Kristien Nelen
Welkom op mijn blog!

Over mijzelf
Ik ben Kristien Nelen
Ik ben een vrouw en woon in Essen (België) en mijn beroep is Leerkracht L.O.
Ik ben geboren op 20/11/1978 en ben nu dus 40 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Sport, MTB, Film, geschiedenis.
3x Belgisch Kampioene XC. Provinciaal Kampioene 2010. Belgisch Kampioene Downhill 2014. Belgisch Kampioene Enduro 2

Inhoud blog
  • Azencross Loenhout
  • Scheldecross, Antwerpen
  • Druk weekend: 26e @cross Essen & 22e@ Druivencross Overijse
  • 3e @korte tijdrit Achtkamp Brasschaat
  • 11/9: Enduro One, Bad Endbach: 2e plaats

    Kalender

    Wedstrijden



    Zoeken in blog


    Foto

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Mountainbike/enduro
  • webshop downhillsport.nl
  • Team Fietsshop Uitgeest
  • MTBschool Noorderkempen
  • MTBLily, alle uitslagen en verslagen
  • Offroadbiking

  • Archief per maand
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 03-2016
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013

    MTB XC & Enduro rijdster. Powered by Fietsshop Uitgeest
    16-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Winst in enduro Amay
    fgelopen zondag ging het naar Amay (tussen Namen & Luik) voor een manche van de Easyphone Cup. Ik verkoos deze boven deelname aan het BK Eliminator omdat dit voor mij de beste voorbereiding is op het BK enduro van volgende week. Het was een moeilijke keuze maar gezien ik geen technische parcoursen met hoogteverschil in mijnen hof heb en door de week niet even naar de Ardennen kan zat er niets anders op... Het is trouwens ook verboden om de dag(en) ervoor ter plaatse te trainen! Enduro is voor mij het belangrijkste. Daarbij is het BK ook een manche van de Easyphone cup dus kan je ongeveer dezelfde soort parcoursen verwachten. In Amay trof ik goeie tegenstanders en er waren veel dames. We vertrokken om 9.30u voor 6 specials. De eerste was al meteen een serieuze "ademtrapper". Het eerste gedeelte had onverwachte bochten achter struikgewas, ik had het moeilijk om in mijn ritme te komen, je moest telkens weer optrekken. Daarna een pittig klimmetje waar ik precies niet vooruitging en dan volgde een meer "flowy" snel stuk waar je superhard kon knallen! Ik had niet echt een goed gevoel en slechte benen, ik had donderdag nog een zware interval training gedaan. Het was ook zoeken naar de juiste versnellingen, ik had van Fietsshop Uitgeest een Sram 34 XX1 voorblad gekregen om eens te testen of dit beter zou zijn voor de Belgische enduro's en voor het BK. Normaal rijd ik met een 30. Verder stonden mijn veringen nog op "Frankrijk-stand", veel te zacht dus. Na wat aanpassingen voelde dit beter. De volgende specials waren wat technischer. Er waren er twee die over een soort snel downhillparcours gingen, met kombochtjes, sprongen en bulten. De laatste was wel maf met kleine "dubbels" maar dat kan ik nog niet goed dus ik had toch wat schrik. In de namiddag volgde nog slechts 2 "Urban specials". Vergelijkbaar met een city race dus maar dan vertrekken bovenaan het dorp en zo afdalen via gangetjes, trappen, een opengebroken weg met grind en een steil klimmetje. Ja, zelfs een kleine waterbak! Jammer dat het 2x hetzelfde was, anderzijds is dit ook wel eens plezant om jezelf dan de tweede keer wat meer te pushen :). Ik zag het niet zo zitten, hou meer van natuurlijke hindernissen. Toch liep de 1e best lekker en het klimmetje kon ik hard op knallen. De beentjes waren los en ik had er zin in gekregen! De tweede keer ook zonder fouten en het klimmetje ging nog even goed. Nu bang afwachten, ik had echt geen idee van mijn plek. Liesbeth Hessens had vorig weekend 1 minuut voor op mij maar dat was een vrij technische enduro (Vogezen) zonder enige fysieke stukken in de specials. Kristien Achten is naar het schijnt technisch goed en was voor mij in Houffalize (al is het niet zeker of die resultaten wel klopten...). Beiden rijden ook marathons dus fysiek ook sterk. Liesbeth werd afgeroepen als 3e, de tweede naam was Kristien...en dan een korte pauze...Achten. YES ik had echt gewonnen! :) De tijden weet ik niet maar volgens mij konden de verschillen niet groot zijn. Blij met deze overwinning, mentaal is dit voor mij erg belangrijk. Neupre is wel wat technischer wat in het voordeel is van ploeggenote Alexandra Marchal, het zal spannend worden!

    Bijlagen:
    IMG_20140914_171546.jpg (919 KB)   

    16-09-2014, 22:04 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    09-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.3e plaats Enduro Giromagny, Vogezen
    Na het hele Verdun-avontuur laat in bed en 6u later weer op... Daar aangekomen miserie want ik stond niet op de startlijst, uiteindelijk was het gelukkig goedgekomen en nog stressen om op tijd klaar te zijn voor de start. Een lange klim naar de 1e special zorgde voor een degelijke opwarming. Ik probeerde de beentjes van gisteren wat soepel te krijgen. Aantal toppers aan de start met Hassenfratz, Pugin, Motsch die ook nog eens van de streek zijn. Doel was een 3e plek maar top 5 zou al mooi zijn, zeker na de wedstrijd van gisteren. Ik begon behouden om te zien wat voor ondergrond het was, soort parcours en het technisch niveau. De 1e special was al redelijk technisch maar bleek nadien nog maar een opwarmertje. Manmanman wat een trails! Veel aangelegde drops, stenen en wortels. Ondertussen werd het weer bloedheet en het was afzien op de steile klimmen tussendoor. Regelmatig moesten we te voet verder, het was slopend. Voordeel was nu dat de specials bijna enkel bergaf waren dus weinig fysiek. Een paar keer werd het eventjes "heel heet" tijdens de special: bijna het stuur tegen een boompje, een bocht die ik maar net haalde, een drop die net goed afliep, .... En telkens je over de finish kwam was er dat "waauw" gevoel, top! In het begin liep het niet zo maar ik kwam steeds beter in de "flow". De eerste specials moesten we al hard fietsen om nog op tijd aan de start van de volgende te staan, er vielen hoe langer hoe meer nummers weg die niet meer op tijd waren. Gelukkig hadden we na de bevoorrading wat meer speling want de hitte begon zijn tol te eisen. Slechts 5 specials maar na de 3e stonden er al overal renners langs de kant met krampen. Ook de bekende downhillster Floriane Pugin gaf op. Mijn Cliffbar gels en bars deden hun werk en de conditie zit blijkbaar ook wel goed! Bij de 4e special werd ons meegedeeld dat er een serieus gevaarlijk stuk in zat over stenen maar dat het goed aangegeven stond. Ik was me al druk aan het maken... Toen ik daar aan kwam heb ik me uit de slag getrokken, er stond beneden nog een boom in de weg maar het liep goed af. Trots! :) Op een stuk met grote losse stenen geraakte ik van mijn lijn en ging alle kanten op, ik kon nog net m'n voet uit steken om op het pad te blijven maar bezeerde hierbij mijn enkel. Ik kon nog wel verder. Na weeral een dikke 6u (voor slechts 5 specials!) rolden we binnen. Blijkbaar deed er nog een Belgische mee, Liesbeth Hessens. Mij niet zo bekend want ze woont in Zwitserland. Wel bekend in het marathon wereldje, won ondermeer de Australische Crocodile Trophy en de Iron Bike. Ik had er al verhalen over gehoord: geen gewone madam! :) Toen ze heel serieus zei "ik denk dat die met die krullen (Hassenfratz) zal winnen want die reed toch wel wat van mij weg" wist ik al dat ze goed was. Wie Claire Hassenfratz in het vizier kan houden is echt wel top! Motsch (21e in de WB enduro Canada) was ten val gekomen dus kon het wel eens spannend worden. Het werd een 3e plek waar ik heel tevreden mee kon zijn, op slechts 1 minuut van Liesbeth. Zij werd knap 2e in haar eerste enduro! De locale topper Motsch eindigde amper 20sec achter mij. Momenteel is de enkel wel dik en pijnlijk....hopelijk komt het in orde tegen Amay en zeker voor het BK binnen 2 weken... Dank aan Gerrit Van Impe voor de tip om dit weekend mee te doen, het was echt prachtig!

    Bijlagen:
    foto 2.JPG (766.6 KB)   

    09-09-2014, 17:08 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Enduro des loups, Verdun
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Zaterdagmorgen vroeg vertrokken naar Sommedieue, bij Verdun, voor een manche van de Franse EREC Cup. Ik trof er een paar bekenden waaronder Gerrit van Impe met wie ik dit weekend verder zou afhaspelen. Het beloofde een zware klus te worden, blijkbaar stond deze bekend als fysiek zwaar en misschien daarmee dat de laatste jaren er steeds minder dames meededen. Nu was ik de enigste... Nogthans werd de wedstrijd al ingekort van 50 naar 40km met 8 specials. De specials speelden zich deels af op de slagvelden van WOI wat een sterke indruk maakte. Rijden tussen bunkers, door loopgraven en bomtrechters...het doet je iets. Sommigen van die bossen waren ook akelig, letterlijk doodstil! De specials waren vooral veel draaien en keren tussen de dunne boompjes, aangelegde drops en veel scherpe bochten waar je soms leuk kon driften. Fysiek was het veel optrekken en korte klimmetjes. Doordat ik enige dame was en me zondag nog een zware enduro stond te wachten, ben ik niet overal voluit gegaan. Een goede training dus! De verbindingstukken waren zeer lang en het was bloedheet. Zelf kreeg ik het mentaal moeilijk toen we na 6 specials vlakbij de aankomst passeerden en al zo hadden afgezien...de verleiding was groot om binnen te rijden. Na de 7e special bleken we dan ook nog eens een "muur" van bos omhoog te moeten kruipen om naar de laatste special te geraken. Frustrerend, maar die laatste was dan wel eentje om duimen en vingers af te likken! Fantastisch! Doordat we bij één special lang moesten wachten liep heel de wedstrijd dan nog eens uit ook. We waren om 13u gestart en om 19.30u binnen! Na afloop bleken maar 110 deelnemers van de 180 uitgereden te hebben. Ik kon dus toch fier zijn op mijn podiummeke en had nog een mooie tijd ook! Nadeel van heel dit leuke gebeuren was dat we pas na 23u aankwamen bij onze slaapplaats in de Vogezen. Tegen middernacht het bed in en om 6u ging de wekker al terug, dat deed pijn! Maar niet getreurd, er stond ons nog een superleuke enduro te wachten in Giromagny, bij de bekende "Ballon d'Alcase" en Belfort. Dat verhaal is voor het volgende verslag ;)

    09-09-2014, 17:04 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    03-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.5e plaats Flanders Cup Langdorp XC
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Zondag zijn Rob & ik naar Langdorp bij Aarschot afgezakt. Dit was de laatste wedstrijd van de Flanders Cup en het is ook de enige die ik daarvan reed. Reden: geen endurowedstrijd én Langdorp heeft een schitterend parcours. Het stuk naast het spoor lag er vrij slecht bij, ik heb het zelfs niet verkend. Toen de vorige reeks gedaan was en ik wou gaan verkennen en opwarmen begon het hard te gieten. Bijna een uur lang... Uiteindelijk toch maar de fiets op en het moeilijkste stuk even verkend. Ik had precies "flodderbenen", dat beloofde niet veel goeds. Net voor de start hield het op met regenen. Ik moest starten vanop de 2e rij en dat ging me niet goed af, mede doordat er al vrij snel een bocht volgde. Eens we op de brede startklim kwamen kon ik wat opschuiven maar ik was aan het "toeristen" met mijn flodderbenen. Toen zag ik dat Petra al weg was en dat er een tweetal voorop reed dat ook al een gat had op ons. De knop ging om, de turbo aan en ik sprintte volle bak het gat dicht naar Nele en de Franse Pauline. Weg waren de flodderbenen! Ik kon bij blijven tot aan de eerste steile klimmetjes achteraan het parcours. Daar moest ik wat prijsgeven en daarna ook nog op het lange rechte stuk met erna het zware modderige stuk naast het spoor. Daar kwam Inne mij voorbij en samen kwamen we als 4 en 5 door na de startronde. Sara Van Peer zat ons echter op de hielen. Sara passeerde mij op het lange wegstuk na de finishlijn maar op de klim kon ik terug aansluiten. Bijna boven moest ik terug een gaatje laten maar in de afdaling kreeg ik dat vlot dicht. Na een paar technische stukjes kon ik van haar wegrijden op een klim. Daarna kwam Inne terug in zicht, Ik had de indruk dat ze minder sterk was. Ze heeft dan ergens van wiel gewisseld omdat haar band nogal plat was. Ik wist dat niet, ineens zag ik haar achter mij in een lus. Ondertussen was marathonspecialiste Kim Saenen opgewarmd en kwam ze me als een turbo voorbij gevlamd. Na een uur koers kreeg ik het weeral moeilijk maar een gelletje van Cliffbar hielp me erdoor. Ik kon mijn tempo en plaats hanteren en werd 5e. Tevreden over mijn wedstrijd en het resultaat, ik had niet beter gekund. Nu komen er weer een reeks endurowedstrijden aan met als hoofddoel het BK enduro op 21 september.

    03-09-2014, 22:55 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.4e @XC UCI Malmedy
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Vrijdag werkte ik in de bloemenzaak van mijn man voor "moederkesdag" en daarna nog aan het nieuwe parcours van de MTBschool Noorderkempen gewerkt. Niet meteen de juiste voorbereiding maar dat kon me niet schelen, XC is geen doel meer. Zaterdag naar Malmedy met Rob. Niet om het parcours te verkennen, dat ken ik ondertussen al goed van enkele BK's en andere Cross Country-wedstrijden. Het is een van mijn favoriete parcours en ik won er 2 titels. Bedoeling was vooral om terug te wennen aan de XC-fiets waar ik sinds april niet mee gereden had. Er zijn wel verschillen met de endurofiets: de XC is een 29er en de enduro heeft 27.5 wielen, verder heeft de Lapierre Spicy enduro 160mm veerweg voor en 150mm achter. De XC Lapierre heeft slechts 80mm voor en geen vering achteraan. Dit geeft een heel andere positie op de fiets. Ook de dunnere banden waren weer wennen... Het was leuk om eens te kunnen rijden zonder een rugzak mee te zeulen en met een licht helmpje maar ik voelde me maar "naakt" en kwetsbaar zonder mijn protectie. Mentaal niet te onderschatten... Verder een leuk weerzien met alle "XC-vrienden". In tegenstelling tot de XC wedstrijd in Houffalize in april (waar ik maar geen goed gevoel op de fiets kreeg in de technische stukken), liep het zaterdag op training al snel vlotjes. Had ik niet verwacht! Het parcours lag nat, ik twijfelde om de groffere Continental Mountain Kings te gebruiken ipv de X-King. Maar ik had er alle vertrouwen mee in het afdalen dus ik liet het zo. Zondag maar weinig dames aan de start, beetje jammer maar daar zat het BK marathon van vrijdag waarschijnlijk voor tussen. Ik startte rustig en ook op de lange startklim reed ik niet voluit, ik had geen idee of ik nog wel 1.5u lang alles kon geven. Hoe ging mijn lichaam daar op reageren? Ik train nu vooral korte intensieve inspanningen zoals je ze bij enduro tegenkomt. Ik hing achter Inne Bertels maar zodra de technische afdaling begon kon ik haar voorbijgaan. De korte startronde zat er op. De lange klim erna ging best goed maar op het einde van de 1e ronde kwam Inne terug bij mij op een lang steil klimmetje. Ik was er aan het sukkelen, mijn ketting versprong en ik stond te voet. Gelukkig volgde weer een technisch stukje waarna ik terug in haar wiel zat. Zo ging het eigenlijk heel het eerste uur, een strijd "haasje over". Inne sterk bergop, ik beter bergaf. Na een uur begon ik het te voelen en kreeg steeds meer moeite op de klimmen. Inne leek er net steeds beter door te komen. Net toen kregen we te horen dat we 3e en 4e lagen. Ik kon het amper geloven! Ik dacht dat we achteraan reden, 6 en 7 ofzo. De Nederlandse kampioene Anne Terpstra had opgegeven. Inne kreeg vleugels en mijn vat was af, na 1.25u koers gaven ze mij alsnog de bel. Ik had stiekem gehoopt dat ik mocht stoppen :) Nog een toerke zwaar afzien dan maar... Ik kon niet anders meer dan toeristentempo, de beentjes waren op. Ik finishte als 4e met bijna 2u koers!

    03-09-2014, 22:42 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.PODIUM Trek Bike Attack!!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Vanuit Orcieres (Fr) ging het maandag 4 augustus naar het Zwitserse Lenzerheide, bij Chur. Daar sloot ik aan bij het team, we gingen er een hele week trainen om dan het weekend de downhill marathon te rijden. Hier werd ik vorig jaar 2e dus de verwachtingen waren hoog gespannen! De hele week reden we de knapste technische paadjes die teammanager Hans en enkele teamies gevonden hadden: zalig! Het leuke was ook dat ik eens met Alexandra kon trainen die technisch beter is dan mij, ik probeerde haar te volgen waardoor ik mezelf dwong om steeds sneller te gaan. Naarmate het weekend dichter kwam trainden we meer op het wedstrijdparcours waarbij we tips kregen voor betere lijnen van Hans en Nigel. Het parcours is op mijn lijf geschreven: het bovenstuk is zeer lang en daarna volgt er een bijna XC koers naar het volgende dorp waar de finish ligt. Goed voor 18km en 2000 afdaalmeters. Een goede fysiek kan hier de doorslag geven. De lichte Lapierre met EI-shock doet hier ook een flinke duit in het zakje, bij elk klimmetje of pedaleerstuk blokkeert de vering meteen wat veel voordeel geeft. Zaterdag waren het individuele kwalificaties: afdalen tot aan de voet van de 2800m hoge Rothorn. Het regende pijpenstelen en het was ijskoud op de top, het zag er niet goed uit... Gelukkig hadden we onze Agu regenjas nog! Net voor we moesten starten stopte het met regenen. Ik probeerde behouden te rijden, het zou dom zijn om nu iets aan te vangen... Alles ging vrij goed al was het aan elke bocht spannend, vooral op de grasstukken en op het einde zag je nog amper iets door rondvliegende modder. Ondertussen was de zon erdoor gekomen en hadden latere starters wat voordeel. Ik reed een 11e tijd op 40 dames en was hier niet tevreden mee, vorig jaar was ik 8e. Hierdoor zat ik ook in het 2e startvak, achter de top 5. Alex had lek en moest in het laatste vak starten. Zondag was het goed weer. Ik was goed weg maar kwam in aanraking met een andere dame waarbij we bijna ten val kwamen. Ik ben uitgeweken naar links, iedereen wou rechts omdat er elders overal grote stenen lagen. Ik kon mooi binnendoor de eerste steile bocht nemen. Dan nog een bocht en trappen maar! Daarna koos ik ergens voor een andere lijn en kwam direct achter een treintje te zitten. Net op een smal pad dus kon niet voorbij. Naarmate er meer pedaleerstukken kwamen en de inspanningen begonnen te wegen, begon ik steeds meer dames in te halen. Dan kwamen we onderaan aan het bikepark. Snel opeenvolgende kombochten en tafels (springbulten) zorgden voor nog meer verzuring in de beentjes. Hierna volgde een stuk vals plat richting Churwalden waar de finish lag. Ik had geen idee hoeveelste ik lag (6e blijkbaar) maar nu kwam "mijn" specialiteit :). Ik haalde al meteen iemand in. Er volgden nog een paar pittige korte klimmetjes en weer kwam een dame in zicht. Er op en er over! Dan ploeteren door een technisch bos met gladde wortels. In een alpenweide met bulten zag ik de volgende rijden en zat bijna in haar wiel. Na de passage tussen de "skipoortjes" (verplicht! Je mag rijden waar je wil maar je moet tussen de poortjes passeren als er staan) dook ze ineens naar links, terwijl wij bij de training naar rechts reden. Ik volgde en er was een verrassing: diepe drops vol modder... Ik was er al ingedoken nog voor ik het besefte en ging bijna tegen de grond, ik kwam maar net heelhuids beneden. Oef! Na een heftig paadje volgde nog een laatste klim, net als vorig jaar was het hier alles of niks. Je zit totaal kapot maar moet er nog een laatste krachtinspanning uitpersen. Ik ging haar voorbij en keek niet meer om, dook de laatste afdaling in en probeerde mijn adem terug te vinden en geen fouten te maken. Nog een technisch stukje en dan steil bergaf naar de finish. Je kon die niet zien want achter een gebouw, ik wist dus nog steeds mijn plaats niet. Bocht om, dropje af en dan zag ik daar 2 dames staan. Woehoew ik ben 3e! :) Vorig jaar 2e maar toch tevreden want de winnares is een downhillprof en ik eindigde op amper 1 minuut van haar en de winnares van vorig jaar (in 40 minuten). Vorig jaar had ik veel meer achterstand, goed dus!

    03-09-2014, 22:26 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.5e plaats Downhill marathon Orcieres
    Vrijdag 1 augustus vertrok ik naar Orcieres, niet ver van Gap in de Franse Alpen voor de MaxiAvalanche, een downhill marathon. Zaterdagvoormiddag kon er getraind worden. Er waren 2 aparte parcours, eentje voor de kwalificatie en een voor de wedstrijd zelf. Veel tijd was er niet dus deed ik 2x de kwali en 1x het parcours. Het was best technisch maar weinig fysiek, niet in mijn voordeel dus. Zaterdagnamiddag werden de kwalificaties gereden. Normaal reden alle dames samen maar omdat we maar met 8 waren hadden ze ons bij een groep mannen gezet. Dat was in mijn nadeel omdat ik niet echt goed ben in de massastart en al zeker niet als het tussen mannen is. Ik werd weggedrumd bij de start en op de vlakke stukken was mijn verzet te klein om iemand in te halen, ik werd 7e. De concurrentie was sterk. Zondag een nieuwe kans: 2 manches en men nam de gemiddelde ranking als einduitslag. Leuk, twee kansen, dat kom je nergens tegen! Het was echter rotweer en het onweer van s'nachts had de bovenste lift beschadigd. Voorlopig geen sprake van een wedstrijd...een herhaling van de "Mountain of Hell" leek in het vooruitzicht. Uiteindelijk werd er toch gereden, vanuit de eerste lift moesten we een stuk fietsen tot aan het parcours en van daar werd er dan gestart. Net op het natte grasstuk met offcamber stukken (schuine kanten), dat ging wat geven! We startten weer met de mannen. Het natte gras ging me niet goed af, ik reed wat te behouden. Het onderste gedeelte was echt dikke fun maar de wortels waren spekglad. Zo lag er plots een dame op de smalle singletrack, haar fiets blokkeerde het pad en ze schreeuwde van de pijn. Toch liep iedereen zomaar over haar heen, verschrikkelijk! Ik stopte om haar te helpen, legde de fiets opzij en vervolgde mijn weg. Kwam al snel Rode Kruis-mensen tegen die naar boven liepen dus alles kwam goed. Ik werd ditmaal 5e maar had wat tijd verloren om die Franse te helpen. Al meteen erna moesten we terug naar boven voor de 2e manche. Het zonnetje scheen en alles droogde wat op, gelukkig! Ik startte beter, ging vlotter en met meer vertrouwen door het weiland. Alles liep perfect, een geweldig gevoel en die laatste singletrails waren zo zalig! Toch werd ik weer 5e, alleen nu op een kleine minuut op mijn voorligster. Ik was content. Dit was niet wat ik verwacht had maar concurrentie is altijd moeilijk in te schatten. Ik vond dat ik het goed gedaan had en dat was het belangrijkste. Winnares was een plaatselijke skicross (zoals 4 cross)-kampioene die naar de Olympische Spelen ging en prof is. De 2e was een gevestigde waarde in het wereldje en zij was favoriete. De 3e was ook een plaatselijke meid. De meid waar ik achter eindigde won de vorige wedstrijd van deze serie in Italië. Met een goed gevoel kon ik doorreizen naar Lenzerheide, Zwitserland voor de volgende wedstrijd.

    03-09-2014, 22:16 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    T -->

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!