop om je in te schrijven voor de mailinglist.



    Foto

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Foto

    Laatste commentaren
  • tesco pharmacy selling viagra (MoisesBon)
        op Les Vosges 6 juli
  • viagra ejaculation premature (MoisesBon)
        op Les Vosges 6 juli
  • Mooi (Jan)
        op De koningen brengen voor 2015 meer mee dan goud, wierook en mirre
  • Fantastisch (tine)
        op Laplandavonturen, (going North) en toch hebben we warme voeten
  • Mooi (Lieve)
        op En toch hebben we warme voeten (eerste versie)
  • vakantie (Marijke Devisch)
        op Go West dag 15 - 17 augustus : spannend in Bryce Canyon
  • vakantie (Marijke Devisch)
        op Go West dag 15 - 17 augustus : spannend in Bryce Canyon
  • fijn om jullie blog te volgen (helga)
        op Go west : Dag 3 - 5 augustus : downtown New York
  • Prettig verlof (Chifa)
        op Go west 3 : Nog thuis....Anna bakt koekjes voor...
  • Maan (Claude Delrue)
        op Maan

  • E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Categorieën
  • Go west - rondreis USA 2013 (5)

  • Archief per week
  • 13/07-19/07 2015
  • 05/01-11/01 2015
  • 17/11-23/11 2014
  • 21/07-27/07 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 07/07-13/07 2014
  • 30/06-06/07 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 26/08-01/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 05/08-11/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 13/05-19/05 2013
  • 06/05-12/05 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 11/02-17/02 2013
  • 21/01-27/01 2013
  • 03/12-09/12 2012
  • 26/11-02/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 24/09-30/09 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 27/08-02/09 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 16/07-22/07 2012
  • 09/07-15/07 2012
  • 02/07-08/07 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 04/06-10/06 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 14/05-20/05 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 30/04-06/05 2012


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!