Foto
Websites
  • EVA
  • Arnon Grunberg
  • The Montgolfier Brothers
  • Sigur Ros
  • Iron and Wine
  • Motek
  • The National
  • The Notwist
    Archief per maand
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 02-2012
  • 09-2011
  • 04-2011
  • 12-2010
  • 09-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
    blog vir

    Reacties op bericht (3)


    08-08-2007
    @E
    Je hebt mijn woorden niet verkeerd geïnterpreteerd. Communicatie hoeft dus niet altijd mank te lopen; soms zijn twee stukken plattegrond identiek. Soms volgen stemmen parallelle lijnen. (Maar dat blijven ze niet doen, of daar geloof ik toch niet meer in. Ik denk zelfs dat ik goed op weg ben daar genoegen mee te kunnen nemen.)
    Het boek waaruit die zin komt die twee vliegen in één klap sloeg, heet Geschiedenis van mijn kaalheid. Ik kan het iedereen sterk aanraden. Er komen nog goede zinnen in voor, zoals:

    Ze deed altijd alsof het haar niets aanging, het leven, alsof het niet van haar was. Alsof ze er toevallig in terecht was gekomen, zoals je een huis binnen kan lopen wanneer je je in het adres hebt vergist, en dan per ongeluk in dat huis blijft hangen. Buiten stroomt het van de regen en je hebt geen paraplu bij je.

    Of:

    Ik wilde mij geen gast voelen in het leven, geen gast zoals mama, voor wie het leven toch vooral een staande receptie was geweest, met slechts een handjevol aantrekkelijke mannen die ze allemaal al een keer had gehad.

    De rest van de zinnen moet je zelf ontdekken.

    Toen ik gisteren dat stuk aan het intikken was, dacht ik nog wel: houd op met dat postmodern geleuter, of zég tenminste dat het postmodern geleuter is - dat komt zo: sinds De bot (een boek dat ik je sterk kan afraden)kan ik niet aan postmodernisme denken zonder ook aan geleuter te denken, en dat komt dan weer zo:

    Ilsebil voegde zout bij. Voordat er verwekt werd, aten wij lamsschouder met bonen en peertjes, want begin oktober. Onder het eten nog, met haar mond vol, zei zei: 'Duiken we nu meteen in bed of wil je me eerst vertellen hoe waar wanneer onze geschiedenis begon?'

    Of:

    Vervolgens verschafte zij met veel vakkennis gedetailleerde informatie over een hele rist pepersoorten, over korrelgewicht voor en na het drogen, opslag en afzetmogelijkheden, stelde voor dat zij voor de overzeese expeditie Arabische stuurlui van Portugese karvelen zou wegkopen, voorspelde specerijenoorlogen tussen het Koninkrijk van Hispanje en het Britse Rijk, wilde zelfs - en dat te zamen met kloosteroverste Jeschke - de gewichtige stap doen om in hoogsteigen persoon scheep te gaan naar Indië en daar de katholieke leer te verbreiden, áls Ferber maar eens bereid was wat actiever te worden, zijn onderdanige geflirt met het Poolse hof te staken en eindelijk nieuwe zeekaarten te bestellen.

    Deze zinnen brengen me naadloos bij mijn volgende stelling: eigenlijk zoeken we geen verwondering, we willen niet te veel nieuws ineens, we willen in de eerste plaats dat we iets herkennen. Als er alleen originaliteit te beleven valt, lopen we weg. Als we net genoeg herkennen in die originaliteit, blijven we staan.

    Originaliteit is dus mogelijk, zeer goed zelfs, en soms gemakkelijk ook, maar we hebben er zo weinig aan. We doen alsof dat onze drijfveer is, maar dat klopt niet. Het tegenovergestelde is waar: we zoeken herkenningspunten. Mensen die dingen zeggen die we zelf al eens hebben bedacht, voorwerpen die herinneringen oproepen aan periodes die we al hebben gehad, nostalgie, zo je wil. (Ik ben slecht in het loslaten van voorbije dingen, heel slecht, volgens mijn theorie moet ik me hier niet over schamen.) (Toch doe ik dat, maar dat komt omdat ik het te vaak in verband breng met het waanbeeld dat ik moet blijven zoeken, naar uitspraken, dingen, mensen die al de rest overbodig maken.)

    Laatste opmerking. Toen ik doorheen De bot was geploeterd, werd ik beloond met deze zin:

    Het was Ilsebil. Kwam, zag me niet, liet me zitten. Was al voorbij. Ik liep haar na.

    Dat is de enige reden waarom het boek nog in mijn boekenrek staat. Alleen omwille van die zin staak ik soms mijn poging het postmodernisme dood te meppen met mijn eigen variant op radicaal anti-modernisme.

    08-08-2007 om 22:50 geschreven door vir


    boek2
    en ja, ik lees nog even opnieuw wat je schreef en merk dat ik in mijn eigen plattegrond op hol was geslagen

    Ik had het over het feit dat originaliteit op kleine schaal mogelijk was en dat originaliteit niet altijd hoeft: we schrijven dus hetzelfde! is dat niet fantastisch

    08-08-2007 om 12:12 geschreven door E


    boek
    Vir nu ben ik wel heel benieuwd over welk boek je het hier hebt...?

    Over de afwezigheid van originaliteit en het falen van communicatie: hoor ik hier een postmoderne ondertoon? (volledig mee eens trouwens, behalve misschien: een cadeau kán origineel zijn in een bepaalde situatie, ik bedoel bijvoorbeeld dat iemand anders ooit wel zijn zus dit of dat kan cadeau hebben gedaan, maar dat nog nooit iemand MIJN zus dit of dat cadeau heeft gedaan, en dat in deze situatie op dit moment in tijd en ruimte en met deze actoren dit cadeau dus volstrekt origineel, nieuw is, oef ).
    En nog (laat ik proberen uit te gaan van het geloof in communicatie dat toch ondanks alles aan de basis ligt van onze telkens herhaalde pogingen om te communiceren-omdat het nu eenmaal moet, en omdat we misschien ook wel geloven dat het kan, met elkaar communiceren dus):  soms verkiezen mensen herkenbaarheid boven originaliteit, sommige verhalen blijven gewoon leuk om te horen en sommige herinneringen blijven gewoon leuk om op te halen (bijvoorbeeld de telkens terugkerende gesprekken over de leuke dingen uit de jeugdjaren, Fikskes-nostalgie zeg maar---en ok, soms gaat dit vervelen, maar we blijven het doen). Het feit dat ik een bepaald verhaal al voor de duizendste keer hoor vertellen (de oorsprongsmythes van de ouders, hoe ze op huwelijksreis waren in Spanje en daar op hotel verbleven in een kamer met twee aparte bedden die zij natuurlijk samenzetten, en hoe de poetsvrouw telkens opnieuw de bedden weer apart zette) doet er voor mij bij sommige verhalen helemaal niet toe...Meer van dat!!

    ...of heb ik jouw ideeën nu verkeerd geïnterpreteerd?

    08-08-2007 om 12:06 geschreven door E


    Geef hier uw reactie door
    Uw naam *
    Uw e-mail *
    URL
    Titel *
    Reactie * Very Happy Smile Sad Surprised Shocked Confused Cool Laughing Mad Razz Embarassed Crying or Very sad Evil or Very Mad Twisted Evil Rolling Eyes Wink Exclamation Question Idea Arrow
      Persoonlijke gegevens onthouden?
    (* = verplicht!)


    E-mij


    Gastenboek


    Er was bij enkele omstaanders een vorm van gefrons, dat wel. Maar niet overdreven en niet op grote schaal.
    De concurrenten
  • J.
  • E.
  • L., de jonge vrijgezel
  • L., het meisje
  • N.
  • K.
  • J.,J. en J.
  • J., de broer van K.


  • Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!