Foto
Websites
  • EVA
  • Arnon Grunberg
  • The Montgolfier Brothers
  • Sigur Ros
  • Iron and Wine
  • Motek
  • The National
  • The Notwist
    Archief per maand
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 02-2012
  • 09-2011
  • 04-2011
  • 12-2010
  • 09-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
    blog vir

    27-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Het moeten niet altijd kalkoenen zijn.
    De coelacant is de enige kwastvormige vissoort die nog leeft. De andere zijn fossielen. Op de bovenkant van zijn kop zit een onbekend zintuig, misschien een soort sonar.
    In National Geographic stond in 1888 een artikel met foto's van de coelacant. De titel was Coelacanths: The fish that time forgot.



    kerstcoelacant


    op de feesttafel ligt de
    kerstcoelacant uitgestald
    op een schotel van kraakbeen

    te ademen, te verzilveren,
    omdat hij door alles werd vergeten

    en trager dan het verglijden van
    eeuwen evolutie nu langzaam

    al zijn tanden kwijtraakt en bijna
    uitgebeend mij nog snel verwijt:
    ook ik ben bijna al mijn

    vechtlust kwijt


    >> Reageer (0)
    12-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    12 december 2007

    Enkele dagen geleden, ik denk dat het op donderdag was, kwam ik de term serendipiteit tegen en ik weet nog dat ik dacht: dat kan geen toeval zijn. Ik denk zelfs dat ik dacht dat ik al mijn hele leven op zoek was naar een term om te verwoorden wat serendipiteit betekent.

    Zaterdagmiddag was ik het plots kwijt. Ik wist nog wel dat het een lang woord was, maar had geen idee welke klanken erin voorkwamen en raakweg termen intikken in Wikipedia leverde niks op. Ik was vooral bang dood te gaan zonder dat ik dat woord ooit nog tegen zou komen. Dat leek me toen het ergste wat me kon overkomen, doodgaan zonder ooit een tekst over serendipiteit geschreven te hebben. Zonder nog maar gedacht te hebben: ik heb een woord gevonden voor iets wat ik al heel lang probeer te verwoorden.

    Misschien heb ik het mis, misschien heb ik me miskeken en betekent serendipiteit eigenlijk iets anders. Maar het maakt me niet uit, vanaf nu noem ik dit serendipiteit:

     

    Ik heb mijn wanten en mijn sjaal aan en wandel naar huis. Het is druk op de hoek van de straat. Enkele leerlingen van het Sint-Pietersinstituut staan de vragen van hun examen te overlopen. Ze hebben blauwe en witte kleren aan maar dat hebben ze altijd.

    Ik loop de hoek om en krijg fel zonlicht in mijn gezicht. Feller dan in de winter kan zonlicht niet zijn. Ik nijp mijn ogen bijna toe, ik zie dingen waarvan ik vroeger aannam dat het atomen waren. (“Ik denk dat ik atomen kan zien als ik mijn ogen bijna dicht doe.” “Dat is onmogelijk; atomen zijn veel te klein.” Ik kan het, atomen zien, net zoals ik nog vanalles zie.)

    Ik sta te wachten aan het zebrapad tot het licht op groen springt. Er rijdt een tram voorbij. En dan gebeurt het: er komt een drietal leerlingen voorbij en de ene zegt ‘serenditeit’. Ze zegt het verkeerd, ja, ze heeft haar les niet geleerd, of niet grondig genoeg. Maar ik herken het woord en in een flits besef ik dat dat het is: serendipiteit, en ik steek haastig de straat over, open de deur en hol naar boven. Ik noteer het en denk: nu ben ik op alles voorbereid, laat het maar komen, de rotzooi en de foutgelopen conversaties en het felle zonlicht.

     

    Er was lang geleden een avond waarop ik me verstopte achter de gordijnen van ons huis in S. en de serendipiteit stond naast me. Hij zei: “Blijf staan, kom nooit meer vanachter die gordijnen vandaan, weiger op hun voorstellen in te gaan, stop met huilen en sta nu verdomme eens stil.”

    >> Reageer (0)
    09-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen 9 december 2007

    Wat J., L., K. en ikzelf ons vandaag terecht afvroegen, is waar Testbeeld na al die jaren is gebleven?

    >> Reageer (0)
    08-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    8 december 2007

     

    Vroeger zaten we vaak aan tafel.

    M. goot cola in L.’s bord, G. zei ‘toch toch’ en ik dissecteerde het eten dat voor me lag. Meestal waren dat bokaalerwten. Het waren tijden waarover veel te zeggen viel, achteraf bekeken.

     

    Zoals: ik had een blind vertrouwen in stochastiek. Ik had gemerkt dat ik één spin per herfst zag. Het was dus wachten op die ene spin, daarna kon ik weer een ruimte binnenlopen zonder ze eerst te scannen (de hoeken, de grond, de muur waar de verwarming staat). Tot er op een avond in I. twee spinnen waren. Dat ging zo: L. liep de trap op en riep dat ik beneden moest blijven. Er zat een spin, zei ze, een abnormaal grote, bruine huisspin. Ik dacht: goed, dat hebben we dan ook weer gehad deze herfst. Ik bleef staan naast de piano in de gang, waarop al die tijd een partituur van Bach was blijven staan.

    Even later stond ik in mijn oude slaapkamer en toen zag ik iets bewegen in de hoek gevormd door de kast en de muur. Ik had mijn lenzen niet meer in maar die beweging was voldoende; ik sprong op het bed en greep mijn GSM. Ik belde K., die in de kamer naast de mijne de slaap probeerde te vatten. Er zit een spin, zei ik.

    Ik sliep niet goed, die nacht. Een spin, tot daar aan toe, maar twee op een avond? Neen, ik vertrouwde niet meer op stochastiek van toen af aan.

     

    Ik denk niet dat L. het erg vond dat M. cola in zijn bord goot. L. hield van cola, maar vooral van Pizza Hut-pizza’s. Op een keer hebben we kerstmiddag gevierd in de Pizza Hut. We waren er de enige klanten.

     

    De deuren in ons huis waren niet echt van massief eikenhout. Het leek alleen maar zo. De klinken waren ook niet van goud. Er was veel dat ergens op leek, toen.

    Wij bijvoorbeeld, wij leken op een gezin.

     

    Vandaag hangt mijn haar in mijn ogen, is de trein die we willen nemen afgeschaft, regent het en zijn de drie ticketautomaten in het station kapot. In het appartement waar we zijn blijven slapen is er geen licht in de badkamer en als we de microgolf aanzetten valt de elektriciteit uit. Vijf keer opnieuw. We vinden toastjes op de tafel in de living en ons geluk kan even niet stuk, tot we merken dat ze naar plakkaatverf smaken. In de Flair hebben ze ontdekt dat het merk handcrème dat je best gebruikt, afhangt van je sterrenbeeld. De handcrème die ik moet gebruiken, kost 4,99 euro. Gelukkig ben ik geen Leeuw, anders zou ik 20 euro kwijt zijn.

    Er liggen dozen van afhaalpizza naast onze matras en ook dozen van Ristorante-pizza’s. Ik poets mijn tanden twee keer naeen en mijn mond blijft smaken naar karton.

    Ik vind mijn ene sok niet meer en doordat mijn haar in mijn ogen hangt, kan ik niet goed zoeken.

     

    We nemen de bus naar het station en als we voorbij het bankkantoor rijden zie ik G. staan tapdansen bij de geldautomaten. Zijn gezicht is verwrongen tot een tapdans-grimas. Ik zeg aan J. dat ik G. heb zien tapdansen in de bank en de jongen tegenover me kijkt op.

     

    Dát, de traagheidswet en de fles tropisch vruchtensap die ik in de wereldwinkel koop, het zijn mooie dingen.

    >> Reageer (6)
    05-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    eerst

     

    het is grappig, wat je zegt

    nee, dat is het echt

    maar je moet me toestaan

    ergernis te verzinnen

    om mijn verwarring

    beter te camoufleren:

    hoe de meer dan echte dingen

    langs je heen glippen

    als kattenstaarten deden

    rond je eigen rondzwemmende benen

    (juli 07)

    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    leg het nu maar eens uit

     

    beneden staat een boek dat uitlegt

    dat wat je ook droomt, je hetzelfde droomt.

    ik leef in het tegenovergestelde.

     

    er zijn te veel trappen in dit huis, te

    veel plaatsen waar ik mijn tanden

    kan verliezen, maar dit is ernst:

    straks valt elke deur

    achter ons in dat ene slot

     

    (je kijkt me aan, je

    wacht en dan,

    en dan pas

    lach ik)

    (juli 07)

    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    (de triomf voorbij)

     

    je rookt in mijn gezicht

    ik moet naar het toilet

    ik heb iets bedacht om

    je te overtuigen maar het past

     

    zo slecht bij al de rest:

    het weer, het wachten

    achter ons, de bus die

    straks te snel vertrekt,

    de uren die sinds kort

    dubbel doorwegen

     

    je gezicht, je mond –

    dat hele veld aan woorden

    dat verlaten is en waar ik

    op kauw als op het

     

    week geworden stokje

    van wat eens een lolly was

    (juli 07)


    >> Reageer (0)


    E-mij


    Gastenboek


    Er was bij enkele omstaanders een vorm van gefrons, dat wel. Maar niet overdreven en niet op grote schaal.
    De concurrenten
  • J.
  • E.
  • L., de jonge vrijgezel
  • L., het meisje
  • N.
  • K.
  • J.,J. en J.
  • J., de broer van K.


  • Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!