Ik ben Michel, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Bitchkoemer.
Ik ben een man en woon in Boom (België) en mijn beroep is Technicus.
Ik ben geboren op 01/03/1961 en ben nu dus 51 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: muziek zowel aktief als passief, KiteBuggy, zelf bouwen van éénlijns-vliegers en reizen met de motorhome.
Hier probeer ik mijn vorderingen, de tegenslagen en het wel en wee tijdens het leerproces te beschrijven .
Lees de oudste berichten eerst, anders lijkt het of ik als virtuoos ben geboren. ;-)
23-11-2010
En we gaan nog steeds door.
23 november 2010
Oeps,
weeral bijna een maand sinds ik mijn vorig berichtje schreef..... in
principe moet ik dan wel heel wat te vertellen hebben.....
Wat
hebben we zoal gedaan, uiteraard netjes mijn ademhalingsoefeningetjes
zoals Marc ze me had aangeleerd, uiteraard niet elke dag, ik heb ook nog
een leven buiten de harmonica (wat voornamelijk bestaat uit werken ) Het
is toch wel opmerkelijk dat je hiervan vrij snel resultaat ondervind,
dankzij de juiste techniek en regelmatig oefenen zijn mijn longen niet
onmiddellijk leeggeblazen, je kan de lucht veel efficiënter gebruiken,
ook bij het inademen kan je blijkbaar met hetzelfde lucht volume langere
tonen spelen.
Dus
ik was redelijk goed voorbereid voor mijn tweede les bij Marc. Wederom
was ik verrast door zijn aanpak, na even te tonen hoe goed ik had
geoefend kreeg ik wat theorie over de samenstelling van akkoorden en de
opbouw van tonen op de mondharmonica. Akkoorden
kende ik al uit mijn “gitaar” periode, over het tweede had ik al enorm
veel info gevonden op “‘t internet”, dus daar konden we snel overheen
walsen.
Daarna
moest ik tijdens het blazen van de 4 eerste holes mijn tong naar buiten
duwen en voor ik het wist waren we aan het tong blocken, een techniek
die meestal pas na enkele maanden wordt aangeleerd staat bij hem vooraan
op het lijstje. Uiteraard ging dit gepaard met veel gepiep en wind verlies maar nu twee weken verder heb ik het al aardig onder de knie.
Al
de filmpjes op het net en de verhalen op diverse fora hadden mij toch
wel wat angst ingeboezemd betreffende het tong blocken maar al bij al
valt het wel mee...., na een tijdje oefenen krijg ik wel pijn in de
tong, maar dat masseert mijn vrouwtje er wel terug uit.... ;-))
Rest me niets anders dan mijn tong uit te steken tot de volgende les.... ;-)
Met
klamme handjes richting Deurne, de kilometers file maken het allemaal
nog wat erger, uiteindelijk arriveer ik redelijk gestressed. Wat
mag ik verwachten van zo een privéles, welke oefeningetjes ga ik
krijgen, heb ik mezelf al iets foutief aangeleerd, ga ik het ooit wel
kunnen, ga ik me niet belachelijk maken, kortom een hele resem vragen
die door mijn hoofd spoken waar ik niet echt rustig bij word.
Dan
toch maar aanbellen, Marc doet de deur open, begroet mij en laat me dan
ontelbare treden naar boven lopen, als ik in het kleine maar gezellige
les-lokaaltje arriveer ben ik al buiten adem, hopelijk moet ik niet
direct beginnen blazen......
Gelukkig
kan ik wat recupereren, Marc legt me haarfijn uit welke weg hij wil
bewandelen om resultaat te boeken, allicht kan hij dat traject op zijn
geitenwollen sokken afleggen maar ik zal stevige stapschoenen moeten
aantrekken om over al deze denkbeeldige bergen te klauteren.
Aanvankelijk
vind ik het plan, zoals hij het voorstelt, een beetje “eigenaardig”,
maar achteraf beschouwt kan dit echt wel lukken.
Alles
komt er op neer, als ik hem goed begrepen heb tenminste, dat we
beginnen met eenvoudige ademhalingsoefeningen en deze steeds uitbreiden
met trucjes en technieken om uiteindelijk tot de blues te komen, hier
kan ik me wel in vinden.
Ook
al valt het woord “embouchure” niet, toch leert Marc me hoe ik de
harmonica tussen mijn lippen moet duwen. ‘k Had hierover al heel wat
info gevonden dankzij de Gussow/Ricci/Berthon filmpjes maar het “live”
voorgeschoteld krijgen is toch wel veel duidelijker.
Uiteindelijk
laat Marc me drie minuten ademen door de harmonica, de lucht wordt
enigszins belemmert en daar gaan onze hersenen op reageren. Het
klokje dat hij nauwgezet in de gaten houdt staat strategisch opgesteld
zodat ik niet mee kan gluren, maar ik vermoed dat ik na ongeveer twee
minuten sterretjes begon te zien, ook bij deze manier van “blowen” word
je high.
Dus
voorlopig geen Broeder Jacob meer, maar leren ademen door de harmonica
en mijn “luchtvolume” opkrikken en zo optimaal mogelijk leren benutten.
Hier zal mijn bierbuikje, opgebouwd door jarenlang in donkere bluescafés
te vertoeven, me zeker niet bij helpen.
Kortom,
het was een leuke ervaring, ‘k heb me dan maar meteen aangemeld voor de
volgende les, en voorlopig, blijven ademen door dat ding.........
Tot de volgende, en weet je wat, we zien wel........
Ik ben vorige zaterdag naar een workshop met Ben Bouman geweest, georganiseerd door de meetupgroep Antwerpen.
Gewoonweg
zalig, Ben is een rustige man die op een leuke manier een workshop kan
leiden. Het thema was improviseren/soleren, iets waar ik met slechts 3
maand ervaring nog niets van ken, maar op de manier dat Ben de oefeningen
aanpakte lukte het me toch, zij het zeer summier, twaalf maten lang te
improviseren op een eenvoudige backing track in G (dus 2de positie
gespeeld....)
Na
een reeks eenvoudige oefeningetjes werd al snel duidelijk dat de basis
technieken heel belangrijk zijn, tijdens het afwisselend 1 blazen, 4
blazen ging het zelfs bij de deelnemers met een beetje ervaring toch
regelmatig mis.
Liedjes
proberen spelen is leuk, veel leuker dan uren afwisselend op 2 gaatjes
blazen maar het is me nu wel duidelijk geworden, eerst kruipen dan lopen
en uiteindelijk ooit sprinten.......
Vanaf
nu ga ik steevast tijdens mijn middagpauze een half uurtje uitsluitend
oefeningetjes doen, ik heb bendometer op een pc’tje gezet en ga zo
controleren of mijn “gaatjes sprongetjes” correct zijn.
Langs deze weg wil ik ook Ben Bouman, de organisators en de andere deelnemers bedanken voor deze toffe avond.
Hoe moet het verder, vanaf vanavond ga ik les volgen bij Marc Van De Velde, ik hoop dat ik hierdoor wat sneller zal opschieten.
Het
zal wel moeten, in maart volgend jaar wordt ik 50, jaja al 50......, om
deze halve eeuw af te sluiten geef ik een familiefeestje, opgeluisterd
door het Frank De Wolf Trio (waarbij mijn zoon drumt) en uiteraard wil
ik met die mannen een eenvoudig bluesnummertje meespelen.......
Eindelijk nog eens tijd gevonden om wat neer te pennen
Ik
kreeg enkele mailtjes van mensen die dachten dat ik mijn harmonica aan
de haak had gehangen, niets is echter minder waar, ‘k heb het gewoonweg
te druk gehad om deze blog te onderhouden....., altijd maar blazen en
zuigen laat zijn sporen na.......
Wat
is de stand van zaken, ik vind momenteel nog niet het juiste
“oefenritme”, soms blaas ik een uurtje, soms enkele maal een kwartiertje
per dag maar af en toe voel ik me niet in de juiste “mood” en dan
blijft de harmonica enkele dagen na elkaar in het doosje, ‘k weet dat
het niet ideaal is maar ja, soms heb ik gewoon de “puf” niet meer om te
oefenen.
Ik
heb me dan ook nog niet echt toegelegd op bepaalde oefeningen, ik blaas
nog wel steeds toonladdertjes en verder heb ik al een redelijk
repertoire kinder- en beginnersliedjes uit mijn duim gezogen, af en toe
met tabs, dan weer met muziekschrift of gewoon op het gehoor.
Na
een tijdje spelen krijg ik steevast problemen met hole 7, ik moet hier
dan redelijk hard blazen/zuigen voor het riet in beweging komt (met een
klein plopje). Ligt het aan mij of aan de harmonica, ‘k weet het niet.
Wat
ligt er in het verschiet, nu zaterdag ga ik naar een workshop met Ben
Bouman (georganiseerd door de Antwerpse Meetupgroep), Ben brengt voor
mij een door hem “getunde” Suziku Manji mee, hopelijk lost dit het “7
hole problem” op.
In december ben ik uiteraard aanwezig op de workshop met Adam Gussow (georganiseerd door meetup Zuid Nederland)
Verder ben ik contacten aan het leggen voor het volgen van privéles in het Antwerpse.
Dus zoals jullie zien, nog plannen genoeg maar het zal iets van lange duur worden.
Hoe meer ik oefen, tegen hoe meer problemen ik aanloop
19 augustus 2010
Het
is ondertussen al even geleden dat ik nog iets schreef over mijn
vorderingen, op zich geen slecht nieuws, ik ben redelijk druk bezig
geweest met oefenen en heb daarbij geen reuzesprongen gemaakt.
Tot
enkele dagen terug, zij het dan echter een stapje achteruit......, ik loop
blijkbaar mee in de processie van Echternach, niet met één of ander
religieus icoon maar met een bluesharpje tussen mijn lippen.
Op
aanraden van Jason Ricci, neen niet persoonlijk natuurlijk, hij is
momenteel mijn “YouTubevriendje ), heb ik mij voornamelijk toegelegd
op het spelen van “toonladder oefeningetjes” op mijn C’tje.
Do
re mi fa sol do, Do re mi re mi fa mi fa sol fa sol la enzovoort zijn
momenteel mijn favorieten, hiermee gesel ik elke avond heel de familie,
alhoewel mijn zoon, die buiten pinda- ook muzieknoten heeft gegeten,
wel snapt dat dit de beste manier is om in de toekomst foutloos te
kunnen spelen.
En
ja hoor het begint te vlotten, de majeure toonladder van links naar
rechts, van rechts naar links, averechts en zelfs een beetje door elkaar
geschud, als ik het op slakken of schildpadden snelheid doe lukt dit
vrij goed, zachtjes het tempo opvoeren lukt ook al aardig, bij hoge
snelheden vergallopeer ik mij nog wel eens.
Man
wat ben ik gelukkig, iets meer dan een maand geleden lukte me het amper
om, na veel mikken en tuiten trekken, een zuivere noot te vormen, nu
dans ik lekker van laag naar hoog en omgekeerd, alhoewel ik tijdens de
“quickstep” nog dikwijls op mijn partner haar tenen trap.
Alles
ging dus goed tot ik een tweetal dagen terug problemen kreeg met gaatje
7, mijn hoge si en do lukken plots niet meer, regelmatig lijkt het of
het riet vast zit of klinkt er een hoge scherpe pieptoon, als ik dan
toch halsstarrig blijf zuigen of blazen hoor ik een heel zachte “plop” en
komt de toon er “trillerig” uit. Mijn
eerste idee is dat er iets mis is met de harmonica, temeer omdat het
voordien wel lukte om uit dit gaatje zowel nette zuig als blaas tonen te
toveren.
‘k
Heb uiteindelijk het harpje dan maar gedemonteerd en geprobeerd om het
te reinigen, misschien heb ik er in al mijn enthousiasme toch een stukje
biefstuk, ribbekes of mosselen van de chef doorheen geblazen.... Na deze poetsbeurt gaat het terug iets beter maar toch nog niet zoals het hoort. Gelukkig
heb ik nog een “A” harpje liggen dat ik bitter weinig gebruik, hierop
lukt het mij in eerste instantie wel om gaatje 7 netjes te laten klinken
maar na enkele toonladdertjes laat dit het ook afweten. Enkel met
uiterste concentratie betreffende “embouchure” lukt het me, zij het ook
moeizaam, om zuivere tonen te spelen.
Rara,
wat is er aan de hand, zou het kunnen dat mijn “mond en lipvorming”
gewijzigd is door het vele toonladdertjes oefenen, hier zal mijn
vrouwtje niet mee tevreden zijn ;-)
Ik
vertrek volgende week voor 2 weekjes Zuid Engeland, hier ga ik proberen
te achterhalen wat er mis gaat, hopelijk vind ik ginder een goede
musicstore waar ik een C’tje van een ander merk kan aanschaffen, zodat
ik een beetje kan vergelijken welk fabrikaat me het best ligt.
Ik hou jullie wel op de hoogte van mijn bevindingen, en zoals steeds, we zien wel.
Schroevendraaiers, improviseren over akkoordenschema’s, overblowen ppppppfffffff........
17 augustus 2010
Ergens las ik ooit op het net “Mondharmonica is één van de eenvoudigste insrumenten om te bespelen maar één van de moeilijkste om volledig te beheersen”. Hij die dit schreef was een wijs man, dat mocht ik aan de lijve ondervinden tijdens de meetup die uitging van de Harmonica meetupgroep Zuid-Holland en waar Tinus Koorn een harmonica workshop gaf.
Mijn relaas van deze leuke ervaring.......
Ik had net mijn TomTommeke bedacht met de laatste nieuwe kaart update, dus de weg vinden naar studio Nyama in Delft zou geen probleem mogen zijn, ware het niet dat de studio is ondergebracht in een gloednieuw gebouw. De bakker om de hoek, noch het slagers-hulpje dat achteraan de winkel in record tempo een sigaretje stond te roken, kunnen ons de weg tonen. De postbode weet het uiteraard wel.
Snel even mijn C harpje en enkele blaadjes papier in mijn rugzakske gestopt en dan, met toch wel klamme handjes, naar het zaaltje.
Voor de deur staan enkele stoere “rockers” een toch wel ietwat speciale zijspan te bewonderen en het eerste dat in me opkomt is “en Tinus op zen BSA”, eentje van Normaal dat ook nog op mijn “to study” playlist staat.
Ik voel mij toch wel wat onwennig in mijn korte broek tussen deze doorwinterde blues fanaten maar ik word zonder probleem betrokken in hun gesprek, net of ik al jaren met hen alle bluespodia afschuim. En dat is nou die typisch Nederlandse mentaliteit waar ik zo van hou, lekker spontaan, vriendelijk en niet zo “gespeeld beleefd” als de Belgen.
Zachtjes aan sijpelen er nog enkele harmonica spelers binnen, een lekker allegaartje van persoonlijkheden met uiteraard allemaal dezelfde interesse, dat kleine blinkende ding waar ze uren op sabbelen.
De eerste opdracht die Tinus ons geeft, sloop jullie harpje, een wel wat destructieve manier van les geven, maar toch gaat iedereen aan de slag met schroevendraaiertjes, moertjes en schroefjes. Het lijkt wel de biologie les waar we onze eerste kikker mochten dissecteren, neen niet die kikker aan de oever van de Schelde......
Omdat ik nog in het “broeder jacob” stadium zit zijn de volgende oefeningen veel te hoog gegrepen voor mij, met de vingertjes de rietjes blokkeren, en dan met een blow bend proberen overblow tonen te produceren, als Tinus het doet lijkt het poepsimpel maar voor ik dit kan zal ik nog vele uurtjes moeten blazen en zuigen op dat ding....
Het volgende item, improvisatie over een akkoordenschema spreekt me uiteraard wel aan, dit is wat ik uiteindelijk wil kunnen, improviseren over een bluesschema. Het feit dat we bij deze oefeningetjes live begeleid worden door twee getalenteerde muzikanten geeft het toch net iets extra. Oefenen met een backingtrack is leuk maar samen spelen met een lieftallige dame op de double bass en een toffe kerel op de jazz gitaar maakt het allemaal wat “echter”.
Ik heb wel een beetje achtergrond in verband met akkoordenschema’s, ‘k heb op de gitaar wel geëxperimenteerd met 12 bar blues en andere schema’s en improvisatie en snap dus wel wat ongeveer kan en absoluut niet kan om het geheel een beetje aanhoorbaar te houden. Toch mis ik ook hier weer, net zoals bij mijn gitaarspel, het fundamentele, je moet alle tonen op de harmonica onmiddellijk weten liggen en ze dan bovendien ook nog bliksemsnel en zuiver kunnen spelen, en hopelijk gaat “Broeder Jacob” me dat leren. Samenspelen op het viermaats schema zag ik wel zitten, dan verdwijnen je fouten in de massa, maar voor het stukje “soleren” pas ik voorlopig nog even, allicht dat ik volgend jaar wel mee kan.
Het zouden geen muzikanten zijn moesten ze na de les niet aan het jammen gaan, genieten man, prachtig wat deze mensen uit hun harpjes toveren.
Nog even nakaarten, afspreken voor volgende ontmoetingen en ik keer helemaal voldaan terug richting motorhome.
Bij deze wil ik alvast Tinus en de begeleidende muzikanten nog eens deftig bedanken voor deze leuke workshop, ik probeer er zo vlug mogelijk weer bij te zijn en beloof op mijn communiezieltje veel, heel veel te oefenen.
Uiteraard had ik ‘s avonds veel te vertellen aan mijn echtgenote, maar hoe heten die kerels nu toch allemaal weer? Ondanks dat ik iedereen handjes heb geschud en ieder zich heeft voorgesteld ging het allemaal zo snel, bovendien kwam er op korte tijd zoveel informatie op me af , het ene oor in, het andere uit zeg maar.
Uiteindelijk heb ik dan maar verteld over de man met de hoed, de man met de tattoo, hij met de zijspan, nog een moedige in korte broek, de chromaat-man enz. Dus mannen, moesten jullie dit lezen, mail me even jullie naam door, dat praat volgende keer toch iets makkelijker.
Om dit lange verhaal af te sluiten, ik was aanvankelijk een beetje bang om deel te nemen, zeker vanwege het feit dat ik nog een echte beginner ben, maar achteraf bekeken had ik het zeker niet willen missen, ik ben er zo vlug mogelijk weer bij...... Het motiveert je om door te gaan......
We zijn weer op weg....., hopelijk voor lange tijd nu......
19 augustus 2010
Nadat ikzelf het laatste bericht op mijn Blog nog eens had nagelezen drong het tot mij door dat ik op deze manier nooit mijn doelstelling zou halen, je bent volledig verkeerd bezig ventje....., op deze manier kan je pas de blues meespelen op je eigen begrafenis.....
En ergens ben ik het de mensen die toffe reacties schrijven en me aanmoedigen via mijn Blog en Bluesharp.nl ook een beetje verschuldigd om niet zo snel op te geven.
Dus gisterenavond me samen met de harmonica, de gitaar tuner, en het lesboek neergevleid in de sofa. Mijn vrouwtje was geconcentreerd één of andere ziekenhuisserie aan het volgen, en vermits ikzelf al meer dan dertig jaar in een ziekenhuis werk ben ik daar ondertussen wel op uitgekeken.
Op een rustig tempo de toonladder spelen lukt me toch wel vrij aardig, ook “Broeder Jacob” komt zonder al te veel tegenstribbelen uit de harmonica gekropen, en na wat zoeken achter de noten van “in een klein stationneke” lukt het me ook vrij aardig om “‘s ochtends in de vroegte” de zeven wagentjes netjes op een rij te zetten. Vanwaar die plotse ommekeer, dingen die ik voorheen zelfs niet met de beste wil van de wereld uit het harpje kon persen lukken me nu redelijk goed.
En daar zit het hem juist denk ik, ik oefen nu veel minder geconcentreerd, het gaat allemaal losser, minder gestresseerd als ik er eens een gaatje naast zit, gewoon snel even corrigeren en verder toeteren. Het is tenslotte niet het publiek uit de Antwerpse schouwburg maar het artsenteam van “ER” op televisie waarvoor ik speel.
Het is allicht ook wel raadzaam om het handboek te volgen maar door zelf de tonen te zoeken van “‘t klein stationneke” en later ook van “oan de oevers van de Schelde” heb ik de indruk dat ik veel beter leer waar welke toon ergens op de harp ligt.
Tijdens mijn middagpauze had ik even vluchtig enkele lessen van Jason Ricci bekeken, waaronder ook de uitleg over het benden. Vooral de truk met de teeeeee - tooooo klanken leken me interessant, ondanks dat ik hier nog bij lange na niet aan toe ben wou ik dat als afsluiter toch even proberen.
Tiens tiens, Teeeee -Toooo klanken produceren tijdens het uitademen lukt me, zoals bij elk normaal mens, maar tijdens het inademen gaat het niet. Ook praten tijdens het inademen blijkt niet te gaan, is dit weer zo een eigenaardigheidje van mij...?
Blijkbaar maak ik tijdens deze pogingen vreemde, angstaanjagende geluiden want mijn echtgenote verlaat haar “met bloed besmeurde operatietafel met er rond allemaal om ter knapste TV-dokters in het groen” om te komen kijken of ik mijn laatste adem aan het uitblazen ben.........
En toch, je gaat het niet geloven, is het me gelukt, het eerste gaatje laat zich benden, de toon zakt een beetje, samen met mijn onderkaak, zoals beschreven in de YouTube filmpjes.
Wat is nog leuker, ik kan dit zelfs keer op keer, de klank is niet echt zuiver maar dat is op dit moment het minste van mijn zorgen.
Snel de chromatische gitaar tuner er even naast leggen en inderdaad, de toon zakt naar beneden, het wijzertje daalt netjes vanaf de “D” richting “C#”, het is wel niet makkelijk om deze “do kruis” perfect aan te houden, ze “zweeft” wel een beetje, geen probleem echter, dat komt wel goed.
Het ging niet vanzelf, het was zeker geen ”hole in one” maar vanaf nu kan ik de “one hole” benden,....... joepieeeee
En dit was nu net de “boost” die ik nodig had, ik zie het weer helemaal zitten.
Bovendien ga ik zaterdag deelnemen aan de “meetup” te Delft die uitgaat van de Harmonica meetupgroep Zuid-Holland, en hier zal ik allicht veel leuke “tips en tricks” kunnen meepikken.
En voor wie het liedje kent van diene kikker op de oever van de Schelde, awel, diene ooievaar zijn bakkes doet nog altijd even zeer.... ;-)
Wat hebben deze steden met elkaar gemeen, wel ze liggen alle drie aan het water, zijn bereikbaar per boot en bezitten een pracht aan cultureel erfgoed.
Maar wat heeft dit met mijn harmonica spel (lees beter niet spelen) te maken, ik vertel..........
Op 15 augustus is het bij ons in België "moederkesdag", ontstaan uit een katholieke feestdag maar door de commercie omgedoopt tot "koop zoveel mogelijk cadeautjes voor je moeder " dag, een doorwinterde econoom leest natuurlijk "geef zo veel mogelijk geld uit" dag......
Omdat deze dag dit jaar op zondag valt moet mijn vrouwtje ook maandag niet werken en besluit ik haar, vanwege het eindeloos geduld dat ze toont tijdens mijn "getoeter", te belonen met een lang weekendje Rotterdam.
Omdat het oefenen op de Höhner BluesHarp toch wat stroef gaat en ik op Bluesharp.nl goede commentaren lees betreffende de Lee Oskar reeks had ik stiekem wat internet onderzoek gedaan naar muziekwinkels in Rotterdam, misschien kan ik er ginder wel eentje aanschaffen.... ;-)
Bovendien heb ik wat beginners filmpjes van Adam Gussow bekeken en dat heeft me toch terug wat "drive" gegeven, heb terug alle moed bijeen geraapt en ga tijdens het weekendje Rotterdam 's avond stevig oefenen, althans dat is de bedoeling...
Vrijdag avond vertrekken we, vrij laat, met de camper richting Alblasserdam, uiteraard reizen de harpjes, de chromatische gitaartuner (die ik gebruik om te zien welke toon ik exact speel) en het cursusboek ook mee.
Als we op de officiële camperplaats arriveren blijkt deze overvol te staan met Italianen, het lijkt hier wel Venetië in Zuid Holland, omdat het vrij laat en al donker is stoppen we ons ergens, een beetje illegaal, weg in een hoekje.
Zaterdag voormiddag gaan we met de "Waterbus" over de Nieuwe Maas naar Rotterdam, we besluiten de wandeling "een rondje Rotterdam" te volgen.
Uiteraard heb ik al snel even gechecked of deze wandelroute in de buurt van mijn twee "geheime muziekwinkel adresjes" komt.... Yes, een beetje zogezegd "verkeerd" lopen en mijn vrouwtje zal van mijn snode plan niets merken ;-))
Al snel passeren we "Speelonk" in de Mauritsstraat maar deze blijkt met vakantie te zijn, mèrde plan A is mislukt, over naar plan B.
Keymusic, dat volgens internet langsheen de Groenendaal moet liggen is van de aardbodem verdwenen.
Allicht is dit mijn welverdiende straf, op deze feestdag hoor je cadeautjes te kopen voor je moeder of de moeder van je kinderen, mijn echtgenote dus, neen deze Pipo wou stiekem een bluesharpje voor zichzelf.........., de klein mannen zouden zeggen eigen schuld dikken bult... ;-)
En alsof God er zich hoogstpersoonlijk mee bemoeid, als we 's avonds, moe maar voldaan, terug arriveren aan de camper staan er nog meer, meestal spaghetti of andere pasta etende, EU inwoners.
Ik besef dat ik zou moeten oefenen, veel oefenen, maar ik kan deze mensen uit het zuiden, die speciaal naar Nederland komen om te proeven van de cultuur, toch niet opzadelen met mijn onkundig harmonicaspel, welke slechte muzikale indruk zouden deze, meesters van de opera en klassieke muziek, niet krijgen van de Zuid-Hollanders..... Neen dat kan ik als Belg niet maken......
Dus een heel weekend geen harpje ter hand genomen, slecht bezig Michel, ik schrijf wel steeds we zien wel, maar op deze manier gaan we allicht volledig de mist in............
Al enkele dagen probeer ik Broeder Jacob foutloos te spelen, wat een ellende man, zelfs op een "Limburgs" tempo gaat het nog regelmatig mis ;-)
De CDEFGABC tonen kan ik, netjes na elkaar, allemaal vrij zuiver spelen, maar zodra ik ze moet combineren tot een liedje gaat het helemaal mis, na enkele tonen zit ik er volledig naast.
Bijkomend probleem is dat ik na enkele tonen reeds bekaf ben, het is niet zozeer dat ik lucht te kort kom, neen, mijn longen lopen tijdens de "draws" lanzaam voller en voller.
Mijn borstkas voelt dan als "99 luftballons", ééntje van Nena dat ik ooit wel zo willen meetoeteren, maar als mijn vorderingen echter niet sneller gaan zal het eerder een doorprikte ballon worden.
Dit is zo een moment waarop ik zou willen opgeven, 'k weet het, 'k ben nog geen maand bezig en moet dus niet denken dat ik me zou kunnen meten met de besten, maar ik vermoed dat er in de kleuterschool beter "geharmonicaat" wordt dan hier.
Ergens heeft de mondharmonica wel een voordeel, als je op dit punt komt bij het leren gitaar spelen gaat het instrument terug in de koffer of de zak, die blijft enkele dagen rondslingeren totdat de zeurende, stofzuigende echtgenote je voor de keuze stelt, die gitaar uit mijn woonplaats of jij slaapt op de sofa........
De gitaar verdwijnt dan voorgoed naar de donkere zolderkamer en je geeft je grote "muzikanten" droom, vol met stijlvolle hotelkamers, sloten vol champagne en niet te vergeten, rondborstige vrouwelijk fans op omdat je toch zo graag in je eigen bedje slaapt naast je vrouwtje......
De mondharmonica blijft echter rondslingeren op het salontafeltje, de keukentafel, het toilet, in mijn linker broekzak, in mijn rechterbroekzak, tussen mijn broekzakken, oeps neen dat is iets anders...
Maar ondanks het feit dat ik het toch een beetje beu ben pak ik ze regelmatig ter hand en probeer steeds opnieuw, slechts enkele tonen tot ik opgeblazen ben als een zeppelin.
En telkens denk ik, dit was precies beter dan de vorige keer, ik ga blijkbaar, zij het met een slakkengangetje, toch vooruit.
Zoals ik al schreef, we zien wel, maar het lijkt toch stukken moeilijker dan ik dacht......
We zijn ondertussen twee weekjes verder en ik moet eerlijkheidshalve zeggen dat ik nog niet veel verder ben gekomen.
'k Heb dan ook niet echt veel tijd gehad, vrij drukke weken achter de rug, toch heb ik elke dag wel een tiental minuutjes gespeeld maar ik weet verdomd goed dat dit veel te weinig is.
Ik kan op mijn C'tje ondertussen alle tonen netjes na elkaar "single" spelen maar als er wat sprongetjes tussen zitten gaat het meestal mis, dan kruipt de lucht weer naar alle kanten.
Verder heb ik me wat bezig gehouden met de "sideline things", ik heb alle nummertjes van de CD die bij het studieboek hoort omgezet naar mp3'tjes en op mijn iPod gekopiëerd zodat ik ze steeds bij de hand heb.
Ik heb het net afgeschuimd naar allerhande informatie betreffende bluesharp, heb een reeks filmpjes bekeken op YouTube en heb enkele tabs verzameld van liedjes die ik ooit zou willen spelen.
Elke keer dat mijn zoon, die wel een degelijke theoretische muziekkennis bezit, een blad met tab's ziet liggen legt hij er steevast een papiertje bij met de tekst "Ge moet met noten leren spelen !!!!".
En ergens snap ik hem wel, tab's zijn een prachtig hulpmiddel maar uiteindelijk weet je toch niet echt wat je speelt. (oei oei, voor deze uitspraak ga ik aan de schandpaal genageld worden ;-)
Voorlopig houden we vol, en ooit, als ik groot ben, ga ik mee blues jammen.......
)
), heb ik mij voornamelijk toegelegd
op het spelen van “toonladder oefeningetjes” op mijn C’tje.
