Kristien Nelen
Welkom op mijn blog!

Over mijzelf
Ik ben Kristien Nelen
Ik ben een vrouw en woon in Essen (België) en mijn beroep is Leerkracht L.O.
Ik ben geboren op 20/11/1978 en ben nu dus 40 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Sport, MTB, Film, geschiedenis.
3x Belgisch Kampioene XC. Provinciaal Kampioene 2010. Belgisch Kampioene Downhill 2014. Belgisch Kampioene Enduro 2

Inhoud blog
  • Azencross Loenhout
  • Scheldecross, Antwerpen
  • Druk weekend: 26e @cross Essen & 22e@ Druivencross Overijse
  • 3e @korte tijdrit Achtkamp Brasschaat
  • 11/9: Enduro One, Bad Endbach: 2e plaats

    Kalender

    Wedstrijden



    Zoeken in blog


    Foto

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Mountainbike/enduro
  • webshop downhillsport.nl
  • Team Fietsshop Uitgeest
  • MTBschool Noorderkempen
  • MTBLily, alle uitslagen en verslagen
  • Offroadbiking

  • Archief per maand
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 03-2016
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013

    MTB XC & Enduro rijdster. Powered by Fietsshop Uitgeest
    25-06-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.25e in mijn eerste Enduro Wereldbeker!
    Na amper 1 jaartje ervaring in deze nieuwe discipline besloot ik om me toch eens te testen in een wereldbeker. Waar zou ik staan, wat is het niveau, hoe zwaar is het, hoe moeilijk zijn de specials,.... Samen met 2 teammaten (Alexandra Marchal & Daniel Prijkel) gingen we het uitvissen in het Franse skistation Valloire-Galibier. Er stonden ons 3 specials op zaterdag en 3 op zondag te wachten. Het leek me iets van niks! En dan nog met de lift naar boven, daar is toch niets aan? Daar dacht ik zaterdagavond wel anders over! Blijkbaar is er bij elke wereldbeker een ander "format", dit hangt af van de plaats (hoogte & liften). Bij deze had je telkens 1 trainingsrun (zonder te stoppen om te kijken of herproberen van een moeilijk stuk) en dan meteen erna de getimede run. De eerste special van de dag deed je 1x, de tweede special 2x. In totaal kwam je dus aan 6 runs per dag die tussen 15 en 25 minuten duurden....net dat maakte het zo zwaar! Verder werden zowat alle onderdelen van je fiets bestickerd, gedurende het weekend mocht je geen onderdelen vervangen (zelfs wielen). Indien dit wel gebeurde omdat het nodig was door bv een val, kreeg je 5 minuten straftijd. Zaterdag was ik super zenuwachtig, ik had buikpijn. De eerste special vond ik al redelijk moeilijk maar dit zou de gemakkelijkste van het weekend zijn! Het beperkte zich tot het bovenste gedeelte met stenen, daarna werd het snel en fysiek met veel bijtrappen. Een kolfje naar mijn hand. Er werd om de 10 seconden gestart. Alles ging goed en ik reed de 25e tijd. Tussen de specials door ging het er relaxed aan toe en iedereen sprak met iedereen. Totaal anders dan op een XC. De tweede special was een pak moeilijker. Na de start moest je door een sneeuwzone, amper te doen. Ik besloot de "cyclocrossmanier" toe te passen :). Verder was het de hele tijd hard werken op en tussen de stenen met op het einde dan nog een stevig klimmetje. Na de trainingsrun begon ik het toch al wat te voelen en er waren nog 2 getimede runs te gaan! Hmmm, dit is toch best zwaar.... De eerste getimede run faalde mijn cyclocrosstactiek en ik dook de sneeuw in! Daarna moest ik de ene na de andere meid voor laten op de technische passages, het was demotiverend. Het niveau was echt hoog. De laatste special was dus dezelfde en je zou denken dat je sneller bent...niet! Zoveel scheelde het niet maar je zag toch bij velen de vermoeidheid opsteken door een wat tragere tijd. Ik haalde 2x de 28ste tijd. Zondag om 7.45u de lift in voor het tweede deel van de wedstrijd. Deze keer moesten we een langer verbindingstuk doen naar een andere lift maar deze was een afdaling. "Joepie!" zou je denken maar dat was het na één keer al niet meer... In tegendeel: dit holderdebolder alpenpaadje ging voor menig rijder de hel worden. Nog voor je aan je run begon waren je armen alweer verzuurd en je handen verkrampt. Na wat opspattend water in die afdaling had ik opeens bijna geen achterrem meer! Vertwijfeld stond ik aan de tweede lift, wat nu? Ben dan toch maar aan de trainingsrun begonnen en de rem hield het nog. Wel kwam ik ten val in een rockgarden, mijn voorwiel bleef ergens steken. Ik ging spectaculair over het stuur maar zonder erg dankzij de bescherming. De eerste special was nog moeilijker dan die van gisteren, steile stukken over rotsen en deze keer ook grote losse stenen. Armen, benen en handen deden nu zo pijn dat het steeds moeilijker werd om de fiets onder controle te houden. Ik was blij dat we deze moeilijke maar 1x getimed moesten doen. Het eerste stuk waar ik viel kwam ik goed door, ik was gelukkig! Maar dan viel ik weer elders, mijn beenbeschermer was losgekomen en het kostte wat tijd om deze terug goed te doen. Het werd de 28e tijd. We keken op naar de nog 3 resterende afdalingen doordat je ook telkens die hobbelige verbindings-afdaling moest doen en het was maar hopen dat de rem het hield. De tijd dat je in de lift zat gebruikte je om je armen en handen te stretchen tegen de pijn. De laatste special was nog een ferme. Zowel technisch als fysiek, er zaten nog een paar steile klimmen in en dat op het einde van de dag/weekend. Voor mij kwam dat goed uit, de conditie zit goed en de beentjes ook nog wel. Maar die armen en handen... Ik had maar 20 seconden achter op mijn voorligster, de Ierse Cait Elliot. Ik besloot om haar tijdens de trainingsrun goed te bekijken en probeerde haar wat onder druk te zetten door kort te volgen. Dat was een gok want je moest natuurlijk proberen om zo'n run op reserve te doen en krachten te sparen. Remmen met 1 vinger zoals het hoort lukte niet meer, 2 vingers waren nodig om controle te houden. Ik had me voorgenomen om me minder te focussen op de track en meer op Cait. Dit lukte wonderwel tot een snellere rijdster mij wou passeren waardoor ik van mijn lijn af moest en naast de linten belandde. Weg was Cait... In een poging om terug te komen ging ik onderuit in een bocht met losse steentjes. Alles moest dan maar gebeuren in die laatste run. Iedereen zat er door, verschillende rijders probeerden om de bochtige verbindings-afdaling zoveel mogelijk af te snijden over het zachte gras om de geteisterde armen te sparen. 3-2-1 GO! Vooral zien dat ik het eerste lastige rotsenstuk goed doorkwam en dan focussen op Cait. Het was echter heel moeilijk om de concentratie te behouden na zo'n vermoeiende dag en ik moest een paar keer mijn voet zetten, maakte kleine foutjes, ging weer bijna ergens over het stuur. Oef, ik was door het ergste heen en zag Cait nog rijden! De focus was terug en het lukte om korter te komen, tegen het einde zat ik in haar wiel maar voorbijgaan ging niet meer. Leuk om met een goed gevoel te eindigen! Nu was het spannend of ik nog een plek ging opschuiven. Gelukt! Ik werd 25e van de 40 starters. Toch tevreden al kom ik nog veel te kort in de echt technische passages, mijn fysiek maakt veel goed maar zoals blijkt geeft dit toch niet de doorslag op dit niveau. Veel toppers zijn dan ook ex-downhillsters. Dit zal dus een werkpunt blijven en alleen kunnen verbeteren door veel buitenlandse wedstrijden te rijden om ervaring op te doen.

    25-06-2014, 21:42 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    18-06-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.3e @Enduro de la Semoy (Fr)
    Het zou een zwaar weekend worden: vrijdagavond vertrekken om bij teamgenote Alexandra Marchal te slapen, in Couvin. Zaterdag van naar het Noord-Franse Hautes Rivieres om 2 dagen enduro te doen. Zaterdag stonden 5 technische specials op het programma met zware verbindingstukken van 1 tot 1,5u. Eerst werd er nog 1 minuut stilte gehouden voor iemand die overleed na een een crash tijdens een enduro.... Het doet je toch nadenken, niet zo leuk net voor je moet starten. De eerste special was al meteen een serieus kaliber om te beginnen. Hij begon met een grote rotspartij met verschillende mogelijke lijnen, niet gemakkelijk en veel kans op lekke banden. Verder leek het over te gaan in single-trail, ik ging niet verder kijken en had daar toch spijt van. De rotspartij verliep wel goed maar na een bocht verderop stootte ik op een grote steen en stond stil. Damn! De rest van de special waren veel stenen en steile stukken. Alex kwam kort na mij aan dus ik wist dat het moeilijk zou worden om haar te verslaan. De tweede was meer "flowy" en fysiek, helemaal mijn ding! Je kon echt super hard gaan. Het begon veel te warm te worden en de verbindingstukken waren lang, het begon te wegen. De overige specials bevatten echt steile rotsstukken en eentje met veel wortels, dropjes en ook een hoge eindsprong van een rots waar je gelukkig de "chickenway" kon kiezen. Ergens een paar nijdige korte klimmetjes erin, weer goed voor mij. Er was één super lastige special: over rotsen, stenen en losse stenen die dan nog wat glad lagen. Ik voelde me onveilig. Stak voortdurend mijn voeten uit om te "peddelen" maar daardoor bleef ik met de andere traparm dan weer achter stenen hangen of botste ertegen. Ondertussen zat ook Alex in mijn wiel...Het was echt rottig, zo sukkelen. Slecht gevoel dus over deze. Voor de laatste special moesten we een stuk te voet omhoog, de kuiten brandden. Deze had op het einde een grote eindsprong van op een schans, ook die liet ik maar links liggen. De voorlopige ranking was de logische: de Franse favoriete genereus op 1, dan Alex en dan ik op 1.5 minuut. De 4e dame lag ver achter. Ik voelde me niet echt lekker vandaag en had zere benen door de osteopaat-behandeling. Ik zat die week weer eens met een scheef bekken. Zware dag achter de rug en als een blok in slaap gevallen in een plaatselijk hotelletje. s Morgens vroeg op voor deel 2. Nog 4 specials te gaan... Ik hoopte dat het wat vlotter zou gaan. Op zich liep het allemaal best goed maar ze waren dan ook minder moeilijk, ik voelde me wel beter. Eentje vertrok boven op een rots en je moest er dan via een grote leisteen van af rijden: cool! Op korte klimmetjes brandden de beentjes, gisteren liet zich voelen... Een andere special lag wat glad, ik werd er onzeker van, deze verliep niet goed. De laatste special had hetzelfde einde als zaterdag. Stom genoeg wou ik ergens een andere lijn nemen, waarvan ik dacht dat ze sneller/korter was. Net toen ik links nam ipv rechts zag ik dat er een bocht in zat, dju deze lijn ging helemaal om, veel trager! Vloeken! Jammer dus om met deze kemel af te sluiten. Mooie was wel die 3e plaats maar toch...ik was niet tevreden. Te veel de voeten uit de pedalen, enkele stukjes zelfs afgestapt en 2x het "kieken" uitgehangen door de vluchtweg naast een sprong te kiezen. Het kan dus allemaal veel beter. Maar ja, niets voor niets verkoos ik deze megatechnische wedstrijd boven de internationale in Willingen (D) waar ik vorig jaar 9e werd maar die meer fysiek en weinig technisch was. Als je iets wil bereiken moet je nu eenmaal aan je zwakke punten werken ;) Chapeau voor teammaatje Alexandra die knap 2e werd na een tijdje buiten strijd te zijn geweest met polsbreuk! Met dank aan mijn sponsors: Brandstoffen De Bie, tankstation Smeekens, kapsalon l'Aquafure, aardappelen Decoster, Bestratingen Van Dorst, schrijnwerkerij Brouwers en tante Irene. Dankzij jullie kon ik daar overnachten! XXX



    18-06-2014, 10:42 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    09-06-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Winst in Redbull De Muur!
    Zaterdag nam ik deel aan een groots en uniek evenement: "Redbull De Muur". De bedoeling is om het eerste boven te zijn op de kasseimuur van Geraardsbergen. Hiervoor moet je je eerst kwalificeren door een individuele tijdrit, je krijgt 2 kansen en de beste tijd telt. Daarna gaat het per 6 tegen elkaar en de 3 eersten gaan telkens door. Degene met de snelste tijd mag als eerste zijn startpositie kiezen, daar "de muur" zelf nogal smal is, is dit wel belangrijk. Bij de dames gaat het anders omdat wij met minder zijn, wij moesten na de kwalificaties al rechtstreeks de finale rijden. Fietskeuze is vrij en de finale wordt gereden in het donker (23u) dus dat geeft extra cachet aan het geheel. Ik verkoos mijn Lapierre 29er MTB boven mijn racefiets vanwege het sneller schakelen met de XX1, aangepast verzet en de bredere banden. Dit was nieuw voor mij, ik wist niet wat te verwachten. Het was al even geleden dat ik nog intervals trainde dus ik had er wat schrik voor. Toen ik zag dat de Nieuw-Zeelandse international (en MTB-prof) Samara Sheppard er ook was dacht ik dat zij iedereen naar huis zou rijden. Na de eerste kwalificatierit bleek ik verrassend genoeg de snelste tijd te hebben! Ik was niet eens helemaal voluit gegaan, ik had op 90% heb gereden. Ik was amper 3 seconden sneller dan haar dus het zou toch spannend worden maar ik begon er in te geloven, alles kon. Ik heb dan besloten de tweede kwalificatie niet meer voluit te gaan en Sheppard kon haar tijd niet verbeteren, het zat dus goed! Ik had gehoopt dat we de finale met 3 mochten rijden zodat we elkaar niet zouden hinderen maar we moesten het met 6 doen. Daardoor was ik wel zenuwachtig, er waren veel valpartijen doordat de weg smal was. Goed starten was superbelangrijk. Onze fietsen werden vastgehouden en we stonden klaar op de pedalen op het startplatform. De lichten telden af, de rode bollen verdwenen één voor één. Ik zette meteen goed aan en was als eerste weg, ik sprintte wat ik kon en bleef zo hard mogelijk doorgaan. Naar het schijnt had ik al vlug een voorsprong maar ik durfde niet achterom kijken. Ik reed als eerste onder de Redbull-boog door en dat was een fantastisch gevoel! Het ging allemaal zo vlot, ik had superbenen door de massage van Bert (BHB Sports) op de Naqi-stand. Ik had zelfs mijn tijd met 4 seconden verbeterd: 45 seconden, bijna net zo snel als de 4e man! Dit kan wel tellen, het is een van mijn mooiste overwinningen van afgelopen jaren...





    09-06-2014, 15:03 geschreven door Kris10  

    Reageer (1)

    05-06-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2x 2e plaats in Frankrijk!
    Afgelopen weekend zaten we met het team in Villard-le-lans bij Grenoble (Fr), op uitnodiging van sponsor Lapierre. We waren donderdag vertrokken, vrijdag diende zich al een eerste wedstrijd aan: de enduro. Beetje lastig om zo meteen de lift in te gaan naar 1800m en de 1e special te beginnen zonder even te kunnen "wennen" aan de omgeving en ondergrond. We wisten totaal niet wat te verwachten. Zowieso mocht er niet verkend worden maar het was beter geweest om een paar afdalingen in het bikepark te kunnen doen. De specials waren lang en technisch met soms heel lastige stukken draaien en keren over natte stenen en wortels waardoor je veel je voeten moest uitsteken en de snelheid laag lag. Nergens zat er een klim(metje) in, wel enkele vlakke pedaleerstukken. De start was per 2 en dan soms al meteen een smal paadje induiken. De verbindingstukken bevatten soms wandelstukken wat het allemaal best zwaar maakte. Bij één special had je een lang snel stuk over gladde stenen, dat was spannend! De fiets sprong alle kanten op, het was lastig sturen en controle te houden. Elk moment kon je het decor in vliegen! De laatste special was heel kort en startte boven het Bikevestifal-dorp dat beneden aan de skilift lag. Het begon met leuke kombochten, sprongen en een gap. Om dan over te gaan op gras, draaien en keren en trapjes met een mooie finish onder de boog van het festival. Ik werd 2e maar door een miscommunicatie miste ik het podium. Ik was doodongelukkig maar kreeg nadien toch nog mijn trofee! Zaterdagnamiddag stond open voor training van het downhill marathon parcours. Het is boven op een berg starten en dan om 't er snelst beneden zijn. Afhankelijk van de plaats kan dit 20 minuten tot zelfs 1 uur duren! Goede conditie en technische skills vereist. Met de lift naar 1800m waar de start lag. Het was wat zoeken naar pijlen, alle linten hingen er nog niet. Het was dan ook gissen naar de lijnen en of je mocht afsnijden en waar het dan kon... Soms heb je paden maar hangen de linten veel breder, dan mag je ook naast de paden rijden om een snellere lijn te nemen. Tactiek is hier dus ook zeer belangrijk! Door technische problemen en het lange wachten op shuttle-bussen konden we maar 2 runs doen, daar lag ik wat van wakker. Er werd begonnen met een kwalificatie in twee golven van 150 man, pas zondag voor de start werd bekendgemaakt waar je startte. Ik was blij dat ik op de eerste lijn stond, blijkbaar hing dit af van je palmares. Dat was een groot voordeel want direct na de start had je een scherpe bocht, dan veel losse stenen en dan al meteen een lastig smal paadje. Ik was heel goed gestart en bij de 5 eersten rond de bocht, het smalle paadje kon ik goed rijden en ook de rest van de run liep schitterend (buiten een kleine valpartij). Met een brede smile aan de finish, ik was zeker bij de eerste 75, dan mocht je de A finale rijden! Mijn concurrente die de enduro won kwam aan met een lekke band, nu kwam ik in een ideale positie te zitten want zij zou meer achteraan moeten starten in de finale. De resultaten werden bekend gemaakt en ik stond als enige dame in de A finale, op de 5e startrij! Mijn concurenten startten later in de B finale vanop een 7e en 8e rij (wat nog niet wilde zeggen dat zij niet konden winnen want het ging om de snelste tijd). Het zou nu wel andere koek worden vanop de 5e rij...Daar had ik schrik voor, die massastart in dat pack. Ik had enkel nog maar de Trek Bike attack gereden vorig jaar en dat was dan nog met alle dames apart en vanuit het 2e startvak. De start werd gegeven en 5 meter verder gingen er al meteen een deel tegen de grond, ik moest uitwijken om er rond te rijden. Aan de bocht zat ik daardoor aan de binnenkant met opstroppingen en iemand die vastzat achter het paaltje. Dan was het racen tot het smalle paadje en daar om 't er eerst induiken maar er lagen veel losse stenen en idereen begon te slippen en schuiven. Het was duwen en trekken tot je eindelijk wat kon rijden. Ik zag renners van alle kanten komen behalve van het paadje...In de verte zag ik ook mijn 2 teammaten dit doen. Ik ben dan maar wat mannen beginnen volgen die ook bochten afsneden maar kwam zo wel bijna in botsing. Verder verliep het allemaal wat chaotisch, op de pedaleerstukken kon ik wel weer wat goedmaken maar de 30 tandsvoorblad was te klein om nog veel mannen in te halen. Naar het einde toe begonnen veel mannen moe te worden maar ik kon niet voorbij, dat was frustrerend. Met een slecht gevoel stond ik aan de finish, nu werd het spannend wachten op mijn concurrenten van de B finale. De enduro-winnares kwam als eerste dame al snel na de eerste mannen...naar mijn gevoel was ze sneller. Terug op het Bikefestival werd dit bevestigd: ik was weer 2e! Het moet dus wel een straffe madam zijn om 2 rijen verder te starten maar toch sneller te zijn. Ze was van Valence, bij Grenoble dus dat verklaarde al wel wat maar toch. Respect voor deze jonge meid! Mijn teamgenoten hadden ook super gereden met zelfs een 16e plek bij de Masters. Rianne had lek in het begin en kwam daardoor bij de laatsten aan. Ik moet nog veel leren voor zo'n downhill marathons, dat is wel duidelijk: niet te braaf zijn! :)



    05-06-2014, 22:16 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    04-06-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pech @enduro Maboge
    Zaterdag 24 mei vond er een manche van de Easyphone Cup plaats in Maboge, bij La Roche. We vertrokken naar de 1e special, er werd gezegd dat deze heel steil en glad was dus ik startte maar voorzichtig. Het viel allemaal best mee, het was alleen spekglad. Het was moeilijk sturen op de gladde stenen en daarbij ook nog eens smal. Ik deed rustig en nam geen risico's maar daar had ik spijt van nadien. Het was een zeer korte special van amper 1 minuut! De 2e special begon zeer leuk met technische stukken in het bos waar ik al snel lek reed. Er volgde een breed pad, ik zag de bevoorrading en dacht dat hier de finish lag maar we werden nog verder doorgestuurd. De moed zonk in m'n schoenen want hoe ver was het nog rijden op de velg?? Nu volgden er lange pedaleerstukken op brede paden, daar waar je met een lekke band net veel tijd verliest. Ik werd er alleen maar kwader van en probeerde zo hard mogelijk te gaan. Op stenen moest ik vertragen want ik was bang de band er af te rijden of de velg te beschadigen en dan zou ik helemaal gedaan hebben! Het leek te blijven duren, doemme, ook net nu een heel lange special. Aan de finish stonden er nog met platte banden. Teammaatje Dennis hielp me de band te vervangen zodat we op tijd aan de 3e special waren. Die liep iets minder omdat ik het goeie gevoel wat kwijt was en weer bang om lek te rijden. En ja hoor...halfweg had ik met het voorwiel een steen geraakt op een snel stuk, zachtjes liep de tubeless band af. Ik merkte het pas toen ik nadien bij de auto iets ging halen tijdens de middagpauze. Ik zat zonder binnenbanden, wat nu? Gelukkig liep er een vader van een bevriend renner rond die me verder kon helpen. We vertrokken de namiddag voor nog 3 specials, hopelijk zonder pech! Het waren nog leuke, technische specials alleen jammer dat je bijna nergens voorbij kon. Het was bang afwachten of ik nu nog eerst zou zijn, er was niet zoveel concurrentie maar wel 2 nieuwe Duitse meiden waarvan we het niveau niet kenden. Het werd 2e op 40 seconden, spijtig. Dat was evenveel als ik verloren had op die meid toen ik lek had, dus waarschijnlijk had ik wel gewonnen. Niets aan te doen, het waren leuke specials met technische stukken dus we hadden ons geamuseerd! Teammaatje Rianne werd mooi 3e.



    04-06-2014, 16:08 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    T -->

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!